umutphp/masallar huggingface dataset:
Perili Ev
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)


Bir varmış bir yokmuş. Bir köyde bir tane perili ev varmış. Bu eve giren bir daha çıkamadığı için, bu eve perili ev denirmiş. Köyde fakirlik içinde yaşayan üç kardeş varmış. Bunların annesiyle babası ölmüş. Büyük kardeşle ortanca kardeş, ne kadar açgözlüyse küçük kardeş de o kadar mütevazıymiş. Bir gün, fakirlik en büyük kardeşin canına tak etmiş:

— Şu perili eve bi de ben giriyim. Sanki hayat mı yaşıyom? Ölürsem de ölürüm, demiş.

Eve gitmiş, içeri girmiş. Peri buna,

— Dile benden ne dilersen, demiş.

— Dünyanın en zengin insanı olmak istiyom, demiş.

Peri adamın kıyafetlerinden çorabına kadar altın yapmış. Evin içini mücevherlerle donatmış. Büyük kardeş, zenginliğin tadını tadar tatmaz da hem altınları geri almış hem de zindana attırmış. Aradan biraz zaman geçmiş, büyük kardeş geri eve dönmemiş. Ortanca kardeş, evin abisi olmuş. Bu çocuk, bir gün küçük kız kardeşine,

— Abim gitti gelmedi. Artık perili evde, nasıl zengin bir hayat yaşıyorsa, demiş. Ben de gideceğim orda rahat bir hayat süreceğim. Sana abilik yapmaktan, para kazanmaktan yoruldum, demiş.

Bu çocuk da gitmiş, perili evin kapısını çalmış. Kapı açılmış, peri kızı çocuğu karşılamış:

— Dile benden ne dilersen, demiş.

— Hizmetçilerim olsun, çok param olsun, zengin bir hayat yaşamak istiyom, demiş.

Peri kızı hemen altından bir taht yapmış. Envayi çeşit yiyecek dolu bir masa oluşturmuş. Çocuğa hizmet edecek halayıklar yapmış. Çocuk oturuyomuş, hizmetçiler yemek getiriyomuş. Çocuk istediği rahatlığa ulaşır ulaşmaz peri kızı onu da zindana attırmış. Aradan zaman geçmiş, ortanca kardeş eve gelmemiş. Küçük kız kardeş, kimsesiz, yapa yalnız kalmış. Evdeki yiyecekler de bitmek üzereymiş. Küçük kız düşünmüş taşınmııış, en sonunda aklına bi fikir gelmiş. Perili eve gidip de dönmeyen çocukların evlerine gitmeye karar vermiş. Her gün bir eve misafir olmuş. Perili eve gidip de dönmeyenlerin aileleriyle konuşmuş. Perili eve niçin gittiklerini sormuş. Biri demiş ki:

— Benim kızım bir göz oda dolusu oyuncak bebek istedi.

Biri demiş ki:

— Benim beyim zengin olmak istedi.

Biri de demiş ki:

— Benim karım mücevher, pırlantalar istedi.

Kız düşünmüş taşınmış perili eve gitmeye karar vermiş. Eve girince perilerin başı,

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Küçük kız,

— Bu eve girenler ne dilerse gerçekleştiriyor musun, demiş.

— Gerçekleştirmeye mecburum, çünkü ben perilerin başıyım, demiş.

— O zaman benim dileğim, bu kapıdan içeri girip senden dilek dileyen herkesi serbest bırakmandır, demiş.

Perilerin başı her dileği gerçekleştirdiği için bu dileği de gerçekleştirmiş. Kendisi için değil de başkaları için bir şey isteyen ve perili evin sırrını çözen bu kızın güzel yüreğine karşılık da zindandaki herkesi salıvermiş. Küçük kız abilerine kavuşmuş. Olanları abilerine anlatmış. Abileri yaptıklarından pişman olmuşlar. Bencillikten vazgeçmişler. Küçük kzı da abilerini affetmiş. O günden sonra perili ev de, sıradan bir eve dönüşmüş.
Ah Kız Sana Yazık
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içindeyken biradamın bir tek kızı varmış. Kız çeşmeye suya gidince çeşmenin oradaki kurbağa, kıza:

— Ah kız sana yazık, vah kız sana yazık, dermiş. Bir gün sormuş kurbağaya:

