Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

36 212

Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering en enige andere wetten in
verband met de technische eenmaking van het
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Wet
technische eenmaking Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
1. Inleiding
Dit wetsvoorstel bevat een technische vereenvoudiging van het
burgerlijk procesrecht. Het maakt een einde aan het bestaan van twee
verschillende versies van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
(hierna: Rv). Het bevat geen inhoudelijke wijzigingen.
Op dit moment bestaat van Rv één versie voor verplicht elektronisch
procederen bij de Hoge Raad en één versie voor alle andere gerechten. Dit
voorstel regelt dat de bepalingen voor het verplicht elektronisch procederen bij de Hoge Raad worden ondergebracht in de titel over cassatie
van de versie van Rv die geldt voor alle andere gerechten. De versie van
Rv die geldt voor verplicht elektronisch procederen bij de Hoge Raad is
dan niet meer nodig en komt te vervallen. Daarnaast maakt het
wetsvoorstel een einde aan het bestaan van twee verschillende versies
van bepaalde artikelen in andere wetten, zoals het Burgerlijk Wetboek.
Destijds is van deze artikelen een terminologisch andere versie in werking
getreden voor het verplicht elektronisch procederen op basis van een
procesinleiding bij de rechtbanken Gelderland en Midden-Nederland. Met
het stopzetten van dit verplicht elektronisch procederen bij deze twee
rechtbanken per 1 oktober 2019 (zie hierna onder par. 2), heeft deze
terminologisch andere versie van de artikelen geen betekenis meer. Dit
wetsvoorstel regelt dat deze andere versie komt te vervallen door het
opnieuw vaststellen van de enige juiste versie van deze artikelen.
Het doel van dit wetsvoorstel is dat voortaan één versie van Rv bestaat
en één versie van de overige wetten. Daarmee bevat dit wetsvoorstel
uitsluitend wetstechnische wijzigingen die in het artikelsgewijze gedeelte
nader worden toegelicht. Hieronder wordt in hoofdlijnen de achtergrond
en opbouw van dit wetsvoorstel uiteengezet (zie hierna onder par. 2 en 3).
Vervolgens worden de adviezen besproken (zie hierna onder par. 4).
Daarna volgt de artikelsgewijze toelichting. Aan het slot van de toelichting
is voor het leesgemak een overzichtstabel opgenomen van onder meer de
bepalingen voor het verplicht elektronisch procederen in de versie van Rv
voor de Hoge Raad en de wijze waarop deze op grond van dit

kst-36212-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

1

wetsvoorstel worden opgenomen in de versie van Rv voor alle andere
gerechten.
2. Achtergrond
In 2016 zijn enkele wetten en besluiten tot stand gekomen tot vereenvoudiging en digitalisering van het civiele procesrecht (Stb. 2016,
288–294, hierna: de wetgeving uit 2016). In 2017 is gestart met gefaseerde
inwerkingtreding van die wetgeving. Er zijn inmiddels drie
inwerkingtredingsbesluiten:
1. Stb. 2017, 16, voor civiele vorderingsprocedures bij de Hoge Raad per
1 maart 2017.
2. Stb. 2017, 174, voor vorderingsprocedures met verplichte procesvertegenwoordiging (de handelszaken met advocaat) bij de rechtbanken
Gelderland en Midden-Nederland per 1 september 2017.
3. Stb. 2021, 81, voor civiele verzoekprocedures bij de Hoge Raad per
1 april 2021.
Ter gelegenheid van die inwerkingtredingen is telkens een aantal
artikelen algemeen in werking getreden (artikel I van het desbetreffende
inwerkingtredingsbesluit). Een aantal andere artikelen is alleen in werking
getreden voor specifieke procedures (vorderingen en verzoeken) bij
specifieke gerechten (de Hoge Raad en de rechtbanken Gelderland en
Midden-Nederland) en tussen specifieke partijen (met verplichte procesvertegenwoordiging) (artikel II van het desbetreffende inwerkingtredingsbesluit). Hierbij is een artikel soms alleen in werking getreden voor
vorderingen, terwijl de tekst over zowel vorderingen als verzoeken gaat
(bijvoorbeeld het gewijzigde artikel 7, tweede lid, Rv, dat zowel over
tegenvorderingen als tegenverzoeken gaat).
De wetgeving uit 2016 die verplicht tot elektronisch procederen is voor
de Hoge Raad nog steeds van toepassing. Bij de Hoge Raad wordt op
basis van deze wetgeving in vorderings- en in verzoekprocedures
verplicht elektronisch geprocedeerd. Het verplicht elektronisch procederen
bij de rechtbanken Gelderland en Midden-Nederland is met ingang van
1 oktober 2019 stopgezet vanwege het besluit om de digitalisering bij de
rechtspraak anders vorm te geven (de «reset» van de digitalisering).
Daarbij moest ook het procesrecht worden aangepast. Bij de wet waarbij
het verplicht elektronisch procederen is stopgezet1 (hierna: de wet uit
2019), is het procesrecht zoals dat op dat moment bij de andere rechtbanken gold, weer van toepassing verklaard op de vorderingsprocedures
bij de twee genoemde rechtbanken. Dit heeft geen einde gemaakt aan het
bestaan van twee versies van Rv. Ook in andere wetten bestaan er twee
versies van bepaalde artikelen: één met de terminologie uit de wetgeving
uit 2016 en één met de terminologie van vóór die wetgeving.
Deze situatie is om verschillende redenen onwenselijk. Het is voor de
rechtspraktijk lastig om zich steeds de vraag te moeten stellen welke
versie van Rv men moet raadplegen. Bovendien geldt dat de aanduiding
die Sdu gebruikt voor de versies van Rv – Rv «zoals dat geldt in geval van
digitaal procederen» en Rv «zoals dat geldt in geval van niet-digitaal
procederen» – niet meer voldoende onderscheidend is. Inmiddels is ook in
sommige zaken in feitelijke instanties elektronisch procederen mogelijk of
verplicht zonder dat daarvoor de wetgeving uit 2016 is gebruikt.2 Zo wordt
door de rechtspraak tegenwoordig gebruik gemaakt van Veilig Mailen,
kunnen beslagrekesten bij alle rechtbanken elektronisch worden
1

Wet van 3 juni 2019 tot wijziging van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering tot
intrekking van de verplichting om elektronisch te procederen bij de rechtbanken Gelderland en
Midden-Nederland en tot verruiming van de mogelijkheden van de mondelinge behandeling in
het civiele procesrecht (Stb. 2019. 241).
2
Om die reden wordt in dit wetsvoorstel gesproken van het onderscheid tussen procedures bij
de Hoge Raad en procedures bij de andere gerechten («met uitzondering van de Hoge Raad»).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

