Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

36 314

Wijziging van de Wet op het financieel toezicht,
de Algemene wet bestuursrecht en de
Faillissementswet in verband met de
rechtsbescherming bij de afwikkeling van
verzekeraars en enige andere verbeteringen in
het kader voor herstel en afwikkeling van
verzekeraars (Wijzigingswet herstel en
afwikkeling van verzekeraars)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
§ 1. Inleiding
Dit wetsvoorstel strekt tot het stroomlijnen van het rechtsbeschermingsregime bij de afwikkeling van verzekeraars en het doorvoeren van een
aantal kleinere verbeteringen in het resolutieraamwerk voor verzekeraars.
Het voorstel is in overeenstemming met de Minister voor Rechtsbescherming tot stand gekomen.
Op 1 januari 2019 trad de Wet herstel en afwikkeling van verzekeraars
(Whav) in werking.1 Die wet had de versterking en uitbreiding van het
afwikkelings-kader voor verzekeraars ten doel. Vanwege de wenselijkheid
van een effectief en efficiënt kader voor de ordentelijke afwikkeling van
een verzekeraar, is bij de voorbereiding van die wet het toen bestaande
kader tegen het licht gehouden en geconcludeerd dat het niet optimaal
kon functioneren. Versterking en uitbreiding was nodig.2 Zodoende is het
resolutieraamwerk voor verzekeraars met de Whav ingrijpend herzien.
Bij het opstellen van de Whav is aangesloten bij de richtlijn herstel en
afwikkeling van banken en beleggingsondernemingen (Bank Recovery
and Resolution Directive of BRRD)3 en de implementatie daarvan in de
Wet op het financieel toezicht (Wft), de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
en de Faillissementswet (Fw). Met de invoering van de Implementatiewet
verliesabsorptie- en herkapitalisatiecapaciteit van banken en beleggingsondernemingen (Implementatiewet BRRD II) is een aantal omissies in de
1
2
3

kst-36314-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2023

Stb. 2018, 491.
Zie uitgebreid Kamerstukken II 2017/18, 34 842, nr. 3, i.h.b. p. 1–6.
Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de
totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en
beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de
Richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU,
2012/30/EU en 2013/36/EU en Verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het
Europees Parlement en de Raad (PbEU 2014, L 173).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

1

resolutiewetgeving voor banken (eerdere implementatie BRRD I)
geconstateerd en hersteld. Aangezien het Nederlandse resolutieraamwerk
voor verzekeraars goeddeels is gebaseerd op het raamwerk voor banken,
is het wenselijk om vergelijkbare wijzigingen door te voeren in het
resolutieraamwerk voor verzekeraars en daarbij meteen enkele onjuistheden en wetstechnische onvolkomenheden te herstellen. Deze wijzigingen zijn niet meegenomen in de Implementatiewet BRRD II, vanwege
het uitgangspunt dat bij implementatie in de implementatieregeling geen
andere regels worden opgenomen dan die voor de implementatie
noodzakelijk zijn.4
Momenteel wordt er in Europees verband onderhandeld over een voorstel
voor een richtlijn betreffende de totstandkoming van een kader voor
herstel en afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen (Insurance Recovery and Resolution Directive of IRRD).5 De
onderhandelingen over dat voorstel bevinden zich momenteel nog in een
vroeg stadium. Het kabinet staat in algemene zin positief tegenover dat
voorstel. De inzet van het kabinet is er daarbij op gericht om, door middel
van minimumharmonisatie, te waarborgen dat het uiteindelijke raamwerk
zoveel mogelijk in lijn is met de Whav.6
Bij de voorbereiding van het huidige wetsvoorstel is rekening gehouden
met het voorstel van de Europese Commissie voor de IRRD. Het onderhavige voorstel bevat voornamelijk wijzigingen die materieel niet
overlappen met het voorstel voor de IRRD. Slechts bij één element,
namelijk de stroomlijning van het rechtsbeschermingsregime bij de
afwikkeling van een verzekeraar, is dat wel het geval. Dit wordt hieronder
in het algemeen deel nader besproken.
Daarnaast bevat het wetsvoorstel nog een aantal kleinere verbeteringen.
Deze zullen in het artikelsgewijze deel van deze toelichting worden
toegelicht.
§ 2. Stroomlijning rechtsbescherming afwikkeling
De Wft bevat momenteel met betrekking tot het besluit tot afwikkeling een
uitzondering op het algemene bestuursrechtelijke rechtsbeschermingsregime. Tegen dat besluit kan rechtstreeks beroep worden ingesteld bij
het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb). Daarbij geldt een
verkorte beroepstermijn van tien dagen. Het CBb behandelt een beroep
versneld en doet uiterlijk 14 dagen na het instellen van beroep uitspraak.7
Verder is het besluit tot het weigeren van het nemen van een besluit tot
afwikkeling of het besluit tot het niet toepassen van een afwikkelingsinstrument, uitgesloten van bezwaar, beroep en hoger beroep.8
Voor deze bijzondere regeling is gekozen omdat het besluit een ingrijpend
karakter heeft en bovendien snel leidt tot onomkeerbare gevolgen, zodat
een snel en definitief rechterlijk oordeel over de rechtmatigheid van dit
besluit wenselijk is. Toepassing van de algemene procedures van bezwaar
en beroep in twee instanties en de daarbij geldende termijnen, zou de
continuïteit en de effectiviteit van cruciale interventies kunnen ondermijnen. Deze snelle duidelijkheid is ook van belang voor de markt. Bij
toepassing van de afwikkelingsmaatregel van overgang van onderneming
4

Zie ook aanwijzing 9.4 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
COM(2021) 582.
6
Zie uitgebreider: Kamerstukken II 2021/22, 22 112, nr. 3235 (BNC Fiche) en nr. 3262 (Verslag van
een schriftelijk overleg).
7
Artikel 3A:135 Wft.
8
Zie uitgebreider: Kamerstukken II 2017/18, 34 842, nr. 3, p. 31 en p. 135–136.
5

