umutphp/masallar huggingface dataset:
Pamuk Kız
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

  Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde pireler berber iken, develer tellal iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; dünya güzeli bir kız varmış. Her yeri pamuk olduğu için hiçbir şey yapamazmış, sürekli camın kenarında oturur, dışarıyı izlermiş. Gelen geçen herkes bu güzelliğe hayran olurmuş.

  Bir gün oradan geçmekte olan yakışıklı bir prens, Pamuk Kız’a âşık olmuş. Evlenmek istediğini söylemeye gittiği zaman, onun hiçbir iş yapamadığını görünce hayal kırıklığına uğramış ve üzüntüsünden orayı terk etmiş.

Pamuk Kız hareket edemiyormuş, fakat bütün isteklerini sihirli aynası sayesinde hallediyormuş. Buna rağmen Allah’a her gün dua ediyormuş:

— Allah’ım! Ne olur ben de normal insanlar gibi etten kemikten olayım, diyormuş. Bir gün böyle dua ederken o delikanlı yanına uğramış. Pamuk Kız:

— Benim ile evlen, her işini yaparım, demiş.

Prense inandırıcı gelmemiş bu sözler, çünkü yerinden kalkamadığını iyi biliyormuş. Pamuk Kız’ı çok sevdiği halde evlenemeyeceklerini düşünüyormuş.

Pamuk Kız, sihir ile her işi yaptığını söylerse kendisinden nefret edeceğini düşündüğü için başka yollarla onu razı etmeye çalışıyormuş. Delikanlı nihayet güzeller güzeli Pamuk Kız’ı kıramamış ve evlenmişler.

  Günler aylar geçmiş. Delikanlı her gün eve geldiğinde bütün işlerin yapıldığını görürmüş.

Bu arada kız, her gün Allah’a dua etmeyi ihmal etmiyormuş. Gün gelmiş duaları kabul olmuş. Artık normal insan hâline gelivermiş. Bununla kalmamış bir de çocukları doğmuş.

Bütün olanlar karşısında sevinçten çılgına dönmüşler ve hayat boyu mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine…
Seyisin Kızları
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

SEYİSİN KIZLARI  

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, zamanın birinde bir seyis ve üç kızı yaşıyormuş. Bu kızlar her gün, padişahın atlarının barındığı damın üzerinde güneşlenirler, el işi yapar, örgü örer ve otururlarmış.

  Bir gün gene otururlarken kızlardan biri damın üzerinde bir delik açıvermiş ve kara üzüm bulmuş. Hepsi meraklanıp iyice arayıp taramışlar ve bir dam dolusu kara üzüm bulmuşlar, yemeye başlamışlar.

Genç padişah atları ziyarete gittiği zaman hepsinin zayıfladığını, çelimsizleştiğini fark etmiş. Meğer atlar kara üzümle besleniyormuş. Kızların bulup yediği, atların beslenmesi için depolanan üzümlermiş.

Padişah derhal seyisin yanına gitmiş, bu atların niçin zayıfladığını sormuş. Seyis atları her gün beslediğini söylemiş ve olanlara anlam verememiş.

Padişah bunun üzerine ahırı gözetlemeye karar vermiş. Bir de ne görsün! Seyisin en küçük kızı damdan girmiş, üzümlerin bir kısmını almış ve hep beraber yemişler. Yakalamak için yanına gittiğinde küçük kızın güzelliği karşısında büyülenmiş, hemen kıza evlenme teklif etmiş. Kız, genç padişahın teklifine evet cevabı vermiş. Padişah, kıza:

— Eğer seni alırsam bana ne vereceksin, demiş. Kız:

— Altın perçemli oğlan ile sırma saçlı kız doğururum, demiş.

Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Bu konuşmaları duyan küçük kızın ablaları onu çok kıskanmışlar.

  Günler geçmiş, kızın gerçekten söylediği gibi oğlu ve kızı olmuş. Doğar doğmaz kötü kalpli kardeşler çocukları kaçırmış ve yerlerine bir köpek yavrusu ile bir de kedi yavrusu koymuşlar.

Padişah, karısını ve çocuklarını görmeye gelince, gördüklerinden dolayı neye uğradığını şaşırmış. O günden sonra karısının yanına hiç uğramamış. İki kardeş kaçırdıkları çocukları bataklığa atıp kaçmışlar. Fakat olan bitenden haberi olan bir kişi çocukları kurtararak annesine teslim etmiş.

