Şeytan
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

ŞEYTAN

Zamanın birinde fakir bir adam varmış. Abdest alır, namaz kılar, dua edermiş. Her dua edişinde:

— Allah'ım, bana Hızır'ı gönder. Allah'ım, bana Hızır'ı gönder. O, paranın ve hazinenin yerini bilir. Gönder de şu fakirlikten kurtulayım, dermiş.

Ne çare ki bir türlü Hızır, karşısına çıkmazmış. Artık adam, böyle dua etmekten usanmış. Bir gün:

— Allah'ım! Şeytan, altının yerini bilir. Bana şeytanı gönder, diye yalvarmaya başlamış.

Bir gün evden çıkmış, çarşı pazarı gezmeye başlamış. Gezinirken birisine rastlamış. Adam:

— Selamünaleyküm, demiş.

Bu da:

— Aleykümselam, diye selamı almış, ama ben seni tanımıyorum, demiş.

Adam, buna:

— Sen kimi arıyorsun, diye sormuş.

— Ben şeytanı arıyorum, bulamıyorum, demiş o da.

Adam:

— Şeytanı ne yapacaksın, diye tekrar sormuş.

Fakir adam da olanı anlatmış. Adam:

— Şeytan benim, ne yapacaksın, demiş.

Fakirlikten canı yanan adam:

— Bir at yükü altın istiyorum, demiş.

Şeytan:

— Hadi, ben altının yerini biliyorum. Çuvallarını, kazma küreğini al, gidelim, demiş.

Adamcağızın fakirlikten canı yandı ya, hemen atını, çuvallarını, kazma ve küreğini, bir de heybesini almış. Şeytanla beraber yola düşmüşler. Şeytan önde, adamcağız arkada, şehirden dışarı çıkmışlar. Gele gele bir kayanın altına varmışlar. Şeytan, kayanın altını göstererek:

— İşte, altın kuyusu burası. Fakat benim bir şartım var. Eğer kabul edersen kuyuyu açarım, demiş.

Adam:

— Şartın ne, diye sormuş.

Şeytan:

— Kuyuyu açtıktan sonra beni hiçbir zaman işsiz bırakmayacaksın, demiş.

Adam, şeytanın şartını duyunca geri çekilmiş. “Yahu bu şeytansa ben bununla başa çıkamam. Her zaman işi nasıl bulayım? Şu altını göreyim de öldürürse öldürsün.” diye düşünmüş.

Şeytan:

— Tamam mı, razı oldun mu, diye sormuş.

Adam:

— Evet, razı oldum, demiş.

Şeytan, hemen şartını uygulamaya başlamış.

— Haydi, bana bir iş ver, demiş.

Adam:

— Eğer altın kuyusu burasıysa haydi eş bakalım. Öyle ya, bu da bir iş, demiş.

Şeytan, kazma küreğe sarılmış, eşmeye başlamış. Kürekle de toprağı atıyormuş. Bir müddet sonra altınlar görünmeye başlamış. Adam heyecandan ölecek gibi olmuş.

Şeytan:

— İşte altınlar. Dediğimi yaptım. Bana iş ver bakalım, demiş.

Adamcağız heyecanlı heyecanlı:

— Ben çuvalları açayım, sen de doldur, demiş.

Şeytanla beraber çuvalları ve heybeyi doldurmuşlar. Şeytan kuyuyu kapatıp yine şartını söylemiş:

— Bu iş de bitti. Haydi bakalım, bana bir iş daha ver, demiş.

Adam:

— Gel hele yahu! Şu çuvalları ata yükleyelim, demiş.

Neyse, çuvalları ata yüklemişler. Şeytan yine:

— Haydi bana iş, demiş.

O da:

— Bak! Heybe geride kaldı. Al şu heybeyi de eve gidelim, demiş.

Bunlar yola koyulmuşlar. Bir müddet sonra eve gelmiş, altın çuvallarını attan indirmişler. Heybeyi de çuvalların üstüne koymuşlar. Şeytan duramamış:

— Haydi bana iş ver, diye adamı tekrar sıkıştırmış.