2

ingediend en wordt bij het Netherlands Commercial Court verplicht
elektronisch geprocedeerd op basis van het reguliere procesrecht dat
geldt voor alle gerechten met uitzondering van de Hoge Raad.
Ook moeten er bij wetswijzigingen in Rv ingewikkelde constructies
worden toegepast om duidelijk te maken welke versie moet worden
gewijzigd (zie bijvoorbeeld artikel XII van het voorstel voor de Wet
vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht, Kamerstukken II 2019/20,
35 498, nr. 2). Dat maakt het proces van wetswijziging nodeloos
ingewikkeld en voor de rechtspraktijk niet toegankelijk.
Dit technische wetsvoorstel is daarom noodzakelijk om weer eenheid en
duidelijkheid te scheppen in de wetgeving die betrekking heeft op
gerechtelijke civiele procedures.
3. Opbouw van het wetsvoorstel
Het terugbrengen van de verschillende versies van Rv en van de
afzonderlijke artikelen in andere wetten tot één versie vindt plaats in drie
stappen.
Ten eerste worden in de versie van Rv die nu geldt voor alle gerechten
met uitzondering van de Hoge Raad, de artikelen die nodig zijn voor het
verplicht elektronisch procederen bij de Hoge Raad zoveel mogelijk bij
elkaar geplaatst in de elfde titel van het eerste Boek (hierna: de cassatietitel) (zie artikel I). Dit betreft de artikelen die zien op verplicht elektronisch
procederen op basis van een procesinleiding in de artikelen 30a e.v.
(versie Rv voor de Hoge Raad) en die uitsluitend voor de Hoge Raad
gelden. Hiermee is duidelijk dat die artikelen alleen gelden voor de
cassatieprocedure. Het terugbrengen tot één versie van Rv voor alle
gerechten inclusief de Hoge Raad vereist verder om in de versie van Rv
die nu geldt voor alle gerechten met uitzondering van de Hoge Raad
enkele reparaties door te voeren. Dit betreft eenvoudige correcties van
onder andere terminologie, nummering en verwijzingen. Een definitiebepaling maakt duidelijk dat de voorgestelde wijzigingen in artikel I worden
doorgevoerd in de versie van Rv die geldt voor alle gerechten met
uitzondering van de Hoge Raad (zie artikel II).
Ten tweede wordt geregeld dat de versie van Rv die nu alleen geldt voor
verplicht elektronisch procederen bij de Hoge Raad, zoals gedefinieerd in
artikel III, tweede lid van dit wetsvoorstel, komt te vervallen (zie artikel III,
eerste lid). Door de in artikel I voorgestelde wijzigingen is deze versie niet
meer nodig (zie Hoofdstuk 1 van dit wetsvoorstel).
Ten derde worden de verschillende versies van artikelen in andere
wetten teruggebracht tot één versie (zie Hoofdstuk 2 van dit wetsvoorstel
en de artikelen IV–XXIII). Daartoe wordt de tekst van de desbetreffende
artikelen opnieuw vastgesteld in de terminologisch juiste versie, dus
zonder verwijzing naar begrippen uit de wetgeving uit 2016. Op die
manier worden de twee versies van de desbetreffende artikelen
vervangen door één versie. Hierdoor komt de versie van de artikelen die
met de wetgeving uit 2016 tot stand is gekomen automatisch te vervallen.
Deze zijn «overgeschreven» door de opnieuw vastgestelde versie. De
wetgeving uit 2016 kan dan verder, ook voor zover zij niet in werking is
getreden, terzijde worden geschoven. Er hoeft ook geen rekening meer
mee te worden gehouden door middel van samenloopbepalingen in
toekomstige wetgeving die dezelfde artikelen wijzigt.
Voor een goede toepassing van Rv in cassatie bevat het voorgestelde
artikel 396 Rv een regeling dat een dagvaardingsprocedure in cassatie als
vorderingsprocedure wordt aangemerkt en een verzoekschriftprocedure
als verzoekprocedure, die in cassatie beide worden ingeleid met een
procesinleiding. Voor de Wgbz geldt dat de artikelen die nu uitsluitend
gelden voor vorderings- en verzoekprocedures bij de Hoge Raad als
afzonderlijke artikelen worden toegevoegd (zie artikel IV, onderdelen D
(artikel 3a) en H (artikelen 11 en 15)).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

3

Tot slot bevat dit wetsvoorstel enkele samenloopbepalingen (zie
Hoofdstuk 3 van dit wetsvoorstel en de artikelen XXIV–XXIX), gevolgd
door de gebruikelijke slotartikelen: de inwerkingtredingsbepaling en de
citeertitel van het wetsvoorstel (zie Hoofdstuk 4 en de artikelen
XXX–XXXI).
4. Adviezen
Het is kabinetsbeleid om in principe alle wetgeving in internetconsultatie te brengen, tenzij het bijvoorbeeld om puur technische wijzigingen
gaat. Dan is internetconsultatie optioneel (zie hierover Kamerstukken II,
2016/17, 29 515, nr. 397). Omdat dit wetsvoorstel enkel wetstechnische
wijzigingen bevat zonder inhoudelijke aanpassingen, is dit wetsvoorstel
niet in internetconsultatie gegeven. Het Adviescollege Toetsing Regeldruk
(ATR) heeft laten weten het dossier niet te selecteren voor een formeel
advies, omdat het naar verwachting geen (omvangrijke) gevolgen voor de
regeldruk heeft.
Een voorontwerp van dit wetsvoorstel is besproken met de Hoge Raad
en vervolgens met enige aanpassingen voorgelegd aan de Adviescommissie voor burgerlijk procesrecht en aan een aantal organisaties uit de
rechtspraktijk. De Raad voor de rechtspraak (Rvdr), de Nederlandse orde
van advocaten (NOvA), de Vereniging van Civiele Cassatieadvocaten
(VCCA) en de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
(KBvG) hebben gereageerd3.
Al deze organisaties zijn positief over het voorstel. Zij juichen de
beoogde eenmaking en technische vereenvoudiging van het burgerlijk
procesrecht toe.
De Hoge Raad had een aantal opmerkingen van technische aard. Deze
zijn verwerkt in het voorstel.
De Adviescommissie voor burgerlijk procesrecht had ook een aantal
opmerkingen. Voor zover die opmerkingen strekken tot technische
verbeteringen, zijn deze verwerkt in het voorstel. Sommige opmerkingen
zagen op kleine inhoudelijke wijzigingen van het burgerlijk procesrecht.
Deze zijn niet verwerkt in het voorstel, vanwege het puur technische
karakter ervan. Er zal worden bezien of de opmerkingen kunnen worden
opgenomen in een separaat wetgevingstraject.
De Rvdr zag geen aanleiding tot het maken van inhoudelijke opmerkingen.
De NOvA had evenmin inhoudelijk commentaar, maar verzocht om
verduidelijking van de relevantie en toepasselijkheid van Titel 14A
(artikelen 1018b–1018m) van de versie van Rv die geldt voor de Hoge
Raad als deze versie van Rv op grond van dit wetsvoorstel komt te
vervallen. In reactie hierop wordt opgemerkt dat van Titel 14a twee versies
bestaan: een geënt op de wetgeving uit 2016 en de daarin gewijzigde
terminologie en een die niet is aangepast aan de wetgeving uit 2016. Deze
laatste versie is bij nota van wijziging toegevoegd toen bleek dat verplicht
elektronisch procederen op basis van de wetgeving uit 2016 werd
stopgezet voor de feitelijke instanties (zie daarover par. 2 hiervoor).4 In
beide versies is Titel 14A volledig geschreven voor de procedure in
feitelijke instanties, en niet voor de procedure in cassatie. De versie die is
geënt op de in cassatie geldende terminologie (waarin de vordering wordt

