Keloğlan'la Peri Padişahının Kızı
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Keloğlanla Peri Padişahının Kızı

Bir padişahın hiç kızı olmazmış.

—Cenap-ı Allah bana kız versin de nasıl verirse versin, diyor.

Neyse bunun bir kızı olmuş. Bu da bir dev olmuş. Bütün tavlada beygirlerin günde birini yermiş, günde birini yermiş. Büyük oğlan:

—Baba, bugün ben atları bekleyeyim. Her gün birini yiyor, diyor.

Bu yine geliyor. Bu büyük oğlan da gözünü açana kadar dev yiyip gitmiş. Sabah atları sayıyor, biri eksik geliyor. Küçük oğlan diyor ki, Keloğlan:

—Baba, ben bekleyeceğim bugün, diyor.

—Bekle. Büyük bir bok yiyemedi, ama hadi sen bari bekle, diyor.

Buna yapıveriyor bir kılıç. Gidiyor oraya. Beklerken ilerden tozla bir geliyor, gözünü bir yumuyor, tozla bir gelip geçiyor. Bir kılıç sallıyor, bir kız şeklinde bir şey. Ondan sonra şu parmağını kan batırmış. Bir de gelseler ki, kan böyle, o kız çocuk yani, kardeşleri.

—Bizim atları yiyen bu, diyor.

—Ulan ufak kız çocuğu atları yer mi? diyor. Anaları:

—Emerken bu oğlum, benim ciğerimi alacak gibi emiyor. Ben de korktum bundan, diyor.

—İyi ne yapalım ana? diyor.

—Buradan kaçalım. Bu her şeyi yapar, yer, diyor.

—Kaçalım mı?

—Kaçalım.

Bunlar oradan çıkmışlar. Gidiyorlar. Ondan sonra anasıyla babası ha bakalım de bakalım bir çeşmenin başına varmışlar. Öğle ekmeği yemişler. Üç tane hurma bırakmışlar çeşmenin ayağına.

—Buraya mal mul girmez. Bugün yarın insanlar yer, diye.

Onlar geçmişler buradan bir ovanın düzünde bir saray parlayıp durur. Varıyorlar. Öte geziyorlar, beri geziyorlar, hiç insan yok. Saray, ama insan yok.

—Ulan ana, burada biz sarayı bekleyelim bakalım, diyor.

Akşam olmuş. Yatma zamanı gelmiş. Hiç insan geldiği yok. Gece bunlar uyumuş. Keloğlan kılıcı almış. Bakmış oraya.

—Bugün muhakkak insan gelecek. Buraya boşuna dikilmedi ya.

Bekliyor sabaha kadar. Gece yarısından sonra bir gürültü olmuş yukarıda, tavanda. Devler varmış. Gece çıkarlarmış meydana. Hemen oraya Keloğlan bir siniyor*. Devin birinin boynuna bir vuruyor kılıcı. Hemen orada bir kör kuyu varmış, atıyor onu oraya, kuyuya. Bir daha derken, bir daha derken orası yedi tane devin elindeymiş. Yedi kardeşmiş bunlar. Birisi ölmemiş. Onu da atmış içeri. Sabah oluyor, hiç insan yok, dev de.

—Ha, artık bu saray bizim oldu, diyor kalbinden.

Giderken sabahleyin, ava gidermiş, kilitlemiş ansının babasının üstünden. Bir gidiyor, bir gidiyor, baya gitmiş. Başka yerde bir saray parlayıp durur. Doğru o saraya varıyor. Saraydan hemen bir kız çıkıyor.

—Ooo âdem oğlu, hoş geldin, sefa getirdin. Ne ararsın buralarda?

—Ben buralarda avlanırım, diyor.

—Gel, bir kahvemi iç, falan diyor.

—İyi.

—Buyurun madem gidelim, diyor.

Varıyorlar onların sarayına. Bakmış kıza bu vurulmuş.

—Ulan şu kız bana gelir mi acaba? falan derken yine öğle sonu:

—Ben gideyim, diyor.

Bunu uğurluyor. Anası:

—Oğlum, sen bak gidip duruyorsun. Benim canım sıkılıyor. Bana anahtarı ver, ben şöyle bir gezineyim, diyor.

—İyi ana, gezin.

Orada gezinirken bir de baksa ki kuyunun içinde bir dev var.

