umutphp/masallar huggingface dataset:
DOLAP KIZI
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

Vaktin birinde bir adamın karısı ölmüş. Adam bir ayakkabı yaptırıp köyde dolaştırmış. Hangi kızın ayağına olursa onunla evlenmeye niyet etmiş.

Yaptığı ayakkabı köyde kimsenin ayağına olmamış. Adamın bir kızı varmış. Kız ayakkabıyı denemiş, ayağına olmuş. Babası demiş:

— Madem senin ayağına oldu, gidip imama danışayım, olur derse seni alacağım, demiş.

Kız bakmış durum ciddi, babasından bir altın dolap yaptırmasını istemiş. Babası kabul etmiş. Gidip bir ustaya sipariş vermiş. Oradan da imamın yanına giderek demiş ki:

— Hocam! Bir meyve ağacı yetiştirdiysem meyvesi bana mı düşer, başkasına mı, der. Hoca:

— Sana düşer, demiş. Adam bu haberi sevinçle bildirmeye gitmiş. Bu arada kız ustaya gidip dolabın kilidini içten koydurmasını istemiş. Adam eve gelip olanları anlatmış:

— Kız da istemeyerek kabul etmiş. Adam dışarıdayken dolap gelmiş ve kız dolaba girip kendini kilitlemiş. Babası geldiğinde kızı bulamamış dolabı da götürüp satmış.

Dolabı bir genç almış. Genç evlenmek üzereymiş. Dolabı odasına koymuş. Annesi yemeğini odasına getirirmiş. Ancak yemek giderek azalıyormuş. Annesine söylemiş. Annesi şaşırmış. Kendi de odada saklanıp beklemiş. Dolaptan kız çıkıp yemekten yemiş. Tekrar gidecekken oğlan kolundan yakalamış. Kız, durumunu oğlana anlatmış. Kızdan etkilenen oğlan düğününü ertelemiş.

Evleneceği kız amcasının kızıymış. Ertelemeden rahatsız olmuş. Oğlanın yeni aldığı dolaptan haberdar olmuş. Oğlanın annesiyle birlikte dolabı incelemişler. Bakmışlar kilitsiz bir kutu.

Evleneceği kız, bu kutuyu alıp bir ustaya götürmüş ve erittirmiş. Kız da içinden can havliyle çıkmış. Artık umudunu yitiren kız amcaoğlu ile evlenmekten vazgeçmiş.

Annesine sormuş. Annesi durumu anlatmış. Bunun üzerine düğün kurulmasını istemiş. Kırk gün kırk gece düğün yapıp mutluluk içinde yaşamışlar.
Yılan Bey 1
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber iken, sen annenin beşiğinde tıngır mıngır sallanırken ülkenin birinde bir padişah varmış. Padişahın bir de hanımı varmış.

Padişahın hanımı hamileymiş. Hanımın doğum anı geldiğinde memleketteki bütün ebeler çağırılmış. Doğuma giren bütün ebeler tek tek ölüyormuş.

Bu memlekette bir de üvey anne varmış. Bu üvey anne kızından kurtulmak için; bu kız ebedir diye padişahın huzuruna kızı çıkarmış. Kız ağlaya ağlaya padişahtan bir gün izin istemiş. Öz annesinin mezarına gitmiş ve uyuyakalmış. Gece rüyasına ak sakallı bir dede gelmiş:

—Yavrum, sultanın karnındaki bebek değil yılandır. Yılanlar sütü sever, sen odaya sütü koy çık, demiş.

Sabah olunca kız sultanın odasına girmiş ve bir kâse süt bırakmış. Aradan biraz zaman geçtikten sonra kız içeri girmiş ve sultanın bir yılan doğurduğunu görmüş. Bu çocuğun adını Yılan Bey koymuşlar.

Aradan yıllar geçmiş, Yılan Bey’in evlilik çağı gelmiş. Ülkede ne kadar genç kız varsa Yılan Bey ile evlenmiş ama hepsi ilk gece ölmüş. Bunu duyan üvey anne yine kızını almış ve padişahın karşısına geçirmiş ve kızını Yılan Bey ile evlendirmek istediğini söylemiş. Kız, padişaha yalvarmış, demiş ki:

—Padişahım, Yılan Bey’i ben doğurttum, ne olur kıymayın bana, demiş.