3
4

Tevens ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer
Het oorspronkelijke wetsvoorstel zoals dat bij de Tweede Kamer aanhangig was, ging volledig
uit van de gefaseerde inwerkingtreding van de wetgeving uit 2016. Tijdens de parlementaire
behandeling bleek dat de gefaseerde inwerkingtreding mogelijk geen verdere doorgang zou
vinden, maar bestond daarover nog geen zekerheid. Bij nota van wijziging is toen een versie
geënt op het procesrecht van vóór de wetgeving uit 2016 aan het wetsvoorstel toegevoegd, zie
Kamerstukken II, 2018/19, 34 608, nr. 20.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

4

ingesteld door het indienen van een procesinleiding en een oproepingsbericht) komt te vervallen met dit wetsvoorstel. Dat heeft voor de toepassing
van de artikelen 1018b–1018m in cassatie geen gevolgen. Titel 14A
voorziet niet in bepalingen specifiek voor toepassing van de Wet
afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA) in hoger beroep of
cassatie. Dit betekent dat het aan het gerechtshof en de Hoge Raad is
overgelaten om over de wijze van toepassing van de WAMCA in hoger
beroep en cassatie te oordelen. Voor procedures bij de Hoge Raad kan
hier nog worden opgemerkt dat andere organisaties in cassatie niet voor
het eerst een collectieve vordering kunnen instellen en dat de Hoge Raad
in een cassatieprocedure over de WAMCA oordeelt over de toepassing
daarvan in feitelijke instanties. Dat de terminologie in cassatie afwijkt van
de terminologie in de feitelijke instanties ondervangt dit wetsvoorstel in
artikel 396 Rv. Daarin is geregeld dat een procedure die in feitelijke
instanties is ingeleid met een dagvaarding in de cassatieprocedure wordt
aangemerkt als een vorderingsprocedure die wordt ingeleid met een
procesinleiding en een oproepingsbericht.
De VCCA verzocht om een kleine aanpassing in artikel 63 Rv die
verband houdt met de wijze waarop in cassatie de procedure wordt
ingeleid. Hieraan is voldaan omdat het artikel daarmee terminologisch
beter aansluit op de bepalingen in cassatie.
De KBvG verzocht om een kleine technische aanvulling van artikel 407b,
tweede lid, Rv. Hieraan is voldaan door in de tekst van die bepaling te
verduidelijken dat de deurwaarder het oproepingsbericht aanpast door
verbetering of aanvulling van het exploot van betekening.
ARTIKELEN
HOOFDSTUK 1: WETBOEK VAN BURGERLIJKE RECHTSVORDERING
Artikel I
Artikel I bevat de voorgestelde wijzigingen in Rv voor de versie van Rv
die geldt voor alle gerechten, met uitzondering van de Hoge Raad.
Onderdelen A, B en C
Het opschrift van de Derde afdeling van de eerste titel van het eerste
Boek komt weer te luiden zoals dat luidde vóór de wetgeving uit 2016. De
in de wetgeving uit 2016 ingevoerde afdeling Derde A komt te vervallen.
Er is geen reden deze alleen voor de algemeen in werking getreden
artikelen 30p (over de mondelinge uitspraak) en 30r (over het Netherlands
Commercial Court) te handhaven. Deze artikelen worden daarom
vernummerd tot de artikelen 29a en 32a. Deze twee artikelen staan los van
de met de wetgeving uit 2016 ingevoerde digitalisering van civiele
procedures. De artikelen 31–35 vallen voortaan weer onder de Derde
afdeling.
Onderdeel D (Artikel 63)
In artikel 63 (over de kantoorbetekening) wordt een kleine terminologische wijziging doorgevoerd om de bepaling beter te laten aansluiten op
de wijze waarop in cassatie de procedure wordt ingeleid.
Onderdeel E (Artikel 339)
In verband met de vernummering van artikel 30p tot artikel 29a, wordt
de verwijzing naar artikel 30p in artikel 339, eerste lid, aangepast.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

5

Onderdeel F (Artikel 395)
Artikel 395 bepaalt dat in de procedure inzake prejudiciële vragen aan
de Hoge Raad, in afwijking van de artikelen 30p en 30q, geen mondelinge
uitspraak mogelijk is en de uitspraak niet aan een termijn is gebonden. In
dit artikel moet de verwijzing naar het vernummerde artikel 30p worden
aangepast (dit wordt artikel 29a). Verder komt de verwijzing naar artikel
30q te vervallen. In dat artikel is de termijn opgenomen waarbinnen de
rechter schriftelijk uitspraak moet doen. Artikel 30q is niet in werking
getreden en zal ook niet meer in werking treden. De verwijzing in artikel
395 is dus niet meer nodig.
Onderdeel G (Artikelen 396–397b)
De artikelen 30a e.v. die in de versie van Rv voor de Hoge Raad buiten
de cassatietitel staan en die nodig zijn voor het voeren van een civiele
procedure via het digitale systeem bij de Hoge Raad worden zoveel
mogelijk bij elkaar geplaatst in de cassatietitel. Daartoe voorziet dit
wetsvoorstel onder meer in de invoeging van een nieuwe Eerste afdeling
met algemene bepalingen over verplicht elektronisch procederen bij de
Hoge Raad (artikelen 396–397b). In deze afdeling zijn de artikelen 30a,
eerste en tweede lid, en 30c–30e van de wetgeving uit 2016, voor zover in
cassatie relevant, verwerkt. In verband met het invoegen van deze
afdeling wordt de huidige Eerste afdeling vernummerd tot de Eerste
afdeling A.
Het voorgestelde artikel 396 houdt verband met de in de wetgeving uit
2016 gewijzigde terminologie en verduidelijkt dat procedures die in de
vorige instantie met een dagvaarding respectievelijk verzoekschrift zijn
ingeleid, in cassatie worden aangeduid als vorderingsprocedures
respectievelijk verzoekprocedures. Een procedure die in feitelijke
instanties is ingeleid met een dagvaarding, wordt in de vorderingsprocedure in cassatie ingeleid met een procesinleiding en oproepingsbericht.
Een procedure die in de feitelijke instanties is ingeleid met een verzoekschrift, wordt in de verzoekprocedure in cassatie ingeleid met een
procesinleiding. Deze definitiebepaling van artikel 396 incorporeert artikel
30a, eerste en tweede lid, dat de termen procesinleiding en vorderingsprocedures en verzoekprocedures heeft ingevoerd voor verplicht
elektronisch procederen.
Het voorgestelde artikel 397 bevat de verplichting tot elektronisch
procederen bij de Hoge Raad. Artikel 397 bevat de regeling van artikel 30c
voor zover relevant in cassatie.
Het voorgestelde artikel 397a bepaalt het tijdstip waarop langs
elektronische weg verzonden berichten gelden als ontvangen. Dit artikel is
vrijwel gelijkluidend aan artikel 30d.
Het voorgestelde artikel 397b, eerste lid, bepaalt de wijze van berichtgeving door de Hoge Raad aan partijen en van partijen aan de Hoge Raad.
Dit artikel komt overeen met artikel 30e.
Onderdeel H (Artikel 406)
Als gevolg van de wetgeving uit 2016 en de gelaagde structuur van Rv
zijn de algemene voorschriften in de artikelen 30a–30q van toepassing op
de procedure in cassatie, tenzij daarop een uitzondering is gemaakt in de
wet. Het huidige 406, eerste lid, bevat een dergelijke uitzondering en
bepaalt dat de artikelen 30c, vierde lid, 30h, 30i, 30p en 30q niet van
toepassing zijn in cassatie. Nu deze artikelen vervallen (met uitzondering
van het algemeen in werking getreden artikel 30p), kan artikel 406, eerste
lid, eveneens vervallen. De verwijzing naar het vernummerde artikel 30p is
opgenomen in het voorgestelde artikel 418 (zie onderdeel Q).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

