umutphp/masallar huggingface dataset:
Kurt Adam
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Kurt Adam

Bir varmış, bir yokmuş... Bir adamın hiç çocuğu olmuyormuş. Bir dua etmiş:

-Yarabbi bir çocuk ver. Kız olursa ilk isteyene vereceğim. demiş. Adamın çok geçmeden bir kız çocuğu dünyaya gelmiş ve delikanlı bir kız olmuş. Evde oturup babasının eline su dökerken bir kurt gelmiş:

-Allah’ın emri Peygamber’in kavliyle ben senin kızına dünürüm. demiş. Adam kurdu oradan kovmaya kalkınca kızı:

-Baba senin Allah’a bir sözün vardı. deyip hatırlatınca, adam: -Peki bakalım. demiş ve kızını kurtla evlendirmiş.

Kurt, kızı almış götürmüş. Aradan bir vakit geçmiş. Adam kızını özlemiş. Bir demir çarık giyip, bir demir asa almış eline çıkmış yola. Issız bir yolda giderken karşına büyük bir bina çıkmış. Binanın yanına varmış. Binanın etrafını bir dolanmış, hiçbir kapısı yok. Derken yukardan bir kız kafasını uzatmış. Kız bir ip sallamış, adamı yukarı çıkartmış. O kız da adamın kızıymış. Kurt da oradan iner çıkarmış. Adam:

-Kızım, ne yer ne içersin bu ıssız yerde?

-Kurt bir şeyler getiriyor yiyip içiyoruz. demiş.

Kurt da Hızır’mış. Kurt şeklinde görünüyormuş. Kurdun eve gelme zamanı gelince kız babasını bir yere saklamış. Kurt eve gelince:

-Burada insan eti kokuyor. Bu insanı çabuk çıkar.

-Yemeyeceğini söz verirsen öyle çıkarırım.

-Yemeyeceğim.

-Babam geldi.

-Senin baban benim de babam. Çıkart, hiç yenir mi?

Kız, babasını sakladığı yerden çıkartmış. Adam çıktıktan sonra, kurt sormuş:

-E baba ne gördün ne geçirdin? Anlat bakalım.

-Oğlum acıktım, bir çoban gördüm. Çobanın bin koyunu vardı, bir de kuzusu: ‘Ben acıktım, bana biraz süt verir misin?’ dedim. O da: ‘Bir kuzum var. Şimdi koyuna koyverecem. Onun karnı doyar da kalırsa sana veririm’ dedi. Kuzu bin koyunu emdi çıktı. Bana süt kalmadı. demiş. O zaman kurt:

-Ha! Yarının hükûmeti ne kadar vergi alırsa alsın doymayacaktır. demiş.

-Az beri geldim. İki büyük kazan kaynıyor. Ortasında da birkaç küçük kazan var. Büyük kazanlar kaynayıp fokurdarken, bir buğday tanesi oradan atlıyor oraya, oradan atlıyor oraya. Hiç küçük kazanların içine düşmüyor.

-Ha! Bir zaman gelecek, devletler birbirleriyle buluşacaklar. Büyük devletler paylarını alacaklar, küçük devletler haklarını alamayacaklar.

-Biraz daha beri geldim. Güzel bir kuş, çıkıyor ağacın dalına güzel güzel ötüyor. İniyor aşağıya, ağacın dibinde pislik var, gidiyor onu içiyor.

-Ha! Bir zaman gelecek, hocalar, âlimler kürsüye çıkıp güzel güzel konuşacaklar. Sonra kötü kötü işler yapacaklar.

-Biraz daha ileri vardım. Bir köprü vardı. Üzerinde hep âyet yazılıydı. Basıp da geçemedim. Bir kervan geldi, âyete hâdise bakmadan bastı geçti. Ben de Yarabbim benim günâhım da onların üstüne olsun dedim ayağımı basmadan ellerimin üstünde geçtim.

-Bir zaman gelecek Kur’an’a inanmayacaklar, kâfirler çoğalacak.

