Padişahın Oğlu ve Huri Kızı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

[PADİŞAHIN OĞLU VE HURİ KIZI]

 

 Bir varmış bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Bir ülkenin padişahının üç oğlu varmış. Bu padişahın büyük oğlu bir gün babasına demiş ki:

—Baba beni evlendir, artık zamanım geldi, demiş. Padişah:

— Oğlum, atına bin, az gidersin uz gidersin, dere tepe düz gidersin. Bir göl gelir önüne, o gölün üstünde üç salatalık var. Büyük olanı koparıp getir, sonra gerekeni yaparız, demiş.

Büyük oğlan kalkmış, hazırlığını yapmış, atına binip yola çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Babasının bahsettiği gölü bulmuş. Hakikaten gölün üzerinde salatalıklar var. Babasının dediği gibi büyük salatalığı koparmış. Geri dönmüş. Üç gün üç gece yol gelecekmiş. Gelirken oğlan susamış, salatalığı ısırmış. Salatalığı ısırınca salatalık:

—Yiğit, su, bana su yetiştir, demiş. Oğlan korkup salatalığı yere atmış, koşarak eve gelmiş. Salatalık elinde yokmuş. Onun evleneceği kız ölmüş. Ortanca oğlu da babasına:

—Beni evlendir, artık zamanım geldi, demiş. Padişah büyük oğluna söylediği gibi:

—Atına bin, az gidersin uz gidersin, dere tepe düz gidersin. Gölün üstünde üç salatalık var. Ortanca salatalığı kopar getir, demiş. Ortanca oğlu da üç gün üç gece yol gitmiş. Gölün üzerinde salatalığı bulmuş. Ortanca olanı koparmış. O da yolda gelirken susamış, salatalığı ucundan ısırmış. Onun da kısmeti ölmüş. Sonra küçük oğlan da evlenmek istemiş. Ona da:

—Git, küçük salatalığı kopar getir ki seni evlendireyim, demiş. O da az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Gölün üstündeki salatalığı bulmuş. Önce salatalığı seyretmiş, sonra koparmış. Gelirken yolda bir çeşme görmüş, atından inmiş salatalığı ısırmış. Salatalık:

—Yiğit su, deyince hemen salatalığı çeşmenin gözüne atmış. O zaman dünya kadar güzel, ay gibi parıl parıl parlayan bir kız çıkmış çeşmeden. Oğlan önce şaşırmış. Sonra kıza:

—Atıma bin ki saraya gidelim, demiş. Kız da:

—Ben böyle gitmem, bana davul zurna getir. Üç gün üç gece düğün yap ki geleyim, demiş. Oğlan:

—Ben seni burada nasıl bırakayım, burası ıssız bir yer, demiş. Kız:

— Ben seni burada, ağacın başına çıkıp beklerim. Sen git davulu zurnayı al da gel, demiş. Oğlan:

—Nasıl çıkacaksın bu kavağın başına, demiş. Kız:

—Eğil kavağım eğil, demiş. Kavak eğilmiş. Kız ağacın üstüne çıkmış:

—Doğrul kavağım doğrul, demiş. Kavak doğrulmuş. Oğlan eve gitmiş, görüp yaşadıklarını babasına anlatmış. Kızın davul zurna ve üç gün düğün istediğini söylemiş.

Bu arada kız ağacın üstünde bekler iken bir tane çingene kızı gelmiş, çeşmeye su almaya. Bakmış, çeşmede güzel bir kız sureti. Bakmış Huri Kızı… Kendisine bakmış, bu kadar güzel değil. Sağına soluna bakmış. Bakmış, ağacın üstünde güneş gibi parlak bir huri kız görmüş. Çingene kızı:

—Abla abla! Beni de yukarı çıkar, demiş. Huri kızı:

—Ben seni buraya nasıl çıkarayım, demiş. Çingene kızı da:

—Beni çıkar, ben sana orada yoldaşlık ederim, demiş. Huri kızı kavağı eğmiş. Çingene kızını yanına almış. Kavak tekrar doğrulmuş, çingene kızı huri kızının boynundaki inciyi koparmış. Huri kızı bülbül olup uçup gitmiş. Oğlan davul zurna ile gelmiş, ağaca bakmış ki kız, huri kızına hiç benzemiyor. Şekilsiz bir kız. Şaşırmış. Oğlan, ağaçtaki kıza:

—Hadi, ağaçtan in, demiş. Kız:

—Ben nasıl ineyim, demiş. Oğlan:

—Nasıl çıktıysan öyle in, demiş. Kız inememiş. Oğlan iyice şüphelenmiş. Neyse adamlar, askerler gelmişler, kızı bir hâlli ağaçtan indirmişler. Adam şüphelenmiş ama kızın çingene kızı olduğunu bilmiyormuş:

—Sana ne oldu böyle, demiş. Kız:

—Güneş vurdu, rüzgâr vurdu, karardım, demiş. Bu kızı davul ve zurna ile getirmişler. Padişahın oğlunun karısı olmuş çingene kızı.