6

Met dit wetsvoorstel komt ook artikel 406, tweede lid, te vervallen
omdat de inhoud daarvan wordt overgenomen in het voorgestelde artikel
413. Deze bepaling past wetstechnisch beter in de derde afdeling van de
cassatietitel over vorderingsprocedures dan in de tweede afdeling over de
termijn van beroep in cassatie waar die nu staat.
Onderdeel I (Artikel 407)
In artikel 407 wordt een aantal technische wijzigingen doorgevoerd. Ten
eerste vervalt in artikel 407, eerste lid, de bepaling dat de procesinleiding
dezelfde vorm heeft en aan dezelfde vereisten voldoet als in eerste aanleg.
Dit gaat niet langer op, omdat de procedure in eerste aanleg met een
dagvaarding wordt ingeleid waarvoor een andere vorm en andere
vereisten gelden. Ten tweede wordt in artikel 407, eerste lid, opgenomen
dat de procesinleiding moet worden getekend door een advocaat bij de
Hoge Raad en ingediend via het digitale systeem van de Hoge Raad. Dit
sluit aan bij artikel 426a, eerste lid, waarin dit voor verzoekprocedures is
bepaald. Ten derde vermeldt artikel 407, tweede lid, de overige vereisten
aan de procesinleiding waardoor inhoudelijk dezelfde eisen blijven gelden
als nu het geval is op basis van Rv in de versie die geldt voor de Hoge
Raad. Dit gebeurt door de onderdelen a, c, en e van artikel 111, tweede lid,
over de vereisten aan het exploot van dagvaarding van overeenkomstige
toepassing te verklaren. Daarnaast worden enkele verplichte vermeldingen toegevoegd. Deze zijn overgenomen uit artikel 30a, derde lid (de
gegevens in de onderdelen a, b en c) en uit het huidige artikel 407, tweede
lid (onderdeel d). Tot slot vervalt artikel 407, vijfde lid, over de vereisten
die aan het oproepingsbericht worden gesteld. Voorgesteld wordt om alle
eisen aan het oproepingsbericht, ook die in de versie Rv voor de Hoge
Raad in andere artikelen staan, bij elkaar te zetten en in een apart
wetsartikel op te nemen (zie het voorgestelde artikel 407a).
Onderdeel J (Artikelen 407a–407c)
Er worden drie nieuwe artikelen over het oproepingsbericht voorgesteld. Die artikelen 407a, 407b en 407c komen overeen met de artikelen
111, 112 en 115 van de wetgeving uit 2016.
In artikel 407a, eerste lid, is de inhoud van artikel 111, eerste lid, zoals
dat geldt voor de Hoge Raad verwerkt. Hierin wordt geregeld dat de
griffier van de Hoge Raad de eiser een oproepingsbericht stuurt na
ontvangst van de procesinleiding. Artikel 407a, tweede lid, bevat de eisen
aan het oproepingsbericht. Het bepaalt dat de griffier de inhoud en de
datum van indiening van de procesinleiding dient op te nemen in het
oproepingsbericht, alsmede het bepaalde in de onderdelen h, j, k en l van
artikel 111, tweede lid. Wat betreft onderdeel i van artikel 111, tweede lid,
geldt dat alleen het rechtsgevolg van niet tijdige betaling van het
griffierecht van belang is in cassatie (vgl. het huidige artikel 407, vijfde lid)
en niet ook de in artikel 139 genoemde rechtsgevolgen, waarnaar het
onderdeel verwijst. Om die reden is onderdeel i niet opgenomen in de
opsomming in artikel 407a, tweede lid, maar – voor zover in cassatie van
belang – uitgeschreven in de laatste zin. Daarin is verder bepaald dat het
oproepingsbericht de dag moet vermelden waarop de verweerder ten
laatste zijn verweerschrift kan indienen. Deze eis is ontleend aan
onderdeel c van artikel 111, tweede lid, zoals dat luidt na de wetgeving uit
2016. Het in dat onderdeel genoemde aantal weken is niet overgenomen,
omdat artikel 411 al specificeert binnen welke termijn het verweerschrift in
cassatie moet worden ingediend.
Artikel 407b regelt (de termijnen voor) de betekening of andere wijze
van bezorging van het oproepingsbericht bij de verweerder. De inhoud
van dit artikel komt vrijwel overeen met die van artikel 112 zoals dat luidt
na de wetgeving uit 2016. Het laatste lid van artikel 112 is, voor zover