Altınları eve getiren adam, zengin olmasına olmuş da bir yandan da şeytana iş düşünüyormuş. “Öyle bir iş olsun ki onu uzun süre oyalasın.” diye düşünürken sonunda aklına bir fikir gelmiş. Hemen şeytana:

— Öyle bir yol yap ki uzaklığı İstanbul'a kadar olsun, demiş.

Şeytan bu ya! Yolu göz açıp kapayana kadar yapıp “zırp” diye karşısına dikilmiş. Adama:

— Tamam, o iş de bitti. Bana iş ver, demiş.

Adam bir iş daha buyurmuş:

— Bu yaptığın yolun etrafına ağaçlar dik, çeşmeler yap!

Şeytan bu işi de çabucak bitirip adamın karşısına dikilmiş:

— O iş de bitti. Bana iş, demiş.

Adamı artık bir sıkıntı basmış. “Nasıl bir iş versem de rahat bir nefes alsam.” diye düşünmeye başlamış. “Şunu yap, bunu yap.” diye dünyada ne kadar iş varsa yaptırmış, ama yine de yakasını şeytandan kurtaramamış. Üstelik elindeki altından bir tane bile harcayamamış. Neredeyse çıldıracak gibi olmuş. Bir gün şeytan yine:

— Bana iş ver bakalım, demiş.

Adam da:

— Pekiyi, al sana bir iş! Kaf Dağı'nın arkasından geçeceksin. Dünyanın yüzüne su akıtacaksın, demiş.

Şeytan gitmiş, Kaf Dağı'na tırmanmaya başlamış. Tırmanıyor, tırmanıyor, yorgun olduğu için geri geri yuvarlanıyormuş. Tekrar tırmanmaya başlıyormuş. İçinden ne kadar da; “Aha az kaldı, aha az kaldı.” diye kendi kendini telkin etse de paldır küldür yere yuvarlanıyormuş. Kalkıp doğruluyor; “Ben bu işi başaramadan ağanın yanına dönemem.” diyerek tekrar tırmanmaya başlıyormuş.

Şeytan orada tırmanmakta olsun biz haberi verelim adamcağızdan...

Aradan bir iki gün geçmiş. Adamcağız biraz rahat nefes almış. Karısına:

— Bu şeytan beni sağ bırakmayacak. Gideyim de eşle dostla helâlleşeyim, demiş.

Evden çıkıp gitmiş. O gitmekte olsun biraz sonra şeytan, dünyanın yüzüne suyu bağlamış, gelmiş.

— Hanımcığım, ağam nerede? Bana iş, demiş.

Hanım, ona:

— Vay, vermez olaydın o altınları. Adamcağızın gözünü açtırmadın. İşte altınların, al, götür, demiş.

Şeytan:

— Yoook! Ben ağamı bulacağım, iş isterim, demiş.

Hanımın saçı uzun ve kıvırcıkmış. O anda aklına saçı gelmiş. Saçından bir tel koparıp şeytana vermiş.

— Al! Bu saçı doğrult! O şimdi gelir, diyerek şeytanı oyalamış.

Şeytan, saçı eline almış, iki ucundan çekmiş:

— Hanımcığım, al! Saçın doğruldu, demiş.

Saçı bırakınca saç yeniden kıvrılmış. Şeytan yeniden iki ucundan çekmiş, saç yeniden doğrulmuş, ama bırakınca yeniden kıvrılıyormuş. Nihayet saç elinde evden çıkmış, gitmiş. Ta uzaklarda bir köprünün altına oturup hanımın verdiği kılı doğrultmaya çalışmış. Her çekişinde kıl doğruluyormuş. Kendi kendine; “Al hanım, doğruldu.” diyormuş, ama kılı bırakınca kıl yeniden kıvrılıyormuş.

Şeytan elindekiyle uğraşadursun, adam soluk soluğa eve gelmiş.

— Hanım, şeytan geldi mi, diye sormuş.

