Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Tadeusz Cymański, dat op 23 oktober 2013 werd ingediend door het openbaar ministerie van de Republiek Polen, en van de ontvangst waarvan op 18 november 2013 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Tadeusz Cymański te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 7, lid 5, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008, 19 maart 2010 en 6 september 2011 (1) , – gezien artikel 105 van de grondwet van de Republiek Polen, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A7-0099/2014 ), A. overwegende dat het openbaar ministerie van de Republiek Polen het Europees Parlement heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Tadeusz Cymański in verband met een door de Poolse algemene inspectiedienst voor het wegverkeer ingediend verzoek om toestemming om vervolging in te stellen tegen een lid van het Europees Parlement wegens het strafbare feit als bedoeld in artikel 96, lid 3, van het Poolse wetboek van strafrecht betreffende lichte strafbare feiten; B. overwegende dat krachtens artikel 8 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie tegen de leden van het Europees Parlement geen onderzoek kan worden ingesteld en dat zij niet kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht; C. overwegende dat de leden van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie tijdens de zittingsduur van het Parlement op hun eigen grondgebied dezelfde immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; D. overwegende dat artikel 105 van de grondwet van de Republiek Polen bepaalt dat een lid van de nationale volksvertegenwoordiging tijdens en na afloop van zijn mandaat niet aansprakelijk kan worden gesteld voor handelingen die verband houden met de uitvoering van zijn mandaat en voor dergelijke handelingen uitsluitend door het Poolse parlement ter verantwoording kan worden geroepen en, indien hij de rechten van derden heeft geschonden, uitsluitend met instemming van het Poolse parlement voor de rechter kan worden gedaagd; E. overwegende dat de beslissing om de immuniteit van een lid al dan niet op te heffen is voorbehouden aan het Parlement; overwegende dat het Parlement, als het zich een oordeel vormt over de wenselijkheid van opheffing van de immuniteit, rekening kan houden met het standpunt van het betrokken lid in dezen (2) ; F. overwegende dat de verweten gedragingen geen rechtstreeks en voor de hand liggend verband vertonen met de uitoefening door Tadeusz Cymański van zijn taken als lid van het Europees Parlement en het niet gaat om een mening of stem die hij in het kader van de uitoefening van zijn taken als lid van het Europees Parlement heeft uitgebracht, als bedoeld in artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; G. overwegende dat de strafzaak tegen Tadeusz Cymański derhalve geen verband houdt met zijn positie als lid van het Europees Parlement; H. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis, d.w.z. een voldoende ernstig en precies vermoeden dat de zaak aanhangig is gemaakt met de bedoeling het lid politieke schade toe te brengen; I. overwegende dat het verzoek is ingediend naar aanleiding van een schriftelijke verklaring van Tadeusz Cymański, waarin hij te kennen geeft te weigeren zich te onderwerpen aan de verplichting de persoon te identificeren aan wie hij het in het verslag van de Poolse algemene inspectiedienst voor het wegverkeer omschreven voertuig had toevertrouwd, en waarin hij ermee instemt om een geldboete van 500 PLN te betalen die hem wordt opgelegd wegens schending van artikel 96, lid 3, van het Poolse wetboek betreffende lichte strafbare feiten; 1. besluit de immuniteit van Tadeusz Cymański op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Republiek Polen en Tadeusz Cymański. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0428 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0178/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 19 september 2013 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 3 februari 2014 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0046/2014 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad inzake de wijziging van Verordening (EG) nr. 1198/2006 van de Raad inzake het Europees Visserijfonds, wat betreft sommige bepalingen in verband met het financiële beheer voor bepaalde lidstaten die ten aanzien van hun financiële stabiliteit ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 335/2014.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0751 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, artikel 53, lid 1, artikel 62, artikel 100, lid 2, artikel 114, artikel 168, lid 4, letter a en b, artikel 172, artikel 192, lid 1, artikel 207, artikel 214, lid 3 en artikel 338, lid 1 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0386/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 182/2011 van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 21 januari 2014 (2) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de consensus inzake gedelegeerde handelingen die de Conferentie van voorzitters op 3 maart 2011 heeft aangenomen, – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (3) , en met name punt 15 en bijlage I, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over bevoegdheidsdelegatie (4) , – gezien zijn resolutie van 25 februari 2014 over de follow-up met betrekking tot de delegatie van wetgevingsbevoegdheden en de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (5) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie economische en monetaire zaken, Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de Commissie internationale handel, de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie vervoer en toerisme ( A7‑0011/2014 ), A. overwegende dat de Commissie zich ertoe heeft verbonden uiterlijk eind 2012 in kaart te brengen hoeveel wetgevingshandelingen met verwijzingen naar de regelgevingsprocedure met toetsing nog van kracht zijn, om de noodzakelijke wetgevingsinitiatieven voor te bereiden en zo de aanpassing aan het nieuwe wettelijk kader te voltooien; overwegende dat het uiteindelijke doel van de Commissie is om tegen het einde van de zevende zittingsperiode van het Parlement alle bepalingen die verwijzen naar de regelgevingsprocedure met toetsing uit alle wetgevingsinstrumenten te hebben verwijderd; overwegende dat de Commissie inmiddels de voorstellen heeft ingediend om deze toezegging gestand te doen, zij het veel later dan verwacht; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot aanpassing van een aantal basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing, aan de artikelen 290 en 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, artikel 53, lid 1, artikel 62, artikel 100, lid 2, artikel 114, artikel 168, lid 4, onder a), artikel 168, lid 4, onder b), artikel 172, artikel 192, lid 1, artikel 207, artikel 214, lid 3, artikel 338, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Verdrag van Lissabon maakt een onderscheid tussen aan de Commissie overgedragen bevoegdheden om niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking vast te stellen ter aanvulling of wijziging van bepaalde niet-essentiële onderdelen van een wetgevingshandeling (gedelegeerde handelingen), en aan de Commissie overgedragen bevoegdheden om eenvormige voorwaarden vast te stellen ter uitvoering van juridisch bindende handelingen van de Unie (uitvoeringshandelingen). (2) De maatregelen waarop de in artikel 290, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bedoelde bevoegdheidsdelegatie betrekking kan hebben, zijn in beginsel dezelfde als die welke vallen onder de regelgevingsprocedure met toetsing die is ingevoerd bij artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG (8) . (3) Een aantal basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing en voldoen aan de criteria van artikel 290, lid 1, VWEU, dient te worden aangepast aan artikel 290 VWEU. (4) Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij het voorbereiden van gedelegeerde handelingen op basis van bij deze verordening aangepaste basisbesluiten tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en aan de Raad. (5) Een aantal basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing en voldoen aan de criteria van artikel 291, lid 2,VWEU, dient te worden aangepast aan artikel 291 VWEU. (6) Wanneer aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend moeten deze bevoegdheden worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (9) . (7) Als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon dienen ook een aantal reeds van kracht zijnde basisbesluiten die nog voorzien in het gebruik van de regelgevingsprocedure met toetsing, te worden gewijzigd door bepaalde maatregelen die onder die procedure vallen, te schrappen. (8) Deze verordening dient lopende procedures waarin het comité vóór de inwerkingtreding van deze verordening overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG een advies heeft uitgebracht, onverlet te laten. (9) Daar de aanpassingen en wijzigingen die bij deze verordening moeten worden aangebracht alleen betrekking hebben op procedures, dienen zij in het geval van richtlijnen niet te worden omgezet door de lidstaten, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 1. Wanneer in de in bijlage I bij deze verordening genoemde bepalingen wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, leden 1 tot en met 5, van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing van toepassing is, is de Commissie bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 2 van deze verordening. 2. Wanneer in de in bijlage I genoemde bepalingen wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde spoedprocedure van toepassing is, is de Commissie bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig de spoedprocedure van artikel 3 van deze verordening. Artikel 2 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd een termijn van vijf jaar, ingaande op de datum van inwerkingtreding van deze verordening . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. [Am. 1] 3. De bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. In afwijking van de eerste alinea bedraagt de termijn voor het maken van bezwaar tegen gedelegeerde handelingen die zijn vastgesteld overeenkomstig de in de punten 12 (10) , 13 (11) , 14 (12) , 16 (13) en 18 (14) van afdeling F en punt 21 (15) van afdeling G van bijlage I genoemde verordeningen drie maanden. [Am. 2] 6. Wanneer in de in bijlage I bij deze verordening genoemde bepalingen wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, lid 3, onder c), van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt ingekort overeenkomstig artikel 5 bis, lid 5, onder b), van dat besluit, worden de in lid 5 van dat artikel bedoelde termijnen vastgesteld op één maand. Artikel 3 1. Een overeenkomstig dit artikel vastgestelde gedelegeerde handeling treedt onverwijld in werking en is van toepassing zolang geen bezwaar wordt gemaakt overeenkomstig lid 2. In de kennisgeving van de gedelegeerde handeling aan het Europees Parlement en de Raad wordt vermeld om welke redenen gebruik wordt gemaakt van de spoedprocedure. 2. Het Europees Parlement of de Raad kan overeenkomstig de in artikel 2, lid 5, bedoelde procedure bezwaar maken tegen een gedelegeerde handeling. In dat geval trekt de Commissie de handeling onverwijld in na de kennisgeving van het besluit waarbij het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt. Artikel 4 1. Wanneer in de in bijlage II genoemde bepalingen wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, leden 1 tot en met 5, van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing van toepassing is, is de Commissie bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer in de in bijlage II genoemde bepalingen wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde spoedprocedure van toepassing is, is de Commissie bevoegd onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 8 in samenhang met artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011. Artikel 5 Richtlijn 97/70/EG van de Raad (16) [Ams. 61, 62 en 63] en Verordening (EG) nr. 1257/96van de Raad (17) worden gewijzigd overeenkomstig Bijlage III bij deze verordening. Artikel 6 Deze verordening laat de lopende procedures waarin een comité reeds advies heeft uitgebracht overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EC onverlet. Artikel 7 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing die worden aangepast aan de regeling voor gedelegeerde handelingen (18) A. Communicatienetwerken, inhoud en technologie -1. Beschikking nr. 626/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 2008 inzake de selectie en machtiging van systemen die mobiele satellietdiensten (MSS) leveren Artikel 9, lid 3* [Am. 4] 1. Verordening (EG) nr. 733/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 22 april 2002 betreffende de invoering van het .eu-topniveaudomein Artikel 3, lid 1, onder a)** Artikel 5, lid 1 Artikel 5, lid 2 2. Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) Artikel 26, lid 7 Artikel 27 bis, lid 5 [Am. 5] Artikel 35 3. Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) Artikel 9 ter, lid 3 Artikel 10, lid 4 Artikel 13 bis, lid 4 Artikel 15, lid 4 Artikel 17, lid 6 bis Artikel 19, lid 4 [Am. 6] B. Klimaatactie 4. Beschikking nr. 406/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake de inspanningen van de lidstaten om hun broeikasgasemissies te verminderen om aan de verbintenissen van de Gemeenschap op het gebied van het verminderen van broeikasgassen tot 2020 te voldoen Artikel 3, lid 2 [Am. 7] Artikel 3, lid 6 Artikel 11, lid 3 5. Richtlĳn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wĳziging van Richtlĳn 96/61/EG van de Raad Artikel 3 quinquies, lid 3 Artikel 3 septies, lid 9 Artikel 10, lid 4 Artikel 10 bis, lid 1 Artikel 10 bis, lid 7 Artikel 10 bis, lid 8 Artikel 10 bis, lid 13 Artikel 11 bis, lid 8 Artikel 11 bis, lid 9 Artikel 11 ter, lid 7 Artikel 14, lid 1 Artikel 15, vijfde alinea Artikel 16, lid 12 [Am. 8] Artikel 19, lid 3 Artikel 22 Artikel 24, lid 1, onder b) Artikel 24, lid 3 Artikel 24 bis, lid 1 Artikel 24 bis, lid 2 Artikel 25, lid 2 Artikel 25 bis, lid 1 Bijlage IV Deel A C. Energie 6. Richtlijn 2008/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende een communautaire procedure inzake de doorzichtigheid van de prijzen van gas en elektriciteit voor industriële eindverbruikers (herschikking) Artikel 6 D. Onderneming en industrie 7. Verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie Artikel 5, lid 3 Artikel 8 Artikel 14, lid 2 Artikel 14, lid 3 8. Richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende machines en tot wijziging van Richtlijn 95/16/EG (herschikking) Artikel 8, lid 1, onder a) Artikel 8, lid 1, onder b) in samenhang met artikel 9, lid 3 [Am. 9] E. Milieu 9. Verordening (EG) nr. 66/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de EU-milieukeur Artikel 6, lid 5, tweede alinea [Am. 10] Artikel 6, lid 7 Artikel 8, lid 2 Artikel 15 10. Verordening (EG) nr. 1221/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS), tot intrekking van Verordening (EG) nr. 761/2001 en van de Beschikkingen 2001/681/EG en 2006/193/EG van de Commissie Artikel 16, lid 4 Artikel 17, lid 3 Artikel 30, lid 6 Artikel 46, lid 6 [Am. 11] Artikel 48, lid 2 F. Statistieken 11. Verordening (EG) nr. 453/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kwartaalstatistieken van vacatures in de Gemeenschap Artikel 2, lid 1 Artikel 3, lid 1 Artikel 5, lid 1 [Am. 12] Artikel 7, lid 1 Artikel 7, lid 3 12. Verordening (EG) nr. 177/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 tot vaststelling van een gemeenschappelijk kader voor ondernemingsregisters voor statistische doeleinden en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2186/93 van de Raad **** [Am. 13] Artikel 3, lid 6 Artikel 5, lid 2 Artikel 6, lid 3 wat betreft de vaststelling van "maatregelen betreffende de gemeenschappelijke kwaliteitsnormen" in samenhang met artikel 15, lid 1, onder c), wat betreft de vaststelling van "gemeenschappelijke kwaliteitsnormen" Artikel 8, lid 3 Artikel 15, lid 1 13. Verordening (EG) nr. 716/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de communautaire statistiek van de structuur en de activiteit van buitenlandse filialen **** [Am. 14] Artikel 5, lid 4 Artikel 6, lid 3, wat betreft de vaststelling van "gemeenschappelijke kwaliteitsnormen" in samenhang met artikel 9, lid 2, onder a) Artikel 9, lid 2, onder b) Artikel 9, lid 2, onder c), wat betreft de vaststelling van "juiste gemeenschappelijke kwaliteitsnormen" 14. Verordening (EG) nr. 1445/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor de levering van basisgegevens over koopkrachtpariteiten en voor de berekening en verspreiding van deze pariteiten **** [Am. 15] Artikel 7, lid 4, wat betreft de vaststelling van "de gemeenschappelijke criteria waarop de kwaliteitscontrole berust" in samenhang met artikel 12, lid 3, onder c), wat betreft de vaststelling van "kwaliteitscriteria" Artikel 12, lid 3 15. Verordening (EG) nr. 1552/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de statistiek van bij- en nascholing in ondernemingen Artikel 5, lid 2 Artikel 7, lid 3 Artikel 8, lid 2 Artikel 9, lid 4, wat betreft de vaststelling van "kwaliteitsvereisten" en "de maatregelen die nodig mochten zijn om de kwaliteit van de gegevens te beoordelen of te verbeteren" Artikel 9, lid 4, wat betreft de vaststelling van de "structuur van de kwaliteitsverslagen" [Am. 16] Artikel 10, lid 2 Artikel 13 16. Verordening (EG) Nr. 184/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 12 januari 2005 betreffende de communautaire statistiek inzake de betalingsbalans, de internationale handel in diensten en buitenlandse directe investeringen **** [Am. 17] Artikel 4, lid 3, wat betreft de vaststelling van "gemeenschappelijke kwaliteitsnormen" Artikel 10 17. Verordening (EG) nr. 1177/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 16 juni 2003 inzake de communautaire statistiek van inkomens en levensomstandigheden (EU-SILC) Artikel 6, lid 2 Artikel 8, lid 3 Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder a), wat betreft "de opstelling van de lijst van primaire doelvariabelen op elk gebied voor het transversale onderzoek en de lijst van doelvariabelen voor het longitudinale onderzoek, waaronder de specificatie van de codes van de variabelen" Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder a), wat betreft de definitie van het "technische formaat van de bij Eurostat in te dienen bestanden" Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder b) Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder c) Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder d) [Am. 18] Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder e) Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder f) 18. Verordening (EG) nr. 450/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 27 februari 2003 betreffende de loonkostenindex **** [Am. 19] Artikel 2, lid 4 Artikel 3, lid 2 Artikel 4, lid 1 Artikel 4, lid 2 Artikel 8, lid 1 Artikel 11, onder a) Artikel 11, onder b) Artikel 11, onder d) Artikel 11, onder e) Artikel 11, onder f), wat betreft "afzonderlijke kwaliteitscriteria voor de ingediende actuele en oude gegevens" Artikel 11, onder i) Bijlage, punt 3 19. Verordening (EG) nr. 437/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 27 februari 2003 betreffende de statistische registratie van het passagiers-, vracht- en postvervoer door de lucht Artikel 5 Artikel 7, lid 2 Artikel 10, lid 2 20. Verordening (EG) nr. 2150/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2002 betreffende afvalstoffenstatistieken Artikel 1, lid 5 Artikel 3, lid 1 Artikel 4, lid 3 Artikel 5, lid 4 Artikel 6, lid 2, onder a) Artikel 6, lid 2, onder b) Artikel 6, lid 2, onder c), wat betreft de "omschrijving van geschikte criteria voor de evaluatie van de kwaliteit" Artikel 6, lid 2, onder c), wat betreft de omschrijving van de "inhoud van de kwaliteitsverslagen" [Am. 20] Artikel 6, lid 2, onder d) Artikel 8, lid 3 Bijlage I, sectie 7, punt 1 Bijlage II, sectie 7, punt 1 G. Interne markt en diensten 21. Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, tot wijziging van de Richtlijnen 2005/60/EG en 2006/48/EG en tot intrekking van Richtlijn 2000/46/EG**** Artikel 14, lid 1 Artikel 14, lid 2 [Am. 21] 22. Richtlijn 2009/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen door aanbestedende diensten van bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en diensten op defensie- en veiligheidsgebied, en tot wijziging van Richtlijnen 2004/17/EG en 2004/18/EG Artikel 68, lid 1*** Artikel 69, lid 2*** H. Mobiliteit en vervoer 23. Verordening (EG) nr. 391/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties Artikel 13 Artikel 14, lid 1 Artikel 14, lid 2 24. Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (Herschikking) Artikel 10, lid 3 25. Verordening (EG) nr. 725/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten Artikel 10, lid 2** Artikel 10, lid 3** [Am. 22] 26. Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen Artikel 15 27. Richtlijn 97/70/EG van de Raad van 11 december 1997 betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt Artikel 8, onder a), eerste streepje Artikel 8, onder b) [Am. 23] I. Gezondheid en Consumenten 28. Verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten Artikel 2, lid 3 Artikel 13, lid 8 Artikel 14, lid 2 Artikel 15, lid 1 Artikel 15, lid 2** Artikel 16, lid 8 Artikel 16, lid 9** Artikel 18, lid 2 [Am. 24] Artikel 20, lid 2 Artikel 31, lid 1** Artikel 31, lid 2 Artikel 31, lid 3 29. Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad Artikel 8, lid 4, laatste zin, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder b) Artikel 17, tweede alinea, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder d) Artikel 25, lid 3, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder e) Artikel 26 in samenhang met artikel 78, lid 1, onder f) Artikel 27, lid 2, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder h) Artikel 29, lid 4, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder g) Artikel 29, lid 6, eerste alinea, tweede zin, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder c) Artikel 30, lid 3, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder i) Artikel 52, lid 4, laatste alinea, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder j) Artikel 54, lid 5, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder k) Artikel 58, lid 2, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder l) Artikel 65, lid 1, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder m) Artikel 68, derde alinea, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder n) Artikel 78, lid 1, onder a) Bijlage II, punt 3.6.5 [Am. 25] 30. Verordening (EG) nr. 1069/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten en afgeleide producten en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1774/2002 Artikel 5, lid 1** Artikel 5, lid 2* Artikel 6, lid 1 Artikel 6, lid 2* Artikel 7, lid 4 Artikel 11, lid 2 Artikel 15, lid 1 Artikel 17, lid 2 Artikel 18, lid 3 Artikel 19, lid 4 Artikel 20, lid 11 Artikel 21, lid 6 Artikel 27 Artikel 31, lid 2 Artikel 32, lid 3 Artikel 40, onder a) Artikel 40, onder b) Artikel 40, onder c) Artikel 40, onder d) Artikel 40, onder e) Artikel 40, onder f) Artikel 41, lid 1 Artikel 41, lid 3 Artikel 42, lid 2, onder a) Artikel 42, lid 2, onder b) Artikel 42, lid 2, onder c) Artikel 42, lid 2, onder d) Artikel 43, lid 3 Artikel 45, lid 4 Artikel 48, lid 7, onder a) Artikel 48, lid 7, onder b) Artikel 48, lid 7, onder c) Artikel 48, lid 7, onder d) [Am. 26] Artikel 48, lid 8 31. Verordening (EG) nr. 767/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders, tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1831/2003 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 79/373/EEG van de Raad, Richtlijn 80/511/EEG van de Commissie, Richtlijnen 82/471/EEG, 83/228/EEG, 93/74/EEG, 93/113/EG en 96/25/EG van de Raad en Beschikking 2004/217/EG van de Commissie Artikel 6, lid 2** Artikel 7, lid 2 Artikel 10, lid 5* Artikel 17, lid 4 Artikel 20, lid 2 Artikel 26, lid 3 [Am. 27] Artikel 27, lid 1 Artikel 32, lid 4 32. Verordening (EG) nr. 470/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 tot vaststelling van communautaire procedures voor het vaststellen van grenswaarden voor residuen van farmacologisch werkzame stoffen in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad en tot wijziging van Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad Artikel 13, lid 2 Artikel 18** [Am. 28] Artikel 19, lid 3 Artikel 24, lid 4 33. Verordening (EG) nr. 1334/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake aroma’s en bepaalde voedselingrediënten met aromatiserende eigenschappen voor gebruik in levensmiddelen en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1601/91 van de Raad, Verordening (EG) nr. 2232/96, Verordening (EG) nr. 110/2008 en Richtlijn 2000/13/EG Artikel 8, lid 2** Artikel 22** Artikel 25, lid 3 34. Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven Artikel 9, lid 2 Artikel 23, lid 4, tweede zin [Am. 29] Artikel 24, lid 3* Artikel 30, lid 1* Artikel 30, lid 2* Artikel 30, lid 3* Artikel 30, lid 5 Artikel 31* 35. Verordening (EG) nr. 1332/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake voedingsenzymen en tot wijziging van Richtlijn 83/417/EEG van de Raad, Verordening (EG) nr. 1493/1999 van de Raad, Richtlijn 2000/13/EG, Richtlijn 2001/112/EG van de Raad en Verordening (EG) nr. 258/97 Artikel 17, lid 5 36. Verordening (EG) nr. 1331/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 tot vaststelling van een uniforme goedkeuringsprocedure voor levensmiddelenadditieven, voedingsenzymen en levensmiddelenaroma’s Artikel 7, lid 4 Artikel 7, lid 5* Artikel 7, lid 6 ** 37. Verordening (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de toevoeging van vitaminen en mineralen en bepaalde andere stoffen aan levensmiddelen Artikel 3, lid 3** Artikel 4, tweede alinea Artikel 5, lid 1 Artikel 6, lid 1 Artikel 6, lid 2 [Am. 30] Artikel 6, lid 6 Artikel 7, lid 1 Artikel 8, lid 2 Artikel 8, lid 5** 38. Verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen Artikel 1, lid 2 Artikel 1, lid 4 Artikel 3, onder d) Artikel 4, lid 1, eerste alinea Artikel 4, lid 1, zesde alinea Artikel 4, lid 5 Artikel 8, lid 2 Artikel 13, lid 3 Artikel 13, lid 4 Artikel 17, lid 3, eerste alinea Artikel 17, lid 3, tweede alinea, onder b) Artikel 18, lid 5, eerste alinea Artikel 18, lid 5, tweede alinea, onder b) Artikel 28, lid 4, onder b) Artikel 28, lid 6, onder a), onder ii) [Am. 31] 39. Richtlĳn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het doneren, verkrĳgen, testen, bewerken, bewaren en distribueren van menselĳke weefsels en cellen Artikel 8, lid 5 Artikel 8, lid 6 Artikel 9, lid 4 [Am. 32] Artikel 28** 40. Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders Artikel 3, lid 2 Artikel 12, lid 4 Artikel 14, lid 1, eerste streepje Artikel 14, lid 1, tweede streepje Artikel 14, lid 1, derde streepje Artikel 15, lid 2 Artikel 24, lid 4 Artikel 26, lid 1 [Am. 33] Artikel 32, zesde alinea Artikel 47, lid 3 41. Richtlĳn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselĳke oorsprong en tot wĳziging van Richtlĳn 2001/83/EG van de Raad Artikel 29, eerste alinea** Artikel 29, tweede alinea, onder a) Artikel 29, tweede alinea, onder b** Artikel 29, tweede alinea, onder c)** Artikel 29, tweede alinea, onder d)** Artikel 29, tweede alinea, onder e)** Artikel 29, tweede alinea, onder f)** Artikel 29, tweede alinea, onder g)** Artikel 29, tweede alinea, onder h)** Artikel 29, tweede alinea, onder i) [Am. 34] 42. Richtlĳn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen Artikel 4, lid 2 Artikel 4, lid 5** Artikel 5, lid 4, wat betreft de vaststelling van "minimumhoeveelheden voor vitaminen en mineralen" Artikel 5, lid 4, wat betreft de vaststelling van de "maximumhoeveelheden voor vitaminen en mineralen" Artikel 12, lid 3 [Am. 35] 43. Richtlĳn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoeding - Verklaring van de Raad Artikel 7, lid 2** Artikel 8, lid 1** Artikel 8, lid 2, tweede streepje BIJLAGE II Basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing die worden aangepast aan de regeling voor uitvoeringshandelingen (19) A. Communicatienetwerken, Netwerken en Technologie 1. Beschikking nr. 626/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 2008 inzake de selectie en machtiging van systemen die mobiele satellietdiensten (MSS) leveren Artikel 9, lid 3* [Am. 36] 2. Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) Artikel 26, lid 7 Artikel 27, onder a), lid 5 [Am. 37] 3. Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) Artikel 9, onder b), lid 3 Artikel 10, lid 4 Artikel 15, lid 4 Artikel 17, lid 6, onder a) Artikel 19, lid 4 [Am. 38] B. Klimaatmaatregelen 4. Beschikking nr. 406/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake de inspanningen van de lidstaten om hun broeikasgasemissies te verminderen om aan de verbintenissen van de Gemeenschap op het gebied van het verminderen van broeikasgassen tot 2020 te voldoen Artikel 3, lid 2 [Am. 39] 5. Richtlĳn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wĳziging van Richtlĳn 96/61/EG van de Raad Artikel 11, onder a), lid 8 Artikel 16, lid 12 [Am. 40] C. Ondernemingen en Industrie 6. Richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende machines en tot wijziging van Richtlijn 95/16/EG (herschikking) Artikel 8, lid 1, in samenhang met artikel 9, lid 3 [Am. 41] D. Milieu 7. Verordening (EG) nr. 1221/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS), tot intrekking van Verordening (EG) nr. 761/2001 en van de Beschikkingen 2001/681/EG en 2006/193/EG van de Commissie Artikel 46, lid 6 [Am. 42] E. Statistieken 8. Verordening (EG) nr. 453/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kwartaalstatistieken van vacatures in de Gemeenschap Artikel 5, lid 1 [Am. 43] 9. Verordening (EG) nr. 177/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 tot vaststelling van een gemeenschappelijk kader voor ondernemingsregisters voor statistische doeleinden en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2186/93 van de Raad Artikel 6, lid 3, wat betreft de vaststelling van "de inhoud en de frequentie van de kwaliteitsrapporten" in samenhang met artikel 15, lid 1, onder c), wat betreft de vaststelling van "de inhoud en de frequentie van de kwaliteitsverslagen" 10. Verordening (EG) nr. 716/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 betreffende de communautaire statistiek van de structuur en de activiteit van buitenlandse filialen Artikel 6, lid 3, wat betreft de vaststelling van "de inhoud en de frequentie van de kwaliteitsrapporten" in samenhang met artikel 9, lid 2, onder c), wat betreft de definitie van "de inhoud en de frequentie van de kwaliteitsverslagen" 11. Verordening (EG) nr. 1445/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor de levering van basisgegevens over koopkrachtpariteiten en voor de berekening en verspreiding van deze pariteiten Artikel 7, lid 4, wat betreft de "structuur van de kwaliteitsverslagen" in samenhang met artikel 12, lid 3, onder c), wat betreft de definitie van de "structuur van de kwaliteitsverslagen" 12. Verordening (EG) nr. 1552/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de statistiek van bij- en nascholing in ondernemingen Artikel 9, lid 4, wat betreft de vaststelling van de "structuur van de kwaliteitsverslagen" [Am. 44] 13. Verordening (EG) Nr. 184/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 12 januari 2005 betreffende de communautaire statistiek inzake de betalingsbalans, de internationale handel in diensten en buitenlandse directe investeringen Artikel 4, lid 3, wat betreft de vaststelling van de "inhoud en frequentie van de kwaliteitsverslagen" 14. Verordening (EG) nr. 1177/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 16 juni 2003 inzake de communautaire statistiek van inkomens en levensomstandigheden (EU-SILC) Artikel 8, lid 3 Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder a), wat betreft de definitie van het "technisch formaat van de bij Eurostat in te dienen bestanden" Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder b) Artikel 15, lid 5, in samenhang met artikel 15, lid 2, onder d) [Am. 45] 15. Verordening (EG) nr. 450/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 27 februari 2003 betreffende de loonkostenindex Artikel 8, lid 2, in samenhang met artikel 11, onder f), wat betreft de vaststelling van de "inhoud van kwaliteitsverslagen" 16. Verordening (EG) nr. 2150/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2002 betreffende afvalstoffenstatistieken Artikel 6, lid 2, onder c), wat betreft de vaststelling van de "inhoud van kwaliteitsverslagen" [Am. 46] F. Interne markt en Diensten 17. Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, tot wijziging van de Richtlijnen 2005/60/EG en 2006/48/EG en tot intrekking van Richtlijn 2000/46/EG Artikel 14, lid 2 [Am. 47] G. Mobiliteit en Vervoer 18. Verordening (EG) nr. 725/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten Artikel 10, lid 3** [Am. 48] 19. Richtlijn 97/70/EG van de Raad van 11 december 1997 betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt Artikel 8, onder a), eerste streepje [Am. 49] H. Gezondheid en Consumenten 20. Verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten Artikel 18, lid 2 [Am. 50] 21. Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad Artikel 17, tweede alinea, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder d) Artikel 29, lid 4, in samenhang met artikel 78, lid 1, onder g ) [Am. 51] 22. Verordening (EG) nr. 1069/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten en afgeleide producten en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1774/2002 Artikel 40, onder c) Artikel 40, onder d) Artikel 40, onder e) Artikel 41, lid 1 Artikel 41, lid 3 Artikel 42, lid 2, onder d) Artikel 45, lid 4 Artikel 48, lid 7, onder c) [Am. 52] 23. Verordening (EG) nr. 767/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders, tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1831/2003 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 79/373/EEG van de Raad, Richtlijn 80/511/EEG van de Commissie, Richtlijnen 82/471/EEG, 83/228/EEG, 93/74/EEG, 93/113/EG en 96/25/EG van de Raad en Beschikking 2004/217/EG van de Commissie Artikel 7, lid 2 Artikel 10, lid 5* Artikel 26, lid 3 [Am. 53] 24. Verordening (EG) nr. 470/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 tot vaststelling van communautaire procedures voor het vaststellen van grenswaarden voor residuen van farmacologisch werkzame stoffen in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad en tot wijziging van Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad Artikel 18** [Am. 54] 25. Verordening (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de toevoeging van vitaminen en mineralen en bepaalde andere stoffen aan levensmiddelen Artikel 6, lid 1 Artikel 6, lid 2 [Am. 55] 26. Verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen Artikel 13, lid 3 Artikel 13, lid 4 Artikel 17, lid 3, eerste alinea Artikel 17, lid 3, tweede alinea, onder b) Artikel 18, lid 5, eerste alinea Artikel 18, lid 5, tweede alinea, onder b) Artikel 28, lid 6, onder a), onder (ii) [Am. 56] 27. Richtlĳn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het doneren, verkrĳgen, testen, bewerken, bewaren en distribueren van menselĳke weefsels en cellen Artikel 8, lid 6 Artikel 9, lid 4 [Am. 57] 28. Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders Artikel 3, lid 2 Artikel 14, lid 1, eerste streepje Artikel 14, lid 1, tweede streepje Artikel 15, lid 2 Artikel 26, lid 1 [Am. 58] 29. Richtlĳn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselĳke oorsprong en tot wĳziging van Richtlĳn 2001/83/EG van de Raad Artikel 29, tweede alinea, onder i)** [Am. 59] 30. Richtlĳn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen** Artikel 5, lid 4, wat betreft de vaststelling van de "maximumhoeveelheden voor vitaminen en mineralen" [Am. 60] BIJLAGE III Wijzigingen van Verordening (EG) nr. 66/2010 van het Europees Parlement en de Raad, Verordening (EG) nr. 1221/2009 van het Europees Parlement en de Raad, Richtlijn 97/70/EG van de Raad, Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad, Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad en van en Verordening (EG) nr. 1257/96 van de Raad [Am. 61] A. Milieu 1) In Verordening (EG) nr. 66/2010, artikel 6, lid 5, wordt de tweede alinea geschrapt. 2) Verordening (EG) nr. 1221/2009 wordt als volgt gewijzigd: (a) Artikel 16, lid 4 wordt geschrapt; (b) Artikel 30, lid 6 wordt geschrapt. [Am. 62] B. Mobiliteit en Vervoer 3) In Richtlijn 97/70/EG, artikel 8, onder a), wordt het tweede streepje geschrapt. C. Gezondheid en Consumenten 4) In Verordening (EG) nr. 1333/2008, artikel 23, wordt lid 4, tweede zin, geschrapt. 5) In Richtlijn 2002/46/EG, artikel 12, wordt lid 3 geschrapt. [Am. 63] D. Humanitaire hulp 6) In Verordening (EG) nr. 1257/96, artikel 15, wordt lid 1 geschrapt. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0452 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 81, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0197/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 oktober 2013 (1) , – gezien de brief van de voorzitter van het Comité van de Regio's aan de Voorzitter van het Europees Parlement van 11 oktober 2013, – gezien de consensus inzake gedelegeerde handelingen die de Conferentie van voorzitters op 3 maart 2011 heeft aangenomen, – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (2) , en met name punt 15 en bijlage I, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over bevoegdheidsdelegatie (3) , – gezien zijn resolutie van 25 februari 2014 over de follow-up met betrekking tot de delegatie van wetgevingsbevoegdheden en de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (4) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A7‑0480/2013 ), A. overwegende dat de Commissie zich ertoe heeft verbonden uiterlijk eind 2012 in kaart te brengen hoeveel wetgevingshandelingen met verwijzingen naar de regelgevingsprocedure met toetsing nog van kracht zijn, om de noodzakelijke wetgevingsinitiatieven voor te bereiden en zo de aanpassing aan het nieuwe wettelijk kader te voltooien; overwegende dat het uiteindelijke doel van de Commissie is om tegen het einde van de 7e zittingsperiode van het Parlement alle bepalingen die verwijzen naar de regelgevingsprocedure met toetsing uit alle wetgevingsinstrumenten te hebben verwijderd; overwegende dat de Commissie inmiddels de voorstellen heeft ingediend om deze toezegging gestand te doen, zij het veel later dan verwacht; 1. stelt zijn standpunt in eerste lezing vast zoals hierna is opgenomen; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot aanpassing van een aantal basisbesluiten op het gebied van justitie waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing, aan artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 81, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (5) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij het Verdrag van Lissabon heeft de wetgever de mogelijkheid gekregen om aan de Commissie de bevoegdheid te delegeren om niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking vast te stellen ter aanvulling of wijziging van bepaalde niet-essentiële onderdelen van een wetgevingshandeling. (2) De maatregelen waarop de in artikel 290, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bedoelde bevoegdheidsdelegatie betrekking kan hebben, zijn in beginsel dezelfde als die welke vallen onder de regelgevingsprocedure met toetsing die is ingevoerd bij artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG van de Raad (7) . (3) De reeds van kracht zijnde basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing, dienen te worden aangepast aan artikel 290 VWEU. (4) Deze verordening dient lopende procedures waarin het comité vóór de inwerkingtreding van deze verordening overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG een advies heeft uitgebracht, onverlet te laten. (5) Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij het voorbereiden van gedelegeerde handelingen op basis van bij deze verordening aangepaste basisbesluiten tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie dient bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor te zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad. (6) Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door de basisbesluiten die worden genoemd in de bijlage, en nemen derhalve deel aan de aanneming en toepassing van deze verordening. (7) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze verordening en is deze derhalve niet bindend voor, noch van toepassing in Denemarken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Wanneer in de in de bijlage bij deze verordening genoemde basisbesluiten wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4, van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing van toepassing is, is de Commissie bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 2 van deze verordening. Artikel 2 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. Artikel 3 Deze verordening laat de lopende procedures waarin een comité reeds advies heeft uitgebracht overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG onverlet. Artikel 4 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig de Verdragen. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing die worden aangepast aan de regeling voor gedelegeerde handelingen 1. Verordening (EG) nr. 1206/2001 van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewĳsverkrĳging in burgerlĳke en handelszaken (8) 2. Verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (9) 3. Verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure (10) 4. Verordening (EG) nr. 861/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 tot vaststelling van een Europese procedure voor geringe vorderingen (11) 5. Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken ( de betekening en de kennisgeving van stukken), en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad (12) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0451 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 33, artikel 43, lid 2, artikel 53, lid 1, artikel 62, artikel 64, lid 2, artikel 91, artikel 100, lid 2, artikel 114, artikel 153, lid 2, onder b), artikel 168, lid 4, onder b), artikel 172, artikel 192, lid 1, artikel 207 en artikel 338, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0198/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 oktober 2013 (1) , – gezien de brief van de voorzitter van de het Comité van de Regio's aan de Voorzitter van het Parlement van 11 oktober 2013, – gezien de consensus inzake gedelegeerde handelingen die de Conferentie van voorzitters op 3 maart 2011 heeft aangenomen, – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (2) , en met name punt 15 en bijlage I, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over bevoegdheidsdelegatie (3) , – gezien zijn resolutie van 25 februari 2014 over de follow-up met betrekking tot de delegatie van wetgevingsbevoegdheden en de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (4) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel, de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie vervoer en toerisme ( A7‑0010/2014 ), A. overwegende dat de Commissie zich ertoe heeft verbonden uiterlijk eind 2012 in kaart te brengen hoeveel wetgevingshandelingen met verwijzingen naar de regelgevingsprocedure met toetsing nog van kracht zijn, om de noodzakelijke wetgevingsinitiatieven voor te bereiden en zo de aanpassing aan het nieuwe wettelijk kader te voltooien; overwegende dat het uiteindelijke doel van de Commissie is om tegen het einde van de 7e zittingsperiode van het Parlement alle bepalingen die verwijzen naar de regelgevingsprocedure met toetsing uit alle wetgevingsinstrumenten te hebben verwijderd; overwegende dat de Commissie inmiddels de voorstellen heeft ingediend om deze toezegging gestand te doen, zij het veel later dan verwacht; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot aanpassing van een aantal basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing, aan artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 33, artikel 43, lid 2, artikel 53, lid 1, artikel 62, artikel 64, lid 2, artikel 91, artikel 100, lid 2, artikel 114, artikel 153, lid 2, onder b), artikel 168, lid 4, onder b), artikel 172, artikel 192, lid 1, artikel 207 en artikel 338, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (5) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij het Verdrag van Lissabon heeft de wetgever de mogelijkheid gekregen om aan de Commissie de bevoegdheid te delegeren om niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking vast te stellen ter aanvulling of wijziging van bepaalde niet-essentiële onderdelen van een wetgevingshandeling. (2) De maatregelen waarop de in artikel 290, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bedoelde bevoegdheidsdelegatie betrekking kan hebben, zijn in beginsel dezelfde als die welke vallen onder de regelgevingsprocedure met toetsing die is ingevoerd bij artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG van de Raad (7) . (3) Een aantal basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing, dient te worden aangepast aan artikel 290 VWEU. (4) Deze verordening dient lopende procedures waarin het comité vóór de inwerkingtreding van deze verordening overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG een advies heeft uitgebracht, onverlet te laten. (5) Daar deze verordening alleen betrekking heeft op procedurele aanpassingen, hoeven deze in het geval van richtlijnen niet te worden omgezet door de lidstaten. (6) Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij het voorbereiden van gedelegeerde handelingen op basis van bij deze verordening aangepaste basisbesluiten tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en aan de Raad, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 1. Wanneer in de in de bijlage bij deze verordening genoemde basisbesluiten wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, leden 1 tot 5, van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing van toepassing is, is de Commissie bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 2 van deze verordening. 2. Wanneer in de in de bijlage genoemde basisbesluiten wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde spoedprocedure van toepassing is, is de Commissie bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig de spoedprocedure van artikel 3 van deze verordening. Artikel 2 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd een termijn van vijf jaar, ingaande op de datum van inwerkingtreding van deze verordening . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet . [Am. 1] 3. De bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. In afwijking van de eerste alinea bedraagt de termijn voor het maken van bezwaar tegen gedelegeerde handelingen die zijn vastgesteld overeenkomstig de in de punten 81 (8) , 82 (9) , 85 (10) , 86 (11) en 90 t/m 93 (12) van afdeling G en punt 95 (13) van afdeling H van de bijlage genoemde verordeningen drie maanden. Deze termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met drie maanden verlengd. [Am. 2] 6. Wanneer in de in de bijlage bij deze verordening genoemde basisbesluiten wordt bepaald dat de in artikel 5 bis, lid 3, onder c), van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt ingekort overeenkomstig artikel 5 bis, lid 5, onder b), van dat besluit, worden de in lid 5 van dat artikel bedoelde termijnen vastgesteld op één maand. Artikel 3 1. Een overeenkomstig dit artikel vastgestelde gedelegeerde handeling treedt onverwijld in werking en is van toepassing zolang geen bezwaar wordt gemaakt overeenkomstig lid 2. In de kennisgeving van de gedelegeerde handeling aan het Europees Parlement en de Raad wordt vermeld om welke redenen gebruik wordt gemaakt van de spoedprocedure. 2. Het Europees Parlement of de Raad kan overeenkomstig de in artikel 2, lid 5, bedoelde procedure bezwaar maken tegen een gedelegeerde handeling. In dat geval trekt de Commissie de handeling onverwijld in na de kennisgeving van het besluit waarbij het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt. Artikel 4 Deze verordening laat de lopende procedures waarin een comité reeds advies heeft uitgebracht overeenkomstig artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EC onverlet. Artikel 5 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Basisbesluiten waarin wordt verwezen naar de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing die worden aangepast aan de regeling voor gedelegeerde handelingen (14) . A. Communicatienetwerken, inhoud en technologie 1. Richtlĳn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlĳn betreffende privacy en elektronische communicatie) 2. Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (Toegangsrichtlijn) B. Werkgelegenheid, sociale zaken en inclusie 3. Richtlijn 2009/148/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico’s van blootstelling aan asbest op het werk** 4. Richtlijn 2009/104/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) ** 5. Richtlijn 2006/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan risico's van fysische agentia (kunstmatige optische straling) (19e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 6. Richtlijn 2004/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene of mutagene agentia op het werk (zesde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid l, van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad)** 7. Richtlĳn 2003/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 februari 2003 betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (lawaai) (zeventiende bĳzondere richtlĳn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlĳn 89/391/EEG)** 8. Richtlĳn 2002/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (trillingen) (zestiende bĳzondere richtlĳn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlĳn 89/391/EEG)** 9. Richtlijn 2000/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan biologische agentia op het werk (zevende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 83/391/EEG)** 10. Richtlijn 1999/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 betreffende minimumvoorschriften voor de verbetering van de gezondheidsbescherming en van de veiligheid van werknemers die door explosieve atmosferen gevaar kunnen lopen (vijftiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 11. Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk (14e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 12. Richtlijn 93/103/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het werk aan boord van vissersvaartuigen (Dertiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 13. Richtlijn 92/104/EEG van de Raad van 3 december 1992 betreffende de minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën in dagbouw of ondergronds (twaalfde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 14. Richtlijn 92/91/EEG van de Raad van 3 november 1992 betreffende minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën die delfstoffen winnen met behulp van boringen (elfde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 15. Richtlijn 92/58/EEG van de Raad van 24 juni 1992 betreffende de minimumvoorschriften voor de veiligheids- en/of gezondheidssignalering op het werk (negende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 16. Richtlijn 92/57/EEG van de Raad van 24 juni 1992 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor tijdelijke en mobiele bouwplaatsen (achtste bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 17. Richtlijn 92/29/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid ter bevordering van een betere medische hulpverlening aan boord van schepen** 18. Richtlijn 90/270/EEG van de Raad van 29 mei 1990 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid met betrekking tot het werken met beeldschermapparatuur (vijfde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG** 19. Richtlijn 90/269/EEG van de Raad van 29 mei 1990 betreffende de minimum veiligheids- en gezondheidsvoorschriften voor het manueel hanteren van lasten met gevaar voor met name rugletsel voor de werknemers (vierde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 20. Richtlijn 89/656/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor het gebruik op het werk van persoonlijke beschermingsmiddelen door de werknemers (derde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 21. Richtlijn 89/654/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor arbeidsplaatsen (eerste bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)** 22. Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk** C. Klimaatmaatregelen 23. Verordening (EG) nr. 1005/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen 24. Richtlijn 2009/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de geologische opslag van kooldioxide en tot wijziging van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad, de Richtlijnen 2000/60/EG, 2001/80/EG, 2004/35/EG, 2006/12/EG en 2008/1/EG en Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad D. Energie 25. Verordening (EG) nr. 1222/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 inzake de etikettering van banden met betrekking tot hun brandstofefficiëntie en andere essentiële parameters 26. Verordening (EG) nr. 715/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de voorwaarden voor de toegang tot aardgastransmissienetten en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1775/2005 27. Verordening (EG) nr. 714/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de voorwaarden voor toegang tot het net voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1228/2003 28. Verordening (EG) nr. 713/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot oprichting van een Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators 29. Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van Richtlijn 2003/54/EG 30. Richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van Richtlijn 2003/55/EG E. Ondernemingen en industrie 31. Verordening (EG) nr. 661/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende typegoedkeuringsvoorschriften voor de algemene veiligheid van motorvoertuigen, aanhangwagens daarvan en daarvoor bestemde systemen, onderdelen en technische eenheden 32. Verordening (EG) nr. 595/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen en motoren met betrekking tot emissies van zware bedrijfsvoertuigen (Euro VI) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie, tot wijziging van Verordening (EG) nr. 715/2007 en Richtlijn 2007/46/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 80/1269/EEG, 2005/55/EG en 2005/78/EG 33. Richtlijn 2009/125/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het vaststellen van eisen inzake ecologisch ontwerp voor energiegerelateerde producten 34. Verordening (EG) nr. 79/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 14 januari 2009 betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen op waterstof en tot wijziging van Richtlijn 2007/46/EG 35. Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de veiligheid van speelgoed 36. Richtlijn 2009/43/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende de vereenvoudiging van de voorwaarden voor de overdracht van defensiegerelateerde producten binnen de Gemeenschap 37. Richtlijn 2009/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende voor meetmiddelen en metrologische controlemethoden geldende algemene bepalingen (herschikking) 38. Richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (Kaderrichtlijn) 39. Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van Richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en Verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede Richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de Richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie 40. Richtlĳn 2004/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen inzake de toepassing van de beginselen van goede laboratoriumpraktĳken en het toezicht op de toepassing ervan voor tests op chemische stoffen 41. Richtlĳn 2004/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de inspectie en de verificatie van de goede laboratoriumpraktĳken (GLP) 42. Verordening (EG) nr. 2003/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 inzake meststoffen 43. Richtlijn 2000/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei 2000 inzake de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten betreffende de geluidsemissie in het milieu door materieel voor gebruik buitenshuis 44. Richtlijn 97/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1997 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendige verbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines 45. Richtlijn 75/324/EEG van de Raad van 20 mei 1975 inzake onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende aërosols F. Milieu 46. Regulation (EC) No 1007/2009 of the European Parliament and of the Council of 16 September 2009 on trade in seal products 47. Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand 48. Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations 49. Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels tot wijziging en intrekking van de Richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1907/2006** 50. Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (Kaderrichtlijn afvalbehandeling) 51. Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (Kaderrichtlijn mariene strategie) 52. Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa 53. Richtlijn 2007/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 over beoordeling en beheer van overstromingsrisico’s 54. Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2007 tot oprichting van een infrastructuur voor ruimtelijke informatie in de Gemeenschap (INSPIRE) 55. Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen [Am. 4] 56. Verordening (EG) nr. 166/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 januari 2006 betreffende de instelling van een Europees register inzake de uitstoot en overbrenging van verontreinigende stoffen en tot wijziging van de Richtlijnen 91/689/EEG en 96/61/EG van de Raad 57. Richtlijn 2006/118/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging en achteruitgang van de toestand 58. Richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van Richtlijn 2004/35/EG 59. Richtlijn 2006/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 februari 2006 betreffende het beheer van de zwemwaterkwaliteit en tot intrekking van Richtlijn 76/160/EEG 60. Verordening (EG) nr. 850/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende persistente organische verontreinigende stoffen en tot wijziging van Richtlijn 79/117/EEG 61. Richtlijn 2004/107/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende arseen, cadmium, kwik, nikkel en polycyclische aromatische koolwaterstoffen in de lucht 62. Richtlijn 2004/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 inzake de beperking van emissies van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen in bepaalde verven en vernissen en producten voor het overspuiten van voertuigen, en tot wijziging van Richtlijn 1999/13/EG 63. Richtlĳn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai 64. Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen 65. Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid 66. Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken 67. Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen 68. Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water 69. Richtlijn 96/59/EG van de Raad van 16 september 1996 betreffende de verwijdering van polychloorbifenylen en polychloorterfenylen (PCB's/PCT's) 70. Richtlijn 94/63/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende de beheersing van de uitstoot van vluchtige organische stoffen (VOS) als gevolg van de opslag van benzine en de distributie van benzine vanaf terminals naar benzinestations 71. Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval 72. Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen 73. Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater 74. Richtlijn 86/278/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescherming van het milieu, in het bijzonder de bodem, bij het gebruik van zuiveringsslib in de landbouw G. Statistieken 75. Verordening (EG) nr. 1185/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende statistieken over pesticiden 76. Verordening (EG) nr. 1338/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende communautaire statistieken over de volksgezondheid en de gezondheid en veiligheid op het werk 77. Verordening (EG) nr. 1166/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende enquêtes naar de structuur van de landbouwbedrijven en de enquête naar de productiemethoden in de landbouw en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 571/88 van de Raad 78. Verordening (EG) nr. 1099/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende energiestatistieken 79. Verordening (EG) nr. 763/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende volks- en woningtellingen 80. Verordening (EG) nr. 452/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 betreffende de productie en ontwikkeling van statistieken over onderwijs en een leven lang leren 81. Verordening (EG) nr. 451/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van een nieuwe statistische classificatie van producten gekoppeld aan activiteiten (CPA) en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 3696/93 van de Raad**** [Am. 5] 82. Verordening (EG) nr. 295/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 betreffende structurele bedrijfsstatistieken (herschikking) **** [Am. 6] 83. Verordening (EG) nr. 862/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende communautaire statistieken over migratie en internationale bescherming en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 311/76 van de Raad betreffende de opstelling van statistieken over buitenlandse werknemers 84. Verordening (EG) nr. 458/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 25 april 2007 betreffende het Europees systeem van geïntegreerde statistieken voor de sociale bescherming (Essobs) 85. Verordening (EG) nr. 1893/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot vaststelling van de statistische classificatie van economische activiteiten NACE Rev. 2 en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3037/90 en enkele EG-verordeningen op specifieke statistische gebieden **** [Am. 7] 86. Verordening (EG) nr. 1161/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2005 betreffende de opstelling van niet-financiële kwartaalrekeningen per institutionele sector **** [Am. 8] 87. Verordening (EG) nr. 808/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende communautaire statistieken over de informatiemaatschappij 88. Verordening (EG) nr. 1059/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 betreffende de opstelling van een gemeenschappelĳke nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek (NUTS) 89. Verordening (EG) nr. 530/1999 van de Raad van 9 maart 1999 betreffende structuurstatistieken van lonen en loonkosten 90. Verordening (EG) nr. 1165/98 van de Raad van 19 mei 1998 inzake kortetermijnstatistieken **** [Am. 9] 91. Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad van 23 oktober 1995 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen **** [Am. 10] 92. Verordening (EEG) nr. 696/93 van de Raad van 15 maart 1993 inzake de statistische eenheden voor waarneming en analyse van het produktiestelsel in de Gemeenschap **** [Am. 11] 93. Verordening (EEG) nr. 3924/91 van de Raad van 19 december 1991 betreffende de totstandbrenging van een communautaire enquête naar de industriële produktie **** [Am. 12] H. Interne markt en diensten 94. Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt 95. Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen **** [Am. 13] 96. Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst I. Mobiliteit en vervoer 97. Verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 98. Verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van Richtlijn 96/26/EG van de Raad 99. Verordening (EG) nr. 392/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de aansprakelijkheid van vervoerders van passagiers over zee bij ongevallen 100. Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg 101. Richtlijn 2009/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake de bevordering van schone en energiezuinige wegvoertuigen 102. Richtlijn 2009/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 tot vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector en tot wijziging van de Richtlijn 1999/35/EG van de Raad en Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad 103. Richtlijn 2009/15/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties 104. Verordening (EG) nr. 300/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 inzake gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2320/2002 ** 105. Richtlijn 2008/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende het beheer van de verkeersveiligheid van weginfrastructuur 106. Richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land * 107. Verordening (EG) nr. 1371/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer 108. Richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen** 109. Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (herschikking) 110. Verordening (EG) nr. 336/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 februari 2006 inzake de implementatie van de Internationale Veiligheidsmanagementcode in de Gemeenschap en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 3051/95 van de Raad 111. Richtlijn 2006/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen *** 112. Verordening (EG) nr. 2111/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 14 december 2005 betreffende de vaststelling van een communautaire lijst van luchtvaartmaatschappijen waaraan een exploitatieverbod binnen de Gemeenschap is opgelegd en het informeren van luchtreizigers over de identiteit van de exploiterende luchtvaartmaatschappij 113. Richtlijn 2005/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende het verhogen van de veiligheid van havens** 114. Richtlijn 2005/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende geharmoniseerde River Information Services (RIS) op de binnenwateren in de Gemeenschap 115. Verordening (EG) nr. 868/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende bescherming tegen aan communautaire luchtvaartmaatschappĳen schade toebrengende subsidiëring en oneerlĳke tariefpraktĳken bĳ de levering van luchtdiensten vanuit landen die geen lid zĳn van de Europese Gemeenschap 116. Verordening (EG) nr. 789/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de overdracht van vracht- en passagiersschepen tussen registers binnen de Gemeenschap en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 613/91 van de Raad 117. Verordening (EG) nr. 785/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de verzekeringseisen voor luchtvervoerders en exploitanten van luchtvaartuigen 118. Richtlijn 2004/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake minimumveiligheidseisen voor tunnels in het trans-Europese wegennet 119. Richtlijn 2004/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de interoperabiliteit van elektronische tolheffingssystemen voor het wegverkeer in de Gemeenschap 120. Verordening (EG) nr. 782/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 14 april 2003 houdende een verbod op organische tinverbindingen op schepen 121. Richtlĳn 2003/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2003 betreffende de vakbekwaamheid en de opleiding en nascholing van bestuurders van bepaalde voor goederen- en personenvervoer over de weg bestemde voertuigen, tot wĳziging van Verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad en Richtlĳn 91/439/EEG van de Raad en tot intrekking van Richtlĳn 76/914/EEG van de Raad 122. Richtlĳn 2003/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 april 2003 betreffende specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepen 123. Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) en houdende wĳziging van de verordeningen op het gebied van maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen 124. Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende de invoering van een communautair monitoring en informatiesysteem voor de zeescheepvaart en tot intrekking van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad 125. Richtlĳn 2002/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 maart 2002 betreffende de vaststelling van regels en procedures met betrekking tot de invoering van geluidgerelateerde exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap 126. Richtlĳn 2001/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2001 tot vaststelling van geharmoniseerde voorschriften en procedures voor veilig laden en lossen van bulkschepen 127. Richtlijn 1999/35/EG van de Raad van 29 april 1999 betreffende een stelsel van verplichte onderzoeken voor de veilige exploitatie van geregelde diensten met ro-ro- veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen 128. Richtlijn 98/41/EG van de Raad van 18 juni 1998 inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen die vanuit of naar havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen 129. Richtlijn 96/50/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen welke bij het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap gebruikt worden 130. Richtlijn 95/50/EG van de Raad van 6 oktober 1995 betreffende uniforme procedures voor de controle op het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg 131. Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart 132. Richtlijn 91/672/EEG van de Raad van 16 december 1991 inzake de wederzijdse erkenning van de nationale vaarbewijzen voor het besturen van schepen in het goederen- en personenvervoer over de binnenwateren J. Gezondheid en consumenten 133. Richtlijn 2009/128/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van een kader voor communautaire actie ter verwezenlijking van een duurzaam gebruik van pesticiden 134. Richtlijn 2009/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de exploitatie en het in de handel brengen van natuurlijk mineraalwater ** 135. Richtlijn 2009/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake het ingeperkte gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen (herschikking) 136. Richtlijn 2009/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het gebruik van extractiemiddelen bij de productie van levensmiddelen en bestanddelen daarvan 137. Richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van Richtlijn 87/102/EEG van de Raad 138. Verordening (EG) nr. 1394/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende geneesmiddelen voor geavanceerde therapie en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG en Verordening (EG) nr. 726/2004 139. Verordening (EG) nr. 1901/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1768/92, Richtlijn 2001/20/EG, Richtlijn 2001/83/EG en Verordening (EG) nr. 726/2004 140. Verordening (EG) Nr. 183/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 12 januari 2005 tot vaststelling van voorschriften voor diervoederhygiëne 141. Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen en houdende intrekking van de Richtlijnen 80/590/EEG en 98/109/EEG *** 142. Verordening (EG) nr. 854/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong 143. Verordening (EG) nr. 853/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong 144. Verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne 145. Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau 146. Verordening (EG) nr. 2160/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 17 november 2003 inzake de bestrĳding van salmonella en andere specifieke door voedsel overgedragen zoönoseverwekkers 147. Verordening (EG) nr. 2065/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 10 november 2003 inzake in of op levensmiddelen gebruikte of te gebruiken rookaroma's 148. Verordening (EG) nr. 1831/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende toevoegingsmiddelen voor diervoeding 149. Verordening (EG) nr. 1830/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders 150. Richtlĳn 2003/99/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 november 2003 inzake de bewaking van zoönoses en zoönoseverwekkers en houdende wĳziging van Beschikking 90/424/EEG van de Raad en intrekking van Richtlĳn 92/117/EEG van de Raad ** 151. Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden 152. Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrĳding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën 153. Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik 154. Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad 155. Verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen 156. Richtlijn 1999/2/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 februari 1999 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake de behandeling van voedsel en voedselingrediënten met ioniserende straling *** 157. Verordening (EG) Nr. 258/97 van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten 158. Verordening (EEG) nr. 315/93 van de Raad van 8 februari 1993 tot vaststelling van communautaire procedures inzake verontreinigingen in levensmiddelen ** 159. Richtlijn 89/108/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake voor menselijke voeding bestemde diepvriesproducten K. Belastingen en douane-unie 160. Beschikking nr. 70/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 betreffende een papierloze omgeving voor douane en bedrijfsleven (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien artikel 286, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7‑0009/2014), – gezien artikel 108 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A7‑0128/2014 ), A. overwegende dat zijn Commissie begrotingscontrole de kwalificaties van de voorgedragen kandidaat heeft onderzocht, met name gelet op de in artikel 286, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vermelde voorwaarden; B. overwegende dat deze commissie de kandidaat vervolgens op 17 februari 2014 heeft gehoord; 1. brengt positief advies uit over de voordracht van de Raad voor de benoeming van Oskar Herics tot lid van de Rekenkamer; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Rekenkamer, alsmеde aan de overige instellingen van de Europese Unie en de controle-instellingen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel tot wijziging van zijn Reglement ( B7‑0051/2013 ), – gezien zijn besluit 2005/684/EG, Euratom van 28 september 2005 houdende aanneming van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (1) , – gezien het besluit van het Bureau van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (2) , – gezien de artikelen 211 en 212 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0038/2014 ), 1. besluit onderstaande wijziging in zijn Reglement op te nemen; 2. wijst erop dat deze wijziging op de eerste dag van de eerstvolgende vergaderperiode in werking treedt; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0393 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0184/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 12 december 2012 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 29 november 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0151/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 443/2009 teneinde de modaliteiten vast te stellen voor het bereiken van de 2020-doelstelling om de CO 2 -emissies van nieuwe personenauto's te verminderen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 333/2014.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0161 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 118, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0087/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake het gebruik van gedelegeerde handelingen van 14 oktober 2013, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0031/2014 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt de Commissie maatregelen te nemen ter codificatie van de verordening zodra de wetgevingsprocedure is afgerond; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad inzake het Gemeenschapsmerk (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 118, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Verordening (EG) nr. 40/94 (2) , die in 2009 is gecodificeerd als Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad (3) , heeft specifiek voor de Europese Unie een stelsel van merkbescherming tot stand gebracht dat in bescherming van merken op het niveau van de Europese Unie heeft voorzien, naast de bescherming van merken die beschikbaar is op het niveau van de lidstaten overeenkomstig de nationale merkenstelsels die geharmoniseerd zijn bij Richtlijn 89/104/EEG van de Raad (4) , gecodificeerd als Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad (5) . (2) Ten gevolge van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon moet de terminologie van Verordening EG) nr. 207/2009 worden aangepast. Dit betekent heeft tot gevolg dat “Gemeenschapsmerk” door “ Europees merk EU-merk ” wordt vervangen. Overeenkomstig de gemeenschappelijke aanpak over de gedecentraliseerde agentschappen, die het Europees Parlement, de Raad en de Commissie in juli 2012 hebben vastgesteld, moet de benaming “Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)” worden vervangen door “Agentschap voor merken, tekeningen en modellen intellectuele eigendom van de Europese Unie” (hierna “Agentschap”). [Am. 1] (3) In aansluiting op haar mededeling van 16 juli 2008 over een strategie inzake industriële-eigendomsrechten voor Europa (6) heeft de Commissie een diepgaande evaluatie van de algemene werking van het merkenstelsel in Europa als geheel verricht, waarbij het merkenstelsel van de Unie en de nationale merkenstelsels alsmede de onderlinge betrekkingen tussen deze stelsels zijn behandeld. (4) In zijn conclusies van 25 mei 2010 over de toekomstige herziening van het merkenstelsel in de Europese Unie (7) heeft de Raad de Commissie opgeroepen voorstellen in te dienen voor de herziening van Verordening (EG) nr. 207/2009 en Richtlijn 2008/95/EG. (5) Uit de ervaring die sinds de oprichting van het Europese merkenstelsel is opgedaan, blijkt dat ondernemingen van binnen de Unie en uit derde landen het stelsel hebben omarmd en dat het stelsel een succesvol en werkbaar succesvolle en werkbare aanvulling op en een alternatief voor de bescherming van merken op het niveau van de lidstaten is geworden. [Am. 2] (6) Nationale merkenstelsels blijven niettemin noodzakelijk voor ondernemingen die geen bescherming van hun merken op het niveau van de Unie verlangen of die niet in staat zijn deze bescherming over heel de Unie te verkrijgen terwijl er voor nationale bescherming geen belemmeringen bestaan. Elke persoon die merkbescherming verlangt, moet vrij de beslissing kunnen nemen of deze bescherming alleen als nationaal merk in een of meerdere lidstaten dan wel alleen als EU-merk of op beide niveaus wordt aangevraagd. (7) Hoewel in de evaluatie over de algemene werking van het stelsel van gemeenschapsmerken is bevestigd dat vele elementen van dit stelsel, met inbegrip van de basisbeginselen waarop het is gebaseerd, de tand des tijds goed hebben doorstaan en blijven voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de ondernemingswereld, heeft de Commissie in haar mededeling “Een eengemaakte markt voor intellectuele-eigendomsrechten” van 24 mei 2011 (8) geconcludeerd dat het noodzakelijk is het merkenstelsel in de Unie te moderniseren door het doeltreffender, efficiënter en als geheel consistenter te maken en het aan het internettijdperk aan te passen. (8) Naast de verbeteringen en wijzigingen in het stelsel van de gemeenschapsmerken moeten de nationale wetten en praktijken op het gebied van merken verder worden geharmoniseerd en met het merkenstelsel van de Unie in overeenstemming worden gebracht zodat voor zover mogelijk in heel de Unie gelijke voorwaarden worden gecreëerd voor de inschrijving en de bescherming van merken. (9) Om meer flexibiliteit mogelijk te maken en tegelijkertijd meer rechtszekerheid te brengen met betrekking tot de voorstellingswijze van merken, moet het vereiste van "vatbaarheid voor grafische voorstelling” uit de definitie van Europees merk EU-merk worden geschrapt. Het moet mogelijk worden in het register van EU-merken een teken voor te stellen in elke passende vorm en dus niet noodzakelijk met grafische middelen, op voorwaarde dat het teken op een duidelijke, nauwkeurige, op zichzelf staande, gemakkelijk toegankelijke, duurzame en objectieve manier wordt weergegeven. Tekens zijn derhalve toegestaan in iedere gepaste vorm, rekening houdende met de algemeen beschikbare technologie, en stellen de bevoegde autoriteiten en het publiek op basis van de voorstelling in staat nauwkeurig en duidelijk kunnen te bepalen wat juist het voorwerp van bescherming is. [Am. 3] (10) De huidige bepalingen van Verordening (EG) nr. 207/2009 blijven in gebreke om oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen dezelfde graad van bescherming te bieden als andere instrumenten van Unierecht. Het is dan ook noodzakelijk de absolute weigeringsgronden betreffende oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen te verduidelijken en ervoor te zorgen dat deze volledig in overeenstemming zijn met het desbetreffende Unierecht voor bescherming van deze intellectuele-eigendomsrechten. Ter wille van de samenhang met andere Uniewetgeving moet het toepassingsgebied van deze absolute gronden uitgebreid worden en zich eveneens uitstrekken tot beschermde traditionele aanduidingen voor wijn en gegarandeerde traditionele specialiteiten. (11) Merken die worden aangevraagd in een schrift of een taal die in de Unie niet wordt begrepen, verdienen geen bescherming indien bij de vertaling of de transcriptie in een officiële taal van een lidstaat inschrijving moet worden geweigerd op absolute gronden. (12) Oneerlijke toe-eigening van merken moet moeilijker worden gemaakt door meer mogelijkheden te bieden om oppositie in te stellen tegen te kwader trouw aangevraagde EU- merken. (13) Om een sterke bescherming van rechten te handhaven voor op het niveau van de Unie beschermde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen, dient te worden verduidelijkt dat deze rechten de bevoegdheid verlenen om oppositie in te stellen tegen de inschrijving van een later Europees merk EU-merk , ongeacht of er al dan niet weigeringsgronden bestaan die bij het ambtshalve onderzoek in aanmerking moeten worden genomen. (14) Omwille van de rechtszekerheid en met het oog op volledige overeenstemming met het voorrangsbeginsel volgens hetwelk een vroeger ingeschreven merk voorrang heeft op later ingeschreven merken, moet worden bepaald dat de handhaving van door een Europees merk EU-merk verleende rechten geen afbreuk mag doen aan rechten die houders vóór de datum van indiening of de datum van voorrang hebben verkregen. Dit is in overeenstemming met artikel 16, lid 1, van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom van 15 april 1994 (9) . (15) Ter wille van de rechtszekerheid en ter verduidelijking moet worden bepaald dat niet alleen in geval van overeenstemming maar ook ingeval een identiek teken voor identieke waren of diensten wordt gebruikt, bescherming aan een Europees merk moet worden verleend, alleen indien en voor zover de belangrijkste functie van het Europees merk, namelijk het waarborgen van de commerciële herkomst van de waren of diensten, wordt aangetast. [Am. 4] (16) Over de commerciële oorsprong van de waren of diensten kan zich verwarring voordoen wanneer een onderneming hetzelfde of een soortgelijk teken op zodanige wijze als handelsnaam gebruikt dat er een verband wordt gelegd tussen de onderneming die de naam draagt, en de waren of diensten die van die onderneming afkomstig zijn. Derhalve is eveneens sprake van inbreuk op een Europees merk EU-merk ingeval het teken als handelsnaam of soortgelijke aanduiding wordt gebruikt, voor zover dit gebruik bedoeld is om waren of diensten te onderscheiden met betrekking tot hun commerciële oorsprong. (17) Omwille van de rechtszekerheid en met het oog op volledige overeenstemming met specifieke wetgeving van de Unie moet worden bepaald dat de houder van een Europees merk EU-merk het recht moet hebben een derde partij te verbieden gebruik te maken van een teken in vergelijkende reclame wanneer deze reclame in strijd is met Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad (10) . (18) Om de bescherming van het merk te verbeteren en de strijd tegen namaak daadwerkelijk te versterken, en onverminderd de WTO-regels, in het bijzonder artikel V van de GATT over vrijheid van doorvoer, moet de houder van een Europees merk EU-merk derden kunnen verhinderen om waren in het douanegebied van de Unie binnen te brengen zonder dat deze in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat in wezen gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven Europees merk EU-merk . Dit dient geen afbreuk te doen aan de vlotte doorvoer van generische geneesmiddelen, overeenkomstig de internationale verplichtingen van de Europese Unie, met name zoals weergegeven in de door de WTO-ministerconferentie op 14 november 2001 in Doha aangenomen verklaring over de TRIPs-Overeenkomst en de volksgezondheid. [Am. 115] (18 bis) De houder van een EU-merk moet het recht hebben om de nodige juridische stappen te ondernemen, o.a. het recht om de nationale douaneautoriteiten te verzoeken goederen die beweerdelijk inbreuk maken op zijn rechten te onderwerpen aan maatregelen zoals inbeslagname of vernietiging overeenkomstig Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad (11) . [Am. 6] (18 ter) Artikel 28 van Verordening (EU) nr. 608/2013 bepaalt dat op een rechthebbende jegens de houder van de goederen een schadevergoedingsplicht kan komen te rusten, onder meer wanneer later blijkt dat de bewuste goederen geen inbreuk vormen op een intellectueel eigendomsrecht. [Am. 7] (18 quater) De lidstaten nemen de juiste maatregelen om te zorgen voor een vlotte doorvoer van generieke geneesmiddelen. Daarom heeft de houder van een EU-merk niet het recht derden te verhinderen in het kader van commerciële activiteiten waren binnen te brengen in het douanegebied van de lidstaat op grond van een vermeende of feitelijke gelijkenis tussen de internationale generieke benaming (INN) voor het werkzame bestanddeel in het geneesmiddel en een ingeschreven merk. [Am. 8] (19) Om doelmatiger op te treden tegen het binnenbrengen van goederen die inbreuk maken op de wetgeving namaakgoederen , in het bijzonder wanneer deze goederen in kleine zendingen zoals omschreven in Verordening (EU) nr. 608/2013 over het internet worden verkocht, moet de houder van een geldig geregistreerd EU-merk het recht hebben de invoer van dergelijke goederen in de Unie te verbieden wanneer het alleen de verzender van de waren namaakwaren is die commerciële doeleinden nastreeft met commercieel oogmerk handelt . Wanneer dergelijke maatregelen worden genomen, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de personen of entiteiten die de goederen hebben besteld, worden geïnformeerd over de motieven voor die maatregelen, alsook over hun wettelijke rechten ten aanzien van de verzender. [Am. 9] (20) Om houders van Europese merk EU-merk en in staat te stellen namaak daadkrachtiger te bestrijden, moet hun het recht worden verleend het aanbrengen van een inbreuk makend merk of voorbereidende handelingen die daaraan voorafgaan, te verbieden. (21) De exclusieve rechten die door een Europees merk EU-merk worden verleend, mogen er niet toe leiden dat de houder het gebruik kan verbieden van tekens of aanduidingen die op billijke wijze en in overeenstemming met eerlijke gebruiken in nijverheid en handel worden gebruikt. Om in geval van conflict gelijke voorwaarden te creëren voor handelsnamen en merken, rekening houdend met het feit dat aan handelsnamen gewoonlijk onbeperkte bescherming tegen latere merken wordt verleend, moet een dergelijk gebruik geacht worden alleen het gebruik van de eigen persoonsnaam te omvatten. Verder moet ook sprake zijn van gebruik van beschrijvende of niet-onderscheidende aanduidingen in het algemeen. Bovendien mag de houder niet het recht krijgen het algemeen billijk en eerlijk gebruik van het Europees merk EU-merk te verbieden wanneer dit gebruik bedoeld is ter identificatie of aanduiding van waren of diensten zoals die van de houder. (22) Omwille van de rechtszekerheid en ter vrijwaring van legitiem verkregen rechten op het merk is het raadzaam en noodzakelijk te bepalen, zonder afbreuk te doen aan het beginsel dat een later merk niet kan worden tegengeworpen aan een ouder merk, dat houders van Europese merken EU-merken zich niet kunnen verzetten tegen het gebruik van een later merk indien dit latere merk verkregen werd op een tijdstip waarop de voorrang van het vroegere merk ten aanzien van het latere merk niet kon worden afgedwongen. Bij de controles maken de douaneautoriteiten gebruik van de bevoegdheden en procedures waarin is voorzien door de Uniewetgeving inzake de toepassing van de douanevoorschriften betreffende de intellectuele-eigendomsrechten. [Am. 10] (23) Om redenen van billijkheid en rechtszekerheid moet het gebruik van een Europees merk EU-merk in een vorm die in bepaalde onderdelen afwijkt zonder dat het onderscheidende karakter van het merk in de vorm waarin het is ingeschreven, daardoor wordt aangetast, voldoende zijn om de verleende rechten te vrijwaren, ongeacht of het merk zoals het wordt gebruikt, ook in die vorm is ingeschreven. (24) Verordening (EG) nr. 207/2009 verleent de Commissie bevoegdheden om uitvoeringsregels voor deze verordening vast te stellen. Ten gevolge van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon moeten de op grond van Verordening (EG) nr. 207/2009 aan de Commissie verleende bevoegdheden worden aangepast aan artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. (25) Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie moet er bij de voorbereiding en opstelling van gedelegeerde handelingen voor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad. (26) Om een efficiënte inschrijving van rechtsinstrumenten betreffende het Europees merk EU-merk als vermogensbestanddeel te verzekeren en volledige transparantie van het register van Europese merken te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van een aantal verplichtingen van de aanvrager met betrekking tot specifieke merken, de procedures voor de vermelding van de overgang van Europese merk EU-merk en, de creatie en de overgang van een zakelijk recht, de gedwongen tenuitvoerlegging, de betrokkenheid bij een insolventieprocedure en de toekenning of overdracht van een licentie in het register alsmede voor de doorhaling of de wijziging van de desbetreffende vermeldingen. (27) Gelet op de geleidelijke vermindering en het zeer beperkte aantal aanvragen voor gemeenschapsmerken bij de centrale diensten voor intellectuele-eigendomsrechten van de lidstaten (“diensten van de lidstaten”), moet het alleen maar in het Agentschap nog mogelijk zijn een aanvrage om inschrijving van een Europees merk EU-merk in te dienen. (28) Europese merk EU-merk bescherming wordt verleend met betrekking tot specifieke waren en diensten en de aard en het aantal daarvan bepaalt hoe ver de bescherming reikt ten aanzien van de houder van het merk. Daarom is het belangrijk ter wille van de rechtszekerheid en een behoorlijk bestuur dat in Verordening (EG) nr. 207/2009 regels voor de aanduiding en classificatie van waren en diensten worden opgenomen. Het is dan ook noodzakelijk dat de waren en diensten waarvoor bescherming door middel van een merk wordt aangevraagd, door de aanvrager voldoende duidelijk en nauwkeurig worden omschreven zodat de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers louter en alleen op basis van de aanvrage kunnen vaststellen welke draagwijdte de te verkrijgen bescherming aanneemt. Het gebruik van algemene bewoordingen moet zo worden geïnterpreteerd dat hiermee alleen de waren en diensten worden bedoeld die onder de letterlijke betekenis van het woord vallen. Houders van Europese merk EU-merk en, die wegens de vroegere praktijk van het Agentschap voor een volledige hoofdklasse van de classificatie van Nice zijn ingeschreven, moeten de mogelijkheid krijgen hun omschrijving van waren en diensten aan te passen zodat wordt gewaarborgd dat de inhoud van het register in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie aan de vereisten inzake duidelijkheid en nauwkeurigheid voldoet. (29) Om te voorzien in een doeltreffende en efficiënte regeling voor het indienen van aanvragen van Europese merk EU-merk en, inclusief de aanvragen op grond van voorrang of anciënniteit, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de regels en procedures voor de indiening van een aanvrage om een Europees merk EU-merk , de formele voorwaarden voor de aanvrage, de inhoud van de aanvrage, het soort indieningstaks, alsmede de procedures voor de controle van de wederkerigheid, de regels om aanspraak te maken op voorrang van een vroegere aanvrage, voorrang in geval van tentoonstelling en anciënniteit van een nationaal merk. [Am. 11] (30) De huidige regeling voor recherche naar Europese merk EU-merk en en nationale merken is niet betrouwbaar en niet efficiënt. Zij moet daarom worden vervangen door een regeling waarbij exhaustieve, snelle en krachtige zoekrobots voor vrij gebruik door het publiek beschikbaar worden gesteld in een vorm van samenwerking tussen het Agentschap en de diensten van de lidstaten. (31) Om ervoor te zorgen dat het Agentschap de aanvragen om Europese merk EU-merk en doeltreffend, efficiënt en snel onderzoekt en registreert met gebruik van procedures die transparant, degelijk, eerlijk en billijk zijn, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de procedures voor het toezicht op de naleving van de voorschriften betreffende de datum van indiening en van de formele voorwaarden voor een aanvrage, de controle van de betaling van de taksen en het onderzoek van de absolute weigeringsgronden, de regels betreffende de publicatie van de aanvrage, de procedures voor de correctie van fouten en vergissingen in publicaties van aanvragen, de procedures met betrekking tot opmerkingen van derden, de oppositieprocedure, de procedures voor de indiening en het onderzoek van een oppositie en voor de wijziging en de afsplitsing van een aanvrage, de gegevens die in het register moeten worden vermeld bij de inschrijving van een Europees merk EU-merk , de wijze van publicatie van de inschrijving en de inhoud en de regels voor de afgifte van een inschrijvingsbewijs. (32) Om de vernieuwing van Europese merk EU-merk en doeltreffend en efficiënt te laten verlopen en om de bepalingen inzake wijziging en afsplitsing van een Europees merk EU-merk in de praktijk veilig te kunnen toepassen zonder afbreuk te doen aan de rechtszekerheid, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de regels procedure voor de vernieuwing van een Europees merk EU-merk en de procedures voor de wijziging en afsplitsing van een Europees merk EU-merk . [Am. 12] (33) Om de houder van een Europees merk EU-merk in staat te stellen gemakkelijk afstand te doen van een Europees merk EU-merk met inachtneming van de rechten van derden die met betrekking tot dat merk in het register zijn ingeschreven, en om ervoor te zorgen dat een Europees merk EU-merk op doeltreffende en efficiënte wijze vervallen of nietig kan worden verklaard door middel van transparante, gedegen, eerlijke en billijke procedures, en om rekening te houden met de in deze verordening vastgestelde beginselen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de procedure voor afstand van een Europees merk EU-merk en van de procedures voor de vervallen- en nietigverklaring daarvan. (34) Om een doeltreffende, efficiënte en volledige herziening van beslissingen van het Agentschap door de kamers van beroep mogelijk te maken door middel van transparante, gedegen, eerlijke en billijke procedures met inachtneming van de in Verordening (EG) nr. 207/2009 neergelegde beginselen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de inhoud van het beroepsschrift, de procedure voor de indiening en het onderzoek van het beroep, de inhoud en de vorm van de beslissingen van de kamer van beroep en de terugbetaling van de beroepstaksen. (35) Als aanvulling op de huidige regeling inzake collectieve gemeenschapsmerken en om de bestaande scheeftrekking tussen de nationale stelsels en het Europese merk EU-merk enstelsel te verhelpen, moet een reeks specifieke bepalingen voor bescherming van Europese kwaliteitsmerken worden ingevoerd zodat de certificatie-instelling of ‑organisatie zijn aangesloten leden de mogelijkheid kan bieden het merk te gebruiken als teken voor waren of diensten die aan de certificatievoorschriften voldoen. (35 bis) Teneinde het gehele registratiesysteem beter te laten functioneren en te bewerkstelligen dat merken niet worden geregistreerd wanneer er absolute weigeringsgronden voorhanden zijn, met name waar het een beschrijvend of niet-onderscheidend merk betreft, of wanneer het merk tot misleiding van het publiek zou kunnen leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van de aard, de kenmerken of de geografische oorsprong van de waren of diensten, moeten derden bij de centrale diensten voor de industriële eigendom van de lidstaten schriftelijke opmerkingen kunnen indienen om aan te geven welke absolute gronden er voorhanden zijn om registratie te verhinderen. [Am. 13] (36) Om een doeltreffend en efficiënt gebruik van Europese collectieve merken en kwaliteitsmerken mogelijk te maken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de termijnen waarbinnen formele inhoud van de regels voor het gebruik van deze merken en de inhoud daarvan moeten worden ingediend . [Am. 14] (37) Uit de ervaring die is opgedaan bij de toepassing van het huidige stelsel van gemeenschapsmerken, is gebleken dat een aantal aspecten van de procedure vatbaar zijn voor verbetering. Er moeten dan ook een aantal maatregelen worden genomen om de procedures waar passend te vereenvoudigen en te versnellen en de rechtszekerheid en voorspelbaarheid waar nodig te verbeteren. (38) Om te komen tot een vlotte, doeltreffende en efficiënte werking van het Europese merk EU-merk enstelsel, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de voorschriften betreffende de vorm van beslissingen, de mondelinge procedure en de wijze van bewijsvoering, de regels voor de kennisgeving, de procedure voor het vaststellen van verlies van rechten, de communicatiemiddelen en de formulieren die door de partijen in de procedure moeten worden gebruikt, de regels betreffende de berekening en de duur van de termijnen, de procedures voor de herroeping van een beslissing of voor de doorhaling van een vermelding in het register en voor de correctie van kennelijke vergissingen in beslissingen en de rechtzetting van vergissingen van het Agentschap, de regels voor de onderbreking van de procedure en de procedures betreffende de verdeling en vaststelling van de kosten, de gegevens die in het register moeten worden vermeld, de regels betreffende de openbare inzage in dossiers en betreffende de bewaring daarvan, de wijze van publicatie in het Blad van Europese merk EU-merk en en in het Publicatieblad van het Agentschap, de regels voor de administratieve samenwerking tussen het Agentschap en de autoriteiten van lidstaten en de wijze van vertegenwoordiging voor het Agentschap. [Am. 15] (39) Omwille van de rechtszekerheid en met het oog op een grotere transparantie is het aangewezen alle taken van het Agentschap duidelijk te omschrijven, ook de taken die geen verband houden met het beheer van het Europese merkenstelsel. (40) Om de convergentie van praktijken te bevorderen en gemeenschappelijke instrumenten te ontwikkelen, moet een passend kader voor samenwerking tussen het Agentschap en de diensten van de lidstaten worden opgesteld. Hierin moeten de voornaamste gebieden van samenwerking duidelijk worden afgebakend en moet het Agentschap in staat worden gesteld om de desbetreffende projecten van gemeenschappelijk belang voor de Unie te coördineren en deze projecten binnen de grenzen van een maximumbedrag te financieren door middel van subsidies. Deze samenwerking moet een gunstige weerslag hebben op ondernemingen die gebruik maken van de merkenstelsels in Europa de Unie . Gebruikers van het bij deze V erordening (EG) nr. 207/2009 vastgestelde merkenstelsel van de Unie moeten in de gemeenschappelijke projecten en met name de gegevensbanken die gebruikt worden voor recherche en raadpleging kosteloos beschikbare, bijkomende gemakkelijk toegankelijke en efficiënte en kosteloos beschikbare instrumenten vinden zodat zij kunnen voldoen aan de specifieke voorwaarden van het Europees merk EU-merk , namelijk dat dit merk een eenheid vormt. De lidstaten mogen echter niet worden verplicht de resultaten van dergelijke gemeenschappelijke projecten in praktijk te brengen. Het is weliswaar van belang dat alle partijen bijdragen aan het welslagen van gemeenschappelijke projecten, met name door optimale praktijken en ervaringen uit te wisselen, want alle lidstaten de strikte verplichting opleggen om de resultaten van gemeenschappelijke projecten in praktijk te brengen – ook al is een lidstaat bijvoorbeeld van oordeel dat hij reeds over een beter IT- of soortgelijk instrumentarium beschikt – zou noch proportioneel, noch in het belang van de gebruikers zijn. [Am. 16] (41) Bepaalde beginselen met betrekking tot het bestuur van het Agentschap moeten worden aangepast aan de gemeenschappelijke aanpak over de gedecentraliseerde agentschappen, die het Europees Parlement, de Raad en de Commissie in juli 2012 hebben vastgesteld. (42) Met het oog op een grotere rechtszekerheid en een betere transparantie is het onontbeerlijk dat een aantal bepalingen betreffende de organisatie en de werking van het Agentschap worden geactualiseerd. (43) In het belang van een gezond financieel beheer moet worden vermeden dat de begrotingsoverschotten te groot worden. Dit kan echter niet in de weg staan dat het Agentschap een financiële reserve aanhoudt die overeenstemt met één jaar van zijn operationele uitgaven, zodat de continuïteit van zijn werking en de uitvoering van zijn taken verzekerd blijft. (44) Om een doeltreffende en efficiënte omzetting van een aanvrage of inschrijving voor een Europees merk EU-merk in een aanvrage voor een nationaal merk mogelijk te maken en een grondig onderzoek van de desbetreffende voorschriften te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de formele voorwaarden waaraan een verzoek om omzetting moet voldoen, en van de regels voor het onderzoek en de publicatie ervan. (44 bis) De vergoedingenstructuur is vastgelegd bij Verordening (EG) nr. 2869/95 van de Commissie (12) . De vergoedingenstructuur vormt echter een centraal aspect van de werking van het merkenstelsel van de Unie, en is sinds de instelling ervan slechts tweemaal herzien, en dan nog maar pas nadat er een zeer intensieve politieke discussie aan was voorafgegaan. Daarom moet de vergoedingenstructuur rechtstreeks bij Verordening (EG) nr. 207/2009 worden gereguleerd. Derhalve moet Verordening (EG) nr. 2869/95 worden ingetrokken en moeten de in Verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie (13) vervatte bepalingen betreffende de vergoedingenstructuur worden geschrapt. [Am. 17] (45) Om een doeltreffende en efficiënte methode voor geschillenbeslechting te verzekeren, te komen tot en om consistentie met de talenregeling van Verordening (EG) nr. 207/2009, snelle afhandeling van beslissingen in zaken betreffende over een eenvoudig onderwerp alsmede doeltreffende en efficiënte organisatie van de kamers van beroep en om de door het Agentschap aan te rekenen taksen op een passend en realistisch niveau vast te stellen met te waarborgen , onder inachtneming van de in Verordening (EG) nr. 207/2009 neergelegde begrotingsbeginselen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de voor het Agentschap te gebruiken talen, de gevallen waarin beslissingen inzake oppositie en doorhaling door één lid moeten worden genomen, de regeling voor inzake de organisatie van de kamers van beroep, de bedragen van de aan het Agentschap te betalen taksen en de regels voor de betaling ervan van taksen . [Am. 18] (46) Om een doeltreffende en efficiënte inschrijving van internationale merken te verzekeren die volledig overeenstemt met de regels van het protocol van de Schikking van Madrid betreffende de internationale inschrijving van merken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de procedureregels betreffende de internationale inschrijving van merken. (46 bis) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 28, lid 2, van Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (14) en heeft op 11 juli 2013 een advies uitgebracht (15) . [Am. 19] (47) Verordening (EG) nr. 207/2009 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EG) nr. 207/2009 wordt als volgt gewijzigd: (1) in de titel wordt “Gemeenschapsmerk” vervangen door “ Europees merk EU-merk ”; (2) in de gehele verordening wordt het woord “Gemeenschapsmerk” vervangen door “ Europees merk EU-merk ” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; [Am. 20 Dit amendement geldt voor de gehele tekst.] (3) in de gehele verordening worden de woorden “rechtbank voor het Gemeenschapsmerk” vervangen door “rechtbank voor het Europees merk EU-merk ” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; [Am. 21 Dit amendement geldt voor de gehele tekst.] (4) in de gehele verordening worden de woorden “collectief Gemeenschapsmerk” vervangen door “ Europees collectief merk EU-merk ” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; [Am. 22 Dit amendement geldt voor de gehele tekst] (5) in de gehele verordening, behalve in de in punten 2), 3) en 4) bedoelde gevallen, worden de woorden “Gemeenschap”, “Europese Gemeenschap” en “Europese Gemeenschappen” vervangen door “Unie” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; (6) in de gehele verordening wordt het woord “Bureau”, voor zover hiermee naar het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) als bedoeld in artikel 2 van de verordening wordt verwezen, vervangen door “Agentschap” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; (7) in de gehele verordening wordt het woord “voorzitter” vervangen door “uitvoerend bestuurder” en worden de nodige grammaticale wijzigingen aangebracht; (8) artikel 2 wordt vervangen door:" “Artikel 2 Agentschap 1. Er wordt een Agentschap voor merken, tekeningen en modellen het intellectuele eigendom van de Europese Unie ingesteld, hierna "het Agentschap" te noemen. [Am. 23 Dit amendement geldt voor de gehele tekst.] 