—Aman sakın beni oğluna deme. Ben burada iyiyim. Bana oğlun böyle böyle yaptı. Biz yedi devdik. Bizi kesti, buraya attı. Beni deme oğluna, diyor. Neyse,

—Ben seni deyivermem oğluma, diyor.

—Bir zahmet buraya bir merdiven at da konuşalım, diyor oğlanın anasına. Karı da razı oluyor.

—Tamam. Varıyorum, diyor.

Oğlanın anası oraya inmiş. Yalnız bunlar anlaşmışlar.

—Aman, yalnız oğluna deyiverme beni, diyor.

—Yalnız bu oğlanı nasıl öldürürüz? diyor deve.

—Sen şimdi falan yerde bir bostan vardır. O bostanı böyle yaraya bastırdın mı suyu o bereyi Allah tarafından birbirine kavuşturur. Her devası vardır. Bunu bu alamaz. Kim aldıysa bunu periler bulur. Biz de kurtulmuş oluruz, diyor.

—İyi ya, tamam.

Keloğlan’ın geleceği zamanlar anası bir hasta.

—Ulan ne oldu ana?

—Oğlum, falan yerde perilerin bir bostanı varmış. Öyle bir bostan canım istedi ki, bana bir bostan getiriversen, diyor.

—İyi ya ana, senin yoluna canım feda olsun. Gideyim, alayım geleyim, diyor. Doğru varıyor o kızın yanına.

—Buyur Keloğlan. Ne arıyorsun, ne istersin?

—Böyle böyle. Benim anam çok hasta. Bir bostan canı istemiş falan yerde.

—Yalnız benim lafıma bakarsan bostan verirler, benim lafıma bakmazsan seni parçalarlar, diyor.

—Nasıl yapacağız?

—Şu benim kır atı al. Kır elbise giy. Yum gözünü. Aç gözünü. Kendini bostan tarlasında göreceksin. Bostanlar senin başına toplanırlar. Birini kaptın mı hemen iyi kaç. Sakın arkana bakma!

—Tamam.

Aynı kızın dediklerini yapıyor. Ondan sonra sınırı geçti mi kurtuluyor.

—Getirdin mi? diyor.

—Getirdim, diyor.

Kız, bostanı değiştiriyor. Başka bostan veriyor.

—Hadi bunu götür, git, diyor.

Getiriyor. Anası bir yiyor.

—Oh oğlum. Bana bir iyi geldi, iyi oldu, diyor.

Yine sabah oluyor. Oğlan yine ava gidiyor. Koca karı doğru devin yanına iniyor, aşağıya.

—Bunu bu yaptı. Bir ahval daha düşün, diyor.

—Sen, peri padişahının evinde bir ayna vardır. Bir kere o içeri girip de aynayı alamaz. Ayna ölüyü canlandırır. Bunu başaramaz, diyor.

—Başaramaz mı?

—Başaramaz.

Geliyor yine akşam oğlan. Anası,

—Ölüyorum, falan derken, oğlan:

—Ne oldu ana? diyor.

—Oğlum, kaç seneden beri ben bir gül cemalimi görmüyorum. Bana bir ayna getiriver. Bana peri padişahını aynasını getiriver, diyor.

—İyi ya ana madem, senin yoluna canım feda olsun, diyor.

Gidiyor yine, doğru kızın yanına, saraya varıyor. O da peri padişahının kızıymış.

—Yalnız işin zor. Ama sen benim lafımı tutarsan sen bu işi yine başarırsın.

—Nasıl yapacağız? diyor.

—Al şu benim al beygiri. Beygire bindiğin zaman ta kendini camda göreceksin. Cama vur, orada asıl ayna. Aynayı kap, ardına bile bakma. Şu kadar bir parça bile kalsa elinde yeter. Sakın arkana bakam. Arkana baktığın zaman seni öldürürler, diyor.

Bu, biniyor ata. Gözünü bir yumuyor, varıyor cama. Bir yumruk vuruyor, şangır pencere kırılıyor. Aynayı kaptığıyla dev de bunun ardından. Bu, sınırı geçiyor. Getiriyor. Kız, oradan aynayı değiştiriyor. Başka bir ayna koyuyor yerine.

—Hadi bunu götür, diyor. Şimdi anası:

—Getirdin mi yavrum? diyor.

