Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

21 501-31

Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid,
Volksgezondheid en Consumentenzaken

Nr. 510

BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN
WERKGELEGENHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 maart 2019
Op 10 en 11 april aanstaande vindt de Informele Raad WSBVC, onderdeel
Werkgelegenheid en Sociaal Beleid, in Boekarest, Roemenië plaats.
Bijgaand treft u de Geannoteerde Agenda voor deze Raad.
Conform de vastgestelde afspraken1 informeer ik de Tweede Kamer
middels de Geannoteerde Agenda tevens over de voortgang van de
onderhandelingen inzake de herziening van de Coördinatie verordening
Sociale Zekerheid.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
W. Koolmees

1

kst-21501-31-510
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Kamerstuk 34 655, nr. 2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-31, nr. 510

1

GEANNOTEERDE AGENDA INFORMELE RAAD WERKGELEGENHEID EN SOCIAAL BELEID (WSBVC) 10 EN 11 APRIL 2019
Voortgangsrapportage verordening coördinatie Sociale
Zekerheidsstelsels
Op 19 maart jl. is overeenstemming bereikt in de triloog tussen het
Europees Parlement, de Europese Commissie en de Europese Raad over
de wijziging van de verordening coördinatie Sociale Zekerheidsstelsels
883/2004. In de brief «motie herziening coördinatieverordening sociale
zekerheid» van 25 maart jl. staat hierover meer informatie. Een uitgebreidere appreciatie volgt vòòr het AO Informele Raad op 3 april 2019.
Informele Raad WSBVC te Boekarest, Roemenië
Deze Informele Raad Werkgelegenheid en Sociaal beleid onder Roemeens
Voorzitterschap zal in het teken staan van de participatie van vrouwen
op de arbeidsmarkt. Zoals gebruikelijk bij Informele Raden zullen er
geen lopende Europese wetgevende trajecten behandeld worden. Er zal
ook geen besluitvorming plaatsvinden.
De Raad start met een gedachtewisseling over het aanmoedigen en
steunen van vrouwen in atypisch werk, hierbij gaat het om werk dat
niet full time wordt uitgevoerd of niet bij één vaste werkgever. Nederland
zal in zijn interventie aangeven dat Nederland een hoge participatie van
vrouwen kent als gekeken wordt naar het aantal vrouwen met betaald
werk, maar dat vrouwen relatief weinig uren werken. Dit lijkt deels
ingegeven door institutionele belemmeringen, maar ook door de
bestaande culturele norm. Nederland zet in op fiscale prikkels om de
arbeidsmarktparticipatie te stimuleren en ondersteunt de combinatie van
arbeid en (mantel-) zorg onder andere door middel van verlofregelingen
zoals invoering van meer geboorteverlof voor de partner van de moeder,
de Wet flexibel werken en kinderopvangtoeslag. Daarnaast heeft
Nederland een wettelijk verbod op onderscheid naar arbeidsduur in de
arbeidsvoorwaarden. Dat betekent dat mensen in atypisch werk niet
anders behandeld mogen worden. Bovendien richt Nederland zich in het
kader van het bredere actieplan tegen arbeidsmarktdiscriminatie op de
gelijke beloning voor gelijk werk voor mannen en vrouwen.
Vervolgens zal in twee verschillende workshops gesproken worden over
vrouwen met een beperking in de wereld van werk en het
bestrijden van de loonkloof tussen mannen en vrouwen als
follow-up van het EU-actieplan 2017–2019. Onder de Participatiewet
krijgen mensen in Nederland met een afstand tot de arbeidsmarkt waar
mogelijk begeleiding bij de overgang naar reguliere arbeid. Dit betekent
dat vrouwen met een beperking gestimuleerd en ondersteund worden
om, als zij dit willen en kunnen, bij een reguliere werkgever aan de slag te
gaan. Nederland zal voor wat betreft het bestrijden van de loonkloof
tussen mannen en vrouwen inbrengen dat het streven naar transparantie
een belangrijk onderdeel vormt bij het terugdringen van beloningsverschillen. Het effect van het in beeld brengen van de verschillen zal
bijdragen aan bewustwording bij bedrijven, organisaties en werknemers
en op maatschappelijk en organisatieniveau hierover het gesprek op gang
brengen. Tegelijkertijd garandeert dit niet dat beloningsverschillen
daadwerkelijk worden aangepakt. Andere stappen op nationaal niveau zijn
daarom nodig, waaronder het stimuleren van de arbeidsparticipatie van
vrouwen en in samenhang hiermee de gelijke verdeling van werk en
zorgtaken tussen mannen en vrouwen. Een belangrijk onderdeel van de
verklaring voor de loonkloof is immers te vinden in de nog altijd ongelijke
verdeling van zorgtaken tussen mannen en vrouwen, waardoor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-31, nr. 510

2

arbeidsparticipatie van vrouwen wordt geremd. Als voorbeeld kan de
uitbreiding van het geboorteverlof voor de partner van de moeder worden
genoemd.
Tot slot zal de Raad van gedachten wisselen over gendermainstreaming
in de sociale dimensie van de EU na 2020. Nederland acht gendermainstreaming in de sociale dimensie van de EU, ook na 2020, van
belang. De Nederlandse regering streeft naar gendergelijkheid op de
arbeidsmarkt en op het gebied van inkomen. Hierbij gaat het om thema’s
als economische zelfstandigheid, arbeidsparticipatie, doorstroming naar
hogere functies, een gelijker verdeling van zorgtaken, en het bestrijden
van de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Al deze thema’s spelen niet
alleen in Nederland, maar in de hele EU. Door met deze onderwerpen
rekening te houden bij de sociale dimensie van de EU na 2020, kunnen de
doelen op het gebied van gendergelijkheid beter worden gerealiseerd.
Omgekeerd kunnen ook de generieke doelen in de sociale dimensie beter
worden gerealiseerd als de bestaande verschillen tussen mannen en
vrouwen worden betrokken bij het sociale beleid. Er dient in de toekomst
ook voor gender gerelateerde initiatieven goed gekeken te worden op
welk niveau actie vereist is, waarbij wetgeving vanuit de EU niet automatisch de eerste keuze zou moeten zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 21 501-31, nr. 510

3