2. Alle verwijzingen in het recht van de Unie naar het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) worden gelezen als verwijzingen naar het Agentschap.”; (9) artikel 4 wordt vervangen door:" “Artikel 4 Tekens die een Europees merk EU-merk kunnen vormen Europese merken EU-merken kunnen worden gevormd door alle tekens, met name woorden, met inbegrip van namen van personen, tekeningen, letters, cijfers, kleuren als zodanig, vormen van waren of van verpakking, of geluiden, mits deze , met gebruikmaking van een algemeen toegankelijke technologie, (10) artikel 7 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 1 worden de punten j) en k) vervangen door:" “j) merken die van inschrijving uitgesloten zijn en niet verder mogen worden gebruikt overeenkomstig wetgeving van de Unie of internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is, welke voorzien in bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen; _________________ * Verordening (EG) Nr. 2100/94* van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht met betrekking tot hetzelfde soort product (PB L 227 van 1.9.1994, blz. 1.”; b) lid 2 wordt vervangen door:" “2. Lid 1 is ook van toepassing indien de weigeringsgronden slechts bestaan: (11) artikel 8 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 3 wordt vervangen door:" “3. Na oppositie door de houder wordt de inschrijving van een merk geweigerd: b) in lid 4 wordt de aanhef vervangen door:" “4. Na oppositie door de houder van een niet-ingeschreven merk of een ander in het economisch verkeer gebruikt teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis, wordt de inschrijving van het aangevraagde merk geweigerd wanneer en voor zover krachtens het Unierecht dat voorziet in bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen, of het voor dat teken geldende recht van de lidstaat:” a) lid 5 wordt vervangen door:" “5. Na oppositie door de houder van een ouder ingeschreven merk in de zin van lid 2 wordt de inschrijving van het aangevraagde merk eveneens geweigerd wanneer het gelijk is aan of overeenstemt met het oudere merk, ongeacht of de waren of diensten waarvoor de inschrijving wordt aangevraagd, gelijk zijn aan of al dan niet overeenstemmen met die waarvoor het oudere merk is ingeschreven, wanneer het in geval van een ouder Europees merk EU-merk een in de Unie bekend merk betreft, of in geval van een ouder nationaal merk, het een in de betrokken lidstaat bekend merk betreft, en wanneer door het gebruik zonder geldige reden van het aangevraagde merk ongerechtvaardigd voordeel wordt gehaald uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk.”; (12) artikel 9 wordt vervangen door:" “Artikel 9 Rechten verbonden aan het Europees merk EU-merk 1. De inschrijving van een Europees merk EU-merk geeft de houder een uitsluitend recht. 2. Onverminderd de rechten die houders vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het Europees merk EU-merk hebben verkregen, heeft de houder van een Europees merk EU-merk het recht iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economische verkeer voor waren en diensten te verbieden wanneer: 3. Krachtens lid 2 kan met name worden verboden: 4. De houder van een Europees merk EU-merk heeft ook het recht de in lid 3, onder c), bedoelde invoer in de Unie van goederen in kleine zendingen zoals omschreven in Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad ** te verbieden wanneer alleen de verzender van de goederen commerciële doeleinden heeft met commercieel oogmerk handelt en wanneer deze goederen, met inbegrip van verpakking, zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze goederen ingeschreven EU-merk of dat in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat EU-merk kan worden onderscheiden . Wanneer dergelijke maatregelen worden genomen, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de personen of entiteiten die de goederen hebben besteld, worden geïnformeerd over de motieven voor die maatregelen, alsook over hun wettelijke rechten ten aanzien van de verzender. 5. Onverminderd de WTO-regels, in het bijzonder artikel V van de GATT over vrijheid van doorvoer, heeft de houder van een Europees merk heeft EU-merk eveneens het recht derden te verhinderen in het kader van commerciële activiteiten waren in het douanegebied van de Unie binnen te brengen zonder dat deze daar in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren, met inbegrip van verpakking, uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven Europees merk EU-merk of in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat merk kan worden onderscheiden.; [Ams. 28 en 116] ________________________ * Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 inzake misleidende reclame en vergelijkende reclame (PB L 376 van 27.12.2006, blz. 21). ** Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 12 juni 2013 inzake de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten door de douane en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1383/2003 van de Raad (PB L 181 van 28.6.2013, blz. 15)." (13) de volgende artikelen worden ingevoegd:" “Artikel 9 bis Inbreuk op de rechten van de houder door gebruik van vormgevende elementen, verpakking of andere middelen Wanneer er gevaar bestaat dat de aanbiedingsvorm, verpakking of andere middelen waarop het merk is aangebracht, voor waren of diensten zullen worden gebruikt en het gebruik voor deze waren of diensten een inbreuk zou vormen op de rechten van de houder overeenkomstig artikel 9, leden 2 en 3, heeft de houder van een Europees merk EU-merk het recht het volgende te verbieden: Artikel 9 ter Datum waarop rechten tegenover derden gelden 1. Op de aan het Europees merk EU-merk verbonden rechten kan tegenover derden een beroep worden gedaan vanaf de datum van publicatie van de inschrijving van het merk. 2. Er kan een redelijke vergoeding worden verlangd wegens feiten die na de publicatie van een aanvrage om een Europees merk EU-merk hebben plaatsgevonden, wanneer deze feiten na de publicatie van de inschrijving van het merk krachtens deze publicatie verboden zouden zijn. 3. De rechter bij wie de zaak aanhangig is gemaakt, doet geen uitspraak over de zaak zelf voordat de inschrijving is gepubliceerd.”; (14) artikel 12 wordt vervangen door:" “Artikel 12 Beperking van de aan het Europees merk EU-merk verbonden rechtsgevolgen 1. Het Europees merk EU-merk verleent de houder niet het recht een derde te verbieden om in het economisch verkeer gebruik te maken van: De eerste alinea Dit lid is alleen van toepassing wanneer het gebruik door een derde in overeenstemming is met eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. 2. Het gebruik door een derde wordt geacht niet in overeenstemming met eerlijke gebruiken te zijn met name in de volgende gevallen: 2bis. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om het merk met een geldige reden te bezigen voor enig niet-commercieel gebruik daarvan. 2ter. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om in het economische verkeer gebruik te maken van een ouder recht van slechts plaatselijke betekenis, wanneer dat recht erkend is door de wetgeving van de betrokken lidstaat en binnen de grenzen van het grondgebied waarin het erkend wordt.". [Am. 29] (15) In artikel 13, lid 1, worden de woorden “in de Gemeenschap” wordt vervangen door “in de Europese Economische Ruimte" ;" "1. Het aan het EU-merk verbonden recht staat de houder niet toe het gebruik daarvan te verbieden voor waren die onder dit merk door de houder of met zijn toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht."; [Am. 30] (16) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 13 bis Recht van de houder van een later ingeschreven merk om tussen te komen als verweer in een vordering wegens inbreuk 1. In een vordering wegens inbreuk heeft de houder van een Europees merk EU-merk niet het recht het gebruik van een later ingeschreven Europees merk EU-merk te verbieden wanneer dit later ingeschreven merk overeenkomstig artikel 53, leden 3 en 4, artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 57, lid 2, niet nietig kan worden verklaard. 2. In een vordering wegens inbreuk heeft de houder van een Europees merk EU-merk niet het recht het gebruik van een later ingeschreven nationaal merk te verbieden wanneer dit later ingeschreven nationaal merk overeenkomstig artikel 8, artikel 9, leden 1 en 2, en artikel 48, lid 3, van Richtlijn [xxx] niet nietig kan worden verklaard. 3. Wanneer de houder van een Europees merk EU-merk overeenkomstig de leden 1 en 2 niet het recht heeft het gebruik van een later ingeschreven merk te verbieden, heeft de houder van dit later ingeschreven merk in een vordering wegens inbreuk niet het recht het gebruik van dit oudere Europees merk EU-merk te verbieden.”; (17) in artikel 15, lid 1, wordt de tweede alinea vervangen door:" “Als gebruik in de zin van de eerste alinea wordt eveneens beschouwd: (18) in artikel 16, lid 1, wordt de aanhef vervangen door:" “1. Tenzij in de artikelen 17 tot en met 24 anders is bepaald, wordt het Europees merk EU-merk als vermogensbestanddeel in zijn geheel en voor het gehele grondgebied van de Unie beschouwd als een nationaal merk dat is ingeschreven in de lidstaat waar volgens het register van Europese merk EU-merk en (hierna “het register"):”; (19) artikel 17, lid 4, wordt geschrapt; (20) artikel 18 wordt vervangen door:" “Artikel 18 Overgang van een merk ingeschreven op naam van een gemachtigde 1. Wanneer een Europees merk EU-merk zonder machtiging van de merkhouder op naam van de gemachtigde of vertegenwoordiger van de merkhouder is ingeschreven, heeft deze laatste het recht overgang van het Europees merk EU-merk te zijnen behoeve te vorderen, tenzij de gemachtigde of vertegenwoordiger zijn handelwijze rechtvaardigt. 2. De merkhouder kan overeenkomstig lid 1 een verzoek om toekenning indienen bij: (21) artikel 19 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 2 wordt vervangen door:" “2. Op verzoek van een van de partijen worden de in lid 1 bedoelde rechten of de overgang van deze rechten ingeschreven in het register en gepubliceerd.”; b) het volgende lid wordt toegevoegd:" “3. Een inschrijving in het register overeenkomstig lid 2 wordt op verzoek van een van de partijen doorgehaald of gewijzigd.”; (22) aan artikel 20 wordt het volgende toegevoegd:" “4. Een inschrijving in het register overeenkomstig lid 3 wordt op verzoek van een van de partijen doorgehaald of gewijzigd.”; (23) aan artikel 22 wordt het volgende lid toegevoegd:" “6. Een inschrijving in het register overeenkomstig lid 5 wordt op verzoek van een van de partijen doorgehaald of gewijzigd.”; (24) in titel II wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 5 Delegatie van bevoegdheden Artikel 24 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (25) Artikel 25 wordt vervangen door:" “Artikel 25 Indiening van de aanvrage De aanvrage om een Europees merk EU-merk wordt ingediend bij het Agentschap.”; (26) Artikel 26 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 1 wordt punt d) vervangen door:" “d een afbeelding van het merk die aan de in artikel 4, onder b), bedoelde vereisten voldoet.”; a bis) lid 2 wordt vervangen door: " "2. Bij de aanvrage om een EU-merk moet een indieningstaks worden betaald. Deze indieningstaks omvat: De aanvrager dient de betalingsopdracht voor de indieningstaks uiterlijk op de datum waarop hij de aanvraag indient te verstrekken."; [Am. 31] b) lid 3 wordt vervangen door:" “3. Naast de in de leden 1 en 2 bedoelde vereisten voldoet een aanvrage om een Europees merk EU-merk aan de formele voorwaarden die overeenkomstig artikel 35 bis, onder b), worden vastgesteld. Indien deze voorwaarden erin voorzien dat het merk in elektronische vorm wordt weergegeven, kan de uitvoerend bestuurder van het Agentschap het formaat en de maximumafmetingen van dit elektronisch bestand vaststellen.” (27) Artikel 27 wordt vervangen door:" “Artikel 27 Datum van indiening De datum van indiening van de aanvrage om een Europees merk EU-merk is die waarop de aanvrager de documenten met de in artikel 26, lid 1, bedoelde gegevens aan het Agentschap voorlegt, behoudens op voorwaarde dat de opdracht voor de betaling van de indieningstaks waartoe uiterlijk op die datum opdracht moet wordt gegeven binnen 21 dagen nadat de bovenbedoelde documenten voorgelegd zijn gegeven .”; [Am. 32] (28) Artikel 28 wordt vervangen door:" “Artikel 28 Aanduiding en indeling van waren en diensten 1. Waren en diensten waarvoor inschrijving wordt aangevraagd, worden ingedeeld overeenkomstig het classificatiesysteem ingevoerd bij de Overeenkomst van Nice betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken van 15 juni 1957 (hierna “classificatie van Nice”). 2. Waren en diensten waarvoor bescherming van het merk wordt aangevraagd, worden door de aanvrager voldoende duidelijk en nauwkeurig omschreven zodat de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers alleen op basis daarvan de draagwijdte van de aangevraagde bescherming kunnen vaststellen. Op basis van de lijst van waren en diensten kan elk artikel in slechts één klasse van de classificatie van Nice worden ingedeeld. 3. Voor de toepassing van lid 2 kunnen de algemene benamingen van de hoofdklassen van de classificatie van Nice of andere algemene bewoordingen worden gebruikt op voorwaarde dat deze voldoen aan de basisvereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid. 4. Het Agentschap verwerpt de aanvrage in geval van onduidelijke of onnauwkeurige benamingen of bewoordingen indien de aanvrager geen aanvaardbare formulering voorstelt binnen de daartoe door het Agentschap gestelde termijn. 5. Het gebruik van algemene bewoordingen, met inbegrip van de algemene benamingen van de hoofdklassen van de classificatie van Nice, wordt geïnterpreteerd als betrekking hebbende op alle waren of diensten die duidelijk onder de letterlijke betekenis van de benamingen of bewoordingen vallen. Het gebruik van deze benamingen of bewoordingen wordt niet geïnterpreteerd als betrekking hebbende op waren of diensten die niet als dusdanig kunnen worden begrepen. 6. Wanneer de aanvrager verzoekt om inschrijving voor meer dan een klasse, worden moet hij de waren en diensten gegroepeerd groeperen volgens de klassen van de classificatie van Nice, waarbij elke groep wordt voorafgegaan door het nummer van de klasse waartoe deze groep van waren of diensten behoort, en dient hij ze in de volgorde van de klassen wordt voorgesteld voor te stellen . [Am. 33] 7. De classificatie van waren en diensten dient uitsluitend voor administratieve doeleinden. Waren en diensten worden niet geacht aan elkaar gelijk te zijn op grond dat zij in dezelfde klasse volgens de classificatie van Nice voorkomen, en waren en diensten worden niet geacht van elkaar te verschillen op grond dat zij in onderscheiden klassen volgens de classificatie van Nice voorkomen. 8. Houders van vóór 22 juni 2012 aangevraagde Europese merk EU-merk en die alleen voor een volledige hoofdklasse van de classificatie van Nice zijn ingeschreven, kunnen verklaren dat zij op de datum van indiening het voornemen hadden bescherming aan te vragen voor meer waren of diensten dan die welke onder de letterlijke betekenis van de hoofdklasse vallen, op voorwaarde dat de aldus aangewezen waren of diensten voorkomen op de alfabetische lijst voor die klasse van de op de datum van indiening geldende versie van de classificatie van Nice. [Am. 34] De verklaring wordt binnen vier zes maanden na de inwerkingtreding van deze verordening bij het Agentschap ingediend en vermeldt op duidelijke, nauwkeurige en specifieke wijze de andere oorspronkelijk door de houder bedoelde waren en diensten dan die welke duidelijk onder de letterlijke betekenis van de benamingen van de hoofdklassen vallen. Het Agentschap neemt passende maatregelen om het register dienovereenkomstig te wijzigen. Deze mogelijkheid doet geen afbreuk aan de toepassing van artikel 15, artikel 42, lid 2, artikel 51, lid 1, onder a), en artikel 57, lid 2. [Am. 35] Europese merk EU-merk en waarvoor binnen de in de tweede alinea bedoelde termijn geen verklaring is ingediend, worden na afloop van deze termijn geacht alleen betrekking te hebben op de waren en diensten die voor de desbetreffende klasse onder de letterlijke betekenis van de benamingen van de hoofdklasse vallen. 8bis. Bij wijziging van het register verhinderen de exclusieve rechten die overeenkomstig artikel 9 voortvloeien uit het EU-merk derden niet gebruik te blijven maken van een merk met betrekking tot waren en diensten in zoverre: Daarnaast geeft de wijziging van de in het register opgenomen lijst van waren en diensten de houder van het EU-merk het recht bezwaar aan te tekenen tegen of een nietigverklaring aan te vragen van een later aangevraagd merk in zoverre: (29) aan artikel 29, lid 5, wordt de volgende zin toegevoegd:" “Indien nodig vraagt de uitvoerend bestuurder van het Agentschap de Commissie of zij kan te onderzoeken of een staat als bedoeld in de eerste zin deze wederkerige behandeling verleent.”; [Am. 37] (30) artikel 30 wordt vervangen door:" “Artikel 30 Beroep op voorrang 1. Een verzoek om voorrang wordt samen met de aanvrage om een Europees merk EU-merk ingediend en bevat de datum, het nummer en het land van de eerdere aanvrage. De aanvrager dient binnen drie maanden na de datum van indiening een afschrift in van de eerdere aanvrage. Indien de eerdere aanvrage betrekking heeft op een EU-merk, neemt het Agentschap ambtshalve een afschrift van de voorgaande aanvrage op in het dossier. [Am. 38] 2. De uitvoerend bestuurder van het Agentschap kan bepalen dat de aanvullende informatie en documenten die de aanvrager tot staving van het verzoek om voorrang moet verstrekken, minder moeten omvatten dan wat is voorgeschreven in de krachtens artikel 35 bis, onder d), vastgestelde regels, op voorwaarde dat de voorgeschreven informatie voor het Agentschap beschikbaar is uit andere bronnen.”; (31) artikel 33 wordt als volgt gewijzigd: a) aan lid 1 wordt de volgende zin toegevoegd:" “Het verzoek om voorrang wordt samen met de aanvrage om het Europees merk EU-merk ingediend.”; b) lid 2 wordt vervangen door:" “2. De aanvrager die aanspraak wenst te maken op de voorrang krachtens lid 1, moet bewijzen dat hij de waren of diensten onder het aangevraagde merk heeft tentoongesteld.”; (32) artikel 34, lid 3, wordt vervangen door:" “3. De voor het Europees merk EU-merk aangevoerde anciënniteit gaat teniet wanneer het oudere merk waarvoor anciënniteit wordt aangevoerd, nietig of vervallen wordt verklaard. Wanneer het oudere merk vervallen wordt verklaard, gaat de anciënniteit teniet op voorwaarde dat het verval ingaat vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het Europees merk EU-merk .”; (33) In titel III wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 5 Delegatie van bevoegdheden Artikel 35 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (34) artikel 36, lid 1, onder b), wordt vervangen door:" “b) of de aanvrage om een Europees merk EU-merk voldoet aan de in deze verordening gestelde voorwaarden en aan de formele voorwaarden als bedoeld in artikel 26, lid 3.”; (35) artikel 37, lid 2, wordt geschrapt; (36) titel IV, afdeling 2, wordt geschrapt; (37) artikel 39 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. Indien de voorwaarden waaraan de aanvrage om een Europees merk EU-merk moet voldoen, zijn nagekomen, wordt de aanvrage gepubliceerd voor de toepassing van artikel 42, tenzij de aanvrage overeenkomstig artikel 37 is afgewezen. De publicatie van de aanvrage doet geen afbreuk aan informatie die overeenkomstig deze verordening of krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen reeds op een andere wijze aan het publiek beschikbaar is gesteld.”; b) het volgende lid wordt toegevoegd:" “3. Het Agentschap verbetert fouten en vergissingen in de publicatie van de aanvrage.”; (38) artikel 40 wordt vervangen door:" “Artikel 40 Opmerkingen van derden 1. Iedere natuurlijke of rechtspersoon en groepering of instantie die fabrikanten, producenten, dienstverrichters, handelaren of consumenten vertegenwoordigt, kan bij het Agentschap schriftelijke opmerkingen indienen met vermelding van de gronden overeenkomstig de artikelen 5 en 7 op basis waarvan de inschrijving van het merk ambtshalve moet worden geweigerd. Zij zijn geen partij in de procedure voor het Agentschap. 2. Opmerkingen van derden worden ingediend vóór het einde van de oppositieperiode of wanneer er oppositie tegen het merk is ingediend, voordat de eindbeslissing over de oppositie wordt genomen. 3. De in lid 1 bedoelde indiening van opmerkingen doet geen afbreuk aan het recht van het Agentschap om, wanneer passend, het onderzoek van de absolute gronden op eigen initiatief en te allen tijde vóór de inschrijving van het merk te heropenen. 4. Van de in lid 1 bedoelde opmerkingen wordt kennis gegeven aan de aanvrager, die daarover zijn mening kan geven.” (39) Artikel 41, lid 3, wordt vervangen door:" “3. De oppositie wordt schriftelijk ingesteld en vermeldt op welke gronden de oppositie is gebaseerd. De oppositie wordt geacht eerst te zijn ingesteld nadat de oppositietaks is betaald. 4. Binnen een door het Agentschap te stellen termijn kan de opposant feiten, bewijzen en argumenten tot staving van de oppositie aanvoeren.” (40) In artikel 42, lid 2, eerste zin, worden de woorden “in de vijf jaar vóór de publicatie van de aanvrage” wordt vervangen door: “in de vijf jaar vóór de datum van indiening of de datum van voorrang” " "2. Op verzoek van de aanvrager levert de houder van een ouder EU-merk die oppositie heeft ingesteld, het bewijs dat in de vijf jaar vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van de aanvrage van het EU-merk het oudere EU-merk in de Unie normaal is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en waarop de oppositie gebaseerd is, of dat er een geldige reden is voor het niet gebruiken, voor zover het oudere EU-merk op die datum sinds ten minste vijf jaar ingeschreven was. Kan dat bewijs niet worden geleverd, dan wordt de oppositie afgewezen. Wordt het oudere EU-merk slechts gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, dan wordt het voor het onderzoek van de oppositie geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten ingeschreven te zijn."; [Am. 40] (41) artikel 44 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 2, onder b), komt als volgt te luiden:" “b) voordat de datum van indiening als bedoeld in artikel 27 door het Agentschap is toegekend en gedurende de oppositietermijn als bedoeld in artikel 41, lid 1.”; b) lid 3 wordt geschrapt; (42) artikel 45 wordt vervangen door:" “Artikel 45 Inschrijving 1. Wanneer de aanvrage voldoet aan de voorwaarden van deze verordening en geen oppositie is ingesteld binnen de in artikel 41, lid 1, bedoelde termijn of wanneer de oppositie bij onherroepelijke beslissing is verworpen, wordt het merk ingeschreven als Europees merk EU-merk . De inschrijving wordt gepubliceerd. 2. Het Agentschap geeft een inschrijvingsbewijs af. Het bewijs kan langs elektronische weg worden afgegeven. 3. De houder van een ingeschreven Europees merk EU-merk heeft het recht voor de onder de inschrijving vallende waren en diensten een symbool naast het merk te gebruiken ten bewijze dat het merk in de Unie alleen is ingeschreven zolang de inschrijving van kracht blijft. De juiste vormgeving van dit symbool wordt door de uitvoerend bestuurder van het Agentschap vastgesteld. 4. Het symbool voor het ingeschreven merk wordt niet gebruikt door andere personen dan de houder van het merk of zonder dat de houder daartoe toestemming geeft. De houder van het merk gebruikt het symbool voor het merk niet vóór de inschrijving van het merk of na vervallenverklaring, nietigverklaring, verstrijken van de geldigheid of afstand van het merk.”; (43) in titel IV wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 7 Delegatie van bevoegdheden Artikel 45 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (43 bis) aan artikel 47 wordt het volgende lid toegevoegd: " "1 bis. De voor de vernieuwing van een EU-merk verschuldigde taks bestaat uit: (44) artikel 49, lid 3, wordt geschrapt; (45) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 49 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (46) artikel 50, leden 2 en 3, wordt vervangen door:" “2. Van de afstand moet door de merkhouder schriftelijk kennis worden gegeven aan het Agentschap. De afstand wordt eerst van kracht na inschrijving in het register. De afstand van een Europees merk EU-merk waarvan kennis is gegeven aan het Agentschap nadat een vordering tot vervallenverklaring of tot nietigverklaring van dit merk overeenkomstig artikel 56, lid 1, is ingesteld, is slechts geldig wanneer de vordering tot vervallenverklaring of tot nietigverklaring hiervan onherroepelijk is afgewezen of ingetrokken. [Am. 43] 3. De afstand wordt slechts ingeschreven met toestemming van de houder van een in het register ingeschreven recht. Indien een licentie is ingeschreven, wordt de afstand in het register eerst ingeschreven nadat de merkhouder aantoont dat hij de licentiehouder in kennis heeft gesteld van zijn voornemen om van het merk afstand te doen; deze inschrijving vindt plaats nadat de overeenkomstig artikel 57 bis, onder a), vastgestelde termijn is verstreken na een termijn van drie maanden na de datum waarop de merkhouder het Agentschap heeft geïnformeerd dat hij de licentiehouder in kennis heeft gesteld van zijn voornemen afstand van een merk te doen .”; [Am. 44] (47) aan artikel 53, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd:" “Aan de onder a), b) en c) van de eerste alinea bedoelde voorwaarden moet voldaan zijn op de datum van indiening of de datum van voorrang van het Europees merk EU-merk .”; (48) In artikel 54, leden 1 en 2, worden de woorden "noch bezwaar maken tegen het gebruik van het jongere merk” geschrapt vervangen door:" "1. De houder van een EU-merk die het gebruik van een jonger EU-merk heeft gedoogd gedurende vijf opeenvolgende jaren, kan niet meer op grond van het oudere merk vorderen dat het jongere merk nietig wordt verklaard voor de waren of diensten waarvoor dat jongere merk is gebruikt, tenzij het jongere EU-merk te kwader trouw is aangevraagd. 2. De houder van een in artikel 8, lid 2, bedoeld ouder nationaal merk of een in artikel 8, lid 4, bedoeld ander ouder teken die het gebruik van een jonger EU-merk in de lidstaat waar het oudere merk of het andere oudere teken beschermd wordt heeft gedoogd gedurende vijf opeenvolgende jaren, kan niet meer op grond van het oudere merk of het andere oudere teken vorderen dat het jongere merk nietig wordt verklaard voor de waren of diensten waarvoor dat jongere merk is gebruikt, tenzij het jongere EU-merk te kwader trouw is aangevraagd."; [Am. 45] (49) artikel 56 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 1, onder c), worden de woorden “krachtens het nationale recht van de betrokken lidstaat” vervangen door “krachtens het recht van de Unie of het nationale recht van de betrokken lidstaat”; b) lid 3 wordt vervangen door:" “3. De vordering tot vervallenverklaring of nietigverklaring is niet ontvankelijk wanneer op een vordering met hetzelfde voorwerp en op dezelfde grond en aangaande dezelfde partijen door het Agentschap of door een rechtbank voor het Europees merk EU-merk als bedoeld in artikel 95 een uitspraak ten principale is gedaan en de beslissing van het Agentschap of de rechtbank in kracht van gewijsde is gegaan.”; (50) In artikel 57, lid 2, worden in de tweede zin de woorden “datum van publicatie” wordt vervangen door “datum van indiening of datum van voorrang van de aanvrage om een Europees merk ”;" " 2. Op verzoek van de houder van het EU-merk levert de houder van een ouder EU-merk die partij is in de nietigheidsprocedure, het bewijs dat in de vijf jaren die voorafgaan aan de datum van de vordering tot nietigverklaring, het oudere EU-merk in de Unie normaal is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en die hij tot staving van zijn vordering aanvoert, of dat er geldige redenen zijn voor het niet gebruiken, voor zover het oudere EU-merk op die datum sinds ten minste vijf jaar ingeschreven was. Bovendien moet de houder van het oudere EU-merk, indien het oudere EU-merk op de datum van indiening of de datum van voorrang van de aanvrage om een EU-merk sinds ten minste vijf jaar ingeschreven was, eveneens het bewijs leveren dat op die datum aan de in artikel 42, lid 2, gestelde voorwaarden voldaan was. Kan dat bewijs niet worden geleverd, dan wordt de vordering tot nietigverklaring afgewezen. Wordt het oudere EU-merk slechts gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, dan wordt het voor het onderzoek van de vordering tot nietigverklaring geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten ingeschreven te zijn."; [Am. 46] (51) in titel VI wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 6 Delegatie van bevoegdheden Artikel 57 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (52) artikel 58, lid 1, wordt als volgt vervangen:" “1. Tegen de beslissingen van de hiertoe bevoegde organen van het Agentschap als bedoeld in artikel 130, onder a) tot en met d), kan beroep worden ingesteld. Zowel de beroepstermijn als bedoeld in artikel 60 als de indiening van het beroep hebben schorsende werking.”; (53) artikel 62 wordt geschrapt; (54) artikel 64, lid 3, wordt als volgt vervangen:" “3. De beslissing van de kamer van beroep treedt eerst in werking na afloop van de in artikel 65, lid 5, gestelde termijn of, indien binnen deze termijn bij het Gerecht beroep is ingesteld, na afwijzing van dit beroep of van de hogere voorziening tegen de beslissing van het Gerecht bij het Hof van Justitie.”; (55) artikel 65 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. Tegen de beslissingen van de kamer van beroep kan een beroep worden ingesteld bij het Gerecht.”; b) lid 3 wordt vervangen door:" “3. Het Gerecht kan de bestreden beslissing vernietigen of wijzigen.”; c) de leden 5 en 6 worden vervangen door:" “5. Het beroep bij het Gerecht wordt ingesteld binnen twee maanden na kennisgeving van de beslissing van de kamer van beroep. 6. Het Agentschap neemt de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Gerecht of, in geval van hogere voorziening, van het arrest van het Hof van Justitie.”; (56) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 65 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (57) het opschrift van Titel VIII wordt vervangen door:" “SPECIFIEKE BEPALINGEN INZAKE EUROPESE COLLECTIEVE MERKEN EN KWALITEITSMERKEN” (58) tussen het opschrift van titel VIII en artikel 66 wordt het volgende opschrift ingevoegd:" “AFDELING 1 Europese EU- collectieve merken” (59) artikel 66, lid 3, wordt vervangen door:" “3. De titels I tot en met VII en IX tot en met XIV zijn van toepassing op Europese collectieve EU- merken tenzij in deze afdeling anders is bepaald.”; (60) In artikel 67, lid 1, worden de woorden “binnen de gestelde termijn” wordt vervangen door "binnen de overeenkomstig artikel 74 bis vastgestelde termijn” .;" "1. De aanvrager van een collectief EU-merk dient binnen een termijn van twee maanden na de datum van indiening een reglement inzake het gebruik daarvan in."; [Am. 50] (61) artikel 69 wordt vervangen door:" “Artikel 69 Opmerkingen van derden Wanneer overeenkomstig artikel 40 bij het Agentschap opmerkingen over een Europees collectief EU -merk worden ingediend, kunnen deze eveneens berusten op de bijzondere gronden op basis waarvan een Europees collectief EU merk overeenkomstig artikel 68 moet worden afgewezen.”; (61 bis) artikel 71, lid 3, wordt als volgt vervangen: " "3. Overeenkomstig artikel 69 kunnen eveneens schriftelijke opmerkingen worden ingediend met betrekking tot de wijziging van het reglement voor het gebruik van het merk."; [Am. 51] (62) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 74 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de in artikel 67, lid 1, bedoelde termijn waarin formele inhoud van het reglement voor het gebruik van het collectief Europees merk EU-merk bij het Agentschap moet worden ingediend, alsmede de inhoud van dit reglement als bedoeld in artikel 67, lid 2.”; [Am. 52] (63) aan bijlage VIII wordt de volgende afdeling toegevoegd:" “AFDELING 2 Europese kwaliteitsmerken Artikel 74 ter Europese kwaliteitsmerken 1. Een Europees kwaliteitsmerk is een Europees merk EU-merk dat bij de aanvrage als zodanig wordt omschreven en op grond waarvan de waren en diensten die door de houder van het merk zijn gecertificeerd met betrekking tot de geografische herkomst, het materiaal, de wijze van vervaardiging van waren of verrichting van diensten, kwaliteit, nauwkeurigheid of ander kenmerk, kunnen worden onderscheiden van waren en diensten die niet als zodanig zijn gecertificeerd. 2. Alle rechtspersonen, waaronder publiekrechtelijke instellingen, autoriteiten en instanties, kunnen een Europees kwaliteitsmerk aanvragen op voorwaarde dat: 3. In afwijking van artikel 7, lid 1, onder c), kunnen Europese kwaliteitsmerken in de zin van lid 1 bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen wijzen op de plaats van herkomst van de waren of diensten. Een kwaliteitsmerk verleent de houder niet het recht een derde te verbieden om deze tekens of aanduidingen in het economisch verkeer te gebruiken, voor de derde ervan gebruik maakt volgens eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. Een kwaliteitsmerk kan niet worden ingeroepen tegen een derde die gerechtigd is een geografische benaming te gebruiken. 4. De titels I tot en met VII en IX tot en met XIV zijn van toepassing op kwaliteitsmerken tenzij in deze afdeling anders is bepaald.” Artikel 74 quater Reglement voor gebruik van het merk 1. Een De aanvrager van een Europees kwaliteitsmerk dient binnen de overeenkomstig artikel 74 duodecies vastgestelde termijn een termijn van twee maanden na de datum van indiening een reglement in voor het gebruik van het kwaliteitsmerk daarvan . [Am. 53] 2. Het reglement voor het gebruik bepaalt welke personen het merk mogen gebruiken, welke kenmerken door het merk worden gecertificeerd, hoe de certificeringsinstantie deze kenmerken moet testen en hoe zij moet toezien op het gebruik van het merk, alsmede onder welke voorwaarden het merk kan worden gebruikt, met inbegrip van de op te leggen sancties. Artikel 74 quinquies Afwijzing van de aanvrage 1. Naast de in de artikelen 36 en 37 bepaalde weigeringsgronden wordt de aanvrage om een Europees kwaliteitsmerk EU-kwaliteitsmerk afgewezen wanneer niet aan de artikelen 74 ter en 74 quater is voldaan of wanneer het reglement strijdig is met de openbare orde of de goede zeden. 2. Een aanvrage om een Europees kwaliteitsmerk wordt eveneens afgewezen wanneer het publiek kan worden misleid inzake de aard of betekenis van het merk, in het bijzonder wanneer het de indruk kan wekken iets anders te zijn dan een kwaliteitsmerk. 3. De aanvrage wordt niet afgewezen wanneer de aanvrager door een wijziging van het reglement voor het gebruik voldoet aan de in leden 1 en 2 gestelde voorwaarden. Artikel 74 sexies Opmerkingen van derden Wanneer overeenkomstig artikel 40 bij het Agentschap opmerkingen over een Europees kwaliteitsmerk worden ingediend, kunnen deze ook berusten op de bijzondere gronden op basis waarvan een Europees kwaliteitsmerk overeenkomstig artikel 74 quinquies moet worden afgewezen. Artikel 74 septies Wijziging van het reglement voor gebruik van het merk 1. De houder van het Europees kwaliteitsmerk dient bij het Agentschap elke wijziging van het reglement voor het gebruik in. 2. Wanneer het gewijzigde reglement niet voldoet aan de vereisten van artikel 74 quater of een in artikel 74 quinquies bedoelde afwijzingsgrond doet ontstaan, wordt de wijziging niet in het register vermeld. 3. Overeenkomstig a rtikel 74 sexies is van toepassing op het gewijzigde kunnen er eveneens schriftelijke opmerkingen worden ingediend met betrekking tot de wijziging van het reglement voor het gebruik van het merk. [Am. 54] 4. Voor de toepassing van deze verordening worden wijzigingen van het reglement voor het gebruik eerst van kracht vanaf de datum waarop de wijziging in het register wordt vermeld. Artikel 74 octies Overgang In afwijking van artikel 17, lid 1, kan een Europees kwaliteitsmerk alleen worden overgedragen aan een rechtspersoon die voldoet aan de vereisten van artikel 74 ter, lid 2. Artikel 74 nonies Personen die een vordering wegens inbreuk kunnen instellen 1. Alleen de houder van het Europees kwaliteitsmerk of een specifiek daartoe gemachtigde persoon kan een vordering wegens inbreuk instellen. 2. De houder van een Europees kwaliteitsmerk kan vergoeding eisen namens de personen die bevoegd zijn het merk te gebruiken, indien zij schade hebben geleden door onrechtmatig gebruik van het merk. Artikel 74 decies Gronden van verval Naast de in de artikel 51 bepaalde weigeringsgronden worden de rechten van de houder van een Europees kwaliteitsmerk op vordering bij het Agentschap of op reconventionele vordering in een inbreukprocedure vervallen verklaard in een van de volgende gevallen: a) de houder voldoet niet langer aan de vereisten van artikel 74 ter, lid 2; b) de houder neemt geen redelijke maatregelen om te voorkomen dat het merk wordt gebruikt op een wijze die niet verenigbaar is met de voorwaarden van het reglement voor het gebruik, waarvoor indien nodig wijzigingen in het register zijn vermeld; c) het publiek kan worden misleid in de zin van artikel 74 quinquies, lid 2, door de wijze waarop de merkhouder het merk heeft gebruikt; d) een wijziging van het reglement voor het gebruik is in strijd met artikel 74 septies, lid 2, in het register vermeld tenzij de merkhouder door een nieuwe wijziging van het reglement voor het gebruik voldoet aan de in dit artikel gestelde eisen. Artikel 74 undecies Nietigheidsgronden Naast de in de artikelen 52 en 53 bepaalde nietigheidsgronden wordt het Europees kwaliteitsmerk dat in strijd met artikel 74 quinquies is ingeschreven, op vordering bij het Agentschap of bij reconventionele vordering in een inbreukprocedure nietig verklaard, tenzij de merkhouder door een wijziging van het reglement voor het gebruik voldoet aan de vereisten van artikel 74 quinquies. Artikel 74 duodecies Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de in artikel 74 quater, lid 1, bedoelde termijn waarin formele inhoud van het reglement voor het gebruik van het collectief Europees kwaliteitsmerk bij het Agentschap moet worden ingediend, alsmede van de inhoud van dit reglement merk als bedoeld in artikel 74 quater, lid 2.”; [Am. 55] (64) artikel 75 wordt vervangen door:" “Artikel 75 Vorm van beslissingen en mededelingen van het Agentschap 1. De beslissingen van het Agentschap worden met redenen omkleed. Zij kunnen slechts worden genomen op gronden of bewijsstukken waartegen de partijen verweer hebben kunnen voeren. 2. In elke beslissing, kennisgeving of mededeling van het Agentschap worden de bevoegde dienst of afdeling van het Agentschap en de naam van het bevoegde personeelslid of de bevoegde personeelsleden vermeld. Zij worden door het personeelslid of de personeelsleden ondertekend of worden, in plaats daarvan, voorzien van een gedrukt of gestempeld zegel van het Agentschap. De uitvoerend bestuurder kan bepalen dat in plaats van de dienst of afdeling van het Agentschap, de naam van het bevoegde personeelslid of de bevoegde personeelsleden of het stempel andere vormen van identificatie dan kunnen worden gebruikt wanneer beslissingen, kennisgevingen of mededelingen van het Agentschap per fax of met andere technische communicatiemiddelen worden verzonden."; (65) aan artikel 76, lid 1, wordt de volgende zin toegevoegd:" “In de nietigheidsprocedure overeenkomstig artikel 52 beperkt het Agentschap zijn onderzoek tot de door de partijen aangevoerde gronden en argumenten.”; (66) aan artikel 78 wordt het volgende lid toegevoegd:" “5. De uitvoerend bestuurder van het Agentschap bepaalt de vergoedingen voor de uitgaven, met inbegrip van voorschotten, voor de in artikel 93 bis, onder b), bedoelde onderzoeksverrichtingen.”; (67) artikel 79 wordt vervangen door:" “Artikel 79 Kennisgeving 1. Het Agentschap stelt alle betrokken partijen ambtshalve in kennis van beslissingen en oproepen alsook van aankondigingen of andere mededelingen waarvoor een termijn geldt,of waarvan kennisgeving aan de betrokkenen anderszins is voorgeschreven bij deze verordening of bij krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen, of waarvan kennisgeving door de uitvoerend bestuurder van het Agentschap is bevolen. 2. De uitvoerend bestuurder kan bepalen voor welke andere documenten dan beslissingen waarvoor een beroepstermijn geldt, en voor welke oproepen kennis moet worden gegeven bij aangetekend schrijven met ontvangstbevestiging. 3. Deze kennisgeving kan langs elektronische weg plaatsvinden en de nadere regels hiervoor worden door de uitvoerend bestuurder vastgesteld. 4. Wanneer de kennisgeving openbaar moet worden meegedeeld, bepaalt de uitvoerend bestuurder hoe de openbare kennisgeving geschiedt en stelt hij de aanvang vast voor de termijn van één maand waarna de kennisgeving van het document wordt geacht te hebben plaatsgevonden.”; (68) de volgende artikelen worden ingevoegd:" “Artikel 79 bis Vaststelling van verlies van rechten Wanneer het Agentschap tot de bevinding komt dat uit deze verordening of uit overeenkomstig deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen verlies van rechten voortspruit zonder dat hierover enige beslissing is genomen, stelt het overeenkomstig artikel 79 de betrokken persoon daarvan in kennis. Deze kan verzoeken om een beslissing terzake. Het Agentschap neemt een dergelijke beslissing wanneer het niet akkoord gaat met de verzoeker, zo niet wijzigt het zijn bevindingen en stelt het de verzoeker daarvan in kennis. Artikel 79 ter Mededelingen aan het Agentschap Mededelingen aan het Agentschap kunnen met elektronische middelen worden verricht. De uitvoerend bestuurder bepaalt in welke gevallen en volgens welke technische voorwaarden deze mededelingen via elektronisch weg kunnen plaatsvinden. Artikel 79 quater Termijnen 1. De berekening en de duur van De termijnen is gebonden aan de overeenkomstig artikel 93 bis, onder f), vastgestelde regels worden vastgesteld in hele jaren, maanden, weken of dagen. De berekening gaat in op de dag volgende op die waarop zich de daarvoor relevante gebeurtenis heeft voorgedaan. [Am. 56] 2. De uitvoerend bestuurder van het Agentschap bepaalt voor de aanvang van elk kalenderjaar op welke dagen het Agentschap niet open is voor ontvangst van documenten of op welke dagen de gewone post niet wordt besteld op de plaats waar het Agentschap is gevestigd. 3. De uitvoerend bestuurder bepaalt de duur van de onderbreking in geval van algemene onderbreking in de postbestelling in de lidstaat waar het Agentschap is gevestigd of in geval van onderbreking van de verbinding van het Agentschap met aanvaarde vormen van elektronische communicatie. 4. Indien de regelmatige communicatie van de partijen in de procedure met het Agentschap of omgekeerd door uitzonderlijke omstandigheden zoals een natuurramp of een staking wordt onderbroken of verstoord, kan de uitvoerend bestuurder van het Agentschap bepalen dat voor partijen in de procedure die hun woonplaats of zetel in de betrokken staat hebben of die een vertegenwoordiger hebben aangewezen die in deze staat zijn kantoor heeft, alle termijnen die anders op of na de datum van aanvang van een dergelijk door hem vast te stellen voorval zouden verstrijken, worden verlengd tot een door hem vast te stellen datum. Bij de vaststelling van deze datum beoordeelt hij wanneer de uitzonderlijke omstandigheden ten einde lopen. Indien de omstandigheden de zetel van het Agentschap treffen, geschiedt deze vaststelling door de uitvoerend bestuurder met de uitdrukkelijke vermelding dat zij voor alle partijen in de procedure geldt. Artikel 79 quinquies Rechtzetting van fouten en kennelijke vergissingen Het Agentschap zorgt voor rechtzetting van taalfouten of transcriptiefouten en kennelijke vergissingen in de beslissingen van het Agentschap of van technische fouten die bij de inschrijving van het merk of de publicatie van de inschrijving te wijten zijn aan het Agentschap. Het Agentschap houdt een register van dergelijke rechtzettingen bij. ”; [Am. 57] (69) artikel 80 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 1, eerste zin, worden de woorden “een beslissing heeft genomen waarbij het een kennelijke procedurefout heeft gemaakt” wordt vervangen door: “een beslissing heeft genomen waarbij het een kennelijke fout heeft gemaakt” ;" "1. Indien het Bureau een inschrijving in het register heeft gedaan of een beslissing heeft genomen waarbij het een kennelijke fout heeft gemaakt, ziet het toe op de doorhaling van deze inschrijving, casu quo de herroeping van deze beslissing. Indien er slechts één partij in de procedure is en de inschrijving of handeling van invloed is op haar rechten, wordt de doorhaling of herroeping ook uitgevoerd wanneer de partij de fout niet had ontdekt."; [Am. 58] b) komt lid 2 tweede zin, als volgt te luiden wordt vervangen door :" “ 2. De in lid 1 bedoelde doorhaling of herroeping wordt, ambtshalve of op verzoek van een der partijen in de procedure, uitgevoerd door de instantie die de inschrijving heeft gedaan of de beslissing heeft genomen. De doorhaling van de inschrijving in het register of de herroeping van de beslissing wordt uitgevoerd binnen een jaar na de datum van vermelding in het register of vaststelling van de beslissing, na raadpleging van de partijen in de procedure en van elke in het register vermelde houder van rechten op het Europees merk . EU-merk . Het Agentschap houdt een register van dergelijke doorhalingen of herroepingen bij. "; [Am. 59] c) lid 3 wordt vervangen door:" “3. Dit artikel doet geen afbreuk aan het recht van de partijen om beroep in te stellen uit hoofde van de artikelen 58 en 65 en aan de mogelijkheid om overeenkomstig artikel 79 quinquies fouten en kennelijke vergissingen recht te zetten. Wanneer beroep is ingesteld tegen een beslissing van het Agentschap die een fout bevat, raakt de beroepsprocedure zonder voorwerp nadat het Agentschap overeenkomstig lid 1 van dit artikel zijn beslissing heeft herroepen.”; (70) artikel 82 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 2 wordt vervangen door:" “2. Dit artikel is niet van toepassing op de termijnen bedoeld in artikel 29, lid 1, artikel 33, lid 1, artikel 36, lid 2, artikel 41, leden 1 en 3, artikel 47, lid 3, artikel 60, artikel 65, lid 5, artikel 81 en artikel 112, noch op de in lid 1 van dit artikel bedoelde termijnen of op de termijn voor het inroepen van anciënniteit uit hoofde van artikel 34 na indiening van het verzoek.”; b) lid 4 wordt vervangen door:" “4. Indien het Agentschap het verzoek inwilligt, worden de gevolgen van de niet-nakoming van de termijn geacht zich niet te hebben voorgedaan. Indien een beslissing is genomen tussen het einde van de niet-nagekomen termijn en het verzoek om voortzetting van de procedure, herziet de instantie die bevoegd is voor de beslissing inzake de niet verrichte handeling, haar beslissing en neemt zij een andere beslissing wanneer het voldoende is de niet verrichte handeling aan te vullen. Indien de aanvankelijke beslissing niet moet worden gewijzigd, wordt zij schriftelijk bevestigd.”; (71) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 82 bis Onderbreking van de procedure 1. Bij onderbreking of hervatting van D e procedure neemt voor het Agentschap de overeenkomstig artikel 93 bis, onder i), vastgestelde regels in acht. wordt onderbroken: 2 Indien het Agentschap in de in lid 1, onder a) en b), bedoelde gevallen in kennis is gesteld van de identiteit van de persoon die gemachtigd werd de procedure voor het Agentschap voort te zetten, deelt het deze persoon en een eventuele belanghebbende derde mede dat de procedure op een door het Agentschap vast te stellen datum zal worden hervat. 3 In het in lid 1, onder c), bedoelde geval wordt de procedure hervat indien het Agentschap van de aanwijzing van een nieuwe vertegenwoordiger van de aanvrager in kennis is gesteld of indien het de andere partijen kennis heeft gegeven van het feit dat de aanwijzing van een nieuwe vertegenwoordiger van de houder van het EU-merk aan het Agentschap is gemeld. Indien het Agentschap binnen drie maanden na het begin van de onderbreking van de procedure niet van de aanwijzing van een nieuwe vertegenwoordiger in kennis is gesteld, deelt het aan de aanvrager of aan de houder van het EU-merk mede: 4 De op de datum van de onderbreking van de procedure ten aanzien van de aanvrager of de houder van het EU-merk lopende termijnen vangen, met uitzondering van de termijn voor de betaling van de vernieuwingstaksen, geheel opnieuw aan op de dag waarop de procedure wordt hervat."; [Am. 60] (72) artikel 83 wordt vervangen door:" “Artikel 83 Verwijzing naar algemene beginselen Voor zover deze verordening of de krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen niet voorzien in procedurevoorschriften, richt het Agentschap zich naar de in de lidstaten algemeen aanvaarde beginselen van procesrecht.”; (73) In artikel 85, lid 1, worden de woorden “overeenkomstig de uitvoeringsverordening” wordt als volgt vervangen: door “overeenkomstig artikel 93 bis, onder j)”.; " "1. De verliezende partij in een procedure betreffende oppositie, verval, nietigheid of beroep, betaalt de taksen alsook, behoudens het bepaalde in artikel 119, lid 6, alle vereiste procedurekosten die de andere partij heeft gedragen, met inbegrip van de reis- en verblijfkosten en de bezoldiging van een gemachtigde, raadsman of advocaat, met inachtneming van de tarieven die voor elke kostencategorie worden vastgesteld [...]."; [Am. 61] (74) Artikel 86, lid 2, tweede zin, wordt vervangen door:" “Elke lidstaat wijst één autoriteit aan die belast is met het onderzoek van de authenticiteit van de beslissing en deelt deze contactgegevens mee aan het Agentschap, het Hof van Justitie en de Commissie. Het exequatur wordt door deze autoriteit verleend na een onderzoek dat zich beperkt tot de authenticiteit van de beslissing.”; (75) artikel 87 wordt vervangen door:" “Artikel 87 Register van Europese EU-merken 1. Het Agentschap houdt legt een register van EU-merken aan en werkt dit bij met gegevens waarvan de inschrijving of vermelding in het register is voorgeschreven door deze verordening of een krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handeling. Het register wordt bijgewerkt door het Agentschap . [Am. 62] 2. Het register ligt ter inzage van het publiek. Het kan elektronisch worden bijgehouden. 3. Het Agentschap houdt een elektronische gegevensbank bij met de gegevens van de aanvragen om inschrijving van Europese EU - merken en de vermeldingen in het register. De inhoud van deze gegevensbank kan ter beschikking van het publiek worden gesteld. De uitvoerend bestuurder bepaalt onder welke voorwaarden toegang tot de gegevensbank wordt verleend en op welke wijze de inhoud ervan in een voor de machine leesbare vorm ter beschikking kan worden gesteld, met inbegrip van de daarvoor te betalen kostenvergoeding.”; (76) artikel 88 wordt als volgt gewijzigd: a) de titel “Openbare inzage” wordt vervangen door “Inzage en bewaring van dossiers”; b) lid 4 wordt vervangen door:" “4. Bij raadpleging van een dossier krachtens de leden 2 of 3 kunnen bepaalde stukken van inzage worden uitgesloten. De uitvoerend bestuurder bepaalt de wijze van inzage. 5. Het Agentschap bewaart de dossiers van elke procedure betreffende een aanvrage om een Europees merk EU-merk of een inschrijving van een Europees merk EU-merk . De uitvoerend bestuurder bepaalt in welke vorm deze dossiers worden bijgehouden. Wanneer de dossiers in elektronische vorm worden bijgehouden, worden de originele documenten waarop deze elektronische dossiers berusten, verwijderd na afloop van een bepaalde termijn na de ontvangst bij het Agentschap. Deze termijn wordt vastgesteld door de uitvoerend bestuurder.”; (77) artikel 89 wordt vervangen door:" “Artikel 89 Periodieke publicaties 1. Het Bureau doet periodiek verschijnen: De in a) en b) bedoelde publicaties kunnen in elektronische vorm verschijnen. 2. Het blad van Europese merk EU-merk en wordt gepubliceerd op een wijze en volgens een regelmaat die door de uitvoerend bestuurder worden vastgesteld. 3. De uitvoerend bestuurder kan bepalen dat sommige mededelingen in het publicatieblad in alle officiële talen van de Unie worden gepubliceerd.”; (78) artikel 92 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 2 wordt vervangen door:" “2. Onverminderd lid 3, tweede zin, worden natuurlijke of rechtspersonen die in de Unie geen woonplaats, zetel noch werkelijke en feitelijke vestiging voor bedrijf of handel hebben, overeenkomstig artikel 93, lid 1, voor het Agentschap vertegenwoordigd in alle in deze verordening bedoelde procedures, met uitzondering van de indiening van een aanvrage om een Europees merk EU-merk .; In afwijking van de eerste alinea moeten de in die alinea bedoelde natuurlijke of rechtspersonen niet voor het Agentschap worden vertegenwoordigd in de gevallen die overeenkomstig artikel 93 bis, onder p), worden vastgesteld.”; [Am. 64] b) lid 4 wordt vervangen door: " “4. Wanneer aan de krachtens artikel 93 bis, onder p), vastgestelde voorwaarden is voldaan, wordt een gemeenschappelijke vertegenwoordiger aangesteld.”; [Am. 65] (79) artikel 93 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. Natuurlijke of rechtspersonen kunnen voor het Agentschap slechts worden vertegenwoordigd door: Gemachtigden voegen op verzoek van het Agentschap een ondertekende volmacht bij het dossier.”; b) lid 4 wordt vervangen door:" “4. De uitvoerend bestuurder van het Agentschap kan ontheffing verlenen van: c) lid 5 wordt vervangen door: " “5. Een persoon kan van de lijst van erkende gemachtigden worden geschrapt volgens de krachtens artikel 93 bis, onder p), vastgestelde voorwaarden.”; [Am. 66] (80) in titel IX wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 5 Delegatie van bevoegdheden Artikel 93 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (81) in titel X wordt het opschrift van afdeling 1 vervangen door:" “Toepassing van de regels van de Unie betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken”; (82) irtikel 94 wordt als volgt gewijzigd: a) de titel wordt vervangen door:" “Toepassing van de regels van de Unie betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken”; b) in lid 1 worden de woorden “is Verordening (EG) nr. 44/2001 van toepassing” wordt vervangen door: “zijn de regels van de Unie betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van toepassing” ;" " 1. Tenzij deze verordening anders bepaalt, zijn de regels van de Unie betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van toepassing op de procedures betreffende EU-merken en aanvragen om EU-merken, alsmede op de procedures betreffende gelijktijdige en opeenvolgende vorderingen die worden ingesteld op grond van EU-merken en nationale merken."; [Am. 71] c) het volgende lid wordt toegevoegd:" “3. Verwijzingen in deze verordening naar Verordening (EG) nr. 44/2001 omvatten waar passend de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken gedaan op 19 oktober 2005.”; (83) in artikel 96, onder c), worden de woorden “artikel 9, lid 3, tweede zin” vervangen door “artikel 9 ter, lid 2”; (84) artikel 99, lid 3, wordt vervangen door:" “3. In de in artikel 96, onder a) en c), bedoelde rechtsvorderingen kunnen het verval of de nietigheid van het Europees merk EU-merk alleen anders dan bij een reconventionele vordering worden opgeworpen indien de gedaagde stelt dat de rechten van de houder van het Europees merk EU-merk vervallen kunnen worden verklaard wegens ontoereikend normaal gebruik ten tijde van de instelling van de vordering betreffende inbreuk.”; (85) artikel 100 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 4 wordt vervangen door:" “4. De rechtbank voor het Europees merk EU-merk waarbij een reconventionele vordering tot vervallen- of nietigverklaring van een Europees merk EU-merk is ingesteld, gaat niet over tot het onderzoek van de reconventionele vordering voordat de belanghebbende partij of de rechtbank het Agentschap in kennis heeft gesteld van de datum van instelling van de reconventionele vordering. Het Agentschap maakt hiervan melding in het register. Indien een vordering tot vervallen- of nietigverklaring van het Europees merk EU-merk bij het Agentschap aanhangig is, wordt de rechtbank door het Agentschap hiervan in kennis gesteld en wordt de procedure geschorst totdat de beslissing over de vordering onherroepelijk is of de vordering wordt ingetrokken.”; b) lid 6 wordt vervangen door:" “6. Wanneer een rechtbank voor het Europees merk EU-merk een in kracht van gewijsde gegane beslissing over een reconventionele vordering tot vervallen- of nietigverklaring van het Europees merk EU-merk heeft gewezen, wordt door de rechtbank of door een partij in de nationale procedure onverwijld een afschrift van de beslissing aan het Agentschap gezonden. Het Agentschap of elke andere belanghebbende partij kan verzoeken om informatie over deze verzending. Het Agentschap vermeldt de beslissing in het register en neemt de nodige maatregelen om zich te voegen naar het dictum.”; (86) artikel 102, lid 2, wordt vervangen door:" “2. De rechtbank voor het Europees merk EU-merk kan ook de in het toepasselijke recht beschikbare maatregelen of bevelen toepassen die zij in de omstandigheden van de zaak passend acht.” (87) artikel 108 wordt geschrapt; (88) In artikel 113, lid 3, worden de woorden “alsmede aan de vormvereisten van de uitvoeringsverordening” wordt vervangen door: “alsmede aan de overeenkomstig artikel 114 bis vastgestelde vormvereisten”; " "3. Het Bureau gaat na of de omzetting waarom wordt verzocht, voldoet aan de voorwaarden van deze verordening, met name aan artikel 112, leden 1, 2, 4, 5 en 6, en lid 1 van het onderhavige artikel, alsmede aan de overeenkomstig artikel 114 bis vastgestelde vormvereisten. Wanneer aan deze voorwaarden is voldaan, doet het Bureau het verzoek tot omzetting toekomen aan de diensten voor de industriële eigendom van de in het verzoek aangewezen lidstaten. "; [Am. 72] (89) In artikel 114, lid 2, worden de woorden “de in de onderhavige verordening of in de uitvoeringsverordening gestelde vormvereisten” wordt vervangen door: “de vormvereisten die gesteld zijn in de onderhavige verordening of in de krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen” ;" " 2. De aanvrage voor een EU-merk of het EU-merk waarvan overeenkomstig artikel 113 kennis is gegeven, mag niet onderworpen worden aan nationaalrechtelijke vormvereisten die afwijken van of verder reiken dan de vormvereisten die gesteld zijn in de onderhavige verordening of in de krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen ."; [Am. 73] (90) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 114 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van de vormvereisten waaraan een verzoek tot omzetting van een Europees merk EU-merk moet voldoen, de regels voor het onderzoek daarvan en voor de publicatie.”; (91) artikel 116, lid 2, wordt vervangen door:" “2. Onverminderd lid 1 kan het Agentschap gebruik maken van gedetacheerde nationale deskundigen of ander personeel dat niet in dienst is van het Agentschap. De raad van bestuur neemt een besluit inzake de voorschriften voor detachering van nationale deskundigen naar het Agentschap.”; (92) In artikel 117 worden de woorden “het Bureau” wordt vervangen door: “het Agentschap en de personeelsleden ervan” ;" " Het Protocol inzake voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is van toepassing op het Agentschap en zijn personeel." ; [Am. 74] (93) artikel 119 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 6, tweede alinea, wordt de tweede zin vervangen door:" “De vertaling wordt binnen de overeenkomstig artikel 144 bis, onder b), vastgestelde termijn ingediend.” b) het volgende lid wordt toegevoegd:" “8. De uitvoerend bestuurder bepaalt op welke wijze de vertalingen worden gecertificeerd.”; (94) In artikel 120, lid 1, worden de woorden “de uitvoeringsverordening” wordt vervangen door: de woorden “een krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handeling” ;" " 1. Aanvragen om een EU-merk, zoals omschreven in artikel 26, lid 1, en alle overige mededelingen waarvan de publicatie bij deze verordening of bij een krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handeling is voorgeschreven, worden in alle officiële talen van de Europese Unie gepubliceerd ."; [Am. 75] (95) artikel 122 wordt geschrapt; (96) artikel 123 wordt vervangen door:" “Artikel 123 Transparantie 1. Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (*) is van toepassing op de documenten die bij het Bureau berusten. 2. De raad van bestuur stelt nadere bepalingen vast ter uitvoering van Verordening (EG) nr. 1049/2001. 3. Tegen besluiten van het Agentschap uit hoofde van artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kan klacht worden ingediend bij de Ombudsman of kan een beroep worden ingesteld bij het Hof van Justitie van de Europese Unie, volgens de voorwaarden van respectievelijk artikel 228 en artikel 263 van het Verdrag. 4. Op de verwerking van persoonsgegevens door het Agentschap is Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van toepassing (**). _____________________ (*) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43). (**) Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1.)”; (97) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 123 bis Veiligheidsvoorschriften betreffende de bescherming van gerubriceerde gegevens en gevoelige niet-gerubriceerde gegevens Het Agentschap past de beginselen inzake veiligheid toe die vervat zijn in de veiligheidsvoorschriften van de Commissie betreffende de bescherming van gerubriceerde EU-gegevens en gevoelige niet-gerubriceerde gegevens, als vastgesteld in de bijlage bij Besluit 2001/844/EG, EGKS, Euratom(*). Toepassing van de veiligheidsbeginselen heeft onder meer betrekking op de uitwisseling, de verwerking en de opslag van deze gegevens. _____________________ (*) Besluit 2001/844/EG, EGKS, Euratom van de Commissie van 29 november 2001 tot wĳziging van haar reglement van orde (PB L 317 van 3.12.2001, blz. 1.)”; (98) in titel XII wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 1 bis Taken van het Agentschap en samenwerking ter bevordering van convergentie Artikel 123 ter Taken van het Agentschap 1. Het Agentschap heeft de volgende taken: 2. Het Agentschap werkt met betrekking tot de in lid 1 bedoelde taken samen met instellingen, autoriteiten, instanties, diensten voor intellectuele eigendom, internationale en niet-gouvernementele organisaties. 3. Het Agentschap kan partijen met vrijwillige bemiddelingsdiensten bemiddelings- en arbitragediensten bijstand verlenen om te komen tot een minnelijke regeling. [Am. 77] Artikel 123 quater Samenwerking ter bevordering van convergentie van praktijken en instrumenten 1. Het Agentschap en de diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom werken onderling samen om convergentie van praktijken en instrumenten op het gebied van merken en modellen te bevorderen. Deze samenwerking heeft o.a. betrekking op de volgende activiteiten: [Am. 78] 2. Het Agentschap bepaalt, ontwikkelt en coördineert projecten die van gemeenschappelijk belang zijn voor de Unie en de lidstaten met betrekking tot de in lid 1 bedoelde gebieden. In de projectomschrijving bevat worden de specifieke verplichtingen en taken van elke deelnemende dienst voor intellectuele eigendom van de lidstaten en van het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom vastgesteld . Gedurende alle fasen van de gemeenschappelijke projecten pleegt het Agentschap overleg met vertegenwoordigers van de gebruikers. [Am. 79] 3. De diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom nemen daadwerkelijk deel aan de in lid 2 bedoelde gemeenschappelijke projecten teneinde de ontwikkeling, de werking, de interoperabiliteit en de voortdurende aanvulling ervan te verzekeren. Indien deze projecten echter leiden tot de ontwikkeling van instrumenten die een lidstaat op grond van een gemotiveerd besluit beschouwt als instrumenten die overeenkomen met in die lidstaat reeds bestaande instrumenten, leidt deelneming aan het samenwerkingsproject niet tot de verplichting om dat resultaat in die lidstaat ook daadwerkelijk te realiseren. [Am. 80] 4. Het Agentschap biedt financiële ondersteuning aan de in lid 2 bedoelde projecten van gemeenschappelijk belang voor de Unie en de lidstaten voor zover dit noodzakelijk is om overeenkomstig lid 3 de daadwerkelijke deelname van de diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom aan de projecten te verzekeren. Deze financiële steun kan de vorm van subsidies aannemen. Het totale bedrag van de financiering mag 10 % 20 % van de jaarlijkse inkomsten van het Agentschap niet overschrijden en dekt voor iedere lidstaat het minimumbedrag voor doelstellingen die nauw verband houden met de deelname aan gemeenschappelijke projecten . De begunstigden van de subsidies zijn de diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom. Subsidies kunnen zonder openbare oproep tot het indienen van voorstellen worden toegekend overeenkomstig de financiële regels die van toepassing zijn op het Agentschap en de beginselen van de subsidieprocedures als bedoeld in Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad**** en gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie*****. [Am. 81] __________________________ (*) Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende Gemeenschapsmodellen (PB L 3 van 5.1.2002, blz. 1). (**) Verordening (EU) nr. 386/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 19 april 2012 tot toewijzing aan het Harmonisatiebureau voor de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van taken die verband houden met de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, met inbegrip van de vergadering van vertegenwoordigers van de publieke en private sector als Europees Waarnemingscentrum voor inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten (PB L 129 van 16.5.2012, blz. 1). (***) Richtlijn 2012/28/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 inzake bepaalde toegestane gebruikswijzen van verweesde werken (PB L 299 van 27.10.2012, blz. 5). (****) Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1). (*****) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB L 362 van 31.12.2012, blz. 1.).”; (99) in titel XII worden de afdelingen 2 en 3 als volgt vervangen:" “AFDELING 2 Raad van bestuur Artikel 124 Functies van de raad van bestuur 1. Onverminderd de functies die in afdeling 5 aan het begrotingscomité zijn toegekend, vervult de raad van bestuur de volgende functies: 2. Overeenkomstig artikel 110 van het statuut van de ambtenaren en artikel 142 van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden neemt de raad van bestuur op basis van artikel 2, lid 1, van het statuut en artikel 6 van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, een besluit waarbij de desbetreffende bevoegdheden tot aanstelling aan de uitvoerend bestuurder worden gedelegeerd en de voorwaarden worden bepaald waaronder deze delegatie kan worden geschorst. De uitvoerend bestuurder kan deze bevoegdheden subdelegeren. Wanneer uitzonderlijke omstandigheden dit vereisen, kan de raad van bestuur een besluit nemen om de delegatie van de bevoegdheden tot aanstelling aan de uitvoerend bestuurder en de door hem verleende subdelegatie tijdelijk te schorsen en deze bevoegdheden zelf uit te oefenen dan wel te delegeren aan een van zijn leden of aan een ander personeelslid dan de uitvoerend bestuurder. [Am. 84] Artikel 125 Samenstelling van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur bestaat uit één vertegenwoordiger van elke lidstaat, en twee vertegenwoordigers van de Commissie, alsmede één vertegenwoordiger van het Europees Parlement en hun respectieve plaatsvervangers. [Am. 85] 2. De leden van de raad van bestuur kunnen zich overeenkomstig de bepalingen van het reglement van orde laten bijstaan door adviseurs of deskundigen. 3. De duur van de ambtstermijn bedraagt vier jaar. Deze ambtstermijn kan worden verlengd. Artikel 126 Voorzitter van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur kiest uit zijn leden een voorzitter en een ondervoorzitter. De ondervoorzitter vervangt ambtshalve de voorzitter indien deze is verhinderd. 2. De voorzitter en de ondervoorzitter hebben zitting voor een periode van vier jaar. Deze ambtstermijn kan eenmaal worden verlengd. Indien hun lidmaatschap van de raad van bestuur echter tijdens hun ambtstermijn eindigt, loopt deze ambtstermijn automatisch af op dezelfde datum. Artikel 127 Vergaderingen 1. De voorzitter roept de raad van beheer in vergadering bijeen. 2. De uitvoerend bestuurder neemt deel aan de beraadslagingen, tenzij de raad van bestuur anders bepaalt. 3. De raad van bestuur houdt eenmaal belegt tweemaal per jaar een gewone vergadering. Daarnaast komt hij bijeen op initiatief van zijn voorzitter of op verzoek van de Commissie, van het Europees Parlement of van een derde van de lidstaten. [Am. 87] 4. De raad van bestuur stelt zijn reglement van orde vast. 5. De raad van bestuur neemt besluiten met absolute meerderheid van de stemmen van de leden. Voor besluiten die de raad van bestuur kan nemen overeenkomstig artikel 124, lid 1, onder a) en b), artikel 126, lid 1, en artikel 129, leden 2 en 4 3 , is echter een tweederde meerderheid van de leden vereist. In beide gevallen beschikt elk lid over één stem. [Am. 88] 6. De raad van bestuur kan waarnemers op zijn vergaderingen uitnodigen. 7. Het secretariaat van de raad van bestuur wordt verzorgd door het Agentschap. AFDELING 2 Uitvoerende raad Artikel 127 bis Instelling De raad van bestuur kan een uitvoerende raad instellen. Artikel 127 ter Functies en organisatie 1. De uitvoerende raad verleent bijstand aan de raad van bestuur. 2. De uitvoerende raad heeft de volgende functies: 3. In spoedgevallen kan de uitvoerende raad indien nodig bepaalde voorlopige besluiten namens de raad van bestuur nemen, in het bijzonder in aangelegenheden van administratief beheer, met inbegrip van schorsing van de delegatie van de bevoegdheden tot aanstelling. 4. De uitvoerende raad bestaat uit de voorzitter van de raad van bestuur, één vertegenwoordiger van de Commissie in de raad van bestuur en drie andere leden die door de raad van bestuur onder zijn leden zijn aangesteld. De voorzitter van de raad van bestuur is eveneens voorzitter van de uitvoerende raad. De uitvoerend bestuurder neemt deel aan de vergaderingen van de uitvoerende raad maar heeft geen stemrecht. 5. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad bedraagt vier jaar. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad eindigt wanneer hun lidmaatschap van de raad van bestuur eindigt. 6. De uitvoerende raad komt ten minste eenmaal om de drie maanden in gewone vergadering bijeen. Daarnaast komt hij bijeen op initiatief van zijn voorzitter of op verzoek van de leden. 7. De uitvoerende raad voegt zich naar het door de raad van bestuur vastgestelde reglement van orde. [Am. 86] AFDELING 3 Uitvoerend bestuurder Artikel 128 Functies van de uitvoerend bestuurder 1. Het Agentschap wordt beheerd door de uitvoerend bestuurder. De uitvoerend bestuurder legt verantwoording af aan de raad van bestuur. 2. Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie, de raad van bestuur en het begrotingscomité is de uitvoerend bestuurder onafhankelijk bij de uitvoering van zijn taken en vraagt of aanvaardt hij geen instructies van een regering of andere instantie. 3. De uitvoerend bestuurder treedt op als wettelijke vertegenwoordiger van het Agentschap. 4. De uitvoerend bestuurder vervult in het bijzonder de volgende functies: 5. De uitvoerend bestuurder wordt bijgestaan door een of meer adjunct-uitvoerend bestuurders. Bij afwezigheid of verhindering van de uitvoerend bestuurder wordt deze vervangen door de adjunct-uitvoerend bestuurder of een van de adjunct-uitvoerend bestuurders volgens de door de raad van bestuur vastgestelde procedure. Artikel 129 Aanstelling en ontslag van de uitvoerend bestuurder en verlenging van zijn ambtstermijn 1. De uitvoerend bestuurder wordt aangesteld als tijdelijk functionaris van het Agentschap overeenkomstig artikel 2, onder a), van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. 2. De uitvoerend bestuurder wordt na een open en transparante selectieprocedure door de raad van bestuur aangesteld uit een lijst van door de Commissie voorgedragen kandidaten . ten minste drie kandidaten, voorgedragen door een voorselectiecomité van de raad van bestuur bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, de Commissie en het Europees Parlement, na een open en transparante selectieprocedure en de publicatie van een oproep tot het indienen van blijken van belangstelling in het Publicatieblad van de Europese Unie en andere organen . Vóór zijn aanstelling kan de door de raad van bestuur geselecteerde kandidaat worden uitgenodigd om voor een daartoe bevoegde commissie van het Europees Parlement een verklaring af te leggen en te antwoorden op vragen van leden van deze commissie. Voor het sluiten van de arbeidsovereenkomst met de uitvoerend bestuurder wordt het Agentschap vertegenwoordigd door de voorzitter van de raad van bestuur. De uitvoerend bestuurder kan uitsluitend uit zijn functie worden ontheven bij besluit van de raad van bestuur op voorstel van de Europese Commissie , nadat op verzoek van de raad van bestuur of van het Europees Parlement door de Commissie een evaluatieverslag is opgesteld . 3. De ambtstermijn van de uitvoerend bestuurder bedraagt vijf jaar. Aan het eind van deze termijn verricht de Commissie raad van bestuur een beoordeling waarin rekening wordt gehouden met de evaluatie van de prestaties van de uitvoerend bestuurder en de toekomstige taken en uitdagingen van het Agentschap. De raad van bestuur kan de ambtstermijn van de uitvoerend directeur met vijf jaar verlengen. Bij het nemen van besluiten over de verlenging van de ambtstermijn van de uitvoerend directeur houdt de raad van bestuur rekening met het evaluatieverslag van de Commissie over de prestaties van de uitvoerend directeur en met de toekomstige taken en uitdagingen van het Agentschap. 4. Op voorstel van de Commissie, waarin rekening wordt gehouden met de beoordeling als bedoeld in lid 3, kan de raad van bestuur de ambtstermijn van de uitvoerend bestuurder eenmaal verlengen met ten hoogste vijf jaar. 5. Een uitvoerend bestuurder wiens ambtstermijn is verlengd, kan na afloop van de volledige termijn niet deelnemen aan een andere selectieprocedure voor hetzelfde ambt. 6. De adjunct-uitvoerend bestuurder of de adjunct-uitvoerend bestuurders worden aangesteld of uit het ambt ontzet overeenkomstig lid 2, na raadpleging van de uitvoerend bestuurder en, indien van toepassing, de verkozen uitvoerend bestuurder. De ambtstermijn van de adjunct-uitvoerend bestuurder bedraagt vijf jaar. De termijn kan door de raad van bestuur na raadpleging van de uitvoerend bestuurder eenmaal voor ten hoogste vijf jaar worden verlengd op voorstel van de Commissie, als , zoals voorgeschreven in lid 4 lid 3 , na raadpleging van de uitvoerend bestuurder .”; [Am. 92] (100) artikel 130 wordt als volgt gewijzigd: a) punt c) wordt vervangen door:" "c) de dienst die belast is met het bijhouden van het register;” b) het volgende punt wordt toegevoegd:" “f) elke andere eenheid of persoon die door de uitvoerend bestuurder daartoe is aangesteld.”; (101) in artikel 132, lid 2, wordt de derde zin vervangen door:" “In bijzondere gevallen vastgesteld overeenkomstig artikel 144 bis, onder c), worden de beslissingen door één lid genomen."; (102) artikel 133 wordt vervangen door:" “Artikel 133 Dienst die belast is met het bijhouden van het register 1. De dienst die belast is met het bijhouden van het register, is bevoegd om beslissingen te nemen met betrekking tot vermeldingen in het register. 2. Hij is ook bevoegd om de in artikel 93, lid 2, bedoelde lijst van erkende gemachtigden bij te houden. 3. De beslissingen van de dienst worden genomen door één lid.”; (103) artikel 134 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. Een nietigheidsafdeling is bevoegd om beslissingen te nemen met betrekking tot: b) in lid 2 wordt de derde zin vervangen door:" “In bijzondere gevallen vastgesteld overeenkomstig artikel 144 bis, onder c), worden de beslissingen door één lid genomen."; (104) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 134 bis Algemene bevoegdheid Krachtens deze verordening vereiste beslissingen die niet binnen de bevoegdheid van een onderzoeker, een oppositieafdeling, een nietigheidsafdeling of de dienst belast met het bijhouden van het register vallen, worden genomen door een ambtenaar of eenheid die door de uitvoerend bestuurder daartoe is aangesteld.”; (105) artikel 135 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. De kamers van beroep zijn bevoegd om beslissingen te nemen over het beroep tegen beslissingen die krachtens de artikelen 131 tot en met 134 bis zijn genomen."; b) in lid 3 wordt punt a) vervangen door:" “a) het orgaan van de kamers van beroep als bedoeld in artikel 136, lid 4, onder a); of”; c) lid 4 wordt vervangen door:" “4. De uitgebreide raad is eveneens bevoegd om gemotiveerde adviezen te verstrekken over juridische vraagstukken die hem worden voorgelegd overeenkomstig artikel 128, lid 4, onder k).”; d) in lid 5 wordt de laatste zin geschrapt; (106) Artikel 136 wordt vervangen door:" “Artikel 136 Onafhankelijkheid van de leden van de kamers van beroep 1. De voorzitter van de kamers van beroep en de voorzitters van de kamers worden aangesteld voor een termijn van vijf jaar volgens de in artikel 129 bedoelde procedure voor de aanstelling van de uitvoerend bestuurder. Zij worden tijdens deze termijn niet van hun ambt ontheven, tenzij daarvoor ernstige redenen bestaan en het Hof van Justitie op verzoek van de instantie die hen heeft aangesteld, daartoe beslist. 2. De ambtstermijn van de voorzitter van de kamers van beroep kan eenmaal worden verlengd met een termijn van vijf jaar, of tot zijn pensionering indien deze leeftijd in de loop van de nieuwe ambtstermijn wordt bereikt, na een voorafgaande positieve evaluatie van zijn prestaties door de raad van bestuur. 3. De ambtstermijn van de voorzitters van de kamers kan worden verlengd met een termijn van vijf jaar, of tot zijn pensionering indien deze leeftijd in de loop van de nieuwe ambtstermijn wordt bereikt, na een voorafgaande positieve evaluatie van hun prestaties door de raad van bestuur, en na een positief advies van de voorzitter van de kamers van beroep. 4. De voorzitter van de kamers van beroep heeft de volgende functies op het gebied van beheer en organisatie: De voorzitter van de kamers van beroep zit de uitgebreide kamer voor. 5. De leden van de kamers van beroep worden door de raad van bestuur aangesteld voor een termijn van vijf jaar. Deze ambtstermijn kan worden verlengd met een termijn van vijf jaar, of tot de pensioengerechtigde leeftijd indien deze in de loop van de nieuwe ambtstermijn wordt bereikt, na een voorafgaande positieve evaluatie van hun prestaties door de raad van bestuur, en na een positief advies van de voorzitter van de kamers van beroep. 6. De leden van de kamers van beroep kunnen niet van hun functie worden ontheven, tenzij daarvoor ernstige redenen bestaan en het Hof van Justitie daartoe beslist nadat de zaak door de raad van bestuur aanhangig is gemaakt op aanbeveling van de voorzitter van de kamers van beroep en na raadpleging van de voorzitter van de kamer waartoe het betrokken lid behoort. 7. De voorzitter van de kamers van beroep en de voorzitters en leden van de kamers van beroep zijn onafhankelijk. Bij hun beslissingen zijn zij aan geen enkele instructie gebonden. 8. Beslissingen van een uitgebreide kamer over beroepen of adviezen inzake juridische vraagstukken die overeenkomstig artikel 135 door de uitvoerend bestuurder zijn voorgelegd, zijn verbindend voor de in artikel 130 bedoelde organen met beslissingsbevoegdheid van het Agentschap. 9. De voorzitter van de kamers van beroep en de voorzitters en leden van de kamers van beroep vervullen niet de functie van onderzoeker, lid van een oppositieafdeling, dienst die belast is met het bijhouden van het register, of nietigheidsafdeling. Artikel 136 bis Bemiddelings- en arbitragecentrum 1. Het Agentschap kan een bemiddelings- en arbitragecentrum instellen dat onafhankelijk van de in artikel 130 genoemde besluitvormingsorganen is. Het centrum wordt bij het Agentschap ondergebracht. 2. Elke natuurlijke of rechtspersoon kan op vrijwillige basis van de diensten van het centrum gebruik maken ten einde te komen tot de consensuele bijlegging van geschillen die vallen onder deze verordening en onder Richtlijn ... 3. Het Agentschap kan ook op eigen initiatief een bijleggingsprocedure starten om partijen de gelegenheid te bieden tot een consensuele bijlegging te komen. 4. Het centrum wordt geleid door een directeur, die voor de activiteiten van het centrum verantwoordelijk is. 5. De directeur wordt door de raad van bestuur benoemd. 6. Het centrum stelt regels voor bemiddeling en arbitrage, alsmede voor de werkzaamheden van het centrum vast. De regels voor bemiddeling en arbitrage, alsmede voor de werkzaamheden moeten door de raad van bestuur worden bekrachtigd. 7. Het centrum stelt een lijst van bemiddelaars en scheidsrechters op die de partijen bijstaan bij de beslechting van geschillen. Dezen zijn onafhankelijk en beschikken over relevante deskundigheid en ervaring. Voor de lijst is de instemming van de raad van bestuur nodig. 8. De onderzoekers en de leden van de afdelingen van het instituut of van een kamer van beroep mogen niet deelnemen aan de bemiddeling of arbitrage over een zaak waarin zij: 9. Een persoon die betrokken was bij een oppositie, nietigheid of procedure die aanleiding gaf tot het bemiddelings- of arbitrageproces, mag niet worden opgeroepen om te getuigen als lid van een arbitrage- of bemiddelingspanel."; [Am. 93] (107) artikel 138 wordt vervangen door:" “Artikel 138 Begrotingscomité 1. Het begrotingscomité heeft de functies die hem overeenkomstig deze afdeling worden toegekend. 2. De artikelen 125, 126 en artikel 127, leden 1 tot en met 4, 6 en 7, zijn mutatis mutandis van toepassing op het begrotingscomité. 3. Het begrotingscomité neemt besluiten met absolute meerderheid van de stemmen van de leden. Voor besluiten waarvoor het begrotingscomité overeenkomstig artikel 140, lid 3, en artikel 143 bevoegd is, is echter een tweederde meerderheid van de leden vereist. In beide gevallen beschikt elk lid over één stem.”; (108) in artikel 139 worden de volgende leden toegevoegd:" “4. Het Agentschap stelt voor het Europees Parlement , de Raad en de Commissie een tweejaarlijks verslag over zijn financiële situatie op. Op basis van dit dat verslag herziet de Commissie de financiële situatie van het Agentschap.; [Am. 94] 4bis. Om de continuïteit van zijn activiteiten te waarborgen voorziet het Agentschap in een reservefonds ter dekking van zijn operationele uitgaven gedurende een jaar."; [Am. 95] (109) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 141 bis Fraudebestrijding 1. Om de bestrijding van fraude, corruptie en andere onwettige activiteiten als bedoeld in Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad* te bevorderen, treedt het Agentschap toe tot het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en stelt het voor alle personeelsleden van het Agentschap een passende regeling op volgens het model van de bijlage bij dat akkoord. 2. De Europese Rekenkamer is bevoegd om bij alle begunstigden van subsidies, contractanten en subcontractanten die van het Agentschap EU-middelen hebben ontvangen, controles op stukken of controles en verificaties ter plaatse te verrichten. 3. Het OLAF kan overeenkomstig de bepalingen en procedures van Verordening (EG) nr. 1073/1999 en Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad** onderzoeken, waaronder controles en inspecties ter plaatse, verrichten om vast te stellen of er sprake is van fraude, corruptie of andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad in verband met een subsidie of een contract dat door het Agentschap wordt gefinancierd. 4. Onverminderd de leden 1, 2 en 3 moeten in samenwerkingsovereenkomsten met derde landen en internationale organisaties, contracten, subsidieovereenkomsten en subsidiebesluiten van het Agentschap bepalingen worden opgenomen die de Europese Rekenkamer en het OLAF uitdrukkelijk de bevoegdheid verlenen dergelijke controles en onderzoeken te verrichten overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden. 5. Het begrotingscomité stelt een strategie voor fraudebestrijding vast die evenredig met het frauderisico is rekening houdend met de kosten-/batenverhouding van de uit te voeren maatregelen.; _________________________ * Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136 van 31.5.1999). ** Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (PB L 292 van 15.11.1996, blz. 2). ”; (110) artikel 144 wordt vervangen door:" “Artikel 144 Taksen 1. Naast de taksen waarin artikel 26, lid 2, artikel 36, lid 1, onder c), artikel 41, lid 3, artikel 44, lid 4, artikel 47, leden 1 en 3, artikel 49, lid 4, artikel 56, lid 2, artikel 60, artikel 81, lid 3, artikel 82, lid 1, artikel 113, lid 1, en artikel 147, lid 5, voorzien, worden in de volgende gevallen taksen aangerekend: 2. Het bedrag van de in lid 1 bedoelde taksen moet zodanig op de in bijlage -I aangegeven niveaus worden vastgesteld om te waarborgen dat met de daaruit voortvloeiende ontvangsten in beginsel het evenwicht in de begroting van het Agentschap kan worden gehandhaafd en de toename van grote overschotten wordt vermeden. Onverminderd artikel 139, lid 4, herziet de Commissie de hoogte van de taksen in geval van herhaaldelijke grote overschotten. Ingeval deze herziening geen verdere vermindering of wijziging in het niveau van de taksen tot gevolg heeft waardoor de verdere aangroei van aanzienlijke overschotten wordt voorkomen, worden de overschotten die na de herziening zijn ontstaan, overgedragen aan de begroting van de Unie . [Am. 96] 3. De uitvoerend bestuurder bepaalt de aan te rekenen vergoeding voor de andere diensten van het Agentschap dan de in lid 1 bedoelde diensten en voor de publicaties die het Agentschap uitgeeft overeenkomstig de criteria waarin de krachtens artikel 144 bis, onder d), vastgestelde gedelegeerde handeling voorziet. Het bedrag van de vergoeding bedraagt niet meer dan wat noodzakelijk is om de kosten van de specifieke door het Agentschap verrichte dienst te vergoeden. 4. In overeenstemming met de criteria waarin de overeenkomstig artikel 144 bis, onder d), vastgestelde gedelegeerde handeling voorziet, kan de uitvoerend bestuurder de volgende maatregelen nemen: Wanneer de onder a) bedoelde betalingsmethoden kunnen worden gebruikt, bepaalt de uitvoerend bestuurder op welke datum deze betalingen worden geacht te zijn verricht ten aanzien van het Agentschap.”; (111) de volgende afdeling wordt ingevoegd:" “AFDELING 6 Delegatie van bevoegdheden Artikel 144 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (112) In artikel 145, worden de woorden “haar uitvoeringsverordeningen” wordt vervangen door: “de krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen”; " "Artikel 145 Toepassing van bepalingen Voor zover in deze titel niet anders is bepaald, zijn deze verordening en de krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handelingen van toepassing op aanvragen voor een internationale inschrijving uit hoofde van het Protocol bij de Schikking van Madrid betreffende de internationale inschrijving van merken, aangenomen te Madrid op 27 juni 1989 (hierna "internationale aanvragen", respectievelijk "het Protocol van Madrid"), die zijn gebaseerd op een aanvrage voor een EU-merk of op een EU-merk, en op inschrijvingen van een merk in het internationale register dat door het Internationale Bureau van de Wereldorganisatie voor de Intellectuele Eigendom wordt bijgehouden (hierna "internationale inschrijvingen", respectievelijk "het Internationale Bureau"), waarin de Europese Unie wordt aangewezen."; [Am. 99] (113) in artikel 147 worden de leden 4, 5 en 6 vervangen door:" “4. Bij de indiening van een internationale aanvrage moet een taks aan het Agentschap worden betaald. Indien de internationale inschrijving op een Europees merk EU-merk moet worden gebaseerd zodra dit is ingeschreven, is de taks verschuldigd op de datum van inschrijving van het Europees merk EU-merk . De aanvrage wordt eerst geacht te zijn ingediend nadat de verschuldigde taks is betaald. 