  Aradan aylar geçmiş yıllar geçmiş. Çocuklar büyümüş. Bu her şeyden haberi olan kişi olanları padişaha anlatmaya karar vermiş. Padişahı eve davet etmiş, masaya bir tabak nar danesi ve bir tabak ölü eti koymuş.

Padişah bunun ne anlama geldiğini anlamaya çalışırken, karısı ve çocukları gelmiş. Olanları bir bir anlatmışlar. Padişah altın perçemli oğluna, sırma saçlı kızına ve masum karısına doya doya sarılmış. Diğer iki kız kardeşe gelince, bu mutlu ailenin huzurunu bozdukları için, yuvalarını yıktıkları için hapis cezası ile cezalandırılmışlar.

  Padişah ile karısı bundan sonra hiç ayrılmamışlar ve hep mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…
Yeşil Tüy
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

  Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir baba ve üç kızı yaşıyormuş. Yaşlı adam hacca gitmeye karar vermiş ve kızlarıyla vedalaşırken, hepsine gelirken ne getirmesini istediklerini sormuş. O gece rüyasında yeşil bir tüy gören küçük kız, yeşil tüy istemiş ve şunları söylemiş:

 — Ey baba! Getirirsen yönün gele, getirmezsen ardın gele, demiş.

 Derken yaşlı adam gitmiş, iki kızının arzu ettiğini bulmuş; fakat yeşil tüyü bir türlü bulamamış. Bulamadığı için de eve dönerken sürekli arka arka geliyormuş. Karşılaştığı bir yolcuya olanları anlattıktan sonra beraber bir mağaraya varmışlar. İçeride bir masa ve üzerinde gagasıyla yazı yazan bir kuş görmüşler. Yaşlı adam derdini kuşa anlatmış. Kuş iki satır yazı yazıp yaşlı adama vererek açmadan kızına götürmesini söylemiş. Eve doğru yol almış, artık arka arka gitmekten de kurtulmuş.

  Eve geldiği zaman kâğıdı kızına teslim etmiş; fakat ona çok kızgın olduğu için evden kovmuş. Kız bir karlı dağın başında tek başına kalakalmış. Ne yapacağını düşünürken akşam vakti kuş gelmiş.

  -Ey Âdemoğlu! Ne düşünüyorsun, demiş. Kız başından geçenleri anlatmış. Bunun üzerine kuş ondan elini kanadına vurmasını istemiş. Kız elini kuşun kanadına değdirince kuş çok yakışıklı bir delikanlıya dönüşmüş. Arkalarına camekândan bir köşk yapılmış. Bu köşk akşamları şehirden harika görünüyormuş. Genç kızın diğer kardeşleri bunu merak ettikleri için araştırmaya karar vermişler ve köşkün evden kovulan kardeşlerine ait olduğunu öğrenmişler.

  Günler sonra kızın yanına gitmişler ve geceleri neden ışıkların yandığını sormuşlar.

Kız, ablalarına, gece bir geleni olduğunu söylemiş. Büyük kardeşlerin evden ayrılma vakitleri gelmiş. Köşkten ayrılırken kızın yattığı odanın kapısını delmişler ve kız anlamasın diye bal mumu ile kapatmışlar. O gece gizlice eve girip olan biteni delikten izlemişler.

Kız, odasındayken o kuş pencereden içeri girmiş ve yakışıklı bir delikanlıya dönüşmüş. Ablaları bu delikanlıya hayran olmuşlar. Evlerine döndükten üç gün sonra kızın yanına gidip babalarının onu affettiğini ve kendisini eve çağırdığını söylemişler.

Kız, sevinerek babasının yanına gitmiş ve o esnada diğer iki kız kardeş köşkü yerle bir etmişler. O gün kız babasının evinde kalmış. Kuş gene her zamanki gibi pencereden içeri girerken kırık olan cam parçasına değen kanadı kesilmiş ve kıza vermek için yanında getirdiği yüzüğü düşürmüş.

  Ertesi gün kız köşküne döndüğünde kuşu, aynı zamanda sevdiği erkeği yaralı bir vaziyette bulmuş. Kanadını tedavi ettikten sonra etrafı temizlerken kaybolan yüzüğü bulmuş. Yeşil Tüy adını koyduğu sevgilisi, kıza:

— Yüzüğü sana getirmiştim. Onu parmağına tak ve diline vur, demiş.