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

2

dient er bijvoorbeeld snel duidelijkheid te zijn over de rechtmatigheid
daarvan voor de verkrijger. Een soortgelijke overweging geldt bij de
toepassing van het afwikkelingsinstrument van bail-in, zij het dat de
duidelijkheid er dan snel moet zijn voor de aandeelhouders en/of
schuldeisers van de verzekeraar in afwikkeling. Soortgelijke bijzondere
rechtsbeschermingsregimes gelden ook bij de afwikkeling van banken en
bepaalde beleggingsondernemingen.9 Ook bij de afwikkeling van centrale
tegenpartijen wordt voorzien dat zo’n bijzonder regime zal gelden.10 Bij de
totstandkoming van het hierboven beschreven rechtsbeschermingsregime
voor verzekeraars is aangesloten bij de bepalingen die reeds gelden voor
de afwikkeling van banken en bepaalde beleggingsondernemingen.
Bij de totstandkoming van de Implementatiewet BRRD II is echter
geconstateerd dat bij de Implementatiewet Europees kader voor herstel
en afwikkeling van banken en beleggingsondernemingen (Implementatiewet BRRD I) het versnelde rechtsbeschermingsregime alleen is
toegepast op het besluit tot afwikkeling zelf, en niet ook op de besluiten
tot de inzet van de afwikkelingsmaatregelen. Dit is in de Implementatiewet
BRRD II daarom alsnog geregeld, voor zover het de inzet van afwikkelmaatregelen ten aanzien van banken betreft.11 Voor zover het verzekeraars
betreft, voorziet het onderhavige wetsvoorstel in deze wijzigingen. Gezien
de omstandigheid dat dit achtereenvolgende besluiten zijn, is het
bovendien gebruikelijk om slechts tegen één besluit bestuursrechtelijke
rechtsbescherming open te stellen.12
In dit verband behoeft het in het bijzonder opmerking dat het
IRRD-voorstel een bepaling bevat die, indien tot richtlijn verheven,
eveneens zou nopen tot de hierboven beschreven stroomlijning van het
bijzondere bestuursrechtelijke rechtsbeschermingsregime (artikel 65).
Omdat ook tot de inwerkingtreding van een te zijner tijd in het kader van
het IRRD-voorstel voor te stellen implementatiewet het nationale kader
efficiënt en effectief dient te blijven, wordt voorgesteld deze reparatie in
dit voorstel door te voeren. Dit is in het belang van het vertrouwen van de
polishouders en de stabiliteit van het financiële stelsel.
§ 3. Regeldruk
Dit wetsvoorstel heeft geen gevolgen voor de regeldruk. Het voorstel
brengt geen administratieve lasten (waaronder informatieverplichtingen)
voor burgers, bedrijven en instellingen met zich. Evenmin bevat het
voorstel verplichtingen die inhoudelijke nalevingskosten met zich
brengen. De uit de inwerkingtreding van de Whav voortvloeiende
regeldruk bestaat uit het moeten opstellen en bijhouden van een
voorbereidend crisisplan en het verlenen van medewerking bij het
9

Zie artikel 3A:64 Wft en bijlagen 1 en 2 van de Awb. Zie voor de Europeesrechtelijke achtergrond van deze bepalingen artikel 85 van Richtlijn nr. 2014/59/EU van het Europees Parlement
en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en
de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van
Richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de Richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG,
2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en Verordeningen (EU) nr.
1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PbEU 2014, L 173).
10
Zie artikel 74 van Verordening nr. 2021/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van
16 december 2020 betreffende een kader voor het herstel en de afwikkeling van centrale
tegenpartijen en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1095/2010, (EU) nr. 648/2012, (EU)
nr. 600/2014, (EU) nr. 806/2014 en (EU) 2015/2365, en de Richtlijnen 2002/47/EG, 2004/25/EG,
2007/36/EG, 2014/59/EU en (EU) 2017/1132 (PbEU 2021, L 22). Zie voorts Overheid.nl |
Consultatie Uitvoeringswet verordening herstel en afwikkeling centrale tegenpartijen
(internetconsultatie.nl).
11
Stb. 2021, 632. Zie voor de toelichting op de betreffende wijzigingen: Kamerstukken II 2020/21,
35 908, nr. 3, p. 86–88.
12
Aanwijzing 5.53 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

3

opstellen van een afwikkelingsplan.13 De alhier voorgestelde verbeteringen in het herstel- en afwikkelingskader raken daar niet aan. Het gaat
om veelal technische wijzigingen die louter het bestuur en in het bijzonder
DNB als resolutieautoriteit betreffen, en zodoende geen regeldrukgevolgen hebben. Dit voorstel is voorgelegd aan het Adviescollege Toetsing
Regeldruk (ATR). Het ATR heeft het voorstel niet geselecteerd voor een
formeel advies, omdat het geen regeldrukgevolgen zal hebben.
§ 4. Consultatie
Een ontwerp van dit wetsvoorstel is van 19 mei 2022 tot en met tot en met
16 juni 2022 openbaar geconsulteerd via internetconsultatie.14 Hierop zijn
geen reacties ontvangen.
§ 5. Uitvoering
DNB is als resolutieautoriteit hoofdverantwoordelijk voor de
uitvoering van het thans voorliggende wetsvoorstel en is vanaf het begin
af aan nauw betrokken geweest bij de totstandkoming daarvan. DNB is
daarom gevraagd een uitvoeringstoets te verrichten voor dit wetsvoorstel.
DNB geeft in haar reactie aan dat de wet uitvoerbaar is.
ARTIKELSGEWIJS
ARTIKEL I (Wet op het financieel toezicht)
A
In de definitie van bewindvoerder wordt een verschrijving gecorrigeerd.
Ook wordt de richtlijn melding medezeggenschap toegevoegd aan de
opsomming van richtlijnen die in artikel 1:1 worden gedefinieerd.
B
Met de invoering van de Whav zijn de bepalingen ten aanzien van de
overdrachtsregeling komen te vervallen.15 Artikel 1:104a heeft betrekking
op deze, niet langer bestaande, overdrachtsregeling en is nu overbodig.
Dit artikel wordt daarom geschrapt.
C, D en E (artikelen 3:67, 3:68 en 3:69)
Deze drie wijzigingen betreffen het repareren van drie niet langer
kloppende verwijzingen. Momenteel verwijzen de artikelen 3:67, 3:68 en
3:69 naar de rangregeling in de noodregeling in artikel 3:198 Wft. Deze
bepaling is op 1 januari 2019 met de inwerkingtreding van de Whav
komen te vervallen. De rangregeling ten aanzien van een faillissement van
levensverzekeraars en schadeverzekeraars is met de Whav opgenomen in
artikel 213m van de Faillissementswet en ten aanzien van naturauitvaartverzekeraars in artikel 213kk van de Faillissementswet. Door naar
die artikelen te verwijzen kloppen de verwijzingen weer.