—Getirdim, diyor.

Şöyle bakarmış, böyle bakarmış.

—Oğlum, ben baya çok güzelim, diyor. Sabah oluyor. Yine oğlan ava gidiyor. Koca karı devin yanına. Ondan sonra dev:

—Ulan, bir kere ne yapsak? Bir kuyu vardır. Kuyunun başında hiç nöbetçi olmaz. Bir kere bunu öldürürler. Kuyuya kova atıp da su çıkaramaz bu. Bunu orada öldürürler, diyor.

Şimdi yine Keloğlan akşam geliyor. Anası oradan oraya geziniyor.

—Ne oldu valide?

—Oğlum, bir daha hasta olmayacağım. Bana peri padişahının oradan, kuyudan su getireceksin. Ben bunu rüyamda gördüm. Bana su getiriver, diyor.

—İyi ana, getirivereyim madem.

Varıyor gene kızın kıyına.

—Ooo âdem oğlu, hoş geldin, sefa getirdin. Ne oldu?

—Durum böyle böyle.

—Yine bu iş tehlikeli, ama başarabilirsen iyi. Şimdi orada nöbetçiler eksik olmaz. Şimdi o su yeri yalıyor, karadır. Sen yine şu saati al, koluna saati tak. Tam saat on ikiye geldi mi nöbetçiler ileriye doğru teslim yaparlar. O zaman alabilirsin. Başka zaman başaramazsın, diyor.

Koluna saat veriyor.

—Al şu benim kır beygiri.

Ondan sonra bir kova veriyor. İp bağlıyor kovaya.

—Kuyuya tam on ikide salla. Yum gözünü, bakma. Kuyunun içine at kovayı, hem çek hem kaç. Bir yudum su vardı mı sana yeter. Sakın arkana bakma, diyor.

Ondan sonra aynısını yapıyor bu. Tam sınırı geçeceği zaman şöyle ardına bakıyor. Atın ardındaymış periler. Sınırı geçmiş, kurtulmuş. Kızın oraya getiriyor. Kız da suyu değiştiriyor. Başka bir su veriyor. Gidiyor, yine oraya varıyor. Anası yine:

—Oooo oğlum, çok iyi yaptın, diyor. Bir içiyor suyu.

—Oh, bir daha hasta olmam, diyor.

Neyse, sabah oluyor. Oğlan yine ava gidiyor. Karı gidiyor deve.

—Ulan bunu da başardı bu. Benden gari paso. Beni sakın deyiverme oğluna. Beni şöyle öldürür, böyle öldürür, diyor.

Geliyor.

—Ne yapsam, ne yapsam, ne yapsam? En iyisi bunu kendim düşüneyim, diyor. Bıçağı biliyor. Keloğlan geliyor.

—Oğlum, kaç zamandır ben sana banyo yaptırmadım. Bugün ben bir su koyacağım şöyle bol sabunlu, diyor.

—İyi ana madem, koy, diyor.

Şöyle bir kafasını sabunlamış, sabunlamış, sabunlamış. Bıçağı çıkarıyor cebinden. Bir çalıyor bıçağı boynuna, oğlanı öldürüyor. Hemen deve haber yolluyor.

—Dev, ben oğlanı kestim, diyor.

—Deme ulan. Allah senden bin kere razı olsun, diyor. Dev bir seviniyor buna.

—Şimdi iyi oldu. Saray da bana kaldı tek başıma. Ben çok yattım burada, diyor.

Onu da tutuyor, kör kuyuya atıyor. Kız bir gün duruyor, iki gün duruyor. Padişahın oğlu gelmiyor.

—Bunda bir iş var, diyor.

Aynayı alıyor, o suyu alıyor, bostanı alıyor. Doğru o sarayın kıyında, kuyuda gece yarısı o çocuğu buluyor. Bostanı bir kesiyor orada, bostanın suyunu bir sıkıyor. Bereyi bitiştirirmiş. Suyu döküyor, kaynattırıyor birbirine. Aynayı bir tutuyor böyle, ayna çocuğu canlandırıyor.

—Ulan amma uyumuşum ha, diyor çocuk.

—Ne uyuması. Böyle böyle böyle, anan seni kesti. Bu kuyuya attılar. Bu devle beraber yaşıyorlar, diyor.