5. De internationale aanvrage voldoet aan de formele voorwaarden vastgesteld overeenkomstig artikel 161 bis, onder a). 6. Het Agentschap onderzoekt of de internationale aanvrage voldoet aan de voorwaarden vastgesteld in artikel 146 en in de leden 1, 3 en 5 van dit artikel. 7. Het Agentschap doet de internationale aanvrage zo spoedig mogelijk toekomen aan het Internationale Bureau.”; [Am. 100] (114) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 148 bis Kennisgeving van de ongeldigheid van de basisaanvrage of -inschrijving Binnen Gedurende vijf jaar na de datum van de internationale inschrijving stelt het Agentschap het Internationale Bureau in kennis van de alle feiten en beslissingen die van invloed zijn voor de geldigheid van de aanvrage voor een Europees merk EU-merk of de inschrijving van een Europees merk EU-merk waarop de internationale inschrijving gebaseerd was.”; [Am. 101] (115) Aan artikel 149 wordt de volgende zin toegevoegd :" “Het verzoek voldoet aan de formele voorwaarden vastgesteld overeenkomstig artikel 161 bis, onder c).” ; [Am. 102] (116) artikel 154, lid 4, wordt geschrapt; (117) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 154 bis Collectieve en kwaliteitsmerken Wanneer een internationale inschrijving op een basisaanvrage of basisinschrijving voor een collectief merk, kwaliteitsmerk of garantiemerk is gebaseerd, volgt het Agentschap de procedures waarin overeenkomstig artikel 161 bis, onder f), wordt voorzien . wordt de internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen, behandeld als een collectief Europees merk . De houder van de internationale inschrijving dient overeenkomstig artikel 67 binnen twee maanden na de datum waarop het Internationale Bureau het Agentschap in kennis heeft gesteld van de internationale registratie, rechtstreeks bij het Agentschap een reglement in voor het gebruik van het merk .”; [Am. 103] (118) artikel 155 wordt geschrapt; (119) artikel 156 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 2 worden de woorden “zes maanden” wordt vervangen door “één maand” ;" "2. De oppositie moet worden ingesteld binnen een termijn van drie maanden die één maand na de datum van publicatie overeenkomstig artikel 152, lid 1, begint. De oppositie wordt eerst geacht volgens de regels ingesteld te zijn nadat de oppositietaks is betaald."; [Am. 104] b) lid 4 wordt geschrapt; (120) de volgende artikelen worden ingevoegd:" “Artikel 158 bis Rechtsgevolg van inschrijving van overgang De aantekening in het internationale register van een eigendomsovergang van de internationale inschrijving heeft dezelfde gevolgen als de vermelding van een overgang in het register overeenkomstig artikel 17. Artikel 158 ter Rechtsgevolg van inschrijving van licenties en andere rechten De aantekening in het internationale register van een licentie of een beperking van het beschikkingsrecht van de houder ten aanzien van de internationale inschrijving heeft dezelfde gevolgen als de inschrijving in het register van een licentie, een zakelijk recht, een gedwongen tenuitvoerlegging of insolventieprocedure, overeenkomstig respectievelijk de artikelen 19, 20, 21 en 22. Artikel 158 ter Onderzoek van verzoeken om inschrijving van overgangen, licenties of beperkingen van het beschikkingsrecht van de houder Het Agentschap stuurt de verzoeken om inschrijving van een eigendomsovergang, een licentie of een beperking in het beschikkingsrecht van de houder, de wijziging of doorhaling van een licentie of de opheffing van een beperking van het beschikkingsrecht van de houder die bij hem zijn ingediend, naar het Internationale Bureau in de gevallen waarin overeenkomstig artikel 161 bis, onder h), is voorzien .”; [Am. 105] (121) artikel 159 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1, onder b), komt als volgt te luiden:" “b) in de aanwijzing van een lidstaat die partij is bij de Protocol van Madrid, op voorwaarde dat het op de datum van de aanvrage om omzetting mogelijk was deze lidstaat rechtstreeks aan te wijzen op basis van het Protocol van Madrid. De artikelen 112, 113 en 114 zijn van toepassing.”; b) in lid 2 worden de woorden “of bij de Schikking van Madrid” geschrapt wordt vervangen door: " "2. De aanvrage om een nationaal merk of de aanwijzing van een lidstaat die partij is bij het Protocol van Madrid welke uit de omzetting van de aanwijzing van de Europese Unie via een internationale inschrijving voortvloeit, draagt in de betrokken lidstaat de datum van de internationale inschrijving, overeenkomstig artikel 3, lid 4, van het Protocol van Madrid of de datum van uitstrekking tot de Europese Unie overeenkomstig artikel 3 ter, lid 2, van het Protocol, indien deze uitstrekking na de internationale inschrijving heeft plaatsgevonden, of de datum van voorrang van die inschrijving, en heeft, waar nodig, de anciënniteit van een merk van de betrokken lidstaat, waarop op grond van artikel 153 een beroep wordt gedaan."; [Am. 106] (122) in titel XIII wordt de volgende afdeling ingevoegd:" “AFDELING 4 Delegatie van bevoegdheden Artikel 161 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 163 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot nadere bepaling van: (123) artikel 162 wordt geschrapt; (124) artikel 163 wordt geschrapt; (125) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 163 bis Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in de artikelen 24 bis, 35 bis, 45 bis, 49 bis, 57 bis, 65 bis, 74 bis, 74 duodecies, 93 bis, 114 bis, 144 bis en 161 bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in lid 2 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig de artikelen 24 bis, 35 bis, 45 bis, 49 bis, 57 bis, 65 bis, 74 bis, 74 duodecies, 93 bis, 114 bis, 144 bis en 161 bis vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee vier maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad vóór het verstrijken van die termijn de Commissie heeft meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”; [Am. 110] (126) artikel 164 wordt geschrapt; (127) het volgende artikel wordt ingevoegd:" “Artikel 165 bis Evaluatie en toetsing 1. Tegen 2019 en daarna om de vijf jaar geeft maakt de Commissie opdracht tot een evaluatie op van over de tenuitvoerlegging van deze verordening. [Am. 112] 2. De evaluatie heeft betrekking op het regelgevingskader voor samenwerking tussen het Agentschap en de diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom, met bijzondere aandacht voor het financieringsmechanisme. De evaluatie behandelt verder de resultaten, de doeltreffendheid en de efficiëntie van het Agentschap en zijn werkmethoden. Zij richt zich in het bijzonder op de vraag of het mandaat van het Agentschap moet worden gewijzigd en op de financiële gevolgen van dergelijke wijzigingen. 3. De Commissie zendt het evaluatieverslag met haar conclusies over het verslag aan het Europees Parlement, de Raad en de raad van bestuur. De resultaten van de evaluatie worden openbaar gemaakt. 4. Bij elke tweede evaluatie worden de door het Agentschap bereikte resultaten getoetst aan zijn doelstellingen, opdracht en taken. Indien de Commissie van mening is dat het voortbestaan van het Agentschap niet langer gerechtvaardigd is in het licht van de toegewezen doelstellingen, opdracht en taken, kan zij voorstellen om deze verordening in te trekken.”; (127 bis) de volgende bijlage wordt ingevoegd: " "Bijlage -I Bedrag van de taksen De bedragen van de uit hoofde van deze verordening en van Verordening (EG) nr. 2868/95 aan het Agentschap te betalen taksen zijn als volgt: 1. Basistaks voor de aanvraag van een individueel merk (artikel 26, lid 2, regel 4 (a)) 925 EUR 1 bis. Recherchetaks voor de aanvraag van een EU-merk (artikel 38, lid 2, regel 4 (c)) Het bedrag van 12 EUR, vermenigvuldigd met het aantal centrale diensten voor de industriële eigendom als bedoeld in artikel 38, lid 2; dat bedrag, en de latere wijzigingen daarvan, worden bekendgemaakt in het Publicatieblad van het Agentschap 1 ter. Basistaks voor de aanvraag van een individueel merk langs elektronische weg (artikel 26, lid 2, regel 4 (a)) 775 EUR 1 quater. Basistaks voor de aanvraag van een individueel merk langs elektronische weg onder gebruikmaking van de onlineclassifi-catiedatabank (artikel 26, lid 2, regel 4 (a)) 725 EUR 2. Taks voor een individueel merk voor de tweede klasse van goederen en diensten (artikel 26, lid 2, regel 4 (b)) 50 EUR 2 bis. Taks voor een individueel merk voor de derde klasse van goederen en diensten (artikel 26, lid 2, regel 4 (b)) 75 EUR 2 ter. Taks voor een individueel merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde (artikel 26, lid 2, regel 4 (b)) 150 EUR 3. Basistaks voor de aanvraag van een collectief merk (artikel 26, lid 2, en artikel 66, lid 3, regel 4 (a) en regel 42) EUR 1 000 3 bis. Basistaks voor de aanvraag van een collectief merk langs elektronische weg onder gebruikmaking van de onlineclassifi-catiedatabank (artikel 26, lid 2, en artikel 66, lid 3, regel 4 (a) en regel 42) 950 EUR 4. Taks voor een collectief merk voor de tweede klasse van goederen en diensten (artikel 26, lid 2, en artikel 66, lid 3, regel 4 (b) en regel 42) 50 EUR 4 bis. Taks voor een collectief merk voor de derde klasse van goederen en diensten (artikel 26, lid 2, en artikel 66, lid 3, regel 4 (b) en regel 42) 75 EUR 4 ter. Taks voor een collectief merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde (artikel 26, lid 2, en artikel 66, lid 3, regel 4 (b) en regel 42) 150 EUR 5. Oppositietaks (artikel 41, lid 3; regel 17 (1)) 350 EUR 7. Basistaks voor de inschrijving van een individueel merk 0 EUR 8. Taks voor een individueel merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde 0 EUR 9. Basistaks voor de inschrijving van een collectief merk (artikel 45 en artikel 66, lid 3) 0 EUR 10. Taks voor een collectief merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde (artikel 45 en artikel 64, lid 3) 0 EUR 11. Toeslag voor laattijdige betaling van de inschrijvingstaks (artikel 162, lid 2, punt 2) 0 EUR 12. Basistaks voor de vernieuwing van een individueel merk (artikel 47, lid 1, regel 30, lid 2 (a)) 1 150 EUR 12 bis. Basistaks voor de vernieuwing van een individueel merk langs elektronische weg (artikel 47, lid 1, regel 30, lid 2 (a)) 1 000 EUR 13. Taks voor de vernieuwing van een individueel merk voor de tweede klasse van goederen en diensten (artikel 47, lid 1, regel 30, lid 2 (b)) 100 EUR 13 bis. Taks voor de vernieuwing van een individueel merk voor de derde klasse van goederen en diensten (artikel 47, lid 1, regel 30, lid 2 (b)) 150 EUR 13 ter. Taks voor de vernieuwing van een individueel merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde (artikel 47, lid 1, regel 30, lid 2 (b)) 300 EUR 14. Basistaks voor de vernieuwing van een collectief merk (artikel 47, lid 1, en artikel 66, lid 3, regel 30, lid 2 (a) en regel 42) 1 275 EUR 15. Taks voor de vernieuwing van een collectief merk voor de tweede klasse van goederen en diensten (artikel 47, lid 1, en artikel 66, lid 3, regel 30, lid 2 (b) en regel 42) 100 EUR 15 bis. Taks voor de vernieuwing van een collectief merk voor de derde klasse van goederen en diensten (artikel 47, lid 1, en artikel 66, lid 3, regel 30, lid 2 (b) en regel 42) 150 EUR 15 ter. Taks voor de vernieuwing van een collectief merk voor iedere klasse van goederen en diensten boven de derde (artikel 47, lid 1, en artikel 66, lid 3, regel 30, lid 2 (b) en regel 42) 300 EUR 16. Toeslag voor laattijdige betaling van de vernieuwingstaks of voor te late indiening van de vernieuwings-aanvraag (artikel 47, lid 3, regel 30, lid 2 (c)) 25% van de taks voor laattijdige vernieuwing, met een maximum van 1 150 EUR 17. Taks voor een vordering tot vervallen- of nietigverklaring (artikel 56, lid 2, regel 39, lid 1) 700 EUR 18. Beroepstaks (artikel 60, regel 49, lid 3) 800 EUR 19. Taks voor een aanvraag tot herstel in de vorige toestand 200 EUR 20. Taks voor een aanvraag tot omzetting van een EU-merkaanvraag of van een EU-merk (artikel 113, lid 1, tevens in samenhang met artikel 159, lid 1; artikel 45, lid 2, tevens in samenhang met regel 123, lid 2)) a) in een aanvrage om een nationaal merk; b) in een aanwijzing van lidstaten in het kader van de Schikking van Madrid 200 EUR 21. Taks voor voortzetting van de procedure 400 EUR 22. Taks voor de verklaring van afsplitsing van een ingeschreven EU-merk of een aanvraag voor een EU-merk : 250 EUR 23. Taks voor een aanvraag tot inschrijving van een licentie of een ander recht met betrekking tot een ingeschreven EU-merk (artikel 162, lid 2, onder c), regel 33, lid 2) of een aanvraag voor een EU-merk (artikel 157, lid 2, onder d), regel 33, lid 4): a) verlening van een licentie; b) overdracht van een licentie; c) creatie van een zakelijk recht; d) overdracht van een zakelijk recht; e) gedwongen tenuitvoerlegging; 200 EUR per inschrijving, maar wanneer er bij dezelfde aanvraag of tegelijkertijd meerdere verzoeken worden ingediend, mag de taks in totaal niet hoger uitkomen dan 1 000 EUR 24. Taks voor de doorhaling van de inschrijving van licenties en andere rechten (artikel 162, lid 2, onder e), regel 35, lid 3) 200 EUR per doorhaling, maar wanneer er bij dezelfde aanvraag of tegelijkertijd meerdere verzoeken worden ingediend, mag de taks in totaal niet hoger uitkomen dan 1 000 EUR 25. Taks voor de wijziging van een ingeschreven EU-merk (artikel 162, lid 2, onder f), regel 25, lid 2) 200 EUR 26. Taks voor de afgifte van een duplicaat van de aanvraag voor een EU-merk (artikel 162, lid 2, onder j), regel 89, lid 5)), een duplicaat van het inschrijvings-bewijs (artikel 162, lid 2, onder b), regel 24, lid 2)), of een uittreksel uit het register (artikel 162, lid 2, onder g), regel 84, lid 6)): a) ongewaarmerkte kopie of uittreksel; b) gewaarmerkte kopie of uittreksel 10 EUR 30 EUR 27. Fee for the inspection of the files (Article 162 (2)(h), Rule 89 (1)) EUR 30 28. Fee for the issue of copies of file documents (Article 162(2)(i), Rule 89(5)): a) ongewaarmerkte kopie; b) gewaarmerkte kopie, plus per bladzijde, boven de 10 EUR 10 EUR 30 EUR 1 29. Taks voor mededeling van gegevens uit een dossier (artikel 162, lid 2, onder k), regel 90) 10 EUR 30. Taks voor de verificatie van de proceskosten die moeten worden vergoed (artikel 162, lid 2, onder l), regel 94, lid 4)) 100 EUR 31. Taks voor de indiening van een internationale aanvraag bij het Agentschap 300 EUR [Am. 111] Artikel 1 bis Verordening (EG) nr. 2868/95 wordt als volgt gewijzigd: Artikel 1 ter Verordening (EG) nr. 2869/95 wordt ingetrokken. Verwijzingen naar de ingetrokken verordening gelden als verwijzingen naar de onderhavige verordening en worden gelezen in overeenstemming met de concordantietabel in de bijlage (16) .” [Am. 114] Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op [vermeld als datum 90 dagen na die van de bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie]. Artikel 1, punten (9), (10)(b), (21), (22), (23), (25), (26), (27), (29), (30), (31), (34), (37), (38), (41), (44), (46), (57), (58), (59), (60), (61), (63), (64), (66), (67), (68), (69), (70), (71), (72), (73), (75), (76), (77), (78), (79), (88), (89), (93), (94), (99) voor zover het betrekking heeft op artikel 128, lid 4, onder n), (101), (103)(b), (105)(d), (112), (113), (114), (115), (117), (120), (123) en (124), treedt in werking op [vermeld de eerste dag van de eerste maand na 18 maanden volgend op de in de eerste alinea vermelde datum]. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0162 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0088/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 11 juli 2013 (1) , – gezien het Interinstitutioneel akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien de artikelen 87 en 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0032/2014 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 2014 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2014/.../EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Herschikking) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, lid 1 , [Am. 1] Gezien het voorstel van de Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad (5) moeten een aantal wijzigingen worden aangebracht. Ter wille van de duidelijkheid van de tekst dient tot herschikking van deze richtlijn te worden overgegaan. (2) Richtlijn 2008/95/EG heeft de centrale bepalingen van materieel merkenrecht geharmoniseerd die ten tijde van de vaststelling ervan geacht werden het meest rechtstreeks van invloed te zijn op de werking van de interne markt doordat zij het vrije verkeer van waren en het vrij verrichten van diensten in de Unie belemmerden. (3) De bescherming van merken in de lidstaten bestaat naast de bescherming die op het niveau van de Unie beschikbaar is door middel van Gemeenschaps Europese merken, dit zijn intellectuele-eigendomsrechten die een eenheid vormen en in de hele Unie geldig zijn, zoals bepaald in Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad (6) . Het naast elkaar bestaan van merkenstelsels op nationaal en Unie-niveau vormt in feite een hoeksteen van het beleid van de Unie inzake de bescherming van intellectuele eigendom. (4) In aansluiting op haar mededeling van 16 juli 2008 over een strategie inzake industriële-eigendomsrechten voor Europa (7) heeft de Commissie een diepgaande evaluatie van de algemene werking van het merkenstelsel in Europa als geheel verricht, waarbij het merkenstelsel van de Unie en de nationale merkenstelsels alsmede de onderlinge betrekkingen tussen deze stelsels zijn behandeld. (5) In zijn conclusies van 25 mei 2010 over de toekomstige herziening van het merkenstelsel in de Europese Unie (8) heeft de Raad de Commissie opgeroepen om voorstellen in te dienen voor de herziening van Verordening (EG) nr. 207/2009 en Richtlijn 2008/95/EG. Daarbij moet de herziening van de richtlijn maatregelen omvatten die deze meer in overeenstemming brengen met Verordening (EG) nr. 207/2009, en zo zorgen voor minder waardoor het aantal gebieden waarop er verschillen bestaan binnen het merkenstelsel in Europa in zijn geheel wordt verminderd, en tegelijk de bescherming van nationale merken als aantrekkelijke optie voor aanvragers in behouden blijft . Hierbij moet de complementaire relatie tussen het Europese merkenstelsel en nationale merkenstelsels worden gewaarborgd. [Am. 2] (6) De Commissie concludeerde in haar mededeling “Een eengemaakte markt voor intellectuele-eigendomsrechten” van 24 mei 2011 (9) dat om te voldoen aan de toegenomen vraag van belanghebbenden naar steeds snellere, kwalitatief betere en eenvoudigere inschrijvingsstelsels die consistenter, gebruiksvriendelijker, beter toegankelijk voor het publiek en meer technologisch actueel zijn, het merkenstelsel in de Unie in zijn geheel moet worden gemoderniseerd en aangepast aan het internettijdperk. (7) Uit raadplegingen en evaluaties ten behoeve van deze richtlijn is gebleken dat ondanks de vorige gedeeltelijke harmonisatie van nationale wetgevingen het Europese bedrijfsklimaat erg heterogeen blijft, wat de algehele toegankelijkheid tot bescherming van merken beperkt en dus een nadelig effect heeft op concurrentievermogen en groei. (8) Om bij te dragen tot de beoogde bevordering en totstandbrenging van een goed functionerende eengemaakte markt en de verkrijging en bescherming van merken in de Unie te vereenvoudigen, is het daarom noodzakelijk verder te gaan dan het beperkte toepassingsgebied van de door Richtlijn 2008/95/EG bereikte onderlinge aanpassing en deze aanpassing uit te breiden tot alle aspecten van het materiële merkenrecht voor door middel van inschrijving beschermde merken, zoals voorgeschreven door Verordening (EG) nr. 207/2009. (9) Om de inschrijving van merken in de hele Unie te vereenvoudigen en gemakkelijker te beheren, is het van wezenlijk belang om niet alleen bepalingen van materieel recht onderling aan te passen, maar ook procedurele regels. Daarom moeten de belangrijkste procedurele regels in de lidstaten en binnen het Europese merkenstelsel van de Europese Unie , met inbegrip van de regels die door hun onderlinge verschillen ernstige problemen meebrengen voor de werking van de interne markt, met elkaar in overeenstemming worden gebracht. Wat de procedures op grond van het nationale recht betreft, is het voldoende algemene beginselen vast te stellen en het aan de lidstaten over te laten om meer specifieke regels op te stellen. (10) Het is van cruciaal belang ervoor te zorgen dat ingeschreven merken dezelfde bescherming genieten in de rechtstelsels van alle lidstaten en dat merken op nationaal niveau dezelfde bescherming krijgen als Europese EU-merken . In overeenstemming met de uitgebreide bescherming die in de Unie aan bekende Europese EU-merken wordt verleend, moet ook op nationaal niveau ruimere bescherming worden verleend aan alle ingeschreven merken die in de betrokken lidstaat bekend zijn. [Am. 3 Dit amendement geldt voor de gehele tekst.] (11) De lidstaten dienen ondanks deze richtlijn de bevoegdheid te behouden tot het beschermen van op grond van het gebruik verworven rechten op een merk, die deze richtlijn alleen wat betreft hun verhouding tot door inschrijving verkregen rechten op een merk in aanmerking neemt. (12) Het doel van de aanpassing kan alleen worden bereikt indien de verkrijging en het behoud van het recht op een ingeschreven merk in alle lidstaten in beginsel afhankelijk wordt gesteld van gelijke voorwaarden. (13) Hiertoe moet een niet limitatieve opsomming van tekens worden vastgesteld die een merk kunnen vormen, vooropgesteld dat zij de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen. Om aan de doelstellingen van het inschrijvingsstelsel voor merken te voldoen, te weten het waarborgen van rechtszekerheid en goed beheer, is het ook van wezenlijk belang dat wordt geëist dat het teken zo op een duidelijke, nauwkeurige, zelfstandige, gemakkelijk toegankelijke, duurzame en objectieve wijze in het register kan worden weergegeven dat het voorwerp van bescherming nauwkeurig kan worden vastgesteld . Een teken moet daarom in elke passende vorm weergegeven kunnen worden en derhalve niet noodzakelijk door grafische middelen, zolang de weergave gebruik maakt van algemeen beschikbare technieken en in dat opzicht voldoende garanties biedt. [Am. 4] (14) De gronden van weigering of nietigverklaring van het recht op een merk zelf, waaronder een gebrek aan onderscheidend vermogen of strijd met oudere rechten, moeten voorts limitatief worden opgesomd zij het deels facultatief, zodat de lidstaten deze in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen. (15) Om ervoor te zorgen dat de beschermingsniveaus die andere instrumenten van EU-recht aan geografische aanduidingen verlenen, in de hele Unie eenvormig en volledig worden toegepast bij het onderzoek van absolute en relatieve weigeringsgronden, moet deze richtlijn inzake geografische aanduidingen dezelfde bepalingen bevatten als Verordening (EG) nr. 207/2009. (16) De door het ingeschreven merk verleende bescherming, waarvan de functie met name is het merk als aanduiding van herkomst te waarborgen, moet absoluut zijn wanneer het merk gelijk is aan het teken en de waren of diensten dezelfde zijn. De bescherming moet ook gelden wanneer het merk overeenstemt met het teken en de waren of diensten soortgelijk zijn. Het begrip overeenstemming moet in samenhang met het gevaar van verwarring worden uitgelegd. Het gevaar van verwarring, dat van vele factoren afhangt en met name van de bekendheid van het merk op de markt, van de vraag in hoeverre een associatie mogelijk is met het gebruikte of ingeschreven teken, van de mate van overeenstemming tussen het merk en het teken en van de geïdentificeerde waren of diensten, moet de grondslag voor de bescherming vormen. De wijze waarop het gevaar van verwarring kan worden vastgesteld, en in het bijzonder de bewijslast, moet een zaak van nationaal procesrecht zijn, waarop deze richtlijn geen betrekking moet hebben. (17) Om te zorgen voor rechtszekerheid en volledige overeenstemming met het voorrangsbeginsel, op grond waarvan een eerder ingeschreven merk voorrang verkrijgt boven later ingeschreven merken, is het nodig te bepalen dat de handhaving van aan een merk ontleende rechten de rechten van houders die vóór de datum van indiening of voorrang van het merk zijn verworven, onverlet laat. Dit is in overeenstemming met artikel 16, lid 1, van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom van 15 april 1994 (hierna “TRIPS-Overeenkomst ”) (10) . (18) Er moet worden bepaald dat een inbreuk op een merk alleen kan worden bewezen wanneer wordt vastgesteld dat het inbreuk makende merk of teken in het economisch verkeer wordt gebruikt voor het onderscheiden van waren of diensten wat hun commerciële herkomst betreft. Op gebruik voor andere doeleinden moeten de bepalingen van nationaal recht van toepassing zijn. (19) Ter wille van de rechtszekerheid en ter verduidelijking moet uitdrukkelijk worden bepaald dat niet alleen in geval van overeenstemming maar ook ingeval een identiek teken voor identieke waren of diensten wordt gebruikt, aan een merk alleen bescherming moet worden verleend indien en voor zover de belangrijkste functie van het merk, namelijk het waarborgen van de commerciële herkomst van de waren of diensten, wordt aangetast. [Am. 5] (20) Inbreuk op een merk moet ook het gebruik van het teken als handelsnaam of een soortgelijke aanduiding omvatten voor zover het gebruik plaatsvindt met het oog op het onderscheiden van waren of diensten wat betreft hun commerciële herkomst. (21) Omwille van de rechtszekerheid en met het oog op volledige overeenstemming met specifieke wetgeving van de Unie moet worden bepaald dat de houder van een merk het recht moet hebben een derde partij te verbieden gebruik te maken van een teken in vergelijkende reclame wanneer deze reclame in strijd is met Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad (11) . (22) Om de bescherming van het merk te verbeteren en de strijd tegen namaak daadwerkelijk te kunnen aangaan, zonder afbreuk te doen aan de WTO-regels, met name artikel V van de GATT over vrijheid van doorvoer, moet de houder van een merk derden kunnen verhinderen om waren in het douanegebied van de Unie binnen te brengen zonder dat deze in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat in wezen gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven merk. Dit mag geen afbreuk doen aan een vlotte doorvoer van generieke geneesmiddelen, overeenkomstig de internationale verplichtingen van de Europese Unie, met name zoals weergegeven in de door de WTO-ministerconferentie op 14 november 2001 in Doha aangenomen verklaring over de TRIPs-Overeenkomst en de volksgezondheid. [Am. 55] (22 bis) De houder van een merk moet het recht hebben de nodige juridische stappen te nemen, onder meer het recht om de nationale douaneautoriteiten te verzoeken actie te ondernemen ten aanzien van goederen die inbreuk zouden maken op de rechten van de houder, zoals inbeslagname of vernietiging overeenkomstig Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad (12) . Op verzoek van een merkrechthouder en op basis van een risicoanalyse moeten de douaneautoriteiten de betreffende procedures als vastgelegd in Verordening (EU) nr. 608/2013 uitvoeren. [Am. 7] (22 ter) Artikel 28 van Verordening (EU) nr. 608/2013 bepaalt dat een houder van het recht aansprakelijk is voor schade aan de houder van de goederen, onder meer indien achteraf wordt vastgesteld dat de betrokken goederen geen inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 8] (22 quater) De lidstaten moeten de juiste maatregelen nemen om te zorgen voor een vlotte doorvoer van generieke geneesmiddelen. Daarom mag de houder van een merk niet het recht hebben derden te verhinderen in het kader van commerciële activiteiten goederen binnen te brengen in het douanegebied van de lidstaat op grond van een vermeende of feitelijke gelijkenis tussen de internationale generieke benaming (INN) voor het werkzame bestanddeel in het geneesmiddel en een ingeschreven merk. [Am. 9] (23) Om doelmatiger op te treden tegen het binnenbrengen van goederen die inbreuk maken op de wetgeving namaakgoederen , in het bijzonder wanneer deze met betrekking tot kleine zendingen van goederen over die via het internet worden verkocht, zoals omschreven in Verordening (EU) nr. 608/2013, moet de houder van een rechtsgeldig geregistreerd merk het recht hebben de invoer van dergelijke goederen in de Unie te verbieden wanneer het alleen de verzender van de waren namaakgoederen is die commerciële doeleinden nastreeft optreedt in de handelstransacties . In gevallen waarin dergelijke maatregelen worden genomen, worden de personen of entiteiten die de goederen hebben besteld in kennis gesteld van de reden voor de maatregelen, alsook van hun wettelijke rechten ten opzichte van de afzender. [Am. 10] (24) Om houders van Europese merken in staat te stellen namaak daadkrachtiger te bestrijden, moet hun het recht worden verleend het aanbrengen van een inbreuk makend merk of voorbereidende handelingen die daaraan voorafgaan, te verbieden. (25) De uitsluitende rechten die door een Europees merk worden verleend, mogen er niet toe leiden dat de houder het gebruik kan verbieden van tekens of aanduidingen die op billijke wijze en in overeenstemming met eerlijke gebruiken in nijverheid en handel worden gebruikt. Om voor handelsnamen en merken gelijke voorwaarden te creëren, rekening houdend met het feit dat aan handelsnamen gewoonlijk onbeperkte bescherming tegen latere merken wordt verleend, moet een dergelijk gebruik geacht worden alleen het gebruik van de eigen persoonsnaam te omvatten. Verder moet hierbij ook sprake zijn van gebruik van beschrijvende of niet-onderscheidende aanduidingen in het algemeen. Bovendien mag de houder niet het recht krijgen het algemene billijke en eerlijke gebruik van het merk te verbieden wanneer dit bedoeld is ter identificatie of aanduiding van waren of diensten als die van de houder. (26) Het beginsel van het vrije verkeer van waren impliceert dat de houder van een merk het gebruik daarvan door een derde niet kan verbieden voor waren die in de Unie door hemzelf of met zijn toestemming onder het merk in de handel zijn gebracht, tenzij de houder gegronde redenen kan aanvoeren om zich tegen verdere verhandeling van de waren te verzetten. (27) Ter wille van de rechtszekerheid en zonder de houder van een ouder merk onredelijk in zijn belangen te schaden, moet worden bepaald dat deze niet meer de nietigverklaring kan eisen noch zich kan verzetten tegen het gebruik van een jonger merk waarvan hij geruime tijd bewust het gebruik heeft gedoogd, tenzij het jongere merk te kwader trouw is aangevraagd. (28) Ter wille van de rechtszekerheid en om legitiem verworven merkenrechten te waarborgen, is het passend en noodzakelijk te bepalen, zonder afbreuk te doen aan het beginsel dat een later merk niet kan worden tegengeworpen aan een ouder merk, dat houders van oudere merken geen weigering of nietigverklaring van een jonger merk kunnen verkrijgen of tegen het gebruik van een jonger merk geen bezwaar kunnen maken, wanneer het jongere merk werd verkregen op een tijdstip waarop het oudere merk nietig of vervallen kon worden verklaard, bijvoorbeeld omdat het nog geen onderscheidend vermogen door gebruik had verkregen of wanneer de voorrang van het oudere merk ten aanzien van het jongere merk niet kon worden afgedwongen omdat niet aan de noodzakelijke voorwaarden was voldaan, bijvoorbeeld wanneer het oudere merk nog geen bekendheid had verworven. (29) Merken voldoen alleen aan hun doelstelling dat zij waren en diensten onderscheiden en consumenten in staat stellen gefundeerde keuzes te maken, wanneer zij daadwerkelijk op de markt worden gebruikt. Een eis inzake gebruik is ook noodzakelijk om het totale aantal in de Unie ingeschreven en beschermde merken en bijgevolg het aantal conflicten daartussen te verminderen. Daarom moet worden bepaald dat een ingeschreven merk ook daadwerkelijk dient te worden gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven en dat het mogelijk moet zijn het in geval van niet-gebruik vervallen te verklaren wanneer het niet binnen vijf jaar na de datum van inschrijving wordt gebruikt . [Am. 11] (30) Bijgevolg moet een ingeschreven merk alleen maar worden beschermd voor zover het daadwerkelijk wordt gebruikt en mag een eerder ingeschreven merk de houder daarvan niet het recht geven oppositie tegen een jonger merk in te stellen of dat merk nietig te laten verklaren wanneer die houder zijn merk niet in normaal gebruik heeft. Voorts moeten lidstaten bepalen dat een merk in een inbreukprocedure niet kan worden ingeroepen indien ten gevolge van een exceptie is vast komen te staan dat het merk vervallen kan worden verklaard of, indien de vordering tegen een jonger recht wordt ingesteld, vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop het jongere recht is verkregen. (31) Het is passend te bepalen dat wanneer voor een Europees EU-merk beroep is gedaan op de anciënniteit van een nationaal merk en daarna van het nationale merk afstand is gedaan of dit nationale merk is komen te vervallen, de geldigheid van dat nationale merk nog steeds kan worden aangevochten. Het nationale merk moet alleen kunnen worden aangevochten in situaties waarin dit nietig of vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop het merk uit het register werd geschrapt. (32) Omwille van de samenhang en om de commerciële exploitatie van merken in de Unie te bevorderen, moeten de regels voor merken als vermogensbestanddelen worden aangepast aan de reeds bestaande regels voor Europese EU-merken en moet worden voorzien in voorschriften inzake afstand en overdracht, licentieovereenkomsten, zakelijke rechten, gedwongen tenuitvoerlegging en insolventieprocedures. (33) Collectieve merken zijn een nuttig instrument gebleken om reclame te maken voor waren of diensten met specifieke gemeenschappelijke kenmerken. Daarom moeten nationale collectieve merken aan hetzelfde soort regels worden onderworpen als die welke op Europese collectieve merken van toepassing zijn. (34) Teneinde de toegang tot merkbescherming te verbeteren en te vereenvoudigen en de rechtszekerheid en juridische voorspelbaarheid te vergroten, moet de procedure voor de inschrijving van merken in de lidstaten doeltreffend en transparant zijn en soortgelijke regels volgen als die welke op Europese EU-merken van toepassing zijn. Om te komen tot een consistent en evenwichtig merkenstelsel op nationaal niveau en op het niveau van de Unie, moeten de centrale diensten voor intellectuele eigendom van de lidstaten hun ambtshalve onderzoek van de vraag of een aanvrage voor een merk voor inschrijving in aanmerking komt, derhalve beperken tot de absolute weigeringsgronden. Dit mag echter niet afdoen aan het recht van deze diensten om op verzoek van aanvragers louter op informatieve basis recherche naar oudere merken te verrichten, zonder dat dit afbreuk doet aan of een verbindend effect heeft voor het verdere verloop van de inschrijvingsprocedure, met inbegrip van latere oppositieprocedures. De lidstaten moeten zelf kunnen beslissen of zij een ambtshalve onderzoek voor afwijzing op relatieve gronden uitvoeren. [Am. 12] (35) Om de rechtszekerheid inzake het toepassingsgebied van merkenrechten te verbeteren en de toegang tot merkbescherming te vereenvoudigen, moeten de aanduiding en indeling van waren en diensten waarop een aanvrage voor een merk van toepassing is, in alle lidstaten dezelfde regels volgen en worden aangepast aan de op Europese EU-merken toepasselijke regels. Teneinde de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers in staat te stellen de omvang van de gewenste merkbescherming uitsluitend op basis van de aanvrage vast te stellen, moet de aanduiding van waren en diensten voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn. De gebruikte algemene bewoordingen moeten dusdanig worden geïnterpreteerd dat daaronder alleen de waren en diensten vallen die onder de letterlijke betekenis van de desbetreffende term vallen. (36) Met het oog op een effectieve merkenbescherming moeten de lidstaten een doeltreffende administratieve oppositieprocedure invoeren, die houders van oudere merkenrechten de mogelijkheid biedt zich te verzetten tegen de aanvrage om inschrijving van een merk. Om doeltreffende middelen te verstrekken waarmee merken vervallen of nietig kunnen worden verklaard, moeten lidstaten bovendien voorzien in een soortgelijke administratieve procedure voor vervallen- of nietigverklaring als die welke in de Unie van toepassing is op Europese EU-merken . (37) De centrale diensten voor industriële eigendom van de lidstaten moeten onderling en met het Agentschap voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (hierna “Agentschap”) samenwerken op alle gebieden met betrekking tot de inschrijving en het beheer van merken, teneinde de convergentie te bevorderen van praktijken en instrumenten, zoals de oprichting en het bijhouden van gemeenschappelijke of onderling verbonden gegevensbanken en portalen voor raadpleging en recherche. De diensten van de lidstaten en het Agentschap moeten verder samenwerken op alle andere gebieden waar zij activiteiten ontwikkelen die van belang zijn voor de bescherming van merken in de Unie. (38) Deze richtlijn dient de toepassing van andere rechtsregels van de lidstaten op merken, zoals die betreffende oneerlijke mededinging, wettelijke aansprakelijkheid of bescherming van de consument, niet uit te sluiten. (39) Alle lidstaten zijn gebonden door het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom (Verdrag van Parijs) en de TRIPS-overeenkomst. De bepalingen van deze richtlijn moeten volledig stroken met die van genoemd Verdrag en genoemde overeenkomst. Deze richtlijn moet de verplichtingen van de lidstaten die uit dat Verdrag en die overeenkomst voortvloeien, onverkort laten. In voorkomend geval moet artikel 351, tweede alinea, van het Verdrag van toepassing zijn. (40) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijn materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijn. (41) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in deel B, van bijlage I bij Richtlijn 2008/95/EG genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van de richtlijn onverlet te laten, (41 bis) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 28, lid 2, van Verordening (EG) 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (13) en heeft op 11 juli 2013 zijn advies uitgebracht (14) . [Am. 13] HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 1 Toepassing Deze richtlijn is van toepassing op ieder merk voor waren of diensten dat in een lidstaat het voorwerp is van een inschrijving of een aanvrage om inschrijving als een individueel, collectief, garantie- of kwaliteitsmerk, dan wel het voorwerp is van een inschrijving of een aanvrage om inschrijving bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom of van een internationale inschrijving die rechtsgevolgen heeft in een lidstaat. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: a) “dienst”: de centrale dienst voor de industriële eigendom van de lidstaat dan wel het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom, die belast is met de inschrijving van merken; b) “Agentschap”: het in overeenstemming met artikel 2 van Verordening (EG) nr. 207/2009 opgerichte Agentschap voor merken, tekeningen en modellen intellectuele eigendom van de Europese Unie; [Am. 15 Dit amendement geldt voor de gehele tekst.] c) “register”: het door een dienst bijgehouden merkenregister. c bis) 'oudere merken': (i) merken waarvan de datum van de registratieaanvraag voorafgaat aan de datum van de aanvraag tot registratie van het merk, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met het ten behoeve van die merken ingeroepen voorrangsrecht, en die behoren tot de volgende categorieën: — EU-merken; — in de lidstaat of, in het geval van België, Nederland en Luxemburg, bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom ingeschreven merken; — merken ingeschreven ingevolge internationale overeenkomsten met werking in een lidstaat; (ii) EU-merken waarvan overeenkomstig Verordening (EG) nr. 207/2009 op geldige wijze de anciënniteit wordt ingeroepen op grond van een onder i), tweede en derde streepje, bedoeld merk, ook al is van dit merk afstand gedaan of is het merk vervallen; (iii) aanvragen voor onder i) en ii) bedoelde merken, mits deze worden ingeschreven; (iv) de merken die op de datum van de aanvraag tot registratie van het merk of, in voorkomend geval, van het ten behoeve van de aanvraag tot registratie van het merk ingeroepen voorrangsrecht, in een lidstaat algemeen bekend zijn in de zin van artikel 6 bis van het Verdrag van Parijs. [Am. 16] c ter) "garantie- of kwaliteitsmerk": een merk dat bij de aanvraag als zodanig wordt omschreven en op grond waarvan de goederen of diensten die door de merkhouder worden gecertificeerd met betrekking tot de geografische herkomst, het materiaal, de wijze van vervaardiging van goederen of verrichting van diensten, kwaliteit, nauwkeurigheid of andere kenmerken kunnen worden onderscheiden van goederen en diensten die niet als zodanig zijn gecertificeerd; [Am. 17] c quater) "collectief merk": een merk dat bij de aanvraag als zodanig wordt omschreven en op grond waarvan de waren of diensten van de leden van een vereniging die houder van het merk is, kunnen worden onderscheiden van de waren en diensten van andere ondernemingen. [Am. 18] Hoofdstuk 2 Het merkenrecht Deel 1 Tekens die een gemeenschapsmerk kunnen vormen Artikel 3 Tekens die een Gemeenschapsmerk kunnen vormen Merken kunnen worden gevormd door alle tekens, met name woorden, met inbegrip van namen van personen, tekeningen, letters, cijfers, kleuren als zodanig, vormen van waren of van verpakking, of geluiden mits hierbij algemeen beschikbare technieken zijn gebruikt en deze a) de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden; en b) in het register kunnen worden weergegeven op een wijze die de bevoegde autoriteiten en het publiek in staat stelt het precieze voorwerp van de aan de houder ervan verleende bescherming vast te stellen. [Am. 19] Deel 2 Gronden voor weigering of nietigheid Artikel 4 Absolute gronden voor weigering of nietigheid 1. Niet ingeschreven worden of, indien ingeschreven, nietig verklaard kunnen worden: a) tekens die geen merk kunnen vormen; b) merken die elk onderscheidend vermogen missen; c) merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, hoedanigheid, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst of tijdstip van vervaardiging van de waren of van verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten; d) merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in het normale taalgebruik of in het bona fide handelsverkeer gebruikelijk zijn geworden; e) tekens die uitsluitend bestaan uit: i) de vorm die door de aard van de waar wordt bepaald, of ii) de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen, of iii) de vorm die een wezenlijke waarde aan de waar geeft; f) merken die in strijd zijn met de openbare orde of de goede zeden; g) merken die tot misleiding van het publiek kunnen leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van aard, hoedanigheid of plaats van herkomst van de waren of diensten; h) merken die bij gebreke van goedkeuring van de bevoegde autoriteiten, krachtens artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom, hierna „Verdrag van Parijs” te noemen, geweigerd of nietig verklaard moeten worden; i) merken die van inschrijving zijn uitgesloten en die verder niet zullen worden gebruikt ingevolge EU-wetgeving of internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is en die in bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen voorzien; j) merken die van inschrijving zijn uitgesloten ingevolge EU-wetgeving of internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is en die in bescherming van alcoholische dranken , traditionele aanduidingen voor wijn en gegarandeerde traditionele specialiteiten voorzien. [Am. 20] j bis) merken die geheel of gedeeltelijk bestaan uit een oudere rasbenaming geregistreerd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 (15) met betrekking tot hetzelfde soort product. [Am. 21] 2. Lid 1 is ook van toepassing indien de weigeringsgronden: (a) in andere lidstaten bestaan dan die waar de aanvrage voor inschrijving is ingediend; (b) alleen bestaan wanneer een merk in een vreemde taal is vertaald of getranscribeerd in een schrift of een officiële taal van de lidstaten. [Am. 22] 3. Een merk kan nietig worden verklaard wanneer de aanvrage om inschrijving van het merk te kwader trouw is ingediend. Een lidstaat kan ook bepalen dat een dergelijk merk niet wordt ingeschreven. 4. Elke lidstaat kan bepalen dat een merk niet ingeschreven wordt of, indien ingeschreven, kan worden nietig verklaard indien en voor zover: a) het gebruik van dat merk verboden kan worden op grond van andere dan merkenrechtelijke bepalingen in die lidstaat of in de Unie; b) het merk een teken met grote symbolische waarde, en met name een religieus symbool, omvat; c) het merk andere badges, emblemen en wapenschilden van openbaar belang omvat dan bedoeld in artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs, tenzij de inschrijving daarvan overeenkomstig het recht van de lidstaat door de bevoegde autoriteiten is toegestaan. 5. Een merk wordt niet geweigerd of kan, indien ingeschreven, niet worden nietig verklaard overeenkomstig lid 1, onder b), c) of d), indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvrage om inschrijving of na de datum van inschrijving onderscheidend vermogen heeft verkregen. Een merk wordt niet nietig verklaard overeenkomstig lid 1, onder b), c) of d), indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvraag om nietigverklaring onderscheidend vermogen heeft verkregen. [Am. 23] 6. De lidstaat kan bepalen dat lid 5 ook van toepassing is wanneer het onderscheidend vermogen verkregen is na de aanvrage om inschrijving en voor de inschrijving. Artikel 5 Relatieve gronden van weigering of nietigheid 1. Een merk wordt niet ingeschreven of kan, indien ingeschreven, worden nietig verklaard: a) wanneer het gelijk is aan een ouder merk en wanneer de waren of diensten waarvoor het merk is aangevraagd of ingeschreven, dezelfde zijn als de waren of diensten waarvoor het oudere merk is ingeschreven; b) wanneer het gelijk is aan of overeenstemt met een ouder merk en betrekking heeft op dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende de mogelijkheid van associatie met het oudere merk. 2. Onder „oudere merken” in de zin van lid 1 worden verstaan: a) de merken waarvan de depotdatum voorafgaat aan de depotdatum van de merkaanvrage, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met het ten behoeve van die merken ingeroepen voorrangsrecht, en die behoren tot de volgende categorieën: i) Europese merken; ii) in de lidstaat of, in het geval van België, Nederland en Luxemburg, bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom ingeschreven merken; iii) merken ingeschreven ingevolge internationale overeenkomsten met werking in een lidstaat; b) de Europese merken waarvan overeenkomstig Verordening (EG) nr. 207/2009 op geldige wijze de anciënniteit wordt ingeroepen op grond van een onder a), ii) en iii), bedoeld merk, ook al is van dit merk afstand gedaan of is het merk vervallen; c) de aanvragen om inschrijving bedoeld onder a) en b), mits deze zullen worden ingeschreven; d) de merken die op de depotdatum van de merkaanvrage of, in voorkomend geval, van het ten behoeve van de merkaanvrage ingeroepen voorrangsrecht, in een lidstaat algemeen bekend zijn in de zin van artikel 6 bis van het Verdrag van Parijs. [Am. 24] 3. Een merk wordt niet ingeschreven of kan, indien ingeschreven, worden nietig verklaard indien: a) het gelijk is aan of overeenstemt met een ouder merk ongeacht of de waren of diensten waarvoor het is aangevraagd of ingeschreven niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het oudere merk ingeschreven is, wanneer het oudere merk in een bekend is in de lidstaat ten aanzien waarvan de registratie is aangevraagd of waar het merk is geregistreerd , of, in geval van een Europees merk van de Europese Unie , in de Unie bekend is en door het gebruik, zonder geldige reden, van het jongere merk ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk; [Am. 25] b) het door de gemachtigde of de vertegenwoordiger van de houder op eigen naam en zonder toestemming van de houder wordt aangevraagd, tenzij de gemachtigde of vertegenwoordiger zijn handelwijze rechtvaardigt; c) het aanleiding kan geven tot verwarring met een jonger merk dat buiten de Unie wordt beschermd, mits het merk op het tijdstip van de aanvrage nog daadwerkelijk werd gebruikt en de aanvrage door de aanvrager te kwader trouw werd gedaan; d) het van inschrijving is uitgesloten en niet verder zal worden gebruikt ingevolge EU-wetgeving die in bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen voorziet. [Am. 26] 4. Elke lidstaat kan bepalen, dat een merk niet wordt ingeschreven of, indien ingeschreven, kan worden nietig verklaard indien en voor zover: a) rechten op een niet ingeschreven merk of een ander in het economische verkeer gebruikt teken verworven zijn vóór de datum van indiening van de aanvrage om inschrijving van het merk of in voorkomend geval vóór de datum van het ten behoeve van die merkaanvrage ingeroepen voorrangsrecht, en dat niet ingeschreven merk of dat andere teken de houder ervan het recht verleent om het gebruik van een jonger merk te verbieden; b) het gebruik van het merk kan worden verboden op grond van een ander ouder recht dan de in lid 2 en het onderhavige lid, onder a), vermelde rechten, met name van: i) een recht op een naam; ii) een recht op een portret; iii) een auteursrecht; iv) een recht van industriële eigendom. 5. De lidstaten kunnen toestaan, staan toe dat in voorkomend geval de inschrijving niet geweigerd of het merk niet nietig verklaard behoeft te worden wanneer de houder van het oudere merk of oudere recht erin toestemt dat het merk wordt ingeschreven. [Am. 27] 6. Elke lidstaat kan bepalen dat, in afwijking van de leden 1 tot en met 5, de gronden voor weigering en nietigheid welke in die staat golden vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die nodig zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, van toepassing zijn op merken waarvoor vóór die datum een aanvrage gedeponeerd is. Artikel 6 Vaststelling achteraf van nietigheid of vervallenverklaring van een merk Wanneer de anciënniteit van een nationaal merk waarvan de houder afstand heeft gedaan of dat hij heeft laten vervallen, wordt ingeroepen voor een Europees EU-merk , kan de nietigheid of vervallenverklaring van het nationale merk achteraf worden vastgesteld, mits dit merk ook nietig of vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop de houder daarvan afstand heeft gedaan of het heeft laten vervallen. In dat geval zal de anciënniteit niet langer gevolgen hebben. Artikel 7 Gronden voor weigering of nietigverklaring voor slechts een deel van de waren of diensten Indien een grond voor weigering van inschrijving of nietigverklaring van een merk slechts bestaat voor een deel van de waren of diensten waarvoor dit merk gedeponeerd of ingeschreven is, betreffen de weigering van inschrijving of de nietigverklaring alleen die waren of diensten. Artikel 8 Ontbreken van onderscheidend vermogen of bekendheid van een ouder merk waardoor een nietigverklaring van een ingeschreven merk uitgesloten is In elk van de volgende gevallen wordt een ingeschreven merk niet op grond van een ouder merk nietig verklaard: a) wanneer het oudere merk nietig kan worden verklaard ingevolge artikel 4, lid 1, onder b), c) of d), en op de datum van indiening of voorrang van het ingeschreven merk geen onderscheidend vermogen had verkregen overeenkomstig artikel 4, lid 5; b) wanneer de vordering tot nietigverklaring is gebaseerd op artikel 5, lid 1, onder b), en het oudere merk niet voldoende onderscheidend vermogen had verkregen om tot de bevinding te kunnen komen dat er op de datum van aanvrage of voorrang van het ingeschreven merk verwarring kon ontstaan in de zin van artikel 5, lid 1, onder b); c) wanneer de vordering tot nietigverklaring is gebaseerd op artikel 5, lid 3, onder a), en het oudere merk op de datum van aanvrage of voorrang van het ingeschreven merk niet bekend was in de zin van artikel 5, lid 3 , onder a) . [Am. 28] Artikel 9 Voorkoming van nietigverklaring wegens gedogen 1. De houder in een lidstaat van een in artikel 5, lid 2 en lid 3, onder a), bedoeld ouder merk, die het gebruik van een in die lidstaat later ingeschreven merk bewust heeft gedoogd gedurende vijf opeenvolgende jaren, kan niet meer op grond van het oudere merk vorderen dat het jongere merk nietig wordt verklaard voor de waren of diensten waarvoor dat jongere merk is gebruikt, tenzij het jongere merk te kwader trouw is gedeponeerd. [Am. 29] 2. Elke lidstaat kan bepalen dat lid 1 van toepassing is ten aanzien van een houder van een ouder recht bedoeld in artikel 5, lid 4, onder a) of b). 3. In de in de leden 1 en 2 bedoelde gevallen kan de houder van een later ingeschreven merk geen bezwaar maken tegen het gebruik van het oudere recht, ofschoon dat recht niet langer aan het jongere merk kan worden tegengeworpen. Deel 3 Verleende rechten en beperkingen Artikel 10 Rechten verbonden aan het merk 1. De inschrijving van een merk geeft de houder een uitsluitend recht. 2. Onverminderd de rechten die een houder voor de datum van aanvrage of voorrang van het ingeschreven merk heeft verkregen staat dit recht de houder van een ingeschreven merk toe, iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen het gebruik van een teken met betrekking tot waren of diensten in het economische verkeer te verbieden: a) wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is en gebruik ervan de functie van het merk die erin bestaat voor consumenten de herkomst van de waren of diensten te waarborgen, aantast of kan aantasten ; b) dat onverminderd het bepaalde onder a) gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan; c) dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk ongeacht of dat wordt gebruikt voor waren of diensten die al dan niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. 3. Met name kan krachtens lid 2 worden verboden: a) het aanbrengen van het teken op de waren of op hun verpakking; b) het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken; c) het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken; d) het gebruik van het teken als handelsnaam of naam van een onderneming of als deel van een handelsnaam of naam van een onderneming; e) het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik en in advertenties; f) het gebruik van het teken op een wijze die in strijd is met Richtlijn 2006/114/EG. 4. De houder van een ingeschreven merk heeft ook het recht de invoer in de Unie van waren ingevolge lid 3, onder c), die in kleine zendingen wordt geleverd zoals omschreven in Verordening (EU) nr. 608/2013 te verbieden wanneer alleen de afzender van de waren met commercieel oogmerk handelt optreedt in de handelstransacties en wanneer deze waren, met inbegrip van verpakking, zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven merk of dat in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat merk kan worden onderscheiden . In gevallen waarin dergelijke maatregelen worden genomen, zorgen de lidstaten ervoor dat de personen of entiteiten die de goederen hebben besteld in kennis worden gesteld van de reden voor de maatregelen, alsook van hun wettelijke rechten ten opzichte van de afzender. 5. Onverminderd de WTO-regels, met name artikel V van de GATT over vrijheid van doorvoer, heeft d e houder van een ingeschreven merk heeft eveneens het recht derden te verhinderen waren binnen te brengen in het douanegebied van de lidstaat waar het merk is ingeschreven zonder dat deze daar in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren, met inbegrip van verpakking, uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven merk of in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat merk kan worden onderscheiden. [Ams. 30 en 56] 6. Indien op grond van het recht van de lidstaat het gebruik van een teken, overeenkomstig lid 2, onder b), en c), vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die noodzakelijk zijn om aan de eerste Richtlijn 89/104/EEG van de Raad (16) te voldoen, niet kon worden verboden, kan het aan het merk verbonden recht niet worden ingeroepen om verder gebruik van dit teken te verhinderen. 7. De leden 1, 2, 3, en 6 laten onverlet bepalingen in een lidstaat, betreffende bescherming tegen het gebruik van een teken anders dan ter onderscheiding van waren of diensten, indien door gebruik, zonder geldige reden, van dat teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. Artikel 11 Inbreuk op de rechten van de houder door het gebruik van een aanbiedingsvorm, verpakking of andere middelen. Wanneer er gevaar bestaat dat de aanbiedingsvorm, verpakking of andere middelen waarop het merk is aangebracht, in de lidstaat zullen worden gebruikt met betrekking tot waren of diensten en het gebruik met betrekking tot deze waren of diensten een inbreuk zou vormen op de rechten van de houder op grond van artikel 10, leden 2 en 3, heeft de houder het recht het volgende te verbieden: a) het in het economisch verkeer aanbrengen van een teken dat , zoals gespecificeerd in artikel 5, lid 1 van deze richtlijn, gelijk is aan of overeenstemt met het merk, op een aanbiedingsvorm, verpakking verpakkingen, etiketten, labels, veiligheidskenmerken, echtheidswaarmerken of alle andere middelen waarop het merk kan worden aangebracht; [Am. 31] b) het aanbieden , of in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben, of het invoeren of uitvoeren van aanbiedingsvormen, verpakkingen verpakkingen, etiketten, labels, veiligheidsmerken, echtheidswaarmerken of alle andere middelen waarop het merk is aangebracht. [Am. 32] Artikel 12 Afbeelding van merken in naslagwerken Wanneer door de afbeelding van een merk in een woordenboek, een encyclopedie of een ander naslagwerk de indruk wordt gewekt dat het hierbij gaat om de soortnaam van de waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven, is de uitgever gehouden op verzoek van de houder van het merk zich ervan te verzekeren dat de afbeelding van het merk uiterlijk bij de volgende uitgave van het werk vergezeld gaat van de vermelding dat het een ingeschreven merk betreft. Artikel 13 Verbod op het gebruik van het merk dat voor een gemachtigde of vertegenwoordiger ingeschreven is 1. Wanneer een merk zonder de toestemming van de houder ingeschreven is op naam van de gemachtigde of vertegenwoordiger van een persoon die de houder van dat merk is, heeft de houder het recht om: a) zich te verzetten tegen het gebruik van zijn merk door zijn gemachtigde of vertegenwoordiger; b) van de gemachtigde of vertegenwoordiger de overgang van de inschrijving te zijnen behoeve te vorderen. 2. Lid 1 is niet van toepassing wanneer de gemachtigde of vertegenwoordiger zijn handelwijze rechtvaardigt. Artikel 14 Beperking van de aan het merk verbonden rechtsgevolgen 1. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om in het economische verkeer gebruik te maken: a) van diens persoonsnaam en persoonlijk adres; b) van tekens of aanduidingen die geen onderscheidend vermogen hebben of die de soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst, tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten betreffen; c) van het merk met het oog op het identificeren van waren of diensten of daarnaar te verwijzen als zijnde de waren of diensten van de houder, met name, wanneer het gebruik van het merk : (i) nodig is om de bestemming van een product of dienst, met name als accessoire of onderdeel, aan te geven ; (ii) wordt gemaakt in vergelijkende reclame, die aan alle voorwaarden van Richtlijn 2006/114/EG voldoet; (iii) wordt gemaakt om de aandacht van de consument te vestigen op de wederverkoop van authentieke producten die oorspronkelijk door, of met toestemming van de houder van het merk zijn verkocht; (iv) wordt gemaakt om een legitiem alternatief voor de waren of diensten van de merkhouder onder de aandacht te brengen; (v) wordt gemaakt in het kader van een parodie, artistieke expressie, kritiek of commentaar; Het eerste Dit lid is alleen van toepassing wanneer het gebruik door de derde plaatsvindt volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. [Am. 33] 2. Het gebruik door een derde wordt geacht niet in overeenstemming te zijn met eerlijke gebruiken met name in de volgende gevallen: a) wanneer het de indruk wekt dat er een zakelijke band bestaat tussen de derde en de houder van het merk; b) wanneer het op ongerechtvaardigde wijze voordeel trekt uit of afbreuk doet aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. [Am. 34] 2 bis. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om het merk met een geldige reden te gebruiken voor een niet-commercieel gebruik van een merk. [Am. 35] 3. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om in het economische verkeer gebruik te maken van een ouder recht van slechts plaatselijke betekenis, wanneer dat recht erkend is door de wetgeving van de betrokken lidstaat en binnen de grenzen van het grondgebied waarin het erkend wordt. Artikel 15 Uitputting van het aan het merk verbonden recht 1. Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe het gebruik daarvan te verbieden voor waren die onder dit merk door de houder of met zijn toestemming in de Unie in de handel zijn gebracht. 2. Lid 1 is niet van toepassing wanneer er voor de houder gegronde redenen zijn om zich te verzetten tegen verdere verhandeling van de waren, met name wanneer de toestand van de waren, nadat zij in de handel zijn gebracht, gewijzigd of verslechterd is. Artikel 16 Gebruik van het merk 1. Een merk waarvan de houder vijf jaar na de inschrijving in de betrokken lidstaat geen normaal gebruik heeft gemaakt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, of waarvan gedurende een ononderbroken tijdvak van vijf jaar geen gebruikgemaakt is, is vatbaar voor de beperkingen en sancties van artikel 17, artikel 19, lid 1, artikel 46, lid 1. en artikel 48, leden 3 en 4, tenzij er een geldige reden is voor het niet gebruiken. 2. Wanneer een lidstaat in een oppositieprocedure na inschrijving voorziet, wordt de in lid 1 bedoelde termijn van vijf jaar berekend met ingang van de datum waarop niet langer oppositie tegen het merk kan worden ingesteld of, wanneer oppositie is ingesteld en niet ingetrokken, met ingang van de datum waarop een besluit tot beëindiging van de oppositieprocedure onherroepelijk is geworden. 3. Met betrekking tot ingevolge internationale overeenkomsten met werking in een lidstaat ingeschreven merken wordt de in lid 1 bedoelde termijn van vijf jaar berekend met ingang van de datum waarop het merk niet langer kan worden afgewezen of daartegen niet langer oppositie kan worden ingesteld. Wanneer oppositie is ingesteld en niet ingetrokken, wordt de termijn berekend met ingang van de datum waarop een besluit tot beëindiging van de oppositieprocedure onherroepelijk is geworden. 3 bis. De aanvangsdatum van de termijn van de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde periode van vijf jaar wordt in het register opgenomen. [Am. 36] 4. Als gebruik in de zin van lid 1 wordt eveneens beschouwd: a) het gebruik van het merk in een op onderdelen afwijkende vorm zonder dat het onderscheidend vermogen van het merk in de vorm waarin het ingeschreven is, wordt gewijzigd, ongeacht of het merk in de gebruikte vorm al dan niet ook op naam van de houder is ingeschreven; b) het aanbrengen van het merk op waren of de verpakking ervan in de lidstaat, uitsluitend met het oog op uitvoer. 5. Het gebruik van het merk met toestemming van de houder wordt als gebruik door de merkhouder beschouwd. Artikel 17 Het niet-gebruiken als verweer tegen een vordering wegens inbreuk De houder van een merk kan het gebruik van een teken alleen verbieden voor zover zijn rechten op grond van artikel 19 niet vervallen kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop de vordering wegens inbreuk wordt ingesteld. Artikel 18 Recht van tussenkomst van de houder van een later ingeschreven merk als verweer tegen een vordering wegens inbreuk 1. De houder van een merk kan in een inbreukprocedure het gebruik van een later ingeschreven merk niet verbieden wanneer dat jongere merk niet nietig wordt verklaard op grond van artikel 8, artikel 9, leden 1 en 2, en artikel 48, lid 3. 2. De houder van een merk kan in een inbreukprocedure het gebruik van een later ingeschreven Europees EU-merk niet verbieden wanneer dat jongere merk niet nietig wordt verklaard op grond van de artikel 53, leden 3 en 4, artikel 54, leden 1 en 2, of artikel 57, lid 2, van Verordening (EG) nr. 207/2009. 3. Wanneer de houder van een merk ingevolge de leden 1 of 2 het gebruik van een later ingeschreven merk niet kan verbieden, kan de houder van dat later ingeschreven merk in een inbreukprocedure het gebruik van het oudere merk niet verbieden, zelfs wanneer dit recht niet langer aan het jongere merk kan worden tegengeworpen. Deel 4 Vervallenverklaring van merkenrechten Artikel 19 Afwezigheid van normaal gebruik als grond voor vervallenverklaring 1. Een merk kan vervallen worden verklaard wanneer het gedurende een ononderbroken periode van vijf jaar niet normaal in de betrokken lidstaat is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en er geen geldige reden is voor het niet gebruiken. 2. Vervallenverklaring van een merk kan niet worden gevorderd wanneer het merk in de periode tussen het verstrijken van de vijfjarige periode en de instelling van de vordering tot vervallenverklaring voor het eerst of opnieuw normaal is gebruikt. 3. Het begin van gebruik of hernieuwd gebruik binnen drie maanden die aan de instelling van de vordering tot vervallenverklaring voorafgaan, met dien verstande dat de periode van drie maanden ten vroegste na het verstrijken van de ononderbroken periode van vijf jaar van het niet gebruiken is ingegaan, wordt echter niet in aanmerking genomen indien de voorbereiding voor het begin van gebruik of het hernieuwde gebruik pas wordt getroffen nadat de merkhouder er kennis van heeft genomen dat de vordering tot vervallenverklaring kan worden ingesteld. Artikel 20 Ontstaan van een gebruikelijke benaming of een misleidende aanduiding als grond voor vervallenverklaring Een merk kan vervallen worden verklaard wanneer het, na de datum waarop het is ingeschreven: a) door toedoen of nalaten van de merkhouder tot de in de handel gebruikelijke benaming is geworden van een waar of dienst waarvoor het ingeschreven is; b) als gevolg van het gebruik dat ervan wordt gemaakt door de merkhouder, of met zijn instemming, voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, het publiek kan misleiden, met name over de aard, de hoedanigheid of de plaats van herkomst van deze waren of diensten. Artikel 21 Vervallenverklaring voor slechts een deel van de waren of diensten Indien een grond voor vervallenverklaring van een merk slechts bestaat voor een deel van de waren of diensten waarvoor dit merk ingeschreven is, betreft de vervallenverklaring alleen die waren of diensten. Deel 5 Het merk als vermogensbestanddeel Artikel 22 Overgang van ingeschreven merken 1. Een merk kan onafhankelijk van de onderneming overgaan voor alle of een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is. 2. De overdracht van een onderneming in haar geheel houdt in dat ook het merk overgaat, tenzij het tegendeel is overeengekomen of duidelijk uit de omstandigheden blijkt. Deze bepaling is van toepassing op de verbintenis uit een overeenkomst tot overdracht van de onderneming. 3. Onverminderd lid 2 geschiedt overgang van het merk, tenzij zij het gevolg is van een rechterlijke uitspraak, bij een door de partijen bij de overeenkomst ondertekende akte; bij gebreke daarvan is de overgang nietig. [Am. 37] 4. Op verzoek van een der partijen wordt de overgang ingeschreven in het register en gepubliceerd , indien de verzoekende partij een bewijs van de overdracht heeft verstrekt aan de dienst . [Am. 38] 5. Zolang de registratieaanvraag betreffende de overgang niet in het register is ingeschreven door de dienst is ontvangen , kan de rechtverkrijgende zich jegens derden niet op de uit de inschrijving van het merk voortvloeiende rechten beroepen. [Am. 39] 6. Wanneer ten aanzien van de dienst bepaalde termijnen in acht moeten worden genomen, kan de rechtverkrijgende de betrokken verklaringen tegenover de dienst afleggen wanneer het verzoek om inschrijving van de overgang door de dienst is ontvangen. Artikel 23 Zakelijke rechten 1. Een merk kan onafhankelijk van de onderneming in pand worden gegeven of het voorwerp vormen van een ander zakelijk recht. 2. Op verzoek van een der partijen worden de in lid 1 bedoelde rechten ingeschreven in het register en gepubliceerd. Artikel 24 Gedwongen tenuitvoerlegging 1. Een merk kan het voorwerp vormen van gedwongen tenuitvoerlegging. 2. Op verzoek van een der partijen wordt de tenuitvoerlegging ingeschreven in het register en gepubliceerd. Artikel 25 Insolventieprocedure Indien een merk betrokken is in een insolventieprocedure, wordt op verzoek van de bevoegde instantie een vermelding hiervan in het register ingeschreven en gepubliceerd. Artikel 26 Licentie 1. Een merk kan het voorwerp zijn van licenties voor alle of voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en voor het geheel of voor een deel van het grondgebied van een lidstaat. Een licentie kan al dan niet uitsluitend zijn. 2. De aan het merk verbonden rechten kunnen door de merkhouder worden ingeroepen tegen een licentiehouder die handelt in strijd met een van de bepalingen van de licentieovereenkomst inzake: a) de duur daarvan; b) de door de inschrijving gedekte vorm waarin het merk mag worden gebruikt; c) de waren of diensten waarvoor de licentie is verleend; d) het grondgebied waarop het merk mag worden aangebracht; of e) de kwaliteit van de door de licentiehouder vervaardigde waren of verrichte diensten. 3. Onverminderd het bepaalde in de licentieovereenkomst kan de licentiehouder een vordering wegens inbreuk op een merk alleen instellen met toestemming van de houder van dat merk. De houder van een uitsluitende licentie kan deze vordering echter instellen indien de merkhouder, na daartoe te zijn aangemaand, niet zelf binnen een redelijke termijn een vordering wegens inbreuk instelt. 4. De licentiehouder kan in de vordering wegens inbreuk die de houder van het merk aanhangig heeft gemaakt, tussenkomen om de door hem geleden schade vergoed te krijgen. 5. Op verzoek van een van de partijen wordt de verlening of de overdracht van een licentie betreffende een merk ingeschreven in het register en gepubliceerd. Artikel 27 De aanvrage om een merk als vermogensbestanddeel De artikelen 22 tot en met 26 zijn van toepassing op aanvragen om merken. Deel 6 Garantie, kwaliteits-, en collectieve merken Artikel 28 Definities Voor de toepassing van dit deel wordt verstaan onder: 1) Een “garantie- of kwaliteitsmerk” is een merk dat bij aanvrage als zodanig wordt omschreven en op grond waarvan de waren of diensten die door de merkhouder worden gecertificeerd met betrekking tot de geografische herkomst, het materiaal, de wijze van vervaardiging van waren of verrichting van diensten, kwaliteit, nauwkeurigheid of andere kenmerken kunnen worden onderscheiden van waren en diensten die niet als zodanig zijn gecertificeerd; 2) Een “collectief merk” is een merk dat bij de aanvrage als zodanig wordt omschreven en op grond waarvan de waren of diensten van de leden van een vereniging die houder van het merk is, kunnen worden onderscheiden van de waren en diensten van andere ondernemingen. [Am. 40] Artikel 29 Bijzondere bepalingen inzake collectieve, garantie- en kwaliteitsmerken 1. Lidstaten kunnen voorzien in de inschrijving garantie- of kwaliteitsmerken. 2. De lidstaten kunnen bepalen dat weigering van inschrijving, vervallen- of nietigverklaring van garantie- of kwaliteitsmerken plaatsvindt op andere gronden dan de in de artikelen 3, 19 en 20 bedoelde, voor zover de functie van deze merken zulks vereist. 3. Een garantie- of kwaliteitsmerk dat wordt gevormd door tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst van de waren of diensten, geeft de houder niet het recht een derde het gebruik van dergelijke tekens of benamingen in de handel te verbieden, voor zover er sprake is van een gebruik volgens de eerlijke gebruiken in handel en nijverheid. Met name kan een zodanig merk niet worden ingeroepen tegen een derde die gerechtigd is een geografische benaming te gebruiken. Artikel 30 Collectieve merken 1. Lidstaten maken de inschrijving van collectieve merken mogelijk. 2. Verenigingen van fabrikanten, producenten, dienstverrichters of handelaren die overeenkomstig het daarvoor geldende recht bevoegd zijn om in eigen naam drager te zijn van ongeacht welke rechten en verplichtingen, overeenkomsten aan te gaan of andere rechtshandelingen te verrichten en in rechte op te treden, alsmede publiekrechtelijke rechtspersonen, kunnen collectieve merken aanvragen. 3. In afwijking van artikel 4, lid 1, onder c), kunnen tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst van de waren of diensten, collectieve merken vormen. Een collectief merk staat de merkhouder niet toe, een derde te verbieden om in het economische verkeer deze tekens of aanduidingen te gebruiken, voor zover er sprake is van gebruik volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. Met name kan een dergelijk merk niet worden ingeroepen tegen een derde die gerechtigd is een geografische benaming te gebruiken. Artikel 31 Reglement inzake gebruik van het collectieve merk 1. De aanvrager van een collectief merk moet het reglement inzake het gebruik daarvan indienen bij de dienst . [Am. 41] 2. Het reglement bepaalt welke personen het merk mogen gebruiken, onder welke voorwaarden iemand tot de vereniging behoort en onder welke voorwaarden, met inbegrip van sancties, het merk kan worden gebruikt. Het reglement van een in artikel 30, lid 3, bedoeld merk stelt het lidmaatschap van de vereniging die houder is van dat merk, open voor eenieder wiens waren uit het betrokken geografische gebied afkomstig zijn. Artikel 32 Afwijzing van de aanvrage 1. Behalve in de bij de artikelen 4 en 5 bepaalde gevallen wordt de aanvrage om een collectief merk afgewezen indien niet wordt voldaan aan artikel 28, lid 2, artikel 30 of artikel 31 of indien het reglement strijdig is met de openbare orde of de goede zeden. 2. Een aanvrage om een collectief merk wordt eveneens afgewezen wanneer het publiek kan worden misleid inzake de aard of betekenis van het merk, met name wanneer het de indruk kan wekken iets anders te zijn dan een collectief merk. 3. De aanvrage wordt niet afgewezen wanneer de aanvrager door een wijziging van het reglement voldoet aan de in leden 1 en 2 gestelde eisen. Artikel 33 Gebruik van collectieve merken Aan de vereisten van artikel 16 wordt voldaan wanneer van een collectief merk in overeenstemming met artikel 16 normaal gebruik wordt gemaakt door iemand die bevoegd is dit te gebruiken. Artikel 34 Wijziging van het reglement inzake het gebruik van het collectieve merk 1. De houder van het collectieve merk legt de dienst elke wijziging van het reglement voor. 2. De wijziging wordt in het register vermeld tenzij het gewijzigde reglement niet voldoet aan artikel 31 of een in artikel 32 vermelde afwijzingsgrond doet ontstaan. 3. Artikel 42, lid 2, is van toepassing op het gewijzigde reglement van het merk. 4. Voor de toepassing van deze richtlijn worden wijzigingen van het reglement pas van kracht vanaf de datum waarop de wijziging in het register wordt vermeld. Artikel 35 Tot instelling van een vordering wegens inbreuk bevoegde personen 1. Artikel 26, leden 3 en 4, is van toepassing op eenieder die bevoegd is een collectief merk te gebruiken. 2. De houder van een collectief merk kan vergoeding eisen namens de personen die bevoegd zijn het merk te gebruiken, indien deze personen schade hebben geleden door onrechtmatig gebruik van het merk. Artikel 36 Aanvullende gronden voor vervallenverklaring In aanvulling op de in de artikelen 19 en 20 vermelde gronden wordt de houder van een collectief merk op vordering bij de dienst of op reconventionele vordering in een inbreukprocedure van zijn rechten vervallen verklaard op de volgende gronden: a) de merkhouder neemt geen redelijke maatregelen om te voorkomen dat het merk wordt gebruikt op een wijze die niet verenigbaar met de voorwaarden van het reglement, waarvan wijzigingen zo nodig in het register vermeld zijn; b) het publiek kan worden misleid in de zin van artikel 32, lid 2, door de wijze waarop bevoegde personen het merk hebben gebruikt; c) een wijziging van het reglement is in strijd met artikel 34, lid 2, in het register vermeld tenzij de merkhouder door een nieuwe wijziging van het reglement voldoet aan de in dat artikel gestelde eisen. Artikel 37 Aanvullende gronden voor nietigverklaring In aanvulling op de in de artikelen 4 en 5 vermelde gronden wordt een in strijd met artikel 32 ingeschreven collectief merk nietig verklaard, tenzij de merkhouder door een wijziging van het reglement voldoet aan de in artikel 32 gestelde eisen. Hoofdstuk 3 Procedures Deel 1 Aanvrage en inschrijving Artikel 38 Voorschriften waaraan de aanvrage moet voldoen 1. De aanvrage om inschrijving van een merk moet ten minste bevatten: [Am. 42] a) een verzoek om inschrijving, b) gegevens op grond waarvan de aanvrager kan worden geïdentificeerd, c) een opgave van de waren of diensten waarvoor de aanvrage wordt ingediend, d) een afbeelding van het merk. 2. Bij de aanvrage om een merk moeten de indieningstaks en, indien nodig, één of meer klassetaksen worden betaald. Artikel 39 Datum van indiening 1. De datum van indiening van de aanvrage om een merk is die waarop de aanvrager aan de dienst de documenten met de in artikel 38 bedoelde gegevens voorlegt. 2. Lidstaten kunnen daarnaast bepalen dat de toekenning van de datum van indiening gebonden is aan de voorwaarde van betaling van de basisaanvrage of de inschrijvingstaks. Artikel 40 Aanwijzing en classificatie van waren en diensten 1. De waren en diensten waarvoor een inschrijving wordt aangevraagd, worden ingedeeld overeenkomstig de Overeenkomst van Nice betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken van 15 juni 1957 (hierna de “classificatie van Nice”). 2. De aanvrager omschrijft de waren en diensten waarvoor bescherming wordt gevraagd voldoende duidelijk en nauwkeurig opdat de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers alleen op basis daarvan de omvang van de gevraagde bescherming kunnen bepalen. Op basis van de lijst van waren en diensten kan elk artikel in slechts één klasse van de classificatie van Nice worden ingedeeld. 3. Voor de toepassing van lid 2 kunnen de algemene benamingen van de hoofdklassen van de classificatie van Nice of andere algemene bewoordingen worden gebruikt op voorwaarde dat deze voldoen aan de basisvereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid. 4. De dienst verwerpt de aanvrage in geval van onduidelijke of onnauwkeurige benamingen of bewoordingen indien de aanvrager geen aanvaardbare formulering voorstelt binnen de daartoe door de dienst gestelde termijn. Omwille van de duidelijkheid en de rechtszekerheid stellen de diensten in onderlinge samenwerking een lijst op waarin hun respectieve administratieve praktijken met betrekking tot de classificatie van waren en diensten worden weergegeven. 5. Het gebruik van algemene bewoordingen, met inbegrip van de algemene benamingen van de hoofdklassen van de classificatie van Nice, wordt geïnterpreteerd als betrekking hebbende op alle waren of diensten die duidelijk onder de letterlijke betekenis van de benamingen of bewoordingen vallen. Het gebruik van deze benamingen of bewoordingen wordt niet geïnterpreteerd als betrekking hebbende op waren of diensten die niet als dusdanig kunnen worden begrepen. 6. Wanneer de aanvrager verzoekt om inschrijving voor meer dan een klasse, worden groepeert de aanvrager de waren en diensten gegroepeerd volgens de klassen van de classificatie van Nice, waarbij elke groep wordt voorafgegaan door het nummer van de klasse waartoe deze groep van waren of diensten behoort, en presenteert deze in de volgorde van de klassen wordt voorgesteld . [Am. 43] 7. De classificatie van waren en diensten dient uitsluitend voor administratieve doeleinden. Waren en diensten worden niet geacht aan elkaar gelijk te zijn op grond dat zij in dezelfde klasse volgens de classificatie van Nice voorkomen, en waren en diensten worden niet geacht van elkaar te verschillen op grond dat zij in onderscheiden klassen volgens de classificatie van Nice voorkomen. Artikel 41 Ambtshalve onderzoek De diensten beperken hun ambtshalve onderzoek tot de vraag of de aanvrage om inschrijving van een merk voor inschrijving in aanmerking komt op basis van de afwezigheid van absolute weigeringsgronden als bedoeld in artikel 4. [Am. 44] Artikel 42 Opmerkingen van derden 1. Iedere natuurlijke of rechtspersoon alsmede groepering of instantie die fabrikanten, producenten, dienstverrichters, handelaren of consumenten vertegenwoordigt, kan voor de inschrijving van een merk bij de dienst schriftelijke opmerkingen indienen met vermelding van de gronden overeenkomstig artikel 4 op basis waarvan de inschrijving van het merk ambtshalve moet worden geweigerd. Zij zijn geen partij in de procedure voor de dienst. 2. Naast de in lid 1 bedoelde weigeringsgronden kan iedere natuurlijke of rechtspersoon alsmede groepering of instantie die fabrikanten, producenten, dienstverrichters, handelaren of consumenten vertegenwoordigt, bij de dienst schriftelijke opmerkingen indienen met vermelding van de bijzondere gronden op basis waarvan de aanvrage voor een collectief merk overeenkomstig artikel 32, leden 1 en 2, moet worden geweigerd. 2 bis. Lidstaten die oppositieprocedures hebben ingesteld op basis van absolute weigeringsgronden in de zin van artikel 4 hoeven aan deze bepaling geen uitvoering te geven. [Am. 45] Artikel 43 Afsplitsing van aanvragen en inschrijvingen De aanvrager of houder kan een aanvrage of inschrijving voor een merk in een of meer afzonderlijke aanvragen of inschrijvingen splitsen door een daartoe strekkende verklaring in te dienen bij de dienst. Artikel 44 Taksen Bij de inschrijving en vernieuwing van een merk moet een aanvullende taks worden betaald voor elke klasse van waren en diensten buiten de eerste klasse. Deel 2 Procedures voor oppositie en vervallen- en nietigverklaring Artikel 45 Oppositieprocedure 1. De lidstaten voeren een doeltreffende en snelle administratieve procedure in om bij hun diensten oppositie in te stellen tegen de inschrijving van een aanvrage op de in artikel 5 bedoelde gronden. 2. Op basis van de in lid 1 bedoelde administratieve procedure kan ten minste de houder van ouder recht als bedoeld in artikel 4, lid 1, punt i), en artikel 5, leden 2 en lid 3, letter a), oppositie instellen. Een oppositiebezwaarschrift kan worden ingediend op grond van een of meer oudere rechten, mits zij allemaal tot dezelfde houder behoren, en op basis van een deel of het geheel van de goederen of diensten waarvoor het oudere recht is ingeschreven of aangevraagd, en kan worden gericht tegen een deel of het geheel van de goederen of diensten waarvoor het betwiste merk wordt aangevraagd. [Am. 46] 3. Partijen wordt op hun gezamenlijk verzoek een termijn van ten minste minimum van twee maanden vóór in de aanvang van de oppositieprocedure verleend om te overleggen over de mogelijkheid van een minnelijke schikking tussen de opposant en de aanvrager. [Am. 47] Artikel 46 Niet-gebruiken als verweer in een oppositieprocedure 1. Wanneer in een administratieve oppositieprocedure op de datum van indiening of voorrang van het jongere merk de periode van vijf jaar was verstreken waarbinnen het oudere merk normaal moet zijn gebruikt als bedoeld in artikel 16, levert de houder van het oudere merk die oppositie heeft ingesteld, op verzoek van de aanvrager het bewijs dat het oudere merk normaal is gebruikt als bedoeld in artikel 16 in de periode van vijf jaar voor de datum van indiening of voorrang van het jongere merk, dan wel dat er geldige redenen voor het niet-gebruiken bestonden. Bij ontbreken van het daartoe strekkende bewijs wordt de oppositie afgewezen. 2. Indien het oudere merk slechts is gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, wordt het voor het in lid 1 bedoelde onderzoek van de oppositie geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten te zijn ingeschreven. 3. De leden 1 en 2 zijn van toepassing wanneer het oudere merk een Europees EU-merk is. In dat geval wordt het normale gebruik van het Europees EU-merk overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EG) nr. 207/2009 vastgesteld. Artikel 47 Procedure voor vervallen- of nietigverklaring 1. De lidstaten voeren een efficiënte en snelle administratieve procedure voor vervallen- of nietigverklaring van een merk in bij hun diensten. [Am. 48] 2. De administratieve procedure tot vervallenverklaring bepaalt dat het merk op basis van de in de artikelen 19 en 20 bedoelde gronden vervallen wordt verklaard. 3. De administratieve procedure tot nietigverklaring bepaalt dat het merk nietig wordt verklaard op basis van ten minste de volgende gronden: a) het merk had niet ingeschreven mogen worden omdat het niet voldoet aan de voorschriften van artikel 4; b) het merk had niet ingeschreven mogen worden vanwege het bestaan van een jonger merk in de zin van artikel 5, leden 2 en 3. 4. De administratieve procedure bepaalt dat een verzoek tot vervallenverklaring of nietigverklaring ten minste kan worden ingediend door: a) in het geval van lid 2 en van lid 3, onder a), iedere natuurlijke of rechtspersoon alsmede groepering of instantie die is opgericht om de belangen van fabrikanten, producenten, dienstverrichters, handelaren of consumenten te behartigen en die overeenkomstig het daarvoor geldende recht bevoegd is in eigen naam in rechte op te treden; b) in het geval van lid 3, onder b), de houder van een ouder recht als bedoeld in artikel 5, leden 2 en 3. 4 bis. Een vordering tot vervallenverklaring of nietigverklaring kan worden gericht tegen een deel of het geheel van de goederen of diensten waarvoor het betwiste merk is geregistreerd. [Am. 49] 4 ter. Een verzoek tot nietigverklaring kan worden ingediend op grond van een of meer oudere rechten, mits zij allemaal behoren tot dezelfde houder. [Am. 50] Artikel 48 Niet-gebruiken als verweer in een procedure tot nietigverklaring 1. Wanneer in een administratieve procedure tot nietigverklaring op basis van een ingeschreven merk met een vroegere datum van inschrijving of voorrang de houder van het jongere merk daarom verzoekt, levert de houder van het oudere merk het bewijs dat in de periode van vijf jaar vóór de datum van indiening van het verzoek om nietigverklaring het oudere merk normaal is gebruikt als bedoeld in artikel 16 voor de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven en dat hij ter rechtvaardiging van zijn verzoek aanhaalt, dan wel dat er geldige redenen voor het niet-gebruiken bestonden, op voorwaarde dat de periode van vijf jaar waarin het oudere merk normaal moet zijn gebruikt, is verstreken op de datum van indiening van het verzoek tot nietigverklaring. [Am. 51] 2. Wanneer op de datum van indiening of voorrang van het jongere merk de periode van vijf jaar waarin het oudere merk normaal moet worden gebruikt als bedoeld in artikel 16, is verstreken, bewijst de houder van het oudere merk naast het in lid 1 bedoelde bewijs dat het merk in de periode van vijf jaar vóór de datum van indiening of voorrang normaal is gebruikt dan wel dat er geldige redenen voor het niet-gebruiken bestonden. 3. Bij ontbreken van de in de leden 1 en 2 bedoelde bewijzen wordt het verzoek tot nietigverklaring op basis van een ouder merk afgewezen. 4. Indien het oudere merk overeenkomstig artikel 16 slechts is gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, wordt het voor het onderzoek van het verzoek tot nietigverklaring geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten te zijn ingeschreven. 5. De leden 1 tot en met 4 zijn van toepassing wanneer het oudere merk een Europees EU-merk is. In dat geval wordt het normale gebruik van het Europees EU-merk overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EG) nr. 207/2009 vastgesteld. Artikel 49 Gevolgen van vervallen- en nietigverklaring 1. Een ingeschreven merk wordt geacht de in deze richtlijn bedoelde gevolgen niet te hebben gehad vanaf de datum van het verzoek tot vervallenverklaring, voor zover de rechten van de houder vervallen zijn verklaard. In de beslissing kan op verzoek van een van de partijen een vroegere datum worden vastgesteld waarop een van de gronden voor vervallenverklaring heeft plaatsgevonden. 2. Een ingeschreven merk wordt geacht de in deze richtlijn bedoelde gevolgen niet te hebben gehad van bij de aanvang, voor zover het merk nietig is verklaard. Deel 3 Duur en vernieuwing van inschrijving Artikel 50 Duur van inschrijving 1. De inschrijving van het merk geldt voor een periode van 10 jaar te rekenen vanaf de datum van indiening van de aanvrage. 2. De inschrijving kan overeenkomstig artikel 51 worden vernieuwd voor telkens 10 jaar. Artikel 51 Vernieuwing 1. De inschrijving van het merk wordt vernieuwd op verzoek van de merkhouder of van een ieder die door hem gemachtigd is, op voorwaarde dat de vernieuwingstaksen betaald zijn. 2. De dienst stelt de houder van het merk en elke houder van een ingeschreven recht op het merk tijdig in kennis voordat de geldigheid van de inschrijving verstreken is. Verzuim van kennisgeving valt niet onder de verantwoordelijkheid van de dienst. 3. Het verzoek tot vernieuwing wordt ingediend en de vernieuwingstaksen worden betaald binnen zes maanden vóór het verstrijken van de maand waarin de bescherming eindigt. Bij gebreke daarvan kan het verzoek worden ingediend binnen een termijn van zes maanden volgend op de in de eerste zin bedoelde dag. De vernieuwingstaksen en de aanvullende taks worden binnen deze bijkomende termijn betaald. 4. Wanneer het verzoek wordt ingediend of de taksen worden betaald voor slechts een deel van de waren of de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, wordt de inschrijving slechts voor de betrokken waren of diensten vernieuwd. 5. De vernieuwing gaat in vanaf de dag na de datum waarop de geldigheid van de inschrijving verstrijkt. Zij wordt ingeschreven en gepubliceerd. Deel 3 bis Communicatie met de dienst Artikel 51 bis Communicatie met de dienst Partijen in de procedure of, indien aangewezen, hun vertegenwoordigers, geven een officieel adres op in een van de lidstaten voor alle officiële communicatie met de dienst. [Am. 53] Hoofdstuk 4 Administratieve samenwerking Artikel 52 Samenwerking op het gebied van merkeninschrijving en administratie De lidstaten zorgen ervoor dat de diensten daadwerkelijk onderling en met het Agentschap samenwerken om convergentie van praktijken en instrumenten te bevorderen en om met het oog op het bereiken van meer samenhangende resultaten te bereiken in het onderzoek en de inschrijving van merken. [Am. 52] Artikel 53 Samenwerking op andere gebieden De lidstaten zorgen ervoor dat de diensten daadwerkelijk met het Agentschap samenwerken op alle andere gebieden dan die van artikel 52 waarop zij activiteiten ontwikkelen die van belang zijn voor de bescherming van merken in de Unie. [Am. 54] Hoofdstuk 5 Slotbepalingen Artikel 54 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn te voldoen aan de artikelen 2 tot en met 6, 8 tot en met 14, 16, 17, 18, 22 tot en met 28, en 30 tot en met 53. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn, gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 55 Intrekking Richtlijn 2008/95/EG wordt ingetrokken met ingang van [ de dag volgende op de in artikel 54, lid 1, eerste alinea, van deze richtlijn vastgestelde datum ], onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B bij Richtlijn 2008/95/EG, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van de richtlijn. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in de bijlage. Artikel 56 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . De artikelen 1, 7, 15, 19, 20, 21 en 54 tot en met 57 zijn van toepassing met ingang van [ de dag volgend op de in artikel 54, lid 1, van deze richtlijn vastgestelde datum ]. Artikel 57 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Concordantietabel Richtlijn 2008/95/EG Deze richtlijn Artikel 1 Artikel 1 --- Artikel 2 Artikel 2 Artikel 3 Artikel 3, lid 1, onder a) tot en met h) Artikel 4, lid 1, onder a) tot en met h) --- Artikel 4, lid 1, onder i) en j) --- Artikel 4, lid 2 en lid 3, eerste zin Artikel 3, lid 2, onder a) tot en met c) Artikel 4, lid 4, onder a) tot en met c) Artikel 3, lid 2, onder d) Artikel 4, lid 3, tweede zin Artikel 3, lid 3, eerste zin Artikel 4, lid 5 Artikel 3, lid 3, tweede zin Artikel 4, lid 6 Artikel 4, leden 1 en 2 Artikel 5, leden 1 en 2 Artikel 4, lid 3 en lid 4, onder a) Artikel 5, lid 3, onder a) --- Artikel 5, lid 3, onder b) Artikel 4, lid 4, onder g) Artikel 5, lid 3, onder c) --- Artikel 5, lid 3, onder d) Artikel 4, lid 4, onder b) en c) Artikel 5, lid 4, onder a) en b) Artikel 4, lid 4, onder d) tot en met f) --- Artikel 4, leden 5 en 6 Artikel 5, leden 5 en 6 --- Artikel 8 Artikel 5, lid 1, eerste inleidende zin Artikel 10, lid 1 Artikel 5, lid 1, tweede inleidende zin Artikel 10, lid 2, inleidende zin Artikel 5, lid 1, onder a) en b) Artikel 10, lid 2, onder a) en b) Artikel 5, lid 2 Artikel 10, lid 2 Artikel 5, lid 3, onder a) tot en met c) Artikel 10, lid 3, onder a) tot en met c) --- Artikel 10, lid 3, onder d) Artikel 5, lid 3, onder d) Artikel 10, lid 3, onder e) --- Artikel 10, lid 3, onder f) --- Artikel 10, leden 4 en 5 Artikel 5, leden 4 en 5 Artikel 10, leden 6 en 7 --- Artikel 11 --- Artikel 12 --- Artikel 13 Artikel 6, lid 1, onder a) tot en met c) Artikel 14, lid 1, onder a) tot en met c) --- Artikel 14, lid 2 Artikel 6, lid 2 Artikel 14, lid 3 Artikel 7 Artikel 15 Artikel 8, leden 1 en 2 Artikel 26, leden 1 en 2 --- Artikel 26, leden 3 tot en met 5 Artikel 9 Artikel 9 Artikel 10, lid 1, eerste alinea Artikel 16, lid 1 --- Artikel 16, leden 2 en 3 Artikel 10, lid 1, tweede alinea Artikel 10, lid 4 Artikel 10, lid 2 Artikel 10, lid 5 Artikel 10, lid 3 --- Artikel 11, lid 1 Artikel 48, leden 1 tot en met 3 Artikel 11, lid 2 Artikel 46, lid 1 Artikel 11, lid 3 Artikel 17 Artikel 11, lid 4 Artikel 17, artikel 46, lid 2, en artikel 48, lid 4 --- Artikel 18 Artikel 12, lid 1, eerste alinea Artikel 19, lid 1 Artikel 12, lid 1, tweede alinea Artikel 19, lid 2 Artikel 12, lid 1, derde alinea Artikel 19, lid 3 Artikel 12, lid 2 Artikel 20 Artikel 13 Artikel 7 en artikel 21 Artikel 14 Artikel 6 --- Artikelen 22 tot en met 25 --- Artikel 27 --- Artikel 28 Artikel 15, lid 1 Artikel 29, leden 1 en 2 Artikel 15, lid 2 Artikel 29, lid 3 --- Artikelen 30 tot en met 54, lid 1 Artikel 16 Artikel 54, lid 2 Artikel 17 Artikel 55 Artikel 18 Artikel 56 Artikel 19 Artikel 57 _____________ (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0085 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 82, lid 2 en artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0075/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 11 juli 2012 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 10 oktober 2012 (2) , – gezien het advies van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten van 4 december 2012, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 3 december 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0178/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2014/.../EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2014/42/EU.