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

7

relevant voor de Hoge Raad, deels overgenomen in het voorgestelde
tweede lid van artikel 407b. Hiermee wordt verduidelijkt dat verbetering of
aanvulling van het oproepingsbericht alleen mogelijk is met het oog op de
verlenging van de termijn om te verschijnen. Volledigheidshalve wordt
opgemerkt dat de artikelen 113–114 Rv zoals die luiden in de versie die
geldt voor de Hoge Raad niet zijn overgenomen. Artikel 113 gaat over de
mogelijkheid om een oproepingsbericht bij exploot te laten betekenen
alvorens de procesinleiding wordt ingediend en is voor de cassatieprocedure niet van toepassing (zie het huidige artikel 418a). Artikel 114 is niet
overgenomen, omdat de wijze waarop de verweerder in het geding kan
verschijnen, al is opgenomen in artikel 409, eerste lid.
Artikel 407c bepaalt voor de gevallen bedoeld in artikel 115, eerste en
tweede lid, en artikel 116, de termijn waarbinnen de verweerder in het
geding in cassatie moet verschijnen. Daarbij is aangesloten bij de
maximale termijnen en aanvangsmomenten in de artikelen 115 en 116
van de wetgeving uit 2016, zoals die nu ook al gelden voor de Hoge Raad.
Onderdeel K (Artikel 408)
In het voorgestelde artikel 408 is artikel 125, eerste lid, Rv in de versie
die geldt voor de Hoge Raad overgenomen. Dit artikel bepaalt dat het
geding aanhangig is met ingang van de dag waarop de procesinleiding is
ingediend. Dit verduidelijkt vanaf welk moment het geding in cassatie –
anders dan in feitelijke instanties – aanhangig is.
Onderdelen L en M (Artikelen 408a en 409a)
De artikelen 408a en 409a, eerste lid, worden op enkele wetstechnische
punten aangepast. Het vijfde lid van artikel 408a wordt vernummerd tot
het vierde lid, omdat het oorspronkelijke vierde lid met ingang van
1 januari 2002 is vervallen. In artikel 409a, eerste lid, wordt de verwijzing
naar artikel 3, derde lid, Wgbz vervangen door een verwijzing naar artikel
3a, tweede lid, Wgbz. Deze aanpassing houdt verband met de voorgestelde wijziging van de Wgbz. Zie hierover nader de toelichting op artikel
IV, onderdeel B.
Onderdeel N (Artikel 411)
Het voorgestelde artikel 411, tweede lid, bevat de regeling uit artikel 30i,
vierde lid, dat voorschrijft dat de verweerder alle excepties en zijn verweer
ten principale tegelijk naar voren brengt op straffe van verval. Daarnaast
wordt de verwijzing naar artikel 30i, vijfde lid, vervangen door een
verwijzing naar het gelijkluidende artikel 128, vierde lid (zie de laatste zin).
Onderdeel O (Artikel 412)
De voorgestelde wijziging in artikel 412 betreft een terminologische
aanpassing die per abuis niet is doorgevoerd bij gelegenheid van de wet
uit 2019.5
Onderdeel P (Artikel 413)
Het huidige artikel 406, tweede lid, wordt omwille van de wetsystematiek verplaatst naar artikel 413 (zie ook de toelichting op artikel 406).
Het bepaalt dat de Hoge Raad een mondelinge behandeling kan gelasten,
waarbij de Hoge Raad toepassing kan geven aan de artikelen 87–91.
Artikel 30j (over het bepalen van en oproepen voor de mondelinge
5

Zie artikel III, onderdeel B, van deze wet en de bijbehorende toelichting op p. 11, Kamerstukken
2018/19, 35 175, nr. 2 respectievelijk nr. 3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

8

behandeling), waarnaar het huidige artikel 406, tweede lid, verwijst, is niet
meegenomen in de wet uit 2019 en wordt daarom hier ook niet alsnog
opgenomen. De oproeping wordt afdoende geregeld in artikel 397b van
dit wetsvoorstel.
Onderdeel Q (Artikel 418)
Het huidige artikel 406, eerste lid, bepaalt dat artikel 30p over de
mondelinge uitspraak niet van toepassing is op de procedure in cassatie.
Aangezien artikel 406 met dit wetsvoorstel komt te vervallen, wordt
voorgesteld om aan artikel 418, tweede lid, een zin toe te voegen waaruit
blijkt dat artikel 30p (in dit wetsvoorstel vernummerd tot artikel 29a) niet
van toepassing is in cassatie.
Onderdeel R (Artikel 418a)
Voorgesteld wordt om de schakelbepaling van artikel 418a zoveel
mogelijk terug te brengen tot de versie van vóór de wetgeving uit 2016.
Daarnaast worden enkele aanpassingen doorgevoerd ten behoeve van de
eenmaking van Rv.
In de eerste plaats wordt artikel 125 geschrapt uit de opsomming. In de
wetgeving uit 2016 zijn het tweede tot en met vijfde lid van artikel 125
vervallen. Het eerste lid van artikel 125 is verwerkt in het voorgestelde
nieuwe artikel 408 (zie hiervoor). Een van overeenkomstige toepassing
verklaring is daarom niet meer nodig.
In de tweede plaats is het wenselijk om in een nieuw onderdeel a de
terminologische verschillen af te dekken tussen enerzijds de artikelen
120–122 en artikel 230, tweede lid, en anderzijds de equivalente
bepalingen van de wetgeving uit 2016 waarin het exploot van de
dagvaarding voor cassatiezaken is vervangen door het exploot van het
oproepingsbericht waarin de procesinleiding is opgenomen.
Tot slot is het wenselijk om in een nieuw onderdeel b de afwijkingen ten
opzichte van de elfde afdeling in de tweede titel over schorsing en
hervatting van het geding te benoemen. De eerste zin van onderdeel b
maakt duidelijk dat – in afwijking van de artikelen 225, tweede lid, en 227,
eerste lid, onderdeel a, – schorsing en hervatting van het geding in
cassatie enkel kan plaatsvinden door een daartoe strekkende akte (en dus
niet mede door betekening aan de wederpartij). De laatste zin van
onderdeel b stelt buiten twijfel dat het de Hoge Raad is die, na hervatting
van het geding, de te verrichten proceshandeling bepaalt en partijen
hiervan in kennis stelt.
Onderdeel S (Artikel 425)
De wijziging in dit onderdeel is van dezelfde terminologische aard als
die in onderdeel O en herstelt de per abuis niet ingevoerde terminologie
bij gelegenheid van de wet uit 2019.6
Onderdelen T en U (Artikelen 426a, 426b en 427a)
In artikel 426a, eerste lid, wordt een taalkundige verbetering doorgevoerd. Verder wordt voorgesteld om in de artikelen 426b en 427a, tweede
lid, de verwijzing naar artikel 276, eerste lid, te vervangen door een
verwijzing naar artikel 276. Dit is in lijn met de huidige situatie ingeval van
verplicht elektronisch procederen in verzoekprocedures bij de Hoge Raad.

