Hefika Masalı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış, bir yokmuş köyün birinde bir zengin bir de fakir kız kardeş varmış. Bu fakir ailenin hiçbir şeyi yokmuş çok fakirlermiş. Bu kadının kocası kazlara gidermiş. Kadının kendisi de hamileymiş. Kış gelir, kadın doğumunun yaklaştığını kocasına söyler. Nerde doğacağını sürekli kendi kendine düşünür. Bir gün kadın kocasına bari beni hamamın bir köşesine götür de sıcak bir yerde doğurayım der. Kocası kadını bir hamamın köşesine bırakıp gider. Hamam çok karanlık, kadın ise sürekli ağlamaktadır. Kadın ne görsün kapı açılır bir nene, bir gelin, bir de kız kapıdan içeri girer. Gelinin elinde bir yatak, kızın başında bir tepsi yemek, nenenin elinde bir bohça vardır. Nene kadına ebelik eder. Çocuk henüz dünyaya gelmeden gelin eğer kız olursa benim adım olsun der. Gelinin adı da Hefika’dır. Nene de çocuk ağlasın yağmur yağsın, gülsün gül açsın; kız da banyo yapsın suyu altın olsun der. Sonra kadın doğum yapar, güzel bir kızı olur adını da Hefika koyarlar. Kadının karnını doyurup giderler. Onun sabahı kadının kocası gelir kadını böyle yatakta görünce ne olduğunu sorar kadın da olup biteni kocasına anlatır. Kadın eşyaları toplayıp kocasıyla evlerine giderler. Adam kazlara gitmeye hazırlanırken kadın gitme der; bugün kızı banyo yaptıralım. Kocası da tamam der.

 

 Adam bir leğen, bir ibrik sıcak su getirip kızı banyo yaptırırlar bide ne görsünler suyun hepsi altın olur. Kadın hamama gelen kızın dileğinin kabul olduğunu görür. Adam da ceplerini altın doldurup çarşıya gider, karısına ve evine lazım birçok eşya alır. 1-2 gün öyle kızı yıkadıkça birçok altın elde ederler. Adam da bu altınlarla kendine güzel bir ev yapar. Her yer altın, kızın beşiği bile altındır.

 

   

 

 

    Zengin kardeşinin kızının da düğünü vardır. Kızına biraz et ve ekmek verip teyzesine götürmesini ister. Kız gelir ki ne görsün kapı baca hep altın ev saray gibidir. Kız hemen gidip annesine anlatır annesi inanmaz kendi gözleriyle gelip görür. Ve bunun nasıl olduğunu sorar kardeşi de gerçekleri saklar, akşam yatıp kalktıktan sonra böyle olduğunu söyler. Zamanla Hefika büyür güzel bir kız olur. Belli bir süre sonra kadının zengin ablası kızına ne varsa o kızda var sen onu al bir çayıra götür banyo yaptır orada bakalım kızda ne var. Köyün kudretli Paşası da Hefika’ya âşık olur. Teyzesinin kızı Hefika’yı götürür, annesi ise Hefika’yı sakın suya girme, olacakları biliyon diye tembih etmiştir. Hefika da tamam deyip gider. Bunları da Paşa duyar. Bir ağacın kenarında kendini saklar. Teyzesinin kızı zorla Hefika’yı suya koymaya çalışır. Hefika saçını açar tokasını ağacın başına koyar.

Hefika yok desede en son direnemez elini suya koyar. Elini koyduğu yer altın olur. Hefika o altını çimin altına saklar. Paşa bunu ağacın kenarında görür, Hefika ise suya girmeyeceğini söyler. Paşa kızın tokasını ağacın başından alır. Kız tokasını bulamayınca ağlar; yağmur yağmaya başlar, Paşa ağacın tepesinde ıslanınca tokayı yere atar ve Hefika tokasını bulup sevinir sevindikçe de güller açar. Hefika o gülleri toplar ki kimse bir şey anlamasın.

Sonra Paşa Hefika’yı istemeye gelir. Kızın teyzesi ben Hefika’ya yenge olurum der. Hefika gelin olur, kızı götürürler teyzesi Hefika’yı arabadan atar. Kızını Paşa ile evlendirir. Hefika orada iki fidan olur. Teyzesinin kızı da bu fidanları görüp annesinden ister annesi bu fidanları alıp kızına verir. Paşa da Hefika ile evlenmediği için sürekli ağlamaktadır. Kız Paşa’nın ağladığını görünce bu fidanları kırıp bahçeye atar. Bu fidanlar iki güvercin olur. Sonra teyzesinin kızı Paşa’dan bu güvercinleri kesmesini ister. Paşa da bunları keser ve güvercinler bir iğne olur. Yoldan geçen bir nene bu iğneyi görür ve evine götürür. Bu nene de kazlara gidermiş, nene kazlara gittiği vakit Hefika iğne halinden çıkar neneye yemek pişirir, iş yapar ve kilim dokurmuş. Ve nene gelmeden kız iğneye dönüşürmüş. Nene evde peri mi var bu işleri kim yapıyor diye sürekli düşünür ve korkarmış. Bir gün nene kazlara gitmeyip bir köşeye gizlenir. İğnenin güzel bir kıza dönüştüğünü görür. Kız bütün işleri yapıp tam iğneye dönüşürken nene kızın saçını tutar. Kızım sen napıyorsun? Nereye gidiyorsun? Sen benim kızımsın der ve Hefika’nın gitmesine izin vermez. Hefika tamam der ama kimseye bir kızın olduğunu söyleme diye tembih eder. Sonra nene kızın başını yıkar su altın olunca nene de zengin olur.

   Bir gün kış olur, Paşa atlarını dağıtır. Hefika nene git bir tane de sen Paşa’dan at al der. Nene de gidip at ister ama Paşa sadece hasta bir atın kaldığını nenenin isterse bu atı almasını ama öldüğünde postunu getirmesini ister. Nene de atı alıp gelir. Hefika atın kulağına sahibinin gelmeyene kadar kalkmamasını söyler. Yaz olur, Paşa bütün atlarını toplar sadece neneye verdikleri at kalır.

 Paşa hizmetkârları atın postunu alması için gönderir. Hizmetkârlar ne görsünler at ölmemiş tam tersine daha iyi ve kuvvetlidir. At baya kilo almış ve hizmetkârlara çifte atarmış.

Kimsenin yakınlaşmasına izin vermez. Hizmetkâr Paşa’ya atın çok iyi olduğunu ama atın gelmediğini bildirirler. Paşa’nın kendisi atı almaya gider. At bu kez yine kalkmaz. Paşa neneye buna kim baktı böyle o gelsin kaldırsın der. Nene kızının baktığını söyler. Kız gelir ata kalk der o an at yerinden kalkar. Paşa o an böyle bir gücün Hefika da olacağını bilir. Ve bu kızın Hefika olduğunu anlar kızı alıp sarayına götürür. Evlenip bir ömür boyu mutlu mesut olurlar