Padişah kızı dinlememiş ve hemen evlenmelerini istemiş. Kız yine bir şart sunmuş:

—Padişahım bu geceyi de annem ile geçireyim, yarın sabah gelirim, demiş.

Gece annesinin mezarında yatarken rüyasına bir ak sakallı dede gelmiş ve şöyle demiş:

—Gelinliğin altından kırk kat elbise giyin kızım ve sen her birini çıkardıkça damadın da çıkarmasını iste, demiş.

Kız ile oğlan evlenmiş. Gelin ak sakallı dedenin dediği gibi kat kat elbise giymiş. Damat gelinin soyunmasını isteyince gelin de giyindiği kırk kat elbiseyi çıkarmaya başlamış. Gelin üzerindeki elbiseleri çıkarmaya başlayınca damada soyunmasını söylemiş. Damat soyunmuş, böylelikle 40 kat elbiseyi üzerlerinde çıkarmışlar.

Yılan beyin en son derisi kalmış ve onu da çıkarmış. Derinin altında çok yakışıklı bir delikanlı çıkmış. Böylece bu evlilik çok mutlu ve mesut bir hâle gelmiş. Bunu duyan üvey anne kahrından ölmüş…
Yedi Adımlık Yol Bir İçimlik Su
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellâl iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir ülkede çocuğu olmayan bir padişah varmış. Padişah, sürekli yalvarmış, Allah’tan bir çocuk vermesini istermiş.

Bir gece uyurken bir rüya görmüş. Rüyasında, oğlu olacağını, ama gerdek gecesi ölümüne razı olursa Allah’ın ona bir oğul vereceğini görmüş. O da gönlünde olsun da o zaman ben onun bir kolayını bulurum, geçmiş olsun, demiş.

Duası kabul olan padişahın bir gün oğlu olur. Çok sevinir. Fakat gerdek gecesi öleceğini bildiği için çok da dikkatlidir.

Aradan biraz zaman geçmiş. Oğlu uzaktan bir kız görmüş. Bu kıza âşık oluş ve evlenmek istemiş. Oğlunun öleceğini bilen baba, evlenmesine razı olmamış, oğlan da evden kaçmış.

Oğlan bu arada evden kaçmış giderken yolda ihtiyar bir adama rastlar. Bu adamla arkadaş olur. Birlikte yolda yedi adım yürürler, bir çeşmeden de birlikte su içerler. Sohbet edip sonra ayrılırlar.

Oğlu evden ayrıldıkt5an sonra padişah oğlunun hasretine dayanamaz. Çaresiz evlenmesine razı olur. Arkasından haber gönderir, oğlu da evine geri döner.

Düğünden sonra gerdeğe giren oğlan, yol arkadaşı olan ihtiyarı gerdek odasında beklerken görür. Ondan, canını almaya gelen Azrail olduğunu öğrenir.

Oğlan, Azrail’den af diler. O da babasının sözünü hatırlatır. Oğlan, bunun üzerine kendi canına karşılık annesinin canını alması için Azrail’i annesine gönderir.

Anne canını vermez. Anne de Azrail’i padişaha gönderir. Padişah da canını vermeye razı olmaz.

Azrail tekrar oğlanın yanına gelir ve durumu bildirir. Anne ve babasının can vermeye razı olmadığını, mutlaka canını alması gerektiğini söyler.

Oğlan, Azrail’den “yedi adımlık yol ve bir içimlik su” hakkı için bağışlanmayı diler.

Bu hoş söz üzerine Allah, oğlanın canını bağışlar ve ona uzun bir ömür verir. Azrail’i de anne ve babasını ziyarete gönderir.
Yılan Kavlı Oğlan
(Akdeniz Bölgesi, Adana)

YILAN KAVLI OĞLAN

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit oynuyor eski hamam içinde. Bir kız ile bir oğlan varmış.