Kız bunları yapınca her şey anında yerli yerine gelmiş ve düzelmiş. Hatta eskisinden daha da güzel olmuş. Ömür boyu mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine …
Yedi Kardeş
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellâl iken, horozlar berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, evvel zaman içinde, köyün birinde yedi erkek kardeş, bu kardeşlerin annesi babası ve ninesi yaşarmış. Günün birinde erkek kardeşler analarından bir kız kardeş doğurmasını istemişler. Fakat anaları buna razı olmamış:

— Zaten biz çok kalabalığız, karnımızı da zor doyuruyoruz, bir çocuğa daha nasıl bakarım, diye oğullarına söylemiş. Oğulları analarına küsmüş ve hepsi de birlikte dağa çıkmışlar. Dağa çıkan kardeşler hep bir ağızdan demişler ki:

— Ana! Biz dokuz ay sonra karşı dağdan bu evin damına bakacağız. Sen bize bir kız kardeş doğur. Eğer doğurduğun çocuk erkek olursa evin damına kırmızı bayrak as. O zaman biz yine gelmeyip dağda kalacağız. Ama eğer kız doğurursan evin damına beyaz bayrak as, biz o zaman eve döneriz. Hep birlikte mutlu mutlu yaşarız.

Gel zaman git zaman dokuz ay geçmiş. Kadın, bir kız çocuğu dünyaya getirmiş. Ertesi gün kadın evin damına beyaz bayrak asmış ki oğullarım gelsin diye. Ama bu çocukların ninesi beyaz bayrağı indirip onun yerine kırmızı bayrağı asmış. Dağdan evin damına bakan kardeşler kırmızı bayrağı görmüşler ve eve gitmemişler.

— Nasıl olsa erkek kardeşimiz oldu, o büyür anamıza babamıza bakar. Bize ihtiyaçları kalmadı, demişler.

Aradan yıllar geçmiş. Bu kardeşlerin anası ve babası ölmüşler. Köyde yaşlı bir nine ve küçük bir kız tek başlarına kalmışlar. Küçük kız:

— Nine benim başka kardeşlerim yok mu, diye sormuş.

Ninesi bütün olup bitenleri ve yaptıklarını anlatmış. Kıza:

— Senin yedi tane abin var. Onlar dağlarda gezerler. Sen doğmadan önce analarına bir söz verdiler. Eğer doğacak çocuk erkek olursa bir daha eve gelmeyeceğiz ama kız olursa geleceğiz, dediler ve dağa çıktılar. Sen doğdun ama ben onlara senin erkek olduğunu söylediğimden abilerin geri gelmedi.

Küçük kız, nenesine neden böyle bir şey yaptığını sorar. Nenesi de kardeşlerinin çok olması nedeniyle ailede geçim sıkıntısı yaşandığını söyler.

— Belki onlar giderse ailemizin daha iyi olacağını düşündüğüm için yaptım, der. Ama bu yaptıklarımdan çok pişmanım. Çünkü şimdi koca evde sadece sen ve ben varız. Abilerin burada olsaydı bize bakarlardı, der.

Bunun üzerine küçük kız abilerini aramaya çıkar. Dağda abileri bu kızı bulur ve kim olduğunu, bu yaşta oralarda ne işi olduğunu sorarlar. Kız:

— Benim yedi tane abim bu dağlarda yaşarmış, onları arıyorum, der.

Abileri bu kızın kardeşleri olduğunu anlarlar ve köye geri dönerler. Yedi kardeş dağlarda en usta avcılar olmuşlardır sadece ninesi ve kardeşini değil bütün köylüyü avladıkları hayvanlarla beslemişler. Nine ise bütün yaptıklarından pişman olup torunlarından özür dilemiş. Daha sonra bütün aile mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüş.
Tavşanın Aklı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir ormanda çok sayıda hayvan yaşarmış. Fakat onların hepsi mutsuzmuş. Çünkü bir aslan acıktığı zaman ava çıkar, önüne ilk çıkan hayvanı yermiş.

Hayvanlar buna çözüm bulmak için toplanmışlar.  Sonunda bir karar almışlar. Her gün korku içinde yaşamaktansa her gün bir hayvan gitmiş aslana yem olmaya.