— Yazık ama benim neyime yazık, demiş. O da kıza:

— Kırk gün ölü başı bekleyeceksin, ona yazık, demiş. Bir gün kız öte dağın başında pınarın dibinde oynuyormuş. Derken kapı açılmış ve bir babayiğit gelmiş. Kız içeri girince kapıları kilitlemiş. Allah tarafından kırk gün beklemiş. Kız yıkanmaya gitmiş. O sırada elekçiler gelmiş. Elekçilerin arasındaki bir topal kız:

— Ah beni de yanına al. Ondan sonra kapı kilitlensin, demiş. O kız, uyuyan babayiğidin başına oturmuş. O sırada adam uyanmış. Elekçi kız:

— Ben senin kırk gündür başını bekliyorum, demiş. Bunun üzerine elekçi kızla babayiğit evlenmiş. Diğer kız dünya güzeliymiş. Bir gün böyle, beş gün böyle… Babayiğit bir gün şehre gidecekmiş. Elekçi kıza sormuş:

— Ne alayım sana? Kız da:

— Esvap, altın, bilezik; demiş. Diğer kıza sormuş:

— Sana ne alayım? O da:

— Sabır taşıyla, sabır bıçağı al. Eğer almazsan yoluna boz duman çöke, demiş. Oğlan, elekçi kızın istediklerini almış. Sabır taşıyla sabır bıçağını almayı unutmuş. Yoluna boz duman çökmüş, tekrar dönüp almış. Kıza sabır taşıyla sabır bıçağını vermiş. Kız, sabır taşıyla sabır bıçağını alıp içeri gitmiş, ağlamış. Kendi kendine söyleniyormuş:

— Ben zamanında anamın, babamın bir kızıydım. Bir kurbağa bana: “Ah kız sana yazık, vah kız sana yazık. Kırk gün ölü başı bekleyeceksin, ona yazık” demişti. Oğlan, kızın bu söylediklerini hep dinlemiş. Kız sabır bıçağını kalbine saplayacakken delikanlı hızla koşup kızın kolunu tutmuş. Oğlan, kıza:

— Niye bana gerçeği söylemedin, demiş.

Elekçi kızı atın kuyruğuna bağlamış, salmış. Böylece yiyip, içip muratlarına ermişler.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…
Değirmenci ve Karısı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış bir yokmuş. Tok yatan var iken aç yatan yokmuş. Köyün birinde bir adam, karısı ve üç çocuğu yaşarmış. Adamla kadın tarla, değirmen demeden sürekli çalışır çocuklarına bakarlarmış. Günler ayları kovalarken bir gün adam tarlada çalıştıktan sonra eve gelir karısı yemek pişirmiştir, ekmek yapmak için kocasından un getirip ekmeği pişirmesini beklemektedir.

-Bey hani ekmekler, karnımız aç seni bekliyoruz, der.

-Hanım bugün tarlada hasat uzun sürdü çok yorgunum değirmene gidip un yapamadım. Siz bu öğünü geçiştirin ben gece gider yaparım sabaha yersiniz, der ve dinlenmeye başlar.

      Kadın ve çocuklar yemeklerini yer ve uyurlar. Adam kalkıp biraz yemek yer ve sözünü tutmak üzere değirmenin yolunu tutar. Gece olmuştur herkes evinde, etrafta tek bir yaprak bile kıpırdamaz.

      Adam değirmene gelir ununu değirmende yaparken bir takım tıkırtılar duyar, gariplikler sezer ama önemsemez, işini yapar ve gider.

     Sabah olur hep birlikte kahvaltı yaparlar. Adam tarlaya koşar, kadın çocuklara bakar. Derken gün geceye karışır adam yine gecikir kadın ve çocuklar evde yemek yemek için onu beklerler.

Kadın yine:

-Bey yine ne un getirdin ben yapayım, ne de sen ekmek yapıp getirdin nasıl olacak bu iş?

Adam karısına:

-Kolumu kaldıracak halim yok, siz bu öğünü geçiştirin gidip gece yaparım, der.

