GEYİK ÇOCUK
(İç Anadolu Bölgesi, Eskişehir)

[GEYİK ÇOCUK]

Bir varmış, bir yokmuş. Bir gün bir adamın karısı ölmüş. Bu adamın bir kızıyla bir de oğlu varmış. Adam, başka biriyle evlenmiş, kızıyla oğluna üvey ana getirmiş.

Üvey ana, çocukları istememiş. Adama:

— Bunları at gel, yoksa burada durmam, demiş.

Bunun üzerine adam düşünmüş taşınmış, çocuklarını bırakmaya karar vermiş.

Adam, bir gün eline bir kabakla bir tabak almış. Çocuklarını da yanına almış, beraber dağa çıkmışlar. Kağnıyı koşmuşlar, tangıdık dunguduk, dağa götürmüş çocuklarını. Tabak ile kabağı ağaca asmış. Çocuklarına:

— Kuzularım! “Dan dan tan kabağım, tangıdı kabağım, tan kabağım...” Eğer kabak ile tabağın bu sesi durursa, yanıma gelin. Ben ileride odun hazırlayacağım, demiş ve çocuklarının yanından ayrılmış.

Kabak tangırdarmış tangırdarmış babaları gelmezmiş. Meğerse adam koyup gitmiş çocuklarını. İki kardeş dağın başında yalnız kalmış. Oğlan:

— Kardeeeş, ben susadım, demiş. Kız:

— Şurada iki pınar var kardeşim. Şu pınardan içersen geyik, dağ geyiği, olursun. Yok, eğer bu pınardan içersen canavar olursun. Sen bundan içme; şundan iç, geyik ol, demiş. Oğlan suyu, kızın dediği pınardan içmiş, geyik olmuş.

Geyik çocuk ile  kız, babalarının gelmeyeceğini anladıktan sonra yola düşmüşler. Bir sulu kavağın yanına gelmişler. Geyik çocuk:

— Kardeş, sen bu kavağa çık. Ben de dibinde yatayım, burada yaşayalım, demiş. Kız kavağa çıkmış. Geyik çocuk da yayılıp yayılıp gelmiş, kavağın dibine yatmış. Böylece sürüp gitmiş.

Günlerden bir gün, bir padişah atlarıyla, gübidik kübüdük, kızın çıktığı ağacın yanına gelmiş. Ağacın dibinde bir kuyu görmüş. Kızın şavkı bu kuyudaki suya vuruyormuş. Padişah, beygirleri sulansın diye kuyunun başına getirmek istemiş, ama beygirler yanaşmamış. Padişah, şöyle bir bakmış ki yukarı, kız ay gibi yanıyor, gün gibi parlıyor...

— Güzel, in de gel, demiş padişah. Kız:

— İnmem, benim bir kardeşim var, gelir yanımda yatar. Onu bırakmam, demiş. Gitmemiş. Padişah bir kocakarıya varmış, demiş ki:

— Ben sana şu kadar altın vereceğim. Bu kızı benim için ağaçtan indirir misin? Kocakarı:

— Ooo! İndiririm, demiş ve kızın yanına gitmiş.

Yanına bir tencere almış, kızın çıktığı ağacın altına gelmiş. Tencereyi yere yüzüstü koymuş. Üstünden de su dökmüş. Kız bunu görmüş, kocakarıya bağırmış:

— Nineee, ağzını çevir ağzını! Kocakarı da:

— Kuzum, in de gel. Göremiyorum, bilemiyorum, göster, demiş.

Kız, hemen inmiş. Padişah da bir yere gizlenmiş bekliyormuş. Kızın indiğini görünce kızı tutmuş. Sarayına götürmüş, kırk gün düğün yapmış.

Bu sırada geyik çocuk ağacın yanına gelmiş, bakmış ki kız kardeşi yok. Sonra olanları anlamış, kız kardeşinin yanına gitmiş. Yine ayak ucunda yatmış.

Bir zaman sonra kız hamile kalmış. Padişahın bir karısı daha varmış. Kız hamile olunca onu çekememiş. Suya atmış kızı. Kız, balığın ağzına gitmiş. Padişah, kızı sormuş. Kadın da:

— Deli değil mi? Kaçtı, gitti, demiş. Attım suya, dememiş hiç. Ama padişah inanmamış, kızı suya attığını anlamış. Ondan sonra kırk balıkçı getirmiş. Balıkçılar uğraşmışlar, uğraşmışlar; bir de bakmışlar ki suyun içinden koca bir balık çıkmış. Balığın boynu incecikmiş, kızı yutamamış. Gebe kız çıkmış balığın ağzından.

Padişah öteki kadını da yaptıklarından dolayı cezalandırmış. Atın kuyruğuna bir teneke bağlamış, bir de kadını. Ata da bir çubuk vurmuş, at alıp götürmüş kadını. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.