umutphp/masallar huggingface dataset:
Kabak Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

KABAK KIZ

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, keçiler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ülkenin birinde bir kadın varmış. Bu kadının hiç kızı olmazmış. Kadın:

— Allah’ım sen bana bir çocuk ver; tek, kabaktan olsun, demiş. Kadının çocuğu olmuş ama kabaktan. Kadın bakmış ki kız, kabak. Yükün altına atmış. Kabağı yarmış bakmış ki bir güzel kız…

Bir gün kızlar süpürge toplamaya giderlerken Kabak Kız’ı da çağırmışlar. Kabak Kız da arkalarından yuvarlana yuvarlana gitmiş. Az gitmişler uz gitmişler, yollarını kaybetmişler. Bir bakmışlar ki: bir tarafta tütün tütüyor, bir tarafta it ürüyor.

— Tütün tüten yere mi, it ürüyen yere mi gidelim, demişler. Sonunda tütün tüten yere gitmeye karar vermişler. Tütün tüten eve gitmişler ki: ne görsünler bir koca dev, bir de kadın. Kadın:

— Ne işiniz var burada, dev sizi görürse hepinizi yer, demiş. Gizlice bunları içeri almış. Dev uyanmış:

— Hım… bura insanoğlu insan kokuyor, demiş. Sonra dev kızları uyutup yemeye karar vermiş. Sık sık sorup:

— Kim yattı, kim yatmadı, dermiş. Kızlar:

— Herkes yattı, Kabak Kız yatmadı, dermişler. Dev sormuş:

— Kabak Kız sen niye yatmadın? Kabak Kız:

— Anam bana tavada ekmek pişirirdi, yerdim de yatardım, demiş. Dev tavada ekmek pişirmiş, Kabak Kız’a yedirmiş. Dev, yine sormuş:

— Kim yattı, kim yatmadı? Kızlar:

— Herkes yattı, Kabak Kız yatmadı, demişler. Dev:

— Kabak Kız, sen niye yatmadın, demiş. Kabak Kız:

— Anam bana kuzu kızartıp yedirirdi de ben öyle yatardım, demiş. Dev kuzuları kızartmaya gidince Kabak Kız suları devirmiş. Kuzuyu yedikten sonra dev:

— Kim yattı, kim yatmadı, demiş. Kızlar:

— Herkes yattı, Kabak Kız yatmadı, demişler. Dev:

— Kabak Kız sen niye yatmadın, demiş. Kabak Kız:

— Anam bana iki helke* su içirirdi de ben öyle yatardım, demiş. Dev suya gidince kızlar kaçmış. Yolda acıkınca Kabak Kız devden istediklerini kabağından çıkartmış, yemiş içmişler, sağ salim evlerine varmışlar.

Onlar yemiş içmiş, yer altına geçmiş; siz de yiyin, için muradınıza geçin.

*helke: Bakırdan yapılmış bakraç, kova.
Tilki ile Yılan
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

Bir tilki ile bir yılan arkadaş olmuşlar. Tilki yılana demiş ki:

— Biri bana saldırdığında beni koru, senden nasılsa herkes korkar, demiş. Yılan:

— Benim ayağım yok, sende beni sırtına al da sudan karşıya geçir, demiş.

Böyle bir anlaşma yapmışlar ve uzun zaman gelmişler gitmişler. Yolculuğun birinde yılan tilkiyi öldürmeye karar vermiş. Yılan:

— Yeter artık! Ben bu işten sıkıldım, demiş. Bir suya gelmişler, yılan tilkinin omzuna çıkmış. Sudan geçerken tilkinin boğazını sıkmaya başlamış. Tilki sıkıldığını anlayınca yılana demiş ki:

— Ya hu, beni sıkıyorsun bu ne iş böyle anlamadım, demiş. Yılan:

— Düşüyorum da o yüzden sana iyice sarıldım, demiş.