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0173 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 88 en artikel 87, lid 2, onder b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0094/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de gemotiveerde adviezen die in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn uitgebracht door de Belgische kamer van volksvertegenwoordigers, de Duitse bondsraad en het Spaanse parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie constitutionele zaken ( A7‑0096/2014 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. benadrukt dat punt 31 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (1) van toepassing dient te zijn op de uitbreiding van het takenpakket van Europol; benadrukt dat elk besluit van de wetgevingsautoriteit met het oog op die uitbreiding geen afbreuk mag doen aan de besluiten van de begrotingsautoriteit in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure; 3. verzoekt de Commissie, nadat het Europees Parlement en de Raad over de verordening overeenstemming hebben bereikt, ten volle met het akkoord rekening te houden teneinde te voldoen aan de begrotings- en personeelsbehoeften van Europol en zijn behoeften op grond van zijn nieuwe taken, met name het Europees Centrum voor de bestrijding van cybercriminaliteit, overeenkomstig artikel 42 van de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad van de EU en de Europese Commissie op 19 juli 2012, over de gedecentraliseerde agentschappen; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de oprichting van het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking en opleiding op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot intrekking van Besluiten Besluit 2009/371/JBZ en 2005/681/JBZ [Am. 1] (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 88 en artikel 87, lid 2, onder b) , [Am. 2] Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Na de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming te hebben geraadpleegd, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Europol werd opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ van de Raad (3) als een orgaan van de Unie dat wordt gefinancierd uit de algemene begroting van de Unie ter ondersteuning en versterking van het optreden van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en hun onderlinge samenwerking bij de preventie en bestrijding van georganiseerde criminaliteit, terrorisme en andere vormen van zware criminaliteit waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn. Besluit 2009/371/JBZ verving de Overeenkomst op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), tot oprichting van een Europese Politiedienst (Europol-overeenkomst) (4) . (2) Artikel 88 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bepaalt dat Europol zal worden gestuurd bij verordeningen die worden aangenomen volgens de gewone wetgevingsprocedure. Volgens dit artikel moeten er ook procedures worden ingesteld voor het toezicht op de activiteiten van Europol door het Europees Parlement, in samenwerking met de nationale parlementen, in overeenstemming met artikel 12, onder c), VEU en artikel 9 van Protocol nr . 1 betreffende de rol van de nationale parlementen in de Europese Unie, teneinde de democratische legitimiteit en verantwoordingsplicht van Europol tegenover de Europese burgers te versterken . Het is derhalve noodzakelijk om Besluit 2009/371/JBZ te vervangen door een verordening met regels inzake de parlementaire controle. [Am. 3] (3) De Europese Politieacademie (Cepol) werd opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ (5) om de samenwerking tussen nationale politiediensten te bevorderen door het organiseren en coördineren van opleidingsactiviteiten met een Europese politiële dimensie. [Am. 4] (4) Het “Programma van Stockholm – Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger” (6) stelt dat Europol zich verder moet ontwikkelen en “een knooppunt [moet] worden voor informatie-uitwisseling tussen de rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten, een dienstverlener en een platform voor rechtshandhavingsdiensten.” Uit een beoordeling van het functioneren van Europol blijkt dat een verbetering van de operationele doeltreffendheid nodig is om deze doelstelling te bereiken. Een andere doelstelling van het Programma van Stockholm is het oprichten van een werkelijke Europese rechtshandhavingscultuur door het opzetten van Europese opleidingsprogramma’s en uitwisselingsprogramma’s voor wie beroepsmatig betrokken is bij de rechtshandhaving op nationaal en Europees niveau. [Am. 5] (5) Grootschalige criminele en terroristische netwerken vormen een belangrijke bedreiging voor de interne veiligheid van de Unie en de veiligheid en het levensonderhoud van haar burgers. Uit beschikbare dreigingsevaluaties blijkt dat criminele groepen steeds vaker een polycrimineel karakter hebben en grensoverschrijdende activiteiten ontplooien. De nationale rechtshandhavingsinstanties dienen derhalve nauwer samen te werken met hun tegenhangers in andere lidstaten. Europol dient dan ook in staat te worden gesteld de lidstaten krachtiger te ondersteunen bij de preventie, analyse en het onderzoek van criminaliteit in de gehele Unie. Dit wordt ook bevestigd in de evaluaties evaluatie van de Besluiten Besluit 2009/371/JBZ en 2005/681/JBZ . [Am. 6] (6) Gezien de verbanden tussen de taken van Europol en Cepol zouden een integratie en rationalisatie van de functies van de twee agentschappen de doelmatigheid van de operationele activiteiten, de relevantie van de opleidingen en de efficiëntie van de politiële samenwerking in de Unie verbeteren. [Am. 7] (7) Besluiten Besluit 2009/371/JBZ en 2005/681/JBZ dienen dient derhalve te worden ingetrokken en vervangen door deze verordening, die voortbouwt op de ervaringen die zijn opgedaan bij de tenuitvoerlegging van beide besluiten dat besluit . Het agentschap Europol dat bij deze verordening wordt opgericht, dient de functies van Europol en Cepol als vastgesteld in de twee het ingetrokken besluiten besluit , over te nemen. [Am. 8] (8) Aangezien criminaliteit zich vaak uitstrekt over de interne grenzen heen, Europol dient Europol de acties van lidstaten en hun samenwerking bij de preventie en bestrijding van zware criminaliteit waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn, te ondersteunen en te versterken. Aangezien terrorisme een van de belangrijkste bedreigingen van bedreiging vormt voor de veiligheid van de Unie is, dient Europol lidstaten te helpen om de gemeenschappelijke uitdagingen op dit gebied aan te pakken. Europol dient, in zijn hoedanigheid van EU-rechtshandhavingsagentschap, de acties en samenwerking ter bestrijding van vormen van criminaliteit die de belangen van de EU schaden, te ondersteunen en te versterken. Ook dient het steun te bieden bij de preventie en bestrijding van hiermee samenhangende strafbare feiten, die worden gepleegd om de middelen te verkrijgen voor het bevorderen, uitvoeren of straffeloos plegen van feiten op de bevoegdheidsgebieden van Europol. [Am. 9] (9) Europol dient de opleiding voor rechtshandhavingsambtenaren van alle rangen beter, coherenter en consistenter te maken in een duidelijk kader, dat is afgestemd op de vastgestelde opleidingsbehoeften. [Am. 10] (10) In specifieke gevallen waarin een grensoverschrijdende samenwerking een meerwaarde zou zijn, dient Europol lidstaten te kunnen verzoeken om strafrechtelijke onderzoeken te starten, uit te voeren of te coördineren. Europol moet Eurojust op de hoogte brengen van dergelijke verzoeken. Europol moet het verzoek motiveren. [Am. 11] (10 bis) Europol moet zijn deelname aan de activiteiten van gemeenschappelijke onderzoeksteams die zich richten op de bestrijding van criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol valt, vastleggen. [Am. 12] (10 ter) Wanneer er voor een specifiek onderzoek wordt samengewerkt tussen Europol en de lidstaten, stellen Europol en de desbetreffende lidstaten in onderling overleg duidelijke bepalingen op waarin de specifieke uit te voeren taken, de omvang van de deelname aan de onderzoeks- en gerechtelijke procedures van de lidstaten en de taakverdeling en de toepasselijke wetgeving met het oog op het gerechtelijke toezicht, worden vastgesteld. [Am. 13] (11) Om de doeltreffendheid van Europol als knooppunt voor informatie-uitwisseling in de Unie te verhogen, moeten duidelijk worden vastgesteld dat de lidstaten verplicht zijn om Europol de gegevens te verstrekken die het nodig heeft om aan zijn doelstellingen te voldoen. Bij de naleving van deze verplichtingen dienen lidstaten er met name voor te zorgen alleen gegevens te verstrekken die relevant zijn voor de bestrijding van strafbare feiten die in de betreffende beleidsinstrumenten van de Unie als een strategische en operationele prioriteit worden aangemerkt. Lidstaten dienen Europol ook een kopie te verstrekken van bilaterale en multilaterale gegevensuitwisseling met andere lidstaten over vormen van criminaliteit die onder de doelstellingen van Europol vallen en daarbij aan te geven uit welke bron de gegevens afkomstig zijn .. Daarnaast dient Europol de ondersteuning aan de lidstaten op te voeren om de onderlinge samenwerking en gegevensuitwisseling te verbeteren. Europol dient bij alle instellingen van de Unie en de nationale parlementen een jaarverslag in te dienen over de mate waarin afzonderlijke lidstaten informatie verstrekken aan Europol. [Am. 14] (12) Om een effectieve samenwerking tussen Europol en de lidstaten te garanderen, dient in iedere lidstaat een nationale eenheid te worden opgezet. Deze dient het belangrijkste contactpunt te worden tussen nationale rechtshandhavingsinstanties en opleidingsinstellingen op het gebied van rechtshandhaving enerzijds, en Europol anderzijds. In deze verordening moet de rol van de nationale Europoleenheid met betrekking tot het waarborgen en verdedigen van de nationale belangen bij het agentschap, behouden blijven. De nationale eenheden moeten het contactpunt tussen Europol en de bevoegde instantie blijven waardoor deze een centrale en coördinerende rol spelen in de samenwerking van de lidstaten met of via Europol en er voor zorgen dat de lidstaten op een eenduidige manier op de verzoeken van Europol antwoorden. Om ervoor te zorgen dat er een voortdurende en effectieve uitwisseling van informatie tussen Europol en de nationale eenheden plaatsvindt en dat de samenwerking soepel verloopt, dient iedere nationale eenheid ten minste één verbindingsofficier naar Europol af te vaardigen. [Am. 15] (13) Rekening houdend met de gedecentraliseerde structuur van sommige lidstaten en het feit dat in bepaalde gevallen gegevens snel moeten worden uitgewisseld, dient Europol de mogelijkheid te krijgen om in individuele onderzoeken rechtstreeks samen te werken met de rechtshandhavingsinstanties in de lidstaten. In dit geval dient Europol de nationale eenheden op de hoogte te houden. (14) Om te garanderen dat de opleiding inzake rechtshandhaving in de EU van goede kwaliteit, coherent en consistent is, dient Europol te handelen overeenkomstig het desbetreffende beleid van de Unie. Opleiding inzake rechtshandhaving in de EU dient beschikbaar te zijn voor rechtshandhavingsambtenaren van alle rangen. Europol dient in te staan voor de beoordeling van opleidingen en ervoor te zorgen dat de conclusies van beoordelingen van opleidingsbehoeften worden opgenomen in de planning, teneinde overlappingen te vermijden. Europol dient de erkenning in lidstaten te bevorderen van opleidingen die op het niveau van de Unie worden gegeven. [Am. 16] (15) De bestuurswijze van Europol dient ook te worden verbeterd door te streven naar een meer efficiëntie en door procedures te stroomlijnen. (16) De Commissie en de lidstaten dienen in de raad van bestuur van Europol vertegenwoordigd te zijn om zijn werkzaamheden op doeltreffende wijze te controleren. In verband met de dubbele taakstelling van het nieuwe agentschap – operationele ondersteuning en het verzorgen van opleidingen op het gebied van rechtshandhaving – dienen de gewone De leden van de raad van bestuur dienen te worden benoemd op grond van hun kennis van de samenwerking bij rechtshandhaving , terwijl de plaatsvervangende leden dienen te worden benoemd op grond van hun kennis van opleidingen voor rechtshandhavingsambtenaren. De plaatsvervangende leden dienen op te treden als gewoon lid wanneer het gewoon lid afwezig is en wanneer opleiding het voorwerp van discussie of beslissing is. De raad van bestuur dient te worden geadviseerd door een wetenschappelijke commissie inzake technische opleidingsvraagstukken . [Am. 17] (17) Aan de raad van bestuur dienen de nodige bevoegdheden te worden verleend, in het bijzonder om de begroting vast te stellen, de uitvoering ervan te verifiëren, de passende financiële voorschriften en planningsdocumenten vast te stellen, maatregelen vast te stellen om de financiële belangen van de Unie te beschermen en fraude te bestrijden, regels vast te stellen om belangenconflicten te voorkomen en te beheersen, transparante werkprocedures voor de besluitvorming door de uitvoerend directeur van Europol te bepalen en het jaarlijkse activiteitenverslag aan te nemen. Europol dient de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag uit te oefenen voor personeel van het agentschap en de uitvoerend directeur. Om de besluitvormingsprocedure te stroomlijnen en het toezicht op het administratieve en budgettaire beheer te versterken, dient de raad van bestuur ook een uitvoerende raad te kunnen instellen. [Am. 18] (18) Om te garanderen dat de dagelijkse werkzaamheden van Europol efficiënt verlopen, dient de uitvoerend directeur te fungeren als wettelijk vertegenwoordiger en bestuurder, die volledig onafhankelijk te werk kan gaan bij de uitvoering van alle taken en erop toeziet dat Europol de taken uitvoert die het agentschap op grond van deze verordening zijn toegekend. In het bijzonder dient de uitvoerend directeur verantwoordelijk te zijn voor het opstellen van de begrotings- en planningsdocumenten die ter goedkeuring aan de raad van bestuur worden voorgelegd, en voor het uitvoeren van de jaarlijkse en meerjarige werkprogramma’s en andere planningsdocumenten van Europol. (19) Ten behoeve van de preventie en bestrijding van criminaliteit overeenkomstig zijn doelstellingen is het noodzakelijk dat Europol kan beschikken over zo volledig en actueel mogelijke informatie. Europol dient derhalve in staat te zijn om gegevens afkomstig van lidstaten, derde landen, internationale organisaties, organen van de Unie en uit openbaar beschikbare bronnen te verwerken teneinde inzicht te krijgen in criminele verschijnselen en ontwikkelingen, inlichtingen te verzamelen over criminele netwerken en verbanden tussen verschillende strafbare feiten op te sporen , op voorwaarde dat Europol aangemerkt kan worden als wettig ontvanger van deze gegevens . [Am. 19] (20) Wil Europol de rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten op een meer doeltreffende manier voorzien van nauwkeurige criminaliteitsanalyses, dan dient het nieuwe gegevensverwerkingstechnologieën te gebruiken. Europol dient in staat te zijn snel verbanden te leggen tussen onderzoeken en de gemeenschappelijke modus operandi van verschillende criminele groepen, kruiscontroles van gegevens uit te voeren en een goed overzicht van tendensen te krijgen onder handhaving waarborging van een hoog beschermingsniveau voor persoonsgegevens van burgers. Het profiel van de gegevensbanken van Europol dient derhalve niet vooraf te worden vastgelegd, zodat Europol de meest doelmatige IT-structuur kan kiezen . Om een hoog niveau van gegevensbescherming te waarborgen, dienen het doel van iedere verwerking, de toegangsrechten, alsook de specifieke aanvullende waarborgen te worden vastgelegd. Het relevantiebeginsel en het evenredigheidsbeginsel moeten bij de verwerking van persoonsgegevens worden nageleefd. [Am. 20] (21) Met het oog op de eigendom van gegevens en de bescherming van informatie dienen de lidstaten, autoriteiten in derde landen en internationale organisaties te kunnen bepalen voor welke doeleinden Europol hun gegevens mag verwerken en de toegangsrechten kunnen beperken. Doelbinding leidt tot transparantie, biedt zekerheid en voorspelbaarheid en is met name uiterst belangrijk op het gebied van de politiesamenwerking, waarbij betrokkenen gewoonlijk niet weten dat hun persoonsgegevens vergaard en verwerkt worden en waarbij het gebruik van persoonsgegevens verstrekkende gevolgen kan hebben voor het leven en de vrijheden van personen. [Am. 21] (22) Om te garanderen dat bepaalde gegevens alleen toegankelijk zijn voor wie deze nodig heeft voor de uitvoering van zijn taken, dient deze verordening gedetailleerde voorschriften te bevatten ten aanzien van de verschillende toegangsrechten voor de gegevens die door Europol worden verwerkt. Deze voorschriften laten onverlet dat ook de gegevens verstrekkende partijen toegangsbeperkingen kunnen opleggen, aangezien de eigendom van gegevens dient te worden gerespecteerd. Voor een krachtiger preventie en bestrijding van de vormen van criminaliteit die onder zijn bevoegdheid vallen, dient Europol belangwekkende informatie aan betrokken lidstaten door te geven. (23) Om de operationele samenwerking tussen de agentschappen te verbeteren, en met name verbanden te leggen tussen gegevens die reeds in het bezit zijn van de verschillende agentschappen, dient Europol Eurojust en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) , op basis van de specifieke waarborgen, toegang te verschaffen tot gegevens die bij Europol beschikbaar zijn en de mogelijkheid te bieden om deze gegevens te vergelijken met hun eigen gegevens. [Am. 22] (24) Voor zover nodig voor de vervulling van zijn taken dient Europol een samenwerkingsverbanden te onderhouden met andere organen van de Unie , en rechtshandhavingsinstanties en opleidingsinstellingen op het gebied van rechtshandhaving in derde landen, internationale organisaties en private partijen. [Am. 23] (25) Voor zover nodig voor de verrichting van zijn taken dient Europol, met het oog op operationele doeltreffendheid, alle informatie, met uitzondering van persoonsgegevens, te kunnen uitwisselen met andere organen van de Unie, rechtshandhavingsinstanties en opleidingsinstellingen op het gebied van rechtshandhaving in derde landen en internationale organisaties. Aangezien bedrijven, vennootschappen, bedrijfsverenigingen, niet-gouvernementele organisaties en andere private partijen beschikken over ervaring en gegevens die rechtstreeks van belang zijn voor de preventie en bestrijding van zware criminaliteit en terrorisme, dient Europol ook in staat te zijn dit soort gegevens met particuliere partijen uit te wisselen. Aangezien cybercriminaliteit verband houdt met incidenten op het gebied van netwerk- en informatiebeveiliging, dient Europol, overeenkomstig Richtlijn [titel van aangenomen richtlijn] van het Europees Parlement en de Raad houdende maatregelen om een hoog gemeenschappelijk niveau van netwerk- en informatiebeveiliging in de Unie te waarborgen (7) , samen te werken en informatie, met uitzondering van persoonsgegevens, uit te wisselen met nationale autoriteiten die bevoegd zijn voor de beveiliging van netwerken en informatiesystemen, wil het agentschap cybercriminaliteit voorkomen en bestrijden. [Am. 24] (26) Voor zover nodig voor de verrichting van zijn taken dient Europol persoonsgegevens te kunnen uitwisselen met ander organen van de Unie. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming dient ervoor te zorgen dat deze informatie-uitwisseling beperkt is tot burgers die reeds strafbare feiten hebben gepleegd of die ervan verdacht worden strafbare feiten te zullen plegen die onder de bevoegdheid van Europol vallen. [Am. 25] (27) Zware criminaliteit en terrorisme strekken zich vaak uit tot buiten het EU-grondgebied. Voor zover nodig voor de verrichting van zijn taken dient Europol derhalve persoonsgegevens te kunnen uitwisselen met rechtshandhavingsinstanties in derde landen en met internationale organisaties zoals Interpol. Bij de uitwisseling van persoonsgegevens met derde landen en internationale organisaties moet een passend evenwicht bestaan tussen de noodzaak hiervan voor een doeltreffende strafvervolging en de bescherming van persoonsgegevens. [Am. 26] (28) Europol dient persoonsgegevens te kunnen overdragen aan een instantie in een derde land of een internationale organisatie op grond van een besluit van de Commissie waarin is vastgesteld dat het land of de internationale organisatie in kwestie een passend niveau van gegevensbescherming verzekert of, indien er geen adequaatheidsbesluit is, een internationale overeenkomst van de Unie overeenkomstig artikel 218 VWEU, of een voor de inwerkingtreding van deze verordening gesloten samenwerkingsovereenkomst tussen Europol en dit derde land. In het licht van artikel 9 van Protocol 36 over de overgangsbepalingen dat aan het Verdrag is gehecht, dienen dergelijke overeenkomsten van kracht te blijven totdat ze uit hoofde van het Verdrag worden ingetrokken, herroepen of gewijzigd. (29) Indien persoonsgegevens niet kunnen worden overgedragen op grond van een adequaatheidsbesluit van de Commissie, een internationale overeenkomst die de Unie heeft gesloten of een bestaande samenwerkingsovereenkomst, dienen de raad van bestuur en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de mogelijkheid te hebben een of meerdere gegevensoverdrachten toe te staan, op voorwaarde dat er passende voorzorgsmaatregelen zijn getroffen. Indien het voorgaande niet van toepassing is, dient de uitvoerend directeur de mogelijkheid te krijgen de gegevensoverdracht in uitzonderlijke en afzonderlijke gevallen toe te staan, indien dit nodig is om de wezenlijke belangen van een lidstaat veilig te stellen of een dreigend gevaar als gevolg van criminaliteit of terrorisme af te wenden, indien de overdracht anderszins noodzakelijk of wettelijk vereist is om belangrijke openbare redenen, indien de betrokkene zijn toestemming heeft gegeven, of indien het van vitaal belang is voor de betrokkene. (30) Europol dient persoonsgegevens die afkomstig zijn van private partijen en personen uitsluitend te kunnen verwerken indien deze zijn doorgestuurd naar Europol door een nationale eenheid van Europol in een lidstaat in overeenstemming met het desbetreffende nationale recht of door een contactpunt in een derde land waarmee samenwerking is aangegaan via een samenwerkingsovereenkomst die vóór de inwerkingtreding van deze verordening is gesloten in overeenstemming met artikel 23 van Besluit 2009/371/JBZ of door een instantie van een derde land of een internationale organisatie waarmee de Unie een internationale overeenkomst heeft gesloten overeenkomstig artikel 218 VWEU. (31) Informatie waarvan duidelijk is dat deze door een derde land of een internationale organisatie is verkregen verkregen is op een wijze die in strijd is met de mensenrechten, dient niet te worden verwerkt. [Am. 27] (32) De regels inzake gegevensbescherming van Europol moeten worden aangescherpt en zijn afgestemd op andere relevante gegevensbeschermingsinstrumenten die van toepassing zijn op verwerking van persoonsgegevens in het kader van politiële samenwerking in de Unie, teneinde individuen een hoog beschermingsniveau te garanderen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens. Hoewel Besluit 2009/371/JBZ een solide regeling voor gegevensbescherming voor Europol biedt, is verdere uitwerking ervan geboden om Europol aan te passen aan de vereisten van het Verdrag van Lissabon, om recht te doen aan de groeiende rol van Europol, alsook om de rechten van betrokkenen te verbeteren en het voor een succesvolle informatie-uitwisseling benodigde vertrouwen tussen Europol en de lidstaten verder te bevorderen. Om burgers een hoog beschermingsniveau te garanderen met betrekking tot de verwerking van hun persoonsgegevens, dienen de voorschriften inzake gegevensbescherming bij Europol te worden verscherpt en gebaseerd op de beginselen die aan de grondslag liggen van Verordening (EG) nr. 45/2001 (8) , of het instrument dat Verordening (EG) 45/2001 vervangt, alsmede op andere beginselen op het vlak van gegevensbescherming, zoals het verantwoordingsbeginsel, privacyeffectbeoordeling, ingebouwde en standaard privacy, en kennisgeving van inbreuken in verband met persoonsgegevens. Als het nieuwe gegevensbeschermingskader van de EU-instellingen en ‑organen eenmaal is goedgekeurd, dient het tevens voor Europol te gelden. Aangezien Zoals in de aan het Verdrag gehechte Verklaring nr. 21 de specifieke aard wordt erkend onderkend , vereist de specifieke aard van de verwerking van persoonsgegevens in de rechtshandhavingscontext, moeten de gegevensbeschermingsregels van dat er op basis van artikel 16 VWEU betreffende de werking van de Europese Unie specifieke regels worden opgesteld voor Europol autonoom zijn en zijn inzake gegevensbescherming en het vrije verkeer van dergelijke gegevens en dat deze worden afgestemd op andere relevante gegevensbeschermingsinstrumenten die van toepassing zijn op politiële samenwerking in de Unie, met name Overeenkomst nr. 108 (9) en het aanvullende protocol daarbij van 8 november 2001, en Aanbeveling nr. R (87) 15 van de Raad van Europa (10) en Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken (11) . [te vervangen door de relevante richtlijn die op het moment van vaststelling van kracht is]. Gegevensbescherming staat of valt met transparantie, omdat andere beginselen en rechten inzake gegevensbescherming op grond hiervan kunnen worden toegepast en uitgeoefend. Europol dient ter verhoging van de transparantie te beschikken over transparant gegevensbeschermingsbeleid dat voor het publiek gemakkelijk toegankelijk moet worden gemaakt en waarin de regels ten aanzien van de verwerking van persoonsgegevens alsook de middelen waarmee betrokkenen hun rechten kunnen inroepen in goed leesbare vorm en in duidelijke taal worden uiteengezet. Europol moet eveneens een overzicht van zijn internationale overeenkomsten en samenwerkingsovereenkomsten met derde landen, EU-organen en internationale organisaties publiceren. [Am. 28] (33) Er dient zoveel mogelijk onderscheid worden gemaakt tussen persoonsgegevens naar hun graad van juistheid en betrouwbaarheid. Feiten dienen te worden onderscheiden van persoonlijke beoordelingen, zowel om de bescherming van de betrokken personen te waarborgen als om de kwaliteit en de betrouwbaarheid van de door Europol verwerkte informatie te garanderen. [Am. 29] (33 bis) Gezien zijn bijzondere karakter dient het agentschap over een eigen specifieke regeling te beschikken die ook de gegevensbescherming moet garanderen, welke in geen geval een lager beschermingsniveau biedt dan de algemene regeling die op de Europese Unie en haar agentschappen van toepassing is. Hervormingen van de algemene regels inzake gegevensbescherming dienen dan ook zo spoedig mogelijk en uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van de nieuwe algemene regels op Europol van toepassing te zijn; de specifieke regelingen inzake gegevensbescherming van Europol en de EU moeten uiterlijk twee jaar na de vaststelling van daarmee samenhangende bepalingen op elkaar zijn afgestemd. [Am. 30] (34) In het kader van politiële samenwerking worden persoonsgegevens verwerkt die betrekking hebben op verschillende categorieën betrokkenen. Europol dient een zo duidelijk mogelijk onderscheid maken tussen de persoonsgegevens van de verschillende categorieën betrokkenen. Met name persoonsgegevens van bijvoorbeeld slachtoffers, getuigen, personen die over relevante informatie beschikken en persoonsgegevens van minderjarigen moeten worden beschermd. Europol mag deze gegevens derhalve niet verwerken, tenzij dit strikt noodzakelijk is voor de preventie en bestrijding van criminaliteit die onder zijn bevoegdheid valt en indien deze gegevens een aanvulling vormen op andere persoonsgegevens die al eerder door Europol werden verwerkt. (35) Gezien de grondrechten voor de bescherming van persoonsgegevens dient Europol persoonsgegevens niet langer op te slaan dan nodig is voor de uitvoering van zijn taken. Uiterlijk drie jaar na invoering van de gegevens dient te worden getoetst of zij nog langer moeten worden bewaard. [Am. 32] (36) Europol dient passende technische en organisatorische alle nodige maatregelen te nemen, om de veiligheid van persoonsgegevens te garanderen. [Am. 33] (37) Iedereen dient het recht te hebben om toegang te krijgen tot zijn persoonsgegevens, onjuiste persoonsgegevens te rectificeren en deze gegevens te laten wissen of blokkeren wanneer deze niet langer noodzakelijk zijn. De rechten die aan betrokkenen zijn toegekend, alsmede de uitoefening daarvan, mogen geen gevolgen hebben voor de aan Europol opgelegde verplichtingen en dienen onderworpen te zijn aan de in deze verordening vastgestelde beperkingen . [Am. 34] (38) In het licht van de bescherming van de rechten en vrijheden van de betrokkenen dienen ieders verantwoordelijkheden op grond van deze verordening duidelijk te worden vastgesteld. De lidstaten dienen met name verantwoordelijk te zijn voor de juistheid van de gegevens die zij aan Europol hebben verstrekt, voor het bijwerken daarvan en voor de rechtmatigheid van de overdracht. Europol dient verantwoordelijk te zijn voor de juistheid van de gegevens die door andere partijen worden verstrekt en voor het bijwerken daarvan. Europol dient er ook voor zorgen dat gegevens op eerlijke en rechtmatige wijze worden verwerkt, dat deze worden verzameld en verwerkt voor specifieke doeleinden, dat ze adequaat en relevant zijn, evenredig zijn met de doeleinden waarvoor ze worden verwerkt, en dat ze niet langer worden opgeslagen dan noodzakelijk is voor de beoogde doeleinden. (39) Europol dient gegevens bij te houden over de toegang tot en de verzameling, wijziging, bekendmaking, samenvoeging of uitwissing van persoonsgegevens teneinde te controleren of de gegevensverwerking rechtmatig is, interne controle uit te oefenen en de integriteit en de beveiliging van de gegevens te waarborgen. Europol dient te worden is verplicht samen te werken met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de registratiegegevens en documentatie op verzoek over te leggen, zodat deze kunnen worden gebruikt voor de controle van de verwerkingsoperaties. [Am. 36] (40) Europol dient een gegevensbeschermingsfunctionaris te benoemen die het agentschap helpt bij de controle op de naleving van deze verordening. De gegevensbeschermingsfunctionaris dient in de gelegenheid te worden gesteld zijn functie en taken op onafhankelijke en doelmatige wijze uit te voeren. De gegevensbeschermingsfunctionaris moet worden voorzien van de voor de uitoefening van zijn taken noodzakelijke middelen. [Am. 37] (41) Met het oog op de bescherming van personen in het kader van de verwerking van persoonsgegevens, overeenkomstig artikel 8 van het Handvest van de grondrechten en artikel 16 VWEU, is een onafhankelijke, van voldoende bevoegdheden voorziene, transparante, rekenschap afleggende en doeltreffende toezichtstructuur cruciaal. De nationale instanties die bevoegd zijn voor het toezicht op de verwerking van persoonsgegevens dienen te controleren of de verwerking van persoonsgegevens door de lidstaten rechtmatig is. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming dient te controleren of de gegevensverwerking door Europol rechtmatig is en moet hiervoor zijn taken op in volkomen onafhankelijkheid uitvoeren. [Am. 38] (42) In specifieke gevallen waarbij nationale betrokkenheid vereist is, en om een coherente toepassing van deze verordening in de gehele Unie te garanderen, dienen de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de nationale controleorganen samen te werken. (43) Europol dient niet-operationele persoonsgegevens, die geen betrekking hebben op strafrechtelijke onderzoeken, zoals de persoonsgegevens van personeelsleden van Europol, dienstverleners en bezoekers, te verwerken overeenkomstig Verordening (EG) nr. 45/2001. [Am. 40] (44) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming dient klachten van betrokkenen te behandelen en onderzoeken. Het onderzoek naar aanleiding van een klacht dient zo ver te gaan als in het specifieke geval nodig wordt geacht is voor een volledige opheldering , behoudens rechterlijke toetsing. De toezichthoudende autoriteit dient de betrokkene binnen een redelijke termijn onverwijld te informeren over de voortgang en de resultaten van de klacht. [Am. 41] (45) Iedere burger moet het recht hebben gerechtelijk beroep aan te tekenen tegen beslissingen van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming die op hem betrekking hebben. (46) Europol dient onderworpen te zijn aan de op de instellingen, agentschappen en organen van de Unie toepasselijke algemene regels inzake contractuele en niet-contractuele aansprakelijkheid, met uitzondering van de aansprakelijkheid voor onrechtmatige gegevensverwerking. (47) Het kan voor de betrokkene onduidelijk zijn of schade door een onrechtmatige gegevensverwerking het gevolg is van een handeling van Europol of van een lidstaat. Europol en de lidstaat waarin het schadeveroorzakend feit heeft plaatsgevonden, dienen derhalve gezamenlijk en hoofdelijk aansprakelijk te zijn. (48) Om ervoor te zorgen de rol van de parlementen bij het toezicht op de Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en recht en de politieke verantwoordelijkheden van de nationale parlementen en van het Europees Parlement met betrekking tot het eerbiedigen en uitoefenen van hun respectieve bevoegdheden in het wetgevingsproces te eerbiedigen, is het noodzakelijk dat Europol een geheel verantwoordelijke en transparante interne organisatie is . Hiertoe moeten , is het gezien artikel 88 VWEU , noodzakelijk procedures vast te leggen worden vastgesteld voor de controle op de werkzaamheden van Europol door het Europees Parlement, in samenwerking met de nationale parlementen , overeenkomstig de bepalingen over interparlementaire samenwerking zoals vastgelegd in titel II van Protocol nr. 1 betreffende de rol van nationale parlementen in de Europese Unie , waarbij rekening houdend wordt gehouden met de noodzaak om de vertrouwelijkheid van de operationele gegevens te waarborgen. [Am. 42] (49) Het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen als bepaald in Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad (12) dienen van toepassing te zijn op het personeel van Europol. Europol dient personeel van de bevoegde instanties van de lidstaten als tijdelijk functionaris te kunnen aanstellen voor een diensttijd waarvan de duur in verband met het rotatiebeginsel beperkt dient te zijn; wanneer deze functionarissen nadien weer in dienst treden bij hun bevoegde instantie, bevordert dit immers een nauwe samenwerking tussen Europol en de bevoegde instanties van de lidstaten. De lidstaten dienen alle nodige maatregelen te nemen om te verzekeren dat personeelsleden die als tijdelijk functionaris bij Europol worden aangesteld, na afloop van de dienst bij Europol kunnen terugkeren naar de nationale burgerdienst waarvan zij deel uitmaken. (50) Gezien de aard van Europols taken en de rol van de uitvoerend directeur, kan wordt de uitvoerend directeur, voorafgaand aan zijn benoeming of een verlenging van zijn ambtstermijn, worden verzocht een verklaring af te leggen en vragen te beantwoorden ten overstaan van de bevoegde commissie van het Europees Parlement gezamenlijke parlementaire controlegroep . De uitvoerend directeur dient ook het Europees Parlement deze gezamenlijke parlementaire controlegroep en de Raad het jaarverslag te presenteren. Voorts dient het Europees Parlement de uitvoerend directeur te kunnen verzoeken om verslag te doen van de uitvoering van zijn taken. [Am. 43] (51) Teneinde de volledige zelfstandigheid en onafhankelijkheid van Europol te garanderen, dient het agentschap een eigen begroting te krijgen, waarbij de inkomsten hoofdzakelijk afkomstig zijn van een bijdrage uit de begroting van de Europese Unie. De begrotingsprocedure van de Unie dient van toepassing te zijn op de bijdrage van de Unie en alle eventuele andere subsidies die ten laste komen van de algemene begroting van de Europese Unie. De controle van de rekeningen dient te worden uitgevoerd door de Europese Rekenkamer. (52) Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (het Financieel Reglement) (13) dient van toepassing te zijn op Europol. (53) Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (14) dient van toepassing te zijn op Europol. (54) Europol verwerkt gegevens die bijzondere bescherming vergen, aangezien zij gerubriceerde EU-gegevens en gevoelige, niet-gerubriceerde informatie omvatten. Europol dient derhalve regels betreffende de vertrouwelijkheid en de verwerking van dergelijke informatie vast te stellen met inachtneming van de basisbeginselen en minimumnormen van Besluit 2011/292/EU van de Raad betreffende de beveiligingsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde EU-informatie (15) . (55) Het is van belang dat de toepassing van deze verordening regelmatig wordt geëvalueerd. (56) De noodzakelijke bepalingen betreffende de huisvesting van Europol in de lidstaat waar zijn hoofdkwartier is gevestigd, Nederland, en de specifieke voorschriften die gelden voor het personeel van Europol en hun gezinnen dienen te worden vastgelegd in een zetelovereenkomst. De gastlidstaat dient voorts optimale voorwaarden te creëren om ervoor te zorgen dat Europol goed functioneert, inclusief scholen voor kinderen en vervoer, teneinde hooggekwalificeerd personeel te kunnen aantrekken uit een zo groot mogelijk geografisch gebied. [Am. 44] (57) Europol wordt bij deze verordening opgericht ter vervanging en opvolging van Europol als opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ en Cepol als opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ . Europol dient derhalve hun rechtsopvolger te worden voor alle overeenkomsten, met inbegrip van arbeidsovereenkomsten, financiële verplichtingen en eigendommen. Internationale overeenkomsten gesloten door Europol zoals opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ en Cepol zoals opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ dienen van kracht te blijven , met uitzondering van de door Cepol gesloten zetelovereenkomst . [Am. 45] (58) Teneinde Europol in staat te stellen om de taken van Europol zoals opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ en van Cepol zoals opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ naar beste vermogen te vervullen, dienen overgangsmaatregelen te worden vastgesteld, in het bijzonder met betrekking tot de raad van bestuur, de uitvoerend directeur en de bestemming van een deel van Europols begroting voor opleidingen gedurende de eerste drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening . [Am. 46] (59) Daar de doelstelling van deze verordening, namelijk de oprichting van een organisatie die op het niveau van de Unie verantwoordelijk is voor samenwerking bij rechtshandhaving , niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en voor het verzorgen van opleidingen, omwille van derhalve vanwege de omvang en of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de actie beter op Unieniveau kan Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 VEU neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel 5 neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is voor de verwezenlijking van deze doelstelling. [Am. 47] (60) [Overeenkomstig artikel 3 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat aan het VEU en aan het VWEU is gehecht, hebben deze lidstaten laten weten te willen deelnemen aan de vaststelling en toepassing van deze verordening] OF [Onverminderd artikel 4 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat aan het VEU en aan het VWEU is gehecht, nemen deze lidstaten niet deel aan de vaststelling van deze verordening, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in deze lidstaten]. (61) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, dat aan het VEU en aan het VWEU is gehecht, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze verordening, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken. (62) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn neergelegd, met name het recht op de bescherming van persoonsgegevens en het recht op eerbieding van het privéleven als gewaarborgd door de artikelen 8 en 7 van het Handvest, alsook door artikel 16 VWEU. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk I ALGEMENE BEPALINGEN EN DOELSTELLINGEN VAN EUROPOL Artikel 1 Oprichting van het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking en opleiding op het gebied van rechtshandhaving [Am. 48] 1. Hierbij wordt een agentschap van de Europese Unie voor samenwerking en opleiding op het gebied van rechtshandhaving (Europol) opgericht om de onderlinge samenwerking tussen de rechtshandhavingsinstanties in de Europese Unie te verbeteren , en hun optreden te versterken en te ondersteunen , alsook een samenhangend Europees opleidingsbeleid te voeren . [Am. 49] 2. Europol wordt bij deze verordening opgericht ter vervanging en opvolging van Europol als opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ en Cepol als opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ . [Am. 50] 2 bis. Europol is in elke lidstaat verbonden met één overeenkomstig artikel 7 op te richten of aan te wijzen nationale eenheid. [Am. 51] Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: (a) “ de bevoegde autoriteiten van de lidstaten”: alle bestaande politiële en andere rechtshandhavingsinstanties overheidsinstanties in de lidstaten die volgens het toepasselijke nationale recht verantwoordelijk zijn voor de preventie en bestrijding van de strafbare feiten waarvoor Europol bevoegd is ; [Am. 52] (b) “analyse”: het samenvoegen, verwerken of gebruiken van gegevens de zorgvuldige bestudering van informatie om de specifieke betekenis en bijzondere kenmerken daarvan te achterhalen, ter ondersteuning van strafrechtelijk onderzoek en ter uitvoering van alle overige in artikel 4 vermelde taken ; [Am. 53] (c) “organen van de Unie”: instellingen, entiteiten, missies, bureaus en agentschappen opgericht bij of op grond van het VEU en het VWEU; (d) “rechtshandhavingsambtenaren”: functionarissen van de politie, de douane en andere relevante diensten, waaronder organen van de Unie, die verantwoordelijk zijn voor de preventie en bestrijding van zware criminaliteit waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn, terrorisme en vormen van criminaliteit die een schending inhouden van een gemeenschappelijk belang dat tot het beleid van de Unie behoort, alsook voor civiele crisisbeheersing en internationaal politieoptreden bij belangrijke gebeurtenissen; (e) “derde landen”: landen die geen lid zijn van de Europese Unie; (f) “internationale organisaties”: internationale organisaties en de daaronder ressorterende publiekrechtelijke organen of andere organen die zijn opgericht bij of op grond van een overeenkomst tussen twee of meer landen; (g) “private partijen”: entiteiten en organen opgericht naar het recht van een lidstaat of derde land, met name bedrijven en vennootschappen, ondernemersverenigingen, non-profitorganisaties en andere rechtspersonen die niet onder punt f) vallen; (h) “privépersonen”: alle natuurlijke personen; (i) “persoonsgegevens”: iedere informatie betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon hierna ("betrokkene") genoemd ; als identificeerbare persoon identificeerbaar wordt beschouwd een persoon die direct of indirect kan worden geïdentificeerd, in het bijzonder aan de hand van een identificatiemiddel, zoals een naam, een identificatienummer , gegevens over de verblijfplaats, een unieke identificatiecode of van een of meer specifieke elementen die kenmerkend zijn voor zijn de fysieke, fysiologische, genetische, psychische, economische, culturele , sociale of sociale identiteit genderidentiteit van die persoon ; [Am. 54] (j) “verwerking van persoonsgegevens” (hierna “verwerking” genoemd): elke verwerking of elk geheel van verwerkingen met betrekking tot persoonsgegevens, al dan niet uitgevoerd met behulp van geautomatiseerde procedures, zoals het verzamelen, vastleggen, ordenen, bewaren, bijwerken, wijzigen, opvragen, raadplegen, gebruiken, onthullen door middel van verstrekking, verspreiden of op een andere wijze beschikbaar stellen, samenbrengen, met elkaar in verband brengen, afschermen, wissen of vernietigen van gegevens;; (k) “ontvanger”: natuurlijk persoon of rechtspersoon, overheidsorgaan, agentschap of andere entiteit, al dan niet een derde partij, aan wie gegevens worden meegedeeld; autoriteiten die mogelijkerwijs gegevens ontvangen in het kader van een bijzonder onderzoek gelden echter niet als ontvangers ; [Am. 55] (l) “overdracht van persoonsgegevens”: de mededeling van persoonsgegevens, die actief ter beschikking worden gesteld van een beperkt aantal geïdentificeerde partijen, waarbij de zender zich er bewust van is of beoogt de ontvanger toegang tot de persoonsgegevens te verlenen; (m) “bestand van persoonsgegevens” (hierna “bestand” genoemd): elk gestructureerd geheel van persoonsgegevens die volgens bepaalde criteria toegankelijk zijn, ongeacht of dit geheel gecentraliseerd dan wel gedecentraliseerd is of verspreid op een functioneel of geografisch bepaalde wijze; (n) “toestemming van de betrokkene”: elke vrije, specifieke , uitdrukkelijke en op informatie berustende wilsuiting waarmee de betrokkene duidelijk en ondubbelzinnig aanvaardt dat hem betreffende persoonsgegevens worden verwerkt; [Am. 56] (o) “administratieve persoonsgegevens”: alle persoonsgegevens die door Europol worden verwerkt voor andere doeleinden dan die vastgesteld in artikel 3, leden 1 en 2. Artikel 3 Doelstellingen 1. Europol ondersteunt en versterkt het optreden van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en hun onderlinge samenwerking bij de preventie en bestrijding van georganiseerde criminaliteit, terrorisme en andere vormen van zware criminaliteit waarbij zoals bepaald in bijlage 1 en waar twee of meer lidstaten dusdanig bij betrokken zijn , van terrorisme en van vormen van criminaliteit die een schending inhouden van een gemeenschappelijk belang dat tot het beleid van de Unie behoort, als bepaald in bijlage 1 dat gezien de omvang , de reikwijdte en de gevolgen van de strafbare feiten een gezamenlijke aanpak door de lidstaten geboden is . [Am. 57] 2. Europol ondersteunt en versterkt ook het optreden van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en hun onderlinge samenwerking bij de preventie en bestrijding van strafbare feiten die verband houden met de strafbare feiten als bedoeld in lid 1. De volgende strafbare feiten worden als zodanig beschouwd: (a) strafbare feiten die zijn gepleegd om zich de middelen te verschaffen om daden te plegen die onder de bevoegdheid van Europol vallen; (b) strafbare feiten die zijn gepleegd om daden die onder de bevoegdheid van Europol vallen, te vergemakkelijken of uit te voeren; (c) strafbare feiten die zijn gepleegd om daden die onder de bevoegdheid van Europol vallen, ongestraft te doen blijven. 3. Europol ondersteunt, ontwikkelt, verzorgt en coördineert opleidingsactiviteiten voor rechtshandhavingsambtenaren. [Am. 58] Hoofdstuk II TAKEN MET BETREKKING TOT SAMENWERKING BIJ RECHTSHANDHAVING Artikel 4 Taken 1. Europol is het agentschap van de Europese Unie dat de volgende taken uitvoert overeenkomstig deze verordening: (a) verzamelen, opslaan, verwerken, analyseren en uitwisselen van informatie; (b) via de nationale Europoleenheden, als bedoeld in artikel 7, de lidstaten onverwijld voorzien van informatie die voor hen van belang is, alsook van informatie over eventuele verbanden tussen strafbare feiten; [Am. 59] (c) coördineren, organiseren en uitvoeren van onderzoeks- en operationele activiteiten, die (i) gezamenlijk worden uitgevoerd met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, hetzij in het kader van reeds door de lidstaten aangevatte onderzoeken, hetzij naar aanleiding van een verzoek van Europol aan een lidstaat om een gerechtelijk onderzoek aan te vatten; of [Am. 60] (ii) overeenkomstig artikel 5, worden uitgevoerd in het kader van gemeenschappelijke onderzoeksteams, waar nodig in samenwerking met Eurojust; (d) deelnemen aan gemeenschappelijke onderzoeksteams, alsook voorstellen om deze op te zetten overeenkomstig artikel 5; (e) de lidstaten informatie verstrekken en analytische ondersteuning bieden bij grote internationale evenementen; (f) dreigingsevaluaties, strategische en operationele analyses en algemene situatieverslagen opstellen; (g) ontwikkelen, delen en bevorderen van deskundigheid betreffende methoden van criminaliteitspreventie, opsporingsprocedures en technische en forensische methoden, en advies verlenen aan lidstaten; (h) technische en financiële ondersteuning bieden bij grensoverschrijdende operaties en onderzoeken van lidstaten , inclusief onder meer door gemeenschappelijke onderzoeksteams overeenkomstig artikel 5 ; [Am. 61] (i) ondersteunen, ontwikkelen, verzorgen, coördineren en uitvoeren van opleidingen voor rechtshandhavingsambtenaren in samenwerking met het netwerk van opleidingsinstellingen in de lidstaten als bedoeld in hoofdstuk III; [Am. 62] (j) de organen van de Unie die zijn opgericht op basis van Titel V van het Verdrag en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) inlichtingen over criminaliteit verstrekken en analytische ondersteuning bieden op hun bevoegdheidsgebieden; [Am. 63] (k) informatie verstrekken en ondersteuning bieden aan crisisbeheersingsstructuren en -missies van de EU die zijn gebaseerd op het VEU; (l) gespecialiseerde kenniscentra van de Unie ontwikkelen voor de bestrijding van bepaalde soorten criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol vallen, met name het Europees Centrum voor de bestrijding van cybercriminaliteit. (l bis) onderzoeken in de lidstaten ondersteunen, met name door de nationale eenheden alle relevante informatie te verstrekken. [Am. 64] 2. Europol verstrekt strategische analyses en dreigingsevaluaties ter ondersteuning van de Raad en de Commissie bij het vaststellen van strategische en operationele prioriteiten van de Unie op het gebied van de bestrijding van criminaliteit. Europol biedt ook ondersteuning bij de operationele tenuitvoerlegging van die prioriteiten. 3. Europol verstrekt strategische inlichtingen die een efficiënt en effectief gebruik ondersteunen van de middelen die op nationaal niveau en op het niveau van de Unie beschikbaar zijn voor operationele activiteiten en de ondersteuning daarvan. 4. Europol treedt op als het centrale bureau voor de bestrijding van eurovalsemunterij overeenkomstig Besluit 2005/511/JBZ van de Raad (16) . Ook stimuleert Europol, zo nodig in samenwerking met organen van de Unie of de autoriteiten van derde landen, de coördinatie van de maatregelen ter bestrijding van eurovalsemunterij die door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten of in het kader van gemeenschappelijke onderzoeksteams worden uitgevoerd. 4 bis. Europol past geen dwangmaatregelen toe. [Am. 65] Artikel 5 Deelname aan gemeenschappelijke onderzoeksteams 1. Europol kan deelnemen aan de activiteiten van gemeenschappelijke onderzoeksteams die zich richten op criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol valt. 2. Europol kan, binnen de grenzen van het nationale recht van de lidstaat waar het gemeenschappelijke onderzoeksteam optreedt, medewerking verlenen bij alle activiteiten en informatie uitwisselen met alle leden van het gemeenschappelijke onderzoeksteam. Ambtenaren van Europol nemen niet deel aan de toepassing van dwangmaatregelen. [Am. 66] 3. Wanneer Europol reden heeft om aan te nemen dat de oprichting van een gemeenschappelijk onderzoeksteam toegevoegde waarde heeft voor een onderzoek, kan het de betrokken lidstaten hiertoe een voorstel doen en deze bijstaan bij het oprichten van het gemeenschappelijke onderzoeksteam. 3 bis. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten die samen een gemeenschappelijk onderzoeksteam vormen, moeten tot overeenstemming komen over de deelname van Europol aan het gemeenschappelijke onderzoeksteam en deze deelname moet vooraf in een document worden vastgelegd dat door de directeur van Europol wordt ondertekend en als bijlage bij de betreffende overeenkomst tot oprichting van een gemeenschappelijk onderzoeksteam wordt gevoegd. [Am. 67] 3 ter. In de in lid 3 bis aangehaalde bijlage worden de voorwaarden uiteengezet voor de deelname van ambtenaren van Europol aan een gemeenschappelijk onderzoeksteam, zoals de regeling aangaande voorrechten en immuniteiten van die ambtenaren en de aansprakelijkheid in het geval van een eventueel onregelmatig optreden van die ambtenaren. [Am. 68] 3 quater. Met betrekking tot inbreuken waarvan zij het slachtoffer kunnen worden of die zij kunnen plegen, zijn Europolambtenaren die aan een gemeenschappelijk onderzoeksteam deelnemen, onderworpen aan de nationale wetgeving van de lidstaat waarin het gemeenschappelijke onderzoeksteam optreedt die van toepassing is op alle leden van het gemeenschappelijke onderzoeksteam die in de lidstaat in kwestie soortgelijke functies vervullen. [Am. 69] 3 quinquies. De Europolambtenaren die aan een gemeenschappelijk onderzoeksteam deelnemen, kunnen met de overige leden van het team uit de gegevensbanken van Europol afkomstige informatie uitwisselen. Aangezien sprake is van rechtstreeks contact, zoals bedoeld in artikel 7, stelt Europol tegelijkertijd de nationale eenheden in de lidstaten op de hoogte die in het gemeenschappelijk onderzoeksteam zijn vertegenwoordigd en de nationale eenheden in de lidstaten waarvan de informatie afkomstig is. [Am. 70] 3 sexies. Informatie die door een Europolambtenaar in het kader van de deelname aan een gemeenschappelijk onderzoeksteam is verkregen, kan in een van de gegevensbanken van Europol worden vastgelegd, via de nationale eenheden van Europol, met toestemming en onder de verantwoordelijkheid van de bevoegde autoriteit die de informatie heeft verstrekt. [Am. 71] 4. Europol past geen dwangmaatregelen toe. Artikel 6 Verzoeken van Europol om een strafrechtelijk onderzoek in te stellen 1. Wanneer Europol in specifieke gevallen van mening is dat een strafrechtelijk onderzoek moet worden ingesteld voor een geval van criminaliteit dat onder zijn bevoegdheid valt, informeert het Eurojust. [Am. 72] 2. Tegelijk verzoekt kan Europol de op grond van artikel 7, lid 2, opgerichte nationale eenheden van de betrokken lidstaten verzoeken om een strafrechtelijk e onderzoek in te stellen, te voeren of te coördineren. [Am. 73] 2 bis. In geval van vermoeden van een kwaadwillende aanval op het netwerk en het informatiesysteem van twee of meerdere lidstaten of EU-organen door een uit een derde land afkomstige dader – een overheid of particulier – opent Europol uit eigen beweging een onderzoek. [Am. 74] 3. De lidstaten nemen dergelijke verzoeken naar behoren in overweging en geven Europol via hun nationale eenheden brengen Europol onverwijld op de hoogte van het ingestelde te kennen of zij al dan niet onderzoek instellen . [Am. 75] 4. Indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat besluiten geen gevolg aan een verzoek van Europol te geven, stellen zij Europol binnen een maand na het verzoek in kennis van de redenen voor het besluit. De redenen kunnen onvermeld blijven indien mededeling daarvan: (a) wezenlijke nationale veiligheidsbelangen zou schaden; of (b) het welslagen van lopende onderzoeken of de veiligheid van personen in gevaar zou brengen. 5. Europol brengt Eurojust op de hoogte van het besluit van een bevoegde autoriteit van een lidstaat om een onderzoek in te stellen of om het instellen van een onderzoek te weigeren. Artikel 7 Samenwerking van de lidstaten met Europol 1. De lidstaten en Europol werken samen met Europol bij de vervulling van zijn de taken van Europol . [Am. 76] 2. Door elke lidstaat wordt een nationale eenheid opgericht of aangewezen, die het het contact waarborgt tussen Europol,de Europol en de aangewezen bevoegde autoriteiten van de lidstaten en de opleidingsinstellingen voor rechtshandhavingsambtenaren . Elke lidstaat stelt een ambtenaar aan als benoemt een hoofd van de nationale eenheid. [Am. 77] 3. De lidstaten zorgen ervoor dat hun nationale eenheden hun taken uit hoofde van deze verordening kunnen uitvoeren en in het bijzonder dat zij toegang hebben tot de nationale gegevensbanken voor rechtshandhaving. 4. De nationale eenheid is het enige contactorgaan tussen Europol en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. Europol kan met betrekking tot echter in het kader van individuele onderzoeken die door bevoegde autoriteiten worden gevoerd, rechtstreeks samenwerken met de bevoegde autoriteiten in de lidstaten . In dit geval wanneer dat rechtstreeks contact een meerwaarde betekent voor de goede afloop van het onderzoek, overeenkomstig de nationale wetgeving . Europol stelt Europol de nationale eenheid hiervan onverwijld op de hoogte en tevoren in kennis van de noodzaak van een dergelijk contact. Europol verstrekt het zo spoedig mogelijk een kopie van alle informatie die bij de middels deze rechtstreekse contacten tussen Europol en de desbetreffende bevoegde autoriteiten is uitgewisseld uitgewisselde informatie . [Am. 78] 5. Het is met name de taak van de lidstaten om via hun nationale eenheid of een bevoegde autoriteit van een lidstaat : [Am. 79] (a) Europol uit eigen beweging te voorzien van de informatie en inlichtingen die het nodig heeft voor de vervulling van zijn doelstellingen. Dit houdt onder meer in dat informatie die betrekking heeft op vormen van criminaliteit die door de Unie als prioriteit worden beschouwd, onverwijld aan taken en te antwoorden op de verzoeken van Europol wordt meegedeeld. Het houdt verder in dat de lidstaten Europol een kopie bezorgen van informatie die zij bilateraal of multilateraal met een andere lidstaat of lidstaten uitwisselen, voor zover deze informatie betrekking heeft op een criminele activiteit die onder de bevoegdheid van Europol valt om informatie, gegevensverstrekking en advies ; Onverminderd de uitoefening van de verantwoordelijkheden van de lidstaten op het gebied van de rechts- en ordehandhaving en de bescherming van de interne veiligheid, is een nationale eenheid in een bepaalde zaak niet verplicht informatie en inlichtingen te verstrekken indien daardoor: i) wezenlijke nationale veiligheidsbelangen worden geschaad; of ii) het welslagen van lopende onderzoeken of de veiligheid van personen in gevaar wordt gebracht; of iii) informatie wordt bekendgemaakt die betrekking heeft op specifieke inlichtingendiensten of ‑activiteiten op het gebied van de staatsveiligheid; [Am. 80] (b) zorg te dragen voor een effectieve communicatie en samenwerking tussen Europol en alle betrokken bevoegde autoriteiten van de lidstaten en opleidingsinstellingen voor rechtshandhavingsambtenaren in de lidstaten ; [Am. 81] (c) bekendheid te geven aan de activiteiten van Europol. [Am. 82] (c bis) bij Europol de relevante informatie op te vragen die de onderzoeken die door de aangewezen bevoegde autoriteiten worden uitgevoerd, kan vergemakkelijken; [Am. 83] (c ter) te zorgen voor effectieve communicatie en samenwerking met de bevoegde autoriteiten. [Am. 84] (c quater) ervoor te zorgen dat elke uitwisseling van informatie tussen henzelf en Europol rechtmatig is. [Am. 85] 6. De hoofden van de nationale eenheden komen regelmatig bijeen, met name om problemen te bespreken en op te lossen die zich voordoen in het kader van hun operationele samenwerking met Europol. 7. Elke lidstaat bepaalt de organisatie en de personeelssamenstelling van de nationale eenheid overeenkomstig de nationale wetgeving. 8. De kosten gemaakt door de nationale eenheid en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten voor de communicatie met Europol komen ten laste van de lidstaten en worden, met uitzondering van de verbindingskosten, niet aan Europol doorberekend. 9. De lidstaten zorgen voor een minimale het hoogst mogelijke niveau van beveiliging van alle systemen waarmee ze zich in verbinding stellen met Europol. [Am. 86] 10. Ieder jaar stelt Europol een verslag op over de kwantiteit en kwaliteit van de met betrekking tot de uitwisseling van informatie die door iedere lidstaat is verstrekt op grond van lid 5, onder a), en over de taakvervulling van de nationale eenheden. Het verslag wordt door de raad van bestuur geanalyseerd met het doel de wederzijdse samenwerking tussen Europol en de lidstaten voortdurend te verbeteren. Het jaarlijkse verslag wordt toegezonden aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. [Am. 229] Artikel 8 Verbindingsofficieren 1. Elke nationale eenheid detacheert ten minste één verbindingsofficier bij Europol . Tenzij in deze verordening anders is bepaald, zijn de verbindingsofficieren onderworpen aan het nationale recht van de lidstaat die hen heeft gedetacheerd. 2. De verbindingsofficieren vormen de nationale verbindingsbureaus bij Europol en krijgen binnen Europol van hun nationale eenheid instructies overeenkomstig het nationale recht van de lidstaat die hen heeft gedetacheerd en met inachtneming van de op het beheer van Europol van toepassing zijnde voorschriften. 3. Verbindingsofficieren verlenen bijstand bij het uitwisselen van informatie tussen geven informatie van hun nationale eenheden door aan Europol en hun lidstaat van Europol aan de nationale eenheden . [Am. 87] 4. De verbindingsofficieren verlenen overeenkomstig hun nationale recht bijstand bij het uitwisselen van informatie tussen hun lidstaat en de verbindingsofficieren van andere lidstaten. De infrastructuur van Europol mag , in overeenstemming met het nationale recht, ook worden gebruikt voor bilaterale uitwisselingen die betrekking hebben op strafbare feiten die buiten de bevoegdheid van Europol vallen. De raad van bestuur stelt de rechten en plichten van de verbindingsofficieren ten aanzien van Europol vast. Al deze informatie-uitwisselingen voldoen aan de EU-wetgeving en de nationale wetgeving, met name Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad of Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (17) , naargelang van toepassing. Europol verwerkt de uit hoofde van deze bepaling ontvangen gegevens uitsluitend wanneer het als rechtmatige ontvanger kan worden beschouwd op grond van de nationale recht of het Unierecht. [Am. 88] 5. De verbindingsofficieren genieten overeenkomstig artikel 65 de voorrechten en immuniteiten die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. 6. Europol ziet erop toe dat de verbindingsofficieren, voor zover dat nodig is voor de vervulling van hun taken, ten volle worden ingelicht over en betrokken bij al zijn activiteiten. 7. Voor de vervulling van de taken van de verbindingsofficieren stelt Europol de lidstatenkosteloos de nodige kantoorruimte in het gebouw van Europol en passende ondersteuning ter beschikking. Alle overige kosten die verband houden met de detachering van de verbindingsofficieren, zoals de kosten voor de uitrusting van de verbindingsofficieren, komen ten laste van de detacherende lidstaat, tenzij de begrotingsautoriteit op advies van de raad van bestuur anders besluit. Hoofdstuk III TAKEN MET BETREKKING TOT OPLEIDINGEN VOOR RECHTSHANDHAVINGSAMBTENAREN Artikel 9 Europol Academy 1. Een afdeling binnen Europol, de bij deze verordening opgerichte Europol Academy, ondersteunt, ontwikkelt, verzorgt en coördineert opleidingen voor rechtshandhavingsambtenaren, met name op het gebied van de bestrijding van zware criminaliteit waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn en van terrorisme, het beheer van sportevenementen en evenementen met een groot risico voor de openbare orde, strategische planning en aansturing van niet-militaire missies van de Unie, alsook leiderschap en taalvaardigheden op het gebied van rechtshandhaving, met name met het doel: (a) de bekendheid en kennis te vergroten van: (i) internationale instrumenten en instrumenten van de Unie betreffende de samenwerking bij rechtshandhaving; (ii) organen van de Unie, met name Europol, Eurojust en Frontex, hun werking en hun rol; (iii) de gerechtelijke aspecten van de samenwerking bij rechtshandhaving en praktische aspecten van de toegang tot informatiekanalen; (b) de ontwikkeling te stimuleren van regionale en bilaterale samenwerking tussen de lidstaten en tussen de lidstaten en derde landen; (c) aandacht te besteden aan specifieke thema’s op het gebied van rechtshandhaving en politiediensten waarvoor opleidingen op Unieniveau een toegevoegde waarde hebben; (d) specifieke gemeenschappelijke opleidingsprogramma’s te ontwerpen om rechtshandhavingsambtenaren voor te bereiden op hun deelname aan civiele missies van de Unie; (e) lidstaten te ondersteunen bij hun bilaterale activiteiten voor de capaciteitsopbouw op het gebied van rechtshandhaving in derde landen; (f) docenten op te leiden en deze te helpen goede leerpraktijken te verbeteren en uit te wisselen. 2. De Europol Academy ontwikkelt leermiddelen en -methoden, werkt deze regelmatig bij en past deze toe op basis van het idee van permanente educatie om de vaardigheden van rechtshandhavingsambtenaren te versterken. De Europol Academy evalueert de resultaten van deze aanpak met het doel de kwaliteit, samenhang en doeltreffendheid van toekomstige activiteiten te verbeteren. Artikel 10 Taken van de Europol Academy 1. De Europol Academy stelt meerjarige analyses van strategische opleidingsbehoeften en meerjarige studieprogramma’s op. 2. De Europol Academy ontwikkelt en verzorgt opleidingsactiviteiten en leerproducten, waaronder: (a) cursussen, seminars, conferenties, online- en e-learningactiviteiten, (b) gemeenschappelijke leerprogramma’s om het bewustzijn te bevorderen, kennistekorten weg te nemen en/of een gemeenschappelijke benadering te bevorderen ten aanzien van grensoverschrijdende criminele verschijnselen, (c) opleidingsmodules die aansluiten bij de oplopende moeilijkheidsgraad van de door de betrokken doelgroep benodigde vaardigheden, toegespitst op een bepaalde geografische regio, een specifieke categorie van criminele activiteiten of een specifieke reeks beroepsmatige vaardigheden, (d) uitwisselings- en detacheringsprogramma’s voor rechtshandhavingsambtenaren in het kader van een praktijkgerichte opleidingsaanpak. 3. Ter ondersteuning van civiele missies en capaciteitsopbouw in derde landen waarborgt de Europol Academy een samenhangend Europees opleidingsbeleid door: (a) de effecten te beoordelen van de bestaande beleidsmaatregelen en -initiatieven inzake opleiding op het gebied van rechtshandhaving die met de Unie verband houden; (b) opleidingen te ontwikkelen en te verzorgen om rechtshandhavingsambtenaren uit de lidstaten voor te bereiden op deelname aan civiele missies, door hen onder meer in staat te stellen relevante taalvaardigheden te verwerven; (c) opleidingen te ontwikkelen en te verzorgen voor rechtshandhavingsambtenaren van derde landen, met name landen die kandidaat zijn om tot de Unie toe te treden; (d) speciale externe bijstandsfondsen van de Unie te beheren om derde landen te helpen bij de capaciteitsopbouw op de relevante beleidsgebieden, in overeenstemming met de door de Unie vastgestelde prioriteiten. 4. De Europol Academy bevordert de wederzijdse erkenning door de lidstaten van opleidingen op het gebied van rechtshandhaving en de bestaande Europese kwaliteitsnormen die daarmee verband houden. Artikel 11 Voor de opleidingen relevant onderzoek 1. De Europol Academy draagt bij aan de ontwikkeling van onderzoek dat relevant is voor de opleidingsactiviteiten die onder dit hoofdstuk vallen. 2. De Europol Academy bevordert en sluit partnerschappen met organen van de Unie en met academische overheids- of particuliere instellingen, en moedigt de totstandkoming aan van hechtere partnerschappen tussen universiteiten en opleidingsinstellingen op het gebied van rechtshandhaving in de lidstaten. [Am. 89] Hoofdstuk IV ORGANISATIE VAN EUROPOL Artikel 12 Administratieve en bestuurlijke structuur van Europol De administratieve en bestuurlijke structuur van Europol omvat: (a) een raad van bestuur, die de in artikel 14 vastgestelde taken uitoefent; (b) een uitvoerend directeur, die de in artikel 19 vastgestelde taken uitoefent; (c) een wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten overeenkomstig artikel 20; [Am. 90] (d) ieder ander adviesorgaan dat eventueel door de raad van bestuur wordt opgericht overeenkomstig artikel 14, lid 1, onder p); (e) eventueel een uitvoerende raad overeenkomstig artikelen 21 en 22. [Am. 91] AFDELING 1 RAAD VAN BESTUUR Artikel 13 Samenstelling van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur bestaat uit één vertegenwoordiger per lidstaat en twee vertegenwoordigers één vertegenwoordiger van de Europese Commissie, die allen stemrecht hebben. [Am. 92] 1 bis. Een vertegenwoordiger van de gezamenlijke parlementaire controlegroep heeft de mogelijkheid als waarnemer deel te nemen aan de vergaderingen van de raad van bestuur. Deze vertegenwoordiger heeft geen stemrecht. [Am. 93] 2. De leden van de raad van bestuur worden benoemd op grond van hun ervaring met het besturen van organisaties uit de publieke of private sector en hun kennis van de samenwerking bij rechtshandhaving. 3. Elk lid van de raad van bestuur laat zich vertegenwoordigen door een plaatsvervangend lid, dat wordt benoemd door het lid op grond van zijn ervaring met het besturen van organisaties uit de publieke of private sector en zijn kennis van het nationale beleid betreffende opleidingen voor rechtshandhavingsambtenaren. Het plaatsvervangend lid treedt op als lid wanneer het gaat om de opleiding van rechtshandhavingsambtenaren de in artikel 13, lid 2, genoemde criteria. Het plaatsvervangend lid vertegenwoordigt het lid indien hij afwezig is. Het lid vertegenwoordigt het plaatsvervangend lid wanneer het gaat om de opleiding van rechtshandhavingsambtenaren indien laatstgenoemde afwezig is. [Am. 94] 4. Alle partijen in de raad van bestuur trachten het verloop van hun vertegenwoordigers te beperken teneinde de continuïteit van de werkzaamheden van de raad van bestuur te verzekeren. Alle partijen streven naar een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de raad van bestuur. [Am. 95] 5. De ambtstermijn van de leden en de plaatsvervangende leden bedraagt vier jaar. Deze termijn is verlengbaar. Wanneer hun ambtstermijn afloopt of in het geval zij ontslag nemen, blijven leden in functie totdat hun aanstelling is verlengd of zij vervangen zijn is afhankelijk van de termijn die elke lidstaat vaststelt bij de benoeming van zijn lid . [Am. 96] 5 bis. De voorzitter wordt bijgestaan door het secretariaat van de raad van bestuur. Het secretariaat heeft met name de volgende taken: a) het is voortdurend nauw betrokken bij de organisatie, de coördinatie en het zorgen voor samenhang van de werkzaamheden van de raad van bestuur. Onder verantwoordelijkheid en leiding van de voorzitter, (b) verstrekt het de raad van bestuur de benodigde administratieve ondersteuning voor de uitoefening van zijn taken. [Am. 97] 5 ter. Voor de aanvang van zijn ambtstermijn dient elk lid van de raad van bestuur een verklaring in omtrent zijn belangen. [Am. 98] Artikel 14 Taken van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur: (a) stelt ieder jaar Europols werkprogramma voor het komende jaar vast met een tweederdemeerderheid van de leden overeenkomstig artikel 15; (b) stelt een meerjarig werkprogramma vast met een tweederdemeerderheid van de leden overeenkomstig artikel 15; (c) stelt de jaarlijkse begroting van Europol vast met een tweederdemeerderheid van de leden en oefent de overige taken betreffende Europols begroting uit overeenkomstig hoofdstuk XI; (d) stelt een geconsolideerd jaarlijks activiteitenverslag over de activiteiten van Europol vast , legt dit voor aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep en zendt dit voor 1 juli van het daaropvolgende jaar toe aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en de nationale parlementen en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming . Het geconsolideerde jaarlijkse activiteitenverslag wordt openbaar gemaakt; [Am. 99] (e) stelt de financiële regeling die op Europol van toepassing is vast overeenkomstig artikel 63; (f) stelt ten laatste op 31 januari en met inachtneming van het advies van de Commissie het meerjarige personeelsbeleidsplan vast; (g) stelt een fraudebestrijdingsstrategie vast, die evenredig is met frauderisico’s en rekening houdt met de kosten en voordelen van de uit te voeren maatregelen; [Am. 100] (h) stelt regels vast voor de voorkoming en beheersing van belangenconflicten met betrekking tot zijn leden , alsook tot de leden van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten ; [Am. 101] (i) oefent overeenkomstig lid 2 met betrekking tot het personeel van Europol de bevoegdheden uit die het Statuut toekent aan het tot aanstelling bevoegde gezag, en die de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden toekent aan het tot het sluiten van contracten bevoegde gezag (“de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag”); [Am. 102] (j) stelt , op voorstel van de directeur, de toepasselijke uitvoeringsregels ten behoeve van de uitvoering van het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden vast overeenkomstig artikel 110 van het Statuut; [Am. 103] (k) benoemt de uitvoerend directeur en de plaatsvervangende directeuren en verlengt waar nodig hun ambtstermijnen of ontheft hen uit hun functie overeenkomstig de artikelen 56 en 57; (l) stelt prestatie-indicatoren vast en houdt toezicht op de ambtsuitoefening van de uitvoerend directeur, inclusief de tenuitvoerlegging van besluiten van de raad van bestuur; (m) benoemt een rekenplichtige overeenkomstig het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die functioneel onafhankelijk is bij de uitvoering van zijn taken; (n) benoemt de leden van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten; [Am. 104] (o) zorgt voor een passende opvolging van de resultaten en aanbevelingen in de interne en externe auditverslagen en beoordelingen, alsook van de resultaten en aanbevelingen die voortvloeien uit de onderzoeken van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) en van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming ; [Am. 105] (p) neemt alle beslissingen betreffende het opzetten en, waar nodig, het wijzigen van de interne structuren van Europol; [Am. 106] (q) stelt zijn reglement van orde vast; (q bis) benoemt een gegevensbeschermingsfunctionaris, die zijn taken onafhankelijk van de raad van bestuur vervult en belast wordt met het opzetten en het beheer van de e systemen voor geautomatiseerde gegevensverwerking. [Am. 107] De raad van bestuur kan in overeenstemming met een op grond van artikel 46, lid 3, onder f), door de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming ingediend voorstel, met een tweederdemeerderheid van zijn leden, de verwerking tijdelijk of definitief verbieden. [Am. 108] 2. De raad van bestuur neemt overeenkomstig artikel 110 van het Statuut een besluit dat is gebaseerd op artikel 2, lid 1, van het Statuut en artikel 6 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, waarin hij de nodige bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag delegeert aan de uitvoerend directeur en de voorwaarden vastlegt voor de opschorting van deze gedelegeerde bevoegdheden. De uitvoerend directeur is bevoegd om deze bevoegdheden op zijn beurt te delegeren. De raad van bestuur kan in uitzonderlijke gevallen door middel van een besluit de delegatie van bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag aan de uitvoerend directeur en de bevoegdheden die hij op zijn beurt heeft gedelegeerd tijdelijk opschorten en deze bevoegdheden zelf uitoefenen of delegeren aan een van zijn leden of aan een ander personeelslid dan de uitvoerend directeur. [Am. 109] Artikel 15 Jaarlijks werkprogramma en meerjarig werkprogramma 1. De raad van bestuur stelt ieder jaar uiterlijk op 30 november het jaarlijkse werkprogramma vast op basis van een ontwerpvoorstel van de uitvoerend directeur dat wordt toegelicht aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep , met inachtneming van het advies van de Commissie. De raad stuurt dit door naar het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep , de Raad en de Commissie , en de nationale parlementen en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming . [Am. 110] 2. Het jaarlijkse werkprogramma omvat een gedetailleerde beschrijving van de doelstellingen en de beoogde resultaten, inclusief prestatie-indicatoren. Het dient ook een beschrijving te bevatten van de te financieren activiteiten en een indicatie van de financiële en personele middelen die aan iedere activiteit worden toegewezen overeenkomstig de beginselen die gelden voor activiteitsgestuurde begroting en beheer. Het jaarlijkse werkprogramma is consistent met afhankelijk van het meerjarige werkprogramma waarvan sprake is in lid 4. Het vermeldt duidelijk de taken die zijn toegevoegd, gewijzigd of geschrapt ten opzichte van het vorige begrotingsjaar. [Am. 111] 3. De raad van bestuur past het vastgestelde jaarlijkse werkprogramma aan als Europol een nieuwe taak krijgt toegewezen. Iedere wezenlijke verandering Wijzingen van het jaarlijkse werkprogramma wordt worden vastgesteld door middel van dezelfde procedure als het oorspronkelijke jaarlijkse werkprogramma. De raad van bestuur kan aan de uitvoerend directeur de bevoegdheid delegeren om niet-wezenlijke veranderingen door te voeren in het jaarlijkse werkprogramma. [Am. 112] 4. De raad van bestuur stelt ook het meerjarige werkprogramma vast en werkt het ieder jaar uiterlijk op 30 november bij, met inachtneming van het advies van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement , en de nationale parlementen, en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming . [Am. 114] Het vastgestelde meerjarige werkprogramma wordt doorgestuurd naar het Europees Parlement, en toegelicht aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep en doorgestuurd aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming . [Am. 113] Het meerjarige werkprogramma omvat een beschrijving van de strategische doelstellingen en de beoogde resultaten, met inbegrip van prestatie-indicatoren. Het vermeldt ook het bedrag en het aantal personeelsleden die aan elke doelstelling worden toegewezen, overeenkomstig het meerjarige financiële kader en het meerjarige personeelsbeleidsplan. In het programma wordt ook de strategie opgenomen voor de betrekkingen met derde landen en internationale organisaties, zoals uiteengezet in artikel 29. Het meerjarige programma wordt uitgevoerd via jaarlijkse werkprogramma’s en wordt waar nodig bijgewerkt op basis van de resultaten van externe en interne beoordelingen. De conclusies van deze beoordelingen komen waar nodig ook tot uitdrukking in het jaarlijkse werkprogramma voor het volgende jaar. Artikel 16 Voorzitter van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur kiest uit zijn leden een voorzitter en een vicevoorzitter. De voorzitter en vicevoorzitter worden door de leden van de raad van bestuur gekozen bij tweederdemeerderheid. De vicevoorzitter vervangt de voorzitter automatisch als deze niet in staat is zijn taken te vervullen. 2. De ambtstermijn van de voorzitter en vicevoorzitter bedraagt vier vijf jaar. De ambtstermijn kan eenmaal worden verlengd. Indien hun lidmaatschap van de raad van bestuur echter gedurende hun voorzitterschap of vicevoorzitterschap wordt beëindigd, verstrijkt hun ambtstermijn automatisch op dezelfde datum. [Am. 115] Artikel 17 Vergaderingen van de raad van bestuur 1. De voorzitter roept de vergaderingen van de raad van bestuur bijeen. 2. De uitvoerend directeur van Europol neemt deel aan de beraadslagingen. 3. De raad van bestuur houdt ten minste twee gewone vergaderingen per jaar. Daarnaast komt de raad bijeen op initiatief van de voorzitter, van de Commissie of van ten minste één derde van zijn leden. 4. De raad van bestuur mag eenieder die relevant advies kan uitbrengen over het discussieonderwerp uitnodigen om de vergadering bij te wonen als waarnemer die niet aan de stemming deelneemt. 4 bis. Een vertegenwoordiger van de gezamenlijke parlementaire controlegroep heeft de mogelijkheid als waarnemer deel te nemen aan de vergaderingen van de raad van bestuur. [Am. 116] 5. Adviseurs of deskundigen kunnen de leden van de raad van bestuur bijstaan overeenkomstig het reglement van orde van de raad van bestuur. 6. Europol stelt de raad van bestuur een secretariaat ter beschikking. Artikel 18 Stemprocedure 1. Onverminderd artikel 14, lid 1, eerste alinea, onder a), b) en c), artikel 14, lid 1, alinea 1 bis, artikel 16, lid 1, en artikel 56, lid 8, neemt de raad van bestuur besluiten bij meerderheid van zijn leden. [Am. 117] 2. Elk lid heeft één stem. Bij afwezigheid van een stemgerechtigd lid mag zijn plaatsvervanger zijn stemrecht uitoefenen. 3. De voorzitter neemt deel aan de stemmingen. 4. De uitvoerend directeur neemt niet deel aan de stemmingen. 4 bis. De vertegenwoordiger van de gezamenlijke parlementaire controlegroep neemt niet deel aan de stemmingen. [Am. 118] 5. In het reglement van orde van de raad van bestuur wordt de stemprocedurenader uitgewerkt, met name betreffende de gevallen waarin een lid mag handelen namens een ander lid, en eventuele quorumvereisten. AFDELING 2 UITVOEREND DIRECTEUR Artikel 19 Verantwoordelijkheden van de uitvoerend directeur 1. De uitvoerend directeur geeft leiding aan Europol. Hij legt verantwoording af aan de raad van bestuur. 2. Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie, de raad van bestuur of de uitvoerende raad, voert de uitvoerend directeur zijn taken op onafhankelijke wijze uit zonder instructies te vragen aan of te ontvangen van regeringen of andere organen. 3. De uitvoerend directeur brengt desgevraagd regelmatig verslag uit over de uitoefening van zijn taken aan het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep en verschijnt desgevraagd regelmatig voor deze controlegroep . De Raad kan de uitvoerend directeur verzoeken verslag uit te brengen over de uitoefening van zijn taken. [Am. 119] 4. De uitvoerend directeur is de wettelijke vertegenwoordiger van Europol. 5. De uitvoerend directeur is verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van de taken die Europol bij deze verordening worden toegekend. De uitvoerend directeur is met name belast met: (a) het dagelijkse bestuur van Europol; (b) de uitvoering van de besluiten van de raad van bestuur; (c) de opstelling van het jaarlijkse werkprogramma en het meerjarige werkprogramma en de indiening ervan bij de raad van bestuur na raadpleging , met inachtneming van het advies van de Commissie; [Am. 120] (d) de uitvoering van het jaarlijkse werkprogramma en het meerjarige werkprogramma en de verslaglegging aan de raad van bestuur over de uitvoering daarvan; (e) de opstelling van het geconsolideerd jaarverslag van Europols activiteiten en de presentatie daarvan ter goedkeuring aan de raad van bestuur; (f) de opstelling van een actieplan voor de opvolging van conclusies van interne of externe auditverslagen en beoordelingen, alsook van onderzoeksverslagen en aanbevelingen die voortvloeien uit onderzoeken van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF), en de halfjaarlijkse verslaglegging aan de Commissie en op regelmatige tijdstippen aan de raad van bestuur over de voortgang; (g) de bescherming van de financiële belangen van de Unie door toepassing van maatregelen ter voorkoming van fraude, corruptie en andere illegale activiteiten en, zonder afbreuk te doen aan de onderzoeksbevoegdheid van OLAF, door effectieve controles en, wanneer er onregelmatigheden worden geconstateerd, door terugvordering van de onrechtmatig betaalde bedragen en waar nodig door oplegging van doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve en financiële sancties; (h) de opstelling van een fraudebestrijdingsstrategie strategische fraudebestrijdingsanalyse en een strategie om belangenconflicten te voorkomen en te beheersen voor Europol en de presentatie daarvan ter goedkeuring aan de raad van bestuur; [Am. 121] (i) de opstelling van een ontwerp van de financiële regels die op Europol van toepassing zijn; (j) de opstelling van Europols ontwerpraming van ontvangsten en uitgaven, en de uitvoering van de begroting; (k) de voorbereiding van een ontwerp van het meerjarige personeelsbeleidsplan en de indiening ervan bij de raad van bestuur na raadpleging , met inachtneming van het advies van de Commissie; [Am. 122] (k bis) de uitoefening met betrekking tot het personeel van Europol van de bevoegdheden die het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie toekent aan het tot aanstelling bevoegde gezag, en die de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden toekent aan het tot het sluiten van contracten bevoegde gezag ("de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag") onverminderd artikel 14, lid 1, onder j); [Am. 123] (k ter) het nemen van alle beslissingen betreffende het opzetten en, waar nodig, het wijzigen van de interne structuren van Europol; [Am. 124] (l) de ondersteuning van de voorzitter van de raad van bestuur bij de voorbereiding van de vergaderingen van de raad van bestuur; (m) het regelmatig informeren van de raad van bestuur over de uitvoering van de strategische en operationele prioriteiten van de Unie voor criminaliteitsbestrijding. AFDELING 3 WETENSCHAPPELIJK COMITÉ VOOR OPLEIDINGSACTIVITEITEN Artikel 20 Wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten 1. Het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten is een onafhankelijk adviesorgaan dat de wetenschappelijke kwaliteit van Europols opleidingsactiviteiten garandeert en bewaakt. Met het oog hierop betrekt de uitvoerend directeur het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten in een vroeg stadium bij de opstelling van alle documenten waarvan sprake is in artikel 14 voor zover zij betrekking hebben op opleiding. 2. Het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten bestaat uit elf personen met een grote academische en beroepsmatige deskundigheid op de gebieden waarop hoofdstuk III van deze verordening betrekking heeft. De raad van bestuur benoemt de leden na een transparante sollicitatieoproep en selectieprocedure die in het Publicatieblad van de Europese Unie wordt gepubliceerd. De leden van de raad van bestuur kunnen geen lid zijn van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten. De leden van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten zijn onafhankelijk. Zij vragen noch aanvaarden instructies van regeringen of andere organen. 3. De lijst met de leden van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten wordt openbaar gemaakt en door Europol op zijn website bijgewerkt. 4. De ambtstermijn van de leden van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten bedraagt vijf jaar. Deze termijn is niet verlengbaar; de leden kunnen uit hun functie worden ontheven indien zij niet voldoen aan het onafhankelijkheidsvereiste. 5. Het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten kiest zijn voorzitter en vicevoorzitter voor een ambtstermijn van vijf jaar. Het neemt adviezen aan bij gewone meerderheid. De voorzitter roept het comité tot vier keer per jaar bijeen. Indien nodig, kan de voorzitter buitengewone vergaderingen beleggen, op eigen initiatief of op verzoek van ten minste vier leden van het comité. 6. De uitvoerend directeur, de plaatsvervangend uitvoerend directeur voor opleidingen of hun respectieve vertegenwoordigers worden uitgenodigd om de vergaderingen bij te wonen als waarnemer die niet aan de stemming deelneemt. 7. Het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten wordt bijgestaan door een secretaris; deze persoon is een personeelslid van Europol dat door het comité wordt aangewezen en door de uitvoerend directeur wordt benoemd. 8. Het is met name de taak van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten om: (a) de uitvoerend directeur en de plaatsvervangend uitvoerend directeur voor opleidingen te adviseren bij het opstellen van het jaarlijks werkprogramma en andere strategische documenten om de wetenschappelijke kwaliteit daarvan en de samenhang met het relevante beleid en de prioriteiten van de Unie op dit gebied te waarborgen; (b) de raad van bestuur te onafhankelijke raad en adviezen te verschaffen over de onderwerpen die tot zijn taakgebied behoren; (c) onafhankelijke raad en adviezen te verschaffen over de kwaliteit van opleidingsprogramma’s, toegepaste leermethoden, leeralternatieven en wetenschappelijke ontwikkelingen; (d) iedere andere adviestaak verrichten die betrekking heeft op de wetenschappelijke aspecten van Europols werkzaamheden op het gebied van opleidingen op verzoek van de raad van bestuur, de uitvoerend directeur of de plaatsvervangend directeur voor opleidingen. 9. De jaarlijkse begroting van het wetenschappelijk comité voor opleidingsactiviteiten wordt toegewezen aan een afzonderlijke begrotingslijn van Europol. [Am. 125] AFDELING 4 UITVOERENDE RAAD Artikel 21 Oprichting De raad van bestuur kan een uitvoerende raad oprichten. Artikel 22 Taken en organisatie 1. De uitvoerende raad staat de raad van bestuur bij. 2. De uitvoerende raad heeft de volgende functies: (a) opstellen van de besluiten die de raad van bestuur moet aannemen; (b) samen met de raad van bestuur zorgen voor een passende opvolging van de resultaten en aanbevelingen in de interne en externe auditverslagen en beoordelingen, alsook van de onderzoeksverslagen en aanbevelingen die voortvloeien uit de onderzoeken van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF); (c) onverminderd de taken van de uitvoerend directeur, als bepaald in artikel 19, de uitvoerend directeur bijstaan en adviseren over de tenuitvoerlegging van de besluiten van de raad van bestuur, met het oog op een beter toezicht op het administratieve beheer. 3. Indien nodig, zoals in dringende gevallen, kan de uitvoerende raad in naam van de raad van bestuur bepaalde voorlopige besluiten nemen, met name op het gebied van het administratieve beheer, zoals de opschorting van de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag. 4. De uitvoerende raad bestaat uit de voorzitter van de raad van bestuur, één vertegenwoordiger van de Commissie in de raad van het bestuur en drie andere leden die de raad van bestuur kiest uit zijn leden en benoemt. De voorzitter van de raad van bestuur is ook de voorzitter van de uitvoerende raad. De uitvoerend directeur neemt deel aan de vergaderingen van de uitvoerende raad, maar heeft geen stemrecht. 5. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad bedraagt vier jaar. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad eindigt wanneer hun lidmaatschap van de raad van bestuur eindigt. 6. De uitvoerende raad houdt ten minste één gewone vergadering per kwartaal. Daarnaast komt de raad bijeen op initiatief van de voorzitter of op verzoek van zijn leden. 7. De uitvoerende raad neemt het door de raad van bestuur vastgestelde reglement van orde in acht. [Am. 126] Hoofdstuk V INFORMATIEVERWERKING Artikel 23 Informatiebronnen 1. Europol verwerkt uitsluitend informatie die het heeft ontvangen van: (a) lidstaten overeenkomstig hun nationale recht; (b) organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties overeenkomstig hoofdstuk VI; (c) private partijen overeenkomstig artikel 29, lid 2. 2. Europol mag informatie, met inbegrip van persoonsgegevens, rechtstreeks opvragen en verwerken uit openbaar beschikbare bronnen, zoals de media, inclusief internet en openbare gegevens. 3. Europol mag informatie, met inbegrip van persoonsgegevens, opvragen en verwerken uit nationale of internationale informatiesystemen, of informatiesystemen van de Unie, waaronder door middel van directe geautomatiseerde toegang, voor zover dit is toegestaan op grond van de rechtsinstrumenten op nationaal, internationaal of Unieniveau. en voor zover kan worden aangetoond dat zulke toegang noodzakelijk is voor en evenredig is aan de vervulling van een taak die onder het mandaat van Europol valt . De toegang tot en het gebruik van deze informatie door Europol wordt beheerst door de toepasselijke bepalingen van dergelijke rechtsinstrumenten op nationaal, internationaal of Unieniveau, voor zover deze striktere voorschriften betreffende toegang en gebruik bevatten dan de bepalingen van deze verordening. Daarin moeten de doelstellingen, de categorieën persoonsgegevens, de doelen en middelen en de procedure die moet worden gevolgd om de informatie op te vragen en verder te verwerken, worden vastgelegd, met eerbiediging van de toepasselijke gegevensbeschermingsregels en -beginselen. De toegang tot dergelijke informatiesystemen wordt slechts verleend aan gemachtigde personeelsleden van Europol voor zover strikt nodig voor en evenredig aan de vervulling van hun taken. [Am. 127] Artikel 24 Doeleinden van informatieverwerkingsactiviteiten 1. Voor zover dit noodzakelijk is voor het bereiken van de in artikel 3 , de leden 1 en 2, vastgestelde doelstellingen mag Europol informatie, inclusief persoonsgegevens, uitsluitend verwerken voor de volgende doeleinden: . Persoonsgegevens mogen uitsluitend worden verwerkt voor de volgende doeleinden: (a) het uitvoeren van kruiscontroles om verbanden tussen gegevens te leggen of andere relevante samenhangen te onderzoeken , beperkt tot , (i) personen die verdacht worden van het plegen van of deelnemen aan een strafbaar feit dat onder de bevoegdheid van Europol valt, of die veroordeeld zijn voor een dergelijk strafbaar feit; (ii) personen ten aanzien van wie er feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij strafbare feiten zullen plegen; (b) het verrichten van analyses van strategische of thematische aard, (c) het verrichten van operationele analyses in specifieke gevallen. De uitvoering van deze taken wordt uitgevoerd op volgende voorwaarden: – de controles als bedoeld onder (a) worden uitgevoerd met inachtneming van de nodige garanties ter bescherming van de gegevens, waarbij in het bijzonder het verzoek om informatie en het doel ervan afdoende worden gemotiveerd. Bovendien moeten de nodige maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat uitsluitend instanties die in eerste instantie bevoegd zijn om deze gegevens te verzamelen deze later kunnen wijzigen; – voor elke operationele analyse waarvan sprake onder c), gelden de volgende specifieke waarborgen: (i) er wordt een specifiek doeleinde vastgesteld; persoonsgegevens mogen enkel worden verwerkt wanneer zij relevant zijn voor dit specifieke doeleinde; (ii) alle kruiscontroles door personeelsleden van Europol worden specifiek gemotiveerd; het opvragen van gegevens naar aanleiding van een raadpleging wordt tot het strikt nodige beperkt en moet specifiek worden gemotiveerd; (iii) enkel gemachtigde personeelsleden die belast zijn met het doeleinde waarvoor de gegevens aanvankelijk werden vergaard, mogen de gegevens wijzigen. Europol moet deze activiteiten terdege documenteren. De documentatie wordt op verzoek ter beschikking gesteld van de gegevensbeschermingsfunctionaris en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming opdat zij de rechtmatigheid van de verwerkingsactiviteit kunnen nagaan. 2. De categorieën persoonsgegevens en de categorieën betrokkenen van wie de gegevens mogen worden verzameld voor de in lid 1 genoemde specifieke doeleinden, zijn opgenomen in bijlage 2. 2 bis. Europol kan in uitzonderlijke gevallen gegevens tijdelijk verwerken om te bepalen of zij relevant zijn voor zijn taken en voor de doeleinden waarvan sprake in lid 1. De Raad van Bestuur bepaalt op voorstel van de directeur en na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de voorwaarden voor de verwerking van die gegevens, met name met betrekking tot de toegang tot en het gebruik van de gegevens, alsmede tot de termijnen voor het bewaren en verwijderen van de gegevens, die niet langer mogen zijn dan zes maanden, waarbij de in artikel 34 bedoelde beginselen naar behoren in acht worden genomen. 2 ter. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming stelt ontwerprichtsnoeren vast waarin de doeleinden die zijn opgesomd in lid 1, onder a), b) en c), worden gespecificeerd. [Am. 128] Artikel 25 Vaststelling van de doeleinden van informatieverwerkingsactiviteiten 1. Een lidstaat, een orgaan van de Unie, een derde land of een internationale organisatie die informatie aan Europol verstrekt, stelt vast voor welke in artikel 24 genoemde specifieke en duidelijk omschreven doeleinden de informatie wordt verwerkt. Indien de verstrekkende partij dit niet heeft gedaan, stelt Europol de relevantie van dergelijke informatie vast, alsook de doeleinden waarvoor de informatie wordt verwerkt. Europol mag alleen met de uitdrukkelijke toestemming van de verstrekkende partij informatie verwerken voor een ander specifiek en uitdrukkelijk vermeld doel dan waarvoor de informatie was verstrekt , in overeenstemming met de toepasselijke wetgeving . [Am. 129] 2. Lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties kunnen op het moment van informatieoverdracht algemene of specifieke toegangs- of gebruiksbeperkingen stellen, ook met betrekking tot het wissen of vernietigen van de gegevens. Indien de noodzaak van dergelijke beperkingen pas na de overdracht duidelijk wordt, stellen zij Europol hiervan op de hoogte. Europol neemt deze beperkingen in acht. 3. Europol mag de lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties beperkingen opleggen voor de toegang tot of het gebruik van informatie uit openbaar beschikbare bronnen. Artikel 25 bis Privacyeffectbeoordeling 1. Voorafgaand aan elke reeks verwerkingen van persoonsgegevens beoordeelt Europol de effecten van de beoogde verwerkingssystemen en procedures inzake de bescherming van persoonsgegevens en stelt Europol de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming hiervan in kennis. 2. De beoordeling bevat minstens een algemene beschrijving van de beoogde verwerkingen, een beoordeling van de risico's voor de rechten en vrijheden van betrokkenen, de maatregelen die worden beoogd om de risico's te beperken, en de waarborgen, beveiligingsmaatregelen en mechanismen die de bescherming van persoonsgegevens verzekeren en aantonen dat aan de bepalingen van deze verordening is voldaan, met inachtneming van de rechten en gerechtvaardigde belangen van de betrokkenen en andere betrokken personen. [Am. 130] Artikel 26 Toegang van lidstaten en personeelsleden van Europol tot door Europol opgeslagen informatie 1. Onverminderd het recht van lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties om beperkingen te stellen aan de toegang tot en het gebruik van deze informatie, hebben lidstaten , indien zij kunnen motiveren dit nodig te hebben voor de uitoefening van hun taken, toegang tot alle informatie die is verstrekt voor de doeleinden van artikel 24, lid 1, onder a) en b), en kunnen zij deze informatie opzoeken. De lidstaten wijzen de autoriteiten aan die bevoegd zijn om dergelijke zoekopdrachten uit te voeren. 