Çöpçü ile Oğulları
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

ÇÖPÇÜ İLE OĞULLARI

Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir çöpçü yaşarmış. Bu çöpçü çok fakirmiş. İki tane oğlu, bir de kuyumculuk yapan kardeşi varmış.

Çöpçü, bir gün sokakları süpürürken tüyleri altın olan bir kuş görmüş. Yerden bir taş alıp kuşa atmış. Taş, kuşa değer değmez bir tüyünü düşürmüş. Çöpçü, hemen tüyü almış, kuyumcu olan kardeşine götürmüş. Adam, tüyü almış, karşılığında bir altın vermiş.

— Eğer kuşun kendini getirirsen sana on altın veririm, demiş.

Meğerse kuyumcu, bu kuşun kalbini ve ciğerini yiyenin her gün yastığının altından bir altın çıktığını biliyormuş.

Çöpçü, yine bir sabah sokakları süpürüyormuş. Az ilerde aynı kuşu görmüş. Hemen yere eğilmiş, bir taş atmış, kuşu vurmuş. Hemen yanına varıp kuşu almış, doğruca kuyumcu olan kardeşinin dükkânına gitmiş. Kuşu vermiş, on altını almış.

Kuyumcu, kuşu evine götürmüş. Karısına:

— Bu kuşun her yerini iyice pişir, yiyeceğim, demiş. Sonra da çekip geri gitmiş.

Kadın, kocasının dediği gibi kuşu pişirmiş. Bir tabağın içine koymuş, komşuya bir şey istemeye gitmiş. O, komşuda oladursun, çöpçünün iki oğlu, amcasının evine gelmişler. Tabaktaki ciğerle kalbi yemişler. Kadın eve gelmiş. Kalple ciğeri göremeyince çocuklara dönüp:

— Bu tabaktakileri siz mi yediniz, diye sormuş.

Onlar da:

— Heee! Biz yedik, demişler.

Kadın, çok korkmuş. Bunun üzerine hemen bir güvercin tutup kesmiş. Onun kalbiyle ciğerini pişirmiş, kuyumcuyu beklemeye başlamış. Vakit tamam olmuş, kuyumcu gelmiş. Hiç sorup danışmadan ciğeri de, kalbi de bir güzel yemiş, yatmış.

Ertesi gün, kuyumcu bir heyecanla yerinden fırladığı gibi hemen yastığın altına bakmış. Bakmış, ama hiçbir şey görememiş. Tekrar bakmış; aramış, taramış, yine görememiş.

Gelgelelim çöpçünün evine… Çöpçünün karısı, oğullarının yataklarını toplarken yastıklarının altında bir altın bulmuş. Kadın, altını kocasına vermiş. Çöpçü de altını alıp kuyumcu olan kardeşine götürmüş.

Kuyumcu, altını görünce dayanamamış, sormuş:

— Sen bu altını nereden buldun?

O da:

— Çocukların yastıklarının altından, demiş.

Kuyumcu, bunu işitince hırslanmış.

— Senin çocuklarına şeytan musallat olmuş. Onları derhâl evden kov, demiş.

Çöpçü, kardeşinin söylediklerine inanmış. Bir taraftan da çok korkmuş, çocukları evden kovmuş. Çocuklar da çok üzülmüşler, ama çaresiz yola düşmüşler.

Bu sabiler*, gide gide bir ormana varmışlar. Ormanın içine doğru giderken bir adama rastlamışlar. Bu adam, meğer bir avcıymış. Bir yere oturmuşlar, başlarından geçenleri bir bir anlatmışlar.

Avcı:

— Madem öyle, benim yanımda kalın, demiş.

Çocuklar, bu tekliften memnun olmuş, kabul etmişler.

Avcı, bu çocukları yanına almış. Her gün yastıklarının altından çıkan altını biriktirmeye başlamış.

— Bunlar şimdi bu altınları hiç ederler. En iyisi biriktireyim de büyüyünce kendilerine veririm, demiş.

Gel zaman, git zaman, bu çocuklar büyümüşler, çok iyi birer avcı olmuşlar. Bir zaman sonra avcının karşısına çıkmışlar.

— Biz artık büyüdük, dünyayı tanımak istiyoruz, demişler.

Avcı, bunların isteğini kabul etmiş. Biriktirdiği altınları da ortaya getirmiş, ikisine pay etmiş. Sonra da ellerine bir bıçak vermiş.