-Biraz daha beri geldim. Bir marangoz kürek ile talaşı dolduruyor. Sepete koyarken kaybolup gidiyordu

-Bir zaman gelecek, paranın kıymeti kalmayacak. İnsan ne kadar çok kazansa bereketsiz olacak demiş.

Bunları konuştuktan sonra adam oradan ayrılıp evine dönmüş. Kızının kocasının da Hızır olduğunu anlıyor. Adam da imtihanı başarıyla geçmiş.
Bezirgan
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bezirgan

İki kardeş bezirgân varmış. İkisi de çok zengin olmuşlar. Ama ikisinin de çocukları olmamış. Bir gün bir ağaç altında otururken, birbirlerine dertlenirlermiş:

–Ah her şeyimiz oldu da bir çocuğumuz olmadı. Ah birimizin oğlu, birimizin de kızı olsaydı da, ikisini everirdik, diye konuşmuşlar.

Bu lâftan çok geçmeden, ikisinin de karısı hamile kalmış. Birinin oğlu birinin de kızı olmuş.

Çocuklar yedi sekiz yaşlarına geldiklerinde oğlanın babası ölmüş.

Oğlan, babası ölünce, içki, kumar, kötü hâl ve hareketlerde bulunmaya ve babasının variyetini dağıtmaya başlamış. Yiyip içip geziyormuş. Bir de başkanları varmış. O başkan ne emrederse onu yaparlarmış. Anası, emmisi ne dediyse nafile.

Oğlan böyle serseri olunca, emmisi, o köyde zenginin birine kızını vermiş. Düğün başlamış. Oğlanın anası evde ağlarmış.

Başkan, oğlana:

–Bugün kırk akçe getireceksin, demiş. Oğlan eve gelmiş, anasından para istemiş. Anası da, çemberine sakladığı son parayı uzatarak:

–Şu göğsümden emdiğin nur olsun, şu göğsümden emdiğin kan olsun, deyip, paraları vermiş.

Anasının ilendiği oğlanın zoruna gitmiş.

–Ana bu kadar varlığı kaybettim ses çıkarmadın da, bu kırk akçe için neden ağlarsın?

–Ben paraya ağlamıyorum. Emminin kızı sana nişanlıydı. Bugün başka birine kına yandı. Ona ağlarım, demiş.

Oğlan bunu duyunca, başkanın yanına varmış. Parayı vermiş ve kara kara düşünmeye başlamış. Başkan sorunca olanları anlatmış. Başkan avareleri toplayıp:

–Gidin bir takım güveyi elbisesi, kırk tane sarık, kürk alın gelin, demiş.

Tam gelin çıkımı gün, güveyi camide yatsı namazını kılarken, oğlanı giydirmişler kuşatmışlar, ilâhîler çağırarak kız evine götürmüşler. Oğlanı gerdek odasına koyuvermişler.

On dakika sonra esas güveyi ilâhî çağırarak kapıya gelmiş. Kızın babası, kapıya ikinci güveyi gelince şaşırmış:

–Demin gelenler kimdi? Git bir bak diye karısına seslenmiş.

Karısı içeriye girip bir bakmış, ağasının oğlu kızın yanında yatıp duruyor. Hemen kocasına haber vermiş. Adam hatasını anlamış, gelen güveyiyi geri yollamış ve böylece ağasına verdiği sözü de tutmuş.
Zümrüdü Anka ve Süleyman
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Zümrüdü Anka ve Süleyman

Sultan Süleyman insi cinsi bir sahraya toplamış, büyük bir şenlik yapmış. Şenlik dağılırken:

–Bundan on beş yıl sonra bugünkü gün Mağrip padişahının oğluyla, Maşrık padişahının kızını burada nişanlayacağım, demiş. Zümrüdü Anka kuşu varmış. Çok kuvvetli bir kuşmuş:

–Mağrip nerede, maşrık nerede. Onun kızıyla, onun oğlunu nerede bulup da evereceksin? deyince, padişah:

–Göreceksin, demiş ve dağılmışlar.

