ÜVEY ANNENİN ZALİMLİĞİ
(Karadeniz Bölgesi, Bayburt)

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş. Bir ormanda bir ev varmış. İki çocuk varmış. Adları Ahmet ile Ayşe imiş. Bunların anneleri ölmüş. Ahmet ile Ayşe öksüz kalmışlar. Babaları yeniden evlenmiş. Gelen kadın çocukları kabullenmemiş ve bir gün kocasına demiş ki:

— Bu Ahmet ile Ayşe’yi dağda bırakalım, kurtlar yesin.

Sabah çocuklarla birlikte ormanda az gitmişler, uz gitmişler dere tepe düz gitmişler… Ormanda yemek yemek için mola vermişler, ateş yakmışlar. Ahmet ile Ayşe ateşin kenarında uyumuşlar. Uyandıklarında bir bakmışlar ki ne görsünler ne anneleri var ne de babaları. Ahmet uyanıp etrafına bakmış:

— Ayşe hele kalk kalk. Babam ve annem gitmişler. Biz burada kaldık, demiş. Ahmet ile Ayşe kalkmışlar, yola düşmüşler.

Ormanın içinde bir binanın önüne gelmişler. Bakmışlar bir beyaz kuş onlara bakıp ötüyor. Ayşe:

— Bu kuş bizi çağırıyor demiş ve kuşu takip etmişler. Kuş onları ormanın içinde kocaman bir köşkün önüne getirmiş. Ayşe ile Ahmet şöyle bakmışlar bir köşke. Köşk gökyüzüne uzanıyormuş. Oradan bir kadın çıkmış:

— Gelin yavrularım, gelin sizi misafir edeyim, demiş. Ahmet ve Ayşe korkarak içeri girmişler. Kadın yemek için onları köşke almış. Çocuklara türlü türlü kekler, pastalar getirmiş. Ahmet ile Ayşe birbirlerine:

— Dikkat edelim, bu kadın bizi yiyecek demişler. Kadın köşkün fırınını yakmış, çocukları pişirecekmiş. Kadın, Ahmet’i çağırmış:

— Ahmet gel oğlum fırına bak, demiş. Ayşe ile birlikte gelen Ahmet fırının önünde durmuş ve kadına sen bak bir teyze yanıyor mu demiş, kadın kafasını uzatır uzatmaz kadını fırının içine itmişler.

Köşkten kaçmak için kendilerine yol arayan Ahmet ile Ayşe önlerine gelen ilk kapıyı açmışlar. İçeride çok güzel meyveler görmüşler, meyveleri yemişler. Sonraki kapıyı açtıklarında bir bakmışlar ki odanın içinde altın bilezikler, küpeler, mücevherler doluymuş, ceplerine doldurmuşlar.

Çıkış kapısını bulduklarında bir bakmışlar ki onları oraya getiren kuş yine orada duruyor ve yine kuşu takip etmişler. Bir tepenin üzerine geldiklerinde bir bakmışlar ki evleri görünüyor. Evlerine doğru ilerlerken, uzaktan bunları gören kadın kocasına:

— Ahmet ile Ayşe geliyor, ben gidiyorum artık seninle durmam, demiş. Adam da:

— Hadi git durmazsan durma, demiş. Çocuklar kadının evi terk ettiğini görünce babalarına ceplerindeki altınları gösterip:

— Giderse gitsin, artık çok paramız var. Buralardan biz de gidip şehre yerleşelim, demişler. Şehirde çok güzel bir ev yaptırıyorlar, Ayşe evleniyor, babaları da ölüyor.

Bir gün Ahmet evde otururken kapı çalınıyor, kapıyı açtığında karşısında üstü başı yırtık, elleri kir içinde bir kadın görüyor. Kadına şöyle bir bakıyor ve yıllar önce onları kocaman bir ormanda bir başlarına bırakan analığı olduğunu hemen anlıyor. Kadın:

— Oğlum, bana bir parça ekmek ver, diyor. Ahmet:

— Gel, annem gel, diyor. Kadını içeri alıyor. Buna sofra hazırlıyor. Kadının karnını doyurduktan sonra:

— Sen beni tanıdın mı, diyor kadına. Kadın:

— Nereden tanıyayım seni oğlum, diyor. Ahmet:

— Sen yıllar önce babamı kandırıp Ayşe ile beni ormanda bir başımıza bırakıp dönmüştün, diyor. Eğer istersen şu odayı sana veririm kalırsın burada. Kadın da razı oluyor ve yaptıklarından dolayı özür diliyor. Bunlar yiyor, içiyor, muratlarına eriyor.