Kel Kör Topal
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, anam düştü eşikten, babam düştü beşikten; ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallarken, anam kaptı saçmayı, babam kaptı dolmayı; derken, çok uzun zaman önce bir şehirde üç arkadaş varmış. Bunlardan biri kör, biri kel, biri de topalmış. Bunlar beraberce gurbete gitmeye karar vermişler. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Sonunda bir şehre varmışlar. Akşam olunca kendilerine kalacak yer bulmak için bir kapıyı çalmışlar. Bir cariye açıp ne istediklerini sormuş. İçlerinde en akıllı ve en sıkılgan olan kel:

— Efendim biz uzaktan geliyoruz, kendimize yatacak yer arıyoruz, demiş. Kadın da:

— Hoş geldiniz, güzel misafirler başım üzerinde yeriniz var. Fakat bu evi su basar, demiş. Çaresiz kalan bu yolcular bu teklifi kabul etmişler. Fakat her ihtimale karşı kör, bir hamur teknesi bulup içine yatmış. Topal pencerenin içine çıkmış. Kel de kapının arkasına yatmış.

Gece yarısı o civarda dolaşan hırsızlar eve baskın yapmışlar. Kel kapının açıldığını duyunca yerinden kalkıp ocaktaki maşayla hırsızları kovalamaya başlamış. Fakat başaramayınca:

— Yangın var, diye bağırmış. Bu arada tetikte bulunan kör ile topal kendilerini sokakta bulmuşlar. O sırada hırsızlar kaçmışlar. Evde yalnız kel oğlan kalmış. Kadın da onu hırsız sanarak kapı dışarı etmiş.

Bu sırada sabah olmak üzereymiş. Kel, can havliyle koşa koşa gitmekte iken karşısına bir ihtiyar kadın çıkmış:

— Oğlum nerden gelip nereye gidiyorsun, demiş.

 Keloğlan da zaten canı yanmakta olduğundan "cehennemden" diye cevap vermiş. Kadın da saf biri olduğundan:

— Cehennemde benim oğlumu gördün mü, diye sormuş. Kel’in derhal aklı başına gelerek kadının saflığından istifadeye kalkmış.

— Evet valide, oğlun yalın ayak, başı kabak cehennemde kahveci çıraklığı yapıyor, demiş. Kadın da:

— Oğlum ben sana bir takım elbise ile birkaç lira vereyim de oğluma götür, demiş.

 Kadın keli eve getirip ona bir takım yeni elbise ile sekiz gümüş akçe vermiş. Kel de alıp gitmiş.

 Gelelim kadına akşam olunca kocası gelmiş, bakmış ki karısı çok sevinçli:

— Hayırdır hanım bugün seni çok neşeli görüyorum, demiş. Kadın:

— Evet bugün cehennemden bir adam geldi, oğlumuz çok perişanmış. Senin yeni elbisenle sekiz akçe gönderdim, demiş.

Adam da kel oğlanın hangi tarafa gittiğini sormuş ve hemen yola koyularak yıldırım gibi bir ata binip peşinden gitmiş. Kel oğlan bakmış ki arkasından süratle bir atlı geliyor. Bundan başına bir iş geleceğini anlamış ve derhal o civarda bir değirmene girmiş. Değirmenciye:

— Padişah emir verdi, değirmenciler unu ayaklarıyla çiğnedikleri için bütün değirmencileri öldüreceklermiş. Sen hemen benim elbiselerimi giy, ağaca çık, demiş.

Kendisi de onun elbiselerini giyip yüzünü gözünü unlamış. Değirmenci de kelin elbiselerini giyip ağaca çıkmış. Atlı adam gelip kele kaçan adamı sorunca kel, dilsiz taklidi yaparak kavak ağacını göstermiş. Adam attan inip ağaca tırmanmış. Kel oğlan da ata atlayıp:

— Allah’a ısmarladık, oğluna bir diyeceğin var mı, diye gülmüş. Adam da:

— Annen sana bir elbise ile sekiz akçe baban da bir at yolladı dersin, demiş.