Daha çocuklar dünyada yok. Ne Mağrip padişahının oğlu, ne de Maşrık padişahının kızı var. Zümrüdü Anka kuşu, Sultan Süleyman’ı yalancı çıkarmak için gitmiş, Maşrık padişahının memleketine yuva yapmış. Maşrık padişahının bir kızı olmuş, Mağrip padişahının da bir oğlu dünyaya gelmiş. Oğlan sarayda büyümüş. Maşrık padişahının kızını da kuş beşikten kapıp, deniz kıyısında bir kayanın başına yuva yapıp, orada büyütmüş. Ama kız, insan lisanını bilmiyormuş. Kuş lisanını biliyormuş. Oğlanla kız, on beşer yaşına girmişler. Mağrip padişahı oğlunu yanına alıp gemiyle bir adaya çıkmış. Adaya vardıklarında, oğluna:

–Ben adaya avlanmaya çıkıyorum. Sen gemiden bir yere ayrılma, demiş.

Padişah avlanmaya çıktıktan sonra bir fırtına çıkmış ve gemiyi alıp, kuşun yuvasının yanına götürmüş. Oğlan gemiden çıkmış. Bir bakmış ki, kayanın başında, kuş yuvasında bir kız var. Oğlan:

–Kimsin sen? diye sorduysa da, kız, oğlanın dediğini anlayamamış ve konuşamamış. Bu sırada kuşun gelme vakti yaklaşmış. Orada bir fil iskeleti varmış. Kız, oğlana işaretle o fil iskeletinin içine girmesini söylemiş. Oğlan iskeletin içine girmiş. Kuş gelmiş ve kızla birlikte getirdiği yiyecekleri yemişler. Kuş yine geziye gidecekken, kız:

–Benim burada canım sıkılıyor. Şu iskeleti buraya getir de, ben onunla oyalanayım, deyince, kuş, iskeleti kızın yanına getirmiş. Kuş, oradan uçup gitmiş. Oğlan, iskeletin içinden çıkmış, kızla konuşmuş, anlaşmış. Kıza insan lisanını öğretmiş. Tam Sultan Süleyman’ın söylediği gün gelip çatmış. Kız, kuşa:

–O toplantı yerine beni de götür, bir de ben göreyim, demiş

–Nasıl götüreceğim seni?

–Beni açıkta götürürsen, yolda beni senin pençende görenler taşlar, hem sana, hem de bana, zarar verirler. En iyisi ben, şu iskeletin içine gireyim. Onun içinde beni de götür, demiş.

Kız, iskeletin içine, oğlanın yanına girmiş. Kuş, iskeleti pençesine alıp, Sultan Süleyman’ın sarayına, şenlik yerine varmış. Kuş Sultan Süleyman’ın karşısına geçip:

–Haydi dediğin gün geldi, nasıl evereceksen ever?

–Silkin şu iskeleti.

İskeleti silkelemişler. Kız ile oğlan iskeletin içinden çıkmış. O zaman kuş, Sultan Süleyman’ın yüzüne bakamamış ve oradan uçup gitmiş. Sultan Süleyman:

–Hakk’ın takdirini kulun tedbiri bozamaz deyip, Kız ile oğlana kırk gün kırk gece düğün yapmışlar.
Güvercin Kız
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Güvercin Kız

Bir varmış, bir yokmuş... Bir güvercin varmış. Bir binanın önüne gelip konar, uçar gidermiş.

Oğlan bu güvercine âşık olmuş. Güvercin de peri kızıymış. Oğlan bu güvercinle evlenmiş. Gerdeğe girmişler. Gerdekte kız, güvercin olmuş, rafa konmuş:

– Bu, böyle olmaz. Sen anandan babandan izin aldın, ben almadım. Git, Aher dağında bizi bul. Öyle gerdeğe girelim, demiş.

Oğlan yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş. Giderken bir kapıya varmış. Kapının bekçisine:

– Aher dağına buradan mı gidilir?

– Buradan gidilir.