Tilki hemen yılanın ne yapmak istediğini anlamış ve içinden şunları geçirmiş:

— Bu iş sarılma işi değil, yılan bana oyun ediyor, galiba beni öldürecek, diye düşünmüş.

Kafasından hemen bir plan yapmış ve tilki yılana şöyle demiş:

— Seninle günlerdir arkadaşlık yapıyoruz, sonunda ölüp gideceğiz. Senin şu yüzüne bir daha doya doya bakayım, demiş. Yılan da tilkinin üzerinden ileriye doğru kafasını uzatmış.

Tilki, hemen yılanı kafasından kapmış ve oracıkta öldürmüş. Tilki yılanla beraber sudan çıkmış. Yılanı da kenara uzatmış ip gibi. Kendi kendine şöyle söylenmiş:

— Arkadaşlık öyle eğri büğrü olmaz, işte böyle dosdoğru olur, demiş.
Sabır Taşı
(Akdeniz Bölgesi, Kahramanmaraş)

Bir ananın bir tek kızıymış. Güneşte otururmuş. Bir kuş gelmiş. Her gün:

— Hey kızcağız, kızcağız, der gidermiş. Kız:

— Anne, bir kuş geliyor bana her gün ‘Hey kızcağız, kızcağız diyor.’ gidiyor, demiş. Annesi demiş ki:

— Ne diyorsun kuşcağız de, demiş. Kız, kuşa:

— Ne diyorsun kuşcağız, demiş. Kuş:

— Yedi sene ölü başı bekleyeceksin, yedi sene de diri başı bekleyeceksin, demiş.

Bir hortum geliyor, bir binanın içine kızı atıyor. Kız bakıyor ki bir ölü yatıyor. Yedi sene ölünün başında oturuyor. Aşağıdan da göçmen geliyor.

— Bacım ben yedi senedir oturuyorum, biraz da siz oturun, diyor. Göçmen oğlanı alıp dizine koyuyorlar. Oğlan birkaç gün geçtikten sonra uyanıyor. Bakıyor ki başında bir göçmen kızı bekliyor. Bu kızla evleniyor. Diğeri de:

— Bana bir sabır taşı al, diyor. Oğlan taşı alıp geliyor. Kız başlıyor anlatmaya:

— Ben bir ananın tek bir kızıydım. Bir kuş geldi. “Hey kızcağız, kızcağız, dedi. Anama dedim. Anam da:

— Ne diyorsun kuşcağız de, dedi. Ben de:

— Ne diyorsun kuşcağız, dedim. Kuş da:

— Yedi sene ölü başı, yedi sene diri başı bekleyeceksin, dedi. Yedi sene bekledim. Oradan göçmen kızları geçiyordu. Yoruldum ve onlara:

— Biraz da siz bekleyin, dedim. Kız konuştukça sabır taşı dayanamayıp şişiyormuş.

— Sonra göçmen kızının dizine koyunca uyanıyor, onunla evleniyor, demiş. Sabır taşı o kadar şişiyor ki taş patlıyor. Kız:

— Sen dayanamadın, ben nasıl dayanayım, demiş. Oğlan da kızın anlattıklarının hepsini duyuyor ve bu kızla evleniyor.
Alın Yazısı 
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş; develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken; bir padişah varmış. Bu padişahın bir de yakışıklı oğlu varmış.

Bir gün padişahın oğlunun canı sıkılmış, arkadaşlarını yanına alıp ava çıkmış. Arkadaşlarıyla gezinirlerken, birden hava bozmuş. Fırtına çıkmış, rüzgâr ağaçları savuruyormuş.

Padişahın oğlu ve arkadaşları sığınacak bir yer aramışlar. Bir mağara bulmuşlar. Padişahın oğlu arkadaşının birine mağaraya gidip bakmasını söylemiş. Arkadaşı mağaraya gitmiş, aradan zaman geçmesine rağmen arkadaşı dönmeyince, padişah diğer arkadaşını göndermiş; fakat o da gidip gelmeyince, bu sefer padişahın oğlu kendisi gitmiş.