 

      Gün kararır yemeklerini yemiş herkes kendi halinde köşesine çekilmiştir, adam kalkıp iki kaşık yemek yer ve değirmenin yolunu tutar. Adam değirmene yaklaşınca bir takım çalgı çengi sesleri duyar, girmeye çekinir o sırada kapı açılır ve bir de ne görsün içeride cinler, periler eğlenmektedir, kapıyı açan peri onu içeri davet eder ve birlikte eğlenmeye, halay çekmeye başlarlar. Adam başını eğlenceden kaldırıp baktığında karısının elbisesinin aynısını bir perinin üstünde görür ve kendini kötü hisseder. Eğlence biter adam ekmekleri yapıp eve gider.

      Adam karısı ve çocukları yine hep beraber kahvaltı yaparlar. Adam hayvanları otlatmaya gider. Gün geceye karışır, adam yine eli boş gelmiştir. Karısı sinirlenir çocuklara kahvaltıdan kalan ekmeği koyar kendi yemek bile yemeden yatar. Derken herkes uyur adam yine değirmenin yolunu tutar. Yaklaştığında yine aynı sesleri duyar büyük bir merakla içeri girer ve gözü o periyi arar ve yine aynı elbiseyi perinin üzerinde görür. Karısının elbisesi mi diye emin olmak için elini yerdeki una sürüp elbiseye dokunur. Eğlenirler, otururlar adam ekmekleri yapar evine gelir ve uyur.

      Sabah kahvaltı için toplandıklarında karısının giyindiği elbisede un lekesi olduğunu görür ve artık emin olur. Karısını kenara çekip tüm olanları teker teker anlatır. Bunun üzerine karısına bir soru yöneltir:

-Hanım sen gece elbiselerini çıkarırken besmele ile katlayıp koymaz mısın?

Karısının gözleri fal taşı gibi açılır ve hatasını anlayarak:

-Unuttuğum oluyor bazen bey, çocuklar falan derken yorgun düşüyorum bende. Sen bir daha gece gitme gecenin hayrındansa gündüzün şerri, bende besmele ile koyarım artık der.

Bu olanlardan ders alır ve bir daha aynı hataları tekrarlamazlar. Birlikte mutlu mesut yaşamaya devam ederler.
Keloğlan ve Hasta Sultan
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Evvel zamanların birinde, bir memlekette Padişahın kızı hastalanmış. Ne kadar uğraşılsa da bir derman bulunamamış. Padişah, memleketin en iyi hekimlerini getirmiş fakat kızcağaz şifasını bulamamış. Birgün Padişah emretmiş:

   -Benim kızımı her kim iyi eder, onun hastalığına çare bulursa, ona dünyalığını verip onun ahiretliğine karışmayacağım.

      Bu sözü duyan bir sürü büyücü ve sihirbaz saraya akın etmiş, Padişaha çokça yöntemler sunmuş. Bu insanların kızını iyileştireceğine inanan Padişah her seferinde yanılmış, çok sinirlenmiş ve çok üzülmüş. Kızını iyileştiremeyen sahte büyücüleri cezalandırmış.

      Bütün ülke seferber olmuş bu derde deva ararken o zamanlar sarayın hizmetlisi olan Keloğlan bir rüya görmüş. Rüyasına giren aksakallı bir ihtiyar buna: ‘’Senin Padişahının kızını iyi edecek şey Karadeniz’deki ak balıktır. Onu tut, pişir, kıza yedir. Hemen iyileşecektir.’’ demiş. Keloğlan koşarak gidip ağasına bu rüyasını anlatmış. Ağası aracılığıyla Padişaha ulaşan bu bilgi, ona pek inandırıcı gelmese de denemekten başka çaresi yokmuş.

      Keloğlan, Padişahın iznini aldıktan sonra yola çıkmış ve Karadeniz’e ulaşmış. Günlerce denize oltasını atıp bekleyen  Keloğlan en sonunda ak balığı tutmuş. Balığı canlı bir şekilde Padişaha gösterdikten sonra pişirmiş ve hasta kızın yanına gitmiş. Padişah hâlâ tedirgin olmasına rağmen, Keloğlan balığı kıza 3 gün boyunca yedirmiş. En son Padişah ümidi kesmek üzereyken kız iyileşmeye başlamış. 4 gün 5 gün derken kız kendine gelmiş ve eski sağlığına kavuşmuş.

