Çobanın Karısı
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Çobanın Karısı

Bir varmış bir yokmuş, bir padişahın bir oğlu varmış. Oğlan demiş ki

—Baba, ben rüyamda bir kız gördüm. Ben o kızı araya araya bulup alacağım, demiş.

—İyi, sana müsaade oğlum, git, demiş.

Gitmiş bu, böyle köy köy gezermiş. Gezerken bir pencerenin üstünde bir kız oturup dururmuş. Şöyle oğlan bakmış yüzüne. Bakınca tükürmüş onun yüzüne kız. Tükürünce hiç seslenmemiş.

—Ya rabbi şükür, demiş.

Bir elma yiyip dururmuş. Elmayı da yüzüne vurmuş oğlanın. Oğlan geçmiş gitmiş kahveye. Kahveye varınca kahvede:

—Beni bu padişah işçi alır mı ki? demiş. O da padişahın bir kızıymış.

—Bir soralım bakalım, alır mı? demişler. Sonra padişaha sormuşlar. Padişah:

—Alayım, gelsin, demiş.

İşe almış onu. İşe alınca dururken demiş ki:

—Oğlum, ben sana kızımı vereceğim.

—Ulan padişahım, benim gibi düşküne, benim gibi zebil* insana kız mı verirsin? demiş.

—Ayıp ettin sen. Ben sana kızımı vereceğim, demiş. Sonra kızını ona vermiş. Gelin etmiş kızını.

—Benim anam da yok, babam da yok. Benim kimsem yok, demiş.

—Olsun oğlum, ben sana kızımı vereceğim, demiş.

Kızını vermiş. Kızını verdikten keri dururken demiş ki padişahın oğlu:

—Benim anam da var, babam da var. Ben köyüme gideceğim. Sen de gidebilirsin, demiş hanımına.

—Baba, benim beyin anası da varmış, babası da varmış. Gidecekmiş, demiş.

Ağlamış. Ağlayınca,

—Kızım, neden ağlıyorsun? Ağlama. Ben paranız yoksa para vereyim, yiyeceğiniz yoksa yiyecek vereyim. Gidin, demiş.

Sonra bunlar gitmişler. Giderken giderken bir çöplüğe varmışlar. Orada bir tencere bulmuş, kırık bir tencere. Hanımına:

—Al bunu, bu bize lazım olacak, demiş.

Oradan onu almışlar. Sonra giderken giderken yolda çöplükte bir yorgan görmüşler.

—Bunu da al sen, bu bize lazım olacak, demiş.

Babası zenginmiş, padişahın oğlu ya, zenginmiş. Şimdi geliyor o, doğru kümese geliyor. Kümese gelince kümesin kıyılarını süpürüyor, içini süpürüyor. O yorganı, döşeği atıyor, oradan kümese giriyor. Kümese girince o padişahın oğlu çoban girdi oraya.  Padişahın oğlu babasına çoban girdi. Şimdi evlerine gıcır gıcır varıyor, tavuk kümesinde çoban görünüyor.

—Oğlum, kız bulamadın mı sen?

—Bulamadım.

Böyle dururken bir gün,

—Baba, benim düğünüm var. Hazırlanın. Okuntuları dağıtın. Benim düğünüm var, diyor.

—E kız yok ya, diyorlar.

—Kız olmasın. Siz dağıtın, diyor.

Sonra kızlar pirinç ayıklıyorlar. Pirinç ayıklarken çobanın karısına da ünlüyorlar geliyorlar. Çobanın karı da geliyor oraya, gelin olacak. Çoban ona:

—Sen azcık pirinçten çal, koynuna koy da çorbacık pişirelim de yiyelim, diyor.

—Oldu, diyor o da.

Şimdi onun dediğinden çıkmıyor bak o. Koyuyor boynuna,  oradan geliyor padişahın oğlan. Diyor ki:

—Yoklama olacak. Bakın!

Bakıyorlar. Çobanın karısından pirinç çıkıyor. Pirinç çıkınca,

—Tü yüzüne gözüne. Neden çaldın? diyorlar ona.

Kaynana kadın da diyor ki:

—Ellemeyin fakirciği. Ellemeyin, alsın, yesin, pişirsin. Ellemeyin diyor. Ona tükürüyorlar yüzünü. Sonra hoşaflık ayıklıyorlar.

—Hoşaflıktan da al. Hoşaf kaynatalım da içelim. Ondan da çal, diyor ona padişahın oğlu.

Ondan da çalıyor.

—Yoklama var, diyorlar.

Yokluyorlar. Yine ondan çıkıyor. Sonra,

—Ellemeyin, diyorlar.

Oradan tavuk kümesine varıyor. Ağlaya ağlaya ağlaya pişiriyor onu o, yiyorlar ikisi. Şimdi diyor ki padişahın oğlu ona:

—Bugün padişahın oğlunun düğünü var. Hamama gidilecek. Hani çöplükte bir tas bulduk ya, o tası al. Hamama gideceksin, diyor.

Gidiyor bu. Hamama giriyorlar. Hamam girince,

—Gelin kim ? diyorlar.

Gelin yok.

Çanağın içine bir toprak koyuyor, bir sarı altın koyuyor, bir de kuru yaprak koyuyor.

—Öyle koyun. Geçene sorun onu. Bakalım kim bilecek bu yaprağı, toprağı? diyor padişahın oğlu.

Şimdi buncağız da o tasla suya girermiş, saçcağızını tarıyormuş. Herkes çıkmış, bir o kalmış.

—Bakın içinde insan vardır. Bakın, diyor.

Bakıyorlar. Bir o varmış. Getiriyorlar. Gösteriyorlar.

—Bu ne? diyorlar.

Tabağın içindekini gösteriyorlar.

—Evvel ben anamın babamın kapısında sarı altın gibi parlıyordum. Ben buraya geleli kuru yapraklar gibi, kuru topraklar gibi kurudum, diyor ona.

—Hah, o benim hanım olacak. Benim düğün olacak, diyor padişahın oğlu.

Şimdi diyorlar ona:

—Seni biz padişahın oğluna vereceğiz. Seni biz padişahın oğluna gelin edeceğiz.

—Hayır, benim çobanım var. Beni ellemeyin, benim çobanım var, diyor.

Onu zorla yıkıyorlar, yıkıyorlar, giydiriyorlar, çobanın kıyına koyuyorlar, padişahın oğlunun kıyına koyuyorlar. Kaldırmıyor kafasını.

—Elleme beni, benim çobanım var. Ben sana varmam, diyor.

—Kaldır kafanı. Bak bana. Ben kimim? Ben seni rüyamda gördüm. Köy köy gezdim, seni ben aradım. Sen bir pencerenin önünde oturup elma yiyip dururdun. Sen tükürdün yüzüme, elmayı yüzüme vurdun. Senden ben onu çıkardım. Sen benimsin, ben seninim, diyor.

 


* Zebil: Düşkün, perişan, fakir.