İçeri girince çok hoş bir ev ve iki melek görmüş. Meleklerden biri günah ve sevapları; diğeri ise alın yazısını yazıyormuş.

Padişahın oğlu, mağaraya girince ‘Hava birden bozdu, Cenab-ı Allah’ın takdiri” demiş. Sonra padişahın oğlu meleklere arkadaşlarının nerede olduğunu sormuş. Melekler de:

— Arkadaşların Allah’a isyan etti, o yüzden onu taş ettik, demiş. Padişahın oğlu da arkadaşlarını istemiş. Padişahın oğlu, alın yazısı meleğine ileride kiminle evleneceğini, alnının yazısını sormuş. Melek de:

— Falanca yerde bir yörük ağasının kızı var, bugün doğdu, onunla evleneceksin, demiş.

Sonra padişahın oğlu arayıp kızın çadırını bulmuş. Gerçekten de kundakta yatan bir bebek varmış. Padişahın oğlu, bu daha bebek, bu büyüyecek de ben de evleneceğim, çok zaman var diye düşünüp kılıcı ile bebeğin göğsüne bir darbe indirip oradan kaçmış.

Aradan yıllar geçmiş. Padişah, oğluna evlenmediği için söyleniyormuş, mürüvvetini görmek için sabırsızlandığını söylemiş.

Bir gün, padişahın bir komşusu olmuş. Padişahın oğlu bu yörük ağasının kızını görmüş, beğenmiş; babasına gelip söylemiş.

Padişah kızı istemiş, ağa da vermiş. Bunun üzerine kırk gün kırk gece düğün yapmışlar.

Padişahın oğlu ile kız gerdeğe girmişler. Oğlan bakmış, kızın göğsünde yara izi var. Ne oldu diye sormuş. Kız da ben küçükken, haydutlar çadırımıza girip beni öldürmeye çalışmışlar. Yaralayıp kaçmışlar, ama ben ölmemişim.

Padişahın oğlu kıza suçunu söylemiş, kızdan af dilemiş. Kızın dizlerine kapanmış. Sonra da birlikte güzel, mutlu bir hayat geçirmişler.
Kız Kardeş Sevgisi
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, dedem ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir evde yedi oğluyla yaşayan bir aile varmış.

Oğlanlar bir kız kardeş isterler analarından. Anneleri bir gün hamile kalır. Aradan zaman geçer doğum zamanı gelir çatar. Oğlanlar analarına:

— Kız olursa kapıya elek, oğlansa ok as, derler. Kızı olan ana kapıya elek asar. Ama komşuları eleğin yerine ok asar. Oğlanlar görünce dönüp giderler evden.

Aradan uzun zaman geçer, kız büyür. Bir gün ev süpürürken bir üzüm bulur. Yiyeceği sırada üzümü Mincini Minik adlı köpek üzümü ister. Ama kız üzümü vermez. Köpek de ateşe pisler, ateş söner.

Kız da bunun üzerine ateş bulmak için “Tütün tüten yere mi, it üreyen yere mi gideyim? ”diye düşünür. Tütün tüten yere gitse devler vardır. İt üreyen yerde itler vardır. Sonunda tütün tüten yere gider.

Gittiğinde devin anası fedik* kaynatmaktadır. Dev ise uyumaktadır. Dev anası ateşi verir. Bir etek fedik, bir top ip verir. Ona çabuk gitmesini söyler. Çünkü dev uyanırsa onu yiyeceğini bilir.

Kız, fediği dökerek, ip eğirerek eve gelir. Dev de bu sırada uyanır:

— Burada bir insanoğlu kokuyor, der. Fedik döküntüsünü takip ederek evi bulur. Kapıyı çalar. Kız arka kapıdan kaçar. Az gider, uz gider. Bir kulübede ışık görür. Kapıyı çalar, kapıyı açanlara kendini tanıtır. Bu arada kulübedekiler erkek kardeşleridir. Erkek kardeşler bunun kendi kız kardeşleri olduğunu anlarlar. Hemen içeri alırlar.