13

Kamerstukken II 2017/18, 34 842, nr. 3, p. 63–64.
https://internetconsultatie.nl/wijzigingwhav
15
Stb. 2018, 489.
14

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

4

F (artikel 3A:80)
Deze wijzigingen zijn van wetssystematische aard. Voor de wijziging in het
tweede lid geldt dat in de memorie van toelichting bij het voorstel voor de
Whav is opgemerkt dat artikel 3A:80 (Toepassing van afwikkelingsbesluiten) inhoudelijk overeenkomt met artikel 3A:6, dat hetzelfde regelt in
het kader van de afwikkeling van banken en bepaalde beleggingsondernemingen,16 namelijk dat bepaalde instemmingsvereisten, kennisgevingsvereisten en procedurele voorschriften, vormvoorschriften en andere
beperkingen die ertoe kunnen leiden dat een effectieve afwikkeling wordt
verhinderd, belemmerd of vertraagd in resolutie, daarom buiten
toepassing kunnen worden verklaard indien dat ter verwezenlijking van de
afwikkelingsdoelstellingen dienstig is. De tekst van deze bepalingen loopt
nu echter uiteen, waar het de uitzonderingen op wettelijke procedurevoorschriften betreft die gelden bij een afwikkelingsbesluit, en de voorbereiding en uitvoering daarvan. Artikel 3A:80, tweede lid, bepaalt
momenteel dat zo’n besluit niet is «onderworpen aan enig kennisgevingsvereiste of procedureel voorschrift ingevolge het vennootschapsrecht of
financieel toezichtsrecht». Artikel 3A:6, tweede lid, bepaalt in de bancaire
context dat zo’n besluit niet is «onderworpen aan enig kennisgevingsvereiste of procedureel voorschrift ingevolge een ander wettelijk voorschrift».
Deze formulering wordt nu ook in artikel 3A:80 aangehouden, zodat niet
het misverstand zou kunnen ontstaan dat artikel 3A:80 en artikel 3A:6
zouden verschillen in reikwijdte.
G (artikel 3A:81)
Op grond van het huidige artikel 3A:81, vijfde lid, kan DNB afzien van het
opstellen van een afwikkelingsplan indien zij van oordeel is dat de
afwikkelbaarheid van de verzekeraar of groep afdoende is gewaarborgd.
In de nota van toelichting bij het Besluit herstel en afwikkeling van
verzekeraars is opgemerkt dat het opstellen van een afwikkelingsplan
alleen zinvol is indien het aannemelijk is dat de betrokken entiteit of (een
deel van de) groep bij falen inderdaad voor afwikkeling in aanmerking
komt. Het moet voorzienbaar zijn dat de verzekeraar of groep op dat
moment zal voldoen aan alle criteria voor afwikkeling, waaronder ook het
criterium dat afwikkeling in het algemeen belang is (artikel 3A:85, eerste
lid, onderdeel c).17
Indien dat niet het geval is en een faillissement meer voor de hand ligt
wanneer de betreffende verzekeraar faalt of waarschijnlijk zal falen, ligt
ook het opstellen van een afwikkelingsplan of het identificeren van
belemmeringen voor afwikkeling bij de verzekeraar in kwestie niet in de
rede. De huidige tekst van artikel 3A:81 kan echter zo worden uitgelegd
dat het opstellen van een afwikkelingsplan ook in die situatie geboden is.
Hierdoor ontstaat rechtsonduidelijkheid voor zowel de resolutieautoriteit
als de sector. Daarom wordt de wettekst op dit punt verduidelijkt, door
deze in lijn de brengen met hetgeen hierover in de nota van toelichting bij
het Besluit herstel en afwikkeling van verzekeraars is opgemerkt.
H (3A:93)
Dit betreft een technische wijziging aangaande het instrument van bail-in.
Artikel 3A:93 biedt de mogelijkheid om bij bail-in passiva te converteren in
rechten op opnieuw uit te geven eigendomsinstrumenten van de entiteit
in resolutie, van een moederonderneming van die entiteit of van een
overbruggingsinstelling.
16
17

Kamerstukken II 2017/18, 34 842, nr. 3, p. 90.
Stb. 2018, 490, p. 13.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