6

Zie artikel III, onderdeel C, van deze wet en de bijbehorende memorie van toelichting op p. 11,
Kamerstukken II 2018/19, 35 175, nr. 2 respectievelijk nr. 3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

9

Onderdelen V en W (Artikelen 1019ib en 1064a)
In artikel 1019ib, derde lid, onderdeel b, staat abusievelijk nog een
verwijzing naar artikel 30n, zevende lid. Met de wet uit 2019 is artikel 30n
geïncorporeerd in artikel 90. De verwijzing naar artikel 30n in artikel
1019ib, derde lid, wordt bij deze gelegenheid alsnog aangepast. In artikel
1064a, eerste lid, wordt de verwijzing naar artikel 30r, dat in dit
wetsvoorstel wordt vernummerd tot artikel 32a, aangepast.
Artikelen II en III
De artikelen II en III zijn opgenomen in verband met het bestaan van de
twee versies van Rv vanaf de gefaseerde inwerkingtreding van de
wetgeving uit 2016. In de artikelen II en III, tweede lid, staan de definitiebepalingen van de versie voor alle gerechten met uitzondering van de Hoge
Raad respectievelijk de versie voor de Hoge Raad. De eerste versie betreft
Rv waarvoor de wetgeving uit 2016 niet is ingevoerd (artikel II). De versie
voor de Hoge Raad betreft Rv waarvoor deze wetgeving wel is ingevoerd
(artikel III, tweede lid). Deze definitiebepalingen zijn voor Rv in enkele
wetsvoorstellen opgenomen waarin wijzigingen moesten worden
doorgevoerd in de beide versies omdat het desbetreffende artikel in Rv
verschillend luidt.7
Artikel III, eerste lid, regelt dat de versie van Rv die geldt voor de Hoge
Raad komt te vervallen. De bepalingen in andere onderdelen van Rv dan
de cassatietitel die nog uitsluitend voor de Hoge Raad gelden, worden
door dit wetsvoorstel opgenomen in de cassatietitel in de versie van Rv
die voor alle andere gerechten geldt en die door dit artikel de enige versie
wordt.
HOOFDSTUK 2: ANDERE WETTEN
Artikel IV (Wgbz)
Artikel IV stelt een aantal artikelen van de Wgbz opnieuw vast. Zoals in
het algemeen deel is toegelicht, bestaan in deze wet van bepaalde
artikelen twee verschillende versies: één in de terminologie van de
wetgeving uit 2016 en een in de terminologie zonder die wetgeving. Sdu
heeft bij elke versie een redactionele opmerking geplaatst: «Dit artikel is
gewijzigd in verband met de invoering van digitaal procederen» respectievelijk «Voor overige gevallen luidt het artikel als volgt:». Artikel IV van dit
wetsvoorstel stelt de tekst van de desbetreffende artikelen opnieuw vast
in de versie waarin deze nu luidt zonder inwerkingtreding van de
wetgeving uit 2016 (door Sdu aangeduid als de versie voor «overige
gevallen»). Op die manier worden de twee versies van de desbetreffende
artikelen vervangen door één versie. Daarnaast worden in de Wgbz enkele
bepalingen toegevoegd die uitsluitend gelden voor verplicht elektronisch
procederen bij de Hoge Raad (zie de voorgestelde artikelen 3a, 11 en 15).
Inhoudelijk wordt de Wgbz niet gewijzigd.

7

Artikel XII van het wetsvoorstel vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht (Kamerstukken
II 2019/20, 35 498, nr. 2), artikel IV van het wetsvoorstel Uitvoeringswet VN-Verdrag staatsimmuniteit (Kamerstukken II 2021/22, 36 028, nr. 2) en artikel VIII van het wetsvoorstel Implementatiewet richtlijn representatieve vorderingen voor consumenten (Kamerstukken II 2021/22,
36 034, nr. 2). De Afdeling advisering van de Raad van State (RvS) heeft in de advisering bij het
laatstgenoemde wetsvoorstel een opmerking gemaakt over de aanduiding van de twee versies
van Rv (Kamerstukken II 2021/22, 36 034, nr. 4, p. 5). Deze aanduiding is vervolgens – conform
het advies van de RvS – nader toegelicht in de memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel (zie
hierover Kamerstukken II 2021/22, 36 034, nr. 4, p. 6).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

10

Onderdelen A, C, E en F, H en I (artikelen 1, 3–6, 8 en 9, 10–15 en
21)
De tekst van de artikelen 1, 3–6, 8 en 9, 10–15 en 21 wordt opnieuw
vastgesteld in de versie zonder de wetgeving uit 2016.
Van de gelegenheid wordt gebruikgemaakt om in de artikelen 1 en 5
enkele wetstechnische verbeteringen door te voeren. In artikel 1,
onderdeel a, wordt «Onze Minister van Veiligheid en Justitie» vervangen
door «Onze Minister voor Rechtsbescherming» (onderdeel A). In artikel 5,
tweede lid, wordt «indient» vervangen door «instelt» (onderdeel E). Dit is
een taalkundige correctie, omdat een vordering wordt ingesteld en niet
ingediend.
Onderdelen B, D en H (opschrift paragraaf 1 van hoofdstuk 2;
artikelen 3a, 11 en 15)
Deze wijzigingen zorgen dat de bepalingen van de Wgbz die relevant
zijn voor verplicht elektronisch procederen in cassatie als afzonderlijke
bepalingen (artikel 3a, artikel 11, leden 2 en 3, en artikel 15 lid 3) worden
opgenomen in de Wgbz zoals die geldt voor de procedures in feitelijke
instanties. Dit geldt onder meer voor de terugbetalingsregeling als een
procesinleiding wordt ingetrokken voordat de verweerder is verschenen.
Daarnaast is het opschrift van paragraaf 1 van hoofdstuk 2 is aangepast,
zodat dit beter aansluit bij de voorgestelde artikelen 3a en 11 die
specifieke bepalingen bevatten over het griffierecht in cassatie.
Onderdelen G en J (Artikel 9a en de bijlage)
De wijzigingen in artikel 9a van de Wgbz (onderdeel G) en in de tabel in
de bijlage bij de Wgbz (onderdeel J) houden verband met de vernummering van artikel 30r tot artikel 32a Rv (zie artikel I, onderdeel C, van dit
wetsvoorstel).
Artikelen V–XXIII
In de artikelen V–XXIII worden enkele artikelen uit de overige wetten
aangepast, waarin ingevolge de Invoeringswet vereenvoudiging en
digitalisering procesrecht (Stb. 2016, 290) terminologische wijzigingen zijn
doorgevoerd. Die wijzigingen zijn door het stopzetten van het verplicht
elektronisch procederen op basis van de wetgeving uit 2016 bij de
rechtbanken Gelderland en Midden-Nederland, zonder betekenis
geworden. Het voorstel stelt de tekst van de desbetreffende artikelen
integraal opnieuw vast in de versie zonder de terminologie van de
wetgeving uit 2016. Daarmee komt de voorgestelde tekst dan in de plaats
van beide huidige versies. Hierbij is wel van de gelegenheid gebruik
gemaakt om bij enkele artikelen de oud-Nederlandse spelling te
vervangen door moderne spelling (artikel 441, vierde lid, van Boek 1 van
het Burgerlijk Wetboek, artikelen 8 en 21 van de Uitvoeringswet Rechtsvorderingsverdrag 1905, artikel 17 van de Uitvoeringswet Rechtsvorderingsverdrag 1954, artikelen 9, 13 en 18 van de Wet uitvoering rechtsvorderingsverdrag Groot-Brittannië, artikelen 25, 26, 30, 39 en 42 van de
Verenwet, artikel 46, tweede lid, van de Wegenwet). Ook zijn twee
spelfouten verbeterd (artikel 19 van het Uitvoeringswet Bewijsverdrag en
artikel 39, tweede lid, van de Kadasterwet). Verder is een verouderde en
daarmee onterechte verwijzing naar het nieuw-Burgerlijk Wetboek
vervangen (artikel 3, derde lid, van de Wet vergoeding van door
NAVO-motorrijtuigen veroorzaakte schade).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