Uzun zaman böyle devam etmiş. Sırası gelen gitmiş, aslana yem olmuş. Koca koca hayvanlar gitmiş, kuzu kuzu kendini aslanın önüne bırakmış. Sonunda sıra bizim tavşana gelmiş. Tavşanın canı hiç de ölmek istememiş. Aklından bir şeytanlık geçmiş. Yemek zamanı gelmiş, fakat tavşan aslanın karşısına çıkmamış, geç gitmiş onun yanına. Aslan sinirlenmiş. Tavşan demiş ki:

— Kralım, ben gelirken yolda bir aslanla karşılaştım, ondan zorla kurtuldum. 

Bunu duyan aslan:

— Hemen olay yerine gidelim, demiş. Tavşan onu bir kuyuya götürmüş:

— İşte, bunun içinde, demiş.

Aslan bakmış. Suda kendi yansımasını görmüş. Diğer aslan zannetmiş, hemen kuyuya atlamış ve boğulmuş. Böylece hayvanlar kurtulmuş.
ESMA KIZ İLE DEMİR BEY
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Evvel zaman içinde, huysuz mu huysuz bir padişah varmış. Halkı onu hiç sevmezmiş. Arkasından:

— Soysuz oğlu soysuz, derlermiş. Yıllar geçip gidince padişah artık yaşlanmış. Onun iki oğlu varmış. Birinin adı Emir, diğerinin adı ise Demir imiş. Emir küçük ama Demir büyükmüş. Demir sarışın, mavi gözlü, yuvarlak yüzlü bir çocuk imiş. Padişah onu el bebek, gül bebek büyütmüş ki ileride kendi yerine geçsin diye. Demir, on sekiz yaşına gelince babasına evleneceğini söylemiş: Babası:

— Hemen saraydan beğendiğin kızla evlendirelim seni, demiş.

Demir Bey saraydaki kızları beğenmemiş. Lalası ile birlikte ülkede kız aramak için yola çıkmışlar. Köylerden, bahçelerden, bağlardan geçerek gezmeye başlamışlar. Dönüp dolaşıp yine baş şehre gelmişler. Demir, her kıza bir kusur bulurmuş.

Neyse lalası ile birlikte bir şerbetçiye girmişler. Şerbet içerlerken içeriye otuz beş kırk yaşlarında bir kadın, yanında on sekiz yaşlarında bir kızla birlikte girmiş. İkisi de başörtüsü örtmüşlerdi. Kızın sesi öyle güzel ve etkileyici imiş ki oğlan hemen etkilenmiş. Demir Bey içinden:

— Galiba aradığım kız budur, diye geçirmiş. Lalasına:

— Tamam. Ben bu kızla evleneceğim, demiş. Lalası kadına:

— Hatun bacı, diyerek durumu anlatmış. Fakat kadın, kızın nişanlı olduğunu, başkasına âşık olduğunu söylemiş. Neyse söylediyse de boşuna. Padişah oğlu ne yapıp yapıp kızla evlenmiş. Kızın adı Esma imiş. Kız, ağlayıp sızlayıp:

—Yapmayın etmeyin, ben başkasını seviyorum, dermiş.

Ancak ne derse desin sözünü dinletememiş. Kızın nişanlısını hemen apar topar askere almışlar. Kızı da Demir Bey ile evlendirmişler.

Halk durumun gerçek yüzünü öğrenince homurdanmaya başlamış. Ülkelerinde bir gelenek varmış. Evlenen padişahın oğlunun mutluluğunu halka göstermek için başşehirde önemli bir yerde geçici bir ev kurarlarmış. Balkona iki koltuk koymuşlar. Esma Kız ile Demir Bey halkı selamlıyormuş. Bir yandan çalgı çalıyor, diğer taraftan halk onların önünden geçiyormuş. Halk durumu bildikleri için halk Demir Bey’i kınıyormuş. Gözleriyle damadı yiyip bitiriyorlarmış.

Kırk gün böyle geçit olması gerekiyormuş. Daha kırk gün dolmadan damat hastalanmış ve derdine çare bulunamadan ölmüş. Kız ise nişanlısını beklemiş ve askerliği bitince de evlenmişler. Böylece elli üç yıl mutlu ve mesut yaşamışlar.
ANA YÜREĞİ
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, dünya hamam iken, horoz imam iken, anam ocağın başında yandım çeker, babam on beş bin pirenin başında çobanlık eder iken yeryüzünde geniş mi geniş güzel mi güzel bir ülke varmış.