Ertesi gün işe giderken kardeşler bacılarına kapıyı kimseye açmamasını söylerler. Sabah dev gelir, kapıyı çalar. Dev:

— Kardeşlerin yüzük gönderdi, parmağını uzat, takalım, der.

Kız bunun üzerine parmağını uzatır. Dev kızın parmağını yakalayarak yemeye başlar. Kız hemen oraya bayılır, kalır. Kardeşler gelince kapıyı açan olmaz:

— Bacadan girelim, derler. Biri girer, bacısını o hâlde görünce o da düşer bayılır. Diğer ikincisi girer kapıyı açar.

Kız ayılınca olanları anlatır. Kardeşler, dev yarın da gelir diye ava gitmezler, evde kalırlar. Dev gelir:

— Kardeşlerinden sana bir şeyler getirdim, der. Kız kapıyı açar. Kapının arkasındaki kardeşler deve kılıçlarını saplayarak devi öldürürler. Dev:

— İnsanoğlu bir daha vur, der. Çünkü bir daha vurunca dev dirilecek. Kardeşler de:

— Yok ben anamdan bir kez doğdum, der. Dev ölür. Kardeşler ailelerinin yanına giderek mutlu mesut yaşarlar.

*fedik: Kaynamış mısır veya buğday.
Yumurgan Böceği İle Fındık Faresi
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Yumurgan Böceği ile Fındık Faresi

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde Bettan Hanım adında bir yumurgan böceği varmış. Bettan Hanım evlenmek istiyormuş. Önüne gelen hayvana horoza, kirpiye, kurbağaya:

— Benim adım Bettan Hanım, saçı uzun Settan Hanım. Benimle evlenir misin, diyerek evlenme teklif etmiş. Hiçbirisi kabul etmemiş. En sonunda fındık faresine rastlamış ve ona evlenme teklif etmiş:

— Benim adım Bettan Hanım, saçı uzun Settan Hanım benimle evlenir misin, diye sormuş. Fındık faresi de:

— Benim adım Süllüm Bey, diyerek evlenme teklifini kabul etmiş. Evlenmişler. Bir duvarın kovuğunda yuva kurmuşlar ve orada yaşamaya başlamışlar. Bir gün fare Süllüm Bey bakmış ki unları kalmamış.

— Ben değirmene gideyim de biraz un getireyim, demiş. Bettan Hanım da:

— Çamaşırlarımız kirlendi, ben de çamaşırları yıkayayım, demiş. Süllüm Bey değirmene gitmiş. Bettan Hanım da bir atın izine birikmiş suya eğilerek çamaşırlarını yıkamaya başlamış. Biraz eğilince suyun içine düşmüş. Çırpınmış çabalamış sudan çıkamamış. O sırada oradan atlılar geçiyormuş. Bettan Hanım atlılara seslenmiş:

— Tıkır tıkır atlılar, tıkırtısı tatlılar, değirmene varırsanız, Süllüm Bey’e diyesiniz, beni gelsin buradan kurtarsın. Atlılar da:

— Olur, deyip değirmene gidip Süllüm Bey’e söylemişler. Süllüm Bey koşarak gelmiş suya eğilmiş:

— Ver elini çekerek, demiş. Elini uzatmış. Bettan Hanım da naz etmeye başlamış:

— Hadi ben sana küserek, demiş. Süllüm Bey, birkaç kez tekrarlamış, fakat her seferinde Bettan Hanım’dan aynı cevabı almış. En sonunda Süllüm Bey sinirlenmiş, çukurun kenarındaki toprakları Bettan Hanımın üzerine yığmış ve oradan gitmiş.
Üç Kardeş
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; tıngır elek, tıngır felek, demişler, bu masalı şöyle anlatmışlar:

Bir köyde yaşayan üç çocuklu mutlu bir aile varmış. Bir gün çocukların annesi hastalanıp ölmüş. Babaları tek başına çocuklara bakamayınca başka bir kadınla evlenmiş.

