Mısır'a Padişah
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

MISIR'A PADİŞAH

Evvel zaman içinde 

Kalbur saman içinde… 

Bir varmış, bir yokmuş 

Az söylemesi sevap

Çok söylemesi günahmış...

Zamanın birinde, zengin bir adam varmış. Bu adamın iki sürü davarı varmış. Adam, bu hayvanlarını yaysınlar diye iki tane çoban tutmuş. Birinin adı Ahmet, ötekinin adı da Mehmet’miş. Ağa, çobanlara bir kuruş vermez, karın tokluğuna çalıştırırmış. Bir gün, bu iki çoban oturup dertleşmişler.

— Bu ne ki? Karın tokluğuna çalışıp duruyoruz. Bu böyle ne zamana kadar sürer, deyip bu duruma bir çare aramaya başlamışlar.

Biri demiş ki:

— Böyle çalışmaktansa gurbete gidip çalışsak daha iyi değil mi?

Öteki de:

— Vallahi iyi olur. Hiç değilse üç-beş kuruş para kazanırız, demiş.

İkisi oturup karar vermişler. Akşamdan ufak tefek yiyecek bir şey hazırlamışlar. Ağaları görmesin diye de sabahın köründe kalkmış, yola düşmüşler.

Az gitmişler, uz gitmişler… Dere tepe düz gitmişler… Bunların karnı acıkmış.

Ahmet, Mehmet’e:

— Arkadaş, öyle çok yol geldik ki karnımız acıktı. Şurada bir parça bir şey yiyelim de yola öyle devam edelim, demiş.

Mehmet’in aklına şeytanlık gelmiş. Ahmet’e:

— Ben ekmeğimi vermem. Önce senin çıkındakileri* yesek daha iyi olur. Yol uzun sürer de azığımız biterse bari ben aç kalmamış olurum, demiş.

Olurdu, olmazdı derken bunlar orada iyi bir tartışmışlar. İkisi de azığını çıkartmamış, sinirlenmişler. Mehmet, ormana doğru gitmiş, Ahmet de kayalığa doğru gitmiş. Mehmet, ormanda sabahlamış, Ahmet de kayalığın orada bir mağara bulmuş, saklanmış.

Ahmet, mağarada yatadursun, az sonra mağaraya bir ayı, bir kurt, bir de tilki gelmiş. Başlamışlar aralarında konuşmaya…

Ayı demiş ki:

— Aşağıdan yukarıya doğru gelirken ağacın birinin baş ucunda çok bal gördüm. Sabah olsun varıp onları yiyeceğim, demiş.

Tilki demiş ki:

— Ben Mısır’dan geliyorum. Duydum ki Mısır padişahının kızı çok hastaymış. Padişah, her yana haber salmış. “Kızımı kim iyi ederse ona vereceğim. Hem de benim yerime padişah olacak.”

Kurt da:

— Ben de yolda birinden duydum. “Filan ağanın sürüsünün içinde bir kara koyun var. O koyunu kesip etini kıza yedirirlerse kız iyi olacak.” diyordu, demiş.

Ahmet, yattığı yerden bunları dinlemiş. Onların sesi kesilince usulca kalkmış, mağaradan çıkmış, doğru Mısır’ın yolunu tutmuş.

Bir zaman gittikten sonra Mısır’a varmış. Padişahın sarayını bulmuş, kapısını çalmış.

Padişahın adamları buna:

— Padişahtan ne istiyorsun, diye sormuşlar.

Ahmet de:

— Duydum ki padişahın kızı hastaymış. Onu kim iyi ederse padişah, kızını ona verecekmiş. Ben padişahın kızını iyi etmek için geldim, demiş.

Padişaha haber gitmiş. Padişah, Ahmet’i yanına istemiş. Ahmet huzura varınca padişah:

— Söyle bakalım, kızımı iyileştireceğin doğru mu, diye sormuş.

Ahmet de:

— Padişahım, sözüm söz. Bana bir at, bol altın, bir hafta da süre verirsen kızını iyi edeceğime söz veririm, yoksa kellemi uçur, demiş.

Padişah, oğlana:

— Eğer sözünde durmazsan yemin olsun kelleni uçururum, demiş.

Padişah, oradakilere emir vermiş:

— Ahmet ne istiyorsa verin, çabuk yola salın, demiş.

Adamlar, Ahmet’i hazineye götürmüşler, istediği kadar altın almış. Ahırdan da bir at beğenmiş. “Yallaaah!” yola düşmüş.