Gel zaman olmuş, kız ile oğlan evlenmiş. Oğlan, aslında yılanmış, sırtında da kavı* varmış. Kıza:

— Eğer bu kavımı senden başka biri görürse, sihrim bozulur, kaybolurum, demiş.

Aradan zaman geçmiş, kız çamaşır yıkamaya gitmiş. Çocuklar da kızın yanına varmışlar. Çocuklar, çamaşırların arasında yılan kavını görmüş, kavı ateşe atmışlar. Sihir bozulmuş, oğlan da ortalıktan kaybolmuş. Kız da oğlanı aramak için yollara düşmüş.

Kız az gitmiş, uz gitmiş dere tepe düz gitmiş, bir yere varmış. Burada kıza bir tarak vermişler. Kız yine gitmiş, gitmiş… Bir yere varmış burada da kıza bir makas vermişler.

Kız, az gitmiş, uz gitmiş. Bir mızrak boyu yol gitmiş, bir yere varmış. Bu yerde de kıza bir tane sabun vermişler. Kız oradan da bir kervana karışıp bir köye varmış. Köyde de bir düğün varmış.

Kız düğün evine varmış. Meğer köy devlerin köyü imiş. Damat da kızın eşiymiş. Zorla evlendiriyorlarmış.

Damat, kızı görünce bir yolunu bulup beraber o köyden kaçmış. Devler de kız ile oğlanı aramaya başlamış. Köylü devler kız ile oğlana yaklaşmaya başlayınca, kız elindeki sihirli tarağı atmış. Tarak dişi gibi orman olmuş.

Kız ile oğlan kaçmaya devam etmiş. Bakmışlar ki devlerin bir kısmı yine peşlerinde, kız elindeki sihirli makası atmış. Makas ırmak olmuş, köylü devler de ırmağın diğer geçesinde kalmış.

Kız ile oğlan yine yola düşmüş, giderken bu sefer peşlerine bir cadı karısı düşmüş. Kız elindeki sihirli sabunu atmış. Sabun köpük olmuş. Cadı karısı da köpüğün içinde kaybolmuş.

Kız ile oğlan kendi evlerine gelmişler. Yiyip içip muratlarına ermişler.

*kav: Yılanın deri değiştirirken attığı deri.
Ak Koç Kara Koç
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

  Bir varmış, bir yokmuş zamanın birinde bir köyde bir çoban varmış. Bir mağaraya gider, orada oturup dinlenirmiş. Her gün iki tane koç gelir, bunlar birbirleriyle tokuşup, giderlermiş. Çoban o mağaraya dinlenmeye gittiğinde uyuya kalmış. Çoban rüyasında:

— Bu koçlardan ak olana binersen aydınlık dünyaya, kara olan koça binersen karanlık dünyaya gidersin, demişler.

Çoban uyanmış ki ak koç ile kara koç tokuşuyorlar. Ak koç ile kara koçu ayırıp ak koça biniyim derken kara koça binmiş. Karanlık bir dünyaya gitmiş. Orada yerleşmiş, biriyle evlenmiş. Çobanın kaldığı yerde de kadın ölürse, kocasını da yanında bir kuyuya koyuyorlarmış. Kocası ölürse de karısını beraber kuyuya koyuyorlarmış. Çobanın bundan haberi yokmuş. Bir gün çobanın karısı ölüyor, oradaki adamlar da çobana:

— Hadi sen de hazırlan gidiyoruz, demişler. Çobanla karısını karanlık bir kuyuya götürmüşler. Kuyunun üstüne büyük bir taş koymuşlar. Ölü karısıyla karanlık kuyuda kalmışlar. Çoban, üç beş gün kuyuda kaldıktan sonra bir bakmış ki bir yerden tıkır tıkır ses geliyor. Sesi duyunca o sese doğru gitmiş. Bir de bakmış ki bir tilki içeri girmiş.