2. De lidstaten krijgen op basis van een hit/no hit-systeem indirecte toegang tot informatie die is verstrekt voor een specifiek doeleinde in de doeleinden zin van artikel 24, lid 1, onder c), onverminderd eventuele beperkingen gesteld door de lidstaten, organen van de Unie en derde landen of internationale organisaties die de informatie hebben verstrekt, overeenkomstig artikel 25, lid 2. Indien een zoekopdracht een hit oplevert, brengt Europol de verstrekkende partij op de hoogte van de informatie en start Europol de procedure op grond waarvan de informatie die tot de hit heeft geleid, mag worden gedeeld, met inachtneming van het besluit van de verstrekkende partij en voor zover noodzakelijk voor de rechtmatige vervulling van de taken van de lidstaat die de informatie aan Europol heeft verstrekt in kwestie . 3. De personeelsleden die daartoe zijn gemachtigd door de uitvoerend directeur, hebben recht op toegang tot de door Europol verwerkte informatie voor zover dit nodig is voor de uitvoering van hun taken. 3 bis. Europol houdt gedetailleerde gegevens bij over alle hits en informatie waartoe toegang werd verleend, zoals bepaald in artikel 43. [Am. 131] Artikel 27 Toegang van Eurojust en OLAF tot informatie van Europol 1. Europol neemt alle nodige maatregelen om Eurojust en het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) in de mogelijkheid te stellen om binnen hun respectieve mandaten zijn mandaat toegang te krijgen tot alle informatie die is verstrekt voor de doeleinden voorzien in artikel 24, lid 1, onder a) en b), en deze informatie op te zoeken, onverminderd het recht van lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties om beperkingen te stellen aan de toegang tot en het gebruik van dergelijke informatie. Europol wordt op de hoogte gebracht wanneer een zoekopdracht door Eurojust of OLAF een overeenkomst oplevert met door Europol verwerkte informatie. 2. Europol neemt alle nodige maatregelen om Eurojust en OLAF in de mogelijkheid te stellen om binnen hun respectieve mandaten zijn mandaat op basis van een hit/no hit-systeem indirecte toegang te krijgen tot informatie die is verstrekt voor de doeleinden een specifiek doeleinde van artikel 24, lid 1, onder c), onverminderd eventuele beperkingen gesteld door de lidstaten, organen van de Unie en derde landen of internationale organisaties die de informatie verstrekt hebben, overeenkomstig artikel 25, lid 2. Indien een zoekopdracht een hit oplevert, start Europol de procedure op grond waarvan de informatie die tot de hit heeft geleid, mag worden gedeeld, met inachtneming van het besluit van de lidstaat, het orgaan van de Unie, het derde land of de internationale organisatie waardoor de informatie aan Europol is verstrekt. Indien een zoekopdracht een hit oplevert, geeft Eurojust aan welke gegevens het nodig heeft en mag Europol die gegevens alleen verstrekken voor zover de gegevens die de hit opleveren noodzakelijk zijn voor de rechtmatige uitoefening van zijn taken. Europol houdt een register bij waarin wordt vermeld tot welke gegevens toegang is verleend. 3. Zoekopdrachten naar informatie overeenkomstig leden 1 en 2 worden slechts uitgevoerd om na te gaan of informatie die beschikbaar is bij Eurojust of OLAF overeenkomt met door Europol verwerkte informatie. 4. Europol staat zoekopdrachten overeenkomstig leden 1 en 2 slechts toe nadat het van Eurojust respectievelijk OLAF heeft vernomen welke nationale leden, plaatsvervangende leden, assistenten en personeelsleden van Eurojust , respectievelijk welke personeelsleden van OLAF , zijn gemachtigd om dergelijke zoekopdrachten uit te voeren. 5. Indien tijdens de informatieverwerkingsactiviteiten van Europol met betrekking tot een individueel onderzoek Europol of een lidstaat coördinatie, samenwerking of ondersteuning overeenkomstig het mandaat van Eurojust of OLAF nodig acht, brengt Europol hen hiervan op de hoogte en start het de procedure voor informatie-uitwisseling, met inachtneming van het besluit van de lidstaat die de informatie heeft verstrekt. In een dergelijk geval overlegt Eurojust of OLAF met Europol. 6. Eurojust, met inbegrip van het college, de nationale leden, plaatsvervangende leden, assistenten en de personeelsleden van Eurojust, en OLAF nemen de algemene of specifieke toegangs- of gebruiksbeperkingen in acht die lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties overeenkomstig artikel 25, lid 2, hebben gesteld. 6 bis. Indien Europol en Eurojust na raadpleging van elkaars gegevens aanwijzingen hebben dat gegevens mogelijkerwijs onjuist of in tegenspraak met andere gegevens zijn, stellen zij elkaar hiervan in kennis. [Am. 132] Artikel 28 Plicht tot kennisgeving aan lidstaten 1. Indien Europol overeenkomstig zijn taak op grond van artikel 4, lid 1, onder b), een lidstaat in kennis moet stellen van informatie die voor die lidstaat van belang is en deze informatie onderworpen is aan toegangsbeperkingen als bedoeld in artikel 25, lid 2, op grond waarvan het verboden is deze informatie te delen, raadpleegt Europol de verstrekkende partij die de toegangsbeperking heeft gesteld en vraagt het deze om toestemming om de informatie te delen. Zonder deze uitdrukkelijke toestemming wordt de informatie niet gedeeld. Indien deze informatie niet onderworpen is aan toegangsbeperkingen als bedoeld in artikel 25, brengt Europol de verstrekkende lidstaat op de hoogte van de overdracht ervan. [Am. 133] 2. Ongeacht eventuele toegangsbeperkingen brengt Europol een lidstaat op de hoogte van informatie die voor die lidstaat van belang is, indien: (a) dit absoluut noodzakelijk is om een dreigend gevaar met betrekking tot zware criminaliteit of terroristische misdrijven af te wenden; of (b) dit van essentieel belang is voor het afwenden van een onmiddellijke en ernstige bedreiging van de openbare veiligheid van die lidstaat. In dergelijk geval brengt Europol de verstrekkende partij er zo snel mogelijk van op de hoogte dat het deze informatie deelt en motiveert het zijn analyse van de situatie. Hoofdstuk VI BETREKKINGEN MET PARTNERS AFDELING 1 GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN Artikel 29 Gemeenschappelijke bepalingen 1. Voor zover noodzakelijk voor de verrichting van zijn taken kan Europol samenwerkingsbetrekkingen aangaan en onderhouden met organen van de Unie overeenkomstig de doelstellingen van deze organen, alsook met de rechtshandhavingsinstanties van derde landen, de opleidingsinstituten op het gebied van rechtshandhaving van derde landen, internationale organisaties en private partijen. 2. Voor zover relevant voor de verrichting van zijn taken en behoudens de beperkingen op grond van artikel 25, lid 2, kan Europol direct alle informatie, met uitzondering van persoonsgegevens, uitwisselen met de entiteiten waarvan sprake is in lid 1. 3. Europol mag persoonsgegevens ontvangen en verwerken van die door de in lid 1 genoemde instanties worden gehouden , behalve van private partijen, voor zover nodig voor het verrichten strikt noodzakelijk en evenredig met het oog op de rechtmatige uitoefening van zijn taken en behoudens de bepalingen van dit hoofdstuk. 4. Onverminderd het bepaalde in artikel 36, lid 4 lid 5 , mogen persoonsgegevens alleen door Europol worden verstrekt aan organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties, indien dit nodig is voor de preventie en bestrijding van criminaliteit die onder de bevoegdheid taken van Europol valt, en behoudens de bepalingen van dit hoofdstuk , en indien de ontvanger zich er expliciet toe verbindt de gegevens uitsluitend te zullen gebruiken voor het doeleinde waarvoor zij worden verstrekt . Indien de over te dragen gegevens zijn verstrekt door een lidstaat, vraagt Europol eerst de lidstaat om voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming, tenzij: (a) de toestemming kan worden verondersteld aangezien de lidstaat geen uitdrukkelijke beperkingen heeft gesteld aan verdere overdracht; of (b) de lidstaat aan een dergelijke verdere overdracht zijn voorafgaande goedkeuring heeft gegeven, in algemene zin dan wel behoudens specifieke voorwaarden. Deze goedkeuring kan te allen tijde worden ingetrokken. 5. Verdere overdracht van persoonsgegevens door lidstaten, organen van de Unie, derde landen en internationale organisaties is niet toegestaan, tenzij Europol vooraf zijn uitdrukkelijke goedkeuring heeft gegeven en de ontvanger zich er expliciet toe verbindt de gegevens uitsluitend te zullen gebruiken voor het doeleinde waarvoor zij worden verstrekt . 5 bis. Europol moet erop toezien dat alle overdrachten van persoonsgegevens en de redenen daarvoor overeenkomstig deze verordening worden geregistreerd. 5 ter. Gegevens die door een derde land, een internationale organisatie of een private partij in strijd met de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde grondrechten zijn verkregen, worden niet verwerkt. [Am. 134] AFDELING 2 UITWISSELING/OVERDRACHT VAN PERSOONSGEGEVENS Artikel 30 Overdracht van persoonsgegevens aan organen van de Unie Behoudens eventuele beperkingen op grond van artikel 25, lid 2 of 3, en onverminderd artikel 27 is Europol gerechtigd persoonsgegevens direct aan de organen van de Unie over te dragen, voor zover dit nodig is voor de verrichting van zijn taken of die van het ontvangende orgaan van de Unie. Europol maakt op zijn website een lijst openbaar van de EU-instellingen en organen waarmee het informatie deelt. [Am. 135] Artikel 31 Overdracht van persoonsgegevens aan derde landen of internationale organisaties 1. Voor zover nodig voor de verrichting van zijn taken, mag Europol persoonsgegevens verstrekken aan een autoriteit van een derde land of aan een internationale organisatie, zulks op basis van: (a) een besluit van de Commissie dat is vastgesteld overeenkomstig [artikelen 25 en 31 van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens], waarin is bepaald dat dat land of die internationale organisatie, of een verwerkingseenheid binnen dat derde land of die internationale organisatie, zorgt voor een passend beschermingsniveau (adequaatheidsbesluit); of (b) een internationale overeenkomst tussen de Unie en dat derde land of die internationale organisatie op grond van artikel 218 VWEU waarin passende waarborgen zijn opgenomen betreffende de bescherming van het privéleven en van de fundamentele rechten en vrijheden van burgers; of (c) een samenwerkingsovereenkomst die voorafgaand aan de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, is gesloten tussen Europol en dat derde land of die internationale organisatie overeenkomstig artikel 23 van Besluit 2009/371/JBZ. Deze samenwerkingsovereenkomsten worden geamendeerd vijf jaar na de datum waarop deze verordening in werking treedt en wordt vervangen door een andere overeenkomst overeenkomst punt b. [Am. 136] Voor dergelijke overdracht vereist is geen nadere toestemming nodig De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming wordt voor en tijdens de onderhandelingen tijdig over een in punt b bedoelde internationale overeenkomst geraadpleegd, met name vóór de vaststelling van het onderhandelingsmandaat en vóór de vaststelling van de definitieve tekst van de overeenkomst. Europol maakt op zijn website een regelmatig bijgewerkte lijst openbaar van de door Europol met derde landen en internationale organisaties gesloten internationale overeenkomsten en samenwerkingsovereenkomsten. [Am. 137] Europol mag werkafspraken maken ter uitvoering van dergelijke overeenkomsten of adequaatheidsbesluiten. 2. In afwijking van lid 1 mag de uitvoerend directeur , met inachtneming van de zwijg- en geheimhoudingsplicht en het proportionaliteitsbeginsel, de overdracht van persoonsgegevens aan derde landen of internationale organisaties in individuele gevallen toestaan indien: (a) de overdracht doorgifte noodzakelijk is ter bescherming van de gegevens absoluut noodzakelijk is om de essentiële belangen te beschermen een vitaal belang van de betrokkene of van een lidstaat of lidstaten overeenkomstig de doelstellingen van Europol andere persoon; of (b) de overdracht doorgifte noodzakelijk is ter vrijwaring van de gegevens absoluut noodzakelijk is om een dreigend gevaar met betrekking tot criminaliteit of terroristische misdrijven af te wenden rechtmatige belangen van de betrokkene, wanneer het recht van de lidstaat of het derde land vanuit welke de doorgifte van persoonsgegevens plaatsvindt, aldus bepaalt ; of (c) de overdracht noodzakelijk of wettelijk verplicht is vanwege een zwaarwegend algemeen belang of doorgifte van de gegevens van wezenlijk belang is ter voorkoming van een onmiddellijke en ernstige bedreiging voor de vaststelling, uitoefening of verdediging openbare veiligheid van een rechtsvordering lidstaat of een derde land; of (d) de overdracht doorgifte noodzakelijk is om een vitaal belang met het oog op de preventie, het onderzoek, de opsporing of de vervolging van strafbare feiten en de betrokkene of een andere persoon te beschermen tenuitvoerlegging van straffen; of (d bis) de doorgifte in afzonderlijke gevallen noodzakelijk is voor de vaststelling, de uitoefening of de verdediging van een recht in rechte in verband met de preventie, het onderzoek, de opsporing of de vervolging van een specifiek strafbaar feit of de tenuitvoerlegging van een specifieke straf; De uitvoerend directeur neemt in alle gevallen het gegevensbeschermingsniveau in het betrokken derde land of de internationale organisatie in aanmerking, rekening houdend met de aard van de gegevens, het beoogde doeleinde waarvoor de gegevens worden gebruikt, de duur van de beoogde verwerking, de algemene en specifieke gegevensbeschermingsvoorschriften die in dat land van toepassing zijn en de vraag of de ontvanger heeft ingestemd met specifieke door Europol gestelde voorwaarden voor de gegevens. De afwijking geldt niet voor systematische, massale of structurele gegevensoverdrachten. Daarnaast kan de raad van bestuur, in overleg met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, een overdracht of een reeks overdrachten overeenkomstig de bovenstaande punten a) tot en met d) toestaan , met inachtneming van de voor een verlengbare periode van maximaal een jaar , op voorwaarde dat passende waarborgen worden geboden betreffende de bescherming van het privéleven en van de fundamentele rechten en vrijheden van burgers , voor een verlengbare periode van maximaal een jaar . [Am. 138] 3. De uitvoerend directeur stelt de raad van bestuur en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming onverwijld in kennis van de gevallen waarin hij lid 2 heeft toegepast. [Am. 139] 3 bis. Europol houdt gedetailleerde registers bij van alle in dit artikel bedoelde overdrachten. [Am. 140] Artikel 32 Persoonsgegevens van private partijen 1. Voor zover nodig voor de verrichting van zijn taken, mag Europol persoonsgegevens verwerken van private partijen op voorwaarde dat deze niet rechtstreeks van de private partijen, maar uitsluitend zijn ontvangen via: [Am. 141] (a) een nationale eenheid van een lidstaat overeenkomstig de nationale wetgeving; (b) een contactpunt van een derde land waarmee Europol voorafgaand aan de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten overeenkomstig artikel 23 van Besluit 2009/371/JBZ; of (c) een autoriteit van een derde land of internationale organisatie waarmee de Europese Unie een internationale overeenkomst heeft gesloten op grond van artikel 218 VWEU. 2. Indien de ontvangen gegevens aan de belangen van een lidstaat raken, stelt Europol de nationale instantie van de desbetreffende lidstaat daarvan terstond in kennis. 3. Het is Europol niet toegestaan direct contact op te nemen met private partijen om persoonsgegevens op te vragen. [Am. 142] 4. De Commissie beoordeelt uiterlijk drie jaar nadat deze verordening van toepassing wordt, de noodzaak en het mogelijke effect van de directe uitwisseling van persoonsgegevens met private partijen. In deze beoordeling worden onder andere de redenen genoemd waarom de uitwisseling van persoonsgegevens met private partijen eventueel noodzakelijk is voor Europol. Artikel 33 Informatie van privépersonen 1. Informatie, met inbegrip van persoonsgegevens, van privépersonen mag door Europol worden verwerkt op voorwaarde dat deze is ontvangen via: (a) een nationale eenheid van een lidstaat overeenkomstig de nationale wetgeving; (b) een contactpunt van een derde land waarmee Europol voorafgaand aan de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten overeenkomstig artikel 23 van Besluit 2009/371/JBZ; of (c) een autoriteit van een derde land of internationale organisatie waarmee de Europese Unie een internationale overeenkomst heeft gesloten op grond van artikel 218 VWEU. 2. Indien Europol informatie, met inbegrip van persoonsgegevens, ontvangt van privépersonen die verblijven in een derde land waarmee noch op grond van artikel 23 van Besluit 2009/371/JBZ noch op grond van artikel 218 TWEU een internationale overeenkomst is gesloten, mag Europol deze informatie alleen doorgeven aan een lidstaat of aan een betrokken derde land waarmee dergelijke internationale overeenkomsten zijn gesloten. 3. Europol neemt geen direct contact op met privépersonen om informatie op te vragen. [Am. 143] Hoofdstuk VII WAARBORGEN INZAKE GEGEVENSBESCHERMING Artikel 34 Algemene beginselen inzake gegevensbescherming 1. Persoonsgegevens dienen: (a) rechtmatig, eerlijk en op eerlijke en rechtmatige transparante en controleerbare wijze ten aanzien van de betrokkene te worden verwerkt; (b) voor specifieke, expliciete en gerechtvaardigde doeleinden te worden verzameld en niet verder te worden verwerkt op een manier die onverenigbaar is met deze doeleinden . Verdere verwerking van persoonsgegevens voor historische, statistische of wetenschappelijke doeleinden wordt niet als onverenigbaar beschouwd op voorwaarde dat Europol passende voorzorgsmaatregelen neemt, met name om ervoor te zorgen dat de gegevens niet voor andere doeleinden worden verwerkt ; (c) adequaat, relevant en niet buitensporig en tot het noodzakelijke minimum beperkt te zijn in het licht van de doeleinden waarvoor ze worden verwerkt; zij worden alleen verwerkt wanneer en voor zolang als de doeleinden niet kunnen worden verwezenlijkt door het verwerken van andere gegevens dan persoonsgegevens; (d) juist te zijn en , waar nodig, te worden bijgewerkt; alle redelijke stappen moeten worden genomen om te zorgen dat persoonsgegevens die niet juist zijn met betrekking tot de doeleinden waarvoor ze zijn verwerkt, onverwijld worden gewist of gecorrigeerd; (e) te worden bewaard in een vorm die het mogelijk maakt de betrokkenen te identificeren en zulks , maar niet langer dan nodig is voor de doeleinden waarvoor de persoonsgegevens worden verwerkt . ; (e bis) dusdanig te worden verwerkt dat de betrokkene in staat is zijn rechten daadwerkelijk uit te oefenen; (e ter) met gebruikmaking van gepaste technische of organisatorische middelen op een dusdanige manier te worden verwerkt dat beschermd wordt tegen ongeoorloofde of onrechtmatige verwerking alsook tegen onopzettelijk verlies, vernietiging of beschadiging; (e quater) uitsluitend te worden verwerkt door daartoe naar behoren gemachtigde personeelsleden die de gegevens voor de uitoefening van hun taken nodig hebben. 1 bis. Europol maakt een document openbaar waarin de voorschriften betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de beschikbare middelen voor de uitoefening van de rechten van de betrokkenen, op begrijpelijke wijze worden beschreven. [Am. 144] Artikel 35 Verschillende graden van juistheid en betrouwbaarheid van persoonsgegevens 1. De bron van de uit een lidstaat afkomstige informatie wordt zo veel mogelijk beoordeeld door de lidstaat die de informatie heeft verstrekt, en wel aan de hand van de volgende evaluatiecodes voor de bronnen: [Am. 145] (A): er bestaat geen twijfel omtrent de authenticiteit, de betrouwbaarheid of de bevoegdheid van de informatiebron, of de bron is in het verleden in alle gevallen betrouwbaar gebleken; (B): de informatiebron is in het verleden in de meeste gevallen betrouwbaar gebleken; (C): de informatiebron is in het verleden in de meeste gevallen onbetrouwbaar gebleken; (X): de betrouwbaarheid van de informatiebron kan niet worden beoordeeld. 2. De uit een lidstaat afkomstige informatie wordt zo veel mogelijk beoordeeld door de lidstaat die de informatie heeft verstrekt, en wel op basis van de betrouwbaarheid van de gegevens, aan de hand van de volgende evaluatiecodes voor de informatie: [Am. 146] (1): informatie die zonder enige twijfel correct is; (2): informatie die de bron uit de eerste hand heeft, maar de informerende ambtenaar niet; (3): informatie die de bron niet uit de eerste hand heeft, maar die wordt gestaafd door andere reeds opgeslagen informatie; (4): informatie die de bron niet uit de eerste hand heeft en die op geen enkele manier kan worden bevestigd. 3. Indien Europol aan de hand van de reeds beschikbare informatie tot de conclusie komt dat de beoordeling moet worden bijgesteld, brengt het de betrokken lidstaat op de hoogte en tracht het overeenstemming te bereiken over een wijziging van de beoordeling. Zonder overeenstemming wijzigt Europol de beoordeling niet. 4. Indien Europol van een lidstaat informatie zonder beoordeling ontvangt, tracht beoordeelt het de betrouwbaarheid van de bron of de informatie zo veel mogelijk te beoordelen aan de hand van de reeds beschikbare informatie. De beoordeling van specifieke gegevens en informatie geschiedt in overeenstemming met de lidstaat die de gegevens heeft verstrekt. Een lidstaat kan ook met Europol tot een algemene overeenstemming komen over de beoordeling van bepaalde soorten gegevens en bepaalde bronnen. Indien in een specifiek geval geen overeenstemming wordt bereikt of bij gebreke van een algemene overeenstemming, beoordeelt Europol de informatie of de gegevens overeenkomstig lid 1, code (X), en lid 2, code (4). [Am. 147] 5. Dit artikel is van overeenkomstige toepassing op gegevens of informatie die Europol van een derde land of internationale organisatie ontvangt. 6. Informatie uit openbaar beschikbare bronnen wordt door Europol beoordeeld op basis van de evaluatiecodes van de leden 1 en 2 (X) en (4) . [Am. 148] Artikel 36 Verwerking van speciale categorieën persoonsgegevens en van verschillende categorieën betrokkenen 1. Verwerking van persoonsgegevens van slachtoffers van een strafbaar feit, getuigen of overige personen die informatie kunnen verstrekken over strafbare feiten, of van minderjarigen is verboden, tenzij strikt noodzakelijk voor en gerechtvaardigd om redenen van de preventie of bestrijding van criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol valt. [Am. 149] 2. De al dan niet geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens waaruit ras , of etnische of sociale afkomst, politieke overtuiging, godsdienstige of andere levensbeschouwing of lidmaatschap van een vakvereniging blijkt, alsmede van persoonsgegevens die betrekking hebben op gezondheid of seksueel gedrag, is verboden, tenzij strikt noodzakelijk voor en gerechtvaardigd om redenen van de preventie of bestrijding van criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol valt en indien deze gegevens een aanvulling vormen op andere persoonsgegevens die reeds zijn verwerkt door Europol. [Am. 150] 3. Alleen Europol heeft toegang tot de in lid 1 en 2 genoemde persoonsgegevens. De uitvoerend directeur verleent een beperkt aantal ambtenaren toegangsrecht, indien nodig voor de vervulling van hun taken. 4. Beslissingen met rechtsgevolgen voor een betrokkene mogen niet louter worden gebaseerd op de in lid 2geautomatiseerde 2 geautomatiseerde verwerking van gegevens waarvan sprake is, tenzij de beslissing uitdrukkelijk is toegestaan door de nationale wetgeving of de wetgeving van de Unie of , indien nodig, door de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. [Am. 151] 5. De in lid 1 en 2 genoemde persoonsgegevens worden niet doorgegeven aan lidstaten, organen van de Unie, derde landen of internationale organisaties, tenzij strikt noodzakelijk en gerechtvaardigd in individuele gevallen met betrekking tot criminaliteit die onder de bevoegdheid van Europol valt. Bij een dergelijke doorgifte worden de bepalingen van hoofdstuk VI van deze verordening in acht genomen. [Am. 152] 6. Europol verstrekt aan de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming halfjaarlijks een overzicht van alle in lid 2 genoemde persoonsgegevens die het heeft verwerkt. Artikel 37 Termijnen voor opslag en uitwissing van persoonsgegevens 1. De door Europol verwerkte persoonsgegevens worden door Europol niet langer opgeslagen dan nodig is om zijn doelstellingen te verwezenlijken strikt noodzakelijk is voor de doeleinden waarvoor de gegevens worden verwerkt . [Am. 153] 2. Europol toetst de noodzaak van verdere opslag in ieder geval niet later dan drie jaar na het de eerste verwerking van de persoonsgegevens. Europol kan besluiten de persoonsgegevens voort te zetten tot de volgende toetsing, die plaatsvindt na nog eens een periode van drie jaar, in het geval dat verdere opslag nog altijd nodig is voor het verrichten van de taken van Europol. De redenen voor verdere opslag worden onderbouwd en geregistreerd. In het geval wordt besloten tot verdere opslag van de persoonsgegevens, worden deze gegevens automatisch na drie jaar gewist. 3. In het geval dat gegevens met betrekking tot personen zoals genoemd in artikel 36, leden 1 en 2, worden opgeslagen gedurende een periode van meer dan vijf jaar, wordt de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming dienovereenkomstig geïnformeerd. 4. Indien een lidstaat, een orgaan van de Unie, of een derde land of internationale organisatie bij een overdracht overeenkomstig artikel 25, lid 2, beperkingen heeft gesteld die strekken tot eerdere uitwissing of vernietiging van de persoonsgegevens, verwijdert Europol de persoonsgegevens overeenkomstig die beperkingen. Indien op grond van informatie die uitvoeriger is dan die waarover de verstrekkende partij beschikt, verdere opslag van de gegevens nodig wordt geacht voor het verrichten van de taken van Europol, verzoekt Europol de verstrekkende partij om toestemming om de opslag van de gegevens voort te zetten en motiveert het deze verdere opslag. 5. Indien een lidstaat, een orgaan van de Unie, een derde land of internationale organisatie de aan Europol verstrekte gegevens uit zijn of haar nationale bestanden wist, brengt hij of zij Europol hiervan op de hoogte. Europol wist de gegevens tenzij op grond van informatie die uitvoeriger is dan die waarover de verstrekkende partij beschikt, verdere opslag van de gegevens nodig wordt geacht voor de doelstellingen van Europol. Europol brengt de verstrekkende partij op de hoogte van de verdere opslag van deze gegevens en motiveert deze verdere opslag. 6. Persoonsgegevens worden niet gewist indien: a) dit de belangen van een betrokkene die moet worden beschermd, zou schaden. In dergelijke gevallen worden de gegevens uitsluitend gebruikt met uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de betrokkene; [Am. 154] (b) hun juistheid wordt betwist door de betrokkene, en dit gedurende een periode waarin de lidstaten of Europol, waar nodig, de juistheid van de gegevens kunnen controleren; (g) (c) de persoonsgegevens moeten worden bewaard als bewijsmateriaal of voor de vaststelling, uitoefening of verdediging van een rechtsvordering ; [Am. 155] (d) de betrokkene zich tegen de uitwissing verzet en in plaats daarvan verzoekt om een gebruiksbeperking. Artikel 38 Beveiliging van de verwerking 1. Europol treft alle passende technische en organisatorische maatregelen om de persoonsgegevens te beschermen tegen ongewilde dan wel onrechtmatige vernietiging, ongewild verlies, ongeoorloofde verspreiding, wijziging of toegang, alsmede tegen enige andere vorm van ongeoorloofde verwerking. 2. Europol treft met het oog op de geautomatiseerde verwerking van gegevens passende maatregelen om: (a) te verhinderen dat onbevoegden toegang krijgen tot installaties voor de verwerking van persoonsgegevens (controle op de toegang tot de installatie); (b) te verhinderen dat onbevoegden de gegevensdragers lezen, kopiëren, wijzigen of meenemen (controle op de gegevensdragers); (c) te verhinderen dat onbevoegden gegevens invoeren of opgeslagen persoonsgegevens lezen, wijzigen of verwijderen (opslagcontrole); (d) te verhinderen dat onbevoegden de systemen voor geautomatiseerde gegevensverwerking gebruiken met behulp van datatransmissieapparatuur (gebruikscontrole); (e) te waarborgen dat diegenen die bevoegd zijn tot het gebruik van een systeem voor geautomatiseerde gegevensverwerking uitsluitend toegang krijgen tot de gegevens waarvoor hun recht van toegang geldt (toegangscontrole); (f) te waarborgen dat kan worden nagegaan en vastgesteld aan welke eenheden persoonsgegevens met behulp van datatransmissieapparatuur verstrekt kunnen worden (transmissiecontrole); (g) te waarborgen dat kan worden nagegaan en vastgesteld welke persoonsgegevens in de systemen voor geautomatiseerde gegevensverwerking zijn ingevoerd, alsook wanneer en door wie de gegevens zijn ingevoerd (invoercontrole); (g bis) ervoor te zorgen dat kan worden nagegaan en vastgesteld welke gegevens door welk personeelslid op welk tijdstip zijn opgevraagd (toegangsregistratie); [Am. 156] (h) te verhinderen dat bij de overdracht van persoonsgegevens of bij het vervoer van gegevensdragers onbevoegden gegevens lezen, kopiëren, wijzigen of verwijderen (transportcontrole); (i) te waarborgen dat de gebruikte systemen in geval van storing onverwijld opnieuw ingezet kunnen worden (herstel); (j) te waarborgen dat de functies van het systeem foutloos verlopen, dat eventuele functionele storingen onmiddellijk worden gesignaleerd (betrouwbaarheid) en dat opgeslagen gegevens niet door verkeerd functioneren van het systeem kunnen worden vervalst (echtheid). 3. Europol en de lidstaten stellen mechanismen vast om de beveiliging rond alle informatiesystemen te garanderen. Artikel 38 bis Beoogd niveau van gegevensbescherming en standaardwaarde van gegevensbescherming 1. Europol legt zodanig passende technische en organisatorische maatregelen en procedures ten uitvoer dat de verwerking aan de voorwaarden van deze verordening voldoet en de bescherming van de rechten van de betrokkene gewaarborgd is. 2. Europol voorziet in mechanismen om te waarborgen dat, tenzij uitdrukkelijk anders wordt bepaald, slechts die persoonsgegevens worden verwerkt die voor de doeleinden van de verwerking noodzakelijk zijn. [Am. 157] Artikel 38 ter Melding van een inbreuk in verband met persoonsgegevens aan de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming 1. In geval van een inbreuk in verband met persoonsgegevens meldt Europol de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming deze inbreuk zonder onnodige vertraging en zo mogelijk niet later dan 24 uur nadat het ervan kennis heeft gekregen. Wanneer de melding niet binnen 24 uur plaatsvindt, doet Europol de melding vergezeld gaan van een motivering. 2. De in lid 1 bedoelde melding bevat ten minste: (a) een omschrijving van de aard van de inbreuk in verband met persoonsgegevens, waaronder de betrokken categorieën en aantallen betrokkenen en categorieën en aantallen gegevensrecords; (b) aanbevelingen voor maatregelen om de mogelijk nadelige gevolgen van de inbreuk in verband met persoonsgegevens te verminderen; (c) een omschrijving van de mogelijke gevolgen van de inbreuk in verband met persoonsgegevens; (d) een omschrijving van de maatregelen die de voor de verwerking verantwoordelijke heeft voorgesteld of genomen om de inbreuk in verband met persoonsgegevens aan te pakken. 3. Europol documenteert alle inbreuken in verband met persoonsgegevens, met inbegrip van de feiten omtrent de inbreuk, de gevolgen van de inbreuk en de corrigerende maatregelen die zijn genomen, teneinde de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming in staat te stellen de naleving van dit artikel te controleren. [Am. 158] Artikel 38 quater Melding van een inbreuk in verband met persoonsgegevens aan de betrokkene 1. Wanneer de in artikel 38 ter bedoelde inbreuk in verband met persoonsgegevens waarschijnlijk negatieve gevolgen voor de bescherming van de persoonsgegevens of de privacy van de betrokkene heeft, deelt Europol de betrokkene de inbreuk in verband met persoonsgegevens zonder onnodige vertraging mee. 2. De in lid 1 bedoelde mededeling aan de betrokkene bevat een omschrijving van de aard van de inbreuk in verband met persoonsgegevens en de naam en de contactgegevens van de in artikel 44 genoemde gegevensbeschermingsfunctionaris. 3. Melding van een inbreuk in verband met persoonsgegevens aan de betrokkene is niet vereist wanneer de Europol tot voldoening van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming aantoont dat het passende technische beschermingsmaatregelen heeft genomen en dat deze maatregelen werden toegepast op de persoonsgegevens waarop de inbreuk in verband met persoonsgegevens betrekking heeft. Dergelijke technologische beschermingsmaatregelen maken de gegevens onbegrijpelijk voor eenieder die geen recht op toegang daartoe heeft. 4. De melding aan de betrokkene kan uitgesteld, beperkt of achterwege gelaten worden, wanneer dit, met inachtneming van de gerechtvaardigde belangen van de persoon in kwestie, een noodzakelijke en evenredige maatregel is: (a) om belemmering van officiële of gerechtelijke onderzoeken of procedures te voorkomen; (b) om te voorkomen dat afbreuk wordt gedaan aan de preventie, de opsporing, het onderzoek of de vervolging ter zake van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen; (c) ter bescherming van de openbare of de nationale veiligheid; (d) de rechten en vrijheden van derden te beschermen. [Am. 159] Artikel 39 Recht van toegang van de betrokkene 1. Elke betrokkene heeft het recht om, met redelijke tussenpozen, informatie te vragen over de verwerking van hem betreffende persoonsgegevens door Europol. Indien dergelijke persoonsgegevens worden verwerkt, verstrekt Europol de betrokkene ten minste : [Am. 160] (a) uitsluitsel omtrent het al dan niet bestaan van verwerkingen van hem betreffende gegevens; (b) ten minste informatie over de doeleinden van de verwerking, over de categorieën gegevens waarop de verwerking betrekking heeft , over de periode gedurende welke de gegevens worden opgeslagen en over de ontvangers aan wie de gegevens worden verstrekt; [Am. 161] (c) in een begrijpelijke vorm de gegevens die worden verwerkt en beschikbare informatie over de bronnen ervan; (c bis) een verwijzing naar de rechtsgrondslag op basis waarvan de gegevens worden verwerkt; [Am. 162] (c ter) informatie over het recht van de betrokkene om van Europol rectificatie of wissing van hem betreffende persoonsgegevens of beperking van de verwerking van die gegevens te verlangen; [Am. 163] (c quater) een kopie van de gegevens die worden verwerkt. [Am. 164] 2. Elke betrokkene die zijn rechten uit hoofde van dit artikel wil uitoefenen, kan daartoe in de lidstaat van zijn keuze zonder buitensporige kosten kosteloos een verzoek indienen bij de daartoe aangewezen autoriteit van die lidstaat. Deze autoriteit geeft het verzoek onmiddellijk, en in ieder geval binnen een maand na ontvangst, door aan Europol. Europol bevestigt de ontvangst van het verzoek. [Ams. 165 en 234 ] 3. Europol beantwoordt het verzoek onmiddellijk, en in ieder geval binnen drie maanden na ontvangst het van de nationale autoriteit te hebben ontvangen . [Am. 166] 4. Europol raadpleegt de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten alvorens een beslissing te nemen. Een besluit betreffende de toegang tot gegevens veronderstelt nauwe samenwerking tussen Europol en de lidstaten die het rechtstreeks aangaat of de betrokkene toegang tot die gegevens wordt verleend. Indien een lidstaat bezwaar maakt tegen het door Europol voorgestelde antwoord, stelt hij Europol in kennis van de redenen voor dit bezwaar. 5. Toegang tot persoonsgegevens De informatieverstrekking naar aanleiding van een verzoek als bedoeld in lid 1 wordt geweigerd voor zover een dergelijke gedeeltelijke of beperkt, indien dit volledige weigering noodzakelijk is om: [Am. 167] (a) Europol in staat te stellen zijn taken naar behoren te vervullen; (b) de veiligheid en de openbare orde van de lidstaten te beschermen of criminaliteit te voorkomen; (c) te waarborgen dat een nationaal onderzoek niet in gevaar wordt gebracht; (d) de rechten en vrijheden van derden te beschermen. Bij elk besluit ten aanzien van de beperking of de weigering van de toegang tot de gevraagde informatie wordt rekening gehouden met de grondrechten en de belangen van de betrokkene. [Am. 168] 6. Europol stelt de betrokkene schriftelijk in kennis van de redenen voor een dergelijk besluit en van diens recht om een klacht in te dienen bij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. Informatie over de feitelijke en juridische omstandigheden waarop dit besluit is gebaseerd, kan worden weggelaten indien de ingevolge lid 5 opgelegde beperking ten gevolge van het verstrekken van dergelijke informatie haar effect zou verliezen. Artikel 40 Recht van correctie, uitwissing en afscherming 1. Elke betrokkene heeft het recht om Europol te verzoeken om zijn persoonsgegevens te corrigeren indien deze onjuist zijn en , waar mogelijk en noodzakelijk, aan te vullen of bij te werken. [Am. 169] 2. Elke betrokkene heeft het recht om Europol te verzoeken om de persoonsgegevens met betrekking tot hem te wissen, indien deze niet langer vereist zijn voor de doeleinden waarvoor ze rechtmatig zijn verzameld of waarvoor ze rechtmatig verder zijn verwerkt. 3. Persoonsgegevens worden daarentegen afgeschermd in plaats van gewist, indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat het wissen van de gegevens de gerechtvaardigde belangen van de betrokkene zou kunnen schaden. Afgeschermde gegevens worden alleen gebruikt voor het doel ten behoeve waarvan zij niet zijn gewist. 4. In het geval de in de leden 1, 2 en 3 genoemde gegevens, die in bezit zijn van Europol, aan deze laatste zijn verstrekt door derde landen of internationale organisaties, dan wel voortvloeien uit eigen onderzoek van Europol, is Europol verplicht deze gegevens te corrigeren, te wissen of af te schermen schermen en, indien van toepassing, de aanmakers van de gegevens daarvan in kennis te stellen . [Am. 170] 5. In het geval de in de leden 1, 2 en 3 genoemde gegevens, die in bezit zijn van Europol, aan deze laatste zijn verstrekt door lidstaten, zijn de desbetreffende lidstaten verplicht deze gegevens in samenwerking met Europol te corrigeren, te wissen of af te schermen. 6. Indien onjuiste gegevens via een andere passende weg zijn overgedragen of indien de onjuistheden in de door de lidstaten verstrekte gegevens te wijten zijn aan foutieve overdracht of met deze verordening strijdige verstrekking, of indien de onjuistheden het gevolg zijn van foutieve of met deze verordening strijdige invoer, verwerking of opslag door Europol, corrigeert of wist Europol deze gegevens in samenwerking met de betrokken lidstaten. 7. In de in de leden 4, 5 en 6 bedoelde gevallen worden de ontvangers van die gegevens onverwijld ingelicht. Overeenkomstig de daarvoor geldende regels, zijn de ontvangers verplicht deze gegevens in hun systemen te corrigeren, te wissen of af te schermen. 8. Europol laat de betrokkene zonder onnodige vertraging en in ieder geval binnen drie maanden schriftelijk weten dat de hem betreffende gegevens zijn gecorrigeerd, gewist of afgeschermd. 9. Europol stelt de betrokkene schriftelijk in kennis van elke weigering of correctie, van elke uitwissing of afscherming, en van de mogelijkheid om een klacht in te dienen bij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming of om gerechtelijk beroep aan te tekenen. Artikel 41 Verantwoordelijkheid voor de gegevensbescherming 1. Europol slaat de persoonsgegevens zodanig op dat de bron ervan overeenkomstig artikel 23 kan worden vastgesteld. 1 bis. Europol slaat de persoonsgegevens zodanig op dat ze gecorrigeerd en gewist kunnen worden. [Am. 171] 2. De verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van de persoonsgegevens in de zin van artikel 34, onder d), ligt bij de lidstaat die de persoonsgegevens aan Europol heeft verstrekt en bij Europol voor die gegevens die zijn verstrekt door organen van de Unie, derde landen of internationale organisaties, alsmede voor persoonsgegevens die door Europol zijn ontleend aanopenbaar aan openbaar beschikbare bronnen. Organen van de Unie zijn tot en met het tijdstip van overdracht verantwoordelijk voor de kwaliteit van de gegevens. [Am. 172] 3. De verantwoordelijkheid voor naleving van de in artikel 34, onder a), b), c) en e), b vastgestelde beginselen ligt bij Europol. 4. De verantwoordelijkheid voor de rechtmatigheid van de overdracht toepasselijke gegevensbeschermingsbeginselen ligt bij: [Am. 173] (a) de lidstaat die de gegevens heeft verstrekt in het geval van persoonsgegevens die lidstaten aan Europol hebben verstrekt; en (b) bij Europol in het geval van gegevens die zijn verstrekt door Europol aan lidstaten en derde landen of internationale organisaties. 5. De verantwoordelijkheid voor de rechtmatigheid van de overdracht ligt bij Europol in het geval van een overdracht tussen Europol en een orgaan van de Unie. Onverminderd de vorige zin zijn zowel Europol als de ontvanger verantwoordelijk voor de rechtmatigheid van deze gegevensverstrekking, indien gegevens door Europol worden verstrekt op verzoek van de ontvanger. Daarnaast is Europol verantwoordelijk voor alle gegevensverwerkingsactiviteiten die het uitvoert. Europol gaat de bevoegdheid van de ontvanger na en beoordeelt of de doorgifte van de gegevens noodzakelijk is. Bij twijfel over de noodzaak van de doorgifte vraagt Europol de ontvanger om nadere toelichting. De ontvanger draagt er zorg voor dat de noodzaak van de doorgifte van de gegevens kan worden geverifieerd. De ontvanger verwerkt de persoonsgegevens uitsluitend voor de doeleinden waarvoor ze werden doorgegeven. [Am. 174] Artikel 42 Voorafgaande controle 1. De persoonsgegevens die worden verwerkt en deel zullen uitmaken van een nieuw bestand als onderdeel van een reeks verwerkingen met het oog op één of meerdere onderling verbonden doeleinden in verband met Europols kerntaken , worden vooraf gecontroleerd indien: [Am. 175] (a) ze behoren tot speciale gegevenscategorieën in de zin van artikel 36, lid 2; (b) de soort verwerking, waarbij met name wordt gebruikgemaakt van nieuwe technologieën, mechanismen of procedures, anderszins specifieke risico’s inhoudt voor de fundamentele rechten en vrijheden en met name de bescherming van persoonsgegevens van betrokkenen. 2. De voorafgaande controles worden uitgevoerd door de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming na ontvangst van een kennisgeving van de gegevensbeschermingsfunctionaris; de gegevensbeschermingsfunctionaris overlegt met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming indien hij twijfels heeft over de noodzaak van een voorafgaande controle. 3. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geeft zijn advies binnen twee maanden na ontvangst van de kennisgeving. Deze termijn kan kan te allen tijde worden opgeschort totdat de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de aanvullende informatie heeft ontvangen die hij eventueel heeft opgevraagd. Deze periode kan ook worden verlengd met twee maanden bij besluit van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, indien de complexiteit van de zaak dit vereist. Er zijn ten hoogste twee verlengingen mogelijk. Dit besluit wordt meegedeeld aan Europol voordat de oorspronkelijke periode van twee maanden is verstreken. [Am. 176] Indien het advies niet is verstrekt vóór het einde van de periode van twee maanden, of van een verlenging daarvan, wordt het advies geacht gunstig te zijn. Indien de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming van mening is dat de gemelde verwerking een inbreuk kan zijn op deze verordening, doet hij waar nodig voorstellen om dergelijke inbreuk te vermijden. Indien Europol de verwerkingsactiviteit niet dienovereenkomstig wijzigt, kan de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de aan hem bij artikel 46, lid 3, verleende bevoegdheden uitoefenen. 4. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming houdt een register bij van alle verwerkingsactiviteiten die aan hem krachtens lid 1 zijn gemeld. Dit register maakt deel uit van het register bedoeld in artikel 27, lid 5, van Verordening (EG) nr. 45/2001. Artikel 43 Registratie en documentatie 1. Europol houdt gegevens bij betreffende de verzameling, wijziging, toegang, opvraging, bekendmaking, samenvoeging of uitwissing van persoonsgegevens en van de toegang tot de persoonsgegevens teneinde te controleren of de gegevensverwerking rechtmatig is, interne controle uit te oefenen en de integriteit en de beveiliging van de gegevens te waarborgen. Dergelijke registratie of documentatie wordt na drie jaar weer verwijderd, tenzij de gegevens verder vereist zijn voor een lopende controle. De registratiegegevens kunnen niet worden gewijzigd. [Am. 177] 2. De overeenkomstig lid 1 bijgehouden registratiegegevens of documentatie wordt op verzoek bekendgemaakt aan de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming ten behoeve van de controle op de gegevensverwerking. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming gebruikt die informatie uitsluitend om de gegevensverwerking te controleren, voor een behoorlijke gegevensverwerking te zorgen en de integriteit en beveiliging van de gegevens te waarborgen. Artikel 44 Gegevensbeschermingsfunctionaris 1. De raad van bestuur benoemt een gegevensbeschermingsfunctionaris , die deel uitmaakt van het personeel. Bij het vervullen van zijn taken treedt hij onafhankelijk op. 2. De gegevensbeschermingsfunctionaris wordt gekozen op basis van zijn persoonlijke en professionele kwaliteiten en, met name, zijn deskundigheid inzake gegevensbescherming. 3. De selectie van de gegevensbeschermingsfunctionaris mag niet kunnen leiden tot een belangenconflict tussen zijn taak als gegevensbeschermingsfunctionaris en andere officiële taken, met name in verband met de toepassing van deze verordening. 4. De gegevensbeschermingsfunctionaris wordt benoemd voor een termijn van twee tot vijf jaar. Hij kan opnieuw worden benoemd maar de totale duur van zijn mandaat mag niet meer dan tien jaar bedragen. Hij kan door de instelling of het orgaan van de EU waardoor hij is benoemd uit zijnfunctie van gegevensbeschermingsfunctionaris worden ontheven, uitsluitend met toestemming van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, indien hij niet langer aan de voorwaarden voldoet voor de verrichting van zijn taken. 5. Na zijn benoeming wordt de gegevensbeschermingsfunctionaris door de instelling of het orgaan waardoor hij is benoemd, aangemeld bij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. 6. Voor de verrichting van zijn taken mag de gegevensbeschermingsfunctionaris geen instructies ontvangen. 7. De gegevensbeschermingsfunctionaris is met name belast met de volgende taken met betrekking tot persoonsgegevens, met uitzondering van persoonsgegevens van personeelsleden van Europol en administratieve persoonsgegevens: (a) op onafhankelijke wijze toezien op de rechtmatigheid van de gegevensverwerking en op de naleving interne toepassing van de bepalingen van deze verordening met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens; [Am. 178] (b) erop toezien dat de verstrekking en de ontvangst van persoonsgegevens worden geregistreerd overeenkomstig deze verordening; (c) erop toezien dat de betrokkenen op hun verzoek in kennis worden gesteld van hun rechten op grond van deze verordening; (d) samenwerken met de personeelsleden van Europol die verantwoordelijk zijn voor procedures, opleiding en advies op het gebied van gegevensverwerking; (e) samenwerken met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming , met name wat betreft de in artikel 42 genoemde verwerkingsactiviteiten ; [Am. 179] (f) opstellen van een jaarverslag en dit verslag voorleggen aan de raad van bestuur en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. (f bis) fungeren als contactpersoon voor verzoeken om toegang als bedoeld in artikel 39. [Am. 180] (f ter) bijhouden van een register van alle door Europol uitgevoerde gegevensverwerkingsactiviteiten, met inbegrip van, in voorkomend geval, informatie betreffende het doel, categorieën gegevens, ontvangers, termijnen voor afscherming en wissing, gegevensoverdrachten aan derde landen of internationale organisaties en beveiligingsmaatregelen; [Am. 181] (f quater) bijhouden van een register van de incidenten en inbreuken op de beveiliging, zowel met betrekking tot operationele als administratieve persoonsgegevens; [Am. 182] 8. Daarnaast vervult de gegevensbeschermingsfunctionaris de functies die in Verordening (EG) nr. 45/2001 zijn vastgesteld met betrekking tot zowel alle persoonsgegevens van personeelsleden van Europol als alle administratieve persoonsgegevens. [Am. 183] 9. Bij het verrichten van zijn taken heeft de gegevensbeschermingsfunctionaris toegang tot alle door Europol verwerkte gegevens en tot alle dienstruimten van Europol. Die toegang is te allen tijde zonder voorafgaand verzoek mogelijk. [Am. 184] 10. Indien de gegevensbeschermingsfunctionaris van oordeel is dat de bepalingen van deze verordening met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens niet worden nageleefd, stelt hij de uitvoerend directeur hiervan in kennis, waarbij hij hem verzoekt om deze situatie van niet-naleving binnen een bepaalde termijn op te lossen. Indien de uitvoerend directeur deze situatie van niet-naleving niet binnen de gestelde termijn oplost, legt de gegevensbeschermingsfunctionaris de zaak voor aan de raad van bestuur en komt hij met de raad van bestuur een bepaalde antwoordtermijn overeen. Indien de raad van bestuur deze situatie van niet-naleving niet binnen de gestelde termijn oplost, legt de gegevensbeschermingsfunctionaris de zaak voor aan de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. 11. Uitvoeringsregels met betrekking tot de gegevensbeschermingsfunctionaris worden vastgesteld door de raad van bestuur. De uitvoeringsregels hebben met name betrekking op de selectieprocedure voor de functie van gegevensbeschermingsfunctionaris en zijn ontslag, alsmede de taken, de verplichtingen en bevoegdheden, en de waarborgen voor de onafhankelijkheid van de gegevensbeschermingsfunctionaris. Europol voorziet de gegevensbeschermingsfunctionaris van de nodige personeelsleden en middelen voor de verrichting van zijn taken. Deze personeelsleden hebben alleen toegang tot door Europol verwerkte persoonsgegevens en de dienstruimten van Europol voor zover nodig voor de vervulling van hun taken. Die toegang is te allen tijde zonder voorafgaand verzoek mogelijk. [Am. 185] 11 bis. De gegevensbeschermingsfunctionaris moet worden voorzien van de nodige middelen voor de uitvoering van zijn opdracht. [Am. 186] Artikel 45 Toezicht door het nationale controleorgaan 1. Elke lidstaat wijst een nationaal controleorgaan aan, dat onafhankelijk en volgens het nationale recht toeziet op de rechtmatigheid van de overdracht, de opvraging en de verstrekking aan Europol van persoonsgegevens door de betrokken lidstaat, en dat toetst of de rechten van de betrokkene door deze overdracht, opvraging of verstrekking niet worden geschaad. Het controleorgaan heeft daartoe bij de nationale eenheden of ten kantore van de verbindingsofficieren toegang tot de gegevens die door de lidstaat zijn ingevoerd in het Europol-informatiesysteem overeenkomstig de geldende nationale procedures. 2. Om hun toezichtfunctie te kunnen uitoefenen hebben de nationale controleorganen toegang tot de kantoren en documenten van hun respectieve verbindingsofficieren bij Europol. 3. De nationale controleorganen zien, overeenkomstig de geldende nationale procedures, toe op de werkzaamheden van de nationale eenheden en die van de verbindingsofficieren, voor zover deze werkzaamheden de bescherming van persoonsgegevens betreffen. Ook houden zij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming op de hoogte van alle stappen die zij nemen in verband met Europol. 4. Eenieder heeft het recht het nationale controleorgaan te verzoeken om te toetsen of de overdracht of verstrekking van zijn persoonsgegevens aan Europol, op enigerlei wijze, alsmede de toegang tot de gegevens door de betrokken lidstaat, rechtmatig zijn. Dit recht wordt uitgeoefend overeenkomstig het nationale recht van de lidstaat waar het verzoek is ingediend. Artikel 46 Toezicht door de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming 1. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is belast met het toezien op en het verzekeren van de toepassing van de bepalingen van deze verordening betreffende de bescherming van de fundamentele rechten en vrijheden van natuurlijke personen bij de verwerking van persoonsgegevens door Europol, alsmede voor het verstrekken van advies aan Europol en aan de betrokkenen inzake de verwerking van persoonsgegevens. Daartoe vervult hij de bij lid 2 opgedragen taken en oefent hij de bij lid 3 verleende bevoegdheden uit. 2. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is ingevolge deze verordening belast met de volgende taken: (a) klachten behandelen en onderzoeken en de betrokkene op de hoogte brengen van de conclusie binnen een redelijke termijn; (b) onderzoek voeren op eigen initiatief of naar aanleiding van een klacht, en de betrokkene binnen een redelijke termijn onverwijld op de hoogte brengen van de conclusie ; [Am. 187] (c) toezien op en zorgen voor de toepassing door Europol van de bepalingen van deze verordening en andere wetten van de Unie met betrekking tot de bescherming van natuurlijke personen bij de verwerking van persoonsgegevens; (d) Europol op eigen initiatief of naar aanleiding van een raadpleging adviseren over alles wat de verwerking van persoonsgegevens betreft, met name vóór het opstellen van interne regels betreffende de bescherming van fundamentele rechten en vrijheden bij de verwerking van persoonsgegevens; (e) de uitzonderingen, waarborgen, toestemmingen en voorwaarden waarvan sprake is in artikel 36, lid 4, vaststellen, motiveren en openbaar maken; (f) een register bijhouden van verwerkingsactiviteiten die op grond van artikel 42, lid 1, aan hem werden gemeld en op grond van artikel 42, lid 4, werden geregistreerd; (g) een voorafgaande controle uitvoeren van aan hem gemelde verwerkingsactiviteiten. 3. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming mag ingevolge deze verordening: (a) betrokkenen adviseren over de uitoefening van hun rechten; (b) de zaak voorleggen aan Europol in het geval van een vermeende inbreuk op de bepalingen betreffende de verwerking van persoonsgegevens en, eventueel, voorstellen doen de inbreuk ongedaan te maken en de betrokkenen beter te beschermen; (c) de inwilliging gelasten van verzoeken om uitoefening van bepaalde met die gegevens samenhangende rechten, wanneer die verzoeken, in strijd met de artikelen 39 tot en met 40, zijn geweigerd; (d) Europol waarschuwen of aanmanen; (e) de correctie, afscherming, uitwissing of vernietiging van alle gegevens bevelen wanneer ze in strijd met de bepalingen inzake de verwerking van persoonsgegevens zijn verwerkt, en de melding van dergelijke acties aan de derde partijen aan wie de gegevens zijn bekendgemaakt; (f) de raad van bestuur voorstellen om een tijdelijk of definitief gedeeltelijk of algeheel verbod op verwerking opleggen op te leggen ; [Am. 189] (g) de zaak voorleggen aan Europol en, indien nodig, het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; (h) de zaak voorleggen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie overeenkomstig de in het Verdrag vastgestelde voorwaarden; (i) tussenkomen in procedures die aanhangig zijn gemaakt bij het Hof van Justitie van de Europese Unie. 4. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is bevoegd: (a) van Europol toegang te verkrijgen tot alle persoonsgegevens en alle informatie die hij nodigt heeft voor onderzoeksdoeleinden; (b) toegang verkrijgen tot de dienstruimten waar Europol zijn activiteiten uitvoert wanneer op redelijke gronden kan worden aangenomen dat een activiteit waarop deze verordening betrekking heeft, daar wordt uitgevoerd. 5. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming stelt een jaarverslag op over de controleactiviteiten met betrekking tot Europol. Dit verslag maakt onderdeel uit van het in artikel 48 van Verordening (EG) nr. 45/2001 bedoelde jaarverslag van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. Dit verslag bevat statistische informatie betreffende klachten, onderzoeken, de verwerking van gevoelige gegevens, overdrachten van persoonsgegevens aan derde landen en internationale organisaties, voorafgaande controle en kennisgevingen en de uitoefening van de in lid 3 bedoelde bevoegdheden. Dit verslag wordt toegestuurd en toegelicht aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep en toegestuurd aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Op basis van dit verslag kunnen het Europees Parlement en de Raad de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming verzoeken aanvullende maatregelen te treffen om de toepassing van de bepalingen van deze verordening te verzekeren. [Am. 190] 6. De leden en de personeelsleden van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming zijn gehouden aan de geheimhoudingsplicht conform artikel 69. Artikel 47 Samenwerking tussen de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de nationale gegevensbeschermingsinstanties 1. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming werkt nauw samen met de nationale controleorganen bij specifieke kwesties waarvoor nationale betrokkenheid vereist is, met name in het geval dat de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming of een nationaal controleorgaan grote verschillen tussen de praktijken van de lidstaten of een potentieel onrechtmatige gegevensverstrekking in het gebruik van de kanalen van Europol voor gegevensuitwisseling constateert, dan wel in de context van vragen die worden gesteld door een of meer nationale controleorganen ten aanzien van de uitvoering en de interpretatie van deze verordening. 2. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming doet, wanneer relevant, bij de uitoefening van zijn i n artikel 46, lid 2, vermelde taken een beroep op de gevallen die worden genoemd in lid 1, wisselen deskundigheid en de ervaring van de nationale gegevensbeschermingsinstanties. Bij het verrichten van activiteiten in samenwerking met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming beschikken leden en personeelsleden van de nationale gegevensbeschermingsinstanties over de in artikel 46, lid 4 vastgestelde bevoegdheden en zijn zij gehouden aan de verplichting inzake gelijkwaardigheid als opgenomen in artikel 46, lid 6, met inachtneming van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en het nationale controleorgaan wisselen , elk binnen de eigen bevoegdheden, relevante informatie uit, staan zij elkaar bij in de uitvoering van audits en inspecties, behandelen zij problemen bij de uitlegging of toepassing van deze verordening, buigen zij zich over problemen bij de uitoefening van het onafhankelijk toezicht of bij de uitoefening van de rechten van personen van wie gegevens worden verwerkt, stellen zij geharmoniseerde voorstellen voor gemeenschappelijke oplossingen voor problemen op, en vestigen zij de aandacht op gegevensbeschermingsrechten, voor zover noodzakelijk. [Am. 191] 2 bis. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming houdt de nationale controleorganen op de hoogte van alle kwestie die hen aanbelangen. [Am. 192] 2 ter. In gevallen waarin specifieke kwesties betrekking hebben op gegevens afkomstig van één of meer lidstaten, raadpleegt de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de betrokken en bevoegde nationale controleorganen. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming neemt geen besluit over te nemen maatregelen alvorens de betrokken en bevoegde nationale controleorganen de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming hebben geïnformeerd over hun standpunt binnen een door de EDPS bepaalde termijn die niet minder dan twee weken is. De EDPS houdt zo veel mogelijk rekening met het standpunt van de betrokken en bevoegde nationale controleorganen. Wanneer de EDPS van plan is dit standpunt niet te volgen, informeert hij deze organen en verschaft hij een rechtvaardiging. In gevallen die de EDPS extreem dringend acht, kan hij besluiten onmiddellijke maatregelen te nemen. In deze gevallen informeert de EDPS de betrokken en bevoegde nationale controleorganen onmiddellijk en rechtvaardigt hij de urgente aard van de situatie en de door hem genomen maatregelen. [Am. 193] 2 quater. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming raadpleegt de betrokken en bevoegde nationale controleorganen alvorens één van de in artikel 46, lid 3, punten (e) tot en met (h) vermelde maatregelen te nemen. De EDPS houdt zo veel mogelijk rekening met het standpunt van de betrokken en bevoegde nationale controleorganen, dat binnen een door hem bepaalde termijn die niet minder dan twee weken is, werd medegedeeld. Wanneer de EDPS van plan is het standpunt van de betrokken en bevoegde nationale controleorganen niet te volgen, informeert hij deze organen en verschaft hij een rechtvaardiging. In gevallen die de EDPS extreem dringend acht, kan hij besluiten onmiddellijke maatregelen te nemen. In deze gevallen informeert de EDPS de betrokken en bevoegde nationale controleorganen onmiddellijk en rechtvaardigt hij de urgente aard van de situatie en de door hem genomen maatregelen. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming neemt geen maatregelen als alle nationale controleorganen hem over hun negatief standpunt hebben geïnformeerd. [Am. 194] 3. De hoofden van de nationale controleorganen en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming komen , indien nodig, minstens één maal per jaar samen om strategische en algemene beleidskwesties of andere in leden 1 en 2 vermelde kwesties te bespreken . De kosten en logistieke ondersteuning van deze bijeenkomsten komen ten laste van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. Tijdens de eerste bijeenkomst wordt een reglement van orde vastgesteld. Indien noodzakelijk worden in onderling overleg verdere werkmethoden vastgesteld. [Am. 195] Artikel 48 Administratieve persoonsgegevens en gegevens van personeel [Am. 196] Verordening (EG) nr. 45/2001 is van toepassing op alle persoonsgegevens van personeelsleden van Europol, evenals op alle administratieve persoonsgegevens die in het bezit zijn van Europol. [Am. 197] Hoofdstuk VIII RECHTSMIDDELEN EN AANSPRAKELIJKHEID Artikel 49 Recht om een klacht in te dienen bij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming 1. Elke betrokkene heeft het recht om een klacht in te dienen bij de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, indien hij van oordeel is dat de verwerking van zijn persoonsgegevens niet voldoet aan de bepalingen van deze verordening. 2. Indien de klacht betrekking heeft op een besluit als genoemd in artikel 39 of 40, raadpleegt de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming de nationale controleorganen of de bevoegde rechterlijke instantie van de lidstaat waarvan de gegevens afkomstig zijn, dan wel van de rechtstreeks betrokken lidstaat of lidstaten . De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming neemt zijn beslissing, die een weigering kan inhouden om gegevens te verstrekken, in nauw overleg met het nationale controleorgaan of de bevoegde rechterlijke instantie. [Am. 198] 3. Indien de klacht betrekking heeft op de verwerking van door een lidstaat aan Europol verstrekte gegevens, vergewist de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming zich ervan , dat de nodige controles correct zijn uitgevoerd, en dit in nauw overleg met het nationale controleorgaan van de lidstaat die de gegevens heeft verstrekt , dat de gegevensverwerking in de betrokken lidstaat rechtmatig was en dat de nodige controles correct zijn uitgevoerd . [Am. 199] 4. Indien de klacht betrekking heeft op de verwerking van door organen van de EU, derde landen of internationale organisaties aan Europol verstrekte gegevens, vergewist de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming zich ervan dat de nodige controles correct door Europol zijn uitgevoerd. Artikel 50 Recht op voorziening in rechte tegen de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming Bij het Hof van Justitie van de Europese Unie kan tegen beslissingen van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming beroep worden ingesteld. Artikel 51 Algemene bepalingen inzake aansprakelijkheid en recht op schadevergoeding 1. De contractuele aansprakelijkheid van Europol wordt beheerst door het recht dat van toepassing is op het desbetreffende contract. 2. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd om uitspraak te doen krachtens arbitrageclausules in de door Europol gesloten overeenkomsten. 3. Onverminderd het bepaalde van artikel 52, vergoedt Europol in geval van niet-contractuele aansprakelijkheid overeenkomstig de gemeenschappelijke rechtsbeginselen van de lidstaten alle door zijn diensten of personeelsleden in de uitoefening van hun functie veroorzaakte schade. 4. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft rechtsmacht voor geschillen over de vergoeding van de in lid 3 bedoelde schade. 5. De persoonlijke aansprakelijkheid van de personeelsleden jegens Europol wordt beheerst door de bepalingen van het Statuut of die van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. Artikel 52 Aansprakelijkheid voor onjuiste verwerking van persoonsgegevens en recht op schadevergoeding 1. Eenieder die schade heeft geleden ten gevolge van een onrechtmatige verwerking van gegevens, heeft recht op schadevergoeding voor de geleden schade, hetzij van Europol overeenkomstig artikel 340 VWEU, hetzij van de lidstaat waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan overeenkomstig de nationale wetgeving. De betreffende persoon kan een procedure tegen Europol aanhangig maken bij het Hof van Justitie van de Europese Unie of tegen de lidstaat bij een bevoegde nationale rechtbank van deze lidstaat. 2. Alle geschillen tussen Europol en de lidstaten over de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de vergoeding van een betrokkene in overeenstemming met lid 1 worden voorgelegd aan de raad van bestuur; deze beslist bij tweederdemeerderheid van zijn leden, onverminderd het recht deze beslissing te betwisten overeenkomstig artikel 263 VWEU. Hoofdstuk IX PARLEMENTAIRE CONTROLE Artikel 53 Gezamenlijke parlementaire controle 1. Het mechanisme voor de controle op de activiteiten van Europol door het Europees Parlement, samen met de nationale parlementen, neemt de vorm aan van een gespecialiseerde gezamenlijke parlementaire controlegroep die wordt opgericht binnen de bevoegde commissie van het Europees Parlement en bestaat uit de gewone leden van de bevoegde commissie van het Europees Parlement en één vertegenwoordiger van de bevoegde commissie van het nationale parlement van elke lidstaat en een plaatsvervanger. Lidstaten met een bi‑cameraal parlementair system kunnen worden vertegenwoordigd door een vertegenwoordiger van elke kamer. 2. De gezamenlijke parlementaire controlegroep vergadert ter zetel van het Europees Parlement en wordt bijeengeroepen door de voorzitter van de bevoegde commissie van het Europees Parlement. De vergaderingen worden gezamenlijk voorgezeten door de voorzitter van de bevoegde commissie van het Europees Parlement en een vertegenwoordiger van het nationale parlement van de lidstaat die op dat moment fungerend voorzitter is van de Raad. 3. De gezamenlijke parlementaire controlegroep ziet toe op de toepassing van de bepalingen van deze verordening, met name wat gezamenlijke parlementaire controlegroep hun gevolgen voor de grondrechten en de fundamentele vrijheden van natuurlijke personen betreft. 4. Hiertoe is de gezamenlijke parlementaire controlegroep belast met de volgende taken: 1. a) De voorzitter van de raad van bestuur , en de uitvoerend directeur en een vertegenwoordiger van de Commissie verschijnen desgevraagd voor het Europees Parlement, in aanwezigheid van vertegenwoordigers van de nationale parlementen, de gezamenlijke parlementaire controlegroep om , indien gepast, met inachtneming van de zwijg- en geheimhoudingsplicht, aangelegenheden in verband met Europol te bespreken. De groep kan beslissen andere relevante personen op haar vergaderingen uit te nodigen, indien gepast; 2. De parlementaire controle door het Europees Parlement, in samenwerking met de nationale parlementen, op de activiteiten van Europol wordt uitgeoefend overeenkomstig deze verordening. b) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming verschijnt desgevraagd en ten minste één keer per jaar voor de gezamenlijke parlementaire controlegroep om, indien gepast, met inachtneming van de zwijg- en geheimhoudingsplicht, aangelegenheden betreffende de bescherming van de grondrechten en de fundamentele vrijheden van natuurlijke personen, en in het bijzonder de gegevensbescherming, in verband met de werking van Europol Europol te bespreken. De volgende documenten worden gepresenteerd en besproken in de vergaderingen van de gezamenlijke parlementaire controlegroep: – de in artikel 15 bedoelde ontwerpen van de jaarlijkse en meerjarige werkprogramma's; – het in artikel 14 bedoelde geconsolideerde jaarverslag over de activiteiten van Europol; – het in artikel 46 bedoelde jaarverslag van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming over de controleactiviteiten van Europol; – het in artikel 70 bedoelde door de Commissie opgestelde evaluatieverslag van de effectiviteit en doelmatigheid van Europol. De volgende personen verschijnen desgevraagd voor de gezamenlijke parlementaire controlegroep: – de geselecteerde kandidaten voor de in artikel 56, lid 2, bedoelde functie van uitvoerend directeur; – de uitvoerend directeur van wie de ambtstermijn naar verwachting wordt verlengd, zoals bepaald in artikel 56, lid5; – uitvoerend directeur om verslag uit te brengen over de uitoefening van zijn taken. De voorzitter van de raad van bestuur informeert de gezamenlijke parlementaire controlegroep alvorens de uitvoerend directeur uit zijn functie te ontheffen alsmede over de redenen of grondslagen voor dit besluit. 3. 5. Behalve de in deze verordening opgenomen verplichtingen van informatie en raadpleging Bovendien legt Europol aan het Europees Parlement en de nationale parlementen de gezamenlijke parlementaire controlegroep ter informatie en , indien gepast, rekening houdend met de zwijg- en geheimhoudingsplicht het volgende over: (a) dreigingsevaluaties, strategische analyses en algemene situatieverslagen met betrekking tot het doel van Europol, alsmede de resultaten van studies en evaluaties die door Europol zijn gelast; (b) de werkafspraken die op grond van artikel 31, lid 1, zijn vastgesteld. 6. De gezamenlijke parlementaire controlegroep mag alle voor de vervulling van zijn taken relevante documenten opvragen, onderhevig aan Verordening (EG) nr. 1049/2001 (18) en de regels betreffende de behandeling van vertrouwelijke informatie door het Europees Parlement. 7. De gezamenlijke parlementaire controlegroep mag samenvattingsconclusies aan het Europees Parlement opstellen over de controleactiviteiten met betrekking tot Europol. [Am. 200] Artikel 54 Toegang van het Europees Parlement tot gerubriceerde informatie die wordt verwerkt door of via Europol 1. Ten behoeve van de parlementaire controle op de activiteiten van Europol overeenkomstig artikel 53, kan wordt er aan het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep en zijn vertegenwoordigers op verzoek en, indien nodig, na toestemming door de gegevens verstrekkende partij toegang worden verleend tot gerubriceerde EU-informatie en gevoelige, niet-gerubriceerde informatie die wordt verwerkt door of via Europol. 2. Omdat het gevoelige en gerubriceerde informatie betreft, dient toegang tot gerubriceerde EU-informatie en gevoelige niet-gerubriceerde informatie dient in overeenstemming te zijn met de basisbeginselen en minimumnormen die in artikel 69 zijn opgenomen. De regels betreffende de behandeling van vertrouwelijke informatie door het Europees Parlement (19) . Nadere details kunnen worden geregeld in werkafspraken tussen Europol en het Europees Parlement. [Am. 201] Hoofdstuk X PERSONEEL Artikel 55 Algemene bepalingen 1. Het Statuut van de Europese Unie, de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, en de voorschriften die in overleg zijn vastgesteld door de instellingen van de Europese Unie ten behoeve van de uitvoering van dit Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, zijn van toepassing op het personeel van Europol, met uitzondering van dat personeel dat bij de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, reeds onder een contract stond dat met Europol is gesloten op grond van de Europol-overeenkomst. 2. Het personeel van Europol bestaat uit tijdelijke functionarissen en/of arbeidscontractanten. De raad van bestuur beslist welke in de personeelsformatie opgenomen tijdelijke posten alleen kunnen worden vervuld door personeelsleden die zijn geworven bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. Personeelsleden die voor die posten worden geworven, hebben de status van tijdelijke functionaris en komen alleen in aanmerking voor een overeenkomst voor bepaalde tijd, die één keer voor een bepaalde periode kan worden verlengd. 2 bis. Het tot aanstelling bevoegde gezag maakt volledig gebruik van de mogelijkheden van het Statuut om gespecialiseerd personeel, zoals IT-deskundigen, in een hogere rang en functiegroep in te delen overeenkomstig hun kwalificaties opdat de taken van het agentschap als bedoeld in artikel 4 op optimale wijze worden vervuld. [Am. 202] Artikel 56 Uitvoerend directeur 1. De uitvoerend directeur wordt aangesteld als tijdelijk functionaris van Europol op grond van artikel 2, onder a), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. 2. De uitvoerend directeur wordt na een open en transparante selectieprocedure door de raad van bestuur benoemd uit een lijst van door de Commissie voorgestelde kandidaten volgens de volgende samenwerkingsprocedure: (a) Voor het sluiten op basis van een lijst van ten minste drie door een comité bestaande uit een vertegenwoordiger van de arbeidsovereenkomst met de uitvoerend directeur wordt Europol vertegenwoordigd door de voorzitter Commissie in de raad van bestuur en twee andere leden van de raad van bestuur voorgestelde kandidaten, na een openbare en transparante selectieprocedure, worden de kandidaten verzocht de Raad en de gezamenlijke parlementaire controlegroep toe te spreken en vragen te beantwoorden, alvorens een benoeming plaatsvindt; (b) Vóór de benoeming kan de door de raad en de gezamenlijke parlementaire controlegroep spreken zich uit over de kandidaten en geven de volgorde van bestuur gekozen kandidaat worden verzocht een verklaring voor de bevoegde commissie van het Europees Parlement af te leggen en vragen van de commissieleden te beantwoorden hun voorkeur aan; (c) de raad van bestuur benoemt de directeur rekening houdend met deze standpunten. [Am. 203] 3. De ambtstermijn van de uitvoerend directeur bedraagt vijf jaar. Aan het eind van deze termijn stelt de Commissie een beoordeling op waarin rekening wordt gehouden met de evaluatie van de resultaten van de uitvoerend directeur en de toekomstige taken en uitdagingen van Europol. 4. Op grond van een voorstel van de Commissie, waarin rekening wordt gehouden met de beoordeling als bedoeld in lid 3, kan de raad van bestuur , na het standpunt van de gezamenlijke parlementaire controlegroep te hebben gevraagd, de ambtstermijn van de uitvoerend directeur eenmaal verlengen met ten hoogste vijf jaar. [Am. 204] 5. De raad van bestuur stelt het Europees Parlement in kennis van zijn voornemen om de ambtstermijn van de uitvoerend directeur te verlengen. In de maand die voorafgaat aan de verlenging van zijn ambtstermijn kan de uitvoerend directeur worden gevraagd een verklaring voor de bevoegde commissie van het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep af te leggen en vragen van de commissieleden te beantwoorden. [Am. 205] 6. Een uitvoerend directeur wiens ambtstermijn is verlengd, kan aan het eind van de volledige termijn niet deelnemen aan een andere selectieprocedure voor dezelfde post. 7. De uitvoerend directeur kan uitsluitend uit zijn functie worden ontheven bij besluit van de raad van bestuur op voorstel van de Commissie , waarover uitleg wordt gegeven aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep en de Raad . [Am. 206] 8. De raad van bestuur neemt zijn besluiten inzake benoeming, verlenging van de ambtstermijn en ontheffing uit het ambt van de uitvoerend directeur en/of de plaatsvervangende uitvoerend(e) directeur(s) op basis van een tweederdemeerderheid van zijn leden met stemrecht. Artikel 57 Plaatsvervangende uitvoerende directeurs 1. Vier Drie plaatsvervangende uitvoerende directeurs , waarvan één verantwoordelijk voor opleiding, staan de uitvoerend directeur bij. De plaatsvervangend uitvoerend directeur belast met opleidingen is verantwoordelijk voor het beheer van de Europol Academy en haar activiteiten. De uitvoerend directeur stelt de taken van de anderen vast. [Am. 207] 2. Artikel 56 is van toepassing op de plaatsvervangende uitvoerende directeurs. De uitvoerend directeur wordt geraadpleegd voordat plaatsvervangende uitvoerende directeurs worden benoemd of uit hun ambt worden ontheven. Artikel 58 Gedetacheerde nationale deskundigen en andere personeelsleden 1. Europol kan een beroep doen op gedetacheerde nationale deskundigen of andere personeelsleden die niet bij Europol in dienst zijn. 2. Bij besluit van de raad van bestuur worden de voorschriften vastgesteld voor de detachering van nationale deskundigen bij Europol. Hoofdstuk XI FINANCIËLE BEPALINGEN Artikel 59 Begroting 1. Voor elk begrotingsjaar, dat samenvalt met het kalenderjaar, worden alle ontvangsten en uitgaven van Europol geraamd en vervolgens in de begroting van Europol vervat. 2. De ontvangsten en uitgaven van Europol moeten in evenwicht zijn. 3. Onverminderd andere middelen, bestaan de ontvangsten van Europol uit een bijdrage van de Unie die wordt opgenomen in de algemene begroting van de Europese Unie. 4. Europol kan financiering van de Unie krijgen in de vorm van delegatieovereenkomsten of ad-hoc- en uitzonderlijke subsidies in overeenstemming met de relevante instrumenten die het beleid van de Unie ondersteunen. 5. De uitgaven van Europol omvatten de bezoldiging van het personeel, uitgaven voor administratie en infrastructuur en operationele uitgaven. Artikel 60 Vaststelling van de begroting 1. Elk jaar stelt de uitvoerend directeur een ontwerpraming op van de ontvangsten en uitgaven van Europol voor het volgende begrotingsjaar, waarin een personeelsformatie is opgenomen, en zendt deze toe aan de raad van bestuur. 2. Op basis van dit ontwerp stelt de raad van bestuur een voorlopige ontwerpraming op van de ontvangsten en uitgaven van Europol voor het volgende begrotingsjaar. De voorlopige ontwerpraming van de ontvangsten en uitgaven van Europol wordt elk jaar uiterlijk op [datum die in de financiële kaderregeling is vastgesteld] aan de Commissie toegezonden. De raad van bestuur zendt een definitieve ontwerpraming, die tevens een ontwerp van personeelsformatie bevat, uiterlijk op 31 maart aan de gezamenlijke parlementaire controlegroep, de Commissie, de Raad het Europees Parlement en de Raad nationale parlementen en dient dit bij deze instellingen in . [Am. 208] 3. De Commissie zendt de raming, samen met het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie, toe aan het Europees Parlement en de Raad (de begrotingsautoriteit). 4. Op basis van de raming neemt de Commissie de geraamde bedragen die zij nodig acht voor de personeelsformatie en de bijdrage ten laste van de algemene begroting, op in het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie, dat zij overeenkomstig de artikelen 313 en 314 VWEU voorlegt aan de begrotingsautoriteit. 5. De begrotingsautoriteit keurt de kredieten voor de bijdrage aan Europol goed. 6. De begrotingsautoriteit stelt de personeelsformatie van Europol vast. 7. De begroting van Europol wordt vastgesteld door de raad van bestuur. De begroting wordt definitief na de definitieve vaststelling van de algemene begroting van de Unie. Indien nodig wordt de begroting dienovereenkomstig aangepast. 8. Op projecten, met name bouwprojecten, die aanzienlijke gevolgen kunnen hebben voor de begroting, zijn de bepalingen van [de financiële kaderregeling] van toepassing. Artikel 61 Uitvoering van de begroting 1. De uitvoerend directeur voert de begroting van Europol uit. 2. De uitvoerend directeur zendt de begrotingsautoriteit jaarlijks alle relevante informatie over de resultaten van de evaluatieprocedures toe. Artikel 62 Indiening van de rekeningen en kwijting 1. Uiterlijk op 1 maart van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar dient de rekenplichtige van Europol de voorlopige jaarrekening in bij de rekenplichtige van de Commissie en de Rekenkamer. 2. Europol zendt het verslag over het budgettaire en financiële beheer uiterlijk op 31 maart van het volgende begrotingsjaar toe aan het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep , de Raad en de Rekenkamer en dient het bij deze instellingen in . [Am. 209] 3. Uiterlijk op 31 maart van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar zendt de rekenplichtige van de Commissie de voorlopige jaarrekening van Europol die met de jaarrekening van de Commissie is geconsolideerd toe aan de Rekenkamer. 4. Na ontvangst van de opmerkingen van de Rekenkamer over de voorlopige rekeningen van Europol overeenkomstig artikel 148 van het Financieel Reglement maakt de rekenplichtige de definitieve rekeningen van Europol op. De uitvoerend directeur dient deze in voor advies bij de raad van bestuur. 5. De raad van bestuur brengt advies uit over de definitieve rekeningen van Europol. 6. Uiterlijk op 1 juli van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar zendt de uitvoerend directeur de definitieve rekeningen, samen met het advies van de raad van bestuur, toe aan het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep , de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en de nationale parlementen en dient deze bij deze instellingen in . [Am. 210] 7. De definitieve rekeningen worden gepubliceerd. 8. De uitvoerend directeur geeft de Rekenkamer uiterlijk op [datum voorzien in de financiële kaderregeling] antwoord op haar opmerkingen in haar jaarverslag. Hij dient dit antwoord ook in bij de raad van bestuur. 9. De uitvoerend directeur verstrekt het Europees Parlement op verzoek alle inlichtingen die nodig zijn voor het goede verloop van de kwijtingsprocedure voor het betrokken begrotingsjaar, overeenkomstig artikel 165, lid 3, van het Financieel Reglement. 10. Vóór 15 mei van het jaar N+2 verleent het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, de uitvoerend directeur kwijting voor de uitvoering van de begroting van het begrotingsjaar N. Artikel 63 Financiële regeling 1. De financiële regeling die op Europol van toepassing is, wordt na raadpleging van de Commissie door de raad van bestuur vastgesteld. Deze financiële regeling mag slechts afwijken van [de nieuwe financiële kaderregeling] indien dit in verband met de activiteiten van het Agentschap een specifiek vereiste is en de Commissie vooraf toestemming heeft verleend. Het Europees Parlement wordt van een dergelijke afwijking in kennis gesteld. [Am. 211] 2. Gezien de specifieke aard van de leden van het netwerk van nationale opleidingsinstellingen die de enige organen zijn met specifieke kenmerken en technische bekwaamheden om relevante opleidingen te geven, kunnen deze leden zonder een oproep tot het indienen van een voorstel subsidies ontvangen in overeenstemming met artikel 190, lid 1, onder d), van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie (20) . [Am. 212] Hoofdstuk XII DIVERSE BEPALINGEN Artikel 64 Rechtsstatus 1. Europol is een orgaan van de Unie en heeft rechtspersoonlijkheid. 2. In elk der lidstaten heeft Europol de ruimste handelingsbevoegdheid welke bij de nationale wet aan rechtspersonen is toegekend. Europol kan met name roerende en onroerende goederen verkrijgen of vervreemden en in rechte optreden. 3. Europol is gevestigd te Den Haag, Nederland. Artikel 65 Voorrechten en immuniteiten 1. Op Europol en zijn personeel is het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie van toepassing. 2. De voorrechten en immuniteiten van verbindingsofficieren en hun gezinnen zijn het voorwerp van een overeenkomst tussen Nederland en de andere lidstaten. In die overeenkomst zijn de voorrechten en immuniteiten geregeld die nodig zijn voor de vervulling van de taken van de verbindingsofficieren. Artikel 66 Talenregeling 1. De bepalingen in Verordening nr. 1 (21) zijn van toepassing op Europol. 2. De voor het functioneren van Europol vereiste vertaaldiensten worden verricht door het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie. Artikel 67 Transparantie 1. Verordening (EG) nr. 1049/2001 is van toepassing op alle administratieve documenten van Europol. [Am. 213] 2. Op basis van een voorstel van de uitvoerend directeur, en niet later dan zes maanden nadat deze verordening in werking treedt, stelt de raad van bestuur gedetailleerde voorschriften vast voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 met betrekking tot documenten van Europol. 3. Besluiten die door Europol worden genomen op grond van artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kunnen voorwerp zijn van een klacht bij de Ombudsman of een procedure die aanhangig wordt gemaakt bij het Hof van Justitie van de Europese Unie, overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgelegd in respectievelijk artikel 228 en artikel 263 VWEU. 3a. Europol publiceert op zijn website een lijst van de leden van zijn raad van bestuur en van zijn externe en interne deskundigen, samen met hun respectievelijke belangenverklaringen en curricula vitae. De notulen van de vergaderingen van de raad van bestuur worden systematisch gepubliceerd. Europol kan de openbaarmaking van documenten tijdelijk of permanent beperken indien openbaarmaking ervan de uitvoering van de taken van Europol in gevaar dreigt te brengen, met inachtneming van zijn verplichtingen inzake discretie en vertrouwelijkheid. [Am. 214] Artikel 67 bis Voorafgaande kennisgeving en rodevlagmechanisme Wanneer de Commissie op ernstige gronden vreest dat de raad van bestuur besluiten zal nemen die mogelijk niet in overeenstemming zijn met het mandaat van Europol, het Unierecht schenden, of strijdig zijn met de beleidsdoelstellingen van de Unie, stelt zij een alarmsysteem in werking. In dergelijke gevallen stelt de Commissie de zaak formeel aan de orde in de raad van bestuur, en verzoekt hem het besluit niet aan te nemen. Wordt het verzoek afgewezen, dan brengt de Commissie het Europees Parlement en de Raad formeel op de hoogte, opdat de instellingen snel kunnen reageren. De Commissie kan de raad van bestuur verzoeken het omstreden besluit niet toe te passen zolang de vertegenwoordigers van de instellingen de zaak in beraad houden. [Am. 215] Artikel 68 Fraudebestrijding 1. Teneinde de bestrijding van fraude, corruptie en andere onwettige activiteiten krachtens Verordening (EG) nr. 1073/1999 te vereenvoudigen, treedt Europol binnen zes maanden nadat het operationeel is geworden, toe tot het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) (22) en stelt Europol op basis van het model in de bijlage bij dat akkoord passende voorschriften op voor al zijn werknemers. 2. De Europese Rekenkamer is bevoegd om bij alle begunstigden van subsidies, contractanten en subcontractanten die van Europol EU-middelen hebben ontvangen, controles op stukken en controles ter plaatse te verrichten. 3. Overeenkomstig de bepalingen en procedures van Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) en Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad (23) , kan het OLAF onderzoeken, waaronder controles en inspecties ter plaatse, uitvoeren om vast te stellen of er sprake is van fraude, corruptie of andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad in verband met een subsidie of een contract dat door Europol wordt gefinancierd. 4. Onverminderd de leden 1, 2 en 3 moeten in samenwerkingsovereenkomsten met derde landen en internationale organisaties, contracten, subsidieovereenkomsten en subsidiebesluiten van Europol bepalingen worden opgenomen die de Europese Rekenkamer en het OLAF uitdrukkelijk de bevoegdheid verlenen dergelijke controles en onderzoeken te verrichten overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden. Artikel 69 Veiligheidsvoorschriften betreffende de bescherming van gerubriceerde informatie Europol stelt zijn eigen regels vast betreffende de zwijg- en geheimhoudingsplicht en de bescherming van gerubriceerde EU-informatie en gevoelige niet-gerubriceerde informatie, met inachtneming van de basisbeginselen en minimumnormen van Besluit 2011/292/EU. Dit betreft onder andere bepalingen inzake uitwisseling, verwerking en opslag van dergelijke informatie. Artikel 70 Evaluatie en herziening 1. Uiterlijk vijf jaar na [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt] en vervolgens om de vijf jaar geeft de Commissie opdracht een evaluatie te verrichten om de resultaten, effectiviteit en doelmatigheid van Europol en zijn werkwijzen te beoordelen , alsmede het functioneren van de mechanismen voor de controle op de activiteiten van Europol door het Europees Parlement in samenwerking met de nationale parlementen . De evaluatie richt zich met name op de vraag of de doelstellingen van Europol moeten worden gewijzigd en op de financiële gevolgen van dergelijke wijzigingen. [Am. 216] 2. De Commissie zendt het evaluatieverslag met haar conclusies over het verslag – indien nodig vergezeld van een voorstel tot wijziging van deze verordening – aan het Europees Parlement de gezamenlijke parlementaire controlegroep , de Raad, de nationale parlementen en de raad van bestuur en dient deze documenten bij deze instellingen in . Bovendien verstrekt de Commissie op verzoek het Europees Parlement, de Raad de nationale parlementen alle verdere informatie betreffende de evaluatie . [Am. 217] 3. Bij elke tweede evaluatie toetst de Commissie bovendien de door Europol bereikte resultaten aan zijn doelstellingen, opdracht en taken. Indien de Commissie van oordeel is dat voorzetting van Europol niet langer gerechtvaardigd is in het licht van diens doelstellingen en taken, kan zij voorstellen om deze verordening dienovereenkomstig te wijzigen of in te trekken volgens de gewone wetgevingsprocedure . [Am. 218] Artikel 71 Administratieve onderzoeken Overeenkomstig artikel 228 VWEU zijn de activiteiten van Europol onderworpen aan controle door de Europese Ombudsman. Artikel 72 Zetel 1. De nodige afspraken voor de accommodatie voor Europol in de gastlidstaat en de faciliteiten die door die lidstaat ter beschikking moeten worden gesteld alsook de specifieke regels die in de gastlidstaat van toepassing zijn op de uitvoerend directeur, de leden van de raad van bestuur, de personeelsleden van Europol en hun gezinnen, worden vastgelegd in een zetelovereenkomst tussen Europol en de lidstaat waar de zetel is gevestigd; deze overeenkomst wordt gesloten na goedkeuring van de raad van bestuur en uiterlijk op [2 jaar na de datum waarop deze verordening in werking treedt]. 2. De gastlidstaat zorgt ervoor dat Europol onder optimale omstandigheden kan werken, onder andere door het aanbieden van meertalig onderwijs met een Europese dimensie en adequate vervoersverbindingen. Hoofdstuk XIII OVERGANGSBEPALINGEN Artikel 73 Rechtsopvolging onder algemene titel 1. Europol, zoals opgericht bij dit besluit, is de algemene rechtsopvolger voor alle overeenkomsten, financiële verplichtingen en eigendommen van Europol als opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ , en van Cepol als opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ . [Am. 219] 2. Deze verordening doet niets af aan de rechtsgeldigheid van contracten die voorafgaand aan de datum waarop deze verordening in werking treedt, zijn gesloten door Europol als opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ. 3. Deze verordening doet niets af aan de rechtsgeldigheid van contracten die voorafgaand aan de datum waarop deze verordening in werking treedt, zijn gesloten door Cepol als opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ. [Am. 220] 4. In afwijking van het bepaalde in lid 3, wordt de zetelovereenkomst die is gesloten op grond van Besluit 2005/681/JBZ, beëindigd op de datum waarop deze verordening van toepassing wordt. [Am. 221] Artikel 74 Overgangsregelingen voor de raad van bestuur 1. De ambtstermijn van de leden van de raad van bestuur van Cepol zoals aangesteld op grond van artikel 10 van Besluit 2005/681/JBZ, loopt af op [de datum waarop deze verordening in werking treedt]. [Am. 222] 2. De ambtstermijn van de leden van de raad van bestuur van Europol zoals aangesteld op grond van artikel 37 van Besluit 2009/371/JBZ, loopt af op [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt]. 3. In de periode tussen de datum waarop de verordening in werking treedt en die waarop zij van toepassing wordt, zijn de taken van de raad van bestuur zoals aangesteld op grond van artikel 37 van Besluit 2009/371/JBZ als volgt: (a) uitoefenen van de functies van de raad van bestuur zoals bedoeld in artikel 14 van deze verordening; (b) voorbereiden van het vaststellen van regels inzake de zwijg- en geheimhoudingsplicht en de bescherming van gerubriceerde EU-gegevens, zoals genoemd in artikel 69 van deze verordening; (c) voorbereiden van de instrumenten die nodig zijn voor de toepassing van deze verordening; en (d) herzien van de niet-wetgevende maatregelen ter uitvoering van Besluit 2009/371/JHA, zodat de raad van bestuur wordt aangesteld op grond van artikel 13 van deze verordening, een besluit kan nemen op grond van artikel 78, lid 2. 4. De Commissie neemt na de datum waarop deze verordening in werking treedt, onverwijld de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de overeenkomstig artikel 13 aangestelde raad van bestuur op [datum waarop deze verordening van toepassing wordt] zijn werk begint. 5. Uiterlijk zes maanden na de datum waarop deze verordening in werking treedt, doen de lidstaten de Commissie de namen toekomen van de personen die zij tot lid en plaatsvervangend lid van de raad van bestuur hebben benoemd, overeenkomstig artikel 13. 6. De raad van bestuur als aangesteld op grond van artikel 13 van deze verordening, houdt zijn eerste vergadering op [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt]. Bij die gelegenheid neemt de raad van bestuur, indien nodig, een besluit als bedoeld in artikel 78, lid 2. 6 bis. De raad van bestuur formuleert een voorstel met gedetailleerde bepalingen met betrekking tot de in artikel 67 bis vastgelegde procedure en legt dit ter goedkeuring aan de Commissie voor. [Am. 223] Artikel 75 Overgangsregelingen voor de uitvoerende directeurs en de plaatsvervangende directeurs 1. De directeur die is benoemd op grond van artikel 38 van Besluit 2009/371/JBZ vervult voor de resterende duur van zijn ambtstermijn de taken van uitvoerend directeur als bepaald in artikel 19 van deze verordening. De andere voorwaarden in zijn contract blijven ongewijzigd. Indien zijn ambtstermijn eindigt na [de datum waarop deze verordening in werking treedt], maar voor [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt], wordt de ambtstermijn automatisch verlengd tot één jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt. 2. Indien de directeur niet bereid of in staat is te handelen overeenkomstig lid 1, wijst de Commissie, in afwachting van de in artikel 56 bedoelde benoemingen, voor ten hoogste 18 maanden een ambtenaar van de Commissie aan om op te treden als uitvoerend directeur ad interim en de aan de uitvoerend directeur toegewezen taken uit te voeren. 3. De leden 1 en 2 zijn van toepassing op de plaatsvervangende directeurs, die zijn benoemd op grond van artikel 38 van Besluit 2009/371/JBZ. 4. Aan de directeur van Cepol, die is benoemd op grond van artikel 11, lid 1, van Besluit 2005/681/JBZ, wordt voor de resterende duur van zijn ambtstermijn benoemd de functie van plaatsvervangend uitvoerend directeur voor opleiding van Europol toegewezen. De andere voorwaarden in zijn contract blijven ongewijzigd. Indien zijn ambtstermijn eindigt na [de datum waarop deze verordening in werking treedt], maar voor [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt], wordt zijn ambtstermijn automatisch verlengd tot één jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt. [Am. 224] Artikel 76 Overgangsbepalingen inzake de begroting 1. Voor elk van de drie begrotingsjaren volgend op de inwerkingtreding van deze verordening, wordt een bedrag van ten minste 8 miljoen EUR van de operationele kosten van Europol gereserveerd voor opleiding, zoals omschreven in hoofdstuk III. [Am. 225] 2. De kwijtingsprocedure met betrekking tot de begrotingen die zijn goedgekeurd op grond van artikel 42 van Besluit 2009/371/JBZ wordt uitgevoerd overeenkomstig de voorschriften van artikel 43 van Besluit 2009/371/JBZ en de financiële regeling van Europol. Hoofdstuk XIV SLOTBEPALINGEN Artikel 77 Vervanging Deze verordening vervangt Besluit 2009/371/JBZ en Besluit 2005/681/JBZ en trekt deze besluiten dit besluit in. Verwijzingen naar de het vervangen besluiten besluit gelden als verwijzingen naar deze verordening. [Am. 226] Artikel 78 Intrekking 1. Alle wetgevende maatregelen tot uitvoering van Besluit 2009/371/JBZ en Besluit 2005/681/JBZ worden ingetrokken met ingang van de datum waarop deze verordening van toepassing wordt. 