Tilki Topal Dev ve Bitli Değirmenci
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

 

[TİLKİ, TOPAL DEV VE BİTLİ DEĞİRMENCİ]

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, bir Tilki ve Topal Dev varmış. Bunlar kendi hâlinde yaşayan iki garipmiş. Uzak ve küçük bir ülkede yaşarlarmış. Daima beraber gezer, beraber dolaşırlarmış. Aynı evde yaşarlarmış, evleri küçük köhne bir kulübe imiş. Yemek, ekmek  ve suları ya olurmuş ya olmazmış.

Günlerden bir gün bunlar ormanda kazma kürek çalışırken bir küp altın bulmuşlar. Başlangıçta ikisi de bu altınları eşit pay edeceklermiş. Lakin bu Topal Dev, altınların hepsine göz dikmiş. Tilkiyi ortak etmek istemiyormuş.

Akşam olmuş, yatıp uyumuşlar. Sonra Topal Dev hemen kalkmış, bakmış ki Tilki uyuyor. Hemen sessizce altınları alıp kaçmış.

Bu zavallı Tilki kalkmış ki Topal Dev yok, çok kızmış, çok üzülmüş. Ama elinden bir şey gelmezmiş. İyice perişan olmuş, günlerce aç kalmış, susuz kalmış. Artık odun toplayıp satmakla da karnı doymaz olmuş. Ülkeyi dolaşıp iş aramaya koyulmuş, dolaşmış, dolaşmış... Ama hiçbir yerde kendinin karnını doyuracak bir iş bulamamış. Derken ücra bir yerde, bir köyün yakınında bir değirmen görmüş. Burada un, bulgur öğütülürmüş. Değirmene girmiş, sormuş.

— Ben günlerce dolaşıp iş aradım ama bulamadım. Aç kaldım, susuz kaldım. Burada bana Allah rızası için bir iş var mı, demiş.

Bu değirmenin sahibi de Bitli Değirmenci adında iyi kalpli bir adammış. Tilkiye yemek vermiş, su içirmiş, onu ağırlamış. Ve hâline acımış.

— Aslında burada benim karnım bile zor doyuyor, ama sen iyi birine benziyorsun, iyi kötü çalışır, idare ederiz, demiş.

Tilki çok sevinmiş ve Bitli Değirmenci’ye dua etmiş. Tilki, Bitli Değirmenci’nin yanında çalışmaya başlamış ve çok iyi anlaşıyormuş onunla. İkisi de birbirleriyle çok iyi arkadaş olmuşlar, birbirlerine çok güvenmişler.

Bitli Değirmenci, tilkiden çok memnun kalmış ve onunla her bir şeyini paylaşmış.

— Yav tilki! Sen çok iyi bir adammışsın, keşke daha önce tanışsaymışız, demiş.

O da çok mutlu olup, hürmetler etmiş, çok şaşırmış. Neleri varsa birbirleriyle paylaşmışlar. Ama işleri pek iyi değilmiş. Her gün kıt kanaat idare ediyorlarmış, kuru ekmek yiyorlarmış.

Yine bir gün konuşurken Bitli Değirmenci demiş ki:

— Tilki ağa, buraya yakın bir ülke var. O ülkenin padişahının bir kızı var. Güzel mi güzel, alımlı mı alımlı, nur yüzlü huri, peri sanki. Hep onun hayalini kuruyorum, demiş.  Tilki de:

— Niye hayalini kuruyorsun Bitli Değirmenci? İstersen bu hayalin gerçek olur, demiş.  Bitli Değirmenci:

— Aman Tilki sen ne diyorsun, nasıl gerçek olacak? O bir padişah kızı, beni ne yapsın, ben bir Bitli Değirmenci’yim, ben değil onu almak, sarayın yakınına bile yaklaşamam. Sokmazlar, demiş. Tilki de:

 — Sen ne yapacaksın, sen gerçekten padişahın istiyor musun, demiş.  O da:

— İstemez miyim, elbette her şeyden çok istiyorum, demiş.  Tilki çok sevdiği arkadaşına:

— İstediğin yakında gerçek olacak, demiş.  Bitli Değirmenci yine gülmüş:

— Eğlenme benimle tilki kardeş, olur mu böyle şey, demiş.

Tilki çok kurnazmış ve aklına iyi bir fikir, bir çapanlık gelmiş. “Ben sana bu kızı avrat yaparım, ama benim dediğim her şeye uyacaksın.” diye şart koşmuş. Tabi ki Bitli de kabul etmiş.

Bunlar düşmüşler yola. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Sonunda o ülkeye varmışlar. Kendilerini, diğer ülkenin padişahının oğlu ve yeğeni olarak tanıtacaklarmış. Bitli Değirmenci demiş ki:

— Ya tilki, bize inanırlar mı? Sonra kellelerimizden de olmayalım?   Tilki:

— Sen bana bırak, sesini çıkarma. Ben inandırırım, sen bana güven, demiş.