5

De huidige formulering van artikel 3A:93, eerste lid, onderdeel b beperkt
de conversiemogelijkheid in eigendomsinstrumenten van de moederonderneming van de entiteit in afwikkeling tot een moederonderneming die
zelf een entiteit is als bedoeld in artikel 3A:78, onderdelen a, b en c. Dat
wil zeggen: wanneer de moederonderneming een verzekeraar onder
toezicht van DNB is of een (gemengde)verzekeringsholding die deel
uitmaakt van een groep. Dat brengt mee dat deze conversiemogelijkheid
in aandelen van de holding niet bruikbaar is voor financiële conglomeraten (fico’s), waarbij de topholding (en soms ook een relevante tussenholding) kwalificeert als een gemengde financiële holding. Dat is het geval
bij enkele grote verzekeraars.
Deze beperking is niet beoogd en sluit ook niet aan bij de systematiek
waarin gemengde financiële holdings wel expliciet onder de reikwijdte
van hoofdstuk 3A.2 (afwikkeling van verzekeraars) vallen. Zij sluit ook niet
aan bij de regeling voor banken, waar in de bepalingen voor bail-in en de
afschrijving en omzetting van kapitaalinstrumenten (AFOMKI) de
mogelijkheid voor toekenning van claimrechten voor eigendomsinstrumenten in gemengde financiële holdings wel is opgenomen.18 Dit wordt
dan ook gewijzigd.
I (artikel 3A:98)
Deze wijziging ziet op de bevoegdheid van DNB tot het verrichten of doen
verrichten van de administratieve en procedurele taken die noodzakelijk
zijn om het instrument van bail-in toe te kunnen passen bij verzekeraars.
Dit omvat mede het kunnen afschrijven of omzetten van kapitaalinstrumenten bij verzekeraars.
Voor banken is dit onderwerp geregeld in artikel 3A:23, dat uitvoering
geeft aan artikel 53(2) van de BRRD.19 In deze regeling zijn met de
Implementatiewet BRRD II drie wijzigingen c.q. aanvullingen aangebracht.20 De desbetreffende wijzigingen beogen het proces van bail-in en
het afschrijven van kapitaalinstrumenten te versnellen en te vereenvoudigen, onder meer doordat het aantal administratieve en procedurele
taken waarbij meerdere toezichthouders betrokken zijn (verder) wordt
beperkt. Aldus komen zij ten goede aan alle betrokken partijen.
Voor verzekeraars geldt dat bij bail-in, waaronder het afschrijven van
kapitaalinstrumenten, grotendeels sprake is van dezelfde administratieve
en procedurele handelingen als bij banken. De met de Implementatiewet
BRRD II aangebrachte wijzigingen en aanvullingen zijn daarom ook van
waarde voor verzekeraars.
De eerste wijziging betreft de toevoeging van de bevoegdheid tot het uit
de notering of uit de handel nemen van aandelen of andere eigendomsinstrumenten en schuldinstrumenten. De tweede wijziging betreft de
toevoeging in de onderdelen c (nieuw) en d (nieuw) van de woorden
«notering of». DNB kan daarmee voortaan ook verzoeken om notering op
een gereglementeerde markt van nieuwe kernkapitaalinstrumenten of
eigendomsinstrumenten, of om hernieuwde toelating van schuldinstrumenten waarvan de hoofdsom is verlaagd. De derde wijziging betreft het
18

Zie de artikelen 3A:44, eerste lid, en 3A:21, eerste lid, onderdeel c, Wft.
Richtlijn nr. 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende
de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen
en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de
Richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU,
2012/30/EU en 2013/36/EU en Verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het
Europees Parlement en de Raad (PbEU 2014, L 173).
20
Stb. 2021, 632.
19

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

6

toevoegen van een onderdeel f. Wanneer DNB overgaat tot afwikkeling
kan het gewenst zijn dat zij instructies kan geven aan een centrale
effectenbewaarinstelling. Dat geldt in het bijzonder in het kader van de
bevoegdheid om aandelen of schuldinstrumenten in te trekken. Deze
bevoegdheid staat thans nog niet in artikel 3A:98 en wordt bij deze
opgenomen.
J (artikel 3A:103)
Deze wijziging sluit aan bij de wijzigingen die met de Implementatiewet
BRRD II zijn aangebracht in artikel 3A:26. Op grond van artikel 3:95 eerste
lid, onderdeel f, is voor de verkrijging van een gekwalificeerde
deelneming in een verzekeraar een verklaring van geen bezwaar (vvgb)
van DNB nodig. Op grond van het eerste lid dient DNB het verzoek om de
vvgb te beoordelen met inachtneming van de afwikkelingsdoelstellingen.
Hieruit volgt dat in het geval van bail-in de vvgb-procedure de afwikkeling
niet mag vertragen of verhinderen dat de relevante doelstellingen van de
afwikkeling worden verwezenlijkt. Daarom wordt in artikel 3A:103
geregeld dat snel kan worden beslist of een vvgb kan worden afgegeven.
De regel dat snel moet worden beslist of een vvgb kan worden afgegeven,
is in de huidige tekst van artikel 3A:103 echter beperkt tot de in artikel
3A:93 bedoelde situatie, dus die waarin relevante rechten ontstaan op
nieuw uit te geven eigendomsinstrumenten. De noodzaak van een snelle
besluitvorming met betrekking tot het al dan niet verlenen van een vvgb
bestaat echter ook in het geval van de daadwerkelijke uitgifte. Hetzelfde
geldt bij omzetting van de rechtsvorm van de entiteit in afwikkeling.
Daarom wordt artikel 3A:103 zodanig aangepast dat de snelle
vvgb-besluitvormingsprocedure ook in die situaties geldt.
K (artikel 3A:115)
Deze wijziging betreft het herstellen van een kennelijke verschrijving.
Gebleken is dat in de schakelbepaling artikel 3A:115 ten onrechte artikel
3A:104 van overeenkomstige toepassing wordt verklaard. Artikel 3A:104 is
materieel gelijkluidend aan artikel 3A:112, dat al in deze paragraaf staat.
Het eerstgenoemde artikel hoeft daarom niet van overeenkomstige
toepassing te worden verklaard. In plaats daarvan dient artikel 3A:106 van
overeenkomstige toepassing te worden verklaard, zodat deze bepaling
ook geldt voor de overgang van gedeelten van de activa of passiva naar
de overbruggingsinstelling. Het ligt in de rede om de hoofdregel bij een
overgang van onderneming, namelijk dat na overgang van activa en
passiva ten aanzien van de resterende entiteit in afwikkeling het faillissement wordt aangevraagd, ook van toepassing te laten zijn als activa en
passiva van de entiteit in afwikkeling naar de overbruggingsinstelling zijn
overgegaan. Dit is voor de afwikkeling van banken ook zo bepaald doordat
in het voor banken equivalente artikel 3A:39 een gelijkluidend artikel
(3A:30) van overeenkomstige toepassing is verklaard.
L (artikel 3A:120a)
Op grond van artikel 3A:120 kan DNB een bijzondere bestuurder
aanstellen of zelf de zeggenschap overnemen. De bijzondere bestuurder
onderscheidenlijk DNB treedt dan in de rechten van de organen van de
entiteit, daaronder begrepen het vennootschappelijke recht van de
algemene vergadering van aandeelhouders, dan wel de raad van
commissarissen indien sprake is van een structuurvennootschap, om het
bestuur te ontslaan. Voor zover de wet daaraan vennootschapsrechtelijke
beperkingen stelt, kan DNB daaraan voorbijgaan op grond van artikel