Oğlan geçip gidecekken bekçi:

– Dur! Buraya, altı ay sonra Aher dağından kuşlar gelecek, onlara bir soralım, demiş.

Oğlan altı ay orada kalmış. Altı ay sonra adamın kuşları gelmiş. Hiçbiri de:

– Biz periler diyarını gördük. dememişler. Bekçi:

– Ben yüz yirmi yaşındayım. Git filan memlekette benim yüz seksen yaşında ağabeyim var. Bir de onun kuşlarına sor, demiş.

Oğlan gitmiş. Bekçinin tarif ettiği yere varmış. O da:

– Altı ay sonra kuşlarım gelecek. Onlara bir soralım, demiş.

Altı ay da, orada beklemiş. Onun kuşları da gelmiş. Hiçbirisi periler diyarını bilmiyormuş. O adam da:

– Filan yerde ağam var. İki yüz kırk yaşında. Onun kuşları benimkilerden büyük. Bir de onun kuşlarına sor, demiş.

Oraya da varmış, altı ay beklemiş. Kuşlar gelince sormuşlar. Onun kuşları da bilmiyormuş.

– Yalnız bir topal kuş gelmedi. O da gelsin bir de ona soralım, deyince, topal kuşun gelmesini beklemişler.

Sonra topal kuş gelmiş ve ona sormuşlar. Kuş:

– Benim anamla babam perilerle kavga ederken ben de sakat kaldım. Periler diyarı filan memlekette, demiş.

Oğlan yola çıkmış. Giderken, periler diyarına varmış. Kızı sormuş, gösterivermişler. Oğlan bunun üzerine gitmiş ve kızın anasından babasından kızı istemiş. Dünür olmuş. Peri kızı, oğlana:

– Allah’ın işine karışılmaz, demiş ve oğlan da ona:

– Bugün kış ha, bugün yaş ha, bugün sıcak amma, derken, kız:

– Haydi Allahaısmarladık. Allah’ın işine karışılmaz, ben senden boşum, demiş, uçup gitmiş. Oğlan yine yalnız kalmış.
Tasa Kuşu
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Tasa Kuşu

Bir kadın varmış, çok aksiymiş. Bir kadın da varmış, çok düşünceli tasalıymış. Aksi kadın, tasalıya derdini sormuş. O da:

–Şöyle dertliyim, şöyle tasalıyım.

–Tasa da neymiş?

–Şurada bir bahçe var. Orada tasa kuşu var. Onu git al , tasa nasıl olur bir öğren, demiş.

Kadın gitmiş. Gül bahçesinin içinde tasa kuşları oynaşıyormuş. Birini almış gelmiş. Bir iki gün dururken, kuş kadını almış, pançağına ve bir dağın başına koymuş gelmiş:

–Tasa nasıl olur öğren, demiş.

Kadını almış bir tasa. –Nasıl edeceğim? Nere gideceğim? derken orada tasayı öğrenmiş. Kadın, oradan ine ine bir yola gelmiş. Yolda bir kahvede, delikanlı bir çocuk varmış. Kadın, çocuğa:

–Sen bugün evine git de, ben burada senin yerine kalayım. Ama bir şeyin zayi olursa ben burada yoğum, demiş.

Oğlan, evine gitmiş. Kadın orada kalmış. Tasa kuşu gelmiş. Ne kadar bardak, çanak, çaydanlık varsa, kırmış dökmüş. Çıkmış, gitmiş:

–Tasa nasıl olur bir öğren, demiş.

Kadın, orada ağlaya ağlaya sabahı etmiş. –Eyvah ben ne cevap vereceğim diye. Sabah kahveci gelmiş. Bakmış ortalık darmadağın. Kadını oradan kovmuş.

Kadın oradan gitmiş. Bir terzinin yanında çırak durmuş. Tasa kuşu gelmiş. Terzinin bütün kumaşlarını parçalamış ve:

–Tasa nasıl olur, bir öğren, demiş.