 Orada durmuşlar. Tilkinin elbiselerini çıkarmış, ırmağa atmış, yüzüne falan çamur sürmüş. Bitli:

— Yahu tilki ne yapıyorsun delirdin mi, demiş. O da:

— Yoksa kim inanır senin padişah oğlu olduğuna. Sonra sen burada bekle, ben padişahın sarayına gidiyorum, hemen geleceğim. Sen şu sabunu al, bir güzel yıkan ırmakta, demiş.

Sonra tutmuş sarayın yolunu. Saraya varınca feryat, figan bağırmış. Askerler yanına gelmiş.

— Ne oldu, niye bağırıyorsun, ne bu hâl, demişler. O da:

— Ben komşu ülkeden geliyorum, padişahın oğlu buraya geliyordu, bir yığın hediye ve sandıklar dolusu altınlar vardı; ama yolda haydutlar kervanımıza saldırdılar, her şeyimiz çaldılar, şehzademe de zarar verdiler. Oysa o padişahımızı ziyarete geliyordu, demiş.

Hemen padişaha haber vermişler. O da, hemen adamlarını göndermiş, Bitli Değirmenci’nin yanına. Tilki:

—  Lakin padişahım, şehzademin elbiselerini de parçaladılar, demiş. Padişah da en güzel giysilerden vermiş, göndermiş. Bitli’nin yanına gelmişler. Onu hemen alıp konağa getirmişler.

Padişah onları ağırlamış, hürmet etmiş, yemişler, içmişler. Sonra kurnaz tilki durumu iyice anlatmış.

— Bizim padişahımız başka bir ülkeye davetli olduğu için gelemedi, demiş.  Ve devam etmiş:

— Padişahım, biz sayın şehzademe, değerli kızınızı Allah’ın emri ile istemeye geliyorduk, ama başımıza bunlar geldi, demiş. Padişah çok sevinmiş.

— Şeref duydum. Ama bir gün sizin ülkenizin sarayına gelip görmek isterim, bir babayım oraları bir göreyim, hatta şimdi hep beraber gidelim, demiş.

Bu bizim Bitli ve tilkiyi bir korku almış. Lakin tilki hemen bir kurnazlık düşünüp:

— Padişahım! Tabii gideriz, şeref duyarız, ama biz önden gidip hazırlıkları yapalım, size bir ağırlama olsun diye, demiş. Padişah da:

— Haklısınız, demiş. Bunlar atlarla düşmüşler yola ikisi. Bitli:

— Tilki ne yapacağız şimdi? Oyunumuz ortaya çıkacak, demiş.  Tilki düşünmüş.

— Topal Dev zengin olup altınları kaçınca kendine öyle bir konak yaptırmış ki dillere destan. Topal Dev’in konağına biz yerleşeceğiz, demiş.

Yine bir planı varmış. Topal Devin yanına bir telaşla varmış. Ona seslenmiş:

— Hey Topal Dev! Çabuk kaç, padişah senin hazinesini bulup kaçtığını öğrenmiş, çok kızmış, askerler geliyor, seni kesecekler, demiş.  Topal Dev korku içinde:

— Aman Tilki ben ettim, sen etme, kurtar beni, demiş.  O da:

— Sen benim ne de olsa eski arkadaşımsın, sana yardım edeceğim, demiş ve devam etmiş.    

— Şu karşıda orman var, sen git, onun içine saklan, demiş.

Topal hemen gidip ormanın içine girmiş. Tilki o gidince kurtları onun arkasına göndermiş. Baş başa eğlenin, demiş. Sonra Topal Dev’in konağına yerleşmişler. Ve padişahı davet etmişler. Padişah gelmiş, oraları gezmiş. Çok beğenmiş.

— Bu konak benimkinden bile güzelmiş, demiş.

Padişah onlara yanında altınlar, mücevherler hediye etmiş. Kırk gün kırk gece düğün ile Bitli Değirmenci, padişahın kızı ile evlenmiş. Biraz zaman sonra Tilki hastalanmış.

— Padişahın kızı, bu bizimle niye kalıyor, atalım dışarı, gitsin, demiş.

Bitli istemeyerek de olsa kabul etmiş ve atmışlar dışarıya. Tilki çok perişan olmuş, üzülmüş, çok içerlemiş. Kalkıp her şeyi prensese anlatmış. Tabii padişahın kızı daha durur mu? Çıkmış, babasının sarayına dönecek. Bitli başlamış tilkiye yalvarmaya:

— Ne olur Tilki Ağa etme, tutma. Git, durdur bir şeyler yap. Bir daha böyle yapmayacağım, demiş.

Tilki, emin olunca hemen koşmuş, prensese yolda yakalamış. Demiş ki:

— Ben o sinirle iftira ettim. Öyle bir şey yok, biz küçükken evcilik oynardık, onun lakabı Bitli Değirmenci idi ondan dedim, demiş.

Prensesi tekrar ikna etmiş, geri getirmiş. Bitli de arkadaşına bir daha böyle nankörlük yapmamış, her şey tekrar yoluna girmiş.

Ve birlikte koca konakta mutlu, huzurlu, bereket ve bolluk içinde hayat sürmeye devam etmişler.