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

7

3A:80 Wft. Voor banken geldt met artikel 3A:49 een vergelijkbare bepaling
die haar grondslag vindt in artikel 63, eerste lid, onderdeel 1, van de
BRRD.
Bij de Implementatiewet BRRD II is ter vervolmaking van de implementatie van artikel 63, eerste lid, onderdeel 1, van de BRRD in artikel 3A:49a
voor banken en bepaalde beleggingsondernemingen bepaald dat DNB
ook rechtstreeks, in haar rol van resolutieautoriteit, onder meer het
bestuur en de raad van commissarissen of individuele leden daarvan, kan
ontslaan. DNB maakt dan niet gebruik van een vennootschapsrechtelijke
bevoegdheid die zij op grond van een bestuursrechtelijke bevoegdheid
heeft overgenomen, maar direct van een bestuursrechtelijke bevoegdheid.
Met deze bepaling wordt ook voor verzekeraars een bestuursrechtelijke
bevoegdheid tot ontslag van bestuurders en commissarissen geïntroduceerd, waarbij met het toevoegen van de zinsnede «of een orgaan dat een
met die van de raad van commissarissen vergelijkbare taak heeft»
aansluiting is gezocht bij artikel 3:19, tweede lid, Wft. Voor verzekeraars
geldt ten aanzien van het bestuur en de raad van commissarissen evenals
voor banken dat het gewenst is dat DNB de bevoegdheid tot ontslag
rechtsreeks heeft naast de mogelijkheid om het ontslag van de raad van
commissarissen te bewerkstelligen met de aanstelling van een bijzondere
bestuurder of door zelf de zeggenschap over te nemen. Daarnaast geldt
voor verzekeraars evenals voor banken dat complicaties zouden kunnen
ontstaan in verband met artikel 2:161a BW, nog ervan afgezien of voorbij
kan worden gegaan aan dat artikel met een beroep op artikel 3A:80 Wft.
Een van die complicaties is dat artikel 2:161a BW slechts voorziet in de
mogelijkheid van ontslag van de voltallige raad van commissarissen,
hetgeen niet in alle gevallen nodig zal zijn.
Van belang is op te merken dat het een discretionaire bevoegdheid betreft
die er dus niet toe leidt dat het bestuur en de raad van commissarissen of
individuele leden daarvan per definitie worden ontslagen. De bepaling
heeft slechts tot doel dat DNB daartoe sneller en zonder knelpunten kan
overgaan indien zij dat nodig acht.
M (artikel 3A:127)
Artikel 3A:127 voorziet erin dat de AFM op verzoek van DNB de toelating
tot de handel op een gereglementeerde markt of de officiële notering van
financiële instrumenten opschort of onderbreekt die door of met
medewerking van de entiteit in afwikkeling zijn uitgegeven, dan wel
dergelijke financiële instrumenten geheel van de handel uitsluit. Een
vergelijkbaar artikel voor banken is opgenomen in artikel 3A:56. Artikel
3A:127 behoeft aanpassing omdat de bevoegdheden van de AFM
waarnaar in dat artikel wordt verwezen niet meer op de genoemde
artikelen worden gebaseerd. Voorts is het equivalente artikel 3A:56 voor
banken onlangs fundamenteel aangepast met de Implementatiewet BRRD
II. Dat is gebeurd om te verduidelijken hoe de verantwoordelijkheden van
de AFM en DNB zich tot elkaar verhouden. Het is wenselijk parallelle
aanpassingen ook voor afwikkeling van verzekeraars door te voeren, zodat
voor banken en verzekeraars een uniform kader geldt met betrekking tot
de mogelijkheid van DNB om de AFM te instrueren en de verdeling van de
bijbehorende verantwoordelijkheden. Ter nadere toelichting wordt nog
het volgende opgemerkt.
Uit het nieuwe eerste lid van artikel 3A:127 volgt dat de bevoegdheid om,
kortgezegd, de handel stil te leggen rechtstreeks aan DNB als resolutieautoriteit wordt toegekend. Het in praktische zin doen stilleggen van de
handel na een daartoe strekkend besluit van DNB geschiedt doordat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