Kadın, oradan da kovulmuş. Giderken, bir Beyoğlu’nun eline geçmiş. Onunla evlenmiş. Beyoğlu, kadını evine götürmüş. Az durmuş, uz durmuş. Bir çocuk dünyaya getirmiş. Tasa kuşu gelmiş. Çocuğu almış gitmiş. Kadının da ağzına yüzüne kan bulaştırıvermiş:

–Tasa nasıl oluyor bir öğren, demiş.

Beyoğlu, bir gelse baksa, kadın çocuğu yemiş, ağzı yüzü kan. Çocuk yok. Seneye bir daha çocuğu olmuş. Tasa kuşu, yine aynı şeyi yapmış ve:

–Tasa nasıl oluyor, bir öğren.

Bir daha derken üç senede üç tane çocuğu olmuş. Tasa kuşu da, bunları hep almış gitmiş. Böyle olunca Beyoğlu, kadını boşamış.

Tasa kuşu, götürdüğü çocuklara bir kulübe yapmış. Hepsi de burma bıyıklı çocuk olmuşlar. Kadın, yola düşmüş. Kulübenin yanına vardığı zaman, Tasa kuşu:

–Çocuklar ananız geliyor, demiş.

Çocuklar analarını yanlarına almışlar. Beyoğlu da, dağda dolaşıyormuş. Tasa kuşu çocuklardan birine:

–Git şu dağda dolaşan senin baban. Çağır buraya gelsin, demiş.

Çocuk gitmiş, babasını almış gelmiş. Önüne bir karpuz kesivermişler. Eline de bir kaşık vermişler. Beyoğlu:

–Karpuz kaşıkla yenir mi? Kadın da:

–İnsan doğurduğu çocuğu yer mi? diye konuşurken, Tasa kuşu:

–Bak şu üç çocuk senin. Bu karı da senin. Bu böyle asi konuştu, bu işler başına geldi. Artık tasayı öğrendi. Mutlu olun, demiş.
Sabır Taşı
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Sabır Taşı

Bir varmış, bir yokmuş... Bir ananın bir babanın bir kızı varmış. Kız her gün mektebe gidermiş. Yolda bir kuş önüne çıkıp:

–Ananla baban seni bir ölüye verecekler, dermiş.

Kız buna çok üzülmüş. Bal gibi sararmış solmuş. Anasıyla babası kızın bu durumuna çok üzülmüşler:

–Ay kızım yediğini yiyen, giydiğini giyen yok. Sen niye böyle sarardın soldun? diye sormuşlar. Böyle günler aylar geçmiş. Anası dayanamamış ve:

–Ey herif! Biricik kızımızı bir ölüye mi vereceğiz? Alıp, kaçalım gidelim buradan, demiş.

Evlerini toplayıp yola çıkmışlar. Az gitmişler uz gitmişler. Bir pınarın başında durup, ekmek yemişler. Tekrar yola koyulmuşlar. Altın tasları varmış. Onu pınarın başında unutmuşlar. Biraz yol gittikten sonra, tası pınarın başında unuttukları akıllarına gelmiş. Kız:

–Anam koca, babam koca deyip atılmış tası almaya varmış. Tası alıp dönünceye kadar önünde büyük bir bina çevrilmiş. Kız, bunu geçememiş. Kız, bir kapıyı açmış. Elleri bağlı Araplar yatarmış. Başka bir kapıyı açmış. Kırk ölü yatarmış. Diğer bir kapıda da bir ölü yatarmış. Bu arada kıza:

–Aman kırk ölünün kapısını açma. O bir ölünün başında kırk gün kırk gece bekle, demişler. Kız:

–Bu benim kaderim zaten. Bunu bana bir kuş söylediydi, deyip ölünün başında beklemeye başlamış.

Gece gündüz, ölünün başında bekleyip, sineklerini kovalamaya başlamış. Kız kırk dese ölü dirilecekmiş. Ama kızın bundan haberi yokmuş. Kırkıncı gün, bir çingen kızı hayır istemek için kapıya gelmiş. Kız çingeni yanına çağırmış:

–Gel, şu ölünün başında biraz bekle. Sineğini kovala da, ben gül bahçelerinden gül toplayıp geleyim, deyip oradan gitmiş.