Üvey anneleri babalarının yanında çocuklara iyi davranırmış. Ama babaları işe gidince bütün işleri çocuklara yaptırıp onları dövermiş. Çocuklar babalarına bu durumu anlatamıyorlarmış. Çünkü babalarının yanında onlara çok iyi davranırmış. Ama artık çocukların dayanacak gücü kalmamış ve evden kaçmaya karar vermişler.

Akşama doğru evden kaçan üç kardeş ormanın içinden geçip şehre gitmeyi planlamışlar. Çocuklar ormanın içinde ilerlerken hava iyice kararmış. Korkmaya başlamışlar.

Etraftan çok korkunç sesler geliyormuş. Sonra ormanın içinde bir ışık görüp ışığın yandığı kulübeye doğru ilerlemeye başlamışlar. Kulübenin içine girmişler ki devin eviymiş burası. Ama gidecek başka yerleri de yokmuş. Mecbur burada kalacaklarmış.

Dev, çocukları çok iyi karşılamış. Çocukları yedirmiş, içirmiş, en güzel yataklara yatırmış. Çünkü dev çocukları uyutup onları yemeyi planlıyormuş. Dev, çocukları yatırdıktan sonra dişlerini bilemeye gitmiş.

Çocuklar da kendi aralarında anlaşmış. Sırayla biri uyanık kalıp sabaha kadar devi oyalayacakmış. Dev, dişlerini bileyip döndüğünde uyumayan çocuğu görüp neden uyumadığını sormuş. Çocuk da:

— Annem bize her gece helva pişirip onu yedirir öyle uyuturdu, demiş. Dev gitmiş, bir güzel helva pişirip çocuklara yedirip tekrar yatırmış. Aradan biraz zaman geçtikten sonra dev tekrar çocukların yanına gitmiş. Çocuklardan biri yine uyumuyormuş. Dev, neden uyumadığını sorunca da:

— Annem bize her gece kuş sütü içirir, öyle uyuturdu, demiş. Dev gitmiş ormanda bir kuş bulup sütünü sağıp çocuklara içirmiş.

Aradan biraz daha zaman geçip dev çocukların yanına gittiği zaman bu sefer üçüncü çocuğun uyumadığını görüp ona da sormuş neden uyumadığını. O da:

— Annem bize her gece kevgir ile dereden su getirir, onu içirir öyle uyuturdu, demiş.

Dev dereye inmiş kevgir ile su çekiyormuş ama yolu yarılamadan su bitiyormuş.

Dev onunla uğraşırken sabah olmuş. En sonunda kevgirin deliklerini çamurla kapatıp suyu öyle götürmeyi akıl etmiş. Suyu doldurmuş kulübesine dönmüş. Ama çocuklar çoktan kaçıp devden kurtulmuşlar.
TOPAL HOROZ
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, cinler cirit oynarken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken topal bir horoz İstanbul yollarına düşer. Az gider, uz gider bir tilkiye rastlar. Tilki:

— Nereye gidiyorsun horoz kardeş? Horoz:

— İstanbul’a, der. Tilki, kendi de gitmek istediğini söyler. Horoz da tilkiye yorulacağını söylese de tilkinin inadı tutmuştur. İlle de gidecektir.

Horoz tilkiyi cebine alır, yollara düşerler. Az giderler uz giderler bir kurda rastlarlar. Kurt da sorar horoza nereye gittiğini. O da İstanbul’a gittiğini söyler. Kurt da gitmek ister, horoz onu da cebine alır.

