İsimsiz Şehzade
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

İSİMSİZ ŞEHZADE

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok demesi günahmış, az demesi sevapmış.

Zamanın birinde bir anne ile üç tane de kızı varmış. Bu kadın, yün eğirir, ip bükermiş. Kızlar da bu ipleri satarak evin geçimini temin ederlermiş.

Bir gün büyük kız, pazara ip satmaya gitmiş. İpi satmış, üç beş kuruş para almış. Eve dönerken kasabın önünden geçmiş. Kasapta asılı ciğeri görünce; “Aman! Bugün param fazla oldu. Bu ciğeri alayım mı? N’eydeyim?” diye düşünmüş. Ciğeri almış, eve gelmiş. Elindeki ciğeri mutfağa koymuş ki az sonra gelip doğraya…

Öte taraftan; bir padişah varmış. Bu padişahın da bir kedisiyle evlenme çağına gelmiş bir oğlu varmış. Bu oğlan, dünyada kimseyi beğenmemiş, sevmemiş. Bunun için de bir türlü evlenemiyormuş.

Padişahın hanımı, bir gün kedisini çağırıp:

— Git! Falan yerde kimin evlenecek yaşa gelmiş kızı varsa bul da gel, demiş.

Biz gelelim kıza... Kız, aldığı ciğeri mutfaktaki kesme tahtasının üstüne koymuştu ya! Padişahın hanımının tembihlediği kedi, kızın evine gelmiş. Doğruca mutfağa girmiş. Tahtanın üstünde duran ciğeri aldığı gibi kaçırmış.

Kız, kedinin ciğeri kaçırdığını görünce:

— Kedi benim ciğerimi götürdü, diye bağırmış.

Hemen kedinin peşine düşmüş. Kedi kaçmış, kız kovalamış. Kedi kaçmış, kız kovalamış. Kedi, sonunda saraya girmiş. Kız da peşinden girmiş.

O sırada padişahın hanımına rastlamış:

— Teyze! Teyze! Kedin benim ciğerimi kaçırdı, demiş.

Padişahın hanımı:

— Kızım üzülme, bir şey olmaz. Sen bu akşam bizde kal! Şu gördüğün altınların hepsini sana takayım. Oğlum seni beğenirse sana ağırlığınca altın veririm, oğlumla evlenirsin. Olur mu, demiş.

Kız:

— Olur, demiş.

Padişahın hanımı, kızın kolunu, boynunu altınla doldurmuş.

Kıza:

— Kızım, bu gece oğlumun odasında oturacaksın. Odaya girince masaya bir bardak su koyacaksın. Oğlum odaya girdiği zaman o suyu ona uzatacaksın. Eğer suyu alır içerse seni seviyor demektir. O zaman onunla evlenirsin. Yok eğer seni sevmezse bardağı yere vurur, kırar, demiş.

Kız, hanımın söylediklerini dinlemiş. Odaya girmiş, oturmuş. Biraz sonra oğlan odaya girmiş. Kız, bir bardak suyu oğlana uzatmış. Oğlan, kızın elinden bardağı almış, yere atmış, kırmış. Sonra da başka odaya girmiş.

Az sonra padişahın hanımı odaya girmiş. Kıza olup biteni sormuş.

Kız:

— Oğlun içeri girdi. Ona suyu verdim. Bardağı yere attı, gitti, demiş.

Padişahın hanımı üzülmüş. Kıza yüz tane altın vermiş, onu evine yollamış.

Aradan bir zaman geçmiş. Bu sefer kadının ortanca kızı pazara gitmiş. Elindeki ipleri satmış. Eve dönerken kasabın önünde asılı olan ciğeri görmüş. Heveslenmiş, almış. Ciğeri getirmiş, mutfaktaki tahtanın üstüne koymuş. Yine aynı kedi gelmiş; ciğeri kaçırmış, saraya götürmüş. Kız, kediyi takip etmiş, o da saraya girmiş. Padişahın hanımının yanına gitmiş:

— Teyze! Teyze! Kedin benim ciğerimi kaçırdı. Ya paramı ver ya da ciğerimi ver, demiş.

— Kızım, bir şey olmaz. Ben padişahın hanımıyım. Benim şu dünyada bir tek oğlum var. Dünya kadar malımız, mülkümüz var. Sana ağırlığınca altın takayım. Boynunu, kollarını doldurayım. İstediğin kadar para vereyim. Yeter ki oğlum seni sevsin. Bu akşam oğlumun odasında oturacaksın. Oğlum içeri girince ona bir bardak su vereceksin. Eğer oğlum suyu alıp içerse demek ki seni seviyor. Yok eğer içmeyip bardağı yere atarsa demek ki seni sevmiyor. O zaman seni evine yollarım. Yüz tane de altın veririm, demiş.

Kız:

— Tamam, demiş.

Kız, oğlanın odasına girmiş, oturmuş. Akşam olunca oğlan odaya girmiş. Kız, ona bir bardak su vermiş. Oğlan, bardağı almış, yere atmış.

Sabah olmuş. padişahın hanımı kızın yanına gelmiş. Olan biteni sormuş.

Kız:

— Oğlun geldi. Ona su verdim. Bardağı yere attı, sonra da çıktı, gitti, demiş.

Padişahın hanımı, bu kıza da yüz tane altın vermiş, evine yollamış.