Kız gelinceye kadar ölü dirilmiş. Bakmış ki başında bir çingen kızı bekliyor. Bu arada kız gül bahçesinden dönünce oğlan:

–Bu kim? diye çingen kızına sormuş.

–Dilenci mi, çingen mi? Ne bileyim? deyip kızı oradan kovdurmuş. Kızın da kırk gün beklediği boşa gitmiş. Çingen kızı oğlanı almış başa geçmiş. Kızı da yanlarında hizmetçi yapmışlar. Aradan zaman geçmiş. Oğlan pazara gitmiş. Evdekilere bir isteklerinin olup olmadığını sormuş. Kız:

–Bana bir ustura bıçağıyla sabır taşı alıver. Eğer alıverirsen, yolun aydınlık olsun. Eğer alıvermezsen, dumanla toz olsun, demiş

Oğlan pazara gitmiş. Kızın siparişini unutmuş. Dönerken ortalık bir duman bir toz. Kızın dedikleri aklına gelmiş ve hemen geri dönüp siparişleri almış. Eve gelmiş. Kıza vermiş. Oğlan akşam olunca, dışarıya oturmaya çıkmış. Kapıyı da iyice vurmalarını söylemiş. Kız da sabır taşını eline almış, başından geçenleri bir bir sabır taşına anlatmış. Sabır taşı kızın başından geçenlere dayanamamış, dağılmış tuz buz olmuş. Kız bunu görünce bıçağı alıp karnına saplamak istemiş. Tam bu sırada oğlan bileğinden tutup kızı engellemiş. Olanları öğrenen oğlan, sabah olunca çingen kızını yakalayıp:

–Kırk nacak mı istersin, kırk katır mı istersin? diye sormuş.

–Kırk nacağı ne yapayım, kırk katır isterim. Hiç olmazsa biner anamın babamın köyüne giderim, demiş.

Çingen kızını katırlara bindirmişler yollamışlar. Kızla oğlan ermişler muradlarına...
Balıkçı
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Balıkçı

Bir balıkçı varmış. Balık satarmış. Balıkçı ermişlerdenmiş. Gezerken ışık saçarmış. Padişahın kızı da her zaman balıkçıdan balık alırmış. Kız babasına:

-Bu balıkçıyı buraya getirelim. demiş. Gitmişler, balıkçıyı saraya almışlar, gelmişler. Kız, balıkçıya:

-Ananı bana dünürcü yolla. demiş. Balıkçı anasına varmış:

-Padişahın kızına dünürcü gidelim. demiş. Kadın padişaha dünürcü gitmiş. Padişah da kızını balıkçıya vermiş. Sarayın yanındaki gül bahçesine bir saray yaptırmışlar. Sarayın kırk kapısı varmış. Padişah akşama kadar kapıları açmış bitirememiş. Neyse düğün yapmışlar. Gelin güveyi girmişler. Oğlanın nutku tutulmuş, katiyyen konuşmamış. Oğlan konuşmayınca kız:

-Bu balıkçı teknesi değil, Osmaniye ablası. deyince, oğlan:

-Bu benim balık sattığımı başıma kaktı. diye oradan uzaklaşmış. Yedi düvele gitmiş. Babası üç beş gün sonra saraya gelince bakmış ki oğlan yok. Kız:

-Baba, bunu bul. demiş. Bir gemiye kırk askerle kızı bindirmiş. Yedi düveli dolaşmışlar. Varmışlar, oğlanı bulmuşlar. Bir dellal ünletmişler:

-Gelene on lira vereceğiz. Gelmeyenden elli lira alacağız. diye. Gelene on lira vermişler. Oğlan, orada bir kralın kızıyla evlenmiş. Kralın kızı:

-Elli lira vereceğimize on lira alalım. Biz de gidelim. dediyse de, oğlan, kızın geldiğini bilmiş gitmek istememiş. Zor şer gönlünü etmiş. Geminin yanına varmış. Kız, kralın kızına: -Ay kardeş, senin kocanda pek güzel.

