Sırlı Post
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

SIRLI POST

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kadın yaşarmış... Bu kadının hiç çocuğu olmamış, ama hayvancılık yaptığı için sürüsü varmış.

Bir gün, ağıldan sürüsünü çıkarmış, onları otlatmaya götürmüş. Koyun, kuzu bir arada otlarken gözü oğlaklara takılmış. Sağa, sola koşup hem birbirleriyle hem de anneleriyle eğleniyorlarmış. Onları o kadar çok seyretmiş ki kanı kaynamış. Kendinin de böyle çocukları olsun istemiş. Hemen ellerini havaya kaldırıp:

— Allah’ım! N’olur bana da bu oğlaklar gibi bir çocuk ver, diye dua etmiş.

Akşam vakti olunca hayvanlarını toplayıp eve getirmiş. Kafasında bu düşünceyle yatağına girip yatmış. Allah’tan, olacak ya o gece hamile kalmış. Günler, aylar derken kadının ağrısı tutmuş*. Şöyle böyle derken bir oğlak doğurmuş. Bu haberi herkes duymuş. Görmeye gelenler olmuş; ama kadın, oğlağı hiç kimseye göstermemiş.

Aradan bir zaman geçmiş, kadın hastalanmış, hâlsiz düşmüş. Bu arada oğlak da büyümüş, insan gibi konuşmaya başlamış.

Kadın, bir sabah eline çamaşır kazanını almış, dereye çamaşır yıkamaya gidecekmiş. Hasta olduğu için artık çamaşır mamaşır zoruna gidiyormuş. Kapıdan çıkarken bir yandan da:

— Ya Rabbi! Hep böyle çile mi çekeceğim? Ben ne zaman bu işlerden kurtaracağım, diye şikâyet ediyormuş.

Oğlak, annesinin şikâyetine dayanamamış, önüne geçip:

— Anne, çamaşırları ver, ben yıkayayım, ama yanıma hiç kimse gelmesin. Ben orada uğraşırken kimse bana gülmesin, demiş.

Annesi, kıyamamış:

— Yavrum, sen nasıl yapacaksın, diye ağlamış.

Oğlak, kirli çamaşırları toplamış, derenin kenarındaki çamaşırhaneye gitmiş. İçeri girince kapıyı üstünden kilitlemişler. Oğlak, kapıyı kilitleyenlere şöyle seslenmiş:

— Akşam olunca gelin, beni alın.

Oğlağın üstünde bir postu varmış. Hemen postu çıkarmış, asmış. Postu çıkarır çıkarmaz ayın on dördü gibi bir kız olmuş. Ay, kızdan parlak; kız, aydan daha parlakmış. Hemen çamaşırları bir solukta yıkayıp sepete doldurmuş. Sonra da kendi yıkanmaya başlamış. Kızın on parmağında on tane yüzük varmış. Çamaşır yıkamaya başlamadan evvel yüzüklerini çıkarıp bir yere koymuş.

Meğer bu sırada padişahın oğlu, atını sulamaya gelmiş. Bu kurnanın da yarısı içindeymiş, yarısı dışındaymış. Atı kurnaya doğru sürmüş, at ürkmüş. Bir daha sürmüş, at yine ürkmüş. Padişahın oğlu:

— At niye ürktü ki, diye merak etmiş, eğilip kurnanın içine bakmış.

Bir de ne görsün? Kurnanın içinde altın yüzükler yok mu?! Bunlar oğlağın yüzükleriymiş. Hemen eğilip yüzüğün birini almış, cebine sokmuş. Gözü çamaşırhaneye ilişmiş. “Acaba içeride biri mi var? Yüzükler onun mu ki,” diye düşünmüş.

Cebinden bıçağını çıkarıp çamaşırhanenin tahtadan yapılmış tarafını kesmeye başlamış. Gözünün göreceği kadar bir delik açmış, içeriye bakmış. İçeride ayın on dördü gibi bir kız görmüş. Çok şaşırmış. Öyle şaşırmış ki atını bile unutmuş. “Bu kimin kızı acaba?” diye düşünmeye başlamış.

Kız, işini bitirmiş, postunu giymiş. Yine bir oğlak olmuş.

Akşam olunca gelip kızın kapısını açmışlar. Padişahın oğlu, içeriden çıkanın oğlak olduğunu görünce çok şaşırmış. Oğlak eve giderken o da görünmeden onları takip etmiş.

Padişahın oğlu, atına atlayıp eve gelmiş. Ne gördü, ne yaşadıysa baştan sona babasına anlatmış. Oğlağa dünür gitmesini istemiş.

Babası kabul etmeyip:

— Olmaz oğlum! Ben bir padişahım. Bizim şanımız, şerefimiz var, demiş.

Oğlan:

— Eğer o oğlağı almazsanız kendimi öldürürüm, demiş.

Padişah, ne dediyse oğlunu vazgeçirememiş. Sonunda çaresiz kalıp:

— Gidin, o oğlağı isteyin, diye emir vermiş.

Bunun üstüne gidip oğlağa dünür olmuşlar. Annesi de vermiş. Derken düğün hazırlıkları başlamış. Padişah, bu durumu bir türlü kabul edememiş. Başını alıp başka memleketlere gitmiş. Bunlar da kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar.

Sabah olmuş, gelin almaya gitmişler. Oğlağı ata bindirmişler. Oğlak, attan ata, attan ata atlayarak gidip ocağa girmiş, her tarafını küle belemiş*. Tekrar ata bindirmişler, yine aynısını yapmış. Yine ata bindirmişler, yine yapmış. En sonunda oğlağı ata bağlayıp götürmüşler.

Akşam olmuş, bunlar gerdeğe girmişler, ama millet buna çok gülmüş.

Padişahın oğlu, oğlağa:

— Şu postunu çıkar, demiş.

Oğlak çıkarmak istememiş. Oğlan, postu çıkarmak için uğraşmış.

Oğlak:

— Postumu çıkarır çıkarmaz yak, demiş.

Padişahın oğlu:

— Senin sırrını biliyorum, seni yıkanırken gördüm, demiş.

Padişahın oğlu, cebindeki yüzüğü çıkarıp kızın parmağına takmış. Oğlak, padişahın oğlunun sırrını öğrendiğini anlamış, postunu çıkarmış.

Padişahın oğlu, postu yakmış. Sabah olunca oğlağın eltileri bir merakla gelmişler:

— Hele şu oğlağa bir bakalım, diyerek içeri girmişler.

Bakmışlar ki ayın on dördü gibi dünya güzeli bir kız, yatakta yatıyor.

— Aman! Bu nasıl iş böyle, demiş, şaşırıp kalmışlar.

Hemen padişaha müjdeyi vermişler.

— Gelinin bir oğlak değilmiş, meğer dünya güzeli bir kızmış, demişler.

Padişah, bu müjdeli habere pek sevinmiş. Memleketine geri dönmüş. Hemen bir küp altın vermiş. Kızın ana babasına da mükâfatlar vermiş.

Oğlanla kız da muratlarına ermişler...

 


* ağrısı tutma: Doğum sancısının başlaması.

* belemek: Bulamak, bulaştırmak.