8

AFM exploitanten van handelsplatformen middels een directe telefonische
verbinding en emailadres (of: digitale communicatie) en de overige
toezichthouders middels een speciaal daartoe ingesteld ICT-systeem
bericht dat de handel in een bepaald instrument dient te worden
stilgelegd. Weliswaar kan DNB zelf de exploitanten berichten, maar om
praktische redenen (de beschikbaarheid van geschikte communicatiesystemen en de centrale functie van de AFM bij het ordelijk functioneren van
de markt) is tussenkomst van de AFM wenselijk. Die wenselijkheid is ook
gelegen in de omstandigheid dat de AFM met die tussenkomst direct op
de hoogte is van de handelsmaatregel van DNB, waardoor zij eveneens
direct kan beoordelen of zij ten aanzien van andere instrumenten dan die
waarvan de handel alsdan door DNB is stilgelegd, op basis van artikel
1:77d zelf tot een handelsmaatregel zou kunnen en willen overgaan. Het
kan daarbij bijvoorbeeld gaan om de handel in instrumenten die zijn
uitgegeven door dochtermaatschappijen van de instelling in afwikkeling.
Om die reden is in het derde lid tot uitdrukking gebracht dat de AFM,
kortgezegd, DNB behulpzaam is bij de effectuering van het besluit om de
handel stil te leggen. De AFM neemt daarbij niet zelfstandig besluiten
maar verricht op instructie van DNB zo nodig een aantal feitelijke
handelingen zoals het in kennis stellen van de exploitanten van de
handelsplatformen van het besluit van DNB dat de handel dient te worden
stilgelegd. Met de term «instructie» is tot uitdrukking gebracht dat de AFM
dienaangaande geen beoordelingsvrijheid toekomt. Ook indien de AFM
van oordeel is dat stilleggen van de handel niet is aangewezen, dient zij in
deze situatie uitvoering te geven aan de instructie van DNB. Om buiten
twijfel te stellen dat de AFM het besluit van DNB direct openbaar kan
maken en toezichthouders van andere lidstaten daarvan in kennis kan
stellen bevat het vierde lid daarvoor een grondslag. Ten aanzien van
toezichthouders uit derde landen geldt dat de AFM op eenzelfde wijze als
bij de toepassing van artikel 1:77d zich zal inspannen om die toezichthouders te informeren.
N (artikel 3A:128)
Deze wijziging betreft het herstellen van een omissie. Artikel 3A:128
voorziet erin dat de uitoefening door DNB van resolutiebevoegdheden of
bepaalde toezichtsbevoegdheden voor de wederpartij van de entiteit in
resolutie geen grond kunnen vormen om – kort gezegd – contracten met
de entiteit in resolutie te beëindigen of tot opeising en dergelijke stappen
over te gaan. De gedachte achter deze bepaling is dat moet worden
voorkomen dat maatregelen die worden genomen door DNB om een
crisis te voorkomen of te beheersen reden vormen voor schuldeisers om
hun vorderingen op te eisen, contracten te beëindigen en dergelijke. Als
dit anders was geweest, zou resolutie of het voorkomen daarvan ernstig
bemoeilijkt kunnen worden. Aan artikel 3A:128 wordt nu een beperkte
toevoeging gedaan, namelijk dat ook indien DNB in verband met een
voorbereidend crisisplan een curator als bedoeld in artikel 1:76 zou
benoemen, dit artikel van toepassing is. Dit was nog niet onder de
reikwijdte van genoemd artikel gebracht. Dat wordt hiermee hersteld.
O (artikel 3A:135)
Voorgesteld wordt om artikel 3A:135 Wft te wijzigen in verband met het
stroomlijnen van het bijzondere regime voor rechtsbescherming (zie
paragraaf 2 van het algemeen deel van deze toelichting). Concreet wordt
voorgesteld om de daarin vervatte procedureregels niet alleen te laten
gelden voor het besluit tot afwikkeling (artikel 3A:85 Wft) en het besluit tot
groepsafwikkeling (3A:86 Wft), maar voor alle besluiten genomen op
grond van de afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4. Hiermee wordt bereikt dat
zowel het (groeps)afwikkelingsbesluit als de aaneengesloten besluiten tot

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

9

het nemen van een of meerdere afwikkelingsmaatregelen onder hetzelfde
regime vallen. Hiermee is aangesloten bij de bepalingen die reeds gelden
voor de afwikkeling van banken en bepaalde beleggingsondernemingen.21
ARTIKEL II (Algemene wet bestuursrecht)
A (bijlage 1)
Deze wijziging houdt verband met het stroomlijnen van het bijzondere
regime voor rechtsbescherming (zie paragraaf 2 van het algemeen deel
van deze toelichting) en de voorgestelde wijziging van artikel 3A:135 Wft
(zie artikel I, onderdeel O). Met die wijziging wordt onder andere beoogd
dat de 10-dagentermijn voor indiening van een beroepschrift niet alleen
voor (groeps)afwikkelingsbesluiten ingevolge de artikelen 3A:85 en 3A:86
Wft geldt, maar voor alle door DNB genomen besluiten, genomen
ingevolge de afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4 Wft. In bijlage 1 van de Awb is
geregeld dat tegen een besluit, genomen op grond van een daarin
genoemd voorschrift, geen bezwaar kan worden gemaakt. Tegen die
besluiten kan dus rechtstreeks beroep worden ingesteld. Dat geldt reeds
voor (groeps)afwikkelingsbesluiten op grond van de artikelen 3A:85 en
3A:86 Wft. Voorgesteld wordt om dit te vervangen door alle besluiten,
genomen ingevolge de afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4 Wft, waardoor de
10-dagentermijn en de mogelijkheid om rechtstreeks beroep in te dienen
in de pas lopen.
B (bijlage 2)
Deze wijziging houdt eveneens verband met het stroomlijnen van het
bijzondere regime voor rechtsbescherming (zie paragraaf 2 van het
algemeen deel van deze toelichting) en de voorgestelde wijziging van
artikel 3A:135 Wft (zie artikel I, onderdeel O). Bijlage 2 van de Awb bevat
de bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak. Tegen een besluit,
genomen op grond van een in artikel 1 van bijlage 2 genoemd voorschrift,
kan geen beroep worden ingesteld. Momenteel geldt voor (groeps)afwikkelingsbesluiten ingevolge de artikelen 3A:85 en 3A:86 Wft, dat hier geen
beroep tegen kan worden ingesteld, voor zover het betreft een weigering
om een besluit te nemen of het niet tijdig nemen van een besluit.
Voorgesteld wordt om deze twee bepalingen te vervangen door de
afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4, zodat voor besluiten genomen ingevolge die
afdelingen, geen beroep openstaat, voor zover het een weigering om een
besluit te nemen of het niet tijdig nemen van een besluit betreft.
Tegen een besluit, genomen op grond van een in artikel 4 van bijlage 2
genoemd kan beroep worden ingesteld bij het College van Beroep voor
het bedrijfsleven (CBb). Momenteel geldt voor besluiten ingevolge de
artikelen 3A:85 en 3A:86 Wft, dat hier bij het CBb beroep tegen kan
worden ingesteld. Voorgesteld wordt om deze twee bepalingen te
vervangen door de afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4, zodat tegen alle besluiten
genomen ingevolge die afdelingen beroep bij het CBb openstaat.
Tegen een besluit genomen op grond van een in artikel 7 van bijlage 2
genoemd voorschrift kan beroep worden ingesteld bij de rechtbank
Rotterdam. Tegen besluiten genomen op grond van de Wft kan in de regel
beroep worden ingesteld bij de rechtbank Rotterdam. Uitzondering
daarop zijn afwikkelingsbesluiten, waartegen rechtstreeks beroep
ingesteld kan worden bij het CBb. Omdat wordt voorgesteld beroep bij het
CBb mogelijk te maken voor alle besluiten genomen op grond van de

