[Gak Gok Masalı]
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

          Şimdi bir genç çocuğun bir tane elma ağacı varmış. Her sene o elma ağacı tek bi tane elma tutarmış. O elmayı her sene o kadar gözlermiş ama gelir bir şey alır gidermiş. Genç, o elmayı ağacından alamazmış. Bir değil, iki değil, üç değil her sene bu elmayı kaybedermiş. Genç:

          — Ben, oldu mu bekleyeceğim dibinde, diyo. Bakim bu elmayı kim alıyo, diyo.

          Orda günlerce bekliyo, bekliyo. Bir dev geliyo. Allah’ım nefesinden alevler çıkıyor, uğultusundan durulmuyomuş. Yani yanaşmanın mimkini yokmuş. Onun o heybetli şeyine hani bekliyormuş ya elmayı, aldırmayacakmış ya ama yanaşamıyo. Ordan elmayı yine alıyo dev gidiyo. Genç:

          — Ben, diyo, bunun peşinden gidicem. Nereye gidiyo, nerde saklanıyo?

          Gidiyo. Bir kuyunun başına varıyo dev. Kuyudan aşağı inip gidiyo. O da gidiyo peşinden:

          — Bu nereye gidiyo, nerde saklanıyo?

          Gidiyo, gidiyo, gidiyo. Altta da onun bi dünyası varmış, kuyunun dibinde. Oraya iniyo. Ev, köy, insanlar her şey varmış orda da. Ama o dev, sade bi su varmış o suyu tıkarmış hiç salmazmış köye. O deve bi şey sunacaklarmış ki, bi kız sunacaklarmış ona; ayda mı olur, haftada mı olur, yılda mı olur? O su, onu yiyeneden akarmış. O köyün halkı, o sudan ne kadar kapabilirse o suyu kullanırmış. Ordan bi eve gidiyo bi yaşlı teyze ona yemek veriyo. Genç:

          — Teyze, susadım, diyo.

          Bi su getiriyo, böyle kurtlu murtlu kötü bi su getiriyo. Diyo ki:

          — Teyze, su yok mu? Diyo.

          — Ah oğlum su yok, diyo. Bizim başımızda bi dev var, diyo. Bize su vermiyor, suyu akıtmıyor, diyo. Biz her sene ona bi kız sunuyoruz, diyo. Onu güzel kefenliyoruz ediyoruz, bi kız sunuyoruz, diyo. Onu yiyeneden bize ne aktı aktı, biz o suyu içiyoruz. Bugün de o suyun günü, diyo. Bugün su akacak, diyo. Genç:

          — Teyze, diyo, bu sürekli mi böyle?

          — Böyle, diyo.

          Şimdi genç, o aralarda da gezip dolaşırmış, gezip dolaşırmış. Ordan şimdi:

          — O kızın yanınaden bu sefer ben yatıcam, nasıl bir şeymiş, diyo. Ben bunu görmek istiyorum, diyo. Ordan siz beni yatırın o kızın yanına, diyo. Teyze:

          — Oğlum olmaz, diyo.

          Olurdu olmazdı.

          — Seni de yer, diyo.

         — Yok, diyo ben bi gidicem, diyo.

          Ordan her şeyini hazırlıyo, kızı koydukları yere gelirken devi vuruyo, dev ölüyo orda. Köylü de o suya kavuşuyor, o devden kurtuluyorlar. Şimdi ama dünyaya nasıl çıkacak? Çıkamıyo. Dünyaya çıkacak yol yok, kuyudan indi çünkü. Kuyudan yukarı çıkmanın yolu yok. Ordan şimdi geziya tozuya, geziya tozuya. Her gün gezip tozup geliyor koca karının yanına, ninenin yanına geliyor, tabi her gün. Bir gün böyle bir ağacın gölgesinde yatıyo, uyurken bir kuş sesleri duyuyor. Böyle cırak cırak cırak. Kuşlar öyle bi cırlıyorlarmış ki ama genç, yayıyla gezermiş her gün, yayını bırakmazmış. O kuşların sesine uyanıyo. Bakıyo ki goca yılan ağaca tırmanmış, o kuş yavrularını yemeye gidiyomuş. O kuş kartal mı neymış işte, büyük bi kuşmuş. Her sene o kuş oraya yuva yaparmış, o yılan her sene o yavruları yermiş orda. Yılanı vurduğu gibi yanına, dibine düşüyo. Onun yanına kendi yatıyo yine, hiç umursamıyor. Öldürmüş ya. Kuş yavrularının anası geliyo, görüyo. Orda genç uyuyomuş tabi.

          — Demek ki benim her sene yavrularımı yiyen sensin, diyo.

          Ona dalarken yavrular bi taa cırak cırak cırak ediyo annelerine. Diyolar ki annelerine hani onlar kendi dilinde:

          — Yanında yatana bak o kurtardı bizi, ona dokunma. Yılanı öldürdü bak, o yiyodu bizi, diyolar.

          Ordan, o uyananadan, yüzüne güneş gelmiş, kartal kanadını onun yüzünü gölge yapmış, onun uyanmasını beklemiş. Uyananadan beklemiş başında. Şimdi uyandı mı iniyo yanına, diyo:

          — İnsanoğlu, dile benden ne dilersen, diyo. Hiçbir yıl ben bu yavrularımı alamıyodum, diyo. Bu sene sen yavrularımı bana bağışladın. Dile benden ne dilersen, diyo. O da  diyo ki:

          — Senden bi isteğim var ama hani olumlu mu olur, nasıl olur? Benim bu işim var. Hani yukarı çıkmak istiyorum ama çıkacak bir yer de bulamıyorum, bu kuyudan da çıkamıyorum, diyo:

          — Biraz zor ama napalım deniyecem, diyo. Sen, diyo, biraz et biraz su al yanına, hazırla bunu bunu, bu kadar bu kadar hazırla, diyo. Ben seni çıkarıcam, diyo. Sen benden bunu diledin, diyo. Ordan şimdi onları hazırlıyo.

          — Ben, diyo gak dedikçe su ver, gok dedikçe et ver.

          Birbirleriyle anlaşma yapıyorlar. Ordan kuyunun ağzınaden çıkıyorlar. Kuyunun ağzına az bi yer kalıyo. Dünyanın yukardaki ışık görünüyo ama et bitiyo. Şimdi gak gak söylüyor, ses çıkarıyo ama et bitiyo. Şimdi:

          — Napim napim napim, diyo çocuk ayağının baldırını kesiyo, kuşun ağzına veriyo.

          Hani et bitmiş napabilir orda, onu ağzına veriyo, neyse. Az kalmış zaten zor şer kuyunun ağzına çıkıyorlar. Şimdi, diyo ki:

          — Sen dön geri. O, diyo:

          — Sen git ben öyle gidicem. O, diyo:

          — Sen git ben gidicem.

          — Yok, diyo. Senin gittiğini görücem ben öyle geri dönücem, diyo:

          Ordan topal topal gidiyormuş böyle.

          — İnsanoğlu dön bakayım geriye, diyo. Ayağını aç, diyo. Biliyorum ayağını keserek bana et verdiğini, dön geriye, diyo.

          Kuş yutmamış, dilinin altında saklamış eti. Geliyor orasına yapıştırıyor, orası da hemen kaynıyo. Düzeliyo, yürüyo, sağlamcık gidiyo. Ordan o evine dönüyo, o kuyudan tekrar yavrularına dönüyo. Bu masal da burda bitiyo.