Borçlu Oğlan
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Borçlu Oğlan

Bir varmış, bir yokmuş. Padişahın üç oğlu varmış. Birine vermiş padişah yüz altın, birine vermiş yüz altın, birine vermiş yüz altın.

—Gidin bunlarla kâr yapın, zarar yapın, ne yaparsanız yapın.

Büyük oğlan yüz altının yanına yüz altın daha kazanmış. Ortanca yine yüz altının yerine yüz altın daha kazanmış. Küçük borçlu gelmiş.

—Ne oldu? Hani sen ne kazandın? demiş padişah.

—Ben borçlu geldim, demiş.

—Neden borçlu geldin?

—Adamın birisi ölmüş de, borçlu ölmüş. Birisi de onu sürüklermiş. Borcunu vermedi, ölüsünü sürüklermiş adamın.

—Neden sürüklüyorsun bunu? demiş.

—Bunun borcu vardı sağlığında. Vermedi. Ben de ölüsünü sürüklüyorum onun.

Padişahın oğlu hemen onu alıyor elinden. Yıkattırıyor, paklattırıyor, gömdürüyor, geliyor. Ama borçlu geliyor çocuk. Yetmiyor parası.

—Böyle böyle yaptım baba da ondan borçlu geldim, diyor. Sonra babası büyüklere:

—Başka memleketten arpa getireceksiniz bizim memlekete, demiş.

—Bak bu ne derse bunun dediği olacak, demiş küçükten ötürü.

En öne onu bindirmiş, develerle gitmişler arpa getirmeye. Bir yerde durmuşlar, kervan  kurmuşlar. Yatmışlar orada. Ötekiler uyumuş. Bir ihtiyar çıkmış gelmiş yanlarına.

—Nereye gidiyorsunuz ? demiş.

—Arpa getirmeye, demişler.

Küçük:

—Ben de gideyim sizinle. Ama ne kazanırsak ortak olacak, demiş ihtiyar.

—Ne kazanırsak ortak olacak. Yarısı senin olacak, yarısı bizim olacak, demiş. Sonra bu ötekiler uyurken:

—Hadi gel biz gidelim senle bir yere, demiş ihtiyar.

Gidiyorlar. O adam iki deve yükü altın, varıyorlar iki deve yükü altın, hadi gidiyorlar iki deve yükü altın getirmeye. Orda da padişahın kızı var. O da başka padişahın kızıymış. O padişahın da güveyileri yaşamazmış, hep ölürmüş. Hep ölürmüş  güveyileri. Gitmiş bu, o padişahın kızını istemiş o dede padişahtan. İsteyince vermiş padişah. Düğün olmuş, gelin olmuş neyse.

—Güveyiyle beraber ben de gireceğim, demiş o dede.

—Olur mu? demişler.

—Olur, ben de gireceğim, demiş.

Sonra gelinin yanına güveyi de giriyor, adam da giriyor, dede de. Ondan sonra kızın ağzından bir yılan çıkıyor, güveyiyi öldüreyim diyor. O güveyiler ondan ölüyormuş. O  güveyiler ölürmüş yılandan. Onunla  adam yılanı öldürüyor. Sabah oluyor, güveyi çıkıyor. Şaşırıyorlar.

—Ya bu güveyi nasıl çıktı burada?

Dede öldürmüş yılanı. Ondan sonra orada durmuşlar ne kadar durdularsa.

—Hadi, dönelim, gidelim, demişler.

Dönmüşler gerisin geriye. Gelini de götürürlermiş. Padişahın kızını da götürüyorlar giderken. Dede:

—Hadi gari, ayrılalım burada, demiş.

—Ayrılalım, demişler.

—Dedim ben size, ne kazanırsak yarı olacak diye, demiş.

—Dedin, ben de razı oldum.

—Şimdi gelini de üleşeceğiz, demiş dede.

—Olur mu?

—Olur.

—Nerden üleşeceğiz?

—Buradan böleceğiz, demiş. Çocuk arkasını dönmüş.

—Önünü dön, arkanı dönme. Sen de göreceksin.

Adamın elinde kılıcı varmış, dedenin. Bir sallıyor kılıcını, yapıveriyor kız, hemen ağzından bir koca kese yılan yavrusu. O yılanlar çıkıyor oradan.

—Tamam, üleştik. Ben seni bunlarda kurtarmak için dedim, diyor. O da diyor:

—Hayır, üleşeceğiz. Sen üleşeceğiz dedin ya, diyor.

—Sen beni nasıl kurtardın o adamın elinden? Sürüklermiş ya dedeyi, ölüyü.

—Sen beni o adamın elinden kurtardın ya, işte ben o adamım. Ben de seni işte bunlardan kurtardım. Allah size geçim bahtı versin. Güle güle geçinin, diyor.