-Güzel ama dili yok?

-Bugün koy da git ben onu dillendiririm.

Sabahlara kadar -Bu altın gemiyi sana vereceğim. Kırk askeri vereceğim, dillen. dediyse de dillenmemiş. En sonunda -Seni padişahın kızıyla evlendireceğim. deyince, oğlan dillenmiş:

-Balıkçı teknesi değil Osmaniye ablası. demiş. Kızın söylediği lâfı başına kakmış. Kız hatasını anlamış. Gemiye binmişler. Gerisin geriye saraya dönmüşler.
Çocuğun Rüyası
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Çocuğun Rüyası

Vaktin öğretmeni sınıfta çocuklara:

–Bir rüya gördüğünüzde, karşınızdakine anlatmadan önce, eğer karşınızdaki ‘hayır olsun’ demezse kimseye anlatmayın, demiş.

Çocuklardan birisi bir gün bir rüya görmüş. Sabahtan kalkıp anasına:

–Ana ben bir rüya gördüm.

–Söyle yavrum ne gördün?

–Söylemem ana.

–Söyle.

–Söylemem.

Anası, çocuk rüyasını anlatmayınca, çocuğu bir güzel dövmüş. Ağlarken babası gelmiş:

–Ne ağlarsın oğlum?

–Ben bir rüya gördüm. Anam söyle dedi söylemedim. Dövdü beni.

–Bana söyleyiver oğlum.

–Sana da söylemem.

Bunun üzerine bir güzel de babası dövmüş. Oğlan oradan çantasını alıp okula varmış. Öğretmeni çocuğu gözü yaşlı görünce:

–Ne diye ağlarsın yavrum?

–Ben bir rüya gördüm. Anam söyle dedi. Söylemediğim için dövdü. Babam söyle dedi. Söylemedim, o da dövdü.

–Bana söyle yavrum.

–Sana da söylemem.

Çocuk rüyasını anlatmayınca bir de öğretmen dövmüş. Çocuk oradan ayrılmış gitmiş. Zamanın padişahına, kimliksiz olduğu için çıkartmışlar. Padişah:

–Sen kimin nesisin, ne ararsın burada?

Oğlan padişaha başından geçenleri anlatmış.

–Bana söyle o zaman.

–Sana da söylemem.

Bunun üzerine padişah oğlanı zindana attırmış.

İngiliz kralı, Osmanlı padişahına bir değnek göndermiş. İki ucu da eşit gibi. Osmanlı padişahına:

–Bu değneğin ince ucuyla kalın ucunu tespit ederseniz, kızımı vereceğim. Eğer tespit edemezseniz, ben senin kızını alacağım. diyormuş.

Payitahttan kimse cesaret edip, şu ucu kalın, şu ucu ince diyememiş. Yanılırlarsa, padişahın kızı gâvura gidecekmiş. Bu olay, bütün her yere dağılmış. Padişah:

–Bu değneğin ince ucuyla kalın ucunu bulana, kralın kızını da alacağım, kendi kızımı da vereceğim, demiş.

Çocuk zindanda: –Ben bunu bilirim ya. Padişah sözünde durmaz, demiş.

Bunu duyan padişah, oğlanı zindandan çıkarttırmış. Oğlan:

–Bir akarsuya bu değneği atacağız. Öne giden tarafı, ince ucu deyip. Yazıp yollayacağız, demiş.

Oğlanın dediği gibi yapıp, yazıp yollamışlar. Oğlanın tahmini doğruymuş. Kral, kızını yollamış. Padişah, kendi kızıyla, kralın kızını oğlana vermiş. Kırk gün kırk gece düğün etmiş. Oğlan, kral ve padişahın damadı olmuş.

Kızların, biri leğen tutar, biri ibrikle su dökermiş. Havlu peşkir ellerinde. Oğlan mutlu bir şekilde yaşıyormuş. Bir gün, bu vaziyette iken gülmüş. Bunun üzerine kızlar:

–Bizde bir kusur mu gördün?