2. Alle niet-wetgevende maatregelen die Besluit 2009/371/JBZ tot oprichting van de Europese politiedienst (Europol) en Besluit 2005/681/JBZ tot oprichting van de Europese Politieacademie (EPA) ten uitvoer leggen, blijven van kracht na [de datum waarop deze verordening van toepassing wordt], tenzij de raad van bestuur van Europol bij de tenuitvoerlegging van deze verordening anders bepaalt. [Am. 227] Artikel 79 Inwerkingtreding en toepassing 1. Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . 2. Zij is van toepassing met ingang van [datum van toepassing] De artikelen 73, 74 en 75 zijn echter van toepassing vanaf [de datum waarop deze verordening in werking treedt]. Gedaan te ...., Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Lijst van strafbare feiten waarvoor Europol het optreden van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en hun onderlinge samenwerking overeenkomstig artikel 3, lid 1, van deze verordening ondersteunt en versterkt — terrorisme, — georganiseerde criminaliteit, — illegale drugshandel, — illegale witwasactiviteiten, — criminaliteit in verband met nucleaire en radioactieve stoffen, — migrantensmokkel, — mensenhandel, — criminaliteit in verband met gestolen motorvoertuigen, — moord, zware mishandeling, — illegale handel in menselijke organen en weefsels, — ontvoering, wederrechtelijke vrijheidsberoving en gijzeling, — racisme en vreemdelingenhaat, — roof, — illegale handel in cultuurgoederen, waaronder antiquiteiten en kunstvoorwerpen, — oplichting en fraude, met inbegrip van fraude waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad, — racketeering en afpersing, — namaak van producten en productpiraterij, — vervalsing van administratieve documenten en handel in valse documenten, — valsemunterij en vervalsing van betaalmiddelen, — computercriminaliteit, — corruptie, — illegale handel in wapens, munitie en explosieven, — illegale handel in bedreigde diersoorten, — illegale handel in bedreigde planten- en boomsoorten, — milieucriminaliteit, met inbegrip van verontreiniging vanaf schepen, — illegale handel in hormonale stoffen en andere groeibevorderaars, — seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van personen, in het bijzonder vrouwen en kinderen. [Am. 228] BIJLAGE II De categorieën persoonsgegevens en de categorieën betrokkenen van wie de gegevens mogen worden verzameld en verwerkt voor kruiscontroles als bedoeld in artikel 24, lid 1, onder a) 1. Persoonsgegevens die worden verzameld en verwerkt voor kruiscontroles hebben betrekking op: a) personen die, in overeenstemming met het nationale recht van de betrokken lidstaat, verdacht worden van het plegen van of deelnemen aan een strafbaar feit dat onder de bevoegdheid van Europol valt, of die veroordeeld zijn voor een dergelijk strafbaar feit; b) personen ten aanzien van wie er in de zin van het nationale recht van de betrokken lidstaat feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij strafbare feiten zullen plegen die onder de bevoegdheid van Europol vallen. 2. De gegevens over de in lid 1 bedoelde personen mogen slechts de volgende categorieën persoonsgegevens omvatten: a) achternaam, meisjesnaam, voornamen en eventuele bijnamen of valse namen; b) geboortedatum en -plaats; c) nationaliteit; d) geslacht; e) woonplaats, beroep en verblijfplaats van de betrokkene; f) socialezekerheidsnummers, rijbewijzen, identificatiedocumenten en paspoortgegevens; en g) voor zover nodig, andere voor identificatie geschikte kenmerken, met inbegrip van niet aan verandering onderhevige, specifieke objectieve lichamelijke kenmerken, zoals dactyloscopische gegevens en DNA-profielen (vastgesteld op basis van het niet-gecodeerde gedeelte van het DNA). 3. Behalve de in lid 2 genoemde gegevens mogen ook de volgende categorieën persoonsgegevens over de in lid 1 bedoelde personen worden verzameld en verwerkt: a) strafbare feiten, vermeende strafbare feiten en tijd, plaats en uitvoeringswijze van de (vermeende) strafbare feiten; b) middelen waarmee de strafbare feiten zijn of kunnen zijn begaan, met inbegrip van informatie over rechtspersonen; c) de diensten die de zaak behandelen en de dossiernummers; d) de verdenking deel uit te maken van een criminele organisatie; e) veroordelingen, voor zover die betrekking hebben op strafbare feiten die onder de bevoegdheid van Europol vallen; f) de partij die de gegevens invoert. Deze gegevens mogen ook aan Europol worden verstrekt wanneer er nog geen verband met een bepaalde persoon wordt gelegd. 4. De door Europol en door de nationale eenheden verkregen aanvullende informatie over de in lid 1 bedoelde personen kan desgevraagd aan elke nationale eenheid en aan Europol worden verstrekt. De nationale eenheden handelen hierbij in overeenstemming met het nationale recht. 5. Wanneer een procedure tegen de betrokkene definitief wordt beëindigd of wanneer de betrokkene definitief wordt vrijgesproken, worden alle gegevens die betrekking hebben op de zaak waarin deze beslissing is gevallen, verwijderd. BIJLAGE III De categorieën persoonsgegevens en de categorieën betrokkenen van wie de gegevens mogen worden verzameld en verwerkt voor analyses van strategische of algemene aard en operationele analyses als bedoeld in artikel 24, lid 1, onder b) en c) 1. Persoonsgegevens die worden verzameld en verwerkt voor analyses van strategische of andere algemene aard en operationele analyses hebben betrekking op: (a) personen die, in overeenstemming met het nationale recht van de betrokken lidstaat, verdacht worden van het plegen van of deelnemen aan een strafbaar feit dat onder de bevoegdheid van Europol valt, of die veroordeeld zijn voor een dergelijk strafbaar feit; (b) personen ten aanzien van wie er in de zin van het nationale recht van de betrokken lidstaat feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij strafbare feiten zullen plegen die onder de bevoegdheid van Europol vallen; (c) personen die wellicht als getuige moeten optreden bij onderzoeken naar de betrokken strafbare feiten of bij daaropvolgende strafvervolgingen; (d) personen die het slachtoffer zijn geworden van een van de betrokken strafbare feiten of ten aanzien van wie bepaalde omstandigheden doen vermoeden dat zij het slachtoffer van een dergelijk strafbaar feit zouden kunnen zijn; (e) contact- en begeleidende personen; en (f) personen die informatie kunnen verschaffen over de betrokken strafbare feiten. 2. De volgende categorieën persoonsgegevens, met inbegrip van bijhorende administratieve gegevens, kunnen worden verwerkt voor de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen: (a) personalia: (i) huidige en eerdere achternamen, (ii) huidige en eerdere voornamen, (iii) meisjesnaam, (iv) naam vader (waar nodig voor identificatie), (v) naam moeder (waar nodig voor identificatie), (vi) geslacht, (vii) geboortedatum, (viii) geboorteplaats, (ix) nationaliteit, (x) burgerlijke staat, (xi) bijnaam, (xii) schuilnaam, (xiii) gebruikte of valse naam, (xiv) huidige en eerdere verblijfplaats en/of woonplaats; (b) fysieke beschrijving: (i) fysieke beschrijving, (ii) onderscheidende kenmerken (moedervlekken, littekens, tatoeages enz.); (c) identificatiemiddelen: (i) identiteitsdocumenten/rijbewijs, (ii) nummer nationale identiteitskaart/paspoortnummer, (iii) nationaal identificatienummer/nummer sociale zekerheid, in voorkomend geval; (iv) beeldmateriaal en andere gegevens over het uiterlijk, (v) forensische identificatiegegevens, zoals vingerafdrukken, DNA-profiel (vastgesteld op basis van het niet-gecodeerde gedeelte van het DNA), stemprofiel, bloedgroep, gebitsgegevens; (d) beroep en vaardigheden: (i) huidig werk en beroep, (ii) vroeger werk en beroep, (iii) opleiding (school/universiteit/beroepsopleiding), (iv) kwalificaties, (v) bekwaamheden en andere kennis (taal/andere); (e) economische en financiële informatie: (i) financiële gegevens (bankrekeningen en -codes, kredietkaarten enz.), (ii) liquide middelen, (iii) aandelen/andere activa, (iv) eigendommen, (v) banden met ondernemingen, (vi) contacten met banken en kredietinstellingen, (vii) fiscale situatie, (viii) andere gegevens over de wijze waarop de betrokkene zijn financiën beheert; (f) f) informatie betreffende het gedrag: (i) levensstijl (zoals het feit dat men boven zijn middelen leeft) en gewoonten, (ii) verplaatsingen, (iii) frequent bezochte plaatsen, (iv) wapens en andere gevaarlijke voorwerpen, (v) mate van gevaarlijkheid, (vi) specifieke risico’s zoals ontsnappingsgevaar, gebruik van dubbelagenten, banden met rechtshandhavingspersoneel, (vii) kenmerken en profielen in de criminele sfeer, (viii) drugsgebruik; (g) contact- en begeleidende personen, met inbegrip van type en aard van het contact of de begeleiding; (h) gebruikte communicatiemiddelen zoals telefoon (vast/mobiel), fax, semafoon, e-mail, postadressen, internetverbinding(en); (i) gebruikte vervoermiddelen, zoals voertuigen, vaartuigen, luchtvaartuigen, inclusief identificatiegegevens betreffende deze vervoermiddelen (registratienummers); (j) informatie betreffende crimineel gedrag: (i) eerdere veroordelingen, (ii) vermoedelijke betrokkenheid bij criminele activiteiten, (iii) modi operandi, (iv) voor de voorbereiding en/of het begaan van strafbare feiten gebruikte of mogelijk te gebruiken middelen, (v) lidmaatschap van criminele groepen/organisaties en positie in de groep/organisatie, (vi) rol in de criminele organisatie, (vii) geografisch bereik van de strafbare feiten, (viii) in de loop van het onderzoek verzameld materiaal, zoals videobanden en foto’s; (k) verwijzingen naar andere informatiesystemen waarin informatie over de betrokken persoon is opgeslagen: (i) Europol, (ii) politie-/douanediensten, (iii) andere wetshandhavingsinstanties, (iv) internationale organisaties, (v) openbare lichamen, (vi) particuliere lichamen; (l) informatie over rechtspersonen waarmee de onder e) en j) vermelde informatie verband houdt: (i) naam van de rechtspersoon, (ii) locatie, (iii) datum en plaats van oprichting, (iv) registratienummer, (v) rechtsvorm, (vi) kapitaal, (vii) activiteiten, (viii) nationale en internationale filialen, (ix) directie, (x) relaties met banken. 3. Met de in lid 1, onder e), vermelde contact- en begeleidende personen, worden bedoeld personen van wie er met voldoende reden kan worden verondersteld dat via hen voor de analyse nuttige informatie betreffende de onder lid 1, onder a) en b), van deze bijlage bedoelde personen kan worden verkregen, mits zij niet behoren tot een van de in de lid 1, onder a), b), c), d) en f), bedoelde categorieën van personen. “Contactpersonen” zijn personen die sporadisch contact hebben met de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen. “Begeleidende personen” zijn personen die regelmatig contact hebben met de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen. Wat contact- en begeleidende personen betreft, mogen de in lid 2 bedoelde gegevens zo nodig worden opgeslagen, mits er reden is om aan te nemen dat deze gegevens nodig zijn voor de analyse van hun rol als contact- of begeleidend persoon. In dit verband moet rekening worden gehouden met het volgende: (a) de betrekkingen tussen deze personen en de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen moeten zo spoedig mogelijk worden opgehelderd; (b) indien de veronderstelling dat er tussen deze personen en de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen betrekkingen bestaan, ongegrond blijkt, worden de gegevens onverwijld verwijderd; (c) indien dergelijke personen verdacht worden van een strafbaar feit dat onder de bevoegdheid van Europol valt, indien zij wegens een dergelijk strafbaar feit zijn veroordeeld, of indien er in de zin van het nationale recht van de betrokken lidstaat feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij een dergelijk strafbaar feit zullen plegen, dan mogen de in lid 2 bedoelde gegevens worden opgeslagen; (d) gegevens over contact- en begeleidende personen alsmede gegevens over contact- en begeleidende personen van begeleidende personen mogen niet worden opgeslagen, met uitzondering van gegevens over de soort en de aard van hun contacten met, of begeleiding van, de onder lid 1, punten a) en b), bedoelde personen; (e) indien geen zekerheid kan worden verkregen omtrent de in de voorgaande punten bedoelde zaken, wordt daarmee rekening gehouden bij het besluit over de vraag of en in hoeverre de gegevens moeten worden opgeslagen voor verdere analyse. 4. Wat betreft de in lid 1, onder d), bedoelde personen die het slachtoffer zijn geworden van een van de betrokken strafbare feiten of ten aanzien van wie zich bepaalde omstandigheden voordoen die doen vermoeden dat zij het slachtoffer van een dergelijk strafbaar feit kunnen worden, mogen de in lid 2, onder a), i, tot en met lid 2, onder c), iii, van deze bijlage bedoelde gegevens worden opgeslagen, alsmede de volgende soorten gegevens: (a) identificatiegegevens van het slachtoffer; (b) redenen van slachtofferschap; (c) schade (lichamelijke/financiële/psychologische/andere); (d) noodzaak om de anonimiteit te waarborgen; (e) mogelijkheid om ter rechtszitting te verschijnen; (f) door of via personen als bedoeld in lid 1, onder d), verstrekte informatie in de criminele sfeer, inclusief informatie over hun relatie met andere personen, indien nodig om de in lid 1, onder a) en b), bedoelde personen te identificeren. Zo nodig mogen andere in lid 2 bedoelde gegevens worden opgeslagen, mits er reden is om aan te nemen dat zij nodig zijn voor de analyse van de rol van deze personen als slachtoffer of mogelijk slachtoffer. Gegevens die niet nodig zijn voor verdere analyse worden verwijderd. 5. Wat betreft de in lid 1, onder c), bedoelde personen die wellicht als getuige moeten optreden bij onderzoeken naar de betrokken strafbare feiten of bij daaropvolgende strafvervolgingen, mogen de in lid 2, onder a), i, tot en met lid 2, onder c), iii, van deze bijlage bedoelde gegevens worden opgeslagen, alsmede de volgende soorten gegevens: (a) door dergelijke personen verstrekte informatie in de criminele sfeer, waaronder informatie over hun relatie met andere personen die in het analysebestand zijn opgenomen; (b) noodzaak om de anonimiteit te waarborgen; (c) het feit dat de bescherming gewaarborgd is en de daarvoor verantwoordelijke instantie; (d) nieuwe identiteit; (e) mogelijkheid om ter rechtszitting te verschijnen. Zo nodig mogen andere in lid 2 bedoelde gegevens worden opgeslagen, mits er reden is om aan te nemen dat zij nodig zijn voor de analyse van de rol van deze personen als getuigen. Gegevens die niet nodig zijn voor verdere analyse worden verwijderd. 6. Wat betreft de in lid 1, onder f), bedoelde personen die informatie kunnen verschaffen over de betrokken strafbare feiten, mogen de in lid 2, onder a), i, tot en met lid 2, onder c), iii, van deze bijlage bedoelde gegevens worden opgeslagen, alsmede de volgende soorten gegevens: (a) gecodeerde personalia; (b) soort verstrekte informatie; (c) noodzaak om de anonimiteit te waarborgen; (d) het feit dat de bescherming gewaarborgd is en de daarvoor verantwoordelijke instantie; (e) nieuwe identiteit; (f) mogelijkheid om ter rechtszitting te verschijnen; (g) negatieve ervaringen; (h) beloningen (financiële/gunsten). Zo nodig mogen andere in lid 2 bedoelde gegevens worden opgeslagen, mits er reden is om aan te nemen dat zij nodig zijn voor de analyse van de rol van deze personen als informant. Gegevens die niet nodig zijn voor verdere analyse worden verwijderd. 7. Indien het op enig moment tijdens de analyse op basis van serieuze en ondubbelzinnige aanwijzingen duidelijk wordt dat een persoon dient te worden opgenomen in een andere categorie van personen overeenkomstig deze bijlage, mag Europol alleen gegevens betreffende deze persoon verwerken die op grond van deze andere categorie zijn toegestaan en moeten alle andere gegevens worden gewist. Indien het op grond van bovengenoemde aanwijzingen duidelijk wordt dat een persoon in twee of meer in deze bijlage bedoelde categorieën moet worden opgenomen, mogen alle op grond van deze categorieën toegestane gegevens door Europol worden verwerkt. (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0151 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 79, lid 2, onder a) en b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0080/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door het Griekse parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2013 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 28 november 2013 (2) , – gezien het Interinstitutioneel akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (3) , – gezien de brief d.d. 20 september 2013 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken overeenkomstig artikel 87, lid 3, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 87 en 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie juridische zaken ( A7-0377/2013 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2014/.../EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op onderzoek, studie, scholierenuitwisseling, bezoldigde en onbezoldigde stages , vrijwilligerswerk of au-pairactiviteiten [Herschikking] HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 79, lid 2, onder a) en b), Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (5) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Er moet een aantal wijzigingen worden aangebracht in Richtlijn 2004/114/EG van de Raad (7) en Richtlijn 2005/71/EG van de Raad (8) . Ter wille van de duidelijkheid dient tot herschikking van deze richtlijnen te worden overgegaan. (2) Met deze richtlijn wordt beoogd een antwoord te geven op de in de uitvoeringsverslagen (9) van de twee genoemde richtlijnen vastgestelde noodzaak om de geconstateerde tekortkomingen te verhelpen voor transparantie en rechtszekerheid te zorgen en een samenhangend rechtskader te bieden voor diverse groepen personen die zich uit derde landen naar de Unie wensen te begeven. Deze richtlijn beoogt derhalve de bestaande bepalingen voor de verschillende groepen te vereenvoudigen en te stroomlijnen en in één instrument samen te brengen. Hoewel de groepen personen waarop deze richtlijn betrekking heeft onderlinge verschillen vertonen, hebben zij een zodanig aantal kenmerken gemeen dat zij onder een gemeenschappelijk EU-rechtskader kunnen vallen. [Am. 1] (3) Deze richtlijn dient bij te dragen tot de onderlinge aanpassing van de nationale wetgeving inzake de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen, een van de doelstellingen van het programma van Stockholm. Mede door immigratie van buiten de Unie kan de Unie de beschikking krijgen over hooggekwalificeerde personen, en met name studenten en onderzoekers uit derde landen worden steeds vaker gevraagd. Deze personen spelen een belangrijke rol bij de formering van de belangrijkste troef van de Unie – het menselijk kapitaal – en daarmee de totstandbrenging van slimme, duurzame en inclusieve groei, waardoor zij bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie. (4) De tekortkomingen die in de uitvoeringsverslagen over de twee richtlijnen zijn geconstateerd, betreffen met name de toelatingsvoorwaarden, de rechten, de procedurele waarborgen, de toegang van studenten tot de arbeidsmarkt gedurende hun studie en de bepalingen inzake mobiliteit binnen de Unie, alsook het gebrek aan harmonisatie doordat de lidstaten zelf konden beslissen de bepalingen al dan niet toe te passen op bepaalde groepen, zoals vrijwilligers, scholieren en onbezoldigde stagiairs. Uit later uitgevoerde bredere raadplegingen is ook gebleken dat er betere mogelijkheden om werk te zoeken moeten komen voor onderzoekers en studenten en dat au pairs en bezoldigde stagiairs, categorieën die niet onder de huidige wetgeving vallen, betere bescherming moeten krijgen. (5) Met het oog op de geleidelijke totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is in het Verdrag bepaald dat maatregelen moeten worden aangenomen op het gebied van asiel, immigratie en de bescherming van de rechten van onderdanen van derde landen. (6) Deze richtlijn dient tevens contacten tussen mensen en mobiliteit, belangrijke elementen van het externe beleid van de Unie, te stimuleren, vooral wat de landen van het Europees nabuurschapsbeleid en de strategische partners van de EU betreft. Zij dient tevens een grotere bijdrage mogelijk te maken aan de totaalaanpak van migratie en mobiliteit en de bijbehorende mobiliteitspartnerschappen, die een concreet kader bieden voor dialoog en samenwerking tussen de lidstaten en derde landen, ook wat het vergemakkelijken en organiseren van legale migratie betreft. (7) Migratie die plaatsvindt met het oog op de in deze richtlijn uiteengezette doeleinden dient de totstandkoming en verwerving van kennis en vaardigheden te bevorderen. Deze migratie betekent een wederzijdse verrijking voor de betrokken migranten, hun land van herkomst en de ontvangende lidstaat, waarbij culturele banden worden aangehaald en draagt bij tot een beter begrip van elkaars cultuur de culturele diversiteit wordt verrijkt . [Am. 3] (8) Deze richtlijn dient de Unie te promoten als aantrekkelijke locatie voor onderzoek en innovatie en haar mondiale concurrentiepositie bij het aantrekken van talent te verbeteren . , en daarmee ook een stijging te bewerkstelligen in de algehele concurrentiekracht en in de groeicijfers van de Unie, en banen te creëren die een grotere bijdrage aan de groei van het BBP leveren . Het openstellen van de Unie voor onderdanen van derde landen om in de Unie onderzoek te verrichten maakt ook deel uit van het vlaggenschipinitiatief Innovatie-Unie. De totstandbrenging van een open arbeidsmarkt voor onderzoekers uit de Unie en uit derde landen is tevens aangemerkt als belangrijk doel van de Europese Onderzoeksruimte, een eengemaakte ruimte met vrij verkeer voor onderzoekers, wetenschappelijke kennis en technologie. [Am. 4] (9) De toelating van onderzoekers moet worden vergemakkelijkt door middel van een toelatingsprocedure die los staat van de rechtsbetrekking tussen de onderzoeker en de onderzoeksinstelling waar deze te gast is, en waarbij niet langer behalve een verblijfsvergunning of een visum voor verblijf van langere duur ook een werkvergunning vereist is. Deze procedure is gebaseerd op de samenwerking tussen onderzoeksinstellingen en de bevoegde nationale immigratie-instanties. Om de toegang tot en het verblijf van onderzoekers uit derde landen in de Unie gemakkelijker en sneller te kunnen regelen, krijgen de onderzoeksinstellingen een sleutelrol in de toelatingsprocedure toebedeeld, echter zonder dat de bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van het vreemdelingenbeleid worden aangetast. Door de lidstaten erkende onderzoeksinstellingen moeten met onderdanen van derde landen een gastovereenkomst kunnen sluiten voor het uitvoeren van een onderzoeksproject. Indien aan de voorwaarden voor toegang en verblijf is voldaan, verstrekken de lidstaten vervolgens op basis van deze gastovereenkomst een vergunning. (10) Omdat de inspanning die moet worden geleverd voor de verwezenlijking van de doelstelling om 3% van het BBP te investeren in onderzoek voor een belangrijk deel door de particuliere sector moet worden opgebracht, en in deze sector dus de komende jaren meer onderzoekers moeten worden aangetrokken, dienen zowel openbare als particuliere onderzoeksinstellingen in aanmerking te komen voor erkenning overeenkomstig deze richtlijn. (11) Om de Unie aantrekkelijker te maken voor onderzoekers en studenten uit derde landen, moeten gezinsleden van onderzoekers en studenten , zoals gedefinieerd in Richtlijn 2003/86/EG van de Raad (10) samen met hen worden toegelaten. Deze gezinsleden moeten in aanmerking komen voor de bepalingen inzake mobiliteit binnen de Unie en toegang krijgen tot de arbeidsmarkt. [Am. 5] (12) Waar van toepassing dienen de lidstaten te worden aangemoedigd om promovendi als onderzoekers te behandelen. (13) De tenuitvoerlegging van deze richtlijn mag de braindrain uit opkomende economieën en ontwikkelingslanden niet aanwakkeren. Met het oog op de ontwikkeling van een totaalbeleid op het gebied van migratie dienen in partnerschap met de landen van herkomst maatregelen te worden genomen om de reïntegratie van onderzoekers in hun land van herkomst te ondersteunen. (14) Om van Europa een wereldcentrum voor onderwijs en beroepsopleiding van topkwaliteit te maken, dienen de voorwaarden voor toegang en verblijf van personen die zich met deze doeleinden naar Europa wensen te begeven, te worden verbeterd vereenvoudigd en vergemakkelijkt . Dit is in overeenstemming met de doelstellingen van de Agenda voor de modernisering van de Europese hogeronderwijssystemen (11) , met name in de context van de internationalisering van het hoger onderwijs in Europa. De harmonisatie van de desbetreffende wetgevingen van de lidstaten naar gunstiger regels voor onderdanen van derde landen maakt daar deel van uit. [Am. 6] (15) De uitbreiding en verdieping van het Bolognaproces, dat door de verklaring van Bologna (12) is ingeluid, heeft ertoe geleid dat de hogeronderwijssystemen in de deelnemende landen, maar ook daarbuiten, geleidelijk meer naar elkaar zijn toegegroeid. De reden is dat de nationale autoriteiten steun hebben verleend aan de mobiliteit van studenten en academische personeel en hogeronderwijsinstellingen dit aspect in hun curricula hebben opgenomen. In overeenstemming hiermee dienen voor studenten betere bepalingen inzake mobiliteit binnen de Unie te worden vastgesteld. Een van de doelstellingen van de verklaring van Bologna is het Europees hoger onderwijs aantrekkelijk en concurrerend te maken. Naar aanleiding van het Bolognaproces is de Europese ruimte voor hoger onderwijs tot stand gekomen. Dankzij de stroomlijning van het Europese hoger onderwijs is het voor studenten uit derde landen aantrekkelijker geworden om in Europa te studeren. De deelname van talloze derde landen aan het Bolognaproces en aan unieprogramma’s voor de mobiliteit onder studenten, maakt invoering van geharmoniseerde en vereenvoudigde mobiliteitsmaatregelen voor de onderdanen van die landen essentieel. [Am. 7] (16) De duur en de overige voorwaarden voor voorbereidende opleidingen voor studenten die onder deze richtlijn vallen, moeten door de lidstaten worden bepaald in overeenstemming met hun nationale wetgeving. (17) Het bewijs dat een student is toegelaten tot een hogeronderwijsinstelling, kan onder meer een schriftelijk bewijs van toelating of een inschrijvingsbewijs zijn. (18) Beurzen dienen te worden meegewogen bij het beoordelen van de vraag of er voldoende middelen beschikbaar zijn. (19) Terwijl de lidstaten zelf mochten bepalen of zij Richtlijn 2004/114/EG al dan niet toepasten op scholieren, vrijwilligers en onbezoldigde stagiairs, dienen deze groepen thans onder het toepassingsgebied van deze richtlijn te vallen, teneinde voor hen de toegang en het verblijf te vergemakkelijken en hun rechten te waarborgen. Deze richtlijn dient tevens van toepassing te zijn op au pairs en bezoldigde stagiairs, teneinde hun wettelijke rechten en bescherming te waarborgen. (20) Bezoldigde stagiairs die zich voor een stage naar de Unie begeven in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming dienen niet onder deze richtlijn te vallen, aangezien [Richtlijn 2013/xx/EU betreffende overplaatsing binnen een onderneming] op hen van toepassing is. (21) Aangezien de Unie momenteel geen rechtskader kent om de eerlijke behandeling van au pairs uit derde landen te waarborgen, dienen bepalingen te worden vastgesteld om in hun specifieke behoeften als bijzonder kwetsbare groep te voorzien. Deze richtlijn dient daarom te voorzien in voorwaarden waaraan zowel de au pair als het gastgezin moeten voldoen, in het bijzonder inzake de door hen te sluiten overeenkomst waarin aspecten moeten worden geregeld zoals het te ontvangen zakgeld (13) . (22) Wanneer aan de algemene en de specifieke toelatingsvoorwaarden is voldaan, moeten de lidstaten binnen een bepaalde termijn een vergunning verlenen, dat wil zeggen een visum voor verblijf van langere duur of een verblijfsvergunning , hetgeen niet door bijkomende vereisten mag worden belemmerd of ontkracht . Indien een lidstaat verblijfsvergunningen uitsluitend op het eigen grondgebied afgeeft en aan alle voorwaarden van deze richtlijn is voldaan, dient de lidstaat de betrokken onderdaan van een derde land de noodzakelijke visa te verstrekken. [Am. 8] (23) Vergunningen dienen de status van de betrokken onderdaan van een derde land te vermelden, alsmede de respectieve programma’s met mobiliteitsmaatregelen van de Unie. De lidstaten kunnen aanvullende informatie verstrekken op papier of in elektronische vorm, mits daarmee geen aanvullende voorwaarden worden gesteld. (24) De geldigheidsduur van de verschillende op grond van deze richtlijn afgegeven vergunningen dient in overeenstemming te zijn met de specifieke aard van het verblijf van elke groep. (25) De lidstaten mogen van de aanvragers een vergoeding vragen voor de verwerking van de vergunningaanvragen. Deze vergoedingen moeten overwegen af te zien van de vergoedingen voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen uit hoofde van deze richtlijn . Indien de lidstaten verlangen dat onderdanen van derde landen vergoedingen betalen dan dienen deze in verhouding te staan tot het doel van het verblijf en mogen niet aan de doeleinden van de richtlijn in de weg staan . [Am. 9] (26) Of de vergunning in de vorm van een visum voor verblijf van langere duur of een verblijfsvergunning wordt verleend, mag niet van invloed zijn op de rechten die op grond van deze richtlijn aan onderdanen van derde landen worden verleend. (27) De term “toelating” heeft betrekking op de toegang tot en het verblijf in een lidstaat van onderdanen van derde landen met het oog op de in deze richtlijn uiteengezette doeleinden. (28) Toelating kan op grond van geldige redenen worden geweigerd. Met name kan toelating worden geweigerd indien een lidstaat in een individueel geval op basis van feiten tot het oordeel is gekomen dat de betrokken onderdaan van een derde land een potentiële bedreiging vormt voor de openbare orde of de openbare veiligheid of de volksgezondheid . [Am. 10] (29) Indien er twijfel bestaat over de redenen van de aanvraag tot toelating, kunnen de lidstaten alle bewijzen verlangen die nodig zijn om aan te tonen dat de aanvraag coherent is, in het bijzonder op basis van de voorgenomen studie of stage van de aanvrager, teneinde misbruik en verkeerd gebruik van de procedure van de richtlijn tegen te gaan. (30) De nationale autoriteiten dienen onderdanen van derde landen die op grond van deze richtlijnen een aanvraag indienen tot toelating tot de lidstaten in kennis te stellen van hun beslissing inzake de aanvraag. Zij dienen dat zo snel mogelijk schriftelijk te doen, binnen dertig dagen na de datum van aanvraag in geval van onderzoekers en studenten die onder Unieprogramma’s met mobiliteitsmaatregelen vallen en binnen zestig dagen na de datum van aanvraag voor de overige aanvragers . Indien de lidstaten nog nadere informatie nodig hebben voor de behandeling van de aanvraag, moeten zij dit de aanvrager zo snel mogelijk laten weten. Wanneer de nationale wet de mogelijkheid biedt van bestuursrechtelijk beroep tegen een afwijzende beslissing, moeten de nationale autoriteiten de aanvrager binnen 30 dagen vanaf de datum dat het beroep is ingesteld, van hun beslissing in kennis stellen. [Am. 11] (31) De mobiliteit van onderzoekers, studenten en bezoldigde stagiairs uit derde landen moet worden vergemakkelijkt. Voor onderzoekers dient deze richtlijn te leiden tot betere voorschriften betreffende de periode waarvoor de door de eerste lidstaat verleende vergunning een verblijf in een tweede lidstaat dekt zonder dat een nieuwe gastovereenkomst is vereist. Er dient verbetering te komen in de situatie van studenten en de thans ook onder deze richtlijn vallende groep van bezoldigde stagiairs, door deze personen toe te staan om gedurende drie tot zes maanden in een tweede lidstaat te verblijven, mits zij voldoen aan de algemene voorwaarden van deze richtlijn. Op stagiairs uit derde landen die zich als binnen een onderneming overgeplaatste personen naar de Unie begeven, dienen overeenkomstig [Richtlijn 2013/xx/EU betreffende overplaatsing binnen een onderneming] specifiek op de aard van hun overplaatsing afgestemde bepalingen inzake mobiliteit binnen de Unie van toepassing te zijn. (32) De immigratievoorschriften van de Unie en programma’s van de Unie met mobiliteitsmaatregelen dienen elkaar beter aan te vullen. Onderzoekers, en studenten, vrijwilligers en stagiairs uit derde landen die onder zulke Unieprogramma’s vallen, dienen gerechtigd te zijn zich naar de verschillende lidstaten van bestemming te begeven op grond van de door de eerste lidstaat verleende vergunning. mits de volledige lijst van die lidstaten voor de binnenkomst in de Unie bekend is. Met een dergelijke vergunning dienen zij hun mobiliteitsrecht te kunnen uitoefenen zonder de verplichting aanvullende informatie te verstrekken of andere aanvraagprocedures te vervullen. Indien vrijwilligersprogramma’s meer dan één lidstaat bestrijken, worden de lidstaten aangemoedigd de mobiliteit binnen de Unie van vrijwilligers uit derde landen te vergemakkelijken. [Am. 12] (33) Om studenten uit derde landen beter in staat te stellen een deel van hun studiekosten zelf te betalen, dienen zij onder de in deze richtlijn gestelde voorwaarden volledige toegang te krijgen tot de arbeidsmarkt dat wil zeggen voor ten minste twintig uur per week . Dat studenten in beginsel tot de arbeidsmarkt worden toegelaten, zou een als algemene regel moeten zijn . In uitzonderlijke omstandigheden moeten de lidstaten echter de mogelijkheid hebben om de situatie op hun eigen arbeidsmarkt te bezien, hoewel dit niet het risico mag inhouden dat het recht om te werken geheel teniet wordt gedaan gelden . [Am. 13] (34) In het kader van het streven naar een hooggekwalificeerde beroepsbevolking met het oog op de toekomst , dienen de lidstaten en uit respect en waardering voor het werk en de algehele inzet van studenten die in de Unie afstuderen, dienen de lidstaten die studenten toe te staan gedurende twaalf maanden na het verstrijken van de oorspronkelijke vergunning op hun grondgebied te blijven met het doel om de arbeidsmogelijkheden te verkennen of een bedrijf op te richten. Zij dienen dit ook toe te staan aan onderzoekers die hun onderzoeksproject overeenkomstig de gastovereenkomst hebben afgerond. Dit mag niet gelijk worden gesteld aan een automatisch recht op toegang tot de arbeidsmarkt of een automatisch recht om een bedrijf op te richten. De onderzoekers mag ook worden verzocht om bewijsstukken over te leggen als bedoeld in artikel 24. [Am. 14] (35) De bepalingen in deze richtlijn doen geen afbreuk aan de bevoegdheid van de lidstaten om het aantal met het oog op werk toe te laten onderdanen van derde landen te reguleren. (36) Om de Unie aantrekkelijker te maken voor onderzoekers, studenten, scholieren, stagiairs, vrijwilligers en au pairs uit derde landen is het van belang hun eerlijke behandeling overeenkomstig artikel 79 van het Verdrag te waarborgen. Deze groepen hebben overeenkomstig Richtlijn 2011/98/EU van het Europees Parlement en de Raad (14) recht op dezelfde behandeling als onderdanen van de ontvangende lidstaat. Voor onderzoekers uit derde landen worden gunstiger rechten gehandhaafd: zij dienen het recht te behouden op dezelfde behandeling als onderdanen van de ontvangende lidstaat ten aanzien van onderdelen van de sociale zekerheid zoals bedoeld in Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 (15) , als aanvulling op de rechten die bij Richtlijn 2011/98/EU worden toegekend. Laatstgenoemde richtlijn voorziet in de mogelijkheid dat de lidstaten de gelijke behandeling beperken ten aanzien van onderdelen van de sociale zekerheid, waaronder gezinsbijslagen; deze beperkingsmogelijkheid kan van invloed zijn op de situatie van onderzoekers. Scholieren, studenten, vrijwilligers, onbezoldigde stagiairs en au pairs uit derde landen dienen bovendien recht te krijgen op dezelfde behandeling als onderdanen van de ontvangende lidstaat wat betreft de toegang tot goederen en diensten, en de levering van voor het publiek beschikbare goederen en diensten, ongeacht of zij toegang hebben tot de arbeidsmarkt op grond van het Unierecht of de nationale wetgeving van de ontvangende lidstaat. [Am. 15] (37) Deze richtlijn mag op generlei wijze van invloed zijn op de toepassing van Verordening (EG) nr. 1030/2002 van de Raad (16) . (38) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name worden erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie , zoals bedoeld in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie . (39) De lidstaten moeten aan de bepalingen van deze richtlijn uitvoering geven zonder discriminatie op grond van geslacht, ras, huidskleur, etnische of maatschappelijke achtergrond, genetische kenmerken, taal, godsdienstige of andere overtuiging, politieke en andere opvattingen, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, afkomst, handicaps, leeftijd en seksuele geaardheid. (40) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van 28 september 2011 hebben de lidstaten zich ertoe verbonden in verantwoorde gevallen de kennisgeving van omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van een of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd. (41) Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het bepalen van de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op onderzoek, studie, scholierenuitwisseling, onbezoldigde of bezoldigde stages, vrijwilligerswerk of au-pairactiviteiten, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en wegens de omvang en de gevolgen ervan beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel dat in hetzelfde artikel is neergelegd, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (42) Iedere lidstaat moet ervoor zorgen dat het publiek, met name via internet, kan beschikken over zo volledig mogelijke en regelmatig bijgewerkte informatie over de krachtens deze richtlijn erkende onderzoeksinstellingen waarmee onderzoekers een gastovereenkomst kunnen sluiten, over de krachtens deze richtlijn vastgestelde voorwaarden en procedures voor toegang tot en verblijf op zijn grondgebied met het oog op het verrichten van onderzoek, over de in deze richtlijn omschreven instellingen en de studies die openstaan voor onderdanen van derde landen, alsmede over de voorwaarden en procedures voor toegang tot en verblijf op zijn grondgebied met het oog op studiedoeleinden. (42 bis) Iedere lidstaat heeft de plicht om onderdanen uit derde landen bekend te maken met de regels zoals die gelden voor zijn bijzondere geval, zodat gezorgd wordt voor transparantie en rechtszekerheid en zij zich aangemoedigd voelen naar de Unie te komen. Alle ter zake dienende informatie over de procedure, zoals algemene documentatie over studies, uitwisselings- of onderzoeksprogramma’s, maar ook specifieke informatie omtrent de rechten en plichten van de aanvrager, moet daarom worden aangeboden op een manier die voor onderdanen van derde landen gemakkelijk toegankelijk en begrijpelijk is. [Am. 16] (43) [Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, nemen deze lidstaten niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze bijgevolg, onder voorbehoud van artikel 4 van bovengenoemd protocol, niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaten.] (44) Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, niet deel aan de aanneming van dit instrument. Deze richtlijn is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op Denemarken. (45) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijnen materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijnen. (46) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doel Deze richtlijn is bedoeld ter bepaling van: a) de voorwaarden voor de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten van onderdanen van derde landen voor een periode van meer dan 90 dagen met het oog op onderzoek, studie, scholierenuitwisseling, bezoldigde en onbezoldigde stages, vrijwilligerswerk of au-pairactiviteiten; b) de voorwaarden voor de toegang van studenten en bezoldigde stagiairs uit derde landen tot en hun verblijf gedurende een periode van meer dan 90 dagen op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat die de onderdaan van een derde land voor het eerst een vergunning heeft verleend op grond van deze richtlijn; c) de voorwaarden voor de toegang van onderzoekers uit derde landen tot en hun verblijf op het grondgebied van een andere lidstaat dan de lidstaat die de onderdaan van een derde land voor het eerst een vergunning heeft verleend op grond van deze richtlijn. Artikel 2 Werkingssfeer 1. Deze richtlijn geldt voor onderdanen van derde landen die verzoeken te worden toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat met het oog op onderzoek, studie, scholierenuitwisseling, een bezoldigde of onbezoldigde stage, vrijwilligerswerk of au-pairactiviteiten. 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op onderdanen van derde landen : a) die als asielzoeker in een lidstaat verblijven, of in het kader van subsidiaire vormen van bescherming, of in het kader van regelingen voor tijdelijke bescherming; b) wier uitzetting op feitelijke of juridische gronden werd opgeschort; c) die gezinsleden van burgers van de Unie zijn die hun recht van vrij verkeer binnen de Unie hebben uitgeoefend; d) die in een bepaalde lidstaat in het bezit zijn van de status van langdurig ingezetenen in de zin van Richtlijn 2003/109/EG van de Raad (17) en die in een andere lidstaat hun recht van verblijf uitoefenen om daar een studie of een beroepsopleiding te volgen; e) die volgens het recht van de lidstaat in kwestie gekwalificeerd zijn als zelfstandigen. f) die, evenals hun gezinsleden en ongeacht hun nationaliteit, krachtens overeenkomsten tussen de Unie en haar lidstaten of tussen de Unie en derde landen, rechten van vrij verkeer genieten die gelijkwaardig zijn aan die van de burgers van de Unie; g) die stagiairs zijn die zich voor een stage naar de Unie begeven in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming overeenkomstig [Richtlijn 2013/xx/EU betreffende overplaatsing binnen een onderneming]. Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: a) “onderdaan van een derde land”: een persoon die geen burger van de Unie is in de zin van artikel 20, lid 1, van het Verdrag; b) “onderzoeker”: een onderdaan van een derde land die houder is van een passend diploma van hoger onderwijs dat toegang geeft tot doctoraatsprogramma’s, en die door een onderzoeksinstelling is geselecteerd om een onderzoeksproject uit te voeren waarvoor dat diploma doorgaans vereist is; c) “student”: onderdaan van een derde land die door een hogeronderwijsinstelling is aangenomen en is toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat om bij wijze van hoofdactiviteit een voltijdse studie te volgen die wordt afgesloten met een door de lidstaat erkend getuigschrift van hoger onderwijs, waaronder een diploma, titel of doctoraal niveau aan een hogeronderwijsinstelling, en eventueel is voorafgegaan door een opleiding ter voorbereiding op dergelijk onderwijs overeenkomstig de nationale wetgeving; d) “scholier”: onderdaan van een derde land die is toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat om daar, in het kader van een uitwisselingsprogramma dat ten uitvoer wordt gelegd door een daartoe overeenkomstig de nationale wetgeving of gebruik en door de lidstaat erkende organisatie, een erkend programma van voortgezet onderwijs te volgen; e) “onbezoldigde stagiair”: onderdaan van een derde land die is toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat voor een onbezoldigde stage , overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat; f) “bezoldigde stagiair”: onderdaan van een derde land die is toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat voor een stage waarvoor de betrokkene een bezoldiging ontvangt, overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat; g) “vrijwilliger”: een onderdaan van een derde land die is toegelaten tot het grondgebied van een lidstaat om deel te nemen aan een erkend vrijwilligersprogramma; (g bis) 'vrijwilligerscentrale': een organisatie belast met het vrijwilligersprogramma waarbij de onderdaan uit een derde land is aangemeld. Die organisaties en groepen moeten onafhankelijk zijn en zichzelf besturen, evenals andere entiteiten zonder winstoogmerk, zoals plaatselijke overheden. Zij moeten in enige mate actief zijn in het openbare leven en hun activiteiten moeten, althans gedeeltelijk gericht zijn op het bijdragen aan het algemeen welzijn (18) . [Am. 17] h) “vrijwilligersprogramma”: programma voor concrete solidariteitsactiviteiten op basis van een door een lidstaat of de Unie erkend programma dat zonder winstoogmerk doelstellingen van algemeen belang nastreeft; [Am. 18] i) “au pair”: een onderdaan van een derde land die op het grondgebied van een lidstaat tijdelijk in een gezin wordt opgenomen in ruil voor licht huishoudelijk werk en verzorging van de kinderen, teneinde zijn of haar taalkennis en kennis van het gastland te verbeteren; j) “onderzoek”: stelselmatig verricht creatief werk ter vergroting van het kennisbestand, waaronder de kennis van mens, cultuur en samenleving, alsmede de aanwending van dit kennisbestand voor nieuwe toepassingen; k) “onderzoeksinstelling”: openbare of particuliere instelling die onderzoek verricht en die met het oog op de toepassing van deze richtlijn volgens de nationale wetgeving of administratieve praktijk door een lidstaat is erkend; l) ‘onderwijs instelling”: een openbare of particuliere instelling die door de ontvangende lidstaat wordt erkend en/of waarvan de studies overeenkomstig de nationale wetgeving of gebruiken aan de hand van transparante criteria worden erkend voor de doeleinden van deze richtlijn; (l bis) 'gastorganisatie': de onderwijsinstelling, onderzoeksorganisatie, onderneming, beroepsopleidingsinstelling, lerlingenuitwisselingsorganisatie of organisatie belast met het vrijwilligersprogramma waar de onderdaan uit een derde land is aangemeld en die, ongeacht de rechtsvorm, volgens de nationale wetgeving van een lidstaat is opgericht; [Am. 20] (l ter) 'gastgezin': het gezin dat de au-pair tijdelijk opneemt en laat deelnemen aan het dagelijkse gezinsleven in een lidstaat op grond van een tussen het gastgezin en de au-pair gesloten overeenkomst; [Am. 21] m) “bezoldiging”: de betaling, ongeacht in welke vorm, die wordt ontvangen als vergoeding voor verleende diensten en overeenkomstig de nationale wetgeving of de gevestigde praktijk als wezenlijk onderdeel van de arbeidsverhouding wordt beschouwd; n) “tewerkstelling”: het verrichten van activiteiten die bestaan uit om het even welke een vorm van arbeid of werk die overeenkomstig de nationale wetgeving een toepasselijke collectieve overeenkomst of de gevestigde praktijk is geregeld, voor of onder leiding en/of toezicht van een werkgever; [Am. 22] (n bis) "werkgever": een natuurlijke persoon of een rechtspersoon voor wie of onder wiens leiding en/of toezicht de tewerkstelling plaatsvindt; [Am. 23] (n ter) "gezinsleden": onderdanen van derde landen als bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 2003/86/EG; [Am. 24] o) “eerste lidstaat”: de lidstaat die als eerste op grond van deze richtlijn een vergunning afgeeft aan een onderdaan van een derde land; p) “tweede lidstaat”: elke andere lidstaat dan de eerste lidstaat; q) “programma’s van de Unie met mobiliteitsmaatregelen”: door de Unie gefinancierde programma’s die de mobiliteit van onderdanen van derde landen naar de Unie bevorderen; r) “vergunning”: iedere door de autoriteiten van een lidstaat aan een onderdaan van een derde land verstrekte vergunning om legaal op zijn grondgebied te verblijven, overeenkomstig artikel 1, lid 2, onder a) van Verordening (EG) nr. 1030/2002, of een visum voor verblijf van langere duur; s) “visum voor verblijf van langere duur”: een vergunning die is afgegeven door een lidstaat overeenkomstig artikel 18 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst of overeenkomstig het nationale recht van een lidstaat die het Schengenacquis niet volledig ten uitvoer legt; Artikel 4 Gunstiger bepalingen 1. Deze richtlijn doet niet af aan gunstiger bepalingen van: a) bilaterale of multilaterale overeenkomsten tussen de Unie of de Unie en haar lidstaten enerzijds, en een of meer derde landen anderzijds; of b) bilaterale of multilaterale overeenkomsten tussen een of meer lidstaten en een of meer derde landen. 2. Deze richtlijn laat onverlet dat de lidstaten bepalingen kunnen invoeren of handhaven die gunstiger zijn voor de personen die onder de werkingssfeer van de richtlijn vallen wat betreft de artikelen 16, 17, 18, 19, 20 , 21, 22, 23, 24, 25, en 26, 27, 28, 29 , 30, 31, 32, 33 en 34, met name in het kader van mobiliteitspartnerschappen. [Am. 25] HOOFDSTUK II TOELATING Artikel 5 Beginsel 1. Toelating van een onderdaan van een derde land in de zin van deze richtlijn is alleen mogelijk als na controle van het dossier blijkt dat hij voldoet aan de algemene voorwaarden die zijn gesteld in artikel 6, en, afhankelijk van de betrokken categorie, de specifieke voorwaarden die zijn gesteld in artikel 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 of 14. 2. Wanneer aan alle algemene en specifieke toelatingsvoorwaarden is voldaan, heeft de aanvrager recht op een visum voor verblijf van langere duur of een verblijfsvergunning. Indien een lidstaat verblijfsvergunningen uitsluitend op het eigen grondgebied afgeeft, maar niet elders, en aan alle toelatingsvoorwaarden van deze richtlijn is voldaan, verstrekt de betrokken lidstaat de onderdaan van een derde land het noodzakelijke visum. Artikel 6 Algemene voorwaarden Een onderdaan van een derde land die verzoekt te worden toegelaten voor de in deze richtlijn genoemde doeleinden: a) legt een geldig reisdocument over, zoals omschreven in het nationale recht. De lidstaten kunnen verlangen dat het reisdocument geldig is voor ten minste de duur van het geplande verblijf; b) legt, indien hij volgens het nationale recht van de ontvangende lidstaat minderjarig is, een bewijs van toestemming van de ouders of voogd of een gelijkwaardig document voor het beoogde verblijf over; c) beschikt over een ziektekostenverzekering voor alle risico’s die voor de onderdanen van de betrokken lidstaat normaliter zijn gedekt; d) wordt niet beschouwd als vormt geen een bedreiging voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid; [Am. 26] e) legt, indien de lidstaat daarom verzoekt, een bewijs over van betaling van de vergoeding die krachtens artikel 31 van deze richtlijn wordt gevraagd voor de behandeling van de aanvraag voor een verblijfsvergunning; f) toont op verzoek van een lidstaat aan dat hij gedurende zijn verblijf over voldoende middelen kan beschikken om de kosten van levensonderhoud, de studiekosten en de kosten van de terugreis te dekken, onverminderd de individuele behandeling van elk geval. Dit bewijs hoeft niet te worden geleverd als de persoon uit een derde land kan aantonen dat hij een beurs of toelage ontvangt of dat hem financiële ondersteuning door een gastgezin is toegezegd, of dat hem een baan is aangeboden, dan wel dat een uitwisselingsorganisatie voor leerlingen of een vrijwilligersorganisatie wil instaan voor de verblijfskosten van de leerling of vrijwilliger gedurende diens gehele verblijf in de betrokken lidstaat. [Am. 27] Artikel 7 Specifieke voorwaarden voor onderzoekers 1. Naast de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden moet een onderdaan van een derde land die met het oog op het verrichten van onderzoek verzoekt te worden toegelaten: a) een overeenkomstig artikel 9, leden 1 en 2, gesloten gastovereenkomst met een onderzoeksinstelling overleggen; en b) indien van toepassing een verklaring inzake financiële aansprakelijkheid van de onderzoeksinstelling in de zin van artikel 9, lid 3, overleggen. 2. De lidstaten kunnen de voorwaarden controleren waarop de gastovereenkomst gebaseerd en gesloten is. 3. Pas nadat de in de leden 1 en 2 bedoelde controles een positief resultaat hebben opgeleverd, worden onderzoekers tot het grondgebied van de lidstaten toegelaten om uitvoering te geven aan de gastovereenkomst. 4. Aanvragen van onderdanen van derde landen die in de Unie onderzoek wensen te verrichten, worden in overweging genomen en behandeld wanneer de betrokken onderdaan van een derde land verblijft buiten het grondgebied van de lidstaat waartoe hij wenst te worden toegelaten. 5. Een lidstaat kan moet , overeenkomstig zijn nationale wetgeving, een aanvraag inwilligen behandelen die wordt ingediend wanneer de onderdaan van het derde land zich reeds op zijn grondgebied bevindt. [Am. 28] 6. De lidstaten bepalen of aanvragen voor vergunningen moeten worden ingediend door onderzoekers dan wel door de betrokken onderzoeksinstellingen. Artikel 8 Erkenning van onderzoeksinstellingen 1. Een onderzoeksinstelling die een onderzoeker wenst te ontvangen in het kader van de toelatingsprocedure die bij deze richtlijn wordt ingevoerd, moet vooraf door de betrokken lidstaat worden erkend. 2. De erkenning van onderzoeksinstellingen geschiedt in overeenstemming met de procedures die in het nationale recht of de administratieve praktijk van de lidstaten zijn voorgeschreven. Verzoeken om erkenning van openbare en particuliere organisaties worden overeenkomstig die procedures gedaan, en zijn gebaseerd op hun wettelijke opdracht of maatschappelijk doel en op het bewijs dat zij zich met onderzoeksactiviteiten bezighouden. De aan een onderzoekinstelling verleende erkenning geldt voor ten minste vijf jaar. In uitzonderlijke gevallen kunnen de lidstaten die erkenning voor een kortere termijn verlenen. 3. Overeenkomstig de nationale wetgeving kunnen de lidstaten van de onderzoeksinstelling een schriftelijke verbintenis eisen om, in geval van illegaal verblijf van een onderzoeker op het grondgebied van de betrokken lidstaat, de kosten voor diens verblijf en terugreis die uit overheidsmiddelen zijn opgebracht, terug te betalen. De financiële aansprakelijkheid van de onderzoeksinstelling verstrijkt uiterlijk zes maanden na de beëindiging van de gastovereenkomst. 4. De lidstaten kunnen voorschrijven dat de erkende instelling binnen twee maanden nadat een gastovereenkomst afloopt, bij de daartoe door de lidstaat aangewezen bevoegde instanties bevestigt dat de werkzaamheden in het kader van het onderzoeksproject waarvoor op grond van artikel 9 een gastovereenkomst werd gesloten, daadwerkelijk werden verricht. 5. De bevoegde instanties in elke lidstaat publiceren lijsten van de uit hoofde van deze richtlijn erkende onderzoeksinstellingen, alsmede elke wijziging van die lijsten. 6. De lidstaten kunnen onder meer weigeren de erkenning van een onderzoeksinstelling te verlengen of deze intrekken indien de instelling niet langer voldoet aan de in de leden 2, 3 en 4 gestelde voorwaarden, indien de erkenning op frauduleuze wijze is verkregen of indien een onderzoeksinstelling op frauduleuze of nalatige wijze een gastovereenkomst met een onderdaan van een derde land heeft gesloten. Indien de erkenning is ingetrokken of niet is verlengd, kan de betrokken onderzoeksinstelling voor een periode van maximaal vijf jaar na de bekendmaking van de beslissing tot intrekking of niet-verlenging belet worden om opnieuw erkenning aan te vragen. 7. De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen welke gevolgen de intrekking of niet-verlenging van de erkenning inhoudt voor de bestaande, overeenkomstig artikel 9 gesloten gastovereenkomsten, en voor de verblijfsvergunningen van de betrokken onderzoekers. Artikel 9 Gastovereenkomst 1. Een onderzoeksinstelling die een onderzoeker wenst uit te nodigen, sluit met deze onderzoeker een gastovereenkomst, mits aan de voorwaarden van de artikelen 6 en 7 is voldaan. De gastovereenkomst vermeldt ten minste: a) de benaming en het doel van het onderzoeksproject; b) de verbintenis van de onderzoeker om het onderzoeksproject volledig uit te voeren; c) de bevestiging van de onderzoeksinstelling dat zij zich ertoe verbindt de onderzoeker te ontvangen zodat deze het onderzoeksproject kan uitvoeren; d) de begindatum en de einddatum van het onderzoeksproject; e) informatie betreffende de rechtsbetrekking tussen de onderzoeksinstelling en de onderzoeker; f) informatie betreffende de arbeidsvoorwaarden van de onderzoeker. 2. Een onderzoeksinstelling kan alleen een gastovereenkomst sluiten indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: a) het onderzoeksproject is goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten van de onderzoeksinstelling na toetsing van: i) het doel en de duur van het onderzoek en de beschikbaarheid van de hiervoor benodigde financiële middelen; ii) de kwalificaties van de onderzoeker in het licht van het doel van het onderzoek, gestaafd met een gewaarmerkte kopie van het in artikel 3, onder b) , bedoelde diploma. 3. Na de ondertekening van de gastovereenkomst kan de onderzoeksinstelling conform de nationale wetgeving gehouden zijn de onderzoeker een individuele aansprakelijkheidsverklaring te verstrekken voor de in artikel 8, lid 3, bedoelde kosten. 4. De gastovereenkomst verstrijkt automatisch wanneer de onderzoeker niet wordt toegelaten of wanneer de rechtsbetrekking tussen de onderzoeker en de onderzoeksinstelling wordt beëindigd. 5. De onderzoeksinstelling stelt de daartoe door de lidstaat aangewezen instantie zo spoedig mogelijk in kennis van gebeurtenissen die de uitvoering van de gastovereenkomst verhinderen. Artikel 10 Specifieke voorwaarden voor studenten 1. Naast de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden moeten onderdanen van een derde land die om studieredenen verzoeken te worden toegelaten: a) bewijs overleggen dat zij zijn aangenomen door een instelling voor hoger onderwijs om daar een studieprogramma te volgen; b) indien de lidstaat dat vereist, een bewijs van betaling van het door de instelling gevraagde inschrijfgeld kunnen overleggen ; c) indien de lidstaat dat vereist, bewijzen over voldoende kennis van de taal van het studieprogramma dat zij volgen, te beschikken. 2. Studenten die automatisch over een ziektekostenverzekering beschikken voor alle risico’s die voor de eigen onderdanen in de betrokken lidstaat normaliter zijn gedekt, omdat die is gekoppeld aan hun inschrijving bij een instelling, worden geacht te voldoen aan de in artikel 6, lid 1, onder c), gestelde voorwaarde. Artikel 11 Specifieke voorwaarden voor scholieren 1. Onderdanen van een derde land die verzoeken om in het kader van een scholierenuitwisseling te worden toegelaten, moeten aan de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden voldoen en: a) de door de betrokken lidstaat vastgestelde minimumleeftijd hebben bereikt en niet ouder zijn dan de maximumleeftijd; b) kunnen aantonen dat zij zijn toegelaten tot een instelling voor voortgezet onderwijs; c) kunnen aantonen dat zij deelnemen aan een erkend uitwisselingsprogramma dat ten uitvoer wordt gelegd door een daartoe overeenkomstig de nationale wetgeving of gebruiken door de lidstaat erkende organisatie; d) kunnen aantonen dat de organisatie voor scholierenuitwisseling de volle aansprakelijkheid voor hen op zich neemt gedurende hun gehele verblijf op het grondgebied van de betrokken lidstaat, in het bijzonder voor de kosten van verblijf, de studiekosten, de ziektekosten en de kosten van de terugkeer; e) gedurende hun gehele verblijf bij een gastgezin verblijven dat voldoet aan de door de lidstaten gestelde voorwaarden en dat is geselecteerd volgens de regels van het programma voor de uitwisseling van scholieren waaraan zij deelnemen. 2. Elke lidstaat kan de toelating van scholieren die deelnemen aan een uitwisselingsprogramma, beperken tot onderdanen van derde landen die dezelfde mogelijkheid bieden aan onderdanen van de lidstaat. [Am. 29] Artikel 12 Specifieke voorwaarden voor onbezoldigde en bezoldigde stagiairs [Am. 30] 1. Onderdanen van een derde land die verzoeken om als bezoldigd of onbezoldigd stagiair te worden toegelaten, moeten voldoen aan de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden en: a) bewijs verstrekken van een ondertekende stage - of arbeids overeenkomst hebben gesloten , die in voorkomend geval volgens de nationale wetgeving of gebruiken wordt erkend door de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat, met het oog op een stage bij een onderneming uit de particuliere of de publieke sector of bij een particuliere of openbare organisatie voor beroepsopleiding die volgens de nationale wetgeving of gebruiken door de lidstaat wordt erkend; [Am. 31] b) op verzoek van een lidstaat kunnen aantonen dat zij over een relevante opleiding of relevante kwalificaties of beroepservaring beschikken om bij de werkervaring baat te vinden. [Am. 32] c) indien de lidstaat dat eist, een basistaalcursus volgen om over voldoende talenkennis te beschikken voor het volgen van de stage. De onder a) bedoelde overeenkomst bevat een beschrijving van het stageprogramma en een vermelding van de duur ervan, de voorwaarden voor het toezicht op de stagiair bij de uitvoering van het programma, de werktijden van de stagiair, de rechtsbetrekking met de gastorganisatie, en, indien de stagiair wordt bezoldigd, de hoogte van de bezoldiging. 2. De lidstaten mogen verlangen dat de gastorganisatie verklaart dat de onderdaan van een derde land geen arbeidsplaats inneemt. Artikel 13 Specifieke voorwaarden voor vrijwilligers Onderdanen van een derde land die verzoeken om als vrijwilliger te worden toegelaten, moeten voldoen aan de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden en: a) de overeenkomst kunnen overleggen die zij hebben gesloten met de organisatie die in de betrokken lidstaat is belast met het vrijwilligersprogramma of –project waaraan zij deelnemen, en waarin de naam en het doel van het vrijwilligersproject, de aanvangs- en einddatum van het project, en de waaraan zij deelnemen, en waarin hun taken van de vrijwilligers worden beschreven, alsmede de ondersteuning die hun bij het verrichten daarvan wordt verleend, hun werktijden, de middelen die beschikbaar zijn om de kosten van hun reis, voeding, huisvesting, vervoer en zakgeld te dekken gedurende hun gehele verblijf, en tevens, in voorkomend geval, de opleiding die zij zullen volgen met het oog op een goede vervulling van hun taken; [Am. 33] b) kunnen aantonen dat de organisatie die belast is met het vrijwilligersprogramma waaraan zij deelnemen, een aansprakelijkheidsverzekering heeft afgesloten voor hun activiteiten; c) en, indien de ontvangende lidstaat dat vereist, een basiscursus volgen betreffende de taal, de geschiedenis en de politieke en maatschappelijke structuur van die lidstaat. Artikel 14 Specifieke voorwaarden voor au pairs Onderdanen van een derde land die verzoeken om als au pair te worden toegelaten, moeten voldoen aan de in artikel 6 gestelde algemene voorwaarden en: a) de leeftijd van 17 jaar hebben bereikt en niet ouder zijn dan 30 jaar, hoewel zij in afzonderlijke gerechtvaardigde gevallen ouder mogen zijn dan 30 jaar; b) kunnen aantonen dat het gastgezin de volle aansprakelijkheid voor hen op zich neemt gedurende hun gehele verblijf op het grondgebied van de betrokken lidstaat, in het bijzonder voor de kosten van verblijf, accommodatie, ziekte en moederschap en het risico van ongevallen; [Am. 34] c) de overeenkomst tussen de au pair en het gastgezin kunnen overleggen, waarin hun rechten en plichten worden omschreven, met inbegrip van een opgave van het te ontvangen zakgeld, passende regelingen die hen toestaan cursussen te volgen en de inzake de uren voor deelname aan de dagelijkse verplichtingen van het gezinsleven , met vermelding van het maximale aantal dagelijks aan die verplichtingen te besteden uren, waarbij ten minste een volle dag per week wordt vrij gegeven voor het volgen van cursussen . [Am. 35] HOOFDSTUK III VERGUNNINGEN EN DUUR VAN HET VERBLIJF Artikel 15 Vergunningen Op visa voor een verblijf van langere duur en op verblijfsvergunningen wordt de aanduiding “onderzoeker”, “student”, “vrijwilliger”, “scholier”, “bezoldigde stagiair”, “onbezoldigde stagiair” dan wel “au pair” vermeld. Op vergunningen voor onderzoekers en studenten uit derde landen die de Unie bezoeken in het kader van een specifiek Unieprogramma met mobiliteitsmaatregelen, wordt het specifieke programma vermeld. Nadat een vergunningprocedure met succes is afgerond en een visum is verleend, wordt de gastorganisatie geregistreerd in een accreditatiesysteem, ter vergemakkelijking van toekomstige aanvraagprocedures. [Am. 36] Artikel 16 Duur van het verblijf 1. De lidstaten verstrekken voor onderzoekers een vergunning met een geldigheidsduur van ten minste een jaar, die wordt verlengd zolang aan de in de artikelen 6 7 en 9 gestelde voorwaarden wordt voldaan. Indien de onderzoekswerkzaamheden minder dan een jaar in beslag nemen, wordt de vergunning verstrekt voor de duur van het onderzoek. 2. De lidstaten verstrekken voor studenten een vergunning met een geldigheidsduur van ten minste een jaar of, indien de duur van de studie meer dan een jaar bedraagt, voor de gehele duur van de studie, welke vergunning al naar het geval die wordt verlengd zolang aan de in de artikelen 6 en 10 gestelde voorwaarden wordt voldaan. Indien de duur van de studie minder dan een jaar bedraagt, wordt een vergunning verstrekt voor de duur van de studie. [Am. 37] 3. De lidstaten verstrekken voor scholieren en au pairs een vergunning die de gehele duur van het uitwisselingsprogramma of de overeenkomst tussen gastgezin en de au pair bestrijkt, met een geldigheidsduur van ten hoogste een jaar. [Am. 38] 4. De geldigheidsduur van een aan stagiairs afgegeven vergunning is gelijk aan de duur van de stage of bedraagt maximaal één jaar. In uitzonderlijke gevallen kan deze geldigheidsduur eenmalig worden verlengd in de vorm van een vergunning voor de periode die nodig is om een volgens de nationale wetgeving of gebruiken van de lidstaat erkende beroepskwalificatie te behalen, mits de houder van de verblijfstitel blijft voldoen aan de in de artikelen 6 en 12 gestelde voorwaarden. 5. Aan vrijwilligers afgegeven vergunningen worden afgegeven voor ten hoogste een jaar. In uitzonderlijke gevallen, indien het programma in kwestie langer duurt dan een jaar, kan de geldigheidsduur van de vereiste vergunning gelijk zijn aan de duur van het programma. 6. Indien de lidstaten de toegang en het verblijf toestaan op basis van een visum voor verblijf van langere duur, wordt bij de eerste verlenging van het oorspronkelijke verblijf een verblijfsvergunning afgegeven. Indien de geldigheidsduur van het visum voor verblijf van langere duur minder bedraagt dan de toegestane verblijfsduur, wordt het visum voor verblijf van langere duur zonder verdere formaliteiten vervangen door een verblijfsvergunning, voordat het visum verstrijkt. Artikel 17 Aanvullende informatie De lidstaten kunnen aanvullende informatie opnemen in verband met het verblijf van de onderdaan van een derde land, zoals de volledige lijst van de lidstaten die de onderzoeker of student heeft aangegeven voornemens is te willen bezoeken overeenkomstig artikel 27, lid 1, onder a) ; dit kan op papier dan wel in elektronische vorm, zoals bedoeld in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1030/2002 en in punt a), onder 16, van de bijlage daarbij. [Am. 39] HOOFDSTUK IV Redenen voor weigering, intrekking of niet-verlenging van vergunningen Artikel 18 Redenen voor afwijzing weigering van een aanvraag vergunning 1. De lidstaten wijzen een aanvraag weigeren een vergunning in de onderstaande gevallen af : a) indien niet is voldaan aan de algemene voorwaarden van artikel 6 of aan de relevante specifieke voorwaarden van artikel 7 en de artikelen 10 tot en met 16; b) indien de overgelegde documenten op frauduleuze wijze zijn verkregen, zijn vervalst of ongeoorloofd zijn gewijzigd; c) indien de gastorganisatie of de gastonderwijsinstelling uitsluitend is opgericht om de binnenkomst in de Unie te vergemakkelijken; d) indien tegen de gastorganisatie naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens zwartwerk en/of illegale arbeid of indien de gastorganisatie niet voldoet aan de nationale wettelijke verplichtingen inzake sociale zekerheid en/of belasting, faillissement heeft aangevraagd of anderszins insolvent is; e) indien tegen het gastgezin of, waar van toepassing, een bemiddelende instantie die bij de plaatsing van de au pair is betrokken, naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens inbreuk op de voorwaarden voor en/of de doelstellingen van plaatsing als au pair, en/of wegens illegale tewerkstelling. 2. De lidstaten mogen een aanvraag afwijzen indien de gastorganisatie, in de loop van de twaalf maanden die voorafgaan aan de datum van de aanvraag, de functies die zij met de nieuwe aanvraag tracht in te vullen opzettelijk lijkt te hebben geschrapt. een vergunning weigeren in de volgende gevallen: a) indien tegen de gastorganisatie naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens zwartwerk en/of illegale arbeid of indien de gastorganisatie niet voldoet aan de nationale wettelijke verplichtingen inzake sociale zekerheid en/of belasting, faillissement heeft aangevraagd of anderszins insolvent is; b) indien tegen het gastgezin of, waar van toepassing, een bemiddelende instantie die bij de plaatsing van de au pair is betrokken, naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens inbreuk op de voorwaarden voor en/of de doelstellingen van plaatsing als au pair, en/of wegens illegale tewerkstelling. c) indien de gastorganisatie of de gastonderwijsinstelling uitsluitend is opgericht om de binnenkomst in de Unie te vergemakkelijken. [Am. 40] Artikel 19 Redenen voor intrekking of niet-verlenging van een vergunning 1. De lidstaten trekken een vergunning in of weigeren deze te vernieuwen in de volgende gevallen : a) indien de betrokkenen niet meer voldoet aan de algemene voorwaarden van artikel 6 of aan de relevante specifieke voorwaarden van artikel 7 en de artikelen 10 tot en met 14; ab) indien vergunningen of overgelegde documenten op frauduleuze wijze zijn verkregen, zijn vervalst of ongeoorloofd zijn gewijzigd; b) indien het verblijf van de onderdaan van een derde land andere doelen dient dan die waarvoor de vergunning was afgegeven; c) indien de gastorganisatie uitsluitend is opgericht om de binnenkomst in de Unie te vergemakkelijken; 2. De lidstaten kunnen een vergunning intrekken of weigeren deze te vernieuwen in de volgende gevallen: da) indien de gastorganisatie niet voldoet aan de nationale wettelijke verplichtingen inzake sociale zekerheid en/of belasting, faillissement heeft aangevraagd of anderszins insolvent is; Indien dit in de loop van een studie gebeurt, moet de student voldoende tijd krijgen om een gelijkwaardige cursus te vinden om zijn/haar studies te kunnen voltooien ; eb) indien tegen het gastgezin of, waar van toepassing, een bemiddelende instantie die bij de plaatsing van de au pair is betrokken de gastorganisatie naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens inbreuk op de voorwaarden voor zwartwerk en/of de doelstellingen van plaatsing als au pair, en/of wegens illegale tewerkstelling illegale arbeid of indien de gastorganisatie niet voldoet aan de nationale wettelijke verplichtingen inzake sociale zekerheid en/of belasting, faillissement heeft aangevraagd of anderszins insolvent is ; c) indien de gastorganisatie uitsluitend is opgericht om de binnenkomst in de Unie te vergemakkelijken; d) indien tegen het gastgezin of, waar van toepassing, een bemiddelende instantie die bij de plaatsing van de au pair is betrokken, naar nationaal recht een sanctie is uitgesproken wegens inbreuk op de voorwaarden voor en/of de doelstellingen van plaatsing als au pair, en/of wegens illegale tewerkstelling; e) indien het verblijf van de onderdaan van een derde land andere doelen dient dan die waarvoor de vergunning was afgegeven; f) voor studenten: indien de student zich niet houdt aan de tijdsbeperkingen die krachtens artikel 23 aan de toegang tot economische activiteiten zijn gesteld; of volgens de nationale wetgeving of de bestuurlijke gebruiken onvoldoende voortgang boekt bij zijn studie . g) voor studenten: wanneer zij volgens de nationale wetgeving of de bestuurlijke gebruiken onvoldoende voortgang boeken bij hun studie. De betrokken lidstaten kunnen een vergunning op deze grond slechts intrekken of weigeren te verlengen bij met specifieke redenen gemotiveerde beschikking, met medeweging van het advies van de onderwijsinstelling waar navraag moet worden gedaan naar de vorderingen van de student, tenzij deze instelling niet binnen een redelijke termijn op het verzoek om advies reageert. 2. De lidstaten kunnen een vergunning intrekken h) om redenen die verband houden met de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid. Redenen van openbare orde of openbare veiligheid worden uitsluitend aangenomen op grond van het persoonlijk gedrag van de betrokken onderdaan van een derde land. Redenen van volksgezondheid moeten berusten op een objectieve analyse van de werkelijke risico’s en mogen niet worden toegepast op een manier die discriminerend is ten opzichte van de onderdanen van de betrokken lidstaat. 2. De lidstaten kunnen een vergunning intrekken om redenen die verband houden met de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid 2 bis. Wanneer een lidstaat een vergunning intrekt op een van de in lid 2, onder a), b) of c) genoemde gronden, is de onderdaan van een derde land gerechtigd op het grondgebied van de betrokken lidstaat te blijven wanneer hij een andere gastorganisatie of een ander gastgezin vindt waardoor hij zijn onderzoek/studie of andere bezigheid waarvoor de vergunning was verleend, kan voltooien. [Am. 41] Artikel 20 Redenen voor niet-verlenging van een vergunning 1. De lidstaten kunnen een aanvraag tot verlenging van een vergunning in de onderstaande gevallen afwijzen: a) indien de vergunning of overgelegde documenten op frauduleuze wijze zijn verkregen, zijn vervalst of ongeoorloofd zijn gewijzigd; b) indien de houder niet meer lijkt te voldoen aan de algemene voorwaarden inzake binnenkomst en verblijf van artikel 6 of aan de relevante specifieke voorwaarden van de artikelen 7, 9 en 10; c) voor studenten: indien de student zich niet houdt aan de tijdsbeperkingen die krachtens artikel 23 aan de toegang tot economische activiteiten zijn gesteld of volgens de nationale wetgeving of de bestuurlijke gebruiken onvoldoende voortgang boekt bij zijn studie. 2. De lidstaten kunnen een vergunning weigeren te verlengen om redenen die verband houden met de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid. [Am. 42] HOOFDSTUK V RECHTEN Artikel 21 Gelijke behandeling 1. In afwijking van artikel 12, lid 2, onder a) en b), van Richtlijn 2011/98/EU hebben onderzoekers en studenten uit derde landen recht op dezelfde behandeling als onderdanen van de ontvangende lidstaat ten aanzien van onderwijs en beroepsopleiding en onderdelen van de sociale zekerheid zoals bedoeld in Verordening (EG) nr. 883/2004. [Am. 43] 2. S tudenten, scholieren, vrijwilligers, onbezoldigde stagiairs en au pairs hebben recht op gelijke behandeling wat betreft de toegang tot goederen en diensten, en de levering van voor het publiek beschikbare goederen en diensten, met uitzondering van de procedures waarin het nationale recht voorziet voor het verkrijgen van huisvesting, ongeacht of zij toegang hebben tot de arbeidsmarkt op grond van het Unierecht of de nationale wetgeving. [Am. 44] 2 bis. Onderdanen van derde landen die onder de werkingssfeer van deze richtlijn vallen en die een lidstaat mogen binnenkomen en aldaar mogen verblijven op grond van een visum voor langdurig verblijf, hebben ten aanzien van de in leden 1 en 2 van dit artikel bedoelde rechten aanspraak op eenzelfde behandeling als onderdanen van de gastlidstaat. [Am. 45] Artikel 22 Onderwijs door onderzoekers Onderzoekers die op grond van deze richtlijn zijn toegelaten, mogen lesgeven in overeenstemming met de nationale wetgeving. . De lidstaten kunnen een maximumaantal uren of dagen voor het lesgeven vaststellen. Artikel 23 Economische activiteiten van studenten 1. Buiten de studie-uren en onder voorbehoud van de regels en voorwaarden die voor de gekozen activiteit in de ontvangende lidstaat gelden, mogen studenten in loondienst werken en als zelfstandige een economische activiteit uitoefenen. Er kan rekening worden gehouden met de situatie op de arbeidsmarkt in de ontvangende lidstaat in kwestie , maar niet zo stelselmatig dat studenten van de arbeidsmarkt zouden worden uitgesloten . [Am. 46] 2. In voorkomend geval verlenen de lidstaten aan studenten en/of werkgevers overeenkomstig hun wetgeving voorafgaande toestemming. 3. Elke lidstaat stelt voor zo’n activiteit een maximumaantal toegelaten uren per week of dagen of maanden per jaar vast, van minimaal 20 uur per week of het equivalent ervan in dagen of maanden per jaar. 4. De lidstaten kunnen van studenten eisen dat zij economische activiteiten, eventueel vooraf, melden bij een daartoe aangewezen instantie. Deze meldingsplicht kan ook, eventueel vooraf, worden opgelegd aan de werkgevers. Artikel 24 Werk zoeken en ondernemerschap voor onderzoekers en studenten 1. Onderdanen van derde landen mogen na de afronding van hun onderzoek of studie in een lidstaat nog gedurende een periode van twaalf achttien maanden op het grondgebied van die lidstaat blijven om werk te zoeken of een bedrijf op te richten, mits zij nog steeds voldoen aan de voorwaarden van artikel 6, onder a) en onder c) tot en met f). Gedurende de vierde zesde tot en met de zesde negende maand van die periode mag aan onderdanen van een derde land worden gevraagd om bewijsstukken over te leggen dat zij daadwerkelijk een baan zoeken of bezig zijn met het oprichten van een bedrijf. Na de zesde negende maand van die periode mag onderdanen van een derde land bovendien worden gevraagd om bewijsstukken over te leggen waaruit blijkt dat zij een gerede kans maken om door een werkgever te worden aangenomen of een bedrijf op te richten. 2. De lidstaten geven de betrokken onderdaan van een derde land een vergunning voor het in lid 1 omschreven doel, en ook aan diens gezinsleden in de zin van hun nationale recht, mits aan de voorwaarden genoemd onder de punten a) en c) tot en met f) van artikel 6 is voldaan. [Am. 47] Artikel 25 Gezinsleden van onderzoekers en van studenten 1. In afwijking van artikel 3, lid 1, en van artikel 8 van Richtlijn 2003/86/EG wordt aan gezinshereniging niet de voorwaarde verbonden dat de houder van een vergunning tot verblijf met het oog op onderzoek of studie reden heeft om te verwachten dat hem een permanent verblijfsrecht zal worden toegekend en dat hij een minimumperiode van verblijf heeft gehad. 2. In afwijking van artikel 4, lid 1, laatste alinea, en van artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2003/86/EG kunnen de daarin bedoelde integratievoorwaarden en ‑maatregelen alleen worden toegepast nadat de betrokken personen gezinshereniging is toegestaan. 3. In afwijking van artikel 5, lid 4, eerste alinea, van Richtlijn 2003/86/EG worden, mits de voorwaarden voor gezinshereniging zijn vervuld, de verblijfsvergunningen voor gezinsleden verstrekt uiterlijk 90 dagen na de datum van indiening van een aanvraag, of 60 dagen na de datum van de initiële aanvraag voor gezinsleden van onderzoekers uit derde landen en studenten die aan EU-programma’s met mobiliteitsmaatregelen deelnemen. 4. In afwijking van artikel 13, leden 2 en 3, van Richtlijn 2003/86/EG hebben de vergunningen van gezinsleden dezelfde geldigheidsduur als die van de onderzoeker of de student , voor zover de geldigheidsduur van hun reisdocumenten dit toelaat. 5. In afwijking van artikel 14, lid 2, tweede zin, van Richtlijn 2003/86/EG passen de lidstaten geen wachttermijn voor toegang tot de arbeidsmarkt toe. [Am. 48] HOOFDSTUK VI MOBILITEIT TUSSEN LIDSTATEN Artikel 26 Recht op mobiliteit tussen lidstaten voor onderzoekers, studenten , vrijwilligers en bezoldigde stagiairs 1. Een onderdaan van een derde land die op grond van deze richtlijn als onderzoeker is toegelaten, mag onder de voorwaarden van dit artikel een deel van zijn onderzoek op het grondgebied van een andere lidstaat verrichten. Indien de onderzoeker voor een periode van ten hoogste zes maanden in een andere lidstaat verblijft, kan het onderzoek worden verricht op basis van de in de eerste lidstaat gesloten gastovereenkomst, voor zover hij in de andere lidstaat over voldoende middelen beschikt en in de tweede lidstaat geen bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid. Indien de onderzoeker langer dan zes maanden in een andere lidstaat verblijft, kunnen de lidstaten een nieuwe gastovereenkomst eisen voor de verrichting van het onderzoek in de betrokken lidstaat. Indien de lidstaten voor de mobiliteit een vergunning verlangen, wordt die vergunning verleend overeenkomstig de procedurele waarborgen van artikel 29. De lidstaten mogen niet eisen dat de onderzoeker hun grondgebied verlaat om een aanvraag voor een vergunning in te dienen. 2. Voor een periode van meer dan drie maanden, maar niet langer dan zes maanden, mogen onderdanen van een derde land die op grond van deze richtlijn als student als vrijwilliger of als bezoldigd stagiair zijn toegelaten, een deel van hun studie of stage of vrijwilligerswerk in een andere lidstaat volgen, mits zij voorafgaand aan de verhuizing naar de tweede lidstaat aan de bevoegde autoriteit van die lidstaat de volgende documenten hebben overgelegd: a) een geldig reisdocument; b) een bewijs dat zij beschikken over een ziektekostenverzekering die alle risico’s dekt die doorgaans voor de onderdanen van de betrokken lidstaat worden gedekt; c) een bewijs dat zij zijn aangenomen door een instelling voor hoger onderwijs of een stage gastorganisatie voor stagiairs of vrijwilligers ; d) een bewijs dat zij gedurende hun verblijf over voldoende middelen kunnen beschikken om de kosten van levensonderhoud, de studiekosten en de kosten van de terugreis te dekken. 3. Ten aanzien van de mobiliteit van studenten , vrijwilligers en stagiairs van de eerste lidstaat naar de tweede lidstaat lichten de autoriteiten van de tweede lidstaat de autoriteiten van de eerste lidstaat over hun beslissing in. De samenwerkingsprocedures van artikel 32 zijn van toepassing. 4. Aan onderdanen van een derde land die als student zijn toegelaten, mag de overplaatsing naar een tweede lidstaat voor meer dan drie maanden worden toegestaan op dezelfde voorwaarden als die welke van toepassing zijn op mobiliteit voor een periode van meer dan drie maanden maar minder dan zes maanden. Als een lidstaat een nieuwe vergunningaanvraag eist voor mobiliteit voor een periode van meer dan zes maanden, wordt de vergunning verleend overeenkomstig artikel 29. 5. De lidstaten mogen niet eisen dat studenten, vrijwilligers of stagiairs het grondgebied verlaten om een aanvraag voor een vergunning voor mobiliteit tussen lidstaten in te dienen. [Am. 49] Artikel 27 Rechten van onderzoekers , vrijwilligers, onbezoldigde en bezoldigde stagiairs en studenten die onder Unieprogramma’s met mobiliteitsmaatregelen vallen 1. De lidstaten verlenen aan onderdanen van derde landen die op grond van deze richtlijn als onderzoeker, vrijwilliger, onbezoldigde of bezoldigde stagiair of student zijn toegelaten en die onder Unieprogramma’s met mobiliteitsmaatregelen vallen, een vergunning voor de gehele duur van hun verblijf in de lidstaten, wanneer: a) de volledige lijst van lidstaten die de onderzoeker, vrijwilliger, onbezoldigde of bezoldigde stagiair of student voornemens is te heeft gezegd te willen bezoeken, vóór de binnenkomst in de eerste lidstaat bekend is; b) aanvragers die student zijn, een bewijs kunnen overleggen dat zij zijn aangenomen door de desbetreffende onderwijs instelling voor hoger onderwijs om daar een studieprogramma te volgen. (b bis) aanvragers die vrijwilliger zijn, een bewijs kunnen overleggen dat zij zijn aangenomen door een vrijwilligerscentrale of -programma, bijvoorbeeld de Europese Vrijwilligersdienst. (b ter) aanvragers die stagiair zijn, een bewijs kunnen overleggen dat zij zijn aangenomen door de betrokken gastorganisatie. 2. De vergunning wordt verleend door de eerste lidstaat waar de onderzoeker vrijwilliger, onbezoldigde of bezoldigde stagiair of student verblijft. 3. Wanneer de volledige lijst van lidstaten niet voor de binnenkomst in de eerste lidstaat bekend is: a) gelden voor onderzoekers de voorwaarden van artikel 26 voor verblijven in een andere lidstaat gedurende een periode van ten hoogste zes maanden; b) gelden voor studenten , onbezoldigde en bezoldigde stagiairs en vrijwilligers de voorwaarden van artikel 26 voor verblijven in een andere lidstaat gedurende een periode van drie tot zes maanden. [Am. 50] Artikel 28 Verblijf in de tweede lidstaat voor gezinsleden 1. Indien een onderzoeker naar een tweede lidstaat verhuist overeenkomstig de artikelen 26 en 27 en het gezin al was gevormd in de eerste lidstaat, krijgen de leden van het gezin toestemming hem te vergezellen of zich bij hem te voegen. 2. Uiterlijk een maand na aankomst in de tweede lidstaat dienen de betrokken gezinsleden of de onderzoeker, naargelang van de nationale wetgeving, bij de bevoegde autoriteiten van die lidstaat een aanvraag voor een verblijfsvergunning voor gezinsleden in. Wanneer de geldigheid van de door de eerste lidstaat afgegeven verblijfsvergunning voor gezinsleden tijdens de procedure verstrijkt of de houder niet langer het recht geeft legaal op het grondgebied van de tweede lidstaat te verblijven, staan de lidstaten de betrokkene toe op hun grondgebied te blijven, indien noodzakelijk door tijdelijke nationale verblijfsvergunningen of gelijkwaardige vergunningen af te geven, zodat de aanvrager legaal op hun grondgebied bij de onderzoeker kan blijven in afwachting van een beslissing over de aanvraag door de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat. 3. De tweede lidstaat kan van de betrokken gezinsleden verlangen dat zij samen met de aanvraag voor een verblijfsvergunning de volgende documenten overleggen: a) hun verblijfsvergunning van de eerste lidstaat en een geldig reisdocument of gewaarmerkte afschriften daarvan, alsmede, indien vereist, een visum; b) een bewijs dat zij als gezinslid van de onderzoeker in de eerste lidstaat hebben verbleven; c) een bewijs dat zij over een ziektekostenverzekering beschikken die alle risico’s in de tweede lidstaat dekt of een bewijs dat de onderzoeker een dergelijke verzekering voor hen heeft. 4. De tweede lidstaat kan van de onderzoeker verlangen dat hij aantoont dat de houder beschikt over: a) huisvesting die in de betrokken regio als normaal beschouwd wordt voor een vergelijkbaar gezin en die voldoet aan de algemene normen inzake veiligheid en hygiëne welke in de betrokken lidstaat gelden; b) stabiele en regelmatige inkomsten die volstaan om hemzelf en zijn gezinsleden te onderhouden, zonder een beroep te doen op de sociale bijstand van de betrokken lidstaat. De lidstaten beoordelen deze middelen onder verwijzing naar hun aard en regelmaat en kunnen daarbij rekening houden met het niveau van de nationale minimumlonen en -pensioenen alsook met het aantal gezinsleden. HOOFDSTUK VII PROCEDURE EN TRANSPARANTIE Artikel 29 Procedurele waarborgen en transparantie 1. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten nemen een beslissing over de volledige aanvraag voor een vergunning en stellen de aanvrager, overeenkomstig de nationale wettelijke kennisgevingsprocedures van de betrokken lidstaat, zo spoedig mogelijk, maar uiterlijk 60 30 dagen nadat de aanvraag is ingediend, schriftelijk in kennis van hun beslissing ; deze termijn bedraagt 30 dagen voor onderzoekers en studenten uit derde landen die onder Unieprogramma’s met mobiliteitsmaatregelen vallen . Wanneer hun nationale wetgeving de mogelijkheid biedt van beroep voor een bestuursrechtelijke instantie, moeten de bevoegde autoriteiten van de lidstaat op het beroep beslissen binnen 30 dagen na de datum van instelling van het beroep. [Am. 53] 2. Indien de gegevens tot staving van de aanvraag ontoereikend zijn, delen de bevoegde autoriteiten bij de registratie van de aanvraag de aanvrager mee welke aanvullende informatie nog moet worden verstrekt en geven zij een redelijke termijn aan waarbinnen de aanvraag moet worden vervolledigd. De in lid 1 bedoelde termijn wordt opgeschort tot de autoriteiten de gevraagde aanvullende informatie hebben ontvangen . [Am. 54] 3. Een beslissing om een aanvraag voor een vergunning af te wijzen te weigeren wordt aan de betrokken onderdaan van het derde land medegedeeld overeenkomstig de kennisgevingsprocedures van de toepasselijke nationale wetgeving. In deze kennisgeving worden de beroepsmogelijkheden die voor de betrokkene openstaan, het nationale gerecht of de nationale autoriteit waarbij de betrokkene beroep kan instellen en de beroepstermijnen vermeld, alsmede alle ter zake dienende praktische informatie die de uitoefening van dat recht kan vergemakkelijken . [Am. 55] 4. Indien een aanvraag vergunning wordt afgewezen geweigerd of een overeenkomstig deze richtlijn afgegeven vergunning wordt ingetrokken, heeft de betrokkene het recht tegen de autoriteiten van de lidstaat in kwestie beroep in te stellen. [Am. 56] Article 29 bis Versnelde procedure voor de afgifte van verblijfstitels of visa aan studenten, scholieren en onderzoekers De instantie die in een lidstaat bevoegd is voor de toegang en het verblijf van studenten, scholieren en onderzoekers uit derde landen kan met een onderwijsinstelling, een erkende organisatie die programma's voor scholierenuitwisseling uitvoert, of een onderzoeksinstelling die daartoe volgens de nationale wetgeving of gebruiken van de betrokken lidstaat is erkend, een overeenkomst sluiten betreffende de invoering van een versnelde toelatingsprocedure in het kader waarvan verblijfstitels of visa worden afgegeven op naam van de betrokken onderdaan van een derde land. [Am. 57] Artikel 30 Transparantie en toegang tot informatie De lidstaten verstrekken gemakkelijk te verkrijgen en te begrijpen informatie over de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen die onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, met inbegrip van het maandelijkse minimumbedrag waarover de betrokkene moet beschikken, de rechten van de betrokkene, alle bewijsstukken die voor een aanvraag vereist zijn en de verschuldigde vergoeding. De lidstaten verstrekken informatie over de onderzoeksinstellingen die overeenkomstig artikel 8 zijn erkend. [Am. 58] Artikel 31 Vergoeding De lidstaten kunnen van de aanvragers betaling van een vergoeding verlangen voor de behandeling van hun een aanvraag overeenkomstig deze richtlijn. Het bedrag De hoogte van die vergoeding mag niet zo buitensporig of buitenproportioneel zijn dat de verwezenlijking van het doel van de richtlijn niet in gevaar brengen wordt bemoeilijkt . Wanneer de vergoeding wordt betaald door de onderdaan van een derde land heeft deze recht op terugbetaling door de gastorganisatie of het gastgezin . [Am. 59] HOOFDSTUK VIII SLOTBEPALINGEN Artikel 32 Contactpunten 1. De lidstaten wijzen contactpunten aan die verantwoordelijk zijn voor het ontvangen en doorgeven van de informatie die nodig is voor de tenuitvoerlegging van de artikelen 26 en 27. 2. De lidstaten verlenen passende medewerking aan de in lid 1 bedoelde uitwisseling van informatie. 2 bis. De lidstaten vergemakkelijken de aanvraagprocedure door onderdanen van derde landen toe te staan de aanvraag voor ongeacht welke lidstaat in te dienen en de procedure te voltooien in de ambassade of het consulaat van de lidstaat die voor de aanvrager het gunstigst uitkomt. [Am. 60] Artikel 33 Statistieken Jaarlijks, voor het eerst uiterlijk op […], verstrekken de lidstaten aan de Commissie, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 862/2007 van het Europees Parlement en de Raad (19) , statistische gegevens over het aantal onderdanen van derde landen aan wie zij vergunningen hebben verleend. Bovendien verstrekken zij de Commissie, voor zover mogelijk, statistische gegevens over het aantal onderdanen van derde landen van wie zij gedurende het afgelopen kalenderjaar de vergunningen hebben verlengd of ingetrokken, onder vermelding van hun nationaliteit. Op dezelfde wijze verstrekken zij statistische gegevens over het aantal gezinsleden van onderzoekers. De in lid 1 bedoelde statistische gegevens hebben betrekking op referentieperioden van één kalenderjaar en worden de Commissie verstrekt binnen zes maanden na het einde van het referentiejaar. Het eerste referentiejaar is […]. Artikel 34 Verslaglegging Periodiek, en voor het eerst uiterlijk [vijf jaar na de datum van omzetting van deze richtlijn], evalueert de Commissie de toepassing van deze richtlijn en brengt zij aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten en stelt zij in voorkomend geval de nodige wijzigingen voor. Artikel 35 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk [twee jaar na de inwerkingtreding] aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee. Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor deze verwijzing en de formulering van deze vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 36 Intrekking Richtlijn 2005/71/EG en Richtlijn 2004/114/EG worden ingetrokken met ingang van [de dag na de in artikel 35, lid 1, eerste alinea, van deze richtlijn vastgestelde datum], onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van die richtlijnen. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II. Artikel 37 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 38 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig de Verdragen. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Deel A Ingetrokken richtlijn met overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen (bedoeld in artikel 37) Richtlijn 2004/114/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 375 van 23.12.2004, blz. 12) Richtlijn 2005/71/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 289 van 3.11.2005, blz. 15) Deel B Termijnen voor omzetting in nationaal recht [en toepassing ] (bedoeld in artikel 36) Richtlijn Omzettingstermijn Toepassingsdatum 2004/114/EG 2005/71/EG 12.1.2007 12.10.2007 _____________ BIJLAGE II Concordantietabel Richtlijn 2004/114/EG Richtlijn 2005/71/EG Deze richtlijn Artikel 1, onder a) Artikel 1, onder a) Artikel 1, onder b) - - Artikel 1, onder b) en c) Artikel 2, aanhef Artikel 3, aanhef Artikel 2, onder a) Artikel 3, onder a) Artikel 2, onder b) Artikel 3, onder c) Artikel 2, onder c) Artikel 3, onder d) Artikel 2, onder d) Artikel 3, onder e) - Artikel 3, onder f) en g) Artikel 2, onder e) Artikel 3, lid 1 Artikel 2, onder f) Artikel 3, onder h) Artikel 2, onder g) - - Artikel 3, onder i) - Artikel 3, onder m) tot en met s) Artikel 3, lid 1 Artikel 2, lid 1 Artikel 3, lid 2 Artikel 2, lid 2, onder a) tot en met e) - Artikel 2, lid 2, onder f) en g) Artikel 4 Artikel 4 Artikel 5 Artikel 5, lid 1 - Artikel 5, lid 2 Artikel 6, lid 1 Artikel 6, onder a) tot en met e) - Artikel 6, onder f) Artikel 6, lid 2 - - Artikel 7 Artikel 7, lid 1, aanhef Artikel 10, lid 1, aanhef Artikel 7, lid 1, onder a) Artikel 10, lid 1, onder a) Artikel 7, lid 1, onder b) en c) - Artikel 7, lid 1, onder d) Artikel 10, lid 1, onder b) Artikel 7, lid 2 Artikel 10, lid 2 - Artikel 10, lid 3 Artikel 8 - - Artikel 11 Artikel 9, leden 1 en 2 Artikel 12, leden 1 en 2 Artikel 10, aanhef Artikel 13, lid 1, aanhef Artikel 10, onder a) Artikel 13, lid 1, onder a) Artikel 10, onder b) en c) - - Artikel 12, lid 1, onder b) - Artikel 12, lid 2 Artikel 11, aanhef Artikel 14, lid 1, aanhef Artikel 11, onder a) - Artikel 11, onder b) Artikel 13, lid 1, onder a) Artikel 11, onder c) Artikel 13, lid 1, onder b) Artikel 11, onder d) Artikel 13, lid 1, onder c) Artikelen 12 tot en met 15 - - Artikelen 14, 15 en 16 Artikel 16, lid 1 Artikel 20, lid 1, aanhef - Artikel 20, lid 1, onder a) tot en met c) Artikel 16, lid 2 Artikel 20, lid 2 - Artikel 21 Artikel 17, lid 1, eerste alinea Artikel 23, lid 1 Artikel 17, lid 1, tweede alinea Artikel 23, lid 2 Artikel 17, lid 2 Artikel 23, lid 3 Artikel 17, lid 3 - Artikel 17, lid 4 Artikel 23, lid 4 - Artikelen 15, 24, 25 en 27 - Artikel 17 Artikel 18, lid 1 - - Artikel 29, lid 1 Artikel 18, leden 2, 3 en 4 Artikel 29, leden 2, 3 en 4 Artikel 19 - - Artikel 30 Artikel 20 Artikel 31 - Artikelen 32 en 33 Artikel 21 Artikel 34 Artikelen 22 tot en met 25 - - Artikelen 35, 36 en 37 Artikel 26 Artikel 38 - Bijlagen I en II Artikel 1 - Artikel 2, aanhef - Artikel 2, onder a) Artikel 3, onder a) Artikel 2, onder b) Artikel 3, onder i) Artikel 2, onder c) Artikel 3, onder k) Artikel 2, onder d) Artikel 3, onder b) Artikel 2, onder e) - Artikelen 3 en 4 - Artikel 5 Artikel 8 Artikel 6, lid 1 Artikel 9, lid 1 - Artikel 9, lid 1, onder a) tot en met f) Artikel 6, lid 2, onder a) Artikel 9, lid 2, onder a) Artikel 6, lid 2), onder a), b) en c) - Artikel 6, leden 3, 4 en 5 Artikel 9, leden 3, 4 en 5 Artikel 7 - Artikel 8 Artikel 16, lid 1 Artikel 9 - Artikel 10, lid 1 Artikel 19, lid 2, onder a) - Artikel 19, lid 2, onder b) Artikel 10, lid 2 - Artikel 11, leden 1 en 2 Artikel 22 Artikel 12, aanhef - Artikel 12, onder a) - Artikel 12, onder b) - Artikel 12, onder c) Artikel 21, lid 1 Artikel 12, onder d) - Artikel 12, onder e) - - Artikel 21, lid 2 Artikel 13, lid 1 Artikel 26, lid 1 Artikel 13, lid 2 Artikel 26, lid 1 Artikel 13, leden 3 en 5 Artikel 26, lid 1 Artikel 13, lid 4 - - Artikel 26, leden 2, 3 en 4 Artikelen 14 tot en met 21 - (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0514 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 214, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0303/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 11 december 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0158/2013 ), 1. neemt het hierbij opgenomen standpunt in eerste lezing aan; 2. is van mening dat voor dit initiatief aparte financiering en begrotingsmiddelen moeten worden gewaarborgd, en dat dit initiatief ook volledig complementair moet zijn met de andere instrumenten voor het extern beleid van de Unie; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Europese vrijwilligerskorps voor humanitaire hulpverlening ("EU-vrijwilligersinitiatief voor humanitaire hulp") (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 375/2014.