Mındılımıstık
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

MINDILIMISTIK

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir köyde üç kardeş yaşarmış. Bunların anaları babaları yokmuş. Birinin adı Mındılımıstık, birinin adı Ayşecik, birinin adı da Fatmacık’mış. Bir gün üç kardeş odun toplamaya gitmişler. Ama köylerinden o kadar uzaklaşmışlar ki dönüş yolunu bulamamışlar. Yürürken yürürken karşılarına iki köy çıkmış. Birinde duman tütermiş, birinde köpek ürürmüş. Demişler ki:

–Köpek üren yere gidersek köpek bizi yer. En iyisi duman tüten yere gidelim, belki karnımızı doyururuz.

Duman tüten köye varmışlar, bir kapıyı çalmışlar. Meğer burası cadı karısının eviymiş. Cadı, kapıyı açıp da karşısında üç çocuk görünce pek sevinmiş:

–Aman kuzum, gelin gelin kapıda kalmayın, demiş.

Cadı hemen çocukların karnını doyurmuş, gönüllerini hoş etmiş. Sonra çocuklara yataklarını hazırlamış:

–Haydi kuzularım, artık uykunuz gelmiştir, yerinize yatın, demiş.

Çocuklar hemen yataklarına girmişler, cadı da onların iyice uyumasını beklemiş. Çocukları yiyecek ya hani, bir an evvel uyumalarını istiyormuş. Cadı dayanamayıp seslenmiş:

–Kuzularım uyudunuz mu?

Ayşecik ile Fatmacık ses vermemiş. Ama Mındılımıstık cadıya seslenmiş:

–Ben daha uyumadım.

–Sen hangisisin?

–Ben Mındılımıstık.

–Sen niye uyumadın kuzum?

–Ebe, anam bana her gece bir çuval fıstık getirirdi, onu yer öyle uyurdum.

Cadı karısı kilere gidip bir çuval fıstık getirmiş. Mındılımıstık fıstığı yiyip yatağına geri yatmış. Cadı karısı biraz sonra yine seslenmiş:

–Kuzularım, hanginiz uyuyor, hanginiz uyanık?

Mındılımıstık seslenmiş:

–Yine ben uyanığım ebe, kardeşlerim uyuyor.

–Sen niye uyumadın kuzum?

–Ebe, anam bana her gece bostan yedirirdi, onu yer öyle uyurdum.

Cadı karısı yine kilere gitmiş, kocaman bir bostan getirip kesmiş. Mındılımıstık da bostanı afiyetle yemiş, yerine yatmış. Cadı karısı biraz sonra yine seslenmiş:

–Kuzularım, hanginiz uyuyor, hanginiz uyanık?

Mındılımıstık seslenmiş:

–Yine ben uyanığım ebe, kardeşlerim uyuyor.

–Sen niye uyumadın kuzum?

–Ebe, anam bana her gece dereden bir kalbur su getirirdi, onu içer öyle uyurdum.

Cadı karısı, eline kalburu alıp doğruca dereye gitmiş. Ama kalbura koyduğu su aşağıya akıp gidiyormuş. Kalburda su durur mu hiç? Cadı karısı bakmış ki olacak gibi değil, kendi kendine söylenmiş:

–Bu çocuk benimle eğleniyor herhalde. En iyisi mi gidip bunları bir güzel yiyeyim.

Cadı karısı su getirmeye gidince, Mındılımıstık kardeşlerini uyandırmış ve onlara demiş ki:

–Ev sahibi, cadı gibi bir şey. Bize kötülük yapacak. Hadi hemen buradan kaçalım.

Çocuklar evden kaçmadan önce cadının ne kadar tenceresi, kedisi, köpeği varsa hepsini tutup çuvala koymuşlar. O çuvalları da kendi yataklarına yatırmışlar.

Çocuklar evden kaçtıktan sonra cadı karısı dereden dönmüş, öfkeyle çocukların yattığı odaya girmiş. Onların yatağa koydukları çuvalları insan zannetmiş. Hemen eline bir sopa alıp çuvallara vurmaya başlamış. Bir taraftan da söyleniyormuş:

–İşte böyle benim tencerelerim gibi tıngırdarsınız! İşte böyle benim kedim gibi miyavlarsınız! İşte böyle benim köpeğim gibi bağırırsınız!

Biraz sonra sesler kesilmiş. Cadı karısı yorganı kaldırıp çuvalların ağzını açınca kırılan tencerelerini, ölen kedi köpeklerini görmüş. Cadının hiddeti iyice artmış. Hemen çocukların peşine düşmüş.

Üç kardeş cadının yetişeceğini anlayıp derenin kenarındaki bir ulu kavağın tepesine çıkmışlar. Cadı karısı bunları görmüş, ama bir türlü ağaca tırmanamamış. Bakmış olacak gibi değil, çocuklara seslenmiş:

–Kuzularım, oraya nasıl çıktınız?

–Ebe yatak yatak üstüne koyduk da çıktık.

Cadı hemen evine gidip ne kadar yatak varsa getirmiş, üst üste dizmiş. Sonra da yatakların üzerine tırmanmaya başlamış. Ama yataklar yumuşak olduğu için kavağa yetişemeden dengesini kaybedip dereye düşmüş. Cadı karısı oracıkta boğulup ölmüş.

Cadının öldüğünü gören çocuklar kavaktan aşağıya inip yeniden cadının evine gitmişler. Yükte hafif pahada ağır neyi varsa yanlarına alıp yola düşmüşler. Giderken giderken kendi köylerine varmışlar. Üç kardeş o günden sonra cadının mallarıyla rahat bir hayat sürmüş. Bu masal da burada bitmiş.