Çoban şaşırmış, acaba tilki nasıl içeri girdi diye düşünmüş. O yana bu yana uğraşırken, sonunda çoban delikten çıkmış. Biraz yürümüş, oradan uzaklaşmış, bir ağacın altında uyuyakalmış. Uyanıyor ki bir ejderha ağacı sarmış. Ağacın üstündeki kuşun, yavrularını yiyecekmiş.

Çoban eline kılıcını almış, ejderhaya kılıcı vurmuş. Ejderhayı öldürmüş. Anne kuş, her gün yavrularına yemek bulmak için yuvasını bırakırmış. Her gün yavrularından birkaçını ejderha yermiş. O gün geliyor bakıyor ki, yavruları ölmemiş. Anne kuş çobana:

— Dile benden ne dilersen yavrularımı kurtardın, demiş. Çoban:

— Beni aydınlık dünyaya götür, bahtım düzelsin, demiş. Kuş:

— Senin yolun altı aylık yol, benim oraya gitmem için bir sürü su, bir sürü et lazım. Sen bunları bulursan yola çıkarız. Yola çıkınca ben sana gak dedikçe et vereceksin, guk dedikçe su vereceksin, demiş.

Çoban hazırlıklarını yapmış, kuşla yola çıkmışlar. Yol boyunca kuş gak dedikçe et vermiş, guk dedikçe su vermiş. Epeyce bir yol gitmişler, et bitmiş. Kuş gak dedikçe, çoban bakmış ki verecek et yokmuş. Bacağından et koparıp kuşa vermiş.

Kuş eti almış, çobanın eti olduğunu anlamış. Eti dilinin altına koymuş, yememiş. Çoban en sonunda aydınlık dünyaya gelmiş. Tam kuşun üstünden inmiş, yürürken ayağı aksayarak gidiyormuş. Kuş çobanı çağırmış, eti çobanın bacağına geri koymuş dilini sürmüş.

Çobanın bacağı düzelmiş. Kuş da memleketine dönmüş. Çoban evine dönmüş.

  Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…
İki Kambur
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

     Bir varmış, bir yokmuş. Bir köyde iki kambur yaşıyormuş. Bir cuma günü kamburun biri, değirmene un öğütmeye gitmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Sonunda değirmene varmış. Bir de bakmış ki değirmende cinler el ele vermişler:

— Bugün günlerden cumadır, cuma, diyerek davul eşliğinde halay çekiyorlar.

Kambur adam önce şaşırıp kalıyor. Sonra cinlerin kendisine baktığını görünce o da gidip halaydan tutuyor. Onlarla birlikte o da:

— Bugün günlerden cumadır, cuma., diyerek halay çekiyor. Biraz öyle halay çektikten sonra, cinler kambur adamın ununu öğütmüşler. Daha sonra da kamburunu düzeltip göndermişler adamı.

Adam köye vardığında diğer kambur onu görünce şaşırmış. Koşarak adamın yanına gelmiş. Kamburunun nasıl düzeldiğini sormuş. Adam da başından geçenleri bir bir anlatmış.

Diğer kambur adam da hemen yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş, değirmene varmış. Her şey arkadaşının anlattığı gibiymiş. Tek farkı cinler:

— Bugün günlerden cumartesidir, cumartesi, diye halay çekiyorlarmış. Kambur adam hemen halaya girmiş:

— Bugün günlerden cumadır, cuma, demeye başlamış.

Bunu duyan cinler sinirlenmiş. Diğer kambur adamın kamburunu da onun sırtına koyup göndermişler.

Adam üzüle üzüle köye dönmüş. Diğer adam hemen yanına gelmiş. Ne oldu sana böyle, diye sormuş. Adam olanları anlatmış:

— Nerede yanlış yaptığımı bilmiyorum, demiş. Kamburu düzelen adam:

— İyi de onlar cumartesi demiş, sen cuma demişsin.
Zor Mustafa
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

Köyün birinde bir karıkoca varmış. Adam balkona çıkarken karısının da sürekli kendisi ile balkona gelmesini istiyormuş. Bir gün iki gün derken kadın kocası ile balkona çıkmaktan usanmış.