11

HOOFDSTUK 3: SAMENLOOPBEPALINGEN
Artikel XXIV
Dit artikel regelt de samenloop met het wetsvoorstel Tegengaan
huwelijkse gevangenschap en enige andere onderwerpen (Kamerstukken
35 348). Het artikel regelt de samenloop voor het geval dat dat
wetsvoorstel later in werking treedt dan dit wetsvoorstel. In artikel I,
onderdeel A2, van dat wetsvoorstel wordt voorgesteld om artikel 30p Rv
te wijzigen. Met de samenloopbepaling wordt bewerkstelligd dat in artikel
I, onderdeel A2, van dat wetsvoorstel artikel 30p wordt vernummerd tot
artikel 29a, zoals in dit wetsvoorstel in artikel I, onderdeel C, wordt
voorgesteld.
Voor de spiegelbeeldige situatie dat het wetsvoorstel Tegengaan
huwelijkse gevangenschap en enige andere onderwerpen eerder dan of
tegelijk in werking treedt met dit wetsvoorstel, is het niet nodig om een
samenloopbepaling op te nemen. Artikel 30p, zoals gewijzigd door dat
wetsvoorstel, wordt in dat geval door dit wetsvoorstel vernummerd tot
artikel 29a.
Artikelen XXV–XXVII
Deze artikelen regelen de samenloop met het wetsvoorstel Vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht) (Kamerstukken 35 498).
Artikel XXV regelt de samenloop voor het geval dat dat wetsvoorstel
eerder dan of tegelijk in werking treedt met dit wetsvoorstel. Het in
werking getreden artikel 29a, zoals in dat wetsvoorstel voorgesteld, wordt
in dat geval vernummerd tot artikel 29b.
Artikel XXVI bevat een samenloopbepaling voor de situatie dat het
wetsvoorstel Vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht later in
werking treedt dan dit wetsvoorstel. De samenloopbepaling regelt dat het
voorgestelde artikel 29a in dat wetsvoorstel, in verband met de vernummering van artikel 30p tot artikel 29a in dit wetsvoorstel, wordt
vernummerd tot artikel 29b (onderdeel A). In artikel II van dat wetsvoorstel
wordt voorgesteld om ook wijzigingen door te voeren in de versie van Rv
die geldt voor de Hoge Raad. Met het oog daarop bevat artikel XII van dat
wetsvoorstel de definitiebepalingen van Rv. De samenloopbepaling regelt
dat de artikelen II en XII van dat wetsvoorstel vervallen voordat zij in
werking kunnen treden (onderdeel B). Met de inwerkingtreding van dit
wetsvoorstel (artikel III) vervalt de versie van Rv die alleen geldt voor de
Hoge Raad en hoeft nog maar één versie van Rv te worden gewijzigd.
Artikel XXVII regelt de samenloop voor het geval dat artikel V van het
wetsvoorstel Vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht eerder in
werking treedt met dit wetsvoorstel. In artikel V, onderdeel A, van dat
wetsvoorstel wordt een nieuw onderdeel f in artikel 2, eerste lid, van de
Gerechtsdeurwaarderswet toegevoegd. Deze samenloopbepaling
voorkomt dat dit nieuwe onderdeel f weer verdwijnt als artikel XI van dit
wetsvoorstel, waarin artikel 2 van de Gerechtsdeurwaarderswet opnieuw
wordt vastgesteld, later in werking treedt. Voor de spiegelbeeldige situatie
dat het wetsvoorstel Vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht later
in werking treedt dan dit wetsvoorstel hoeft geen voorziening te worden
getroffen. In dat geval wordt aan de ingevolge dit wetsvoorstel vastgestelde wettekst van artikel 2 van de Gerechtsdeurwaarderswet na
inwerkingtreding van artikel V van het wetsvoorstel Vereenvoudiging en
modernisering bewijsrecht een nieuw onderdeel aan het eerste lid
toegevoegd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

12

Artikel XXVIII
Dit artikel regelt de samenloop met het wetsvoorstel Uitvoeringswet
VN-Verdrag staatsimmuniteit (36 028). Voor het geval dat dat wetsvoorstel
later in werking treedt dan dit wetsvoorstel, wordt geregeld dat het artikel
dat uitsluitend de versie van Rv betreft die geldt voor de Hoge Raad
(artikel II), komt te vervallen. Dit geldt ook voor de daarop gerichte
aanduidingen en definitiebepalingen van Rv (artikelen I, aanhef en IV).
Voor de spiegelbeeldige situatie dat het wetsvoorstel Uitvoeringswet
VN-Verdrag staatsimmuniteit eerder dan of tegelijk in werking treedt met
dit wetsvoorstel, is het niet nodig om een samenloopbepaling op te
nemen. De versie van Rv die geldt voor de Hoge Raad, waarin de
Uitvoeringswet VN-verdrag wijzigingen heeft doorgevoerd, komt op
grond van de inwerkingtreding van artikel II van dit wetsvoorstel te
vervallen.
Artikel XXIX
Dit artikel regelt de samenloop met het wetsvoorstel voor de Implementatiewet richtlijn representatieve vorderingen voor consumenten
(Kamerstukken 36 034). Voor het geval dat dat wetsvoorstel later in
werking treedt dan dit wetsvoorstel, wordt geregeld dat de artikelen die
uitsluitend de versie van Rv betreffen die geldt voor de Hoge Raad
(artikelen IV en VII), komen te vervallen. Dit geldt ook voor de daarop
gerichte aanduidingen en definitiebepalingen van Rv (artikelen III, aanhef,
VI en VIII).
Voor de spiegelbeeldige situatie dat het wetsvoorstel Implementatiewet
richtlijn representatieve vorderingen voor consumenten eerder dan of
tegelijk in werking treedt met dit wetsvoorstel, is het niet nodig om een
samenloopbepaling op te nemen. De versie van Rv die geldt voor de Hoge
Raad, waarin de Implementatiewet wijzigingen heeft doorgevoerd, komt
op grond van de inwerkingtreding van artikel II van dit wetsvoorstel te
vervallen.
HOOFDSTUK 4: SLOTBEPALINGEN
Artikel XXX
Dit artikel betreft de datum van inwerkingtreding die bij koninklijk
besluit nader zal worden bepaald.
Artikel XXXI
Dit artikel bevat de citeertitel van het wetsvoorstel.
De Minister voor Rechtsbescherming,
F.M. Weerwind

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

13

Overzichtstabel
Huidige bepaling in de versie van Rv voor de
Hoge Raad

Voorgesteld wetsartikel in de versie van Rv
voor alle gerechten m.u.v. de Hoge Raad;
voortaan de enige versie van Rv.