  Bülbül olup uçan huri kızı bir gün padişahın oğlunun evinin önüne gelmiş. Çingene kızına:

—Çingene kızı! Hatun mu oldun, katır mı oldun, demiş. Çingene kızı da duymazdan gelmiş. O ara hamile imiş. Kocasına demiş ki:

—Ben aş eriyorum. Bana bu bülbülü kes ki yiyeyim. Padişahın oğlu da:

—Hanım ne istersen sana onu getireyim, koyun kurban keseyim, yazıktır bülbüle, demiş. Ama kadın inatla o bülbülü yemek istemiş. Bülbülü yakalamışlar, kapının önünde kesmişler. Bu bülbülün iki damla kanı kapının önüne dökülmüş. Bu kanlardan daha sonra iki tane kavak olmuş. Bu kavağın rüzgâr esince yaprakları çok güzel sallanırmış. Herkes bakakalırmış, fakat çingene kızı oradan geçerken iki kavak ağacı bir araya gelip kadını sıkarmış. Kadın çocuğu doğurduktan sonra kocasına demiş ki:

—Bu kavağı keseceksin, kapıma eşik, bebeğime beşik yapacaksın. Adam kavakların güzel olduğunu, bebeğe başka beşik alacağını söylemiş. Ama kadın inatla o kavak ağaçlarını kestirmiş.

Neyse kavağı kesmişler, kapıya eşik çocuğa beşik yaptırmış. Beşik çocuğu sıkıyormuş, eşiklik de kadını sıkıyormuş. Sonra da o eşiği ve beşiği söktürmüş, yakmak için odun yaptırmış. Köyden yaşlı bir kadın odun istemeye gelmiş. Çingene kızı odunları vermiş. Kavağın kabuklarını odunların üstüne koymuş ama kabuklar düşmüş. Yine koymuş yine düşmüş. Yaşlı kadın da demiş ki:

—Bu kabuklar yanmak istemiyor, kavağın kabuğunu atmış. Yaşlı kadın dışarıya çıkıyormuş, gezmeye gidiyormuş. Eve gelince, evi tertemiz yemekleri hazırlanmış görüyormuş. Yaşlı kadın korkmaya başlamış, olanları komşularına anlatmış. Komşuları:

—Kapının deliğinden izle, ne olduğunu görürsün, demişler. Kadın bir gün anahtar deliğinden izlemiş ki; bir huri içerde parlıyor, yemekleri hazırlıyor, evi temizliyormuş. Hemen içeri girip huri kızın koluna yapışmış:

—Kızım, ins misin cin misin, demiş. Huri kızı da başından geçenleri anlatmış.

  Bir gün padişahın oğlu tay dağıtıyormuş. Bu tayları besletiyor daha sonra toplatıyormuş. Huri kızı yaşlı kadına demiş ki:

—Bir tane tay da bana getir, besleyeyim. Yaşlı kadın tayı besleyemeyeceklerini, eğer tay ölürse ödeyemeyeceklerini söylemiş. Huri kızı inatla tayı istemiş, yaşlı kadın gitmiş:

—Bir tane tay da benim kızım istiyor. Kötüsünden bir tane verin de beslesin, demiş. Kıza zayıf bir tay vermişler, kız tayı beslemeye başlamış. Kız:

—Bit otum bit, diyormuş, bir sürü ot tayın önüne yığılıyormuş. Bu tay iyice şişmanlamış. Parıl parıl parlayan bir at olmuş. Bu defa tayların toplanacağı söylenmiş. Padişahın askerleri gelmiş ata:

—Deh atım deh, demişler. Fakat at gitmemiş. Kız atı tembihlediği için at kalkmıyormuş. Askerler, padişaha o atın gelmediği söylemişler. Padişah da:

—Sıska bir at olduğu için gelmemiştir, demiş. Ama askerler atın çok iyi olduğunu söylemişler. Bu defa padişahın oğlu askerler ile birlikte atın yanına gitmiş. Deh deh, demişler at kalkmamış. Kız da bunların yanına gelip:

— Deh atım deh! Sahibinin ne hayrını gördüm ki senin ne hayrını göreyim, demiş. At sıçrayıp kalkmış. Padişahın oğlu şaşırmış. Kızı kavak ağacının üstündeki kıza benzetmiş ve atı alıp gitmişler.

  Padişahın oğlu bir gün huri kızını yemeğe çağırmış. Kız:

—Sağ yanımı kırmızı gül ile, sol yanımı beyaz gül ile, ayağımın altını da halı ile döşerse gelirim, demiş. Padişahın oğlu huri kızının dediklerini yapmış. Kız da yemeğe gelmiş. Kız gelince çingene bu kızı tanımış. Yemeği yerken kız masalın hepsini anlatmış. O kadının çingene kızı olduğunu, kendisinin de huri kızı olduğunu söylemiş. Padişahın oğlu, bunları öğrenince çingene kızına:

—Yağlı kurşun mu istersin, yoksa katır mı istersin, diye sormuş. Kız:

—Kurşunu ne yapayım? Katır isterim ki bineyim, babamın evine gideyim, demiş.

Katırın kuyruğuna çingene kızını bağlamışlar, babasının evine göndermişler. Padişahın oğlu ile huri kızı evlenip muratlarına ermişler.