Bir gün kadın kocası ile balkona çıktığında adamı balkondan aşağı itmiş. İçeri girip kapıyı kilitlemiş ve kocasını içeriye almamış. Adam, karısına:

— Etme tutma beni içeriye al, dediyse de karısını ikna edememiş. Karısına:

— Öyleyse kılıcımı ver bari, demiş. Kadın adamın kılıcını vermiş. Adam gitmiş padişahın bahçesine uzanmış ve padişahın bahçesine pislemiş. Pisliğe böcekler, sinekler birikmiş. Adam kılıcını böceklere savurunca böceklerin kırkını birden öldürmüş. Kılıcın üzerine de kırk canı birden telef eden Zor Mustafa diye yazmış.

 Adam olduğu yerde uyurken padişahın adamları adamın yanına gelmiş. Padişahın adamları kılıcın üzerini okumuş ve doğruca padişaha giderek:

— Bahçede bir adam var ve adamın kılıcında kırk canı birden telef eden Zor Mustafa yazıyor, adamı da uyandıramadık, demişler. Padişah demiş ki:

— Bu adama bir kazan kaynar pilav pişirin. Eğer adam kaynar pilavı üflemeden yiyebilirse o adamdan korkulur, bu adam çok yiğit demektir, demiş.

Padişahın adamları pilavı pişirip adama götürmüşler. Adam üç dört gündür aç olduğu için pilavı hiç üflemenden bir solukta yemiş. Adamın pilavı üflemeden yediğini padişaha söylemişler. Padişah:

— Bu adam o zaman çok yiğit. Onu alın, bana getirin, demiş. Adamı alıp padişaha götürmüşler. Padişah bu adamı has adamı yapmış, adamı saraya almış ve adama demiş ki:

— Şu atların içinden beğen, birini seç, yakında harbe gideceğiz, demiş. Adam aklından şöyle geçirmiş:

— Şu zayıf atı alayım. Ne de olsa bu at savaşta arkada kalır, ben savaşmam geri döner gelirim, demiş.

Seçtiği at zayıfmış ama sarayın en iyi en yağız atıymış. Adam seçtiği ata binmiş. At adamı almış ve adamı kavakların olduğu yerden götürmeye başlamış. Adam korkmuş, sağındaki solundaki kavaklardan tutmuş. Tutuğu kavaklar sökülüp adamın elinde kalmış. Adam kavaklarla beraber düşman askerlerinin arasına karışmış.

Adamın tuttuğu kavaklardan dolayı düşman askerleri adama yaklaşamamışlar. Adamın elindeki kavak dalları, değdiği düşman askerlerinin hepsini öldürmüş. Savaş bitmiş adam geri dönmüş, padişahın huzuruna çıkmış. Padişah mükâfat olarak bu adama bacısını vermiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar.
Kamçı
(Karadeniz Bölgesi, Artvin)

Kamçı

 İki arkadaş varmış. Yolda giderlerken bir kamçı* bulmuşlar. Kamçı yüzünden kavga çıkmış. Bir dede kavgaya rastlamış:

— Neden kavga ediyorsunuz? İki arkadaş:

— Biz bir kamçı bulduk da onu paylaşamıyoruz. Dede:

— O zaman siz başınızdan geçenleri anlatın, hanginiz aptalsanız ona vereceğim kamçıyı. İki arkadaştan biri:

— Ben aptalım. Diğeri:

— Yok, ben daha aptalım, diyerek yine kavgaya tutuşmuşlar. Dede:

— Başınızdan geçenleri anlatın. Ben hanginizin daha aptal olduğuna karar vereceğim. İki arkadaştan biri:

— Benim dişim çok ağrıyordu. Dişçiye gittim. Dişçi otuz iki diş parası verirsen çekerim, dedi. Parayı verdim, dişimi çektirip eve gittim. Evde hanım çok kızdı. Bu para ile otuz iki dişini çektirirdin, dedi. Ben de dişçiye ya otuz iki dişimi çekersin ya da paramı geri verirsin, dedim. Dişçi de bütün dişlerimi söktü, attı.