Az giderler uz giderler. Bir ırmağa rastlarlar. Irmak da İstanbul’a gitmek ister. Irmağı da cebine alır. Az giderler uz giderler. İstanbul’a varırlar. Beyoğlu’nun çöplüğüne gider, orada didinmeye başlar:

— Üüü! Beyoğlu benden korkar, der. Beyoğlu:

— Bu ne diyor ki atın şunu kazların altına, der. Atarlar horozu kazların altına. Horoz cebinden tilkiyi çıkarır, tilki bütün kazları yer. Horoz çöplüğe gider yine:

— Üüü! Beyoğlu beni yenemez, diye bağırır. Beyoğlu bu sefer katırları horozun üstüne salmalarını söyler. Horoz bu sefer de cebinden kurdu çıkarır ve bütün katırları kırdırttırır. Horoz yine çöplüğe gider:

— Üüü! Ne kaz ne katır alt edebildi beni. Beyoğlu beni yenemez, der. Beyoğlu bu sefer horozu sobaya atmalarını söyler. Horozu sobaya atarlar. Horoz bu sefer cebinden ırmağı çıkarır ve ateşi söndürür.

Bunun üzerine Beyoğlu horozu yenemeyeceğini anlar ve horozu sarayına almalarını ve onu ödüllendirmelerini söyler. Horoz da bundan sonra sarayda mutlu ve mesut yaşar.
Kurnaz Horoz 
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir gün, padişahın sarayında bir horoz peyda olur ve padişahı uyutmaz. Padişah, horozu hapseder, belli bir zaman geçtikten sonra horoz serbest kalır. Horoz daha sonra sarayın yanında yine öter:

— Üüü üüü! Padişah benden korktu! Üüü rüüüü!

Padişah, bu durumdan usanır ve horoza beddua eder. Sonra horozun başına armut düşer.

Horoz, daha sonra armudu şikâyet etmek için karakola gider. Yolda giderken tilkiyle karşılaşır ve tilki ona hemen yol arkadaşlığı teklif eder. Ancak horoz kabul etmez.

Horoz ilerledikten sonra karşısına kurt çıkar ve kurt horoza yol arkadaşlığı teklif eder, horoz kabul eder.

Bir müddet yürüdükten sonra karşısına tekrar tilki çıkar ve kurda yol arkadaşlığı teklif eder ve kurt, tilkinin yol arkadaşlığını kabul eder. Tilkinin asıl amacı horozu yemektir.

Tilki kurdu horozun yanından nasıl uzaklaştırayım diye düşünmeye başlar ve o arada yanlarından bir düğün alayı geçer.

Tilki düğün alayının önünde yatar. Düğündekiler, tilkiyi köye götürme kararı alır ve tilkiyi gelinin bindiği atın arkasına bindirirler. Sonra tilki gelini kandırır ve bütün takılarını çalar. Horoz ve kurdun yanına koşarak gelir ve yetişir. Kurt, tilkideki takıları görünce şaşırır. Kurt, tilkiye:

— Altınları nereden buldun, der.

Tilki padişahın büyük hazinesini bulduğunu kurda söyler ve kurdu horozun yanından uzaklaştırır.

Tilki ve horoz bir köye varırlar. Tilki, horozu davet eder ve ona yemek yapar. Sonra yemeği tasın üzerine dökerler, anacak horoz yemekten yiyemez. Tilki yemeği afiyetle yer.

Aradan zaman geçer. Horoz, tilkiyi yemeğe çağırır. Horoz buğday ve nohut haşlar. Bu sefer, tilki yemeği yiyemez ancak horoz yemeği yer. Bu durum tilkiyi kızdırır ve horoza:

— Seni yiyeceğim, der. Horoz, tilkiye:

— Dur ezan okuyup, iki rekât namaz kılayım da beni daha sonra ye, der.

Tilki bunu kabul eder. Horoz bir evin damına çıkar ve

— Üüüü ü köpekler, tilki burada üüürü, diye öter. Köyün köpekleri tilkiyi kovalar ve bizim kurnaz horoz kurtulur.
Tuz Gibi Sevgi
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, zamanın birinde bir ülkede bir padişah varmış. Bu padişah kızlarına:

— Beni nasıl seviyorsunuz, diye sormuş. Kızlardan biri:

— Seni yağ gibi severim, demiş. Diğeri:

— Bal gibi severim, demiş. Öbürü ise:

— Tuz gibi severim, demiş. Padişah bunu duyunca bu kızdan hayır gelmez diyerek öldürülmesini emretmiş. Kızı öldürmek için ormana götürmüşler. Ancak muhafızlar kızı öldürmemişler. Onun yerine bir kuş öldürüp kızın elbiselerine sürmüşler ve padişaha götürmüşler. Kız ormanda tek başına kalmış.

