Akıllı Şehzade
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

AKILLI ŞEHZADE

Bir varmış bir yokmuş Allah’ın kulu pek çokmuş, çok söylemesi günahmış. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde gökyüzünde bir ülke varmış. Bu ülke de insanlar çok mutlu yaşarlarmış. Bu ülkenin çok akıllı bir padişahı varmış. Bu padişah çok adaletli ve dürüstmüş. Halk padişahı çok severmiş, fakat padişah çok yaşlıymış. Hastalanmış ve günden güne kötüye gidiyormuş. Padişahın üç tane oğlu bir tane de kızı varmış. Çocuklarını yanına çağırıp onlara bir soru sormuş.

— Evlatlarım benim durumum kötü, yakın bir zamanda öleceğim. Size çok güzel bir ülke bırakıyorum, demiş. Çocukları çok üzülmüş. Padişah sözüne devam etmiş.

— Sevgili çocuklarım. Sizlere bir soru soracağım. Dünyadaki en kıymetli hazine nedir? En büyük oğlu:

— Bizim ülkemizdeki altınlar ve elmaslardır, demiş. Ortanca çocuğu ise:

—Ülkemizdeki ağaçlar ve ormanlar, diye cevap vermiş. Kızı ise babacığım en güzel hazine bana bıraktığın ipekli, altınlı kumaşlar, aynalar, elmas taraklar, diye cevap vermiş. En küçük oğlu ise:

— Baba bana uzak ülkelerden getirdiğin öğretmenler, kitaplar en değerli hazinedir. Ben onlar sayesinde ilim öğrendim. Onlarla dünyayı tanıdım, demiş.

Padişah kitap okumayı çok severmiş. Küçük oğlunun verdiği yanıt çok hoşuna gitmiş ve oğlum böyle düşünmen ne kadar güzel, ben de senin gibi düşünüyorum. Benim vasiyetim ben öldükten sonra senin tahta geçmendir, demiş.

Babalarının en küçük kardeşini tahta geçirmek istediğini duyan ağabeyleri kardeşlerini öldürüp ülkeyi beraber yönetelim diye konuşmuşlar. Konuşmalarını duyan kız kardeşleri ise bunu hemen küçük şehzadeye söylemiş:

— Kardeşim buralardan kaç, seni öldürecekler. Çok uzaklara kaç, demiş.

Bu sırada padişah ölmüş. Şehzade ise atını alarak saraydan kaçmış. Ağabeyleri onu aramışlar ama şehzade çoktan ülkeden gitmiş.

Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş, altı ay bir güz gitmiş… Sonunda rahat edeceği bir ülkeye ulaşmış. Öyle çok yorulmuş ki artık atın üzerinde duracak hâli kalmamış. Şehre vardığında tepe kenarında ilk evin kapısına vurmuş. Kapıyı yaşlı bir adam açmış. Oğlan şehzade olduğunu söylememiş. Gariban olduğunu, bu memleketin yabancısı olduğunu onu Tanrı misafiri olarak eve almasını istemiş. Zaten ihtiyar ninenin de kimi kimsesi yokmuş. Bir can yoldaşı geldi diye sevinmiş, hatta onu evlatlığa kabul etmiş. İhtiyar nine, şehzadeye yemek hazırlamış. Yemeğini yiyen genç adam, gidip elini, ayağını yıkamış. Atını da yemlemiş. Bu işler bitince ihtiyar ninenin hazırladığı yatakta bir güzel uyumuş.

Sabah olduğunda ise dışarıdan sesler geliyormuş, şehzade sormuş:

— Nene, herkes böyle nereye gidiyor? Şenlik düğün filan mı var?

— Düğün değil oğlum, bugün padişahımızı seçecekler. Talih kuşunu uçuracaklar. Bu sefer şehzade:

— Ne olur nene, gidip izleyelim, demiş.

İhtiyar nene evlatlığını kıramamış. Kalkıp giyinerek büyük meydana gitmişler. Herkes toplandıktan sonra talih kuşunu uçurmuşlar. Herkes benim başıma konsun diye bakıyormuş. Kuş dönmüş dolaşmış bizim şehzadenin kafasına konmuş.

Halk kabul etmemiş yabancı diye. Bir kez daha uçurmuşlar. Kuş yine dönüp dolaşıp şehzadeye konmuş. Yine kabul etmemişler:

— Allah’ın hakkı üçtür, demişler. Kuş yine şehzadeye konmuş ve bu sefer itiraz edememişler. Küçük şehzade padişah olmuş. Bir yandan da kardeşlerini merak ediyormuş.

Elçilerine haber verip kardeşlerini yemeğe davet etmiş. Çok zengin sofralar hazırlatmış. Kardeşleri geldiğinde önce onu tanıyamamışlar sakal bırakmış, değişmiş. Daha sonra sofraya geçmişler. Yemek yemişler. Şehzade dayanamayıp sormuş:

— Ülkeyi kim yönetiyor şimdi, demiş. Ağabeyleri bir anda:

— Ben, diye cevap vermişler. Sonra büyük ağabeyi:

— Ben yönetiyorum, kardeşim yardım ediyor, demiş. Bunu duyan şehzade ise çok üzülmüş:

— Biz de ülkeyi beraber yönetebilirdik, ama siz beni öldürmek istediniz, demiş. Bunu duyan ağabeyleri şaşırmış. Kardeşleri karşılarında tek başına padişah olarak duruyormuş.

Yaptığı hatayı anlayan ağabeyleri şehzadeye sarılmışlar ve özür dilemişler. Üç kardeş yine barış içinde mutlu yaşamışlar. Bu masal da burada bitmiş.