–Hayır. İkinizde de kusur yok.

–O zaman niye güldün?

–Vakti zamanında ben bir rüya gördüm, deyince, ikisi birden:

–Hayır olsun. Rüyanı anlat.

–Sağ yenimden güneş girdi. Sol yenimden ay girdi. Göğsümde birleştiler.

–Güneş, padişahın kızı. Ay da kralın kızı. Rüyan hayırlıymış, hayırlı olsun, demişler. Mutlu bir şekilde yaşayıp giderlermiş.
Asker Karısına İftira
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Asker Karısına İftira

İki kardeş varmış. Büyük oğlan evliymiş. Askere gidecekmiş. Giderken kardeşine:

— Aman kardeş! Karım Allah ile sana emanet, deyip, askere gitmiş.

Aradan bir ay geçmiş, iki ay geçmiş. Oğlan, geline göz etmiş:

— İlle bana yakın ol, demiş. Gelin de:

— Ben sana niye yakın olayım? Ağan beni sana emanet etti. Ağana ihanet mi edeceksin? deyip, oradan kaçmış gitmiş.

Giderken, adamın birinin bir borcu varmış. Borcunu ödeyemedi diye yakalamışlar, asacaklarmış. Gelin:

— Bir adam, borcunu ödemedi diye hiç asılır mı? Kaç lira borcu varsa ben ödeyeyim, demiş. Adamın borcunu da ödeyip, adamı asılmaktan kurtarmış ve oradan uzaklaşmış.

Adam kurtulunca gelinin arkasından koşmuş. Onu yolda yakalamış ve:

— İlle bana yakın ol, demiş. Gelin, "Olmam" deyince:

— Madem yakın olmayacaktın, beni ne diye kurtardın? demiş. Gelin:

— Senin duanı alayım diye kurtardım, demiş.

Bunun üzerine adam:

— Ben seni satacağım, deyip, gelini elli askere satmış.

Elli asker, "İlle oynayacaksın" diye döverlermiş. Gelin oynamayınca, elli asker, yüz askere satmış. Onlar da gelini oynatacağız diye döverlermiş. Gelin, bunun üzerine bir dua etmiş. Yüz askeri batırmış. İnisiyle, asılmaktan kurtardığı adamın da gözleri kör olmuş.

Gelin, oradan bir askerin elbiselerini giyip, karakola gelmiş. Kocası da orada askerlik yaparmış. Orada dururken, dua ile körü, topalı iyi etmeye başlamış. Kocası, bir gün izinli olarak evine gitmiş. Eve varmış karısı yok. Kardeşinin de gözleri kör olmuş. Kardeşine:

— Ne oldu sana böyle? diye sorunca. Kardeşi de:

— Karın vefasız çıktı. Sen askere gittikten sonra o da çıktı gitti. O gittikten sonra da benim gözlerim kör oldu, demiş.

Oğlan, kardeşini almış. Gözlerini iyileştirmek için askerlik yaptığı yere giderken, yolda borcunu ödemeyen adamı da yanlarına almışlar. Birlikte karakola gelmişler.

Karakola varınca gelin ikisini de tanımış ve onlara:

— Gözleriniz niye kör oldu? Olanların hepsini doğru olarak anlatacaksınız. Ondan sonra ben dua edeceğim. Siz de amin diyeceksiniz, demiş.

Oğlanla adam, geline yaptıklarını bir bir anlatmışlar. Gelin dua etmiş. Onlar, amin demişler. İkisinin de gözleri açılmış. Gelin, daha sonra kafasından şapkasını çıkartmış ve :

— İşte ben sizin yakınlık istediğiniz gelinim, demiş.

O zaman büyük oğlan karısını tanımış. Gelin:

— Şimdi ben abdest alıp iki rekat namaz kılacağım. Ondan sonra ruhumu teslim edeceğim. Sen benim cenazemi kaldır ve köye dön, demiş.

Gelin dediği gibi yapmış. Gelin, ölünce, oğlan cenazeyi kaldırmış ve köyüne dönmüş.