Az zaman, çok zaman sonra bu sefer de kadının küçük kızı, yün eğirmiş, ip bükmüş. Sonra da onları pazara götürmüş, satmış. Pazardan dönerken kasabın önünde asılı duran ciğeri görmüş. Adama fiyatını sormuş. Parasının yettiğini görünce de ciğeri satın almış. Götürmüş, mutfaktaki tahtanın üstüne koymuş. Derken yine padişahın kedisi gelmiş. Kız, kediyi tanımış. Üç defa ciğeri kedinin önüne atmış; ama kedi, ciğeri götürmemiş. Dördüncüsünde kedi, ciğeri kaptığı gibi kaçırmış. Kız da kedinin arkasından koşmuş, saraya girmişler.

Kız, padişahın hanımına:

— Teyze! Teyze! Kedin ciğerimi kaçırdı. Ya paramı verirsin ya da ciğerimi, demiş.

Padişahın hanımı:

— Kızım, bu gördüğün mal, mülk, servet, hepsi bizim. Sana ağırlığınca altın takacağım. Oğlum seni beğenirse seni ona alacağım. Yok eğer beğenmezse yüz tane altın verip evine yollayacağım. Bu gece oğlumun odasında oturacaksın. Oğlum odaya girince ona bir bardak su vereceksin.  Eğer seni severse suyu içer. Yok sevmezse bardağı yere atar, kırar, demiş.

Kız:

— Tamam, demiş.

Kız, odaya girmiş, beklemeye başlamış. Derken akşam olmuş, oğlan odadan içeri girmiş. Kız, ona bir bardak su vermiş. Oğlan suyu dökmüş, bardağı da kırmış. Sonra başka bir odaya geçmiş. Kız, odada yalnız kalmış. Oğlanın yatağının üstünde sabaha kadar zıplamış, durmuş.

Aslında oğlan bir peri kızıyla evliymiş. Fakat bunu hiç kimse bilmiyormuş.

Sabah olunca padişahın hanımı, kıza olanları sormuş.

Kız da:

— Oğluna suyu verdim, o da içti. Beni sevdi, öptü, okşadı; sabaha kadar da uyutmadı, demiş.

Padişahın hanımı bunun üstüne:

— Tamam, demiş.

Böylece bir gün, iki gün, üç gün, dört gün... Bir hafta, bir ay, bir yıl, hatta yıllar geçmiş...

Bir gün gece yarısından sonra kızın odasının duvarı yarılmış. Oğlan, duvarın içine girmiş. Kız, duvarın içinde bir peri kızının ağlayıp sızladığını görmüş. Sonra anlamış ki bu adam, bu kızla evlenmiş, onun için de kimseyle evlenmek istemiyor...

Peri kızı, oğlana:

— Ben çok hastayım. Ne bir doktor var ne derdimden ne de hâlimden anlayacak biri var, demiş.

Kız, bu konuşmaları duymuş. Bunun üstüne kız, peri kızına:

— Ben doktorum da ebeyim de. Her derde şifayım, her hâlden anlarım, demiş.

Meğer peri kızı, doğum yapacakmış. Kız, duvarın içine girmiş, peri kızının doğumunu yaptırmış. Nur topu gibi bir oğlu olmuş.

Peri kızı:

— Ailem, bu gizli evliliği, bu sırrı öğrendi. Beni öldürecekler. Bacım, artık bu oğlan bana haram, sana helâl. Senin oğlun olsun, demiş.

Bunları duyan padişahın oğlu çok üzülmüş. Derin derin düşünmeye başlamış.

Sonra peri kızı, oğlana:

— Filanca gün, filanca saatte, filanca yere gel! Orada bir deniz var. Eğer o gün denizin suyu köpüklü akıyorsa bil ki ailem beni boğmuştur. Yok eğer kanlı akıyorsa bil ki beni kesmişlerdir, demiş.

Oğlan, kızın dediği gün gelince sabah erkenden kalkmış. Yemeden, içmeden, ağlayıp üzülerek o denizin kıyısına gitmiş. Bir de bakmış ki denizden kanlı köpüklü sular akıyor!

Oğlan, bunun üstüne yemeden içmeden kesilmiş. Gece gündüz düşünmüş, durmuş.

Oğlanın bu hâlini gören annesi, oğluna:

— Oğlum, aç mısın? Susuz musun? Derdin ne, diye sormuş.

Oğlan, hiçbir şey söylememiş.

Kız da oradan:

— Anne, ben bu akşam hastaydım, ölecektim. Duymadınız mı? Bir oğlum oldu, demiş.

Bir gün, beş gün, bir ay derken bu çocuğa bir türlü  isim bulamamışlar.

Kız da yıllar geçmiş; ama hâlâ evlenmemiş olarak orada yaşamış. Padişah, kırk gün, kırk gece düğün yapmış, bunları evlendirmiş.

Sonra da vezirlerini toplamış, demiş ki:

— Benim hayatta bir tek oğlum var. Onun da bir oğlu oldu. Adını koymak gerekir.

Ama kimse çocuğa uygun bir isim bulamamış.

Aradan yıllar geçmiş. Herkes o çocuğu, o kızın çocuğu olarak bilmeye devam etmiş. Çocuk ise isimsiz olarak büyümüş.

Herkes yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler...