Billur Köşk
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

[BİLLUR KÖŞK]

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde cinler cirit oynuyor eski hamam içinde. Tam işte o zamanlarda bir adam varmış. Bu adamın oğlu olmazmış. Üç tane kızı varmış. Adam eşine:

— Oğlan doğuramazsan seni boşarım, demiş. Gel zaman olmuş eşi hamile kalmış. Kız mı olacak, oğlan mı olacak derken bir kızı daha olmuş. Evvel zamanda da çocuğu babasına göstermezlermiş. Adama:

— Oğlun oldu, demişler. Adam çok sevinmiş.

Aradan seneler geçmiş ve çocuk yedi yaşına gelmiş. Artık çocuğa sünnet düğünü yapacaklarmış. Kadın ağlamaya başlamış:

— Ne yapacağım, çocuğun oğlan olmadığını kocam anlayacak, demiş. Kadın söylenerek ahıra inmiş ve bir bakmış ki ahırdaki at dillenmiş. At, kadına:

— Neden ağlıyorsun, diye sormuş. Kadın, ata her şeyi anlatmış. At:

— Hiç ağlama, beni eyerle, çocuğu da giyindir, kuşandır, demiş. Çocuğu giyindirip kuşandırıp babasının karşısına çıkarmışlar. Çocuk babasına:

— Baba ben ata binip bir tur atayım, ondan sonra beni sünnet ettirin, demiş. Çocuk ata binmiş, üç tur atmış, dördüncü tura gelince ata bir kırbaç vurmuş ve at toz olup gözlerden kaybolmuş.

Aradan yedi yıl geçmiş. Çocuk atla gidiyormuş, bakmış ki üç kardeş kavga ediyor. Sebebi de babalarından düşen mirası paylaşamamalarıymış. Çünkü miras dört, kardeş üçmüş. Çocuk bir yere üç ok atmış, okları getirenlere üç avuç altın vermiş. Mirası da kardeşlerin aralarında paylaştırmış.

Yine yola düşmüşler ki karşılarına bir ağaç çıkmış. Ağacın bir tarafı ağlıyor, bir tarafı gülüyormuş. Orda olan yaşlı bir kadına:

— Teyze, neden bu ağacın bir tarafı ağlıyor, bir tarafı gülüyor, diye sormuş. Yaşlı kadın da:

— Oğlum burada bir dev var, her sene buradan bir kızı alıp yer. Dev, köye de su vermez; ancak deve kız verince öyle köye su verir. Şimdi de padişah kızını veriyor. Onun için ağacın bir tarafı ağlıyor, bir tarafı gülüyor, demiş.

Bunu öğrenen çocuk, bir sihir yapmış. Görünmez olup padişahın sarayına varmış. Bir odaya girmiş. Anahtar deliğinden padişahın kızının odasına bakmış. Pencereden bir güvercin girmiş, altın sininin altında yakışıklı bir oğlan olmuş. Kızla kucaklaşmışlar. Fakat kızın morali bozukmuş. Oğlan:

— Neden moralin bozuk, demiş. Kız:

— Beni deve verecekler, karşılığında da dev köye su verecek, demiş. Çocuk, bütün bunları anahtar deliğinden görmüş.

Gün olmuş dev, padişahın kızını almaya gelmiş. Çocuk, deve vurunca devi ortadan ikiye ayırmış. Padişah çocuğu yanına çağırtıp:

— Dile benden ne dilersen, demiş. Çocuk:

— Kızını dilerim padişahım, demiş. Padişah:

— Kızımı sana verdim, demiş.

Yine çocuk padişahın kızının odasına bakıyormuş. Pencereden bir güvercin girmiş, altın sininin altında yakışıklı bir oğlan olmuş. Yine sevgilisini üzgün görmüş. Sebebini sormuş. Kız:

— Şimdi de beni devi öldüren ağlana verecek babam, demiş. Oğlan:

— Hiç üzülme, filan yerde bir ağaç var. Ağacın bir tarafı ağlar, bir tarafı güler. O oğlan, o ağacı getirsin. O ağacı getiren kızsa oğlan olur. Oğlansa kız olur, demiş. Çocuk tabii sevinmiş:

— Ben zaten kızım, oğlan olacağım, demiş.

Çocuk görünmez olup bir çula binmiş, ağacın yanına varmış. Bir sihir daha yapmış, ağaç da görünmez olmuş. Ağacı söküp padişaha getirmiş. Kızken de oğlan olmuş. Padişahın kızını da alıp babasının evine gelmiş.

Oğlan, babasına başından geçen her şeyi anlatmış. Kız ile kırk gün, kırk gece düğün etmişler. Yiyip içip muratlarına ermişler.