21

Zie artikel 3A:64 Wft, zoals gewijzigd met de Implementatiewet BRRD II (Stb. 2021, 623).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

10

afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4, wordt hier geregeld dat beroep bij de
rechtbank Rotterdam voor deze besluiten niet langer mogelijk is.
Tegen een uitspraak van de rechtbank of van de voorzieningenrechter
omtrent een besluit genomen op grond van een in artikel 11 van bijlage 2
genoemd voorschrift kan hoger beroep worden ingesteld bij het CBb.
Tegen besluiten genomen op grond van de Wft kan in de regel beroep
worden ingesteld bij de rechtbank Rotterdam. Uitzondering daarop zijn
afwikkelingsbesluiten, waartegen geen hoger beroep openstaat.
Momenteel geldt voor uitspraken omtrent besluiten ingevolge de artikelen
3A:85 en 3A:86 Wft, dat hiertegen geen hoger beroep kan worden
ingesteld. Voorgesteld wordt om deze twee bepalingen te vervangen door
de afdelingen 3A.2.3 en 3A.2.4.
ARTIKEL III (Faillissementswet)
A (artikel 212hgb)
Bij de wijziging van artikel 213aga (zie hierna onder D) is geconstateerd
dat in artikel 212hgb het begrip «terechtzitting» gebruikt wordt. In de rest
van de Fw wordt van «zitting» gesproken. Dat wordt daarom ook in artikel
212hgb doorgevoerd.
B (artikel 213)
Met de implementatie22 van de richtlijn herverzekering23 is het prudentiële
toezicht op herverzekeraars ingevoerd. Destijds is niet voorzien in de
bevoegdheid voor DNB om het faillissement van een herverzekeraar aan
te vragen, terwijl dit wel wenselijk is. Evenals directe verzekeraars dienen
herverzekeraars te voldoen aan solvabiliteitseisen. Indien een herverzekeraar hier niet meer aan kan voldoen, is het van belang dat DNB tijdig
kan ingrijpen. Het criterium op grond waarvan het faillissement van een
(her)verzekeraar kan worden uitgesproken is hetzelfde als het criterium op
grond waarvan het afwikkelingsinstrumentarium kan worden ingezet. Ten
eerste is vereist dat de instelling faalt of waarschijnlijk zal falen. Het
tweede criterium is dat er geen redelijk vooruitzicht is dat een private
oplossing of de inzet van het reguliere toezichtinstrumentarium de situatie
ten goede zal doen keren.
Om ervoor te zorgen dat de exclusieve bevoegdheid die DNB op grond
van artikel 213abis toekomt om het faillissement van een verzekeraar die
een door DNB verleende vergunning heeft of heeft gehad, ook voor
herverzekeraars te laten gelden, is de definitie van verzekeraars in artikel
213, onderdeel a, aangepast.
C (artikel 213ad)
Artikel 213ad verplicht DNB om een afschrift van het verzoekschrift tot
faillissement van een verzekeraar aan de betreffende verzekeraar te sturen
en de inhoud daarvan te delen met toezichthoudende instanties in andere
lidstaten waar de verzekeraar een bijkantoor heeft of waarnaar deze
diensten verricht. Artikel 213c, onderdeel a verplicht daar eveneens toe.
De twee bepalingen zijn bovendien nagenoeg gelijkluidend. Zodoende is
hier sprake van een doublure. Besloten is daarom om voor te stellen
22
23

Kamerstukken II 2006/07, 31 131, nr. 3.
Richtlijn nr. 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van
16 november 2005 betreffende herverzekering en houdende wijziging van Richtlijnen
73/239/EEG en 92/49/EEG van de Raad en van Richtlijnen 98/78/EG en 2002/83/EG van het
Europees Parlement en de Raad (PbEU 2005, L 323).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

11

artikel 213ad te schrappen. Artikel 213c wordt gehandhaafd. Hier is voor
gekozen omdat artikel 213c, onderdeel b, bepaalt dat DNB de toezichthouders van andere lidstaten inlicht indien het een verzekeraar van buiten
de EU betreft met een bijkantoor in Nederland en de verzekeraar
daarvanuit diensten verricht naar de andere lidstaat of die toezichthouder
toeziet op de solvabiliteitsmarge. Het heeft wetssystematisch de voorkeur
om deze twee informatiebepalingen bij elkaar te houden.
D en E (artikelen 213aga en 213agb)
Artikel 213aga bepaalt dat de rechtbank de curator een machtiging (de
machtiging tot overgang) kan verlenen waarmee curator de verzekeringsovereenkomsten van de failliete verzekeraar kan doen overgaan op een
derde, in plaats van de activa te gelde te maken en de opbrengst daarvan
onder de schuldeisers, onder wie de polishouders te verdelen. Artikel
213agb biedt de rechtbank de mogelijkheid om de curator te machtigen
om verzekeringsovereenkomsten te wijzigen (de machtiging tot wijziging).
Bij de machtiging tot wijziging gelden een tweetal procedurele
voorschriften:
– Wanneer de curator na faillissement een machtiging tot wijziging
verzoekt, behandelt de rechtbank het verzoek met de meeste spoed op
een niet-openbare zitting. DNB wordt daarbij gehoord (artikel 213agb,
vierde lid), en;
– Indien de rechtbank de machtiging tot wijziging verleent, bepaalt de
rechtbank de duur daarvan op maximaal anderhalf jaar. De curator kan
meermaals verlenging verzoeken (artikel 213agb, vijfde lid).
Gebleken is dat deze procedurele voorschriften ten onrechte niet expliciet
zijn opgenomen bij de machtiging tot overgang (artikel 213aga). Ook bij
de verlening van een machtiging tot overgang is er echter aanleiding om
een dergelijk verzoek met spoed en op een niet-openbare zitting te
behandelen en om een duur te bepalen voor de machtiging. Voorgesteld
wordt daarom mp dit ook voor de machtiging tot overgang te regelen.
Artikel 213agb, zesde lid, bepaalt dat indien een curator van plan is over te
gaan tot overgang hij daarover advies aan DNB vraagt. Het voorstel dit lid
te schrappen houdt verband met de omstandigheid dat dit inhoudelijk
thuishoort bij de machtiging tot overgang in plaats van bij de machtiging
tot wijziging. Deze materie daarom in het nieuwe vijfde lid van artikel
213aga geregeld. Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd.
Overigens kan een verzoek tot het verlenen van de machtigingen van
artikel 213aga en 213agb in de praktijk ook gecombineerd worden; ook
voor dat geval is het wenselijk dat een gelijkluidende procedure geldt.
F (artikel 213ar)
In artikel 213ar, eerste lid, onderdeel b, staat een verwijzing naar het
inmiddels vervallen artikel 3:159a, onderdeel d, Wft. In dat onderdeel
stond de definitie van een groep. Deze definitie staat nu in artikel 3a:77
Wft. Met deze wijziging wordt verwezen naar de nieuwe definitie, zodat de
verwijzing weer juist is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