Ahmet gidedursun, dediği ağanın sürüsünü bulmuş. Çobanı yanına çağırıp:

— Bu sürüdeki kara koyunu bana sat, demiş.

Çoban:

— Olur mu efendim?! Bu sürüde bin tane koyun var, bir tane de kara koyun var. Ben onu sana satarsam ağam hemen farkına varır, beni de işten kovar, demiş, vermek istememiş.

Ahmet, koyunu almak için ısrar etmiş.

— Çoban, hele bir söyle bakalım, ağan bu koyuna kaç altın ister, diye sormuş.

Çoban:

— Sürüde tek kara koyun o olduğu için on altından aşağı istemez, demiş.

Ahmet:

— Al sana yirmi altın, altınlar senin olsun, koyunu ver! Ağan sorarsa da; “Hastaydı, kestim.” de, demiş.

Ahmet, orada koyunu kesmiş, sadece ciğerini alıp sarayın yolunu tutmuş. Padişahın kızına ciğeri yedirmişler, kız iyi olmuş. Padişah da sözünü tutmuş, kızını Ahmet’e vermiş. Ölünce de Ahmet onun yerine padişah olmuş.

Gel zaman, git zaman, bu olanlar Mehmet’in kulağına değmiş.

— Aman! Öyleyse varayım, gideyim. Hele bir sorup soruşturayım. Bakayım bu iş nasıl olmuş, demiş, Mısır’a doğru yola düşmüş.

Gide gide Mısır’ı bulmuş. Hemen saraya varmış, Ahmet’in huzuruna çıkmış.

Ahmet, bunu görünce:

— Hayrola Mehmet? Senin burada ne işin var, diye sormuş.

Mehmet de:

— Sen nasıl oldu da böyle oldun? Hele bunun sırrını bir söyle bakalım, belki ben de padişah olurum, demiş.

Ahmet, akıllılık edip:

— Bir Mısır’a iki padişah olmaz. Sen padişah olup da ne edeceksin? Gel burada benim yardımcım ol, demiş.

Uyanık Mehmet hiç kabul eder mi? Ahmet’ten bu işin sırrını öğrenmek için diretmiş. Ahmet’e ısrarla sorunca Ahmet:

— Bu işin sırrı... Hani birbirimizden ayrıldığımız orman vardı ya, işte sır orada, demiş.

Mehmet, cevabı alınca o ormana gitmiş. Etrafına bakmış bakmış, durmuş. “Ulan burada bir sır mır göremiyorum, ama hayırlısı olsun inşallah,” diye söylenmiş.

Öyle de yorulmuş ki orada bir yere kıvrılmış, yatmış.

Gece olunca bağırış, çağırışlar duymuş. Bakmış ki bir şeyler konuşuyorlar. Hemen kulak kabartmış, dinlemeye başlamış.

Ayı demiş ki:

— Benim balımı yemişler.

Kurt da:

— Haber aldım. Padişahın kızı kurtulmuş, kurtaran da hem kızı almış hem de Mısır’a padişah olmuş. Ben bunca yıllık ömrümde daha kara koyunu görmedim bile, yemedim bile, diye acizlenmiş*.

Tilki demiş ki:

— Arkadaşlar, acaba biz burada konuşurken insanoğlu mu vardı da konuştuklarımızı duydu?

Kurt:

— Olabilir, hadi etrafı arayalım, demiş.

Üçü üç yandan ortalığı kolaçan etmişler, Mehmet’i olduğu yerde bulmuşlar. “Vay! Sen nasıl olur da bizi dinlersin!” diye oracıkta öldürmüşler.

Biz gelelim Ahmet’e…

Ahmet, arkadaşını merak etmiş. Birkaç gün sonra üç beş atlı hazırlatmış, Mehmet’e tarif ettiği yere yollamış. Adamlar, gelmiş bakmışlar ki ne görsünler? Mehmet ölmüş, kemikleri ortalıkta geziyor. Geri dönmüş, Ahmet’e haber vermişler.

Ahmet de:

— İşte böyledir. Kendi nefsi yüzünden kurda kuşa yem oldu, demiş, üzülmüş.

Mısır’a padişah olan Ahmet, karısıyla mutlu, mesut yaşamış...

 


* çıkın: Bir beze sarılarak düğümlenmiş küçük bohça, çıkı.

* acizlenmek: Güçsüz, beceriksiz hissetmek.