Bu ülkenin araçların gelişkin olmadığı için çiftçiler toprağı iyi işleyemezlermiş. Kimi yıllar gökten damla düşmez, kimi yılar yüce dağ başlarında karların erimesiyle su taşkınları olurmuş. Topraklar batar çıkar, bir avuç ürün alınamazmış.

Yılların birinde yine böyle amansız bir kuraklık olmuş. Tarlalar ürün vermemiş. Ot saman olmamış. Hayvanlar üreyememiş. İnsanlar kışa hazırlıksız girmişler. Yem, yiyecek hepsi bitmiş. İnsanlar bulabilirlerse çam kabuğu, ağaç kökü yiyorlarmış.

O halkın içinde bir adam varmış. Çok yakışıklı, uzun boylu, ak yüzlüymüş. Annesi ona “Ak Yıldız” adını koymuş. Ak Yıldız çok akıllı biriymiş. Annesi de öyle boğazlı bir kadın değilmiş, gelini yemek verirse yer, yoksa sesini çıkarmaz, bir köşede öylece otururmuş.

Oğlundan ve gelininden bir şey istemeye çekiniyormuş. Ama Ak Yıldız, çocukları ve eşi ile yemek yerken ona da veriyormuş. A Yıldız da sonunda kışın sonunu getiremeyeceğini anlamış:

 — Acaba annemi mi kessem, diye kendi kendine düşünmeye başlamış. Ama kendisinden utanıyormuş. Ancak açlık o kadar ilerlemiş ki herkes birbirini öldürüp yiyebiliyormuş. Ak Yıldız da bir gün mecbur kalıp annesine:

—Anacığım, gel seninle başka köye gidelim, gezelim, demiş.

Annesi de itiraz etmemiş. Ormanda giderlerken Ak Yıldız hızlıca annesini itip. Düşürmüş. Hemen bıçakla kesmiş, ama yüreğine dokunmayarak onu kuşağının arasına sıkıştırmış. Eve geri dönerken ayağı taşa takılıp düşmüş. O sırada kuşağının arasından fırlayan yürek:

—Yavrum, canın acıdı mı, diye seslenmiş.

Ak Yıldız sesin nereden geldiğini anlayamamış. Ancak daha sonra anlayınca çok pişman olmuş. Artık iş işten geçmiş. Ağlaya ağlaya evin yolunu tutmuş.
AVCI KÖSE
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Zaman evvel zaman iken, dünya hamam, karga imam iken, tilki çoban iken, ben büyümüş küçülmüş bir çocuktum. Anam eşikte babam beşikte uyur idi. Biz üç kardeştik. Birimiz İsa, birimiz Musa ben de Köse idim. Babam İsa ağabeyimi yoğurt öğütmeye, Musa ağabeyimi rüzgâr tutmaya, beni de Koca Deniz’i kurutmaya gönderdi. Anam da gelirken birer kız getirin, dedi. İki ağabeyim gitti, gelmedi. Ancak ben geri geldim. Bu sefer ben onları aramaya tekrar gittim. Annem, gelirken bir kız bul getir, dedi.

Neyse öyle böyle derken Avcı Köse azığını alır ve yola çıkar. Ormanda ilerlerken bir tavşana rastlar. Tavşan dile gelir:

—Beni vurduğun gibi taşı, der. Al beni evine götür, derimi yüz ve ye, der.

Köse evine geri dönmez, ilerlemeye devam eder ve karşıda bir ışık görür. Geceyi geçirmek için o ışığın olduğu yere doğru ilerler. Ancak bu evdeki insanlar çok tuhaftır. Onu içeriye alırlar ve oldukça sıcak karşılarlar. Bu evdeki herkesin elleri ve kolları o kadar kıllıdır ki ve normal insanlarınkinden o kadar büyüktür ki Köse bu duruma çok şaşırır. Biraz korkar ama belli etmez.

Avcı Köse elindeki tavşanı evdekilere verir ve evin hanımına:

—Tavşanı pişir de hep birlikte yiyelim, der. Evin hanımı da:

— Bu tavşan bizim dişimizin kovuğunu bile yetmez, diyerek tavşanı pişirir ve onu yalnız Avcı Köse yer.

Neyse gece olur ve Avcı Köse’ye de bir yatak açarlar. Işıkları kapatıp herkes yatağa girer. Avcı Köse yatakta uyuyormuş gibi yapar. Ancak uyumamıştır. Köse’nin uyuduğunu sanan anne ile baba aralarında:

—Birazdan şu çocuğu kesip pişirelim de yiyelim, derler.