Toelichting

30a leden 1 en 2

396

30a leden 3 en 4

407

30b

–

30c

397

30d

397a

30e

397b

30f–30h

–

30i

411, tweede lid, met verwijzing naar artikel
128, vierde lid

30j

–

30k–30n

–

30o

–

30p

29a

30q

–

Artikel 30a leden 1 en 2 bevat definitiebepalingen i.v.m. de terminologie van de wetgeving
uit 2016. Deze bepalingen zijn, voor zover in
cassatie relevant, overgenomen in het
voorgestelde artikel 396.
Artikel 30a leden 3 en 4 bevat eisen aan de
procesinleiding. Deze bepalingen zijn, voor
zover in cassatie relevant, overgenomen in het
voorgestelde artikel 407.
Artikel 30b betreft de mogelijkheid van een
vordering en een verzoek in één procesinleiding. Dit artikel is niet inwerking getreden en
wordt daarom ook niet opgenomen in dit
wetsvoorstel.
Artikel 30c bevat de verplichting tot digitaal
procederen. Dit artikel is, voor zover in cassatie
relevant, overgenomen in het voorgestelde
artikel 397.
Artikel 30d bepaalt het tijdstip waarop langs
elektronische weg verzonden berichten gelden
als ontvangen. Dit artikel is, voor zover in
cassatie relevant, overgenomen in het
voorgestelde artikel 397a.
Artikel 30e bepaalt welke stukken langs
elektronische weg ter beschikking worden
gesteld. Dit artikel is overgenomen in het
voorgestelde artikel 397b.
Artikel 30f bevat een grondslag voor digitaal
procederen. Voor de feitelijke instanties is deze
grondslag in artikel 33 opgenomen. Voor
procedures bij de Hoge Raad bevat het
voorgestelde artikel 397 de verplichting tot
digitaal procederen in cassatie.
Artikel 30g regelt de oproepingen van derden
als partij in het geding. Dit artikel komt overeen
met artikel 118, dat in cassatie van overeenkomstige toepassing is op grond van het
voorgestelde artikel 418a.
Artikel 30h regelt de oproeping als de
behandeling van de zaak wordt aangehouden.
Deze bepaling is in cassatie niet relevant en
wordt daarom niet overgenomen.
Artikel 30i gaat over het verweerschrift en is in
cassatie niet van toepassing behoudens de
leden 4 en 5 (zie de huidige artikelen 406,
eerste lid, en 411, tweede lid). Artikel 30i lid 4 is
uitgeschreven in het voorgestelde artikel 411,
tweede lid. Artikel 30i lid 5 is gelijk aan artikel
128 lid 4, waarnaar het voorgestelde artikel
411, tweede lid verwijst.
Artikel 30j gaat over de dagbepaling van en de
oproeping voor de mondelinge behandeling.
Dit artikel is in cassatie niet relevant en wordt
daarom niet opgenomen in dit wetsvoorstel.
De artikelen 30k–30n regelen de gang van
zaken tijdens de mondelinge behandeling. Met
de wet uit 2019 zijn deze artikelen overgenomen in de artikelen 87–90.
Artikel 30o biedt de mogelijkheid voor extra
proceshandelingen. Dit artikel is in cassatie niet
relevant en wordt daarom ook niet opgenomen
in dit wetsvoorstel.
Artikel 30p regelt de mondelinge uitspraak. Dit
artikel wordt vernummerd tot artikel 29a.
Artikel 30q bevat een termijnbepaling voor de
uitspraak. Dit artikel is niet in werking getreden
en wordt daarom ook niet opgenomen in dit
wetsvoorstel.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

14

Huidige bepaling in de versie van Rv voor de
Hoge Raad

Voorgesteld wetsartikel in de versie van Rv
voor alle gerechten m.u.v. de Hoge Raad;
voortaan de enige versie van Rv.

30r

32a

Toelichting

Artikel 30r gaat over het Netherlands Commercial Court. Dit artikel wordt vernummerd tot
artikel 32a.
34
–
Artikel 34 gaat over de uitwisseling van
procesdossiers tussen de verschillende
rechterlijke instanties na het instellen van een
rechtsmiddel of verwijzing. Hiervoor blijft de
bepaling, zoals die luidt vóór de wetgeving van
2016, gelden.
111
407a
Artikel 111 bevat de eisen aan het oproepingsbericht. Dit artikel is, voor zover in cassatie
relevant, overgenomen in het voorgestelde
407a.
112
407b
Artikel 112 regelt de betekening of andere wijze
van bezorging van het oproepingsbericht bij de
verweerder. Dit artikel is, voor zover in cassatie
relevant, overgenomen in het voorgestelde
artikel 407b.
113
–
Artikel 113 gaat over de mogelijkheid om een
oproepingsbericht bij exploot te laten
betekenen voordat de procesinleiding wordt
ingediend. Dit artikel is voor de cassatieprocedure niet van toepassing (zie het huidige artikel
418a waarin dit artikel van overeenkomstige
toepassing is uitgezonderd).
114
–
Artikel 114 regelt de wijze waarop de verweerder in het geding kan verschijnen. Dit artikel is
niet overgenomen, omdat de wijze waarop de
verweerder in cassatie kan verschijnen, is
opgenomen in het huidige artikel 409, eerste
lid.
115–116
407c
De artikelen 115 en 116 bepalen voor de daarin
genoemde gevallen de termijn waarbinnen de
verweerder in het geding moet verschijnen.
Deze artikelen zijn overgenomen in het
voorgestelde artikel 407c.
125 lid 1
408
Artikel 125 lid 1 bepaalt dat het geding
aanhangig is met ingang van de dag waarop de
procesinleiding is ingediend. Dit artikel is
overgenomen in het voorgestelde artikel 408.
Voor alle andere artikelen waarvan in Rv of andere wetten nu twee versies bestaan, zoals artikel 7 Rv, worden de terminologische verschillen tussen
procedures bij de feitelijke instanties en procedures bij de Hoge Raad ondervangen door de definitiebepaling van het voorgestelde artikel 396.
Verder bevat het voorgestelde artikel 418a Rv, onderdeel a, een terminologische verduidelijking voor de toepassing van de daar genoemde
bepalingen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 212, nr. 3

15