Dede çok şaşırmış. Bundan büyük aptallık olur mu diye düşünmüş. İki arkadaştan diğeri anlatmaya başlamış.

— Benim hanım evde bize ziyafet çekti, bişi* pişirdi. Bu arada bir olay oldu ve ardından hanım ile aramız açıldı, küsüştük. Hanım çağırdı, gel, ye, diye. Ben de gitmedim. Hanım tereyağı, balı, bişiyi yiyip kalktı. Yemekleri dolaba koydu, yattı. Tabii ben de açlıktan kıvranıyorum. Hanım uykuya dalınca dolaptan bişileri çalmaya gittim. Bişileri alırken kabaklar döküldü, kıyamet koptu. Hanım uyanıp ne olduğunu sorunca, içeri hırsız girdiğini söyledim. Başıma çuval geçirdim, hanım hırsız zannedip kaçsın diye. Benim hanım da kaynar sac ayağını* başıma geçirdi. Bak bak! İzi var kafamda. Diğeri kamçıyı kazanmak için:

— Dur ben sana başka bir aptallığımı anlatayım: Benim bir alaca danam vardı. Canı boğazımıza çıkarırdı. Çok yaramazdı. Hanım bana:

—  Git, sen bağla, dedi. Ben:

— Yok hanım, sen git, bağla, dedim. Sonra bir karara vardık. Önce kim konuşursa o gidip bizim alaca danayı bağlayacaktı. Hanım yemeğini, işini yaptı. Elişini alıp komşuya gitti. Ben de oturdum. Sonra kayınlarım geldi. Ablalarını sordular. Ben de konuşmamak için cevap vermedim. Bunlar evde ablalarını aramaya başladılar. Aradılar aradılar, bulamayınca bana sordular. Ben yine konuşmayınca bana dayak attılar, iyice dövdüler. Sonra Kadı’nın yanına götürdüler:

— Ablamızı kaybetti, yerini de söylemiyor dediler. Kadı sordu:

— Hanımın nerde, dedi. Ben de danayı bağlarım diye konuşmadım. Kadı çok sinirlendi. Darağacını kurdurttu:

— Ya konuşursun ya da seni astırırım, dedi. Adamı asacaklar diye hanımıma haber gitmiş. Hanım koşa koşa Kadı’nın yanına geldi. Beni tam asacaklarken:

— Durun! Onun bir suçu yok, diye bağırdı. Ben de Kadı’ya şahit ol, danayı bu kadın bağlayacak, ilk o konuştu, dedim. Dede:

— Bundan büyük aptallık olur mu? Kamçı senindir. Kamçı sana helal olsun. Diğer arkadaşa da sen sus artık, dedi.

 

*kamçı: Deriden örülmüş, değneğe bağlı, atlara vurmaya yarayan, vurmaç.

* Bişi: Cıvık ekmek hamuru, el büyüklüğünde açılır ve yağda kızartılarak hazırlanır.

* Sac ayağı: Çember demirin üç ayaklısı, üstünde yemek, çay vs. pişirilir. Altında ateş yanar.
Allah'ın İşine Bak
(Karadeniz Bölgesi, Bayburt)

Memleketin birinde bir padişah yaşıyormuş. Bu padişah bir gün vezirine:

— Haydi gel, Seninle biraz dolaşmaya çıkalım, demiş.

Padişah ve veziri dolaşmaya çıkmış. Yolda giderken yorulmuşlar. Önlerine gelen ilk yerde ilk defa girip karınlarını doyurmaya karar vermişler. Bir eve girmişler. Karınlarını doyuruyorlarmış. O sırada yan evden bir çığlık yükselmiş. Padişah sesi duyuca birden şaşırmış. Birden içeriye bir adam girmiş sevinçle:

— Padişahım padişahım! Bir oğlum oldu, demiş.

Padişah vezirine çocuğun falına bakmasını söylemiş. Vezir çocuğun falına bakmış:

— Padişahım bu çocuk büyüyünce çok uzun yıllar sonra senin kızın ile evlenecek, demiş. Padişah şaşırmış, baş kaldırmış:

— Nasıl olur da bu çocuk benim kızımla evlenir, demiş.

