Korkak Hasan
(Marmara Bölgesi, Tekirdağ)

KORKAK HASAN

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir Korkak Hasan varmış. Bu Korkak Hasan çok korkarmış. Evden dışarı çıkamıyormuş korkudan. Çok korktuğu için dışarı çıkamıyormuş. Karısı da bütün gün evde durduğu için Hasan'ı dışarı çıkarma planları yapıyormuş. Hasan yalnız kaynanık yımırtayı çok seviyormuş. Karısı Hasan'ı dışarı çıkarmak için bir sürü yımırta kaynatıyor. Yımırtaları arayla evin önüne kadar diziyor. Kaynanık yımırtaları Hasan yeyerek yavaş yavaş, yavaş yavaş dışarı çıkıyor. Dışarı çıkınca karısı kapıyı kapıyor, Hasan'ı içeri almıyor. Diyor, şimdiye kadar çalışmadın, bundan sonra çalışıp evimize para getir, diyor. Hasan az gider, uz gider, dere tepe düz gider. Yolda giderken yaralı bir kuşçağaz görüyor. Kuşun kanadını sarıp karısının yanına verdiği torbanın içine kuş koyuyor. Daha biraz gidiyor, daha biraz gidiyor, dereden karşıya geçeyim derken derede bacağı yaralı bir kurbağa görüyor. Kurbağanın da bacağını sarıp torbanın içine atıyor. Az gidiyor, uz gidiyor, dere tepe düz gidiyor, Hasan bir köye denk geliyor. Köyde bir bakıyor ki kalabalık insanlar var. Bu kalabalık insanlar nabar, diye gidiyor. Bir bakıyor, orada da düğün olmuş, gelini evin içine sokacaklar, gelinin boyu çok uzun olduğu için çapalan, küreklen kapıyı yıkmağa çalışıyorlar. Hasan da geliyor, diyor ki:

—Nabıyosunuz böyle?

—İşte gelinin boyu çok uzun, kapıyı yıkıcaz biraz yukardan da gelin içeri girsin.

—Durun, demiş be, gelini içeri sokarız, demiş.

Gelinin ensesine bir tokat urmuş, gelin boynunu aşşağı eğip kapıdan içeri girmiş, eve. Sonra Hasan'a demişler ki:

—Sen çok akıllı birisin, kal bizim köyümüzde, yarışma olcak, sen de yarışmaya katılırsın.

Bu köyde de devler yarışması olcakmış, devler yarışçakmış. Hasan da çok akıllı olduğu için bu devlerin yarışına katılmaya karar vermiş. Neyse bir gün, iki gün sonra yarışma başlamış. Devin bir tanesi çıkıyor ilk baştan, koca dev eline taşı alıyor, bir sıkıyor, un gibi yapıyor. Daha sonra dev o yana bu yana kaşınırken koltuk altından bir bit çıkarıyor, baş parmağam kaa. Daha sonra bu dev yerden bir taş alıyor, bir savuruyor, taş gidiyor, gidiyor, gidiyor, bayağa gidiyor, karşı tepenin ucuna konuyor. Sıra Korkak Hasan'a geliyor. Korkak Hasan, karısının yanına koyduğu torbanın içinden peyniri çaktırmadan alıyor, taş diye peyniri bir sıkıyor, suyunu çıkarıyor. İnsanlar da, Hasan taşın suyunu çıkardı, diyorlar. Hasan orada kazanıyor. İkincisinde Hasan kaşınır, kaşınır, kaşınır, yine torbanın içinden kurbağayı bir çıkarıyor, Hasan'dan koca bit çıktı diye, kocaman kurbağa kadar bir bit, insanlar gene Hasan'ı orda da birinci getiriyorlar. Daha sonra, taş atma yarışında, Hasan yine torbadan kuşu çıkarıyor, kuşu bir atıyor havaya, kuş uçuyor, uçuyor, uçuyor, uçuyor, uçuyor, gidiyor, karşı tepenin ardına gidiyor, gözden kayboluyor. "Ooo", demişler, "Hasan ne çok uzağa taş attı, devlerden uzağa attı, birinci geldi yarışmada", diye galip ilan ediyorlar. Yarışmanın birincisine de bir çuval altın varmış, Hasan bir çuval altını alır, birkaç gün sonra eve döner. Karısına diyor ki, bunca zaman çalışmadığım zamanların hepsini bir kerede getirdim, diyor. Böylece karısı da çok memnun oluyor, Hasan böylelikle de korkaklığını üzerinden atmış oluyor.

 

(KK: İsmail Ayaz, Deveci Köyü / Malkara- Tekirdağ, 1966 doğumlu, ilkokul mezunu, işçi emeklisi, aynı yerde yaşar. Büyüklerinden dinlemiş).