Hanım:

— Gel efendi, gel! Ben ona iş verdim. Ondan ne korkuyorsun, demiş.

Adamcağız:

— Aman hanım! Ne yaptın, demiş.

Hanım da:

— Saçımdan bir tel verdim, doğrultmaya gitti, demiş.

Adam da rahat bir nefes almış.

Günler geçmiş, şeytan yok. Aylar geçmiş, yıllar geçmiş, şeytan yine yok. Tam yedi yıl olmuş, şeytan hâlâ yok...

Adam, şeytanın yokluğunda iyice zengin olmuş. Sarayları, arabaları, uşakları olmuş.

Bir gün karısına:

— Hanım, hazır ol da kır gezisine çıkalım, demiş.

Kadın, kocasının isteğini kabul etmiş. Beraberce çıkmışlar. Bir yerde konaklamışlar. Meğerse şeytanın oturduğu köprünün civarında imişler. Zevk, sefa içinde eğlenirken adam bir ara gezintiye çıkmış. Elini arkasına atmış, dolaşıyormuş. Kulağına bir ses gelmiş. Kulak vermiş ki birisi:

— Al hanım, doğruldu, diyormuş.

Adam, sağa sola bakmış, kimseyi görememiş. Az sonra aynı sesi yine duymuş. Sesin geldiği tarafa bakmış. Sesin köprünün altından geldiğini anlamış. Eğilmiş, bakmış ki bir de ne görsün!? Azrail’i olan şeytan oturmuş, elindeki kılı düzeltmeye çalışıyor. Şeytanı görünce âdeta dizlerinin bağı çözülmüş. Hemen toparlanıp hanımının yanına koşmuş.

— Çabuk hanım, çabuk! Buralardan kaçalım, demiş.

Hanımı:

— Aman efendi! Ne oldu sana, diye cevap vermiş.

Adam:

— Hanım, ne sen sor ne ben söyleyeyim. Hemen buradan gidelim, demiş.

Kadın:

— Yok efendi, bana sebebini söylemezsen şurdan şuraya gitmem, demiş.

Adam:

— Aman hanım, ne söylüyorsun? Şeytan şu köprünün altında. Görürse ne seni bırakır ne beni. İkimizi de öldürür. Hemen kaçalım, demiş.

Kadın:

— Yoook efendi, yok! Sen benimle gel, demiş.

— Aman karıcığım, etme, tutma. Buradan kaçalım, diye cevap vermiş o da.

Kadın, adama ısrarlı bir şekilde:

— Gel, gel! Hele sen arkamdan gel, diye seslenmiş.

Adam gitmek istemese de hanımın arkasına düşmüş. Doğruca şeytanın oturduğu yere varmışlar. Şeytan hâlâ elindeki o tek kılı düzeltmekle meşgulmüş.

Hanım, kurnaz bir şekilde:

— Ey arkadaş! Ne yaptın? Daha bir kılı düzeltemedin mi, diye sormuş.

Şeytan, kafasını kaldırınca hanımı görmüş. Telaşla:

— Al hanım, bu sefer doğruldu, diyerek kılı çekmiş, doğrultmuş. Bırakınca kıl yeniden kıvrılmış.

Hanım:

— Çabuk o kılı doğrult! Ondan bir avuç daha vereceğim, deyince şeytan bir tek teli ile yedi sene uğraştığı hâlde düzeltemediği telden bir avuç daha alacağını duyunca:

— Eyvah! Yandım, demiş.

Şeytan yavaş yavaş şişmeye başlamış. Şiştikçe şişmiş, şiştikçe şişmiş... Oracıkta “paaat” diye ırmağa düşmüş. Irmağın sularıyla akıntıya kapılıp gitmiş. Hanım, efendisine dönerek:

— Gözünle gör, işte şeytan gidiyor, demiş.

Şeytanın korkusundan hanımı yardımıyla kurtulan adam, bundan sonra hanımı ile mutlu mesut  bir şekilde yaşamış.