Günler geçmiş. İhtiyar bir kadın, kızı ormanda görmüş. Alıp kendi fakir evine getirmiş. İhtiyar kadının bir tane de oğlu varmış. Oğlunun küçük bir hanı varmış. Burada kendi yağıyla kavrulurmuş. Elde ettikleri para kendilerine kıt kanaat yetermiş.

Kız, oğlana babasının kervanlarının geçtiği yolu söylemiş. Oğlanın çok para kazanacağına dair bir beklentisi yokmuş. Genç oğlan, hanını bu kervanın geçeceği yerin yakınına kurmuş.

Kızın dediği gibi kervandakiler oğlana çok para vermeye başlamışlar. Oğlan tahmin edemeyeceği kadar zengin olmuş. Yeni bir ev yaptırıp oraya taşınmışlar. Kızla oğlan evlenmişler. Mutlu bir hayat sürüyorlarmış.

Bir gün padişah parasız pulsuz kalmış. Bütün mallarını har vurup harman savurmuş. Diğer iki kızı da padişaha yardım etmişler ve ellerinde avuçlarında bir şey kalmamış.

Bunu öğrenen kız, babasını kendi evine davet etmiş. Babasının, kızı öldüğü için bundan haberi yokmuş. Kız tuzsuz yemekler yaptırmış. Babası yemekleri yedikten sonra:

— Yemekler güzel ama tuzsuz olmuş, demiş. Kız da:

— Tuzsuz da güzeldi ama sen beni reddettin, demiş. Padişahın aklına hemen kızı gelmiş. Kız:

— Gel yine padişah ol. Sen bizim babamızsın. Biz senin ettiğini etmeyelim, demiş. Bundan sonra mutlu bir hayat sürmüşler.

Bu masal da burada bitmiş. Gökten üç elma düşmüş. Biri bana, biri sana, biri söyleyene …
Kader
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Kader

Zamanın birinde padişahın bir oğlu varmış. Bu ülkede ünlü bir kervancı baba varmış. Bu kervancı baba, filanın kızı filanın oğluna diye kader belirleyerek denize atarmış. Bunu duyan padişahın oğlu atına binerek kervancı babanın yanına gitmiş. Padişah oğlu kervancı babaya:

— Benim kaderimi de yaz, demiş. Kervancı baba da:

— Senin kaderin bir çobanın kızıdır, demiş. Oğlan buna çok üzülmüş. Ülkede bu kızı bulmuş. Kimse benim kaderimi bu çobanın kızına yazamaz diyerek kaderini değiştirmek için uğraşmış.

Bu çobanın kızını öldürmeye karar vermiş ve kızın evine girmiş. Kızın annesi inek sağmaya gidince oğlan, kızın başını keseyim derken kolunu kesmiş ve kaçmış.

Kızın annesi gelse ki kız kanlar içinde yatıyor. Bu sırada kız dünyalar güzeli olmuş. Allah çobana da bir zenginlik vermiş. Padişahın sarayının yanında bir saray yaptırmış. Padişahın kızı bu zengin ve güzel olan çobanın kızına âşık olmuş. Oğlan, annesine ve babasına:

— Kızın kolu kesik olursa olsun ben kızı alacağım, demiş. Padişahın kızı ve çobanın kızı evlenmişler. Oğlan, kıza:

— Koluna ne oldu? Demiş. Kız da:

— Birisi geldi ve kolumu kesti, demiş. Padişahın oğlu da bu duruma çok şaşırmış ve kızın kolunu kesenin kendisinin olduğunu kıza söylemiş. Padişahın oğlu da kaderden hiçbir şekilde kaçılmayacağını anlamış.
Kuş Olan Şehzade
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde, bir çoban yaşarmış. Bir gün çoban dağda inekleri otlatırken bir ses duymuş ve korkmuş. Fakat aldırış etmemiş.