—Öyle mi?

—Öyle.

—Hadi sen git, diyor.

Şimdi varıyor. Onlar uyuyup dururlar.

—Ey ağalar, kalkın bakalım!

Bir kalkıyorlar.

—Ey domuz ana, beni bu hallere sokan, suya, bostana, aynaya yollayan sensin. Bu devleri öldürdüm yaşayalım burada diye. Bunu her ana yapmaz, diyor.

Bunu orada capcanlı derisini yüzüyor. Dev de:

—Ööö ööö ööö, yaparmış.

—Bunu bitirelim de ondan sonra gelelim sana, diyor.

Anasını öldürüyor orada. Ondan sonra devi de öldürüyor kılıçla. Şimdi doğru öteki kızın yanına varıyor saraya.

—Ey âdem oğlu, sen bana ölüp de dirilip nasip olacaktın. Şimdi sen benimsin, ben seninim. Seninle ben evleneceğiz, diyor peri padişahının kızı.

—Sen bilirsin, diyor.

Ondan sonra kırk gün, kırk gece bir davul çaldırıyor. Çaldırdıktan sonra bu kızın da iki tane bağlı aslanla kaplanı varmış. Keloğlan:

—Ya peri kızı, benim de bir babam vardı. Hadi anamı böyle böyle yaptım. Onlar ne oldu bilmiyorum, diyor.

—Bir gün gidelim madem oraya, diyor.

—Sen gitme, ben tek başıma gideceğim, diyor.

—Al şu beygiri, git, var gel, diyor.

Köylerine varmış. Köylerinde bir tane insan kalmamış. O cadı, dev kız bütün köyün hanesini yemiş. Bir demircinin dumanı çıkarmış. Demircinin evi tütermiş. Demirciye varmış.

—Ulan sizin dev birader herkesi yedi. Beni yemiyor. Bana dişlerini bilettiriyor. Hemen buradan kaç, diyor.

Şimdi bu kendi evlerine giriyor, saraya. Hemen o dev kız geliyor.

—Ooo birader, hoş geldin, sefa getirdin. Şu senin beygiri ben bir gezdirivereyim, diyor.

Beygiri gezdirirmiş sarayın önünde. Beygiri hemen yiyivermiş.

—Birader, senin beygirin bacağının biri yok muydu?

—Yoktu, diyor.

Ondan sonra biraz daha gezdiriyor.

—Birader, senin beygirin ayakları yok muydu? diyor.

—Yoktu, diyor.

Ondan sonra,

—Buradan kaçmak bana farz oldu, diyor. Ha bakalım de bakalım oğlan kaçıyor.

—Hey, sen değil misin şu benim sırça parmağımı kesen? Hiç kaçma, seni ben çiğ çiğ yiyeceğim! diyor.

Ha bakalım de bakalım üç tane hurma koca koca ağaç olmuş. Birinin üstüne oğlan çıkıyor. Kız da erişiyor.

—Şimdi ben bir bıçkı bulurum, bunları keserim, diyor.

Hemen gidiyor cadı kızı. Bir bıçkı bulup geliyor, ağacı kesiyor. O da öbürüne atlıyor.

—Bunu kestim, buna geçti; onu kestim, buna geçti. Şimdi bakalım sen ne yapacaksın? Bir bu dal kaldı, diyor.

Bir de baksa ki peri kızının aslanla kaplanı geliyor. Aslanla kaplanı bir salıyor. Ha bakalım de bakalım aslanla kaplan orada onu buluyorlar. Bir de baksa ki dev, aslanla kaplan geliyor.

—Ulan kurtar beni! Seni ben yer miydim? Mahsus yapıyordum, diyor.

Aslanla kaplan hemen geliyor oraya. Ayaklarıyla beraber kaldırmışlar o cadı kıza. Keloğlan da orada emir veriyor.

—Yarın ortadan ikiye! diyor.

Biri oradan biri buradan o dev kızı parçalamışlar. Geliyor sarayına. Hanımına:

—Böyle böyle bir iş geldi başıma. Aslanla kaplan dev kızı öldürdü, diyor.

Kırk gün kırk gece yine bir davul çaldırıyor. Keloğlan’la peri padişahının kızı evleniyor. Bu da burada bitiyor.

 

 


* siniyor: Saklanıyor