KÖTÜ KADIN VE İYİ KADINLAR
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

[KÖTÜ KADIN VE İYİ KADINLAR]

Bir zamanlar bir padişah, gece hiç kimse evinde ışık yakmayacak, diye emir vermiş. Tellallar bunu ülkeye bildirmiş.

Padişahın adamları bir gece bir evin ışığının yanık olduğunu görmüşler. Tellallar o evin penceresinden içeriyi izlemeye başlamışlar. İçeride genç ve güzel bir kadın, bir köle ve genç bir adam varmış. Bu adam genç kadının kocasıymış. Genç kadın ile köle birbirlerini seviyorlarmış. Kadın, köleye:

— Kocamı öldür, seninle evlenelim, demiş. Köle:

— Ben öldüremem ama sen öldürürsen evleniriz, demiş.

Kadın kocasını asarak öldürmüş ve köleyle evlenmiş. Sabah olmuş, tellallar durumu padişaha anlatmışlar. Padişah hu duruma çok öfkelenmiş.  İkisini de huzuruna getirtmiş.  Köleye:

— Sen öldürmediğin için suçsuzsun ama bu ülkeyi terk edeceksin, demiş.

Köle ülkeyi terk etmiş. Padişah kadını hapse attırmış. Daha sonra “annesi olan annesini, bacısı olan bacısını, karısı olan da karısını hapse atsın” diye emir vermiş.

Birkaç kişi padişahtan korkusuna karısını, annesini ve bacısını getirip teslim etmiş, hapse attırmış. Tabii bu duruma karşı çıkanlar da olmuş.

— Böyle iş olur mu? Onları hapse atınca bize kim bakar, demişler.

Ülkede yaşlı ve sözü dinlenir Mahmut Emmi adlı bir eşkıya varmış. O padişahı bir halli ikna eder diye halk toplanıp Mahmut Emmi’nin yanına gidip durumu anlatmış.

— Mahmut Emmi bizi bu durumdan ancak sen kurtarırsın, demişler.

 Mahmut Emmi biraz kem küm etmiş ama sonunda padişah ile konuşmayı kabul etmiş. Padişahın yanına gitmiş. Padişah onu çok iyi karşılamış. Mahmut Emmi, padişaha:

— Bak oğlum, sen gençsin. Ben yaşlıyım, diyerek söze başlamış.  Mahmut Emmi padişaha anlatmaya devam etmiş:

— Eski zamanda bir padişah varmış. Bir de yaşlı bir adam varmış. Yaşlı adam otuz dokuz arkadaşıyla konuşmuş, bir akşam bir yerde toplanacaklar, padişahın hazinesini soyacaklarmış.   

Akşam olmuş toplanmışlar. Yaşlı adam saymış otuz dokuz kişi, ama kendisiyle beraber kırk kişi olmaları gerekiyormuş. Gelmeyen kişiye gidip bakmışlar, adam ölmüş. Yaşlı adam arkadaşlarına:

— Bugün arkadaşımızı defnedelim, yarın toplanırız, demiş.

İkinci gün toplanmışlar, yaşlı adam saymış otuz sekiz, üçüncü gün otuz yedi, dördüncü gün otuz altı, derken bütün arkadaşları ölmüş. Yaşlı adam tek kalmış. Yaşlı adam:

— Bütün arkadaşlarım öldü, herhâlde sıra bende, demiş.

Evine gitmiş, akşam yemeğini yemiş, pijamalarını giyip yatağına yatmış. Derken kapı çalmış. Yaşlı adam kapıya doğru giderken karısı:

— Dur önce elbiselerini giy, demiş. Adam:

— Ya ne olacak, kapıya bakıp geleceğim, dediyse de karısı dinlememiş.

 Neyse yaşlı adam giyinmiş, kapıya doğru giderken karısı yine durdurmuş, silah ve kılıcını vermiş. Yaşlı adam:

— Ya hatun! Savaşa mı gidiyorum, diye dalga geçmiş.

Kılıcını da kuşandıktan sonra karısı ahırdaki atı getirip kocasını oturtmuş ve:

— Hadi şimdi git, Allah işini rast getirsin, demiş.

Adam çıkmış. Kapıda kılıcını kuşanmış, yüzü sarılı at üstünde bir genç yiğit varmış. Yiğit:

— Hadi gidelim, demiş.

Yaşlı adam ile yola koyulmuşlar. Derken bayağı bir yol gitmişler ve bir mağaranın önünde durmuşlar. Genç yiğit, yaşlı adama atını bırakmış ve:                                               

— Eğer sabaha kadar buradan çıkmazsam bu at senin olsun, demiş ve mağaraya girmiş.

Yaşlı adam bunu fırsat bilip hemen oradan uzaklaşmış. Yolda giderken ‘Ben eve gittiğimde karım bana ‘nereye gittin, beraber gittiğin kimdi?’ diye soracak. Ben de korktum ve kaçtım mı diyeceğim, diye düşünmüş. Ve bunu gururuna yediremeyerek tekrar mağaraya dönmüş. İçeri girmiş, genç yiğit bir köle ile savaşıyormuş. Genç yiğit, ona:

— Bu köleyi yakala, demiş.

Yaşlı adam da köleyi yakalayıp bağlamış. Bunun üzerine genç yiğit mağarayı aramış ve çok çok yaşlı olan sesi bile zor çıkan bir adamı alıp getirmiş. Genç yiğit, yaşlı adama gerçek yüzünü göstermiş. Genç yiğit aslında çok güzel bir kızmış. Yaşlı adama:

— Bu yaşlı benim babam. Öldürdüğün köle on yıl önce babamı kaçırdı, ben on yıldır babamı kurtarmak için bu köleyle savaşıyorum. Sizden yardım istemeye gelmiştim. Otuz dokuz arkadaşını da ben öldürdüm. Ben babamı kurtarmak için yardıma gittiğim kapılarda karşıma hep pijamalarla, uyduruk adamlar çıktı. Ben de sinirlenip hepsini öldürdüm. Senin kapını çaldığımda sen adam gibi giyinmiş, kılıcını kuşanmış, atının üzerinde çıktın ve beni köleden kurtarıp babama kavuşmamı sağladın. Ben babamı kurtaran adama teşekkür ederim, demiş.

Mahmut Emmi şimdi padişaha sormuş:

— Bak padişahım! Bir yanda babası için on yıl savaşan bir kız, diğer yanda da kocasını dışarı tedbirli çıkaran, onu ölmekten kurtaran. Allah işini rast getirsin, diye uğurlayan bir kadın. Bunların hangisi hapse atılır, demiş. Padişah:

— İkisi de hapse atılamaz, demiş.  Yaşlı adam:

— Sen olsaydın ne yapardın, demiş.  Padişah:

— Hapse getirmezdim, demiş.  Yaşlı adam:

— O zaman şu kâğıdı imzala, demiş. Padişah da imzalamış. Bunun üzerine Mahmut Emmi, padişaha:

— İşte o zamandaki hazinesi soyulacak padişah sendin, kırk arkadaşı ile soyacak adam da benim, demiş. Padişah:

— Mahmut Emmi, beni kandırdın, demiş.  Mahmut Emmi de:

— Başka türlü seni bu emirden vazgeçiremezdim, demiş.

Böylece ülkedeki kadınlar hapse atılmaktan kurtulmuş.