      Kızının iyileşmesine çok sevinen Padişah, söz verdiği gibi keloğlana hediyeler vermek için huzuruna çağırmış:

   -Dile benden ne dilersen, demiş.

Keloğlan başındaki fesini eline alıp kafasını yere eğerek:

   -Ne dileği Padişahım, ben bunu bir ödül karşılığı yapmadım. Siz de kızınız da çok yaşayın, diye karşılık vermiş.

      Keloğlanın bu davranışını çok seven Padişah, hizmetçilerine Keloğlanı hazineye götürmelerini ve ona istediği kadar altın vermelerini emretmiş. Hazineye giren Keloğlan elindeki fesini uzatıp: ‘’Altınları şuna koyun anama götüreyim’’ demiş ve fesine doldurulan altınlarla birlikte yola çıkmış.

      Köye kadar fesinin delik kısmından altınları döktüğünü farketmeyen Keloğlan, bir sevinçle anasına koşmuş ve başından geçen bu olayı anlatmış. Çok sevinen anasına altınları göstermek için fesini uzattığında sadece bir altın olduğunu gören Keloğlan çok üzülmüş ve ağlamaya başlamış. Oğlunun ağladığını  gören anası:

   -Üzülme oğul, demek ki senin nasibin bu kadarmış. Sen bu altınlardan daha değerli bir iş başarmışsın. Şimdi sarayına dön ve namusunla çalışmaya devam et, demiş.

      Biraz üzgün biraz gururla saraya dönen Keloğlan işine devam etmiş. Hem Padişah hem kızı hem de Keloğlan sonsuza kadar mutlu ve sağlıklı yaşamış.
Ağaçtaki Yalnız İhtiyar Kadın
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken bir zamanlar ülkede yaşayan çirkin yaşlı iki kız kardeş vardı. Bu iki kız kardeş fakir bir hayat sürerler, padişaha yakın bir yerde yaşarlarmış. İnsanlar her gece bu kızların güzellikleri hakkında konuşurlarmış. Söylenenler saraya kadar yayılmış. Padişah, kulağına gelen güzel dedikodulardan sonra oğlunu kızlardan biriyle evlendirmeyi düşünmüş.

Padişah evlenecek olan kızı görmek istemiş fakat kız kendi yüzünü bir türlü göstermezmiş. Ta ki evlenince padişahın oğlu peçesini açtığında kızın yüzünü görünce şaşkına dönmüş. Öfkeden sinirlenince kız birden açık olan pencereden aşağı düşmüş.  Tam düşerken bir ağacın üstünde oracıkta öylece kalmış. İhtiyarlaşmış olan bu kadın orada üzgün bir şekilde oturmuş. Tanrı yeryüzüne inince ağaçta oturan gelinlikler içerisinde kalan bu kadını görünce gülme krizine girmiş ve orada daha önce boğazına kaçıp kendisini rahatsız eden kılçık çıkmış. Rahatlayınca:

— Dile benden ne dilersen hemen yerine getireyim, demiş. Kadın orada:

— Çok güzel bir kadın olmak istiyorum, demiş.

Hemen oracıkta genç bir kadın olmuş. Bunların hepsini gören kardeşi ise bunları padişahın oğluna anlatacağım diye tehdit edince buna:

— Git tepeden aşağı denize atlarsan gençleşirsin, demiş.

Kız kardeşi gitmiş ve dediğini yapıp atlamış ve oracıkta ölmüş. Padişahın oğlu bu genç kızı görünce yaptıklarından dolayı özür dilemiş. Evlenip mutlu mesut yaşamışlar.
Eşeğin Aklı
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Güvercin bir avuç nohut, keklik bir avuç yem, kaz bir avuç pirinç, ördek bir avuç buğday, tavuk bir avuç yem, horoz bir avuç arpa, eşek ise bir avuç yulaf almış, beraberce ekmeye karar vermişler. Aradan sekiz gün geçmiş, güvercin tarlaya gitmiş, dönüşte ortaklarına ekinlerin çimlendiğini söylemiş. Bir on gün daha geçmiş, keklik gitmiş, ekinlerin büyüdüğünü söylemiş. Ördek ile horoz gitmiş, ekinlerin sarardığını, biçme zamanının geldiğini söylemişler. Sıra eşeğe gelmiş. Eşek gitmiş, tarlada ne var ne yok hepsini yemiş. Arkadaşlarına gelmiş eşek,

— Haydi oraklarınızı bileyin, yarın hasada gidiyoruz, demiş.

