Selver Oğul Balığın Tekini Ne Yaptın?
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

SELVER OĞUL BALIĞIN TEKİNİ NE YAPTIN?

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Bir anne ile bir kızı varmış. Bu anne ile kızın başka kimsesi yokmuş. Bu kızın adı da Selver’miş.

Bir gün kadın pazara gitmiş. Orada güzel güzel balıkları görünce dayanamamış, dört tane alıp eve getirmiş. Selver’e vermiş.

— Sen bu balıkları temizle, kızart! Ben de iki dakika komşuya gidip geleyim, demiş.

Annesi komşuya gitmiş, Selver de balıkları alıp bahçeye çıkmış. Balıkları temizlemeye başlamış. Az sonra ak sakallı bir derviş gelmiş.

— Bu balığın birini bana vereceksin. Bana verdiğini de kimseye söylemeyeceksin, diye tembihlemiş.

Selver, bu durumdan bir şey anlamamış. Balığı dervişe vermiş, ama annesine ne diyeceğini düşünmeye başlamış. Bir yandan düşünürken bir yandan da içine korku düşmüş. Öbür üç balığı temizlemiş, kızartmış, annesinin gelmesini beklemiş. Az sonra annesi komşudan gelmiş. Selver, sofrayı kurmuş, balıkları ortaya getirmiş. Annesi balığın birini göremeyince Selver’e:

— Selver oğul*, balığın tekini ne yaptın, diye sormuş.

Selver şaşırıp:

— Kedi aldığı gibi kaçırdı, ben de bir şey yapamadım, demiş.

Böyle demiş, ama annesi inanmamış. Durmadan:

— Selver oğul, balığın tekini ne yaptın, diye sorup duruyormuş.

Kadın, her gün durmadan, usanmadan Selver’e balığı sordukça kızın canı çok sıkılıyormuş. Sonunda evden kaçmaya karar vermiş. Bir sabah, annesine görünmeden evden kaçmış, ormana gitmiş. O kadar yorulmuş ki ormanın bir köşesinde uyuyup kalmış. Meğer o gün, ülkenin şehzadesi ormana avlanmaya gelmiş. Avını kovalarken ağacın altında uyuyan Selver’i görmüş. Onu çok beğenmiş. Atına bindirmiş, saraya götürmüş. Sarayda kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Böylece Selver ile şehzade evlenmişler.

Selver, artık sarayda yaşamaya başlamış. Bir eli yağda, bir eli baldaymış.

Bir gün, komşularından biri Selver’i ziyarete gelmiş. Selver’e annesinin öldüğünü haber vermiş. Selver, buna çok üzülmüş. O kadar çok üzülmüş ki sonunda şehzadeye:

— Ben annemin mezarını ziyaret etmek istiyorum. Beni oraya götür, demiş.

Şehzade, Selver’in isteğini kabul etmiş. Hazırlıklarını yapıp yola düşmüşler.

Bunlar, annesinin mezarının başına varmışlar. Selver, mezarın başına oturmuş, ağlamaya başlamış. O sırada mezardan bir ses gelmiş:

— Selver oğul, balığın tekini ne yaptın?

Selver, bunu duyunca gülmüş. Şehzade, az önce ağlayan, şimdi gülen karısını görünce şaşırmış.

— Hayırdır, n’oldu ki gülüyorsun, diye sormuş.

Selver, ne cevap vereceğini şaşırmış. Birden:

— Senin saçlarını bizim evin süpürgesine benzettim de onun için güldüm, diye cevap vermiş.

Şehzade, bunu duyunca sinirlenip:

— Hemen evinize gidiyoruz ve ben o süpürgeyi görmek istiyorum, demiş.

Selver, böyle bir şey beklemiyormuş. “Eğer şehzade o süpürgeyi görürse bana çok kızar, kellemi kestirir,” diye düşünmüş.

Şehzadeyi eve götürmemek için değişik değişik yollara sürmüş. Derken bir tepenin önüne gelmişler. Selver, şehzadeye:

— Şu tepede bir işim var. Hemen gidip geleyim, demiş.

Şehzade:

— Tamam, ama ben de geleceğim, demiş.

Selver, şehzadenin gelmesini istememiş. Tek başına tepeye çıkmış. Tepeye çıkınca bakmış ki arka taraf uçurum…

Selver; “İyi, bu güzel oldu. Kendimi buradan atayım,” diye içinden geçirmiş.

Tam kendini atacağı sırada balığı verdiği derviş karşısına çıkmış. Selver, dervişi görünce çok sevinmiş. Başından geçenleri ona anlatmış.

Derviş:

— Sen bana o balığı verdin, kimseye de söylemedin. İşte onun için ben de sana yardım edeceğim, demiş.

Selver’e bir ev tarif etmiş.

— Şimdi şehzadeyi al, oraya götür, demiş.

Selver, hemen tepeden inmiş, şehzadenin yanına gelmiş. Dervişin anlattığı gibi evin yolunu tutmuşlar. Karşılarına bir ev çıkmış ki olursa da öyle olsun... Şehzade, evi görünce çok şaşırmış, babasının sarayından bile güzelmiş. Bunları kapıda kırk cariye karşılamış. Evin içi de çok güzelmiş. Her taraf altınlarla, gümüşlerle süslüymüş. Odanın birine girmişler. Orada masa kuruluymuş. Üzerinde türlü türlü yemekler bulunuyormuş. Bu yemekler o kadar güzelmiş ki şehzade ömründe böyle güzel yemek yememiş. Fakat şehzadenin aklı fikri süpürgedeymiş. Selver, hizmetçilerinin birini çağırıp süpürgeyi getirmesini istemiş. Hizmetçi az sonra elinde süpürge ile içeri girmiş. Şehzade bakmış ki süpürge altından ve sırmadan yapılmış. O kadar güzel görünüyormuş ki Selver de, şehzade de süpürgeye bayılmış. Hele şehzade bunu gördüğüne çok sevinmiş. Selver’in, saçlarını süpürgeye benzetmesine de çok memnun olmuş.

Karısını yanına alıp kendi saraylarına dönmüşler. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler...

 


* oğul: Evlat.