Üst üste her gün böyle olunca çoban annesini çağırmış. Annesi sesin geldiği yöne doğru ilerlemiş ve çalıların arkasında bir kuşun “yardım edin!” diye yalvardığını görmüş.

Kuş kafesin içinde olduğu için çobanın annesinden onu azat etmesini istemiş. Kendisinin bir şehzade olduğunu fakat babasının vezirinin padişah öldükten sonra şehzadeye büyü yaptığını ve tahta kendisinin oturduğunu anlatmış. Tekrar insan olabilmesi için bu ülkede yaşayan padişahın kızıyla evlenmesi gerektiğini söylemiş. Ve kuşun dediklerini yaparlarsa onları çok zengin yapacağını söylemiş.

Çoban ve annesi bunu kabul etmiş. Kuşu kafesten çıkarmışlar. Kuşu padişahın yanına götürmüşler. Kuş olanları padişaha bir bir anlatmış. Fakat padişah kuşa inanmamış ve onları kovmuş.

Padişahın kızı ise kuşun güzelliğine, içtenliğine inanmış. Babasına kuşun doğru söylediğini ve onunla evlenmek istediğini söylemiş. Padişah zar zor ikna olmuş ve kızı ile kuşu evlendirmiş.

Evlendikleri gece padişahın kızı kuşu eline almış ve gagasından öpmüş. O anda kuş insan olmuş. Eski hâline dönen şehzade, eşini de alarak ülkesine dönmüş. Veziri cezalandırıp tahta oturmuş.

Çobanla annesine söz verdiği gibi çuvallarla altın vermiş. Çobanla annesi çok zengin olmuşlar. Şehzade artık padişah olmuş ve eşi ile ömür boyu mutlu bir hayat sürmüşler.
Üç Tohum
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, uzak bir ülkede bir padişah yaşarmış. Bu padişahın üç oğlu varmış. İki büyük oğlu birbiriyle hiç anlaşamayan kavgacı insanlarmış. Küçük oğlan ise dürüst ve iyi kalpliymiş.

Gel zaman git zaman padişah yaşlanmış ve ölüm korkusu yüreğine yerleşmiş. Ülkesini düşünmek için vezirlerini çağırtmış. Vezirlerden çoğu ülkenin üç şehzadeye eşit paylaştırılmasını söylemiş. Ancak padişah tahtını küçük oğluna bırakmak istiyormuş. Vezirler ise adil bir karar olmadığı için karşı çıkmışlar. Yaşlı ve bilge bir vezir ise bir fikir öne sürmüş.

Bu fikri çok seven padişah hemen uygulamaya başlamış. Üç oğlunu da yanına çağırmış ve onlara birer tohum vermiş. Bu tohumları bir ay içinde yeşertenin padişah olacağını söylemiş.

Bütün kardeşler tohumlarını yeşertmek için çalışmaya başlamışlar. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermeye başlamış. Ancak küçük kardeşin tohumu yeşermemiş.

Bir ay sonra padişah oğullarını huzuruna çağırmış. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermiş ve güzelce büyümüş. Küçük oğlunun tohumunu yeşertemediğini gören padişah onu sultan ilan etmiş.

Tohumu yeşeren kardeşler buna karşı çıkmışlar. O zaman padişah demiş ki:

— Benim verdiğim tohumların içi yanıktı. Sizler hile yaptınız, yalan söylediniz ve tohumları değiştirdiniz. O ise dürüst davrandı ve imtihanı geçti.

Bilge vezirin aklı sayesinde padişah ülkesini emanet edeceği veliahdını bulmuş. Diğer kardeşler de yalanlarının cezasını çekmişler.