Debate: European coordinated response to the COVID- outbreak
Date: THURSDAY, 26 MARCH 2020
Speaker: Esther de Lange
Political group: PPE
Country: Netherlands
Language: NL

Voorzitter, deze ongekende situatie stelt ons allemaal eigenlijk voor dezelfde keuze: dragen we ons steentje bij, zorgen we voor elkaar, zien we naar elkaar om, of staan we aan de zijlijn en proberen we ons gelijk te halen, gaan we puur voor ons eigenbelang?  Now, dear colleagues, is not the moment for political grandstanding or for point-scoring. Now is the moment to fight this together. And now is not even the moment to have a debate about national versus European competences. No matter how frustrating we find it that those who always fight strong competences for the European Union, those who always resisted a strong Europe, are now screaming the loudest: ‘where is the European Commission?’ No matter how frustrating we find that, now is not the moment for that debate. Now is the moment to fight together. [...] en het steentje dat wij hier vandaag bijdragen is heel erg klein. We stellen geld beschikbaar uit de Europese begroting, we zetten de  De echte bijdrage wordt geleverd door de schoonmakers, door de bakker die elke ochtend weer zijn zaak opendoet, en door al het medisch personeel. Ik kom uit een gezin van drie dochters van wie ik absoluut de minst belangrijke baan heb op dit moment. Mijn zussen werken beiden in de medische sector. De ene is verpleegkundige en hoofd van een afdeling. Zij heeft haar ziekenhuis de afgelopen week op drie manieren moeten omvormen om maar om te kunnen gaan met deze crisis. De andere is operatieassistent en heeft zich vrijwillig gemeld om ingezet te worden in de strijd tegen deze uitbraak. Zij zijn de helden van deze crisis, niet wij. Wij dragen een heel klein steentje bij. Strakjes komt de grote discussie waarbij wij onze bijdrage weer moeten leveren, en die gaat over de langere termijn. Willen wij zo afhankelijk zijn als we zijn van andere delen van de wereld als het gaat om fundamentele medicijnen? Als India de knop omdraait, hebben wij geen paracetamol meer. En als de Zwitserse medicijnengigant Roche, die zelf geen testen kan leveren, weigert om de receptuur van zijn testvloeistof beschikbaar te stellen, dan vraag ik mij in deze crisis af: “Wie is hier de baas, de farmaceutische industrie of de mensen die hier werken aan een betere samenleving?” En net zoals voor de lange termijn ziekenhuizen permanent protocollen hebben om met nieuwe situaties om te gaan, moet straks ook de Europese Unie protocollen hebben en een crisisunit om toekomstige uitbraken te managen. Ik sluit af. De oudere generatie zegt tegen mij: “De huidige omstandigheden doen ons denken aan de Tweede Wereldoorlog.” Je kan niet gaan en staan waar je wilt en er zijn tekorten in winkels. Onnodige tekorten, trouwens, maar ze zijn er in sommige winkels. De jongere generatie  – mijn zoon is negen  – zal zich deze tijd nog herinneren als een tijd waarvan we dachten dat hij nooit zou aanbreken. De puinhopen zullen weliswaar niet zo groot zijn als na de Tweede Wereldoorlog, maar wij zullen na deze crisis puin moeten ruimen. En dan is de grote vraag: wil je bij degenen horen die verbinden, die omzien naar elkaar en die zorgen voor elkaar, of bij de gelijkhebbers die roepen aan de zijlijn? Ik heb mijn keuze gemaakt en ik dank de voorzitter van de Europese Commissie dat zij ook bij de verbinders en de bouwers wil horen. Ze heeft daarbij onze steun.