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0617 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 175, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0358/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de gemotiveerde adviezen die in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn ingediend door de Riksdag van het Koninkrijk Zweden, de House of Lords en de House of Commons van het Verenigd Koninkrijk en de Duitse Bundestag, en waarin het ontwerpwetgevingsbesluit in strijd met het subsidiariteitsbeginsel werd geacht, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 februari 2013 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name de artikelen 1, 24 en 34, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 11 december 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole, de Commissie regionale ontwikkeling, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7‑0183/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (2) ; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Fonds voor Europese hulp aan de meest behoeftigen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 223/2014.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0288 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0141/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2013 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 11 december 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0354/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 februari 2014 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2014 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) nr. 528/2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden met betrekking tot bepaalde voorwaarden voor de toegang tot de markt (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 334/2014.) Het Europees Parlement, – gezien artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de artikelen 2 en 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name de artikelen 23, 24 en 25, – gezien zijn resolutie van 24 maart 2009 over de strijd tegen genitale verminking van vrouwen in de EU (1) en zijn resolutie van 14 juni 2012 over het uitbannen van genitale verminking van vrouwen (2) , – gezien zijn verklaring van 22 april 2009 over de campagne "NEE tegen geweld tegen vrouwen" (3) , – gezien zijn resolutie van 26 november 2009 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen (4) , – gezien zijn resolutie van 5 april 2011 over de prioriteiten en het ontwerp van een nieuw beleidskader van de EU voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen (5) , – gezien zijn resolutie van 6 februari 2013 over de 57ste zitting van de VN-Commissie inzake de positie van de vrouw: uitbanning en preventie van alle vormen van geweld jegens vrouwen en meisjes (6) , – gezien zijn resolutie van 11 oktober 2007 over vrouwenmoorden in Mexico en Midden-Amerika en de rol van de Europese Unie in de strijd tegen dit fenomeen (7) , – gezien de strategie van de Commissie voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2010-2015 die op 21 september 2010 werd gepresenteerd, – gezien het actieplan van de Commissie ter uitvoering van het programma van Stockholm ( COM(2010)0171 ), – gezien het programma "Rechten, gelijkheid en burgerschap" 2014-2020, – gezien de conclusies van de Raad EPSCO van 8 maart 2010 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen, – gezien Richtlijn 2011/93/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 ter bestrijding van seksueel misbruik van kinderen en kinderpornografie, en ter vervanging van Kaderbesluit 2004/68/JBZ van de Raad (8) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2012 over het uitbannen van huiselijk geweld tegen vrouwen (9) , – gezien de EU-richtsnoeren inzake geweld tegen vrouwen en meisjes en de bestrijding van alle vormen van discriminatie van vrouwen en meisjes, – gezien het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Overeenkomst van Istanboel), – gezien artikel 11, lid 1, onder d), van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, aangenomen bij Resolutie 34/180 van 18 december 1979 van de Algemene Vergadering van de VN, – gezien de bepalingen van de juridische instrumenten van de VN op het gebied van mensenrechten en met name vrouwenrechten, zoals het VN-Handvest, de Universele Verklaring van de rechten van de mens, de internationale verdragen over burgerrechten en politieke rechten en over economische, sociale en culturele rechten, het VN-Verdrag inzake de afschaffing van mensenhandel en van de exploitatie van de prostitutie van anderen, het Verdrag over de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (IVDV) en het facultatieve protocol hierbij, het Verdrag inzake de bescherming tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 1951, het beginsel van non-refoulement en het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, – gezien andere instrumenten van de VN op het gebied van geweld tegen vrouwen, zoals de Verklaring van Wenen en het actieprogramma van 25 juni 1993 zoals aangenomen door de Wereldconferentie over mensenrechten (A/CONF. 157/23) en de Verklaring over de uitbanning van geweld tegen vrouwen van 20 december 1993 (A/RES/48/104), – gezien de resoluties van de Algemene Vergadering van de VN van 12 december 1997 over de preventie van misdaden en strafrechtelijke maatregelen om geweld tegen vrouwen uit te bannen (A/RES/52/86), van 18 december 2002 over de uitbanning van misdaden tegen vrouwen die worden gepleegd wegens schending van de eer (A/RES/57/179) en van 22 december 2003 over de uitbanning van huiselijk geweld tegen vrouwen (A/RES/58/147), en gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 5 maart 2013 over het intensiveren van de wereldwijde inspanningen om een halt toe te roepen aan vrouwelijke genitale verminking (A/RES/67/146), – gezien de verslagen van de speciale rapporteurs van de Hoge Commissaris van de mensenrechten van de VN over geweld tegen vrouwen en gezien algemene aanbeveling nr. 19 van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen (11de Vergadering, 1992), – gezien de verklaring van Peking en het bijbehorende actieprogramma die op 15 september 1995 tijdens de vierde Wereldvrouwenconferentie werden aangenomen, en de resoluties van het Parlement van 18 mei 2000 over de follow-up van het actieprogramma van Peking (10) en van 10 maart 2005 over de follow-up van de vierde Wereldvrouwenconferentie - het actieprogramma van Peking (Peking +10) (11) en van 25 februari 2010 over Peking +15 - het VN-actieprogramma voor gendergelijkheid (12) , – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 19 december 2006 over opvoering van de inspanningen om alle vormen van geweld tegen vrouwen uit te bannen (A/RES/61/143), en de resoluties 1325 en 1820 over vrouwen, vrede en veiligheid van de VN-Veiligheidsraad, – gezien de conclusies van de 57ste zitting van de VN-Commissie inzake de positie van de vrouw: uitbanning en preventie van alle vormen van geweld jegens vrouwen en meisjes, – gezien het verslag van de speciale rapporteur van de VN, Rashida Manjoo, van 16 mei 2012 op het gebied van geweld tegen vrouwen en de oorzaken en gevolgen ervan, – gezien artikel 5 van het internationale actieplan inzake vergrijzing van Madrid, – gezien de beoordeling van de Europese meerwaarde (13) , – gezien de artikelen 42 en 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0075/2014 ), A. overwegende dat in Richtlijn 2012/29/EU (14) tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, gendergerelateerd geweld wordt gedefinieerd als geweld dat zich richt tegen een persoon wegens het geslacht, de genderidentiteit of de genderexpressie van die persoon of waaronder personen van een bepaald geslacht in onevenredige mate te lijden hebben; overwegende dat het kan resulteren in lichamelijke, seksuele, emotionele of psychologische schade of economisch nadeel voor het slachtoffer en wordt aangemerkt als een vorm van discriminatie en als een schending van de fundamentele vrijheden van het slachtoffer, en dat het geweld in hechte relaties, seksueel geweld (onder meer verkrachting, aanranding en seksuele intimidatie), mensenhandel, slavernij, en verschillende vormen van schadelijke praktijken zoals gedwongen huwelijken, genitale verminking van vrouwen en zogenaamde "eergerelateerde misdrijven" omvat; B. overwegende dat gendergerelateerd geweld los staat van leeftijd, opleiding, inkomen en maatschappelijke positie van slachtoffers en geweldplegers, en verband houdt met de ongelijke machtsverdeling tussen vrouwen en mannen en met ideeën en gedrag op basis van stereotypen in onze samenleving, die in een zo vroeg mogelijke fase moeten worden bestreden om zo een gedragswijziging tot stand te brengen; C. overwegende dat het geweld tegen vrouwen door (ex-)echtgenoten of (ex-)partners toeneemt; overwegende dat in een aantal landen het aantal slachtoffers en de ernst van de gevolgen, waaronder het aantal dodelijke slachtoffers, sterk zijn toegenomen, en dat uit de statistieken blijkt dat het aantal vermoorde vrouwen ten opzichte van het totale aantal moorden is gestegen; D. overwegende dat uit de statistieken blijkt dat het aantal vermoorde vrouwen ten opzichte van het totale aantal moorden in enkele landen is gestegen, terwijl het totale aantal moorden niet is gestegen, hetgeen erop wijst dat het geweld tegen vrouwen toeneemt; E. overwegende dat extreme armoede leidt tot een groter risico op geweld en andere vormen van exploitatie die de volledige participatie van vrouwen op alle terreinen van het maatschappelijk leven en de verwezenlijking van gendergelijkheid belemmeren; F. overwegende dat het verbeteren van de economische en sociale onafhankelijkheid en participatie van vrouwen hun weerbaarheid tegen gendergerelateerd geweld vergroot; G. overwegende dat recentelijk, met het toenemende gebruik van sociale netwerksites, nieuwe stereotypen en vormen van discriminatie en geweld zijn ontstaan, bijvoorbeeld grooming dat vooral op tieners gericht is; H. overwegende dat er onder de jongere generatie sprake is van een hardnekkige seksistische houding ten aanzien van de rolverdeling tussen mannen en vrouwen, en dat jonge vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld nog steeds de schuld krijgen van en gestigmatiseerd worden door hun leeftijdsgenoten en de rest van de samenleving; I. overwegende dat geweld een traumatische ervaring is voor iedere man of vrouw en ieder kind, maar dat gendergerelateerd geweld vaker wordt gepleegd door mannen jegens vrouwen en meisjes, en de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen zowel weerspiegelt als verergert, en de gezondheid, waardigheid, veiligheid en autonomie van de slachtoffers aantast; J. overwegende dat rekening moet worden gehouden met en zorg moet worden verleend aan kinderen die getuigen zijn geweest van geweld tegen een naast familielid, door middel van passende psychologische en maatschappelijke hulp, en overwegende dat kinderen die getuige zijn geweest van geweld een groot risico lopen om getroffen te worden door emotionele en relationele problemen; K. overwegende dat vrouwelijke slachtoffers van gendergerelateerd geweld, en hun kinderen, vaak behoefte hebben aan bijzondere ondersteuning en bescherming, in verband met het hoge risico van secundaire en herhaalde slachtoffervorming, van intimidatie en van vergelding in verband met dergelijk geweld; L. overwegende dat vrouwen en kinderen die met geweld te maken hebben, behoefte hebben aan speciale opvanghuizen waar zij passende gezondheidszorg, juridische bijstand en psychologische begeleiding en therapie krijgen; overwegende dat de opvanghuizen voor vrouwen door de lidstaten van voldoende financiële middelen moeten worden voorzien; M. overwegende dat geweld door mannen jegens vrouwen de plaats van vrouwen in de maatschappij en hun zelfbeschikking beïnvloedt: hun gezondheid, hun toegang tot werk en onderwijs, hun integratie op sociaal en cultureel gebied, hun financiële onafhankelijkheid, hun deelname aan het openbare leven, de politiek en de besluitvorming en hun contacten met mannen alsmede hun gevoel van eigenwaarde; N. overwegende dat geweld tegen vrouwen diepe lichamelijke en psychologische littekens kan achterlaten, de gezondheid van vrouwen en meisjes in het algemeen kan schaden, waaronder hun reproductieve en seksuele gezondheid, en in sommige gevallen tot de dood (feminicide) kan leiden; O. overwegende dat er behoefte is aan onderwijs en opleiding vanaf zeer jonge leeftijd om geweld tegen vrouwen en gendergerelateerd geweld in het algemeen te bestrijden, aangezien jongeren hierdoor leren om hun partner, ongeacht diens geslacht, met respect te behandelen, en bewust worden gemaakt van de gelijkheidsbeginselen; P. overwegende dat geweld tegen vrouwen steeds minder aanvaardbare vormen aanneemt, zoals vrouwen die deel uitmaken van groepen die vrouwen verhandelen voor seksuele uitbuiting; Q. overwegende dat uit studies over geweld tegen vrouwen blijkt dat naar schatting eenvijfde tot eenvierde van alle vrouwen in Europa ten minste eenmaal in hun volwassen leven te maken heeft gehad met fysiek geweld en dat meer dan eentiende het slachtoffer is geweest van seksueel geweld (15) ; R. overwegende dat de jaarlijkse kosten van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen voor de EU door de beoordeling van de Europese meerwaarde in 2011 op 228 miljard euro worden geschat (oftewel 1,8 % van het bbp van de EU), waarvan jaarlijks 45 miljard euro naar publieke en overheidsdiensten gaat en 24 miljard euro het gevolg is van verlies van economische productie; S. overwegende dat het Europees Bureau voor de grondrechten in maart 2013 een aantal voorlopige resultaten bekend heeft gemaakt van zijn Europees onderzoek naar geweld tegen vrouwen, waaruit onder meer het volgende blijkt: vier op de vijf vrouwen maakte geen gebruik van hulpverlening, zoals gezondheidszorg, maatschappelijke hulp of slachtofferhulp, nadat zij het slachtoffer waren geworden van ernstig geweld dat door iemand anders dan hun partner was gepleegd; de vrouwen die wel hulp zochten, wendden zich in de meeste gevallen tot medische dienstverlening, waaruit blijkt dat ervoor moet worden gezorgd dat gezondheidswerkers kunnen voorzien in de behoeften van geweldsslachtoffers; twee op de vijf vrouwen waren niet op de hoogte van wetgeving of politieke initiatieven ter bescherming van vrouwen tegen huiselijk geweld, en de helft van de vrouwen was niet op de hoogte van preventieve wetten of initiatieven; T. overwegende dat de Commissie in haar strategie voor gendergelijkheid 2010-2015 heeft benadrukt dat gendergerelateerd geweld een van de kernproblemen is die moeten worden aangepakt om werkelijke gendergelijkheid te bewerkstelligen; U. overwegende dat het rechtskader dat door het Verdrag van Lissabon is uitgetekend nieuwe mogelijkheden biedt om de samenwerking op het gebied van strafrechtbeleid op EU-niveau op te voeren door de instellingen en de lidstaten in de gelegenheid te stellen op een zekere basis samen te werken en op het vlak van de bestrijding van alle vormen van geweld en discriminatie jegens vrouwen een gemeenschappelijke juridische cultuur te creëren die de nationale rechtsstelsels en -tradities in acht neemt zonder ervoor in de plaats te komen; V. overwegende dat bewustmaking en mobilisering, onder meer via de media en sociale media, belangrijke onderdelen van een doeltreffende preventiestrategie zijn; W. overwegende dat geweld tegen vrouwen met geen enkele maatregel volledig uitgebannen zal worden, maar dat een combinatie van wettelijke, justitiële en handhavingsmaatregelen en maatregelen op het gebied van infrastructuur, cultuur, onderwijs, sociale dienstverlening, gezondheidszorg en andere dienstverlening ervoor kan zorgen dat de bewustwording aanzienlijk wordt vergroot en dat geweld tegen vrouwen en de gevolgen ervan aanzienlijk zullen afnemen; X. overwegende dat beleid, preventie, bescherming, vervolging, voorziening en partnerschap de zes onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen zijn die ten grondslag liggen aan alle maatregelen ter bestrijding van geweld tegen vrouwen; Y. overwegende dat het belangrijk is de maatregelen tegen de industrie die jonge meisjes en vrouwen als lustobject ziet, op te voeren; Z. overwegende dat vrouwen in de Unie als gevolg van verschillend beleid en verschillende wetgeving, bijvoorbeeld wat de verschillende definities van overtredingen en de reikwijdte van de wetgeving betreft, niet dezelfde bescherming tegen geweld door mannen genieten, en daarom kwetsbaar zijn voor dergelijk geweld; AA. overwegende dat vrouwen, ten gevolge van factoren als ras, etniciteit, godsdienst of overtuiging, gezondheid, burgerlijke staat, huisvesting, migratiestatus, leeftijd, handicap, sociale klasse, seksuele geaardheid en genderidentiteit, bijzondere behoeften kunnen hebben en kwetsbaarder kunnen zijn voor meervoudige discriminatie; AB. overwegende dat vrouwen in vele gevallen geen klacht indienen als zij te maken hebben gehad met gendergerelateerd geweld, en dat de redenen daarvoor complex en divers zijn, zoals psychologische, economische, sociale en culturele factoren, en omdat zij soms ook geen vertrouwen hebben in het vermogen van de politie, het rechtsbestel en maatschappelijke en gezondheidsdiensten om hen daadwerkelijk te helpen; overwegende dat de autoriteiten gendergerelateerd geweld in sommige gevallen beschouwen als een familieaangelegenheid die derhalve op dat niveau kan worden opgelost; AC. overwegende dat het beleid inzake reproductieve gezondheid centraal moet staan in dit debat; AD. overwegende dat de verzameling van vergelijkbare, uitgesplitste, kwalitatieve en kwantitatieve gegevens, die alle aspecten van het probleem omvatten, onmisbaar is om de werkelijke omvang van het geweld tegen vrouwen in de Unie te begrijpen, en derhalve om doeltreffende beleidsmaatregelen uit te werken; AE. overwegende dat in de verwerping d.d. 12 december 2012 door het Europees Parlement van het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake Europese statistieken over veiligheid voor criminaliteit (16) opnieuw wordt benadrukt dat er behoefte is aan een nieuw voorstel voor EU-wetgeving tot vaststelling van een coherent systeem voor de verzameling van statistieken over geweld tegen vrouwen in de lidstaten, en overwegende dat de Raad, in zijn conclusies van december 2012, heeft verzocht om verbeteringen in de verzameling en verspreiding van vergelijkbare, betrouwbare en regelmatig bijgewerkte gegevens over alle vormen van geweld tegen vrouwen op zowel nationaal als EU-niveau; AF. overwegende dat genitale verminking van vrouwen internationaal als een schending van de mensenrechten en als een vorm van foltering van meisjes en vrouwen wordt erkend, en een diepgewortelde ongelijkheid tussen mannen en vrouwen weerspiegelt; overwegende dat genitale verminking van vrouwen een extreme vorm van discriminatie tegen vrouwen inhoudt, vrijwel altijd bij minderjarigen wordt toegepast en een schending van de rechten van kinderen is; AG. overwegende dat prostitutie kan worden gezien als een vorm van geweld tegen vrouwen, vanwege de gevolgen ervan voor hun fysieke en mentale gezondheid, met name in geval van gedwongen prostitutie en de handel in vrouwen voor prostitutie; AH. overwegende dat eerwraak een gevaarlijke groei doormaakt binnen de grenzen van de Unie, een trend die vooral jonge meisjes treft; AI. overwegende dat ouderenmishandeling internationaal beschouwd wordt als een schending van de rechten van oudere vrouwen, alsmede dat erkend wordt dat ouderenmishandeling in alle EU-lidstaten moet worden voorkomen en bestreden; AJ. overwegende dat uit de aanneming van de EU-richtsnoeren betreffende geweld tegen vrouwen en tot uitbanning van elke vorm van vrouwendiscriminatie, en uit het hoofdstuk in het strategisch kader en het actieplan van de EU voor mensenrechten dat gewijd is aan de bescherming van vrouwen tegen gendergerelateerd geweld, duidelijk blijkt dat de EU een sterke politieke wil heeft om het thema vrouwenrechten een prioriteit te maken en langetermijnactie op dat gebied te ondernemen; overwegende dat coherentie tussen de interne en externe dimensies van het mensenrechtenbeleid soms een verschil tussen retoriek en gedrag kan blootleggen; AK. overwegende dat genitale verminking van vrouwen volgens rapporten van de Commissie en Amnesty International bij honderdduizenden vrouwen en meisjes in Europa wordt toegepast en dat in de regel gesproken wordt van 500 000 slachtoffers; overwegende dat de verschillen tussen de wetsbepalingen in de lidstaten leiden tot het fenomeen van zogenaamd grensoverschrijdend "toerisme" om genitale verminking van vrouwen te laten uitvoeren binnen de EU; AL. overwegende dat de EU met derde landen moet blijven samenwerken om de gewelddadige praktijk van de genitale verminking van vrouwen uit te bannen; overwegende dat de lidstaten en de derde landen die beschikken over wetgeving die genitale verminking van vrouwen strafbaar stelt, deze ten uitvoer moeten leggen; 1. verzoekt de Commissie om tegen het einde van 2014 op basis van artikel 84 VWEU een voorstel in te dienen voor een wet tot vaststelling van maatregelen ter bevordering en ondersteuning van het optreden van de lidstaten op het gebied van preventie van geweld tegen vrouwen en meisjes, met inachtneming van de gedetailleerde aanbevelingen zoals uiteengezet in de bijlage bij dit verslag; 2. verzoekt de Commissie een herzien voorstel in te dienen voor een verordening inzake Europese statistieken, die gericht is op gewelddadige misdrijven alsmede een coherent systeem omvat voor het verzamelen van statistieken over gendergerelateerd geweld in de lidstaten; 3. vraagt de Raad om in te spelen op de overbruggingsclausule, door een unaniem besluit aan te nemen waarmee geweld tegen vrouwen en meisjes (en andere vormen van gendergerelateerd geweld) wordt aangemerkt als een van de vormen van criminaliteit die in artikel 83, lid 1 VWEU worden vermeld; 4. verzoekt de Commissie nationale ratificaties te bevorderen en de procedure te starten voor de toetreding van de EU tot de Overeenkomst van Istanboel over geweld tegen vrouwen, nadat zij de gevolgen en meerwaarde die dat laatste zou hebben, heeft beoordeeld; 5. verzoekt de Commissie een strategie en een actieplan ter bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen voor de gehele EU te presenteren, zoals in 2010 is vastgelegd in het actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm, met als doel de integriteit, de gelijkheid en het welzijn van de vrouw (artikel 3, lid 1, VEU) in een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht op een concrete en doelmatige wijze te beschermen, waarin met name de nadruk wordt gelegd op de bewustmaking van vrouwen over hun rechten, en de bewustmaking van mannen en jongens (vanaf jonge leeftijd) over de fysieke en psychologische integriteit van vrouwen, teneinde dergelijk geweld te helpen voorkomen, en waarin tevens wordt benadrukt dat politie en justitie passende opleidingen moeten volgen over de specifieke uitdagingen van gendergerelateerd geweld, en waarin de lidstaten worden aangemoedigd aandacht te besteden aan de begeleiding van slachtoffers bij het opnieuw inrichten van hun bestaan en het herstellen van hun zelfvertrouwen, zodat ze in de toekomst niet hervallen in dezelfde patronen van kwetsbaarheid of afhankelijkheid; is van mening dat deze strategie in het bijzonder rekening moet houden met kwetsbare groepen zoals ouderen, mensen met een handicap, immigranten en LGBT (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) en tevens maatregelen moet omvatten voor bijstand aan kinderen die getuige zijn geweest van geweld en hen als slachtoffers moet erkennen; 6. verzoekt de Commissie de samenwerking tussen de lidstaten en niet-gouvernementele en andere vrouwenorganisaties te bevorderen teneinde een doeltreffende strategie te ontwikkelen en uit te voeren om het geweld tegen vrouwen uit te bannen; 7. moedigt de Commissie aan de eerste stappen te zetten op weg naar de oprichting van een Europees waarnemingscentrum voor geweld tegen vrouwen en meisjes, dat gegrondvest is op bestaande institutionele structuren (Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE)) en geleid wordt door een EU-coördinator voor geweld tegen vrouwen en meisjes; 8. dringt er bij de Commissie op aan in de komende drie jaar een EU-jaar voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen en meisjes in het leven te roepen, teneinde burgers en alle politici meer bewust te maken van dit omvangrijke probleem dat alle lidstaten treft, zodat er een duidelijk actieplan kan worden opgesteld waarmee een einde wordt gemaakt aan geweld tegen vrouwen; 9. verzoekt de lidstaten eerwraak te bestrijden door onderwijs en onderdak te bieden aan mogelijke slachtoffers en bewustwordingscampagnes te starten met betrekking tot de extreme schendingen van de mensenrechten en de tragische sterfgevallen als gevolg van eerwraak; 10. verzoekt de lidstaten en de belanghebbenden om samen met de Commissie bij te dragen tot de verspreiding van informatie over de programma's van de Europese Unie en de financieringsmogelijkheden die zij bieden om geweld tegen vrouwen te bestrijden; 11. constateert dat de aanbevelingen in overeenstemming zijn met de grondrechten en de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid; 12. is van mening dat de financiële gevolgen van het verlangde voorstel moeten worden gedekt door sectie III van de begroting van de Unie (waarbij moet worden gezorgd voor volledige complementariteit met de bestaande begrotingslijn met betrekking tot het onderwerp van het voorstel); 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande gedetailleerde aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, alsmede aan de parlementen en regeringen van de lidstaten, de Raad van Europa en het EIGE. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Aanbeveling 1 over het doel en de strekking van de goed te keuren verordening Het doel van de verordening is het vaststellen van maatregelen ter bevordering en ondersteuning van het optreden van de lidstaten op het gebied van preventie van gendergerelateerd geweld. Gendergerelateerd geweld moet worden beschouwd (zoals reeds wordt vermeld in Richtlijn 2012/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, en ter vervanging van Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad) als geweld dat zich richt tegen een persoon op grond van het geslacht, de genderidentiteit of de genderexpressie van die persoon of waaronder personen van een bepaald geslacht in onevenredige mate te lijden hebben. Het kan leiden tot lichamelijke, seksuele, emotionele of psychologische schade of economisch nadeel voor het slachtoffer en kan geweld in hechte relaties, seksueel geweld (onder meer verkrachting, aanranding en seksuele intimidatie), mensenhandel, slavernij, en verschillende vormen van schadelijke praktijken zoals gedwongen huwelijken, genitale verminking van vrouwen en zogenaamde "eergerelateerde misdrijven" omvatten. Aanbeveling 2 over preventie- en bestrijdingsmaatregelen De lidstaten moeten een aantal maatregelen ontwikkelen met het oog op de preventie en de bestrijding van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes. Zij moeten namelijk: – elk jaar omvattende strategieën en programma's ontwerpen, ten uitvoer leggen en evalueren, waaronder openbare onderwijsprogramma's en scholing voor docenten en deskundigen in de recreatieve sector, gericht op het wegnemen van belemmeringen, vooroordelen en stereotypen die vrouwen en meisjes beletten om hun volledige rechten vrij van geweld te genieten, en op het bevorderen van een grondige verandering van het sociaalcultureel gedrag; – relevant onderzoek doen inzake gendergerelateerd geweld, ook op het gebied van de oorzaken van en motieven voor geweld en gegevensverzameling en -analyse, en zich daarbij inspannen om de criteria voor de registratie van gendergerelateerd geweld te standaardiseren, teneinde de verzamelde gegevens te kunnen vergelijken; – scholing organiseren voor ambtenaren en deskundigen die mogelijk in contact komen met gevallen van gendergerelateerd geweld – met inbegrip van rechtshandhaving, sociale welvaart, hulp aan minderjarigen die slachtoffer of getuige van geweld zijn, gezondheidszorg en personeel voor crisiscentra – teneinde dergelijke gevallen op te sporen, te identificeren en op passende wijze het hoofd te bieden, met bijzondere aandacht voor de behoeften en rechten van de slachtoffers; – expertise, ervaringen, informatie en beste praktijken uitwisselen via het Europees netwerk inzake criminaliteitspreventie (ENCP); – bewustmakingscampagnes opzetten (met inbegrip van campagnes die specifiek gericht zijn op mannen), zo nodig in samenwerking met ngo's, media en andere belanghebbenden; – indien deze nog niet bestaan: gratis nationale hulplijnen met deskundig personeel instellen en ondersteunen; – waarborgen dat er gespecialiseerde opvanghuizen (bedoeld als eerste contactpunt voor ondersteuning en als veilige en bekrachtigende omgeving voor vrouwen) beschikbaar zijn en uitgerust worden met voorzieningen en adequaat opgeleid personeel, die plaats bieden aan ten minste 1 vrouw per 10 000 inwoners; – zorgen voor steun aan ngo's voor vrouwen en maatschappelijke organisaties die actief zijn op het gebied van de preventie van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes. Aanbeveling 3 over nationale rapporteurs of gelijkwaardige mechanismen Binnen één jaar na de inwerkingtreding van de verordening moeten de lidstaten de nodige maatregelen nemen om nationale rapporteurs of gelijkwaardige mechanismen in te stellen. De taken van dergelijke mechanismen bestaan uit de uitvoering van beoordelingen van trends op het gebied van gendergerelateerd geweld, de meting van de resultaten van getroffen maatregelen ter bestrijding van dit geweld op nationaal en plaatselijk niveau, de verzameling van statistieken en jaarlijkse verslaglegging aan de Commissie en de bevoegde commissies van het Europees Parlement. Aanbeveling 4 over de coördinatie van de strategie van de Unie voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen Om aan een gecoördineerde en geconsolideerde Uniestrategie ter bestrijding van gendergerelateerd geweld bij te dragen, moeten de lidstaten de Commissie de in aanbeveling 3 bedoelde informatie verstrekken. Aanbeveling 5 over verslaglegging De Commissie dient elk jaar tegen 31 december en vanaf het jaar na de inwerkingtreding van deze verordening een verslag in bij het Europees Parlement en de Raad, waarin wordt beoordeeld in hoeverre de lidstaten maatregelen hebben getroffen naar aanleiding van deze verordening. In het verslag worden de genomen maatregelen vermeld en wordt nadruk gelegd op goede praktijken. Aanbeveling 6 over de oprichting van een forum van het maatschappelijk middenveld De Commissie onderhoudt een nauwe dialoog met relevante maatschappelijke organisaties en bevoegde instanties die op plaatselijk, regionaal, nationaal, Europees of internationaal niveau actief zijn op het gebied van de bestrijding van gendergerelateerd geweld en richt daartoe een forum van het maatschappelijk middenveld op. Het forum zal een mechanisme zijn voor uitwisseling van informatie en bundeling van kennis. Het waarborgt een nauwe dialoog tussen de EU-instellingen en betrokken belanghebbenden. Het forum is open voor betrokken belanghebbenden in overeenstemming met de eerste alinea en komt minimaal eenmaal per jaar bijeen. Aanbeveling 7 over financiële steun In de verordening moet de bron worden vastgesteld van de financiële steun binnen het kader van de begroting van de Unie (afdeling III) voor de in aanbeveling 3 bedoelde maatregelen. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 290 en 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (1) , – gezien de consensus inzake gedelegeerde handelingen die de Conferentie van voorzitters op 3 maart 2011 heeft goedgekeurd, – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (2) , en met name punt 15 en bijlage I, – gezien het arrest van het Hof van Justitie van 5 september 2012 in zaak C‑355/10, Europees Parlement/Raad van de Europese Unie (nog niet gepubliceerd) en de aanhangige zaak C‑427/12, Europese Commissie/Europees Parlement en Raad van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over bevoegdheidsdelegatie (3) , – gezien het informatief rapport van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 19 september 2013, getiteld "Betere wetgeving: uitvoeringshandelingen en gedelegeerde handelingen", – gezien de brief van 26 november 2012 van de Voorzitter van het Parlement aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters betreffende de horizontale beginselen voor het gebruik van gedelegeerde handelingen in verband met de wetgevingsprogramma's die onder het meerjarig financieel kader (MFK) vallen, goedgekeurd door de Conferentie van voorzitters op haar vergadering van 15 november 2012, – gezien de brief van 8 februari 2013 van de voorzitter van het Parlement aan de voorzitter van de Raad inzake het gebrek aan vooruitgang in de Raad bij de aanpassingsvoorstellen op het gebied van landbouw en visserij, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie vervoer en toerisme, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, de Commissie visserij en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0435/2013 ), A. overwegende dat bij het Verdrag van Lissabon voor het Parlement en de Raad (tezamen "de wetgever" genoemd) de mogelijkheid werd geschapen om in een wetgevingshandeling ("de basishandeling") een deel van hun eigen bevoegdheden aan de Commissie over te dragen; overwegende dat bevoegdheidsdelegatie een delicate zaak is, omdat de Commissie daarmee opdracht krijgt een bevoegdheid uit te oefenen die inherent is aan de rol van de wetgever; overwegende dat het Verdrag op de juiste wijze moet worden toegepast om ook voor gedelegeerde handelingen een toereikende mate van democratische legitimiteit te waarborgen; overwegende dat bij een analyse van het thema delegatie de vrijheid van de wetgever altijd het uitgangspunt moet zijn; overwegende dat volgens vaste rechtspraak alleen de wetgever bevoegd is om voorschriften vast te stellen die van wezenlijk belang zijn voor de te regelen materie en dat derhalve de bevoegdheid om bepalingen vast te stellen die een beleidskeuze vereisen bij de wetgever ligt en niet gedelegeerd mag worden; overwegende dat een gedelegeerde bevoegdheid dus slechts betrekking kan hebben op aanvulling of wijziging van bepaalde niet-essentiële onderdelen van een wetgevingshandeling; overwegende dat door de Commissie vastgestelde gedelegeerde handelingen dus niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking zijn; overwegende dat in de basishandeling uitdrukkelijk de doelstellingen, de inhoud, de strekking en de duur van de bevoegdheidsdelegatie moeten worden afgebakend en dat daarin tevens de voorwaarden voor de delegatie moeten worden vastgesteld; B. overwegende dat het Europees Parlement, de Raad en de Commissie met het oog op een soepele uitoefening van overgedragen bevoegdheid en een doeltreffende controle van die bevoegdheid door het Europees Parlement en de Raad een consensus hebben opgesteld die de praktische regels en overeengekomen verduidelijkingen en voorkeuren bevat die van toepassing zijn op de delegatie van wetgevende bevoegdheid krachtens artikel 290 VWEU; C. overwegende dat in de Verdragen is bepaald dat de lidstaten alle maatregelen van intern recht nemen die nodig zijn ter uitvoering van de juridisch bindende handelingen van de Unie; overwegende dat in artikel 291 VWEU is bepaald dat indien het nodig is dat juridisch bindende handelingen van de Unie volgens eenvormige voorwaarden worden uitgevoerd, bij die handelingen aan de Commissie (en in bepaalde specifieke gevallen aan de Raad) uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend; overwegende dat als in de basishandeling is bepaald dat de vaststelling van uitvoeringshandelingen door de Commissie aan controle van de lidstaten onderworpen is, die basishandeling de uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie moet toekennen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011; overwegende dat de Commissie in een verklaring bij die verordening heeft toegezegd de dringende aanpassing van het acquis aan het nieuwe systeem van gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen nog tijdens de lopende zittingsperiode te zullen voltooien, met inbegrip van alle basishandelingen die naar de regelgevingsprocedure met toetsing verwijzen; D. overwegende dat het aan de wetgever is om per geval de mate van gedetailleerdheid van de wetgevingshandeling te bepalen en dus ook om uit te maken of aan de Commissie de bevoegdheid wordt overgedragen om gedelegeerde handelingen vast te stellen, alsmede of er behoefte bestaat aan bevoegdheden om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van de wetgevingshandeling te garanderen; overwegende dat de wetgever nooit verplicht is gedelegeerde of uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie toe te kennen; overwegende dat toekenning van deze bevoegdheden wel overwogen moet worden wanneer de gewone wetgevingsprocedure niet volstaat om de gewenste flexibiliteit en doeltreffendheid te bereiken; overwegende dat het besluit om al dan niet gedelegeerde of uitvoeringsbevoegdheden toe te kennen, gebaseerd moet zijn op objectieve factoren, zodat de gekozen oplossing rechterlijk kan worden getoetst; overwegende dat het ontbreken van jurisprudentie betreffende artikel 290 VWEU en de daarin neergelegde criteria het voor Raad en Parlement moeilijker maakt om overeenstemming te bereiken over een afbakening tussen uitvoeringshandelingen en gedelegeerde handelingen; E. overwegende dat de delegatie van bevoegdheden aan de Commissie geen louter technische aangelegenheid is, maar politiek gevoelige kwesties kan betreffen die vanwege hun mogelijke sociaal-economische, milieu- of gezondheidseffecten van aanzienlijk belang zijn voor EU-burgers en consumenten, ondernemingen en hele sectoren; F. overwegende dat bij wetgevingsonderhandelingen ter zake van een groot aantal dossiers is gebleken dat er bepaalde punten uiteenlopende interpretaties bij de instellingen leven; overwegende dat in artikel 37 bis van het Reglement is bepaald dat de commissies van het Parlement bij de behandeling van een ontwerp van wetgevingshandeling waarbij bevoegdheden aan de Commissie worden gedelegeerd het advies van de Commissie juridische zaken kunnen inwinnen; overwegende dat de Conferentie van voorzitters op 13 januari 2012 een gemeenschappelijke gedragslijn heeft goedgekeurd en op 19 april 2012 een horizontale aanpak heeft goedgekeurd die de afzonderlijke commissies bij verschil van mening moeten volgen; overwegende dat het Parlement deze gemeenschappelijke gedragslijn verder moet invullen door middel van eigen criteria voor de toepassing van de artikelen 290 en 291 VWEU en zich moet inspannen om met de Raad en de Commissie overeenstemming over deze criteria te bereiken; Criteria voor de toepassing van de artikelen 290 en 291 VWEU 1. is van oordeel dat het Parlement bij de toepassing van de artikelen 290 en 291 VWEU de volgende niet- bindende criteria moet hanteren; deze opsomming van criteria is niet uitputtend: Algemene opmerkingen 2. verzoekt de Commissie en de Raad met het Parlement in onderhandeling te treden om over bovengenoemde criteria tot overeenstemming te komen; is van oordeel dat dit mogelijk is in het kader van een herziening van het interinstitutioneel akkoord "beter wetgeven", waarin deze criteria dan worden opgenomen; 3. herinnert aan de door de Conferentie van voorzitters op haar vergaderingen van 13 januari 2011 en 19 april 2012 genomen besluiten inzake gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen en benadrukt dat het Parlement altijd moet aandringen op het gebruik van gedelegeerde handelingen als het gaat om delegatie van bevoegdheden aan de Commissie waarbij is voldaan aan de criteria van 290 VWEU, en dat dossiers waarin de institutionele bevoegdheden van het Parlement inzake het gebruik van gedelegeerde handelingen niet geëerbiedigd worden, niet op de agenda van de plenaire vergadering moeten worden geplaatst om door middel van stemming tot een akkoord te komen; wijst erop dat het Parlement vanaf het begin van de onderhandelingen duidelijk moet maken dat het vraagstuk inzake gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen voor het Parlement van groot institutioneel belang is; 4. verzoekt de Commissie voortaan altijd uitdrukkelijk te motiveren waarom zij in een bepaald wetgevingsvoorstel een gedelegeerde handeling of uitvoeringshandeling voorstelt en waarom zij oordeelt dat de te regelen materie niet-essentieel is; herinnert eraan dat uit de bepalingen van de artikelen 290 en 291 VWEU duidelijk blijkt dat gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen aan verschillende behoeften tegemoetkomen en dus niet onderling verwisselbaar zijn; 5. meent dat vaker met een beroep op artikel 37 bis van het Reglement het advies van de Commissie juridische zaken moet worden ingewonnen om de positie van de rapporteurs bij wetgevingsonderhandelingen te versterken; 6. spreekt zijn grote bezorgdheid uit over het feit dat de aanpassing van het acquis aan het Verdrag van Lissabon vier jaar na de inwerkingtreding van dit verdrag nog slechts gedeeltelijk is volbracht; is ingenomen met de onlangs door de Commissie ingediende voorstellen voor aanpassing van de nog resterende wetgevingshandelingen waarin wordt verwezen naar de regelgevingsprocedure met toetsing; wijst er wel op dat zo snel mogelijk met de onderhandelingen over deze voorstellen moet worden begonnen, zodat de aanpassingen nog voor het einde van de lopende zittingsperiode kunnen worden voltooid; stelt zich op het standpunt dat in ieder geval alle dossiers waarop voorheen de regelgevingsprocedure met toetsing van toepassing was, in overeenstemming moeten worden gebracht met artikel 290 VWEU, aangezien maatregelen volgens de regelgevingsprocedure met toetsing ook maatregelen van algemene strekking zijn die strekken tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van een basishandeling, bijvoorbeeld door het schrappen van een aantal onderdelen of door het toevoegen van nieuwe niet-essentiële onderdelen aan die basishandeling; dringt er tegelijkertijd bij de Raad op aan de onderhandelingen over de aanpassingsvoorstellen die in de Raad zijn vastgelopen, zoals de voorstellen op het gebied van landbouw en visserij, vlot te trekken; 7. vreest dat het systematisch opnemen van alle beleidselementen in de basishandeling, hetgeen in bepaalde gevallen een goede oplossing kan zijn, er op termijn toe zou kunnen leiden dat artikel 290 ontdaan wordt van zijn nuttige werking en oorspronkelijke ratio, te weten rationalisatie van het wetgevingsproces om microbeheer en een omslachtige medebeslissingsprocedure te voorkomen; wijst erop dat deze benadering in bepaalde gevallen uiterst moeilijk uitvoerbaar zou zijn, bijvoorbeeld op terreinen waar de technologie nog in ontwikkeling is; 8. benadrukt dat in gevallen waarin besloten is tot het gebruik van uitvoeringshandelingen het onderhandelingsteam van het Parlement zorgvuldig moet nagaan op welke wijze de lidstaten controle moeten uitoefenen en of de raadplegings- of de onderzoeksprocedure moet worden toegepast; benadrukt dat het onderhandelingsteam van het Parlement bij toepassing van de onderzoeksprocedure uitsluitend in uitzonderlijke en naar behoren gemotiveerde gevallen akkoord mag gaan met de zogeheten "geen advies"-bepaling, omdat de Commissie de ontwerpuitvoeringshandeling niet kan goedkeuren als het comité dat samengesteld is uit vertegenwoordigers van de lidstaten en dat door de Commissie wordt voorgezeten, geen advies uitbrengt; 9. drukt de Commissie op het hart geen misbruik te maken van gedelegeerde handelingen om de discussie over kwesties waarover in tripartiet overleg politieke overeenstemming is bereikt te heropenen; stelt dat de bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen bij voorkeur slechts voor een beperkte tijd aan de Commissie moet worden toegekend; 10. spoort zijn commissies aan om, binnen hun respectieve bevoegdheden, nauwlettend toe te zien op het gebruik van gedelegeerde en uitvoeringshandelingen; verzoekt de Commissie met het oog daarop de administratieve voorschriften voor de toezending en archivering van documenten, met inbegrip van voorbereidende documenten, in verband met gedelegeerde handelingen te verbeteren om ervoor te zorgen dat ten minste hetzelfde niveau van informatie en transparantie wordt geboden als bij het bestaande register voor uitvoeringshandelingen en om een gelijktijdige informatiestroom naar Parlement en Raad als wetgever te garanderen; 11. signaleert een duidelijke vooruitgang dankzij de snelle toezending van gedelegeerde handelingen aan de bevoegde commissies, wat weer een positief effect heeft op de wijze waarop de leden hun controlerecht kunnen uitoefenen; 12. wijst op de politieke verantwoordelijkheid van de wetgever en op de noodzaak om het Parlement regelmatig en tijdig bij de voorbereiding van gedelegeerde handelingen te betrekken; verlangt dat de Commissie het Parlement en de ter zake bevoegde rapporteur geheel en al op de hoogte houdt van het voorgenomen tijdschema, de geplande vergaderingen van deskundigengroepen en de inhoud van de voorgenomen gedelegeerde handelingen, onder meer door toegang te geven tot de desbetreffende databanken van de Commissie, zoals Circa; 13. dringt er bij de Commissie op aan om punt 15 van het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie volledig te eerbiedigen, onder andere door het vereenvoudigen van de procedure voor het uitnodigen van deskundigen van het Parlement voor vergaderingen met nationale deskundigen, indien daar door de bevoegde parlementaire commissie om wordt verzocht; wijst erop dat het bijwonen van dergelijke vergaderingen door deskundigen van het Parlement ertoe kan leiden dat de Commissie wordt uitgenodigd voor een nadere gedachtewisseling over de voorbereiding van gedelegeerde handelingen; dringt er bij de Commissie op aan punt 15 van het kaderakkoord ook toe te passen op onderdelen van vergaderingen van de lidstaten en de Commissie waar andere onderwerpen dan uitvoeringshandelingen als bedoeld in Verordening (EU) nr. 182/2011 worden behandeld; 14. is van oordeel dat het tijdsbestek tussen de toezending van het definitieve ontwerp van gedelegeerde handeling en de vaststelling door de Commissie vaak te kort is zodat het Parlement geen passende controle kan uitoefenen; dringt daarom aan op volledige eerbiediging door de Commissie van het recht van het Parlement om definitieve ontwerpen van uitvoeringshandeling binnen een periode van een maand te toetsen overeenkomstig het comitologieakkoord tussen Parlement en Commissie uit 2008; 15. pleit voor de inzet van voldoende technische en personele middelen in verband met gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen, onder meer om te garanderen dat de interne informatie-uitwisseling efficiënt verloopt; is van oordeel dat het via nieuwsbrieven onder de leden laten circuleren van gedelegeerde handelingen de toetsing van die handelingen vergemakkelijkt en de leden gelegenheid geeft om tijdig hun eventuele bezwaren kenbaar te maken; 16. pleit hiertoe voor de benoeming, in iedere commissie, van een vaste rapporteur voor gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen, zodat een consistente aanpak binnen de betrokken commissie en afstemming met de andere commissies gegarandeerd is; is van oordeel dat vergelijkbare onderwerpen op consistente wijze behandeld moeten worden, zij het met behoud van de vereiste flexibiliteit; 17. acht het verheugend dat deskundigen van de Commissie zich beschikbaar houden voor deelname aan informatieve vergaderingen met de leden, omdat zulke vergaderingen, als ze tijdig voor de vaststelling van de gedelegeerde handeling plaatsvinden, zeer nuttig zijn: belangrijke aspecten van de handeling kunnen nader worden toegelicht en het Parlement kan zich gemakkelijker een oordeel over de handelingen vormen; 18. dringt er andermaal op aan dat de leden van onderhandelingsteams met name ingaan op gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen, als zij overeenkomstig artikel 70, lid 4, van het Reglement na elke trialoog verslag uitbrengen aan de bevoegde commissie; Opmerkingen over specifieke onderwerpen Landbouw en visserij 19. betreurt het dat de aanpassingsdossiers over essentiële landbouw- en visserijwetgeving werden geblokkeerd door de Raad na de mislukte onderhandelingen tijdens informele trialogen en de eerste lezing van het Parlement; wijst erop dat dit vaak te wijten is aan onwil bij de Raad om de delegatie van bevoegdheden aan de Commissie toe te staan; merkt op dat er alleen in de context van de volledige wetgevingsprocedures over de hervorming van het GLB en het GVB een aanpassingsoplossing kon worden gevonden die voor beide partijen aanvaardbaar was, ofschoon er over een aantal bepalingen alleen overeenstemming kon worden bereikt op voorwaarde dat ze geen precedentwerking zouden hebben; dringt er bij de Raad op aan vooruitgang te boeken in de nog openstaande aanpassingsdossiers zodat de procedures voor het eind van de lopende zittingsperiode kunnen worden afgerond; Ontwikkelingssamenwerking 20. herinnert eraan dat het Parlement met name voor het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking sinds 2006 een procedure van "democratische toetsing" toepast in de vorm van een politieke dialoog met de Commissie over ontwerpmaatregelen; merkt daarbij wel op dat het Parlement gemengde ervaringen heeft met deze praktijk en dat zijn invloed op de besluiten van de Commissie beperkt is gebleven; 21. wijst erop dat uitvoeringshandelingen in het kader van ontwikkelingssamenwerking vaak gebaseerd zijn op voorafgaand overleg met derden, waardoor het moeilijker is om in een laat stadium van de formele comitéprocedure nog wijzigingen aan te brengen; benadrukt dan ook dat er een belangrijke stap naar een doeltreffender inzet van de toetsingsbevoegdheden van het Parlement kan worden gezet als het Parlement eerder wordt ingelicht en zijn inbreng kan geven; Economische en monetaire zaken 22. wijst erop dat er op het gebied van de financiële diensten verordeningen inzake de Europese toezichthoudende autoriteiten (ETA's) zijn die technische reguleringsnormen en technische uitvoeringsnormen hebben geïntroduceerd en dat de ETA's daarvoor ontwerpnormen aan de Commissie voorleggen, die vervolgens de normen vaststelt; is van oordeel dat de technische expertise en specialistische knowhow van de ETA's van dien aard zijn dat gedelegeerde handelingen waar mogelijk in de vorm van technische reguleringsnormen in plaats van gewone gedelegeerde handelingen moeten worden gegoten; is voorts van mening dat de Commissie over de inhoud van gewone gedelegeerde handelingen het technisch advies van de betrokken ETA moet inwinnen alvorens die handelingen vast te stellen; 23. wijst erop dat volgens bepaalde wetgevingshandelingen de periode voor de toetsing van technische reguleringsnormen wegens hun omvang en complexe karakter met een maand verlengd kan worden, en is van oordeel dat dit soort flexibiliteit de regel moet zijn; wijst er voorts op dat de wetgever voor alle gedelegeerde handelingen op het gebied van de financiële diensten een toetsingsperiode van drie maanden, met de mogelijkheid van verlenging met nog eens drie maanden, heeft vastgesteld en is van mening dat dit ook voor andere ingewikkelde beleidsterreinen moet gelden; 24. beklemtoont dat de afspraak dat er tijdens parlementair reces geen gedelegeerde handelingen mogen worden voorgelegd ook voor technische reguleringsnormen moet gelden; 25. is van oordeel dat bij de oproepen aan belanghebbenden om zitting te nemen in de overleggroepen van de ETA's een voldoende lange termijn voor aanmelding moet worden aangehouden (niet minder dan twee maanden), dat deze oproepen via uiteenlopende kanalen moeten worden gedaan en dat er daarbij een heldere, gestroomlijnde procedure moet worden gevolgd zodat er van uiteenlopende kandidaten aanmeldingen binnenkomen; herinnert eraan dat de overleggroepen van de ETA's overeenkomstig de bepalingen van de respectieve verordeningen evenwichtig samengesteld moeten zijn; Werkgelegenheid en sociale zaken 26. herinnert eraan dat het Parlement de geldigheid van het Eures-besluit op het gebied van werkgelegenheid en sociale zaken voor het Hof van Justitie heeft aangevochten om zijn prerogatieven te verdedigen; Burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken 27. verzoekt de Commissie in haar werkprogramma voorstellen op te nemen om alle wetgevingshandelingen van de voormalige derde pijler in overeenstemming te brengen met de nieuwe hiërarchie van normen en de uit het Verdrag van Lissabon voortvloeiende bevoegdheden, en het recht op informatie van het Parlement over bevoegdheidsdelegatie aan de Commissie te eerbiedigen; benadrukt dat dit bij iedere wetgevingshandeling een afzonderlijke beoordeling vereist om te bepalen welke besluiten essentiële elementen bevatten en dus door de wetgever moeten worden vastgesteld, met name handelingen die gevolgen hebben voor de grondrechten van de betrokkenen, en welke besluiten als niet-essentiële onderdelen kunnen worden opgevat (zie het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-355/10); 28. wijst erop dat de Raad nog steeds, lang na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, rechtshandelingen op basis van de voormalige derde pijler vaststelt, zodat het Parlement zich genoopt heeft gezien om een procedure bij het Hof van Justitie van de Europese Unie aanhangig te maken; o o o 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 136 juncto artikel 121, lid 2, – gezien Verordening (EU) nr. 1175/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1) , – gezien Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1174/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende handhavingsmaatregelen voor de correctie van buitensporige macro-economische onevenwichtigheden in het eurogebied (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1177/2011 van de Raad van 8 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1467/97 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 1173/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 inzake de effectieve handhaving van het begrotingstoezicht in het eurogebied (6) , – gezien zijn resolutie van 5 februari 2013 over betere toegang tot financiering voor kmo's (7) , – gezien de mededeling van de Commissie van 6 december 2012 met als titel "Actieplan ter versterking van de strijd tegen belastingfraude en belastingontduiking" ( COM(2012)0722 ), – gezien Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten in de eurozone (8) , – gezien Verordening (EU) nr. 472/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 21 mei 2013 betreffende de versterking van het economische en budgettaire toezicht op lidstaten in de eurozone die ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden ten aanzien van hun financiële stabiliteit (9) , – gezien zijn resolutie van 23 oktober 2013 over het Europees Semester voor economische beleidscoördinatie: uitvoering van de prioriteiten voor 2013 (10) , – gezien de mededeling van de Commissie van 13 november 2013 met als titel "Jaarlijkse groeianalyse 2014" ( COM(2013)0800 ), – gezien zijn resolutie van 21 mei 2013 over de strijd tegen belastingfraude, belastingontduiking en belastingparadijzen (11) , – gezien zijn resolutie van 12 december 2013 over een meetbaar en bindend engagement tegen belastingontduiking en belastingontwijking in de EU (12) , – gezien zijn resolutie van 12 december 2013 over voorbereidingen voor de bijeenkomst van de Europese Raad (19-20 december 2013) (13) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Begrotingscommissie ( A7-0084/2014 ), A. overwegende dat de laatste najaarsprognose van de Commissie laat zien dat de reële groei van het bbp in de eurozone langzaam terugkeert en in 2014 naar verwachting 1,1% zal bedragen, de werkloosheid naar verwachting zal dalen en de inflatie naar verwachting ruim onder de 2 % zal blijven; B. overwegende dat de groei in opkomende markten stagneert, terwijl deze krachtig blijft in de VS en positief blijft in Japan; C. overwegende dat het Parlement van 20-22 januari 2014 een ontmoeting op hoog niveau heeft gehad met nationale parlementsleden (in de context van de Europese parlementaire week) om de jaarlijkse groeianalyse 2014 en de algemene economische beleidsdoelstellingen voor groei en banen te bespreken met de inzet om meer rekening te houden met de effectiviteit van beleid en de potentiële doorwerkeffecten in de EU; D. overwegende dat de Commissie erkent dat het merendeel van de Europa 2020-doelstellingen zelfs in het meest optimistische scenario niet zal worden gehaald; E. overwegende dat het Parlement verheugd is over de invoering van het instrument voor convergentie en concurrentievermogen, als onderdeel van de versterking van het bestuurskader; 1. constateert dat het economisch herstel in de EU op gang is gekomen maar nog broos is; onderstreept de noodzaak van groeivriendelijke begrotingsconsolidatie en benadrukt dat de inspanningen moeten worden ondersteund om conformiteit met het huidige economische bestuurskader te verzekeren enerzijds en te zorgen voor meer groei en werkgelegenheid op de middellange en lange termijn anderzijds; 2. is verheugd dat de noodzaak van groeivriendelijke begrotingsconsolidatie wordt erkend; dringt er bij de Commissie op aan om deze prioriteit om te zetten in concrete aanbevelingen aan de lidstaten en aan de EU als geheel, inclusief de lidstaten waarvoor een economisch aanpassingsprogramma geldt, zodat zij niet slechts de begrotingsconsolidatie aanpakken maar ook structurele hervormingen die leiden tot reële, duurzame en sociaal uitgebalanceerde groei, werkgelegenheid, versterkt concurrentievermogen en meer convergentie; 3. merkt op dat het oplopen van de obligatierenteverschillen de budgettaire manoeuvreerruimte in een aantal lidstaten significant heeft verkleind; merkt tevens op dat de monetairebeleidsbenadering van de Europese Centrale Bank (ECB) heeft geholpen om de obligatierenteverschillen te beperken; merkt op dat de ECB met behulp van prognoses ("forward guidance") dit beleid op de korte en middellange termijn zal voortzetten, en zo zal bijdragen tot een sterkere groei; 4. merkt op dat de Commissie de Europa 2020-doelstellingen in de landenspecifieke aanbevelingen op nationaal en Europees niveau in het oog houdt en zo zorgvuldiger let op de doelstellingen die zijn vastgesteld voor werkgelegenheid, O&amp;O, onderwijs, armoede, hernieuwbare energie en emissiebeperking; 5. is van mening dat de gehele EU-economie haar kosten- en niet-kostenconcurrentievermogen binnen de mondiale economie verder moet versterken, met name door haar concurrentiekracht op de markten voor producten en diensten te vergroten om zo de productiviteit en grondstoffenefficiëntie te verhogen en de prijzen te drukken, en door ervoor te zorgen dat de arbeidskosten gelijke tred houden met de productiviteit en dat interne macro-economische onevenwichtigheden worden verminderd; 6. erkent de ambitieuze structurele hervormingen die ten uitvoer zijn gelegd door die lidstaten die ernstige moeilijkheden hebben ondervonden; spoort de lidstaten aan hun inspanningen voort te zetten; wijst erop dat de inspanningen voor structurele hervormingen vastberaden moeten worden voortgezet en moeten worden gemonitord teneinde de effectiviteit van de hervorming te verzekeren en voort te bouwen op de vooruitgang die is geboekt; dringt aan op de aanname en implementatie van structurele hervormingsprogramma's die convergentie en concurrentiekracht op nationaal en Europees niveau bevorderen, duurzame groei versterken en de werkgelegenheid stimuleren; onderstreept het belang van de vlotte en effectieve implementatie van programma's en schema's ter bestrijding van werkloosheid, met name onder jongeren; 7. benadrukt het belang van het op gang brengen of voortzetten van het proces van coherente en duurzame structurele hervormingen voor stabiliteit op de middellange en lange termijn; benadrukt dat de EU niet op algemene of arbeidskosten alleen kan concurreren, maar meer moet investeren in onderzoek, innovatie en ontwikkeling, onderwijs en vaardigheden en het efficiënte gebruik van hulpbronnen op zowel nationaal als Europees niveau; 8. herhaalt zijn vraag om een rechtshandeling inzake "convergentierichtsnoeren", goed te keuren volgens de gewone wetgevingsprocedure, waarin, voor een vaste periode, een zeer beperkt aantal doelen wordt vastgesteld voor de meest urgente hervormingsmaatregelen en zijn verzoek dat de lidstaten verzekeren dat de nationale hervormingsprogramma's worden opgezet op basis van voornoemde convergentierichtsnoeren en door de Commissie worden gecontroleerd; verzoekt de lidstaten van de EU zich ertoe te verbinden hun nationale hervormingsprogramma's volledig uit te voeren; stelt voor de lidstaten in dit kader de mogelijkheid te bieden met de EU-instellingen een "convergentiepartnerschap" aan te gaan, op grond waarvan voorwaardelijke financiering kan worden toegekend voor hervormingen; beklemtoont nogmaals dat een dergelijke intensievere economische samenwerking hand in hand dient te gaan met stimulerende financiële maatregelen; is van mening dat eventuele extra financiering of instrumenten, zoals een solidariteitsmechanisme, integraal deel moeten uitmaken van de EU-begroting, zonder dat de vastgestelde uitgavenrubrieken van het meerjarig financieel kader daarop van toepassing zijn; 9. is bezorgd over de algehele publieke en private schuldenlast van de lidstaten in de eurozone; wijst erop dat de EU een groeimodel op basis van excessieve schuldopbouw en hulpbronnenverbruik moet overstijgen; 10. verzoekt de lidstaten derhalve bij het ontwerpen van het economisch beleid en hervormingen bijzondere aandacht te besteden aan de jonge generatie van Europeanen en de gevolgen voor toekomstige generaties, zodat jongeren hun toekomst niet wordt ontnomen; benadrukt dat verdere inspanningen moeten worden gedaan om de langetermijneffecten van werkloosheid te bestrijden en in het bijzonder die van jeugdwerkloosheid; 11. is de instanties van de lidstaten die met succes macro-economische aanpassingsprogramma's of programma's voor de financiële sector ten uitvoer hebben gelegd erkentelijk; 12. merkt op dat een noodzakelijke voorwaarde voor het succes van financiële steunprogramma's een combinatie is van solidariteit en conditionaliteit, sterke eigen inbreng en de wil om te hervormen; dringt er echter bij de Commissie en de lidstaten op aan om financiële steun en het ad hoc systeem van de trojka in een verbeterde wettelijke structuur onder te brengen, overeenkomstig het kader voor het economisch bestuur van de EU en het communautair recht, en daarbij te zorgen voor democratische verantwoordingsplicht; 13. benadrukt dat de economische en monetaire unie (EMU) verre van voltooid is en herinnert de Commissie aan haar verplichtingen om de groei en de economische convergentie te verbeteren en het concurrentievermogen in de EU te versterken; is van mening dat dit het beste kan worden bereikt wanneer de Commissie eindelijk voorstellen zou indienen voor de voltooiing van de EMU volgens de lijnen die in haar blauwdruk voor een hechte economische en monetaire unie worden voorgesteld; merkt op dat de voltooiing van de EMU gebaseerd moet zijn op de communautaire methode; 14. erkent de resultaten van nieuwe en herziene financiële regelgeving van de EU bij het te boven komen van de financiële crisis; merkt op dat de voltooiing van de drie pilaren van de bankenunie en de implementatie van de nieuwe regels betreffende kapitaaleisen voor banken bijdragen aan het herstel van het vertrouwen in de veerkracht van de Europese bankensector; 15. is ingenomen met de verklaring van de Commissie dat het stimuleren van duurzame, slimme en inclusieve groei en het concurrentievermogen die leidt tot extra werkgelegenheid de topprioriteit is van de jaarlijkse groeianalyse 2014; 16. is het eens met de Commissie dat de lidstaten moeten doorgaan met het werken aan groeivriendelijke begrotingsconsolidatie; verzoekt de lidstaten hun belastingstelsels te vereenvoudigen, belastingen en sociale bijdragen te verlagen, met name voor lagere en middeninkomens, en de belastingdruk te verleggen van arbeid naar consumptie en activiteiten die schadelijk zijn voor het milieu om groei, particuliere investeringen en werkgelegenheid te stimuleren teneinde de consolidatie-inspanningen efficiënter te maken, en de investeringen in onderwijs, O&amp;O en actief arbeidsmarktbeleid op te voeren; 17. moedigt lidstaten met een aanpassingsprogramma aan werk te maken van of door te gaan met de uitvoering van groeivriendelijke en duurzame structurele hervormingen die zijn gericht op het verwezenlijken van de Europa 2020-doelstellingen; spreekt zijn bezorgdheid uit over het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel met betrekking tot specifieke hervormingen in lidstaten met buitensporige begrotingstekorten of tekorten op de lopende rekening; acht het noodzakelijk om op alle fondsen die tijdens de periode 2014-2020 worden toegekend om de economische groei, de werkgelegenheid en strategische investeringen te stimuleren, met name het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief, het beginsel van vervroegde boeking toe te passen en deze onmiddellijk ter beschikking te stellen; 18. benadrukt het belang van de monitoring en de uitvoering van de landenspecifieke aanbevelingen, multilaterale bewaking, de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken en intercollegiale toetsing als manieren om aan te zetten tot overleg en intercollegiale druk en zo een leidraad te bieden die kan helpen om ervoor te zorgen dat de hervormingen de nodige impuls krijgen en aanvaard worden; 19. wijst er nogmaals op dat een gebrek aan ambitieuze hervormingen om het concurrentievermogen van de Europese economieën te versterken en de houdbaarheid van de socialezekerheidsstelsels en de gezondheidszorgstelsels te waarborgen de toekomstige generaties met een zware last zal opzadelen; wijst erop dat het belangrijk is om buitensporige tekorten en onevenwichtigheden op de lopende rekening te herstellen; 20. wijst er nogmaals op dat zowel overheden als financiële instellingen in een lagegroeisituatie aanhoudend kwetsbaar zijn; 21. benadrukt dat structurele hervormingen moeten worden aangevuld met langetermijninvesteringen in onderwijs, onderzoek, innovatie en duurzame energie; is van mening dat publiek-private partnerschappen ook kunnen worden overwogen als een hulpmiddel om investeringen te bevorderen en te zorgen voor slimme en duurzame groei ter aanvulling op publieke investeringsprogramma's; 22. roept op tot het nemen van krachtiger en meer consistente maatregelen op basis van het uitvoerige Actieplan van de Commissie ter versterking van de strijd tegen belastingfraude en belastingontduiking; dringt er bij de Commissie op aan concrete en meetbare doelstellingen op te nemen in de Europa 2020-strategie; 23. benadrukt dat gebrekkige toegang tot financiering, met name voor kmo's, een van de grootste belemmeringen is voor de groei in de EU; is van mening dat meer alternatieven voor bankfinanciering nodig zijn door een betere efficiënte toewijzing van kapitaal via de kapitaalmarkt, stimulering van publieke investering op de lange termijn en een volledig gebruik van nieuwe innovatieve financiële instrumenten van de EU, ontworpen om de toegang voor kmo's tot de kapitaalmarkten te ondersteunen; is van mening dat de voltooiing van de bankenunie de toegang tot financiering moet verbeteren en een gelijk speelveld moet creëren als het gaat om de toegang van het mkb tot financiering; onderstreept de noodzaak om de administratieve rompslomp voor kleine en middelgrote ondernemingen verder te beperken en om bij de ontwikkeling van regelgeving voortdurend rekening te houden met het beginsel van proportionaliteit; gelooft dat de Europese Investeringsbank (EIB) een actievere rol kan spelen in het verschaffen van toegang tot financiering voor de reële economie; is van mening dat de voorstellen voor EIB-financiering tijdens de meest recente bijeenkomsten van de Raad, en met name de voorstellen met betrekking tot de financiering van het mkb, ambitieuzer kunnen en moeten; 24. herhaalt het belang van de voltooiing van de interne markt voor de groei in de EU; is van mening dat de lidstaten en de Commissie hun toezeggingen om de interne markt te voltooien, niet nakomen; 25. onderstreept het feit dat het gebrek aan een goed functionerende interne arbeidsmarkt en een duurzame aanpak van immigratie de groei in de EU belemmert; benadrukt de macro-economische voordelen voor de lidstaten om hun arbeidsmarkten te moderniseren en moedigt de Commissie en lidstaten aan specifieke maatregelen te overwegen om een succesvolle gemeenschappelijke arbeidsmarkt te stimuleren, gebaseerd op het vrije verkeer van werknemers, een daadwerkelijk gelijk speelveld en het beginsel van opwaartse sociale convergentie, en een modern, adequaat en inclusief immigratiebeleid vast te stellen, zowel op nationaal als op Europees niveau; 26. verzoekt de Commissie aan het Parlement uit te leggen welke specifieke maatregelen zij denkt te nemen om de doelstellingen van meer duurzame groei en een versterkt concurrentievermogen te stimuleren en te verwezenlijken; 27. is van mening dat de jaarlijkse groeianalyse in zijn geheel niet gedetailleerd genoeg is en niet voorziet in de middelen om de doelstellingen te bereiken; 28. neemt kennis van het waarschuwingsmechanismeverslag; wijst op de geleidelijke vermindering van interne onevenwichtigheden in de economie van de EU; vestigt ook de aandacht op de externe onevenwichtigheden, inclusief de excessieve handelstekorten en de afname van het aandeel in de exportmarkt in een meerderheid van de lidstaten; 29. wijst erop dat de procedure voor macro-economische onevenwichtigheden tot doel heeft te voorkomen dat negatieve effecten van slecht ontworpen nationaal beleid overslaan op andere lidstaten in de eurozone; is bezorgd dat de Commissie bij haar interpretatie van het scorebord niet voldoende rekening houdt met het feit dat de eurozone en de lidstaten die daar deel van uitmaken onafhankelijke en open economieën zijn; 30. neemt kennis van de beoordeling van de Commissie dat een aantal belangrijke macro-economische onevenwichtigheden worden gecorrigeerd; wijst erop dat de Commissie, om het algehele concurrentievermogen van de EU verder te versterken, moet kijken naar het tekort op de lopende rekening van een lidstaat in verhouding tot de rest van de eurozone; 31. is bezorgd over het feit dat de meeste lidstaten nog steeds wereldwijd aan marktaandeel verliezen en een nettofinancieringstekort ten opzichte van het buitenland hebben; betreurt dat andere belangrijke kenmerken die een sterke invloed hebben op het concurrentievermogen zoals kapitaalkosten per eenheid product ondanks herhaalde verzoeken van het Parlement nog niet zijn opgenomen in het scorebord voor macro-economische onevenwichtigheden; 32. is nog steeds bezorgd over het gebrek aan vooruitgang bij het terugdringen van de excessieve particuliere schuldenlast; merkt op dat dit niet alleen een probleem vormt voor de financiële stabiliteit, maar ook het groeipotentieel van de EU beperkt; 33. wijst erop dat de aanhoudende situatie van buitengewoon lage rentetarieven het privéspaargeld van en de pensioenvoorzieningen voor Europese burgers steeds meer in het nauw brengen; 34. neemt nota van de eerste beoordeling van de Commissie van de ontwerpbegrotingsplannen van de lidstaten; onderstreept dat de evaluatie van ontwerpbegrotingsplannen het multilaterale toezicht en de monitoring van de begrotingssituatie van de lidstaten verbetert; 35. is bezorgd dat slechts twee lidstaten hun doelstelling voor de middellange termijn hebben behaald; roept lidstaten op door te gaan met hun inspanningen en om die zonodig te verhogen, aangezien een groeivriendelijke begrotingsconsolidatie in de lidstaten die niet aan de voorschriften voldoen, noodzakelijk is; 36. benadrukt dat het Europees semester op geen enkele wijze de prerogatieven van het Europees Parlement en die van de nationale parlementen in gevaar mag brengen; benadrukt dat er een duidelijk onderscheid moet zijn tussen EU-bevoegdheden en nationale bevoegdheden en dat het Parlement de instelling is waaraan op EU-niveau verantwoording moet worden afgelegd; dringt er bij de Commissie op aan te zorgen voor goede formele betrokkenheid van het Parlement bij alle stappen van het Europees semester, teneinde de democratische legitimiteit van de genomen besluiten te vergroten; 37. benadrukt de noodzaak om de democratische verantwoordingsplicht tegenover het Europees Parlement en de nationale parlementen te vergroten ten aanzien van belangrijke beleidsaspecten van de werking van de eurozone, zoals het Europees stabiliteitsmechanisme, de beslissingen van de Eurogroep en de monitoring en evaluatie van financiële ondersteuningsprogramma's; verzoekt de Commissie om een interne ex-postevaluatie van haar aanbevelingen en haar deelname aan de trojka uit te voeren en te publiceren; 38. wijst erop dat het grootste probleem in een aantal lidstaten het gegeven is dat de versnippering van de financiële markten resulteert in een gebrek aan financiering en in gestegen financieringskosten, met name voor kmo's; is van mening dat de ECB zijn pro-actievere rol in het ongedaan maken van deze versnippering moet blijven spelen en is van mening dat de EIB de financiering van het mkb, ondernemerschap, en export en innovatie verder kan stimuleren, omdat dit van cruciaal belang is voor economisch herstel; EU-begroting 39. stelt vast dat de jaarlijkse groeianalyse 2014 nauwelijks verschilt van de editie van 2013; is dan ook wederom teleurgesteld dat de Commissie geen nieuwe voorstellen heeft ingediend over de mogelijke rol die de EU-begroting kan spelen in het stimuleren van groei en het scheppen van banen, teneinde de Europa 2020-doelstellingen te verwezenlijken; 40. betreurt het dat de Commissie er niet in is geslaagd om het Parlement een uitvoerig verslag te overleggen met betrekking tot de uitvoering van het Pact voor groei en banen, dat in juni 2012 is overeengekomen; 41. verzoekt de Commissie te zorgen voor een stelselmatig bijgewerkt scorebord inzake de uitvoering van de nieuwe programma's, dat vergelijking van lidstaten mogelijk maakt waardoor beter geïnformeerde besluiten over bestedingsprioriteiten kunnen worden genomen in het licht van waarneembare tendensen van de begrotingsautoriteiten; 42. benadrukt het feit dat het lage niveau van betalingskredieten en het krappe uitgavenmaximum voor betalingen een cruciaal probleem blijven voor de EU-begroting, en bijzonder negatieve gevolgen hebben voor het economisch herstel aangezien late betalingen vooral de rechtstreekse begunstigden schaden; onderstreept voorts dat dit lage niveau van betalingskredieten in de begroting van de EU volledig in strijd is met de tussen de medewetgevers overeengekomen maatregelen om de medefinancieringspercentages van in gedeeld beheer uitgevoerde EU-programma's tijdelijk te verhogen voor lidstaten die ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden ten aanzien van hun financiële stabiliteit; wijst met het oog op de uitvoering, nogmaals op de noodzaak van een ordelijk verloop van betalingen zodat een buitengewone verschuiving van nog betaalbaar te stellen bedragen ("RAL") naar de begroting van 2015 wordt voorkomen, en in dit verband, waar nodig, gebruik te maken van de verschillende flexibiliteitsmechanismen die in de MFK-verordening opgenomen zijn; is van plan zijn uitgebreide controle van de algehele situatie betreffende betalingen voort te zetten, met name in verband met het zeer hoge niveau van betalingen dat in verband met de voltooiing van de programma's van het voorgaande MFK nog nodig is; 43. betreurt andermaal dat de lidstaten hun bijdrage aan de EU-begroting blijven beschouwen als een aanpassingsvariabele voor hun consolidatie-inspanningen die vervolgens leidt tot een kunstmatige verlaging van het in de EU-begroting beschikbare volume aan betalingskredieten; verzoekt de Commissie om bij de beoordeling van de begrotingsplannen van de lidstaten met deze terugkerende en gevaarlijke tendens rekening te houden en concrete acties voor te stellen om deze ontwikkeling te keren; 44. herinnert aan zijn standpunt dat de begrotingen van de lidstaten kunnen worden ontlast met een nieuw stelsel van eigen middelen ter financiering van de Unie-begroting waarmee de bruto nationaal inkomen-afdrachten worden verminderd en de lidstaten de mogelijkheid wordt gegeven hun consolidatie-inspanningen te leveren zonder dat de EU-financiering van investeringen in herstel- en hervormingsmaatregelen in gevaar wordt gebracht; onderstreept dan ook het belang dat het Parlement toekent aan de instelling van de nieuwe groep op hoog niveau inzake de eigen middelen, die tot een daadwerkelijke hervorming van de EU-financiering moet leiden; 45. beklemtoont nogmaals dat intensievere economische samenwerking hand in hand dient te gaan met stimulerende maatregelen; is van mening dat eventuele extra financiering of instrumenten, zoals een solidariteitsmechanisme, integraal deel moeten uitmaken van de EU-begroting, zonder dat de vastgestelde uitgavenrubrieken van het MFK daarop van toepassing zijn; o o o 46. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement, – gezien artikel 9 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de artikelen 145, 148 en 152, alsmede artikel 153, lid 5, van het VWEU, – gezien artikel 28 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie van 13 november 2013 over "de jaarlijkse groeianalyse 2014" ( COM(2013)0800 ), en het ontwerp van gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid dat daaraan als bijlage is toegevoegd, – gezien zijn resolutie van 23 oktober 2013 over "het Europees Semester voor economische beleidscoördinatie: uitvoering van de prioriteiten voor 2013" (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 2 oktober 2013 getiteld "Versterking van de sociale dimensie van de Economische en Monetaire Unie" ( COM(2013)0690 ), – gezien mondelinge vraag O-000122/2013 – B7-0524/2013 aan de Commissie, en de daarmee samenhangende resolutie van het Parlement van 21 november 2013 over de mededeling van de Commissie betreffende "Versterking van de sociale dimensie van de Economische en Monetaire Unie (EMU)" (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld "Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ), – gezien zijn wetgevingsresolutie van 8 september 2010 over "het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten: Deel II van de geïntegreerde richtsnoeren Europa 2020" (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 18 april 2012 getiteld "Naar een banenrijk herstel" ( COM(2012)0173 ), – gezien mondelinge vraag O-000120/2012 aan de Commissie en de daarmee samenhangende resolutie van het Parlement van 14 juni 2012 over "Naar een banenrijk herstel" (4) , – gezien de mededeling van de Commissie van 23 november 2010 getiteld "Een agenda voor nieuwe vaardigheden en banen: een Europese bijdrage aan volledige werkgelegenheid" ( COM(2010)0682 ), en de desbetreffende resolutie van het Parlement van 26 oktober 2011 (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 16 december 2010 met als titel "Het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting: een Europees kader voor sociale en territoriale samenhang" COM(2010)0758 ), en de desbetreffende resolutie van het Parlement van 15 november 2011 (6) , – gezien de mededeling van de Commissie over het Initiatief "Kansen voor jongeren" ( COM(2011)0933 ), – gezien zijn resolutie van 20 november 2012 over "het sociale investeringspact - een reactie op de crisis" (7) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 februari 2013 getiteld "Naar sociale investering voor groei en cohesie – inclusief de uitvoering van het Europees Sociaal Fonds 2014-2020" ( COM(2013)0083 ), – gezien mondelinge vraag O-000057/2013 – B7-0207/2013 aan de Commissie, en de daarmee samenhangende resolutie van het Parlement van 12 juni 2013 over de mededeling van de Commissie met als titel "Naar sociale investering voor groei en cohesie — inclusief de uitvoering van het Europees Sociaal Fonds 2014-2020" (8) , – gezien zijn resolutie van 5 februari 2013 over betere toegang tot financiering voor kmo's (9) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0091/2014 ), A. overwegende dat aan de recessie in de eurozone cijfermatig een ​​einde kwam in het tweede kwartaal van 2013, maar dat de jaarlijkse groei in de eurozone dit jaar nog kwetsbaar zal blijven en de werkloosheid nog steeds zeer hoog is; overwegende dat de duurzame groei nog aanzienlijk moet worden verbeterd, wil er sprake zijn van een langdurig herstel en om de EU de noodzakelijke impuls te geven om haar sociaaleconomische problemen te lenigen; B. overwegende dat het aantal werklozen in de EU het alarmerende niveau van 26,6 miljoen heeft bereikt, terwijl de langdurige werkloosheid in de meeste lidstaten nog is gestegen en zich voor de EU als geheel op een recordhoogte bevindt; overwegende dat het banenverlies het grootst is in de landen die zich gedwongen zagen tot een substantiële budgettaire hervorming; C. overwegende dat de jeugdwerkloosheid ongekende hoogten heeft bereikt, en voor de EU als geheel uitkomt op gemiddeld 23%, terwijl de werkloosheid onder jongeren van 16 tot 25 jaar in sommige lidstaten hoger ligt dan 50%; overwegende dat de situatie op de arbeidsmarkt met name voor jongeren bijzonder ernstig is, ongeacht hun opleidingsniveau, en dat jongeren vaak in de werkloosheid belanden of genoegen moeten nemen met onzekere dienstverbanden en onbetaalde stages, ofwel moeten emigreren; overwegende dat het economisch verlies ten gevolge van de inactiviteit van jonge mensen in de lidstaten in 2011 werd geschat op 153 miljard euro, hetgeen overeenkomt met 1,2% van het bbp van de EU; overwegende dat de buitensporig starre arbeidsmarktwetgeving in diverse lidstaten ertoe leidt dat zij niet flexibel genoeg zijn om schokken effectief te kunnen opvangen; overwegende dat de bestaande arbeidsmarktwetgeving degenen die al werk hebben in onevenredige mate beschermt en de integratie van jongeren in de arbeidsmarkt in de weg staat; D. overwegende dat dit de diepste en langdurigste recessie in de economische geschiedenis van de laatste 100 jaar is, maar dat een catastrofe is vermeden, terwijl de gevolgen van de crisis over vele jaren, ja zelfs decennia zijn gespreid; overwegende dat een en ander ook impliceert dat de langdurige werkloosheid nog steeds toeneemt en mogelijk zal resulteren in structurele werkloosheid; overwegende dat de segmentering van de arbeidsmarkt is blijven toenemen, dat het gemiddelde huishoudelijke inkomen in veel lidstaten achteruitgaat en dat de indicatoren voor de komende paar jaren een enigszins stijgende armoedetendens en diepere armoedeniveaus laten zien en meer sociale uitsluiting, alsook armoede onder werkenden; E. overwegende dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) er onlangs op heeft gewezen dat er ruimte is voor betere en progressievere belastingsystemen, die de ongelijkheid in de EU zouden kunnen helpen verminderen; overwegende dat de belastingdruk van arbeid naar andere vormen van duurzame belasting moet worden verlegd om de groei en de werkgelegenheid te bevorderen, om daarbij voor extra inkomsten te zorgen en de consolidatie-inspanning rechtmatiger te verdelen; F. overwegende dat de gevolgen van de crisis hebben geleid tot een ongekende en nog steeds toenemende divergentie in productie- en werkgelegenheidscijfers tussen de kernlanden en de perifere landen; overwegende dat de werkloosheidskloof tussen de kern en de periferie in 2012 is opgelopen tot 10 procentpunten, terwijl het verschil in 2000 nog maar 3,5 procentpunt bedroeg; overwegende dat het verschil dit jaar naar verwachting zijn maximum zal bereiken; G. overwegende dat voortzetting van een groeibevorderende en gedifferentieerde begrotingsconsolidatie noodzakelijk is om de houdbaarheid van de welvaartstaat en de overheidsfinanciën voor de lange termijn te waarborgen; H. overwegende dat economische verbeteringen derhalve moeten worden gezien als een aanmoediging om de inspanningen vastberaden voort te zetten, om te focussen op groei en werkgelegenheid, zodat de hervormingsprogramma's kunnen worden gehandhaafd om het concurrentievermogen te verbeteren en blijvend herstel te bewerkstelligen; I. overwegende dat de fouten in de economische groei- en werkloosheidsprognoses van de Commissie van de afgelopen jaren laten zien dat er behoefte is aan een beter prognosemodel en een andere strategie om de crisis een halt toe te roepen; overwegende dat het tempo van de begrotingsconsolidatie is vertraagd; overwegende dat er in de eurozone nog steeds bijzonder weinig banen worden gecreëerd; overwegende dat de inflatie in de eurozone volgens Eurostat onder de ECB-doelstellingen ligt; J. overwegende dat de nationale begrotingen en pensioenstelsels onder druk staan vanwege de demografische ontwikkelingen; overwegende dat de levensverwachting nog steeds verder toeneemt; K. overwegende dat de levensverwachtingscoëfficiënt bij het bepalen van de houdbaarheid van de pensioenstelsels in aanmerking moet worden genomen; L. overwegende dat de aandacht voor de snelheid en intensiteit van de door te voeren structuurhervormingen tijdens de crisis in de lidstaten onevenredig verdeeld was en dat er veel strengere eisen zijn gesteld aan de perifere landen dan aan de kernlanden; overwegende dat alle lidstaten hierbij evenveel energie aan de dag moeten leggen en de nodige structuurhervormingen moeten doorvoeren ter bevordering van een duurzame en evenwichtige groei en van verbetering van de werkgelegenheidssituatie in Europa; M. overwegende dat alle lidstaten hun potentieel en hun concurrentievermogen moeten verbeteren en dat een van de grote uitdagingen voor de eurozone op dit moment de toenemende sociaaleconomische verschillen tussen de lidstaten zijn; overwegende dat het in het belang is van alle lidstaten om ervoor te zorgen dat de werkloosheid en de sociale problemen tijdig en effectief worden aangepakt om een verdere verslechtering van de economie te voorkomen; N. overwegende dat de investeringen in onderwijs en opleiding, onderzoek en innovatie – cruciale terreinen voor economische groei en het creëren van nieuwe werkgelegenheid – in de EU nog altijd achterblijven bij die van haar belangrijkste economische partners en concurrenten in de rest van de wereld; overwegende dat productieve investeringen op deze terreinen essentieel zijn voor het vinden van een duurzame uitweg uit de crisis; O. overwegende dat steun aan ondernemers voor de lidstaten een prioriteit zou moeten zijn; P. overwegende dat een coherente beleidsmix van macro-economisch beleid, structuurbeleid, gezonde arbeidsmarktinstellingen, ongesegmenteerde arbeidsmarkten, in onderling overleg gesloten collectieve arbeidsovereenkomsten en goed toegeruste socialezekerheidsstelsels essentieel is voor het opvangen van conjuncturele schokken; overwegende dat een systeem dat zich richt op een snelle terugkeer op de arbeidsmarkt, met flankerende maatregelen op basis van flexizekerheid eveneens belangrijk is voor het opvangen van conjuncturele schokken; Q. overwegende dat de armoedecijfers sinds 2007 zijn blijven stijgen, zodat momenteel 24,2% van de EU-bevolking wordt bedreigd door armoede of sociale uitsluiting; overwegende dat de uitgaven voor sociale bescherming in bijna alle lidstaten zijn teruggebracht en overwegende dat het Comité voor sociale bescherming (SPC) ervoor waarschuwt dat steeds meer mensen worden geconfronteerd met het risico op inkomensarmoede, kinderarmoede, onvervulde medische behoeften, ernstige materiële ontbering en sociale uitsluiting; R. overwegende dat de Europese Unie bijna geen enkele van de Europa 2020-doelstellingen zal halen en dat de vooruitgang in de lidstaten wat betreft de doelstellingen van de Europa 2020-strategie teleurstellend is; overwegende dat de verbintenissen die zijn aangegaan in de nationale hervormingsprogramma's voor 2013 ontoereikend zijn om het leeuwendeel van de doelstellingen op EU-niveau te kunnen verwezenlijken; S. overwegende dat het van essentieel belang is dat de democratische verantwoording, inbreng en legitimiteit van alle bij het Europees semester betrokken partijen worden bevorderd; overwegende dat een adequate betrokkenheid van het Parlement een cruciaal onderdeel van dit proces vormt; overwegende dat de nationale parlementen de vertegenwoordigers zijn van en garant staan voor de door de burgers verworven en gedelegeerde rechten; overwegende dat bij de invoering van het Europees semester de prerogatieven van de nationale parlementen volledig moeten worden geëerbiedigd; T. overwegende dat het ontbreekt aan afspraken die waarborgen dat de Europese Raad het standpunt van het Europees Parlement eerbiedigt alvorens jaarlijks de prioriteiten over te nemen die door de Commissie in de jaarlijkse groeianalyse worden voorgesteld; U. overwegende dat het Parlement op 20-22 januari 2014 ontmoetingen op hoog niveau heeft gehad met nationale parlementariërs (Europese parlementaire week) om de jaarlijkse groeianalyse 2014 te bespreken, met inbegrip van de sociale en werkgelegenheidsaspecten ervan; Sociale indicatoren 1. is verheugd over het feit dat dit jaar voor het eerst het ontwerp van gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid, dat als bijlage is toegevoegd aan de jaarlijkse groeianalyse, is voorzien van een scorebord voor werkgelegenheid en sociaal beleid, dat zal helpen de monitoring van de werkgelegenheid en de maatschappelijke ontwikkelingen in het kader van het macro-economisch toezicht binnen het Europees semester te bevorderen; is van mening dat dit van invloed moet zijn op de beleidsrichtsnoeren van het Europees semester, teneinde de sociale dimensie van de Economische en Monetaire Unie te versterken, wat niet alleen wenselijk, maar ook noodzakelijk is om zowel de crisis aan te pakken als om ernstige sociaaleconomische divergenties in de eurozone te voorkomen, hetgeen de duurzaamheid van de EMU ten goede komt; geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de beperkte rol die het Parlement bij het Europees semester is toebedeeld; betreurt het dat de Commissie en de Raad weinig voortgang hebben geboekt bij het verbeteren van de democratische controle op de richtsnoeren voor het economisch beleid; is van mening dat artikel 136 van het VWEU de Raad volgens de bestaande Verdragen in staat stelt om op aanbeveling van de Commissie en met medezeggenschap van alleen de lidstaten die de euro als munt hebben, in het kader van het Europees semester bindende economische beleidsrichtsnoeren vast te stellen voor de landen van de eurozone; onderstreept dat het bindende karakter van de economische beleidscoördinatie zou worden versterkt door gebruikmaking van een stimuleringsmechanisme; dringt aan op sluiting van een interinstitutioneel akkoord om het Parlement te betrekken bij de opstelling en goedkeuring van de jaarlijkse groeianalyse en de richtsnoeren inzake economisch beleid en werkgelegenheid; 2. benadrukt dat er een sterke samenhang is tussen de sociale en economische prioriteiten die zijn overeengekomen in het kader van de Europa 2020-strategie; economische duurzaamheid en macro-economisch evenwicht kunnen noch op de middellange, noch op de lange termijn bereikt worden zonder versterking van en het bieden van waarborgen voor de sociale dimensie van de EMU; is van mening dat de sociale en economische aspecten van de Unie twee kanten van dezelfde medaille zijn, en dat zij beide een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van de EU; 3. betreurt evenwel dat deze indicatoren niet bindend zijn gemaakt, in tegenstelling tot het scorebord voor macro-economische onevenwichtigheden; verzoekt de Commissie en de lidstaten deze situatie te beoordelen in het licht van de groeiende sociale en werkgelegenheidsonevenwichten in de EU; 4. betreurt dat de door de Commissie voorgestelde werkgelegenheids- en sociale indicatoren niet volstaan om de werkgelegenheids- en sociale situaties in de lidstaten volledig te bestrijken; dringt erop aan dat er op het scorebord aanvullende indicatoren worden opgenomen inzake kinderarmoede, toegang tot gezondheidszorg, dakloosheid, alsmede een index voor fatsoenlijk werk, zodat een correcte beoordeling van de sociale situatie in de EU kan worden gemaakt; is van mening dat deze indicatoren, na raadpleging van het Parlement, geregeld moeten worden herzien; overwegende dat het ontbreekt aan afspraken die waarborgen dat de Europese Raad het standpunt van het Europees Parlement eerbiedigt alvorens jaarlijks de prioriteiten over te nemen die door de Commissie in de jaarlijkse groeianalyse worden voorgesteld; Bijeenkomsten van de ministers van werkgelegenheid en sociale zaken van de Eurogroep 5. wijst met nadruk op het belang van de aan de eurotoppen voorafgaande bijeenkomsten van de ministers van werkgelegenheid en sociale zaken van de Eurogroep, voor zover deze noodzakelijk zijn: is van mening dat gezamenlijke bijeenkomsten van de EPSCO- en de ECOFIN-Raad eveneens van cruciaal belang zijn om ervoor te zorgen dat de sociale en werkgelegenheidaspecten vollediger aan bod komen in de beraadslagingen en besluiten van de autoriteiten van de eurozone en om een bijdrage te leveren aan de bijeenkomsten van de staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone; De noodzaak om de interne vraag een nieuwe stimulans te geven en hoogwaardige banen te creëren door middel van productieve investeringen en een hogere productiviteit Een pact om investeringen en productiviteit in de EU te verhogen 6. wijst erop dat structuurhervormingen op de middellange tot lange termijn weliswaar vruchten afwerpen, maar dat de noodzaak om de interne vraag in de EU te stimuleren de Commissie en de Raad ertoe noopt investeringen te stimuleren om groei en hoogwaardige werkgelegenheid op de korte termijn te ondersteunen en het potentieel op de middellange termijn te verbeteren; merkt op dat de voornaamste doelstellingen reeds zijn gedefinieerd in de Europa 2020-strategie en in het in juni 2012 overeengekomen Pact voor groei en werkgelegenheid, maar dat de financiering daarvan moet worden opgevoerd; moedigt de lidstaten daarom aan een investeringspakket op te stellen ten belope van 2% van het bbp van de EU om te komen tot een beduidende verbetering van de conjunctuur en een gezondere toestand op de arbeidsmarkt van de lidstaten, zoals verwoord in de resolutie van het Europees Parlement van 11 september 2013 over "de bestrijding van jeugdwerkloosheid: mogelijke uitwegen" (10) ; 7. onderstreept dat het concurrentievermogen van de EU voornamelijk kan worden gestimuleerd door productiviteitsverhogende investeringen in onderwijs, onderzoek en ontwikkeling, voortdurende innovatie, verdere digitalisering en cloud-diensten; beschouwt deze investeringen als de drijvende kracht die de EU tot een favoriete bestemming voor mondiaal opererende ondernemingen, tot een exporteur van producten en diensten met een hoge toegevoegde waarde en tot een verschaffer van hoogwaardige arbeidsplaatsen zou maken; 8. constateert met bezorgdheid dat meer dan 20 lidstaten hun onderwijsuitgaven in relatieve termen (als percentage van het bbp) hebben verlaagd, waardoor hun groei en hun concurrentiepositie in gevaar komen, mede door de discrepantie tussen de vraag op de arbeidsmarkt en de feitelijke kwalificaties van de beroepsbevolking; wijst erop dat het verlagen van deze investeringen de EU structureel nog verder zal verzwakken, gezien de discrepantie tussen de toenemende behoefte aan hoogopgeleide werknemers en het feit dat een groot deel van de beroepsbevolking in veel lidstaten momenteel uit laagopgeleiden bestaat; waarschuwt dat volgens Eurostat in 2011 bijna de helft van de kinderen van ouders met een laag opleidingsniveau in de EU-27 met armoede werd bedreigd, versus 22% van de kinderen van ouders met een gemiddeld opleidingsniveau en 7% van de ouders met een hoger opleidingsniveau, waarbij Eurostat de grootste verschillen vond in Roemenië (78% van de kinderen uit een huishouden met een laag