Bütün gece hazırlık yapılmış. Yemekler pişmiş, herkes azığını almış, tarlaya gitmiş. Tarlaya vardıklarında, bir de ne görsünler! Tarla bomboş. Aralarından hiçbiri suçu kabullenmemiş. Güvercin:

— Yemin edelim. Kuyu başına geçer, orada yemin ederiz. Yemin eden de kuyunun üzerinden atlayarak karşıya geçer, demiş.

Güvercin gelmiş kuyunun başına:

— Hım, hım! Şayet yiyip içtiysem kuyunun içine düşeyim, diyerek atlamış, karşıya geçmiş. Keklik, kaz, ördek, tavuk, horoz sırasıyla aynı yemini edip karşıya geçmişler. Sıra eşeğe gelmiş. Eşek:

— Şayet yediysem, içtiysem kuyunun içine düşeyim, demiş ve atlamaya çalışmış. Lâkin atlayamayıp kuyunun içine düşmüş. Arkadaşları, cezasını bulsun diyerek onu kuyuda bırakıp gitmişler. İhaneti bir türlü affedememişler. Aradan zaman geçmiş,

— Beni kurtarın, beni kurtarın, diye bir ses duymuş oralarda dolaşan tilki. Kuyunun başına gelmiş, eşeği görmüş. Eşek yalvarmaya başlamış:

— Ne olursun tilki kardeş! Beni kurtar da kurtardıktan sonra ne yaparsan yap! İster ye ister öldür beni.

Tilki, eşeği çıkarmış ve onu yemeğe karar vermiş. Eşek de bunu kabullenmiş. Tilki nereden yemeğe başlayayım diye düşünüp dururken, eşek:

— İstersen kuyruğumdan başla, demiş. Benim en lezzetli parçam orasıdır.

Tilki, bu sözlere kanmış, eşeğin arkasına geçmiş, kuyruğunu daha ısırmaya fırsat bulamadan eşek bir tekme atmış ve tilkiyi on metre geriye fırlatmış. Eşek sırıta sırıta yoluna devam ederken, acılı bir şekilde onu izleyen tilki,

— Eşeğin aklıyla hareket edenin sonu budur işte, diye söylenmiş.
İnatçı Keçi
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Bir zamanlar aksi huylu bir keçi varmış. İnatçı keçi hep kendi bildiğini yaparmış. Yaptığının doğru veya yanlış olduğunu hiç düşünmezmiş. Kimseyi dinlemez, her konuda inat edermiş. Bu inadı ona çok şey kaybettirmiş ama bir türlü huyundan vazgeçemiyormuş. Bir gün ormanda tilki ile karşılaşmış.

Tilki:

— Hey, inatçı keçi, nereye gidiyorsun böyle, diye sormuş keçiye. Keçi:

— Ormanın diğer tarafındaki şelaleye gidiyorum, demiş.

Tilki, keçinin inatçı olduğunu bildiği için ona bir oyun oynamak istemiş:

— Keçi kardeş, şelaleye vardığında şelalenin hemen dibinde ayının ini var. Merak ediyorum, oraya nasıl gideceksin, demiş.

Keçi bir an durmuş, düşünmüş:

— Olsun, ben yine de gideceğim, demiş.

— Ya ayı seni yakalayıp parçalarsa?

— Hiçbir şey yapamaz. Merak etme sen, diyerek inatla gideceğini söylemiş.

Tilkinin aklına başka bir fikir gelmiş:

— Peki, o zaman şelaleye bu yoldan gideceksin. Öbür yoldan gidersen ayağına çalılar dolaşır, demiş.