Padişah da vezirine oğlanı kaçırmasını söylemiş. Evden ayrılırken padişah ve vezir yanlarına oğlanı da almışlar. Gelecekte kızı ile evlenmesini istemediği için padişah oğlanı ormana götürmüşler. Ormana bırakmışlar.

Ormana bırakılan çocuk bir süre sonra ağlamaya başlamış. Yanına keçi gelmiş. Keçi çocuğa sahip çıkmış. Karnını doyurmuş. Keçi çobanına süt vermeyi bırakmış, çocuğa veriyormuş sütlerini. Çoban da süt alamayınca keçiyi takip etmiş. Sütünü çocuğa verdiğini görmüş. Çoban çocuğu almış, dul bir kadına götürmüş:

— Bu çocuğa bundan böyle sen bak. Karnını doyur, onu sen büyüt, demiş.

Kadın çocuğa bakmış, büyütmüş. Aradan uzun yıllar geçmiş. Padişah vezire yeniden fala baktırmış. Vezir, falda çocuğa ormanda dul bir kadının baktığını görmüş.

Bunu duyan padişah vezirine çocuğu bulmasını emretmiş. Gitmişler, çocuğu aramışlar, çocuğu bulmuşlar. Oğlanın eline bir tane zarf vermişler. Oğlan yolda giderken merak edip zarfı açmış. Kâğıtta yazılanı okuyunca çocuk birden durmuş. Kağıtta ‘Bu çocuğun boynu kesilsin!’ yazıyormuş.

Çocuk zarftaki yazıyı değiştirmiş. ‘Biz gelmeden kızım ile oğlanın nikahını yapın.’ yazmış.

Padişah ile vezir geldiklerinde oğlan ile kızın nikahı oluyormuş. Padişah olanlara şaşırmış ama karşı da çıkmamış. Kızının oğlanla evlenmesine izin vermiş. Mutlu mesut yaşayıp gitmişler.
Er mi Gelsin Geç mi?
(Karadeniz Bölgesi, Bayburt)

 Memleketlerin birinde zengin bir aile yaşıyormuş. Bu aile mutlu bir aileymiş. Bu ailenin iki tane oğlu varmış. Bir gün akşam olmuş, yatmışlar. Evin babası rüyasında bir ak sakallı dede görmüş. Rüyasında gördüğü ak sakallı dede adamın kulağına eğilerek:

— Sizin başınıza bir bela gelecek. Er mi gelsin geç mi gelsin, diye sormuş.

Sabah kalkınca adam hayretler içinde rüyasını karısına anlatmış. Karısı da:

— Madem öyle bir şey gelecekse bizim gençliğimizde gelsin, demiş.

Akşam olmuş herkes yatmış. Adam yine aynı rüyayı görmüş. Ak sakallı dede yine aynı soruyu sormuş. Adam ak sakallı dedeye:

— Er gelsin, demiş. Aradan birkaç gün geçmiş. Bu ailenin ahırda ne kadar ineği varsa ölmüş. Ellerindeki tüm tarlalar yanmış. Aile köyde yaşayamaz hâle gelmiş. Bütün geçim kaynakları ellerinden uçup gitmiş. Adam karısına:

— Biz artık bu köyde yaşayamayız. Buradan ayrılıp gidelim, demiş.

Hep birlikte köyden ayrılma kararı almışlar. Yolda giderken bir çiftliğe rastlamışlar. Çiftliğin sahibine demişler ki:

— Bizim başımızdan bazı olaylar geldi. Biz her şeyimizi kaybettik. Bize iş verir misin?

Ailenin haline üzülen çiftlik sahibi adama iş vermiş. Ona çiftlikte bekçilik yapmasını söylemiş. Adam çiftlikte bekçilik yapmaya başlamış. Bekçilik yaparken bir gün yoldan kervan geçtiğini görmüş. Kervancı, bekçiye:

— Biz çok açız, çok susadık. Bizi burada acaba birkaç gün misafir edebilir misin?