opleidingsniveau versus 2% van de kinderen uit een huishouden met een hoog opleidingsniveau), de Tsjechische Republiek (76% en 5%), Slowakije (77% en 7%), Bulgarije (71% en 2%) en Hongarije (68% en 3%); 9. is ingenomen met het feit dat de Commissie de lidstaten er in de jaarlijkse groeianalyse voor 2014 toe oproept de langetermijninvesteringen in onderwijs-, onderzoek- en innovatie-, energie- en klimaatbeleid te handhaven of te bevorderen; acht dit echter onvoldoende om lidstaten met toch al beperkte budgetten in staat te stellen dat doel te bereiken; roept de Commissie ertoe op met een plan te komen dat die lidstaten helpt de nodige productieve investeringen te doen, bijvoorbeeld in onderwijs en O&amp;O, gezien het potentieel van deze sectoren om groei en werkgelegenheid te genereren; Europese fondsen 10. wijst erop dat de Europese fondsen in deze tijd van forse budgettaire bezuinigingen en verminderde kredietverleningscapaciteit in de particuliere sector een essentiële hefboomfunctie hebben waarover de lidstaten kunnen beschikken om de economie te stimuleren en de groei- en werkgelegenheidsdoelstellingen van de Europa 2020-strategie te helpen verwezenlijken; 11. is van mening dat het cohesiebeleid van essentieel belang is om de interne concurrentieverschillen en structurele onevenwichtigheden te verminderen; verzoekt de Commissie dringend werk te maken van de herprogrammering van niet-bestede structuurbegrotingskredieten ten gunste van jeugdwerkgelegenheidsprogramma's en mkb-bedrijven; dringt bij de Commissie aan op speciale oplossingen voor lidstaten met een zeer hoge werkloosheid, die zich gedwongen zullen zien EU-middelen terug te storten vanwege cofinancieringsproblemen; 12. dringt bij de Commissie aan op toepassing van het "frontloading-beginsel" op de fondsen die voor de periode 2014-2020 van essentieel belang zijn voor economisch herstel, zoals het Europees Sociaal Fonds, en daarbij zorgvuldig te waken voor ongewenste effecten van frontloading zoals het risico van ambtshalve annuleringen en de gevolgen voor de betalingsprofielen van de lidstaten met de hoogste werkloosheidscijfers die in een diepgaande begrotingsconsolidatiefase verkeren, met name ten behoeve van programma's ter bevordering van economische groei, werkgelegenheid en strategische investeringen; 13. is van mening dat minimaal 25% van de nationale cohesiefondsen moet worden gebruikt voor specifieke programma's in het kader van het Europees Sociaal Fonds ten behoeve van de lidstaten met de hoogste werkloosheids- en armoedecijfers; Hoogwaardige banen en fatsoenlijke salarissen ter verhoging van de productiviteit 14. dringt aan op meer aanpassingsbestendige en dynamische arbeidsmarkten, die opgewassen zijn tegen verstoringen in de economische situatie zonder dat er gedwongen ontslagen hoeven te vallen en zonder excessieve loonaanpassingen; wijst er nogmaals op dat de koopkracht van veel werknemers in de EU sterk is uitgehold, dat de gezinsinkomens zijn gedaald en de interne vraag is ingezakt, waardoor werkloosheid en sociale uitsluiting nog verder zijn aangewakkerd, met name in die lidstaten die het zwaarst door de crisis zijn getroffen; wijst erop dat het terugdringen van de arbeidskosten, dat zich direct vertaalt in lagere lonen en salarissen, niet de enige strategie kan zijn voor het herstel van het concurrentievermogen; merkt op dat in de mededeling over de jaarlijkse groeianalyse 2014 wordt benadrukt dat kernlanden met de nodige manoeuvreerruimte de lonen zouden kunnen laten stijgen als een manier om de uitgaven te stimuleren; pleit voor ambitieuze aanbevelingen ter bevordering van een evenwichtigere groei en schepping van nieuwe banen in de eurozone; 15. constateert dat de Commissie er in haar ontwerp van gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid 2014 op wijst dat de verlaagde loonkosten per eenheid product en de loonmatiging hebben doorgewerkt in de prijsontwikkelingen, deels als gevolg van gelijktijdige verhogingen van de indirecte belastingen en door de overheid gereguleerde prijzen; 16. merkt op dat fatsoenlijke banen en lonen niet alleen belangrijk zijn voor de sociale cohesie en rechtvaardige verhoudingen in de samenleving, maar ook voor het behoud van een sterke economie; roept de Commissie en de lidstaten er, overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden, toe op maatregelen te treffen om ongelijkheid aan te pakken en een fatsoenlijke salariëring te waarborgen; verzoekt de lidstaten om de armoede onder werkenden te bestrijden met behulp van arbeidsmarktbeleid dat gericht is op het waarborgen van een loon waarmee mensen met werk in hun levensonderhoud kunnen voorzien; 17. merkt op dat vrouwen de aanjagers van de werkgelegenheidsgroei in Europa zijn, en dat er daarom meer moet worden gedaan om het productiepotentieel van de vrouwelijke beroepsbevolking volledig te benutten, door een betere uitvoering van het beleid op het gebied van gelijke kansen voor mannen en vrouwen en door de EU-middelen op dit gebied effectiever in te zetten; 18. onderstreept dat de mogelijkheid moet worden onderzocht om de druk op de lonen via minimumloonregelingen overeenkomstig de nationale praktijken te verlichten; 19. onderstreept dat de kwaliteit van de banen in een kennisintensieve economie essentieel is om een hoge arbeidsproductiviteit en snelle innovatie te bevorderen door middel van goed opgeleide, flexibele en toegewijde werknemers die kunnen werken onder fatsoenlijke gezondheids- en veiligheidscondities, en met een gevoel van zekerheid en redelijke werktijden; Hervormingen ter bevordering van hoogwaardige arbeidsparticipatie 20. verzoekt de lidstaten om nationale algemene en jeugdwerkgelegenheidsplannen te presenteren in hun nationale hervormingsplannen voor 2014; betreurt dat een significant aantal lidstaten, ondanks herhaalde verzoeken van het Parlement, in 2013 niet met dergelijke plannen zijn gekomen; 21. betreurt dat de Raad het verzoek van het Parlement om in zijn advies voor 2013 met name aandacht te schenken aan arbeidskwaliteit, niet in acht heeft genomen; verzoekt de Commissie arbeidskwaliteit, opleiding, duale leerstelsels, toegang tot levenslang leren, de basisrechten van werknemers, alsmede ondersteuning van de mobiliteit op de arbeidsmarkt en zelfstandig ondernemerschap door vergroting van de veiligheid van werknemers op te nemen in de op de jaarlijkse groeianalyse voor 2014 gebaseerde landenspecifieke aanbevelingen; 22. onderstreept dat de door te voeren arbeidsmarkthervormingen zich vooral moeten richten op verhoging van de arbeidsproductiviteit en -efficiëntie om zo het concurrentievermogen van de economie van de EU te verbeteren en te zorgen voor duurzame groei en nieuwe werkgelegenheid, en dat zij tegelijkertijd het Europees sociaal acquis en de beginselen daarvan strikt moeten respecteren, zowel naar de letter als naar de geest; is van mening dat de beoogde arbeidsmarkthervormingen op dusdanige wijze dienen te worden uitgevoerd dat interne flexibiliteit en de kwaliteit van de werkgelegenheid erdoor worden bevorderd; 23. is van mening dat via structurele arbeidsmarkthervormingen moet worden gestreefd naar interne flexibiliteit met het oog op het behoud van de werkgelegenheid in economisch moeilijke tijden, en dat deze hervormingen tevens de kwaliteit van de werkgelegenheid moeten waarborgen, veiligheid moeten bieden bij de overgang van de ene baan naar de andere, er garant voor moeten staan dat werkloosheidsuitkeringen zijn gebaseerd op strikte activeringseisen en gekoppeld zijn aan re-integratiemaatregelen met behoud van voldoende prikkels om te gaan werken enerzijds en een fatsoenlijk inkomen anderzijds, moeten voorzien in de sluiting van contractuele regelingen ter bestrijding van de segmentering van de arbeidsmarkt, moeten anticiperen op economische herstructureringen en toegang tot levenslang leren moeten garanderen; is ervan overtuigd dat een concurrerende arbeidsmarkt slechts door een uitgebalanceerde flexizekerheid kan worden gewaarborgd; 24. benadrukt het belang van een actief, alomvattend en inclusief arbeidsmarktbeleid in de huidige context; is ernstig verontrust over het feit dat diverse lidstaten, in weerwil van de toenemende werkloosheid, hebben gesneden in hun budgetten voor de financiering van een actief arbeidsmarktbeleid; verzoekt de lidstaten, in nauwe samenwerking met de sociale partners, het bereik en de effectiviteit van actieve arbeidsmarktvoorzieningen te vergroten; 25. roept de lidstaten ertoe op om – in samenwerking met de particuliere sector en de sociale partners conform de nationale praktijken – banenplannen te ontwerpen en in te dienen, met inbegrip van specifieke maatregelen voor het scheppen van werkgelegenheid, met name in de sectoren die door de Commissie zijn aangemerkt als sectoren met een hoog potentieel, zoals de gezondheids- en socialezorgsector, de koolstofarme, hulpbronnenefficiënte economie en de ICT-sector; roept de lidstaten ertoe op om het scheppen van werkgelegenheidskansen via die banenplannen te ondersteunen, met name voor langdurig werklozen, werkloze ouderen, vrouwen en andere prioritaire groepen die bijzonder hard door de crisis zijn getroffen zoals immigranten en mensen met een handicap; 26. onderstreept het belang van Erasmus+ en de belangrijke bijdrage die het Europees programma voor onderwijs, opleiding, jongeren, sport en talen kan leveren aan het verbeteren van de arbeidsmarktsituatie, met name die van jongeren; 27. benadrukt het belang van nauwere samenwerking tussen openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA's) voor het ontwikkelen en ten uitvoer leggen van Europa-brede, op wetenschappelijk bewijs gestoelde "benchlearning"-systemen en voor het ten uitvoer leggen van Europese arbeidsmarktinitiatieven; Jeugdwerkloosheid 28. constateert eens te meer met grote bezorgdheid dat de jeugdwerkloosheid nog steeds zeer hoog is; merkt op dat de situatie voor werkloze jongeren bijzonder zorgwekkend is; dringt er daarom bij de Commissie en de lidstaten op aan dringend actie te ondernemen om jongeren te integreren in de arbeidsmarkt; roept de lidstaten ertoe op werk te maken van de reeds sedert geruime tijd overeengekomen of nieuwe maatregelen om de jeugdwerkloosheid aan te pakken, en het aantal jongeren zonder werk, scholing of opleiding (zgn. NEET's) terug te dringen, onder inaanmerkingneming van de kwalitatieve aspecten van fatsoenlijk werk dat volledig voldoet aan de fundamentele arbeidsvoorwaarden; 29. is ingenomen met het feit dat de Raad de Jeugdgarantie heeft aangenomen en dat er in het volgende meerjarig financieel kader zes miljard euro gereserveerd is voor het Jongerenwerkgelegenheidsinitiatief; verzoekt de lidstaten om de jongerengarantieregelingen met spoed te implementeren, de beschikbare middelen efficiënt te gebruiken en zich daarbij te concentreren op de jongeren die zich bevinden in de moeilijkste situaties; vindt het echter zorgelijk dat sommige regeringen niet de hiervoor noodzakelijke financiering beschikbaar hebben gesteld; verzoekt de lidstaten een adequaat systeem in te voeren om toezicht te houden op de doelmatigheid van de ingevoerde maatregelen en de daarmee gemoeide financiële middelen; 30. is ingenomen met het feit dat deze middelen tijdens de eerste twee jaar van het volgende financieel kader kunnen worden gebruikt; wijst er echter op dat dit bedrag volslagen ontoereikend is om de jeugdwerkloosheid duurzaam te bestrijden en dat het slechts een eerste aanzet moet zijn om de jeugdwerkloosheid te bestrijden; onderstreept dat de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) heeft berekend dat er alleen al in de eurozone in totaal 21 miljard euro nodig is om een doeltreffend programma ter bestrijding van de jeugdwerkloosheid ten uitvoer te leggen, tegenover een economisch verlies in de lidstaten tengevolge van het niet deelnemen van jongeren aan de arbeidsmarkt dat naar schatting 153 miljard euro bedroeg in 2011, ofwel 1,2% van het bbp van de EU; verzoekt de Commissie de Jeugdgarantie te verheffen tot een prioriteit en het daarvoor beschikbare budget bij de toegezegde tussentijdse herziening van het MFK te verhogen; 31. verzoekt de Commissie en de Raad erop toe te zien dat lidstaten die worden onderworpen aan de buitensporigtekortprocedure over voldoende budgettaire ruimte beschikken om van de jeugdgarantieregelingen gebruik te maken; 32. is verheugd over het voorstel van de Commissie voor een kwaliteitskader voor stages om de inzetbaarheid te vergroten en de arbeidsvoorwaarden voor jongeren te verbeteren; merkt evenwel op dat is nagelaten op adequate salarisniveaus aan te dringen; verzoekt de Commissie, de lidstaten en de Europese sociale partners om de Europese Alliantie voor leerlingplaatsen op een ambitieuze manier gestalte te geven; Arbeidsmobiliteit 33. is van mening dat er, gezien het grote aantal werknemers – met name onder jongeren – die hun land van herkomst op zoek naar werkgelegenheid verlaten voor andere lidstaten, dringend behoefte is aan passende maatregelen; merkt op dat de EU-wetgeving momenteel wordt aangepast om de meeneembaarheid van pensioenrechten en de voortzetting van werkloosheidsuitkeringen gedurende ten minste drie maanden terwijl de ontvanger op zoek is naar werk in een andere lidstaat te waarborgen; merkt op dat er tussen de Raad en het Parlement een akkoord is bereikt over de grensoverschrijdende meeneembaarheid van aanvullende pensioenrechten; 34. onderstreept het belang van het duale leerstelsel zoals dat in een aantal lidstaten in praktijk wordt gebracht; is van mening dat duaal leren in veel meer lidstaten kan worden ingevoerd, met inachtneming van de specifieke kenmerken van elk land; 35. is verheugd over het voornemen van de Commissie om het Europees portaal voor beroepsmobiliteit (Eures) verder te ontwikkelen door de activiteiten daarvan te intensiveren en uit te breiden, en vooral door mobiliteit onder jongeren te stimuleren; dringt erop aan dat er met dat doel een ​​specifieke strategie wordt uitgewerkt, in samenwerking met de lidstaten; merkt echter tevens op dat mobiliteit op vrijwillige basis moet blijven plaatsvinden en niet ten koste mag gaan van de inspanningen om in eigen land arbeids- en opleidingsplaatsen te creëren, teneinde het braindrainprobleem, dat zich al heeft voorgedaan in de lidstaten die het hardst door de crisis zijn getroffen, niet nog verder te verergeren; Eerlijker belastingstelsels 36. stelt vast dat de inkomensongelijkheid tussen en binnen de lidstaten groeit, met name in het zuiden van de EU en in de periferie; merkt voorts op dat de crisis in veel landen de langetermijntrends naar meer loonpolarisatie en segmentering van de arbeidsmarkt heeft versterkt; 37. merkt op dat het IMF er onlangs op heeft gewezen dat er ruimte is voor betere en progressievere belastingsystemen, die de ongelijkheid in de EU zouden kunnen helpen verminderen; onderstreept dat de belastingdruk van arbeid naar andere vormen van duurzame belasting moet worden verlegd om de groei en de werkgelegenheid te bevorderen, om daarbij voor extra inkomsten te zorgen en de consolidatie-inspanning rechtmatiger te verdelen; 38. roept de lidstaten ertoe op maatregelen te nemen om nieuwe werkgelegenheid te creëren, bijvoorbeeld in de vorm van hervormingen van de belasting op arbeid die voorzien in werkgelegenheidsstimulerende maatregelen, ondersteuning van vrijwillig zelfstandig ondernemerschap en het bevorderen van bedrijfsactiviteiten in strategische sectoren; 39. wijst op het belang van verlaging van de belastingen op arbeid, in het bijzonder in de vorm van doelgerichte tijdelijke verlagingen van de socialezekerheidsbijdragen of loonsubsidieregelingen voor nieuwe werknemers, met name voor jongeren, laagbetaalde en laaggeschoolde werknemers, langdurig werklozen en andere kwetsbare groepen, in combinatie met waarborgen voor de houdbaarheid van overheidspensioenstelsels op de lange termijn; 40. onderstreept de noodzaak van reële stappen om zwart werk, schijnzelfstandigheid, belastingfraude en belastingontduiking te bestrijden, met name in de huidige context van begrotingsconsolidatie, teneinde werknemers en inkomsten te beschermen en het vertrouwen van het publiek in de billijkheid en doeltreffendheid van de belastingstelsels te behouden; Sociale trends en de duurzaamheid van de socialezekerheidsstelsels De noodzaak om armoede en sociale uitsluiting terug te dringen 41. is bezorgd over de toename van de armoede onder alle leeftijdsgroepen; merkt op dat armoede en sociale uitsluiting de afgelopen jaren onder 18- tot 64-jarigen significant is gestegen in twee derde van de lidstaten, vooral als gevolg van de groeiende werkloosheid of de toename van het aantal huishoudens met een lage arbeidsintensiteit en van armoede onder werkenden; merkt op dat het risico op armoede en sociale uitsluiting in 2012 veel hoger was (48,8%) voor onderdanen van derde landen (in de leeftijdsgroep van 18 tot 64 jaar) dan voor EU-onderdanen; verzoekt de Commissie en de lidstaten zo snel mogelijk actie te ondernemen om de EU 2020-doelstelling op het gebied van armoede en sociale uitsluiting te realiseren; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan onmiddellijk actie te ondernemen om armoede onder kinderen te bestrijden, gezien het feit dat in 2011 27% van de kinderen onder de 18 met armoede of sociale uitsluiting werd bedreigd; roept de Commissie ertoe op daartoe aanbevelingen te doen uitgaan, met name ten behoeve van de lidstaten met de hoogste percentages jongeren onder 18 jaar met een risico op armoede of sociale uitsluiting; 42. constateert met voldoening dat in de jaarlijkse groeianalyse 2014 de noodzaak wordt erkend om de sociale gevolgen van de crisis aan te pakken en de financiële houdbaarheid van de sociale bescherming te waarborgen; roept de lidstaten ertoe op om in sterkere vangnetten te voorzien, te zorgen voor effectieve sociale systemen en te investeren in preventieve maatregelen; 43. is ingenomen met het Fonds voor Europese hulp aan de meest behoeftigen, dat hulp zal bieden aan de mensen die in hun basisbehoeften het hardst door armoede worden getroffen; roept de lidstaten ertoe op de bewuste middelen correct te gebruiken en ze vooral te richten op de meest behoeftigen; Duurzame pensioenen 44. neemt kennis van het voorstel in de landenspecifieke aanbevelingen aan veel lidstaten inzake de hervorming van de pensioenstelsels; betreurt het feit dat de Commissie in haar aanbevelingen geen rekening heeft gehouden met de aanbevelingen die het Parlement heeft gedaan in het groenboek en het witboek over pensioenen; benadrukt dat pensioenhervormingen nationale politieke en sociale cohesie vereisen en alleen kunnen slagen wanneer daarover met de sociale partners wordt onderhandeld; 45. benadrukt dat de noodzakelijke hervormingen van de pensioenstelsels die momenteel in de lidstaten plaatsvinden, zodanig moeten worden vormgegeven, opgezet en uitgevoerd dat hun houdbaarheid gewaarborgd wordt en dat tegelijkertijd de toereikendheid van de pensioenen niet in gevaar wordt gebracht, volledig in overeenstemming met de economische en sociale prioriteiten van de Europa 2020-strategie; 46. benadrukt de noodzaak tot hervorming van de pensioenstelsels teneinde deze duurzaam te maken; is van mening dat om de feitelijke pensioenleeftijd met succes te kunnen verhogen, de hervormingen van de pensioenstelsels gepaard dienen te gaan met maatregelen ter beperking van de toegang tot vervroegde pensioenregelingen en andere regelingen voor vervroegd uittreden, om de arbeidskansen voor oudere werknemers te bevorderen, de toegang tot levenslang leren te waarborgen, fiscale stimuleringsmaatregelen te treffen voor degenen die langer blijven werken en actief gezond ouder worden te bevorderen; onderstreept dat de druk op de nationale begrotingen en pensioenstelsels als gevolg van de demografische ontwikkelingen versneld toeneemt, nu de eerste cohorten van de "babyboomgeneratie" met pensioen gaan; neemt nota van de ongelijke vorderingen en ambitieniveaus in de lidstaten bij het uitstippelen en doorvoeren van structurele hervormingen die tot doel hebben de werkgelegenheid te vergroten, regelingen voor vervroegde uittreding geleidelijk te beëindigen en op lidstaatniveau samen met de sociale partners de noodzaak te evalueren om zowel de wettelijke als de daadwerkelijke pensioenleeftijd duurzaam te laten aansluiten bij de stijging van de levensverwachting; benadrukt dat lidstaten die nu geen geleidelijke hervormingen doorvoeren, later wellicht in een scenario terechtkomen waarin zij schoksgewijs hervormingen moeten doorvoeren met ingrijpende maatschappelijke gevolgen; 47. is bezorgd over het risico van ontoereikende pensioenen voor een generatie jonge Europeanen die momenteel werkloos zijn of een onzekere baan hebben en die met een steeds hogere pensioenleeftijd zullen worden geconfronteerd en met langere periodes voor het opbouwen van een pensioen; Europese sociale stabilisatoren 48. merkt op dat het beleid van sociale bescherming, met name in de vorm van werkloosheidsuitkeringen, minimuminkomenssteun en progressieve belastingen aanvankelijk heeft geholpen de ergste effecten van de recessie te beperken en de arbeidsmarkten en de consumptie heeft gestabiliseerd; benadrukt echter dat de capaciteit van deze cruciale economische en sociale stabilisatoren in een zorgwekkend tempo is teruggelopen in de lidstaten waar dergelijke stabilisatoren het hardst nodig zijn; merkt op dat de gezinsinkomens en de interne vraag daardoor minder goed zijn beschermd; 49. is van mening dat door de introductie van een bonus-malussysteem een win-winsituatie wordt gecreëerd voor alle betrokken partijen; 50. wijst erop dat het sociale beleid en de sociale normen in sommige gevallen zijn gebruikt als instrumenten om de noodzakelijke begrotingsconsolidatiemaatregelen te helpen effectueren; verzoekt de Commissie een evaluatie op te maken van de gevolgen die deze ontwikkelingen voor de nationale verzorgingsstaten en voor de burgers hebben teweeggebracht; verzoekt de lidstaten de toereikendheid en doeltreffendheid van de socialezekerheidsstelsels te verbeteren, en te zorgen dat deze blijven functioneren als een buffer tegen armoede en sociale uitsluiting; 51. onderstreept dat de Commissie het belang moet onderkennen van mantelzorgers, zowel in termen van zorgverlening als voor de economie en de samenleving als geheel, en wijst er daarbij op dat met de belangen van mantelzorgers maar zelden rekening wordt gehouden bij beleidsmaatregelen die hen niettemin op een consequente manier over de hele lijn raken; 52. is van mening dat EU-financiering zou kunnen bijdragen aan de capaciteitsopbouw voor zorgverleners bij het verlenen van steun (bv. in de vorm van emotionele ondersteuning, uitwisseling en informatie, e.d.) en belangenbehartiging, en tevens van pas zou kunnen komen bij het uitwisselen van informatie, bij het opzetten van onderzoek en het onderhouden van netwerken; is daarnaast van mening dat zou kunnen worden bekeken naar wetgevingsmaatregelen, onder inachtneming van de nationale bevoegdheden en van het solidariteitsbeginsel, en dat deze de vorm zouden kunnen aannemen van bijvoorbeeld een verlofrichtlijn voor zorgverleners; 53. onderstreept de toenemende behoefte aan gekwalificeerde zorgverleners als gevolg van de demografische veranderingen, en de noodzaak te zorgen voor trainingen en opleidingen voor toekomstige zorgverleners, om te voorkomen dat het hele zorg- en socialezekerheidsstelsel instort; acht het ook van belang te voorzien in maximale ondersteuning van mantelzorgers (met name in het informele circuit), wier bijdrage moet worden erkend; 54. benadrukt het belang van hospices en palliatieve zorg binnen de langdurige zorgverlening; wijst erop dat mantelzorgers en gebruikers van mobiele palliatieve teams, gezien hun multiprofessionele samenstelling, flexibiliteit en samenwerking met andere professionele sectoren, over het potentieel beschikken om essentiële discrepanties in stelsels voor langdurige zorgverlening te helpen overbruggen; De noodzaak tot versterking van de democratische legitimiteit en de sociale dialoog 55. benadrukt dat alle arbeidsmarkthervormingen moeten zijn gebaseerd op een versterkte coördinatie van de sociale dialoog; 56. wijst erop dat de trojka heeft bevestigd dat hoogwaardige participatie van de sociale partners en een intensieve sociale dialoog, ook op nationaal niveau, essentieel zijn voor het welslagen van om het even welke hervorming, en dat vooral de hervormingen van de EMU en de rol van de sociale partners in het nieuwe economische bestuursproces – met name in het kader van het Europees semester – moeten worden versterkt; is verheugd over het voorstel van de Commissie om de sociale partners, voorafgaand aan de vaststelling van de jaarlijkse groeianalyse, nauwer te betrekken bij het Europees semester, onder meer in het kader van het Comité voor de sociale dialoog; 57. verzoekt de Europese Raad en de lidstaten ervoor te zorgen dat de nationale en regionale parlementen, de sociale partners, de overheidsinstellingen en het maatschappelijk middenveld nauw betrokken worden bij de tenuitvoerlegging en bewaking van de beleidsrichtsnoeren in het kader van de Europa 2020-strategie en het bijbehorende economische bestuursproces, teneinde te waarborgen dat daarvoor het nodige draagvlak voorhanden is; roept de Europese Raad en de Commissie ertoe op om het toezicht op en de evaluatie van de werkgelegenheids-, sociale en onderwijsdoelstellingen van de Europa 2020-strategie beter in het Europees semester 2014 te integreren; o o o 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: SPECIFIEKE, DOOR DE EUROPESE RAAD IN ZIJN BELEIDSRICHTSNOEREN OP TE NEMEN AANBEVELINGEN Aanbeveling 1: Sociale indicatoren De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: is verheugd over het feit dat dit jaar voor het eerst het ontwerp van gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid, dat als bijlage is toegevoegd aan de jaarlijkse groeianalyse, is voorzien van een scorebord voor werkgelegenheid en sociaal beleid, dat zal helpen de monitoring van de werkgelegenheid en de maatschappelijke ontwikkelingen in het kader van het macro-economisch toezicht binnen het Europees semester te bevorderen; is van mening dat dit van invloed moet zijn op de beleidsrichtsnoeren van het Europees semester, teneinde de sociale dimensie van de Economische en Monetaire Unie te versterken, wat niet alleen wenselijk, maar ook noodzakelijk is om zowel de crisis aan te pakken als om ernstige sociaaleconomische divergenties in de eurozone te voorkomen, hetgeen de duurzaamheid van de EMU ten goede komt; geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de beperkte rol die het Parlement bij het Europees semester is toebedeeld; betreurt het dat de Commissie en de Raad weinig voortgang hebben geboekt bij het verbeteren van de democratische controle op de richtsnoeren voor het economisch beleid; is van mening dat artikel 136 van het VWEU de Raad volgens de bestaande Verdragen in staat stelt om op aanbeveling van de Commissie en met medezeggenschap van alleen de lidstaten die de euro als munt hebben, in het kader van het Europees semester bindende economische beleidsrichtsnoeren vast te stellen voor de landen van de eurozone; onderstreept dat het bindende karakter van de economische beleidscoördinatie zou worden versterkt door gebruikmaking van een stimuleringsmechanisme; dringt aan op sluiting van een interinstitutioneel akkoord om het Parlement te betrekken bij de opstelling en goedkeuring van de jaarlijkse groeianalyse en de richtsnoeren inzake economisch beleid en werkgelegenheid; betreurt evenwel dat deze indicatoren niet bindend zijn gemaakt, in tegenstelling tot het scorebord voor macro-economische onevenwichtigheden; verzoekt de Commissie en de lidstaten deze situatie te beoordelen in het licht van de groeiende sociale en werkgelegenheidsonevenwichten in de EU; betreurt dat de door de Commissie voorgestelde werkgelegenheids- en sociale indicatoren niet volstaan om de werkgelegenheids- en sociale situaties in de lidstaten volledig te bestrijken; dringt erop aan dat er op het scorebord aanvullende indicatoren worden opgenomen inzake kinderarmoede, toegang tot gezondheidszorg, dakloosheid, alsmede een index voor fatsoenlijk werk, zodat een correcte beoordeling van de sociale situatie in de EU kan worden gemaakt; is van mening dat deze indicatoren, na raadpleging van het Parlement, geregeld moeten worden herzien; het ontbreekt aan afspraken die waarborgen dat de Europese Raad het standpunt van het Europees Parlement eerbiedigt alvorens jaarlijks de prioriteiten over te nemen die door de Commissie in de jaarlijkse groeianalyse worden voorgesteld; Aanbeveling 2: De Eurogroep op het niveau van de ministers van werkgelegenheid en sociale zaken De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: wijst voor zover nodig met nadruk op het belang van de aan de eurotoppen voorafgaande bijeenkomsten van de ministers van werkgelegenheid en sociale zaken van de Eurogroep. Gezamenlijke bijeenkomsten om een consistent standpunt te bepalen tussen de EPSCO- en de ECOFIN-Raad zijn eveneens van cruciaal belang om ervoor te zorgen dat de sociale en werkgelegenheidsproblemen bij de besprekingen en de besluitvorming van de eurozone-instanties uitvoeriger aan de orde komen en met het oog op het leveren van een bijdrage aan de bijeenkomsten van de staatshoofden en regeringsleiders van de landen van de eurozone; Aanbeveling 3: Een pact om investeringen en productiviteit in de EU te verhogen De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: wijst erop dat structuurhervormingen op de middellange tot lange termijn weliswaar vruchten afwerpen, maar dat de noodzaak om de interne vraag in de EU te stimuleren de Commissie en de Raad ertoe noopt investeringen te stimuleren om groei en hoogwaardige werkgelegenheid op de korte termijn te ondersteunen en het potentieel op de middellange termijn te verbeteren; merkt op dat de voornaamste doelstellingen reeds zijn gedefinieerd in de Europa 2020-strategie en in het in juni 2012 overeengekomen Pact voor groei en werkgelegenheid, maar dat de financiering daarvan nog moet worden opgevoerd; moedigt de lidstaten er daarom toe aan een investeringspakket samen te stellen om op korte termijn te komen tot een beduidende verbetering van de conjunctuur en een gezondere situatie op de arbeidsmarkten van de lidstaten, zoals verwoord in de resolutie van het Europees Parlement van 11 september 2013 over "de bestrijding van jeugdwerkloosheid: mogelijke uitwegen" ( 2013/2045(INI) ); is ingenomen met het feit dat de Commissie de lidstaten er in de jaarlijkse groeianalyse voor 2014 toe oproept de langetermijninvesteringen in onderwijs-, onderzoek- en innovatie-, energie- en klimaatbeleid te handhaven of te bevorderen; acht dit echter onvoldoende om lidstaten met toch al beperkte budgetten in staat te stellen dat doel te bereiken; roept de Commissie ertoe op met een plan te komen dat die lidstaten helpt de nodige productieve investeringen te doen, bijvoorbeeld in onderwijs en O&amp;O, gezien het potentieel van deze sectoren om groei en werkgelegenheid te genereren; Aanbeveling 4: Hoogwaardige banen en fatsoenlijke salarissen ter verhoging van de productiviteit De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: Kosten per eenheid product, productiekosten en winstmarges dringt aan op meer aanpassingsbestendige en dynamische arbeidsmarkten, die opgewassen zijn tegen verstoringen in de economische situatie zonder dat er gedwongen ontslagen hoeven te vallen en zonder excessieve loonaanpassingen; wijst er nogmaals op dat de koopkracht van veel werknemers in de EU sterk is uitgehold, dat de gezinsinkomens zijn gedaald en de interne vraag is ingezakt, waardoor werkloosheid en sociale uitsluiting nog verder zijn aangewakkerd, met name in die lidstaten die het zwaarst door de crisis zijn getroffen; wijst erop dat het terugdringen van de arbeidskosten, dat zich direct vertaalt in lagere lonen en salarissen, niet de enige strategie kan zijn voor het herstel van het concurrentievermogen; merkt op dat in de mededeling over de jaarlijkse groeianalyse 2014 wordt onderstreept dat kernlanden met de nodige manoeuvreerruimte hun lonen kunnen laten stijgen als een manier om de uitgaven te kunnen verhogen, en pleit voor ambitieuze aanbevelingen ter bevordering van een evenwichtigere groei en schepping van nieuwe banen in de eurozone; Salarissen en fatsoenlijk loon de Commissie moet maatregelen voorstellen om de ongelijkheid aan te pakken en fatsoenlijke salarissen te waarborgen; roept de lidstaten ertoe op de armoede onder werkenden bestrijden door middel van een arbeidsmarktbeleid dat erop gericht is een leefbaar loon voor werkenden te garanderen, hetgeen niet alleen belangrijk is voor de sociale cohesie en een rechtvaardige samenleving, maar ook voor het behoud van een sterke economie; Kwaliteitsbanen pleit ervoor dat in de landenspecifieke aanbevelingen van de Commissie voor 2014 meer aandacht wordt besteed aan de kwaliteit van de banen die essentieel is in een kennisintensieve economie teneinde een hoge arbeidsproductiviteit en snelle innovatie te bevorderen door middel van goed opgeleide, flexibele en toegewijde werknemers die kunnen werken onder fatsoenlijke gezondheids- en veiligheidscondities, en met een gevoel van zekerheid en redelijke werktijden; de beleidsrichtsnoeren moeten zich vooral richten op de toegang van werknemers tot een minimaal pakket arbeidsrechten, zoals neergelegd in de Verdragen en zonder afbreuk te doen aan de wetgeving van de lidstaten; onzekere dienstverbanden en schijnzelfstandigheid moeten worden bestreden en verdere verspreiding ervan moet worden voorkomen en er moet voor worden gezorgd dat mensen met tijdelijke of deeltijdcontracten of zelfstandige ondernemers afdoende sociale bescherming genieten en toegang hebben tot opleidingen; er moet worden gezorgd voor een doeltreffende handhaving van de richtlijn tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep; Aanbeveling 5: Hervormingen ter bevordering van hoogwaardige arbeidsparticipatie De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: Nationale plannen voor algemene en jongerenwerkgelegenheid de Commissie moet de presentatie van de nationale plannen voor algemene en jongerenwerkgelegenheid in de landenspecifieke aanbevelingen voor 2014 verplicht stellen; de Commissie moet arbeidskwaliteit, opleiding, toegang tot levenslang leren, de basisrechten van werknemers, alsmede ondersteuning van de mobiliteit op de arbeidsmarkt en zelfstandig ondernemerschap door vergroting van de veiligheid van werknemers opnemen in de op de jaarlijkse groeianalyse voor 2014 gebaseerde landenspecifieke aanbevelingen;. Arbeidsmarkthervormingen en actief arbeidsmarktbeleid arbeidsmarkthervormingen moeten zich richten op verhoging van de arbeidsproductiviteit en -efficiëntie om zo het economisch concurrentievermogen van de EU te verbeteren en te zorgen voor duurzame groei en nieuwe werkgelegenheid, terwijl tegelijkertijd het Europees sociaal acquis en de beginselen daarvan strikt moeten worden nageleefd, zowel naar de letter als naar de geest; arbeidsmarkthervormingen moeten op een dusdanige wijze worden uitgevoerd dat de kwaliteit van de werkgelegenheid erdoor wordt bevorderd; structurele arbeidsmarkthervormingen moeten leiden tot interne flexibiliteit waarmee in tijden van economische schokken de werkgelegenheid behouden kan blijven en de kwaliteit van de werkgelegenheid wordt gewaarborgd, veiligheid wordt geboden bij de overgang van de ene naar de andere baan, werkloosheidsuitkeringen gebaseerd zijn op strikte activeringseisen met voldoende prikkels om te gaan werken enerzijds en een fatsoenlijk inkomen anderzijds, wordt gezorgd voor contractuele regelingen ter bestrijding van de segmentering van de arbeidsmarkt, wordt geanticipeerd op economische herstructureringen en wordt gezorgd voor toegang tot levenslang leren; Vaardigheden beter laten aansluiten op de vraag van de arbeidsmarkt de vaardigheidsbehoeften in specifieke sectoren en/of regio's moeten beter worden opgevolgd en mogelijke mismatches moeten zo snel mogelijk uit de wereld worden geholpen; de Commissie en de lidstaten moeten nauw samenwerken bij de uitwerking van het EU-vaardigheidspanorama teneinde een allesomvattend overzicht te geven van de vraag naar de verschillende vaardigheden in de EU; de samenwerking en synergieën tussen de onderwijs- en opleidingssector enerzijds en het bedrijfsleven anderzijds moeten worden verbeterd om vroeger te kunnen inspringen op de behoefte aan bepaalde vaardigheden en aldus het onderwijs- en opleidingsstelsel aan te passen aan de behoeften van de arbeidsmarkt teneinde de arbeidsbevolking met de benodigde vaardigheden toe te rusten en de overgang van onderwijs en opleiding naar werk te vereenvoudigen; in deze context moeten duale leerstelsels een essentiële rol spelen; de toegang tot levenslang leren voor alle leeftijdscategorieën moet worden bevorderd, niet alleen middels formeel leren, maar tevens middels de ontwikkeling van niet-formeel en informeel leren; er moet tegen 2015 een valideringsstelsel voor niet-formeel en informeel leren worden opgezet dat gelinkt wordt aan het Europees kwalificatiekader; Jeugdwerkloosheid er moet een Europees pact voor jeugdwerkgelegenheid worden gesloten om de lang geleden overeengekomen maatregelen ten uitvoer te leggen, en er moeten nieuwe hulpmiddelen en maatregelen worden toegezegd om jeugdwerkloosheid aan te pakken en het aantal jongeren zonder scholing, werk of stage (zgn. NEET's) terug te dringen, waarbij rekening moet worden gehouden met het kwalitatieve aspect van fatsoenlijk werk dat volledig voldoet aan de fundamentele arbeidsvoorwaarden; de lidstaten moeten dringend jeugdgarantieregelingen ten uitvoer leggen en op doeltreffende wijze gebruik maken van de beschikbare middelen door activiteiten te richten op degenen die zich in de moeilijkste situatie bevinden; de Commissie moet de Jeugdgarantie verheffen tot een prioriteit en het beschikbare budget bij de toegezegde tussentijdse herziening van het MFK verhogen; de Commissie moet een voorstel indienen voor een kwaliteitskader voor stages, dat onder meer de criteria voor leerdoelen en fatsoenlijk werk omvat; de Commissie, de lidstaten en de Europese sociale partners moeten de Europese Alliantie voor leerlingplaatsen op een ambitieuze manier gestalte geven; Oudere en langdurig werklozen de lidstaten moeten meer arbeidsmogelijkheden creëren voor oudere werknemers, de toegang tot levenslang leren waarborgen, belastingvoordelen introduceren om ouderen ertoe aan te zetten langer aan het werk te blijven, en actief gezond ouder worden ondersteunen; langdurig werklozen moeten worden ondersteund door het scheppen van banen en een beleid dat zich richt op geïntegreerde actieve integratie, o.a. in de vorm van positieve stimulansen om ze weer aan de slag te krijgen, zoals persoonlijke begeleiding en programma's om de overgang van sociale bijstand naar werk te vergemakkelijken, passende uitkeringsstelsels en toegang tot hoogwaardige diensten die hen helpen weer aansluiting te vinden op de arbeidsmarkt en die toegang bieden tot kwaliteitsbanen; Vrouwen de Commissie moet meer de nadruk leggen op aanzienlijk grotere participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, hetgeen essentieel is voor het bereiken van het Europa 2020-kerndoel voor de werkgelegenheid; er moeten voorzieningen worden getroffen zoals betaalbare zorg en kinderopvang, adequaat moederschaps-, vaderschaps- en ouderschapsverlof en flexibiliteit qua werktijden en werkplek; de lidstaten moeten gendergelijkheid respecteren en stimuleren in het kader van hun nationale beleidsmaatregelen en nationale hervormingsprogramma's; Andere prioritaire groepen de lidstaten moeten in hun nationale hervormingsprogramma's de essentiële voorzieningen op het gebied van werkgelegenheid en sociale integratie opnemen waarin de Europese strategie voor mensen met een handicap voorziet; de Europese Commissie moet deze maatregelen deel laten uitmaken van haar landenspecifieke aanbevelingen voor 2014; het waarborgen van gelijke kansen voor minderheden moet worden opgenomen in de prioriteiten van de jaarlijkse groeianalyse 2014, en hun participatie in de arbeidsmarkt moet als cruciaal worden gezien voor het verwezenlijken van het Europa 2020-kerndoel voor de werkgelegenheid; de Commissie en de lidstaten moeten een oplossing zien te vinden voor de geringe arbeidsparticipatie van personen die tot minderheden behoren (bv. de Roma); Aanbeveling 6: Bevordering van vrijwillige arbeidsmobiliteit De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: is van mening dat er, gezien het grote aantal werknemers – met name onder jongeren – die hun land van herkomst op zoek naar werkgelegenheid verlaten voor andere lidstaten, dringend behoefte is aan passende maatregelen; de EU-wetgeving wordt momenteel aangepast om de meeneembaarheid van pensioenrechten en de voortzetting van werkloosheidsuitkeringen gedurende ten minste drie maanden terwijl de ontvanger op zoek is naar werk in een andere lidstaat te waarborgen; er is tussen de Raad en het Parlement een akkoord bereikt over de grensoverschrijdende meeneembaarheid van aanvullende pensioenrechten; Aanbeveling 7: Eerlijker belastingstelsels De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: merkt op dat het IMF er onlangs op heeft gewezen dat er ruimte is voor betere en progressievere belastingsystemen, die de ongelijkheid in de EU zouden kunnen helpen verminderen; onderstreept dat de belastingdruk van arbeid naar andere vormen van duurzame belasting moet worden verlegd om de groei en de werkgelegenheid te bevorderen, om daarbij voor extra inkomsten te zorgen en de consolidatie-inspanning rechtmatiger te verdelen; Aanbeveling 8: Armoede en sociale uitsluiting moeten worden teruggedrongen De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: de lidstaten moeten de vangnetten versterken en toezien op de doeltreffendheid van de sociale systemen, en investeren in preventieve maatregelen; de Commissie moet rekening houden met de effecten van de economische aanpassingsprogramma's wat betreft de voortgang op weg naar de verwezenlijking van de kerndoelen van Europa 2020 in de lidstaten die financiële moeilijkheden ondervinden, en wijzigingen overeenkomen die bedoeld zijn om de aanpassingsprogramma's in overeenstemming te brengen met de Europa 2020-doelstellingen; Aanbeveling 9: Duurzame pensioenen De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: onderstreept de noodzaak tot doorvoering van de noodzakelijke hervormingen ter waarborging van de duurzaamheid van de pensioenstelsels en is van mening dat, om de feitelijke pensioenleeftijd met succes te kunnen verhogen, de hervormingen van de pensioenstelsels gepaard dienen te gaan met maatregelen ter beperking van de toegang tot vervroegde pensioenregelingen en andere regelingen voor vervroegd uittreden, teneinde de arbeidskansen voor oudere werknemers te bevorderen, de toegang tot levenslang leren te waarborgen, fiscale stimuleringsmaatregelen te treffen voor degenen die langer blijven werken en actief gezond ouder worden te bevorderen; onderstreept dat de druk op de nationale begrotingen en pensioenstelsels als gevolg van de demografische ontwikkelingen versneld toeneemt, nu de eerste cohorten van de "babyboomgeneratie" met pensioen gaan; neemt nota van de ongelijke vorderingen en ambitieniveaus in de lidstaten bij het uitstippelen en doorvoeren van structurele hervormingen die tot doel hebben de werkgelegenheid te vergroten, regelingen voor vervroegde uittreding te beëindigen en op lidstaatniveau samen met de sociale partners de noodzaak te evalueren om zowel de wettelijke als de daadwerkelijke pensioenleeftijd duurzaam te laten aansluiten bij de stijging van de levensverwachting; benadrukt dat lidstaten die nu geen geleidelijke hervormingen doorvoeren, later wellicht in een scenario terechtkomen waarin zij schoksgewijs hervormingen moeten doorvoeren met ingrijpende maatschappelijke gevolgen; Aanbeveling 10: Europese sociale stabilisatoren De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: merkt op dat het beleid van sociale bescherming, met name in de vorm van werkloosheidsuitkeringen, minimuminkomenssteun en progressieve belastingen aanvankelijk heeft geholpen om de ergste effecten van de recessie te beperken en de arbeidsmarkten en de consumptie heeft gestabiliseerd; benadrukt echter dat de capaciteit van deze cruciale economische en sociale stabilisatoren in een zorgwekkend tempo is teruggelopen in de lidstaten waar dergelijke stabilisatoren het hardst nodig zijn; merkt op dat de gezinsinkomens en de interne vraag daardoor minder goed zijn beschermd; wijst erop dat het sociale beleid en de sociale normen in sommige gevallen zijn gebruikt als instrumenten om de noodzakelijke begrotingsconsolidatiemaatregelen te helpen effectueren; verzoekt de Commissie een evaluatie op te maken van de gevolgen die deze ontwikkelingen voor de nationale verzorgingsstaten en voor de burgers hebben teweeggebracht; verzoekt de lidstaten de toereikendheid en doeltreffendheid van de socialezekerheidsstelsels te verbeteren, en te zorgen dat deze blijven functioneren als een buffer tegen armoede en sociale uitsluiting; Aanbeveling 11: De democratische legitimiteit en de sociale dialoog moeten worden versterkt De beleidsrichtsnoeren die de Europese Raad jaarlijks op basis van de groeianalyse uitvaardigt, dienen naar de mening van het Europees Parlement te beantwoorden aan de volgende streefdoelen: alle arbeidsmarkthervormingen moeten zijn gebaseerd op een versterkte coördinatie van de sociale dialoog; hoogwaardige participatie van sociale partners en een intensieve sociale dialoog moeten worden ondersteund, ook op nationaal niveau, hetgeen essentieel is voor het welslagen van alle hervormingen en vooral de hervormingen van de EMU, onder inachtneming van de rol van de sociale partners in het nieuwe economisch bestuur, met name in het kader van het Europees semester; het voorstel van de Commissie voor een grotere betrokkenheid van de sociale partners bij het Europees semesterproces moet ten uitvoer worden gelegd, onder meer in het kader van het Comité voor de sociale dialoog, voorafgaand aan de goedkeuring van de jaarlijkse groeianalyse; de Europese Raad en de lidstaten moeten ervoor zorgen dat de nationale en regionale parlementen, de sociale partners, de overheidsinstellingen en het maatschappelijk middenveld nauw worden betrokken bij de tenuitvoerlegging van en het toezicht op de beleidsrichtsnoeren in het kader van de Europa 2020-strategie en het economisch bestuursproces, teneinde te waarborgen dat daarvoor het nodige draagvlak voorhanden is; De Europese Raad en de Commissie moeten het toezicht op en de evaluatie van werkgelegenheids-, sociale en onderwijsdoelstellingen van de Europa 2020-strategie beter in het Europees semester 2014 integreren. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 13 november 2013 getiteld "Jaarlijkse groeianalyse 2014" ( COM(2013)0800 ) en het verslag van de Commissie getiteld "Een eengemaakte markt voor groei en werkgelegenheid: een analyse van de geboekte vooruitgang en de resterende hindernissen in de lidstaten – Bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2014" ( COM(2013)0785 ), en de voor dat verslag uitgevoerde achtergrondanalyse "International Value Chains Intra- and Extra-EU", – gezien het eerste verslag van de Commissie van 28 november 2012 over de "Stand van zaken op het gebied van de integratie van de interne markt 2013 - bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2013" ( COM(2012)0752 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 oktober 2012 getiteld "Akte voor de interne markt II – Samen voor nieuwe groei" ( COM(2012)0573 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 juni 2012 getiteld "Betere governance van de interne markt" ( COM(2012)0259 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 24 februari 2012 getiteld "De interne markt laten renderen – Jaarlijkse governance-controle 2011" (SWD(2012)0025), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 april 2011 getiteld "Akte voor de interne markt – Twaalf hefbomen voor het stimuleren van de groei en het versterken van het vertrouwen – "Samen werk maken van een nieuwe groei"" ( COM(2011)0206 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010, met als titel "Europa 2020 - Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ), – gezien het onlinescorebord van de interne markt dat werd gepubliceerd op 4 juli 2013, – gezien het scorebord van de interne markt nr. 26 (februari 2013), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 27-28 juni 2013, – gezien de conclusies van de Raad Mededinging van 29-30 mei 2013 over slimme regelgeving, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 14-15 maart 2013, – gezien de beraadslagingen van de Raad Mededinging van 18-19 februari 2013 over de jaarlijkse groeianalyse 2013 en de Single Market Act, – gezien zijn resolutie van 7 februari 2013 met aanbevelingen aan de Commissie over de governance van de interne markt (1) , en het bijbehorende antwoord van de Commissie dat op 8 mei 2013 werd aangenomen, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24-25 oktober 2013, – gezien zijn resolutie van 14 juni 2012 over de "Toekomst van de Single Market Act" (2) , en het bijbehorende antwoord van de Commissie dat op 26 september 2012 werd aangenomen, – gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over governance en partnerschap op de interne markt (3) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7‑0066/2014 ), A. overwegende dat de jaarlijkse groeianalyse 2013 aan het begin stond van de derde cyclus van het Europees semester en dat deze nu – voor het eerst – ook een jaarverslag omvat over de stand van de internemarktintegratie; B. overwegende dat een effectieve en goed werkende interne markt die gebaseerd is op een bijzonder concurrentiële sociale markteconomie van essentieel belang is voor duurzame en inclusieve groei; C. overwegende dat het Parlement gevraagd heeft om de interne markt als volwaardige pijler op te nemen in de cyclus van het Europees semester; D. overwegende dat een betere governance van de interne markt gericht moet zijn op een betere en snellere omzetting en tenuitvoerlegging van de richtlijnen en verordeningen die er betrekking op hebben, met name als zij verband houden met de vastgestelde kernsectoren; E. overwegende dat de kwaliteit van de nationale hervormingsprogramma's in het kader van het Europees semester sterk varieert wat hun inhoud, transparantie en haalbaarheid betreft; F. overwegende dat de interne markt in nauw verband moet worden gezien met andere horizontale beleidsterreinen, zoals de bescherming van consumenten en werknemers, sociale rechten, milieu en duurzame ontwikkeling; G. overwegende dat de Single Market Acts I en II een goed opgezette horizontale strategie vormen waarin concrete wetgevings- en niet-wetgevingsmaatregelen zijn vastgesteld die het onaangeboorde groeipotentieel van de interne markt kunnen ontketenen en belemmeringen voor de interne markt kunnen wegnemen; H. overwegende dat de Commissie diensten, financiële diensten, vervoer, energie en de digitale markt als kerngebieden heeft geïdentificeerd om de werking van de interne markt te verbeteren en de interne markt te verdiepen; overwegende dat de methodologie voor het vaststellen van deze gebieden regelmatig dient te worden beoordeeld en herzien, waarbij rekening moet worden gehouden met groeidoelstellingen en -perspectieven en met de criteria voor een goede bescherming van burgers, met name consumenten, professionals en werknemers; I. overwegende dat er nog geen volledig functionerende digitale interne markt voor internet- en communicatiediensten in Europa tot stand is gebracht; overwegende dat het vrije verkeer van digitale diensten en grensoverschrijdende e-handel momenteel belemmerd wordt door versnipperde nationale regelgeving; overwegende dat Europese ondernemingen en overheidsdiensten economisch en sociaal voordeel zullen halen uit het gebruik van geavanceerde ICT-diensten en -toepassingen; J. overwegende dat een toegankelijke en efficiënte Europese vervoersinfrastructuur, een ambitieus Europees industriebeleid en de totstandbrenging van een interne energiemarkt – die zowel het concurrentievermogen van de Europese bedrijven moet ondersteunen als een universele en betaalbare toegang tot energie voor huishoudens en consumenten moet verzekeren – van cruciaal belang zijn voor de interne markt in de EU; overwegende dat het daarom noodzakelijk is om prioritaire acties vast te stellen op deze terreinen; Europees semester 1. herhaalt zijn oproep aan de Commissie om de governance van de interne markt te versterken door een jaarlijkse governance-cyclus voor de interne markt vast te stellen als een specifieke pijler van het Europees semester, met inbegrip van het scorebord van de interne markt, een jaarverslag over de integratie van de interne markt als onderdeel van de jaarlijkse groeianalyse, richtsnoeren van de Europese Raad voor de lidstaten, nationale actieplannen gericht op de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren inzake de interne markt, en gerichte landenspecifieke aanbevelingen; verzoekt de Commissie voorts om ten volle rekening te houden met cruciale groeigebieden, namelijk de dienstensector, de energiesector, de vervoersector en de digitale interne markt, en met de in de Single Market Act I en II opgenomen maatregelen; 2. wijst erop dat de interne markt moet worden gedefinieerd als de derde pijler van het Europees semester om een duidelijke reeks prioriteiten met betrekking tot de reële economie te behandelen; is van mening dat de vaststelling en verwezenlijking van deze prioriteiten van essentieel belang is om groei te stimuleren en de huidige kloof met de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te dichten en tegelijkertijd de economische convergentie tussen de lidstaten in en buiten de eurozone en in kerngebieden en perifere gebieden van de EU te verzekeren; 3. herinnert er in zijn advies aan dat het eerste verslag over de stand van de internemarktintegratie ontoereikend en onvolledig was; is daarom van mening dat toekomstige verslagen duidelijker dienen te zijn over de huidige tekortkomingen in specifieke lidstaten, concretere richtsnoeren dienen aan te reiken met betrekking tot mogelijke oplossingen en de verwachte voordelen en efficiënte hefbomen dienen te omvatten om de groei en het concurrentievermogen te stimuleren en zo banen te scheppen die samen een concreet antwoord zouden bieden op de huidige sociale en economische crisis; 4. verwelkomt het verslag van de Commissie over de integratie van de interne markt 2014 ( COM(2013)0785 ) en betuigt zijn krachtige steun aan de inspanningen van de Commissie om de interne markt verder te integreren in de beschouwingen in het kader van het Europees semester; is ingenomen met het feit dat het verslag over de stand van zaken op het gebied van de integratie van de interne markt 2014 enkele elementen bevat die specifiek betrekking hebben op de acties die afzonderlijke lidstaten hebben ondernomen; is echter van mening dat het in het verslag nog ontbreekt aan een kwalitatieve beoordeling van de doeltreffendheid van de genomen maatregelen, de voortgang en de feitelijke resultaten van het beleid; verzoekt om de ontwikkeling van een analyse-instrument voor het meten van de integratie van de interne markt in het kader van de internemarktpijler van het Europees semester, afgezet tegen de landenspecifieke aanbevelingen; is van mening dat dit analyse-instrument een verdere aanvulling zou kunnen zijn op het scorebord van de interne markt; 5. is van mening dat er meer horizontale coördinatie en samenhang nodig is bij de voorbereiding van wetgevingsvoorstellen die gevolgen hebben voor de interne markt; is van mening dat bij de governance van de interne markt terdege rekening dient te worden gehouden met de behoeften van alle belanghebbenden en dat de sociale partners, het maatschappelijk middenveld en andere belanghebbenden nauwer en in een vroegere fase moeten worden betrokken bij de uitwerking, goedkeuring, tenuitvoerlegging en monitoring van de maatregelen om groei te stimuleren en de rechten van de burger op de interne markt te handhaven; 6. onderstreept dat er breed overleg en grondige effectbeoordelingen moeten plaatsvinden voordat de Commissie een voorstel goedkeurt; benadrukt dat de voorstellen van de Commissie in overeenstemming moeten zijn met de beginselen van slimme en gezonde regelgeving, een beoordeling moeten omvatten van de effecten op kmo's, en goedgekeurd moeten worden door haar eigen Raad voor effectbeoordeling; benadrukt voorts dat de effectbeoordelingen een evaluatie moeten bevatten van de effecten van nieuwe wetgeving op de groeiperspectieven en het Europees concurrentievermogen; 7. is van mening dat het Europees semester dient te worden verankerd in een diepgaander democratisch proces waarbij de nationale parlementen nauwer worden betrokken en de prerogatieven van het Europees Parlement tegelijkertijd worden versterkt; 8. is van mening dat in de landenspecifieke aanbevelingen die in het kader van dit proces worden afgegeven rekening dient te worden gehouden met de vorderingen van elke lidstaat en dat de nationale regelingen voor de tenuitvoerlegging van internemarktwetgeving niet noodzakelijkerwijs allemaal dezelfde aanpak dienen te volgen, maar de doeltreffendheid van de genomen maatregelen en de feitelijke resultaten van het gevoerde beleid moeten vergroten; 9. verlangt dat in de komende landenspecifieke aanbevelingen in het Europees semester 2014 de bevindingen in het verslag over de internemarktintegratie veel sterker en strakker tot uiting komen dan in de landenspecifieke aanbevelingen voor 2013 het geval was; 10. is van mening dat de derde pijler van het Europees semester, die betrekking heeft op de internemarktintegratie, gericht dient te zijn op de vaststelling van prioritaire beleidsdomeinen en maatregelen om de reële economie te stimuleren en nieuw leven in te blazen; is van mening dat dit doel enkel effectief kan worden bereikt als alle EU-instellingen het consequent delen en ondersteunen; pleit daarom voor een gerichte organisatie van de werkzaamheden van de Raad Mededinging om ze specifiek toe te spitsen op de opname van die voor de reële economie relevante prioriteiten in het Europees semester; Kernsectoren 11. is van mening dat de kernsectoren die door de Commissie zijn vastgesteld – diensten, financiële diensten, vervoer, energie en de digitale markt – bepalend blijven voor de volledige integratie van de interne markt; is voorts van mening dat, om weer groei te realiseren, het opnieuw lanceren van een op deze sectoren gericht samenhangend en geïntegreerd industriebeleid gepaard moet gaan met inspanningen om de bescherming van de rechten van de burger – waaronder die van consumenten en werknemers - te versterken, alsook met een concurrentiemodel dat gebaseerd is op kennis en innovatie, via EU-stimulansen voor investeringen en toegang tot financiering, O&amp;O en de ondersteuning van het hoger onderwijs; 12. dringt er bij de Commissie op aan om een werkelijk Europees industriebeleid uit te werken; is van mening dat de herindustrialisering een sectoroverschrijdende prioriteit zou moeten zijn voor de Unie; is van mening dat dit nieuwe industriebeleid eveneens de handhaving van de internemarktvoorschriften en een holistische strategie voor de externe dimensie van de interne markt dient te omvatten met bijzondere aandacht voor een samenhangend consumentenbeschermingsbeleid en een verbeterde toegang tot kapitaal en infrastructuur om de concurrentiepositie van ondernemingen te versterken en hen in staat te stellen op de wereldmarkten actief te worden; 13. onderstreept dat de ondernemingen dankzij de interne markt en de opheffing van de belemmeringen voor het vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal, op grotere schaal kunnen opereren en dus beter in staat zijn hun innovatie- en investeringsvermogen te versterken, hun productiviteit te verhogen en banen te scheppen; 14. verzoekt de Commissie een gedetailleerd actieplan met maatregelen voor te leggen voor de totstandbrenging van een volledig geïntegreerde en onderling verbonden interne markt voor energie; benadrukt de noodzaak de consumenten te voorzien van transparante en vergelijkbare energieprijzen en tegelijkertijd de consumenten, ook kwetsbare consumenten, te beschermen; onderstreept de behoefte aan forse investeringen in de energie-infrastructuur en is van mening dat alle nutssectoren mee moeten gaan met de vooruitgang in de energiesector; 15. onderstreept dat een verbetering van de infrastructuur – en met name grensoverschrijdende verbindingen en interoperabiliteit – van essentieel belang is voor een goede werking van de interne markt; is van mening dat één geïntegreerd en efficiënt Europees vervoerssysteem van cruciaal belang is voor het vrije verkeer van goederen, personen en diensten op de interne markt; is van mening dat verdere investeringen van essentieel belang zijn om deze doelstellingen te bereiken, en herhaalt dat moet worden voorzien in een breed scala aan financiële instrumenten voor deze projecten; 16. wijst er met klem op dat een consequente tenuitvoerlegging van de huidige wetgeving en van de verdere voorstellen van de Commissie op het gebied van digitale diensten ertoe kan bijdragen dat Europa de interne markt volledig benut; verzoekt om een beleid gericht op een digitale interne markt die de onlinediensten in Europa concurrerender, doeltreffender over grenzen heen en transparanter maakt, waarbij een hoog niveau van toegankelijkheid en consumentenbescherming wordt geboden; onderstreept dat gerichte investeringen belangrijk zijn, en merkt op dat de werkzaamheden aan het voorstel voor een "connectief continent" zullen bijdragen tot kleinere prijsverschillen tussen de lidstaten, doordat de concurrentie in de telecomsector wordt gestimuleerd; 17. verzoekt om een ambitieuze tenuitvoerlegging van de consumentenagenda, onder meer via wetgevings- en programmeringsmaatregelen, om zo de consumentenbescherming en het vertrouwen van consumenten in de interne markt te bevorderen, de positie van consumenten te versterken, verantwoordelijk gedrag bij de gemiddelde consument aan te moedigen en kwetsbare consumenten sterker te beschermen; 18. is van mening dat als het mkb gemakkelijker toegang krijgt tot financiering, de liquiditeitsbeperkingen geleidelijk aan zullen worden opgeheven en de situatie met betrekking tot het bedrijfskapitaal van het mkb zal verbeteren; noemt het verheugend dat de ontwikkeling van alternatieve vormen van financiering voor kmo's hoog op de prioriteitenlijst staat die de Commissie in de jaarlijkse groeianalyse 2014 en het verslag over de internemarktintegratie vermeldt; spreekt zijn krachtige steun uit voor de ten doel gestelde ontwikkeling van specifieke obligaties en een speciale aandelenbeurs voor kmo's en roept de Commissie en de lidstaten op dit doel door middel van praktische maatregelen na te streven; steunt voorts initiatieven op EU-niveau als aanvulling op de nationale inspanningen om meer microkredieten te verstrekken en sociaal ondernemerschap te stimuleren, waaronder ook steun voor ontwikkelingsbanken die leningen verstrekken tegen lagere tarieven dan commerciële banken; wijst erop dat het van bijzonder groot belang is om kmo's te ondersteunen via het COSME- en het Horizon 2020-programma; 19. onderstreept dat belemmeringen voor de werking van de interne markt als gevolg van de versnippering van de markt voor financiële retaildiensten zich nog steeds actueel zijn, zoals ook de Commissie in het verslag over de internemarktintegratie aanstipt, met name wegens de zeer uiteenlopende rentetarieven voor bankleningen die een sterke uitwerking hebben voor consumenten, huishoudens en kmo's; is ervan overtuigd dat deze verschillen de daadwerkelijke toegang tot financiering belemmeren en een nadelige uitwerking hebben op de reële economie; is bezorgd over de negatieve indruk die de consumenten hebben van de versnippering en de ondermaatse prestaties van de financiële retailmarkt, onder meer waar het gaat om bankrekeningen, hypotheken, particuliere pensioenen en effecten; 20. is van mening dat de regulering van financiële diensten moet zorgen voor een betere informatieverstrekking, een sterkere bescherming en effectieve verhaalmogelijkheden voor de consument; wijst op de noodzaak van een vlotte en positieve afronding van de werkzaamheden aan de wetgevingsvoorstellen inzake de markt voor financiële diensten voor consumenten, met name de vergelijkbaarheid van kosten in verband met betaalrekeningen, overstappen van betaalrekening en toegang tot betaalrekeningen met basisfuncties; is van mening dat er nog meer voorstellen moeten worden gedaan, bijvoorbeeld over een specifieke insolventieregeling voor consumenten die verder gaat dan de huidige gefragmenteerde en ontoereikende aanpak, om het veilig beleggen van privaat spaargeld in de reële economie te bevorderen; 21. betreurt het dat het vrije verkeer van burgers en met name werknemers en professionals in Europa, ondanks de sterke aanwijzingen dat de interne markt belangrijk is voor het overwinnen van de crisis, nog niet volledig gerealiseerd is en dat er krachtigere maatregelen nodig zijn om de resterende belemmeringen weg te nemen en groei te stimuleren, en daarbij de rechten van de burgers en werknemers te waarborgen; onderstreept dat de interne markt op een evenwichtige manier moet worden ontwikkeld, uitgaande van volledige verwezenlijking van de economische vrijheden binnen een sociale markteconomie; 22. herinnert eraan dat de cyclische methode voor het indienen van Single Market Acts kansen bood om regelmatig prioriteiten voor de ontwikkeling van de interne markt vast te stellen en te bespreken; is van mening dat deze methode verder dient te worden verbeterd en ontwikkeld; 23. is verheugd over het pakket verordeningsvoorstellen inzake de veiligheid van consumentenproducten, markttoezicht en de openbaarmaking van niet-financiële informatie en informatie over diversiteit door bepaalde grote vennootschappen en groepen; is van mening dat deze initiatieven de consumentenrechten ten goede kunnen komen, de gezondheid en veiligheid van de consumenten beter kunnen waarborgen, de handel in goederen en diensten kunnen bevorderen en tot een nieuw concurrentiemodel kunnen aanzetten; verzoekt de Commissie daarom om nauw samen te werken met het Parlement en de Raad om binnen een redelijke termijn tot een besluit te komen; 24. onderstreept het belang van de politieke overeenkomsten die zijn bereikt over de hervormingen van de richtlijn wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties, het pakket inzake aanbestedingen en concessies en de richtlijn alternatieve geschillenbeslechting en de verordening online geschillenbeslechting; dringt daarom bij de Commissie en de lidstaten aan op een snelle en uitgebreide tenuitvoerlegging van alle nieuwe bepalingen; 25. is van mening dat de regelgeving op het gebied van aanbestedingen en concessies op passende wijze moet worden omgezet; benadrukt hoe belangrijk aanbestedingen zijn als belangrijke motor van groei, met name voor kmo's; stelt dat de uitvoering van deze hervorming een belangrijke gelegenheid biedt om de overheidsdiensten te moderniseren, door strategisch gebruik te maken van overheidsopdrachten met het oog op innovatie en duurzaamheid en door de kwaliteit en de doeltreffendheid van de overheidsuitgaven te verbeteren om te beantwoorden aan de specifieke behoeften van de lokale en nationale overheden; beschouwt dit als een kernaspect van een goede uitvoering van de regelgeving op het gebied van aanbestedingen en concessies; 26. is van mening dat, vooral met het oog op de bestrijding van de jeugdwerkloosheid, de nieuwe, in november 2013 goedgekeurde regelgeving op het gebied van beroepskwalificaties (tot wijziging van Richtlijn 2005/36/EG en de IMI-verordening) een belangrijke stap is voor de versterking van het vrije verkeer van werknemers en professionals, waarmee een hoog gemeenschappelijk opleidingsniveau wordt nagestreefd en het gebruik van de Europese beroepskaart wordt bevorderd; benadrukt dat een volledige en correcte tenuitvoerlegging van de richtlijn erkenning beroepskwalificaties (en van de dienstenrichtlijn) een belangrijke motor van economische groei in de EU is; is daarnaast van mening dat de gereglementeerde beroepen moeten worden herzien om jongeren betere toegang te bieden tot deze beroepen en een dynamischer markt te creëren die de consumenten passende waarborgen biedt; Governance-instrumenten 27. neemt nota van het antwoord van de Commissie op de resolutie van het Parlement van 7 februari 2013 met betrekking tot de rechtsgrond voor het gevraagde wetgevingsvoorstel dat de elementen zou bevatten die worden opgesomd in die resolutie; is van mening dat de specifieke aanbevelingen in die resolutie nog steeds waardevolle ideeën bevatten voor de verbeterde governance van de interne markt; 28. constateert dat in de tweede editie van het verslag over de internemarktintegratie ( COM(2013)0785 ) de structuur is aangepast; is verheugd dat de Commissie daarmee ook is ingegaan op de verzoeken die het Parlement in zijn resolutie van 7 februari 2013 kenbaar maakte; merkt op dat een aantal van de in die resolutie genoemde maatregelen al hebben geleid tot betere uitvoering en handhaving van EU-wetgeving, zoals een stringenter gebruik van EU Pilot; 29. is ingenomen met het onlinescorebord van de interne markt, en met name de visuele en informatieve manier waarop het de prestaties van de lidstaten weergeeft op het gebied van EU-wetgeving die relevant is voor de werking van de interne markt; is van mening dat het onlinescorebord beschikbaar moet zijn in alle EU-talen om zo bij alle Europese burgers het begrip van de internemarktcyclus en hun mogelijk actieve rol in die cyclus te bevorderen; 30. is van mening dat er inspanningen moeten worden geleverd om de tenuitvoerlegging en uniforme toepassing van het EU-recht in de lidstaten transparanter te maken; merkt op dat de omzettingstermijnen met gemiddeld negen maanden worden overschreden en dat de omzettingstermijn van een toenemend aantal richtlijnen met twee jaar of meer wordt overschreden; is van mening dat elke richtlijn consequent moet worden omgezet en dat alle omzettingsmaatregelen moeten aansluiten op de op Europees niveau bereikte compromissen; 31. is echter van mening dat louter kwantitatieve statistieken over de tenuitvoerlegging van internemarktwetgeving niet volstaan en dat de nadruk moet worden gelegd op de kwaliteit van de tenuitvoerlegging van de wetgeving in de lidstaten op basis van op Europees niveau ontwikkelde specifieke kernindicatoren voor de verschillende sectoren van de interne markt; 32. verwelkomt het verslag getiteld "International Value Chains Intra- and Extra-EU" als positief voorbeeld voor het gebruik van specifieke indicatoren voor de beoordeling van de integratie van de interne markt, met speciale aandacht voor de verbreiding van productiestelsels in de EU; is van mening dat de ondersteuning van verdere initiatieven voor de ontwikkeling van grensoverschrijdende toeleveringsketens zal bevorderen dat lang bestaande belemmeringen voor de voltooiing van de interne markt worden weggenomen, en kan bijdragen tot het verbeteren van de productiviteit en het concurrentievermogen van Europese ondernemingen in de wereldeconomie; 33. is ingenomen met de verbetering van het gemiddelde omzettingsdeficit, dat nu nog 0,6% bedraagt; benadrukt dat zelfs een klein deficit op een belangrijk beleidsdomein enorme nadelige gevolgen kan hebben voor de kansen van consumenten en ondernemingen en bijgevolg voor de hele Europese economie; 34. betreurt de gemiddelde duur van inbreukprocedures en met name het feit dat zaken met betrekking tot diensten het langst duren (gemiddeld 49,8 maanden); is van mening dat inbreukprocedures ontoereikend blijken te zijn om tekortkomingen bij de uitvoering en toepassing van internemarktbepalingen op een snelle manier aan te pakken en recht te zetten; roept de lidstaten op doeltreffender samen te werken met de Commissie om de zaken sneller tot een oplossing te brengen, en roept de Commissie op om verder te gaan met "opruimen" van nationale maatregelen die schadelijk zijn voor de interne markt; 35. is van mening dat inbreukprocedures moeten worden beschouwd als een laatste redmiddel, dat enkel mag worden gebruikt nadat pogingen zijn ondernomen om de situatie te coördineren en recht te zetten, en dat de Commissie derhalve het gebruik van EU Pilot en andere procedures moet bevorderen alvorens een lidstaat voor het Hof van Justitie te brengen; stelt voorts dat alles in het werk moet worden gesteld om te komen tot een doeltreffendere toepassing van inbreukprocedures wegens schending van bepalingen van het Unierecht op het gebied van de interne markt, en dat de lidstaten en de Europese Raad de verdere ontwikkeling van inbreukprocedures in het kader van de toekomstige herzieningen van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie moeten voortzetten; 36. steunt de maatregelen van de Commissie om de samenwerking van de nationale autoriteiten met betrekking tot de werking van de interne markt te verbeteren; vindt ook dat een permanent IT-mechanisme ter bevordering van de uitwisseling van relevante informatie de situatie aanzienlijk zou kunnen verbeteren, aangezien een groep nationale deskundigen die enkele keren per jaar bijeenkomt verre van een ideale oplossing is om dit soort prioritaire problemen aan te pakken; 37. wijst nogmaals op het belang van de goede werking van het informatiesysteem interne markt (IMI), dat onlangs een degelijke basis in de regelgeving heeft gekregen en momenteel wordt uitgebreid naar nieuwe beleidsdomeinen en –sectoren; verzoekt de Commissie om het Parlement op de hoogte te houden van de werking van het instrument voor machinevertaling dat werd ingevoerd om de communicatie tussen nationale, regionale en plaatselijke autoriteiten te bevorderen; 38. verzoekt de lidstaten om de maatregelen in het kader van de digitale agenda volledig uit te voeren en om meer inspanningen te leveren om de overheidsadministratie te moderniseren – niet het minst via de snelle invoering van maatregelen met betrekking tot elektronische overheid, e-gezondheid, elektronische facturatie en elektronische aanbestedingen –, om zo meer en betere digitale diensten te bieden aan burgers en ondernemingen in heel Europa, de kosten te beperken en de efficiëntie van de overheidssector te vergroten; 39. merkt op dat het SOLVIT-netwerk voor probleemoplossing onderbenut blijft; verzoekt de lidstaten om ervoor te zorgen dat het SOLVIT-netwerk en de enkele contactpunten van voldoende middelen worden voorzien, zoals bepaald in de dienstenrichtlijn; verzoekt de Commissie en de lidstaten om verdere stappen te ondernemen om ondernemingen en ondernemers te informeren over de beschikbaarheid van deze instrumenten; is daarnaast van mening dat de lidstaten een intensievere en bredere uitwisseling van beste praktijken op gang moeten brengen; 40. neemt nota van het feit dat de portaalsites Uw Europa en Uw Europa – Advies, die personen die zich verplaatsen binnen de Europese Unie de nodige informatie moeten verstrekken, steeds vaker gebruikt worden; 41. is ingenomen met de Maand van de interne markt die tussen 23 september en 23 oktober 2013 Europese burgers, beleidsmakers, deskundigen en EU-leiders bijeenbracht in een onlinedebat en in het kader van bijbehorende nationale evenementen waarbij de tot dusver geboekte vooruitgang, de resterende uitdagingen en de ideeën voor de toekomst van de interne markt werden besproken; roept de Commissie op goed nota te nemen van de zorgen en de suggesties van de deelnemers; roept de Commissie op de opzet en de doeltreffendheid van de acties in 2013 te beoordelen, met inbegrip van de mate waarin burgers, ondernemingen en consumenten konden worden bereikt en in de gelegenheid werden gesteld om echt bij te dragen tot het vormgeven van de interne markt; o o o 42. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de Europese Raad en de parlementen en regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het rapport van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) uit 2009 getiteld "How to feed the world in 2050", – gezien het Internationaal Verdrag tot bescherming van kweekproducten (UPOV-Verdrag), – gezien het Internationaal Verdrag van de FAO inzake plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw, – gezien het rapport "På väg mot 9 miljarder - Har Europa råd att gå miste om gm-grödornas potential" (Op weg naar 9 miljard – Kan Europa zich permitteren om af te zien van het potentieel van gg-gewassen?) van Ivar Virgin van het milieu-instituut van Stockholm, Timbro, april 2013, – gezien het verslag van de FAO van 1993 getiteld "Harvesting nature’s diversity", – gezien de website over het Svalbard Global Seed Vault (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 27 maart 2001 getiteld "Biodiversiteitsactieplan voor de landbouw" ( COM(2001)0162 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (2) , – gezien Richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen (3) en Richtlijn 2002/55/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van groentezaad (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 1830/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (6) , – gezien de nota van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, getiteld ‘The right to food Seed policies and the right to food: enhancing agrobiodiversity and encouraging innovation" (A/64/170, 2009, Algemene Vergadering van de Verenigde Naties), – gezien de conclusies van de Internationale beoordeling van landbouwkennis, wetenschap en technologie voor ontwikkeling (IAASTD), een intergouvernementeel proces ondersteund door de FAO, de Global Environment Facility, het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, UNDP, het Milieuprogramma van de Verenigde Naties, UNESCO, de Wereldbank en de WHO, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0044/2014 ), A. overwegende dat zijn Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling met dit verslag wil komen tot een diepgaand debat over en een grondig onderzoek naar de algemene stand van zaken met betrekking tot gewasveredeling binnen de Europese en mondiale landbouwsector; B. overwegende dat de sector gewasveredeling van fundamenteel belang is voor de productiviteit, de diversiteit, de gezondheid en de kwaliteit van de land- en tuinbouw, de productie van levensmiddelen en diervoeders en het milieu; C. overwegende dat volgens rapporten van niet alleen VN-instanties zoals de FAO en de WHO, maar ook van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) van de VN, de wereldbevolking naar verwachting zal groeien van de huidige 7 miljard mensen tot rond de 9 miljard tussen 2040 en 2050 en zelfs zou kunnen uitkomen op 10 of 11 miljard mensen; D. overwegende dat die bevolkingsgroei extreem zware eisen zal stellen aan de landbouw, met name vanwege de grotere productiviteit die nodig zal zijn om aan de forse toename van de vraag naar levensmiddelen te voldoen, en dat de FAO schat dat de voedselbevoorrading de komende 30-40 jaar met 70% zal moeten toenemen; E. overwegende dat tussen 30% en 50% van het in de EU geproduceerde voedsel wordt verspild, met een wereldwijd gemiddelde van ongeveer 30%, en dat dus een groot deel van de benodigde stijging van de voedselvoorziening zou kunnen worden opgevangen met betere, efficiëntere en duurzame productiepraktijken in de ontwikkelde landen in combinatie met een uitbreiding van de opslag- en distributiesystemen in de ontwikkelingslanden; F. overwegende de belangrijkste vraag nog steeds is hoe de bevolkingen in verschillende delen van de wereld zichzelf zullen kunnen voeden, aangezien de hoeveelheid cultiveerbare grond afneemt vanwege onjuist landgebruik en slechte landbouwpraktijken, een probleem dat nog wordt verergerd door de klimaatverandering; dat de mogelijkheid om het landbouwareaal uit te breiden uiterst beperkt is, aangezien het in veel delen van de wereld als volkomen onrealistisch wordt beschouwd om nieuwe landbouwgrond te ontginnen; G. overwegende dat het volgens schattingen van de FAO mogelijk zal zijn de landbouwproductie met ongeveer 10% te verhogen door nieuwe landbouwgronden te gaan cultiveren, wat betekent dat ongeveer 90% zal moeten worden bereikt door de opbrengst van bestaande landbouwgronden te verhogen; dat landbouwproducten tegelijkertijd ook van hoge kwaliteit moeten blijven; H. overwegende dat overexploitatie van landbouwgronden kan leiden tot bodemverarming en in het ergste geval tot erosie en woestijnvorming; dat dit ook geldt voor bosgrond, aangezien het veranderen van bosgrond in landbouwgrond dusdanig ernstige gevolgen zou hebben voor het klimaat, het waterbeheer en de biodiversiteit dat dit geen aanvaardbare optie is voor het opvoeren van de voedselproductie; I. overwegende dat niet alleen de hoeveelheid landbouwgrond achteruit is gegaan, maar dat ook de landbouwproductiviteit stagneert en dat er zorgwekkende trends, waaronder ook dalende productiviteit, zijn gesignaleerd; dat dit alles ernstige negatieve gevolgen zal hebben voor de landbouw in de toekomst en de menselijke voedingsbehoeften; J. overwegende dat de voedselproductie niet alleen afhankelijk is van voldoende landoppervlakte, maar ook van factoren zoals klimaat, water, energie en de beschikbaarheid van productiemiddelen; dat deze basishulpbronnen in de toekomst schaarser zullen zijn en dat dit gebrek aan hulpbronnen waarschijnlijk een nadelig effect zal hebben op de hogere eisen die aan het agrarisch landgebruik, de productie en levensvatbaarheid worden gesteld; K. overwegende dat er in de toekomst grote klimaatveranderingen te verwachten zijn; dat dit voor Europa betekent dat het klimaat in de zuidelijke delen, waar zich gebieden bevinden die van groot belang zijn voor de productie van fruit en groente, beduidend droger zal worden; dat er in de centrale en noordelijke delen van Europa daarentegen mildere winters worden verwacht en zomers met veel meer regen dan nu; dat dit zeer waarschijnlijk onder meer tot gevolg zal hebben dat er meer plant- en dierziekten zullen uitbreken en dat er behoefte zal zijn aan nieuwe landbouwtechnieken; L. overwegende dat het buiten kijf staat dat de Europese landbouw voor enorme uitdagingen staat en dat de landbouw zich vanwege extremere weersomstandigheden, zoals droogte, overstromingen en andere natuurrampen, zal moeten aanpassen om de productie in stand te houden; dat we in de toekomst andere gewassen zullen moeten verbouwen dan nu als we in de stijgende voedselbehoefte willen voorzien; M. overwegende dat de beschermingstermijn van de kwekersrechten voor planten waarvoor een lange ontwikkelingsperiode nodig is voordat ze in de handel kunnen worden gebracht, niet lang genoeg is om commerciële investeringen in het onderzoek naar en de ontwikkeling van deze planten te stimuleren; 1. benadrukt dat een goed functionerende en concurrerende gewasveredelingssector van uitzonderlijk belang is om het hoofd te kunnen bieden aan toekomstige uitdagingen, zoals de toekomstige voedselvoorziening en klimaatveranderingen; 2. benadrukt dat een gezonde bodem en diversiteit weliswaar van primair belang zijn voor een veerkrachtig agrarisch-ecologisch systeem, maar dat het eveneens belangrijk is soorten te ontwikkelen die bestand zijn tegen de omstandigheden die zich naar verwachting in de toekomst zullen voordoen, zoals toegenomen neerslaghoeveelheden en de verwachte toename van het aantal plantenziekten; merkt op dat het ook belangrijk is om de bestaande Europese biodiversiteit te behouden en verder te ontwikkelen, zowel binnen het agrarisch-ecologische systeem in zijn geheel als met betrekking tot de genetische diversiteit binnen variëteiten en het absolute aantal verschillende soorten en landrassen, aangezien die allemaal nodig zijn om ervoor te zorgen dat we ons kunnen aanpassen aan de gevolgen van de klimaatverandering; 3. merkt op dat er behoefte is aan gewassen die bijvoorbeeld stikstof en fosfor doeltreffend opnemen, droogte en meer neerslag beter verdragen, resistent zijn tegen schadelijke organismen en bestand zijn tegen temperatuursveranderingen; benadrukt dat het ook noodzakelijk is meerjarige gewassen te ontwikkelen; wijst erop dat de landbouwgrond met meerjarige gewassen niet ieder jaar bewerkt hoeft te worden, waardoor de landbouw milieuvriendelijker wordt; 4. benadrukt dat het minstens tien jaar duurt om een nieuwe soort te ontwikkelen, van de onderzoeksfase tot het bruikbare zaad en de aanvullende tijd voor tests en commerciële vermeerdering, en dat het daarom nu al noodzakelijk is om aanzienlijk meer investering in onderzoek aan te moedigen teneinde in de toekomst te kunnen voorzien in de voedselbehoefte en het hoofd te kunnen bieden aan de klimaatverandering; 5. benadrukt dat de mogelijkheid om nieuwe landbouwgrond te ontginnen zeer beperkt is en het dus van uitzonderlijk belang is om het ontwikkelingsproces te faciliteren van nieuwe gewassen die zich kenmerken door hun vermogen om zich aan de omstandigheden van hun omgeving aan te passen, om toe te kunnen met schaarse hulpbronnen, om bij te dragen aan de duurzaamheidsdoelstellingen en om voldoende productiviteit en een hoge kwaliteit te waarborgen; wijst erop dat het tevens belangrijk is om reeds wijdverbreid gebruikte gewassen verder te ontwikkelen teneinde meer flexibiliteit te geven aan de toekomstige technische en wetenschappelijke ontwikkelingen in de sector van de plantaardige productie; 6. merkt op dat het voortdurende verlies van specifieke plantbeschermingsproducten voor beperkt gebruik een zeer groot effect heeft op de kwaliteit en opbrengst van de groente- en fruitteelt en de productie van sommige gespecialiseerde gewassen in gevaar brengt; benadrukt dat voor de teelt van deze gewassen zowel voor de korte als voor de lange termijn oplossingen moeten worden gevonden; 7. merkt op dat het gemiddeld 10 jaar kan duren om een nieuwe soort tarwe, koolzaad of een ander gewas te ontwikkelen en dat het daarom belangrijk is nieuwe teelttechnieken te ontwikkelen en toe te passen die beantwoorden aan de behoeften van de maatschappij en de landbouw, en open te staan voor de beschikbare technieken waarmee in deze behoeften kan worden voorzien en het concurrentievermogen van de land- en tuinbouwsector kan worden vergroot; is bezorgd over de traagheid van de Commissie bij de beoordeling van nieuwe teelttechnieken en verzoekt haar de status in de regelgeving ter zake met spoed te verduidelijken; 8. verzoekt de Commissie gebruik te maken van het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie van Horizon 2020 voor het financieren van toegepast onderzoek ter ondersteuning van de ontwikkeling van nieuwe en innovatieve gewasveredelingstechnieken, zoals versnelde veredeling; 9. wijst erop dat de diversiteit van de landbouwgewassen volgens schattingen van de FAO in de loop van de 20e eeuw met circa 75% achteruit is gegaan en dat een derde van de huidige diversiteit voor 2050 verloren zou kunnen gaan; benadrukt dat het om de voedselzekerheid op lange termijn voor een groeiende wereldbevolking en voor bestendige voedselproductiesystemen van cruciaal belang is dat de Europese biologische en genetische diversiteit wordt beschermd en in stand gehouden; is van mening dat daarom de overgrote meerderheid van de lokale en regionale soorten lokaal en op het landbouwbedrijf in stand moet worden gehouden om de genetische en teeltdiversiteit zowel binnen rassen en teelten als in absolute aantallen te behouden en te vergroten; 10. benadrukt dat de beschikbaarheid van een groot aantal genetische variaties van cruciaal belang is voor de ontwikkeling van nieuwe soorten; vindt daarom deze snelle achteruitgang zeer verontrustend; 11. verwelkomt de totstandbrenging van partnerschappen tussen de overheid, de industrie en de onderzoeksorganisaties, bijvoorbeeld op het gebied van participatieve plantenveredeling, met als doel het onderzoek naar voorkweek en kweek en de karakterisering en instandhouding van genetische hulpbronnen te stimuleren; benadrukt de voordelen van versterking en uitbreiding van dergelijke partnerschappen en van transnationale initiatieven op dit gebied, en wijst erop dat ervoor moet worden gezorgd dat de regelingen ter ondersteuning van dergelijke partnerschappen zo gestructureerd zijn dat de impact en de samenhang van de investeringen over de hele linie optimaal is; 12. is van mening dat het voor de toekomst van Europa van cruciaal belang is dat er serieus werk wordt gemaakt van de instandhouding van ons genetische erfgoed en dat het met name van belang is om lokale en regionale soorten te verbouwen en te behouden teneinde zowel de genetische als de teeltdiversiteit te bewaren; 13. merkt op dat, in een poging om de genetische diversiteit binnen de landbouw en de gewasveredeling te behouden en in stand te houden, zaden en kweekmateriaal worden verzameld in verschillende genenbanken overal ter wereld; wijst in het bijzonder op het bestaan van een genenbank op Spitsbergen met genetisch materiaal uit de hele wereld, en benadrukt dat dit een zeer belangrijk en ambitieus project is om genetische diversiteit voor de toekomst te waarborgen; 14. acht het belangrijk dat de overgrote meerderheid van de soorten en plantgenetische hulpbronnen lokaal en op het landbouwbedrijf in stand wordt gehouden; vestigt de aandacht op het feit dat de overheidsinstellingen momenteel niet genoeg doen en onvoldoende steun bieden om dit doel te bereiken; 15. benadrukt dat deze en andere soortgelijke projecten van essentieel belang zijn voor de toekomstige gewasveredeling, de landbouwproductie en de voedselvoorziening; 16. benadrukt dat het onderzoek en de werkwijzen op het gebied van de gewasveredeling van cruciaal belang zijn voor de toekomst van de landbouwproductie, met name het werken aan de ontwikkeling van zowel bestaande als nieuwe soorten, teneinde de voedselvoorziening in de toekomst veilig te stellen; 17. erkent het belang van gewaarborgde toegang tot genetische hulpbronnen als basisvereiste voor plantveredeling; verdedigt met name het in het UPOV-Verdrag verankerde grondbeginsel van het internationale stelsel van kwekersrechten, en benadrukt dat het gebruik van een beschermde soort voor verdere veredeling en de exploitatie van nieuw gekweekte soorten niet mag worden tegengehouden door de houders van dergelijke rechten; wijst erop dat dit grondbeginsel ook wordt erkend in artikel 13, lid 2, onder d), punt ii), van het Internationale Verdrag van de FAO inzake plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw; 18. begrijpt dat de ontwikkeling van nieuwe soorten zowel kostbaar als tijdrovend is, maar benadrukt dat dit is nodig om het Europese concurrentievermogen op dit gebied in stand te houden; stelt voor dat deze kosten gecompenseerd zouden kunnen worden door de duur van de kwekersrechten na een passende effectbeoordeling te verlengen; 19. vindt het zorgwekkend dat de wereldwijde markt voor gewasveredeling gedomineerd wordt door een handjevol grote multinationals die alleen in een beperkt aantal soorten investeren, terwijl die markt in Europa, waar de sector in belangrijke mate uit kleine en middelgrote bedrijven bestaat, meer gediversifieerd blijft in vergelijking tot de rest van de wereld; benadrukt dat de Europese markt voor gewasveredeling omwille van een gezonde concurrentie verder verbeterd moet worden; 20. vindt dat de grote wereldwijde gewasveredelingsondernemingen een zorgwekkend grote invloed hebben gekregen op de mondiale landbouw en het mondiale landbouwbeleid; benadrukt de rol van door de overheid gefinancierd onafhankelijk onderzoek dat gericht is op het algemeen belang en de voedselzekerheid op de lange termijn; 21. is tevens van mening dat de grotere ondernemingen hun gewasveredelingstechnieken beter zouden moeten exploiteren en delen, omdat die technieken, als ze indien juist worden toegepast, kunnen bijdragen aan het oplossen van aan het milieu, het klimaat en de voedselvoorziening gerelateerde problemen; 22. wijst erop dat voor kmo's een belangrijke rol is weggelegd op de zadenmarkt en in de gewasveredelingssector in de EU vanwege hun belangrijke bijdrage aan de commerciële kweek, en vestigt de aandacht op het vermogen van die ondernemingen om onderzoek en kennis om te zetten in nieuwe commerciële producten; stelt vast dat, nu de gewasveredelingssector steeds onderzoeksintensiever en steeds meer hightech wordt, de kosten en middelen voor het ontwikkelen en uiteindelijk op de markt brengen van een nieuwe soort in de toekomst een belemmering zouden kunnen vormen voor kleinere bedrijven; meent dat een adequate beschermingsduur van hun kwekersrechten en de volledige toegang tot onderzoeksresultaten in belangrijke mate zou kunnen bijdragen tot eerlijkere concurrentieverhoudingen en benadrukt dat het van vitaal belang is dat de investeringen in deze ondernemingen in de EU onverminderd doorgaan; 23. benadrukt dat het van groot belang is dat Europa het onderzoek en de praktijken op het gebied van gewasveredeling weer in eigen hand neemt en verder ontwikkelt; 24. wijst nadrukkelijk op het belang van de diversiteit van soorten in Europa en van Europees gewasveredelingsonderzoek dat gericht is op Europese behoeften, waaronder gewassen, granen en vruchten die geschikt zijn voor de lokale en regionale omstandigheden; merkt op dat elke ontwikkeling op dit gebied de Europese landbouwers zal helpen de kwantiteit en kwaliteit van hun levensmiddelen- en diervoerproductie te verbeteren; 25. benadrukt dat Europa behoefte heeft aan een verscheidenheid aan marktdeelnemers binnen de gewasveredelingssector en dat meer ondernemingen en onderzoekscentra de mogelijkheid moeten krijgen om onderzoeksprojecten uit te voeren en binnen de gewasveredelingssector actief te zijn; 26. is van mening dat het onderzoek in de gewasveredelingssector alleen kan functioneren met financiële steun op de lange termijn en dat het niet zinvol is om slechts gedurende een korte periode financiële steun te geven aan een onderzoeksproject op het gebied van gewasveredeling, aangezien het gemiddeld tien jaar duurt om een nieuwe soort te ontwikkelen; 27. benadrukt dat de EU uit hoofde van haar gemeenschappelijke landbouwbeleid de plicht heeft om de verantwoordelijkheid te nemen voor de wijze waarop het hoofd zal worden geboden aan toekomstige uitdagingen in de landbouw- en gewasveredelingssector in Europa; is van mening dat de EU een leidende rol speelt bij de ontwikkeling van duurzame gewasveredelingstechnieken en de bevordering van het onderzoek en de werkwijzen op het gebied van landbouw en gewasveredeling; 28. benadrukt dat fundamenteel onderzoek op het gebied van gewasveredeling binnen Europa moet worden gefinancierd met middelen van de EU en haar lidstaten; denkt niet dat kleine en middelgrote kweekbedrijven in de EU zelf een groot deel van het onderzoek kunnen financieren en tegelijkertijd concurrerend kunnen zijn; 29. verzoekt de Commissie om financiële middelen te reserveren en een samenhangende structuur voor onderzoek en werkwijzen op het gebied van gewasveredeling te creëren binnen onderzoeksprogramma's en andere passende beleidsinstrumenten, zodat de Europese diversiteit in stand gehouden en ontwikkeld kan worden; acht het met name van belang dat er voor onderzoeksprojecten voldoende tijd en financiële middelen worden uitgetrokken om resultaten te kunnen opleveren; benadrukt dat het ook zeer belangrijk is dat gewasveredelingsondernemingen onbeperkt toegang krijgen tot onderzoeksresultaten en dat er genoeg verschillende onderzoeksprojecten zijn om te zorgen dat een mislukking minder ernstige consequenties heeft; 30. benadrukt dat er voortdurend behoefte zal zijn aan hooggekwalificeerde banen om aan de toekomstige vraag op het gebied van gewasveredelingsonderzoek te voldoen en dat plantkunde en gewasveredeling op scholen en universiteiten en onder het grote publiek meer moeten worden gestimuleerd; wijst er met name op dat de op 18 mei 2013 gehouden "Fascination of Plants Day" een groot succes was; 31. benadrukt dat het bevorderen van de toepassing van gewasveredelingstechnieken en van het onderzoek op het gebied van landbouw en gewasveredeling het ultieme doel van wetgeving inzake gewasveredeling moet zijn; is van mening dat dit moet leiden tot producten die beter aangepast zijn aan de plaatselijke klimatologische en geografische omstandigheden, waardoor uiteindelijk hoge opbrengsten kunnen worden gerealiseerd die veilig zijn voor de menselijke gezondheid en het milieu; 32. stelt vast dat de huidige wetgeving inzake gewasveredeling op techniek is gebaseerd, en dat het moeilijk is gebleken om achteraf te bepalen welke techniek er ten tijde van de gewasveredeling is toegepast, wat aantoont dat op techniek gebaseerde wetgeving problematisch is; 33. verzoekt de Commissie, gezien de uitdagingen voor en de huidige staat van de Europese en wereldwijde gewasveredelingssector zoals die hierboven beschreven zijn, om de situatie zorgvuldig te onderzoeken en te analyseren en om doeltreffende en concrete maatregelen voor te stellen als antwoord op de enorme uitdagingen waarvoor de Europese kwekers en landbouwers zich geplaatst zien; 34. verzoekt de Commissie een omvattende strategie voor productiemiddelen in de landbouw uit te werken, vooral met betrekking tot gewasveredeling; vraagt haar tevens om een beleidskader ter ondersteuning de productiemiddelensector, die een van de kerngebieden voor de ontwikkeling en de duurzaamheid van de landbouw is; 35. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.