 Tilkinin kendini yanılttığını düşünmeye başlayan keçi, tilkinin 'gitme' dediği yolu seçmiş. Oysa tilki onu kandırmış. Keçinin diğer yolu seçeceğini bildiği için doğru yolu göstermiş ona. Fakat keçi inatçı ya, yanlış yola sapmış ve oradan ilerlemeye devam etmiş. Eyvah! Bir de ne görsün! Ayının ininin önüne kadar gelmiş. Tabi korkudan ne yapacağını bilememiş. Tam tekrar dönüp gideyim derken ayağı bir çalıya dolanmış ve 'çaaat' diye bir ses gelmiş. Ayı bu sese uyanmış. Keçi arkasına bakmadan kaçmaya başlamış. Keçiyi tam yakalamak üzereyken ayı korku dolu gözlerle kalakalmış. Karşısında ormanlar kralı aslan ve yardımcıları varmış. Keçi olanları tek tek anlatmış. Tilkinin kendisini kandırdığını, ayının kovaladığını anlatmış ama kendi inatçılığını ve aksiliğini söylememiş. Aslan, tilkiyi çağırtmış ve bir de onu dinlemiş. Tilki uyanık ya! O da aslana keçinin inadını kırmak için böyle bir şey yaptığını söylemiş. Aynı zamanda ona doğru yolu gösterdiğini de eklemiş sözlerine.

Her iki tarafı da dinledikten sonra aslan, tilkinin cezalı olmadığı ve keçinin hatalı olduğu sonucuna varmış. Keçiye:

— Bu kötü huyunu değiştirmen gerekiyor. İnatçılığından vazgeçmelisin artık. Bak neredeyse ayıya yem oluyordun. Dua et ki ben yetiştim imdadına, demiş. Bu inatçılığının cezası olarak keçiye, bir hafta boyunca tilkinin tüm hizmetlerini görmesi emrini vermiş.
Kurt ile Kız
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış. Bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir genç kız varmış. Bu kız bir gün ormana gitmiş. Ormanın derinliklerinde karşısına bir kurt çıkmış. Kız korkudan kaçacağı sırada kurt onu yakalamış ve kaldığı yere götürmüş. Kız ağlayıp yalvarmaya başlamış ama bir türlü kurdu ikna edememiş. Kızın ailesi kızını bulamadığı için deliye dönmüş ama kızlarına dair hiçbir iz bulamamışlar. Günler geçmiş ve kurt kız ile evlenmiş. Evliliklerinden yarı insan yarı hayvan bir çocukları olmuş. Kız, bir gün kurda ailesini çok özlediğini ve onların hasretine dayanamadığını söylemiş. Bunun üzerine kurt artık kızın kaçamayacağını anladığı için kabul etmiş. Yola düşmüşler. Kızın heyecandan içi içine sığmıyormuş. Az gitmişler uz gitmişler kızın ailesinin evine gelmişler. Kapıyı artık üzüntüden harap olmuş yaşlı annesi açmış. Onları gördüğünde korkuyla bağırmaya başlamış. Bağırma seslerini duyan babası hemen eşinin yanına gelmiş ve kapının önündeki vaziyeti görünce, hemen av tüfeğini almış ve yarı insan yarı hayvan olan çocuğu öldürmüş. Herkes şoke olmuş vaziyette babaya bakıyormuş. Kurt, buna çok sinirlenmiş ve kızın anne babasını oracıkta öldürmüş. Kız da bu kadar kaybın üzerine keder ve üzüntüden can vermiş.
Kuyruksuz Çakal
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir çakal varmış, her fırsatta yaşlı kadının sütünü çalarmış. Yaşlı kadın, en sonunda dayanamayıp çakalı yakalayıp onun kuyruğunu koparmış. Çakal kuyruğunu geri istemiş fakat yaşlı kadın süt karşılığında kuyruğu geri vereceğini söylemiş. Çakal, keçiye gidip süt istemiş. Keçi, dut yaprağı getirirse süt vereceğini söylemiş. Çakal, dut ağacına gidip yaprak istemiş. Dut ağacı, onu sularsa yaprağından vereceğini söylemiş. Çakal, çeşmeye gidip su istemiş. Çeşme, çocuklar üstünde zıplarsa suyundan vereceğini söylemiş. Çakal, çocuklara gidip çeşmenin üstünde zıplamalarını istemiş. Çocuklar, kendilerine kırmızı çizme alırsa gidip çeşmenin üstünde zıplayacaklarını söylemiş. Çakal, ayakkabıcıya gidip kırmızı çizme istemiş. Ayakkabıcı, yumurta getirirse kırmızı çizmeyi vereceğini söylemiş. Çakal, tavuğa gidip yumurta istemiş. Tavuk, yem getirirse yumurta vereceğini söylemiş. Çakal, buğday eleyen kadından yem istemiş. Kadın, çocuğu susturursa yem vereceğini söylemiş. Çakal, çocuğu susturup yemi almış; yemi verip yumurtayı almış, yumurtayı verip kırmızı ayakkabıyı almış; kırmızı ayakkabıyı verip çocuklar çeşmede zıplamış; çocuklar zıplayınca çeşmeden su almış; suyu verip dut yaprağını almış; dut yaprağını verip sütü almış; sütü verip kuyruğunu almış Yaşlı kadın, kuyruğu yerine birkaç sefer dikse de kuyruk yine kopmuş. Yoluna devam eden çakal bir düğünle karşılaşmış. Orada kendisiyle ‘kuyruksuz çakal’ diye dalga geçmişler. Dalga geçen çakalları üzüm bağına yönlendirip onları kuyruklarından oraya asmış. Bağın sahipleri de gelip onların kuyruklarını kopartmış. Çakal yüksek bir kayaya çıkmış, bunlara bakıp kıs kıs gülmüş.
Padişah ve Hamal
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir gün padişah "Bu gece kimse evinde ışık yakmayacak" diye duyuru yaptırmış.