12

G en H (artikelen 213d en 213e)
DNB is exclusief bevoegd om het faillissement van een verzekeraar of
herverzekeraar die een door DNB verleende vergunning heeft of heeft
gehad aan te vragen.24 Deze bepaling is ingevoerd met inwerkingtreding
van de Whav.25
In artikel 213d, eerste lid, Fw is evenwel ook bepaald dat de rechter op een
vordering of verzoek tot faillietverklaring van een verzekeraar niet beslist
dan nadat hij DNB in de gelegenheid heeft gesteld haar mening daaromtrent kenbaar te maken. Deze hoorplicht is met de invoering van bovengenoemde exclusieve bevoegdheid echter zinledig geworden. Daarom wordt
met dit artikel voorgesteld deze te schrappen.
Ook voor artikel 213e geldt dat deze bepaling nog is gebaseerd op het
gegeven dat een ander dan DNB het faillissement kan aanvragen, hetgeen
niet langer het geval is. Dit artikel kan daarom in zijn geheel komen te
vervallen.
I (artikel 213g)
Artikel 213g, eerste lid, bepaalt dat de griffier DNB onverwijld in kennis
stelt van het vonnis tot faillietverklaring en van de machtiging tot
wijziging van de verzekeringsovereenkomst.26 Het eerste lid bevat echter
ten onrechte een verwijzing naar een artikel uit de afdeling inzake
faillissement voor banken (artikel 212ag bis, eerste lid). Dit wordt hersteld
door middel van een verwijzing naar zowel de machtiging tot overgang
van recht en verplichtingen krachtens de verzekeringsovereenkomst
(artikel 213aga), als die tot wijziging van de verzekeringsovereenkomst
(artikel 213agb).
In het tweede lid is een vergelijkbare correctie doorgevoerd door de
verwijzingen naar artikel 213aga en artikel 213agb te specificeren.
J (artikel 213h)
Artikel 213ag, derde lid, bepaalt dat indien het verzoek tot faillietverklaring
van een verzekeraar door de rechtbank wordt toegewezen de beschikking
op een openbare zitting wordt uitgesproken en een uittreksel daarvan in
de Staatscourant, het Publicatieblad van de Europese Unie en een aantal
gespecificeerde categorieën dagbladen. Daarbij dient onder andere
vermeld te worden dat, behoudens uitzonderingen, Nederlands recht van
toepassing is op het faillissement.
Artikel 213h bepaalt dat de curator een uittreksel van het vonnis tot
faillietverklaring in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
en in een of meer door de rechter-commissaris aan te wijzen dagbladen
plaatst. Daarbij dient vermeld te worden dat, behoudens uitzonderingen,
Nederlands recht, van toepassing is op het faillissement.
Artikel 213ag, derde lid en artikel 213h regelen dus dezelfde materie.
Artikel 213ag is echter zowel uitgebreider en specifieker, als actueler qua
inhoud. Artikel 213h wordt daarom geschrapt.
K (artikel 213i)

24

Artikel 213abis, derde lid, Fw.
Stb. 2018, 489.
26
Kamerstukken II 2017/18, 34 842, nr. 3, p. 119.
25

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

13

Artikel 213i, eerste lid, bepaalt dat de curator alle bekende schuldeisers
onmiddellijk in kennis stelt van het vonnis tot faillietverklaring. van de
overgang van verzekeringsovereenkomsten aan een derde, bedoeld in
artikel 213aga en van de machtiging, bedoeld in artikel 212agb, eerste lid.
In dit artikel worden twee wijzigen aangebracht. De eerste is het
schrappen van de verwijzing naar het niet langer bestaande artikel
212agb. De tweede houdt verband met de wijziging dat DNB niet alleen
van een verleende machtiging tot overgang in kennis wordt gesteld, maar
ook van een verleende machtiging tot wijziging (zie onder I). Dit wordt ook
voor alle bekende schuldeisers gelijkgetrokken, door van de curator te
verlangen dat hij hen naast de faillietverklaring en de overgang van
overeenkomsten ook onmiddellijk kennis geef van de wijziging van
overeenkomsten, bedoeld in artikel 213agb.
L (artikel 213gg)
Artikel 213gg is een schakelbepaling die enkele artikelen van overeenkomstige toepassing verklaart op verzekeraars met beperkte risico-omvang.
Enerzijds zijn artikel 213d en 213e verwijderd uit de lijst van overeenkomstig van toepassing verklaarde artikelen, aangezien deze artikelen
komen te vervallen met dit wetsvoorstel. Anderzijds is het derde lid van
artikel 213abis van overeenkomstige toepassing verklaard, waardoor ook
ten aanzien van verzekeraars met beperkte risico-omvang geldt dat alleen
DNB het faillissement kan aanvragen. Op deze manier wordt de procedure
in lijn gebracht met die voor «normale» verzekeraars.
De Minister van Financiën,
S.A.M. Kaag

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 314, nr. 3

14