— Bu bıçağı, ayrılacağınız yerde bir ağaca saplayın! Daha sonra geri dönüp bakın! Bıçağın hangi tarafı paslanmışsa o taraf yola giden ölmüş demektir. Bunu da unutmayın, diye tembih etmiş.

Bu çocuklar, bıçağı alıp yola düşmüşler. Az gitmişler, uz gitmişler. Bir de bakmışlar ki ötede iki tane tavşan var. Hemen ikisini de avlamışlar. Biri birini almış, öteki de birini almış, yine yola devam etmişler. Gide gide bir yol ayrımına gelmişler. Burada yol ikiye ayrılıyormuş. Avcının dediği gibi oradaki ağaca bıçağı saplamışlar; biri bir yola, öbürü de diğer yola girmiş.

Bunlar gitmekte olsun, birinin yolu büyük bir ülkeye düşmüş. Bir de bakmış ki herkes matem içinde… Yanından geçen birine sormuş:

— Bu memlekette ne var ki insanlar böyle matem içinde?

O da:

— Buralarda bir dev türedi. Kurban olarak her gün bir kız istiyor. Bu canavara vere vere ülkede kız kalmadı. Şimdi sıra padişahın kızına geldi, demiş.

Oğlan, kurban verilecek yeri öğrenmiş, doğru oraya gitmiş. O sırada padişah da:

— Bu devi kim öldürürse kızımı ona vereceğim, diye tellal bağırtıyormuş.

Oğlan, padişahın kızını devin olduğu yere yollamış, arkasından da kendi gitmiş. Devin karşısına dikilmiş, kılıcını çektiği gibi devin başını gövdesinden ayırmış.

Kız, korkudan oraya bayılmış. Oğlan da yorgunluktan orada uyuyakalmış.

Başvezir de oradaymış. Olanları görünce ağzı açık kalmış.

— Gidip bir bakayım, ne var ne yok, demiş.

Devin olduğu yere gitmiş. Oğlanın kafasını kesmiş. Kız o sırada ayılmış, olup biteni görmüş. Vezir, onu:

— Bu gördüklerini söylersen seni de öldürürüm, diye tehdit etmiş.

Devin başını eline almış, padişahın huzuruna çıkmış. Devin başını gösterip:

— İşte, devi ben öldürdüm. Siz de sözünüzde durun, demiş.

Padişah, sözünde durmak istemiş, ama kızı engel olmuş.

— Baba, tamam, ama düğünümüz daha sonra olsun, demiş.

Padişah, bu teklifi kabul etmiş.

Bu arada oğlanın yanındaki tavşan, olanı biteni görmüş. Ortalıkta kimseler kalmayınca ortaya çıkmış. Hemen oğlanın başıyla gövdesini bir araya getirmiş. Bildiği bir otu ezmiş, bunu oğlanın ağzına koymuş, yedirmiş. Bunun üstüne oğlan dirilmiş. Oraları terk etmiş.

Aradan bir sene geçtikten sonra oğlanın yolu yine aynı memlekete düşmüş. Bir de bakmış ki her tarafta şenlik var. Bunun sebebini sormuş.

— Padişahın kızı bugün, ülkeyi devden kurtaran başvezirle evleniyor, demişler.

Oğlan, bunu duyunca başından vurulmuşa dönmüş.

Muhafızlara:

— Padişaha haberim var, söylemem lazım, demiş.

Bunu saraya almışlar. Padişahın huzuruna çıkmış.

— Şu devin başını bir getirin, demiş.

Devin başını getirmişler.

Oğlan:

— Bu devin dili nerede acaba, diye sormuş.

Devin ağzını zorla açmışlar ki dili yok.

Oğlan, mendilinden koskoca bir dil çıkarmış, devin ağzına yerleştirmiş.

Padişah, bunun üstüne kızına sormuş. Kız da yaşadıklarını tek tek anlatmış. Olayı anlayan padişah, başvezirin kellesini kestirmiş. Kızını bu gençle evlendirmiş.

Aradan biraz zaman geçince öbür oğlan geri dönmüş. Bakmış ki kardeşinin gittiği yöndeki bıçağın yüzü paslanmamış. Onun gittiği tarafa bu da gitmiş. Gide gide kardeşinin yanına varmış. Kardeşinin evlendiğini görünce çok sevinmiş. O da orada kalmış. Avcıyı da yanlarına çağırmışlar. Hep beraber yaşamaya başlamışlar...

 


* sabi: Küçük çocuk.