Padişah, sokak sokak dolaşırken, buyruğuna uymayan biriyle karşılaşmış. Padişah, akşamları zevk ü sefa eden adamın para kazanmasını engellemek için ülkede hammallığı yasaklamış. Hammallık yapamayan adam, ağaç kesip para kazanırmış. Yine eğlencesine devam edermiş. Padişah bu sefer odunculuğu yasak etmiş. Odunculuk yapamayan adam pazardan tavukla yumurta alıp satmaya başlamış. Yine parasını kazanıp eğlencesini yapmış. Adamın bu haline şaşıran padişah, bir yandan da onu azminden dolayı takdir ederek onu saraya davet etmiş. Sarayda karşısında padişahı gören adam mahcup olarak özürler dilemiş. Padişah, adamın azminden hoşnut olduğunu söyleyerek onu sadrazamı yapmış.
Tilkinin Kuyruğu
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış. Bir yokmuş. Evvel saman içinde kalbur saman içinde bir köyde bir kadın ve geçimini sağladığı ineği varmış. Kadın ineğini sağar ve elde ettiği süt ile geçimini sağlarmış. Bir gün, bir tilki süte göz koymuş ve kadının sağmış olduğu sütü tilki düzenli olarak içiyormuş. Kadın bu durumdan o kadar bezmiş ki, aklına gelen bir fikir ile tilkiye pusu kurmuş. Tilkinin geleceği saatte süt kovasının altına bir ip geçirip üzerine taş koymuş. Ertesi gün kadın yine sütü sağar ve hiç şaşırtmayan bir şekilde tilki gelir ve sütü içmeye çalışır fakat kadının kurduğu düzene takılır ve kuyruğu kopar. Tilki acı içinde bağırmaya başlar ve kadından af dilemeye başlar. Kadın bu yaptığını affetmez ve kuyruğunu ona vermez. Tilki ısrarla kuyruğunu isteyince kadın ona şart koyar. Tilki içtiği ne kadar süt varsa ve içtiği kadar sütü kadına getirirse ona kuyruğunu verecektir. Tilki bunun üzerine koşarak ineklerin yanına gider ve onlardan süt ister. İnekler:

— Sana süt verebilmemiz için iyi beslenmemiz gerekiyor. Bize yiyecek getirmelisin, derler.

Tilki bu sefer koşarak otların yanına gider ve ineklerin yemesi için onları istediğini belirtir. Otlar:

— Bizi sulayıp büyütmen gerekiyor. Yoksa sana faydalı olamayız, derler.

Tilki otları sular, büyütür. Ardından bu otları ineklere götürür. İnekler iyice beslenir. Ardından ineklerden aldığı sütü de, ne kadar izinsizce içmişse o kadarını yaşlı kadına verir. Yaşlı kadın da tilkiye kuyruğunu verir. Bunun üzerine tilki akıllanır ve bir daha kimsenin malını izinsizce almaz.