Adam da kabul etmiş. Kervanı misafir etmişler. Adam onlara iyilik etmiş ama kervandakiler adamın karısını kaçırmışlar. Adam akşam eve gelince karısının olmadığını fark etmiş. İki oğlunu da almış, karısını aramaya başlamış.

Yolda giderken oğlunun birini kurt yemiş. Diğer bir oğlu da suya düşmüş, boğulmuş. Adam üzüntüsünden koşa koşa yol almış. Bir şehir görmüş. Şehre doğru gitmiş.

Adamın gittiği şehrin padişahı daha önce ölmüşmüş. O gün padişah seçimi yapılıyormuş. Padişah seçimler babadan oğula değilmiş. Bir güvercin uçuruyorlarmış. Bıraktıkları güvercin kimin başına konarsa padişah o olacakmış.

Bıraktıkları güvercin uçmuş uçmuş, gelmiş, bizim adamın başına konmuş. Adamı bu şehre padişah yapmışlar.

Epey bir zaman sonra bir tane avcı ile bir tane çoban, oğulları ile birlikte padişahı ziyarete gelmişler. Padişahın karısını kaçıran adam da padişahı ziyarete gelmiş. Bahçede tanışmışlar. Oğlanlar kadının anneleri olduğunu anlamışlar. Çok sevinmişler. Yukarıdan onları izleyen padişah yanlarına gitmeye karar vermiş. Bunlar her şeyi padişaha anlatmışlar.

Meğer kurdun elindeki çocuğu avcı kurtarmış. Irmakta boğulan çocuğu da çoban kurtarmış. Padişah oğullarını görünce çok sevinmiş. Karısını görünce mutluluğu bir kat daha da artmış. Hep birlikte kucaklaşmışlar. Mutlu mesut yaşamışlar.
TİBİLİ DAYI
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Zamanın birinde bir Tibili Dayı varmış. Bu Tibili Dayı yaban bayır gezerken ayağına bir diken batmış. Uğraşıyor uğraşıyor, dikeni çıkaramaz. Keçisinin yanına gitmiş. Tibili Dayı demiş ki:

— Şu ayağımdaki dikeni çıkar. Ben çok uğraştım, çıkaramadım. Keçi:

— Ben güzel güzel yaprakları yemiyorum. Senin pis ayağını mı yalarım, demiş. Tibili Dayı:

— Öyle ise gidip kurda söyleyeyim. Gelip seni yesin. Kurdun yanına gidip:

— Gel benim keçimi ye, demiş. Kurt:

— Ben nazik nazik kuzuları bile yemiyorum Senin uyuz keçine mi kaldım. Gelip onu yemek için uğraşmam demiş. Tibili Dayi:

— O zaman ben de seni avcıya vurdurayım, demiş. Gidip avcıya:

— Gel burada kurt var, sen bu kurdu vur, demiş. Avcı:

— Ben güzel kekliklere bile kurşun atmıyorum. Neden gidip kurda kurşun atayım ki, demiş. Tibili Dayı:

— Peki öyle ise. Ben de gidip bir sıçan getireyim. Gelsin de senin sakalını yesin, demiş. Tibili Dayı, gidip sıçana durumu söylemiş: Sıçan:

— Yok, ben yemem sakalı. Ben güzel kızların çeyizini bile kesmiyorum. Onun pis sakalını kesip ne yapacağım, demiş. Tibili Dayı: 

— Gidip kediye söylerim demiş. Gidip kediye söylemiş. Kedi: 

— Tamam, dayı. Gidip fareyi yiyeyim, demiş.

Kedi gidiyor ki fareyi yiye. Fare sakalı yemeye gitmiş. Avcı kurdu vurmaya gitmiş, Kurt keçiyi yemeye gitmiş. Keçi de Tibili Dayı’nın ayağındaki dikeni çıkarmaya gitmiş.

 Tibili Dayı bakıyor ki o yandan geçi gelmekte. Tibili Dayı mutlu olup keçiye gülmeye başlamış. Sonra keçi gelip tikeni çıkarmış. Tibili Dayı da rahatlamış.