Bunu duyan Avcı Köse evin büyük çocuğunu uyandırarak tuvalete gitmek istediğini, onun da kendisiyle gelmesi gerektiğini söyler. Geri dönüşte de büyük çocuğun yerine yatar. Çocuk da Köse’nin yerine yatmıştır.

Anne ile baba hiçbir şeyin farkında olmadan kendi çocuklarını kesip yerler. Köse de fırsat bu fırsat, onlar yatar yatmaz kaçıp kurtulur. Evine geri döner. Geldiğinde herkesi uyur bulur. Hatta kardeşleri bile gelmiştir. Kız bulmak şöyle dursun, canını zor kurtardığı için sevinçle gelip yatağına girer.

Sabah olduğunda annesinin sesiyle uyandığında her şeyi anlatır. Annesine devleri gördüğünü ve onu yemek istediklerini, canını zor kurtardığını, bir daha kız aramaya falan gitmeyeceğini söyler.
Ardıç Dalı Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, mutsuz bir karı koca varmış. Bunların hiç çocuğu olmazmış. Gece gündüz Allah’a yalvarıyorlarmış:

— Olsun da bir ardıç dalından çocuğumuz olsun derlermiş.

Neyse bir süre sonra Yüce Allah onlara gerçekten de ardıç dalından bir kız vermiş. Ona herkes Ardıç Dalı Kız dermiş. Tüm komşuları:

— Bu nasıl iştir, ardıç dalından kız mı olur, derlermiş.

Eee… Allah verince oluyormuş işte. Anne ile baba onu alıp ormanın kıyısındaki ardıç dallarının arasına bırakmışlar. Kız böyle gündüzleri ardıç dalı, geceleri insan şeklinde yaşamaya devam ederken ülkede neler olmakta imiş bir bakalım.

Ülkenin padişahının oğlu artık evlenecek çağa gelmiştir, ancak hiçbir kızı beğenmiyormuş. Babası ona veziri ile ülkeyi gezmesi için izin vermiş. Gerekli hazırlıkları yapıp yola çıkmışlar. Geze geze Ardıç Dalı Kız’ın yaşadığı ormanın kıyısında o geceyi geçirmek için bir çadır kurmuşlar. Ancak sabah uyandıklarında şamdanların ve mumun yer değiştirdiğini görmüşler.

Bunun ne olduğunu anlayabilmek için bir gece daha kalmışlar. Padişah oğlu uyuyormuş gibi yapmış. Gece geçerken bir kızın gelip mum ve şamdanların yerinin değiştirdiğini görmüş ve tam kız onu öpmeye eğilirken kızın kolunu tutmuş. Ne olduğunu kızdan anlatmasını istemiş.

Ardıç Dalı Kız, ona âşık olduğunu söylemiş. Geceleri insan, gündüzleri ardıç dalı şeklinde yaşadığını, sabaha doğru gitmezse diğer ardıçların onu aralarına almayacağını söylemiş ve gitmiş.

Padişah oğlu da Ardıç Dalı Kız’a âşık olduğu için her gün vezirine bir gün daha kalmak için yalvarıyormuş. Vezir de işin içinde bir kız olduğunu anlamış ve bir gece oğlanı uyandırarak her şeyi toplayıp ülkeye geri dönmüşler.

Ardıç Dalı Kız olanları anlayınca çok üzülmüş. Vezir, oğlanı kendi kızıyla evlendirmek için hemen düğün hazırlıkları başlatmış. Onlar böyle devam ederken Ardıç Dalı Kız, sevdiğini bırakmak istemediği için hemen terziye gitmiş, bir hırka ve şapka diktirerek giymiş ve yola düşmüş.

Ardıç Dalı Kız, gide gide padişah oğlunun ülkesine gelmiş. Geldiğinde ülke halkından padişah oğlu ile vezirin kızının evlenmek için düğün hazırlıkları yaptığını görmüş.

Çok üzülmüş ancak hiçbir şey belli etmeyerek derviş kılığında saraya gitmiş ve şehzadeyi düğünden önce görmek istediğini, ona söylemesi gereken şeyler olduğunu anlatmış.

Neyse padişah oğlu kırmayıp gelmiş. Önce tanımamış ancak Ardıç Dalı Kız kendini anlatınca oğlan o kadar sevinmiş ki hemen kızın boynuna sarılmış. Babasına olanları anlatmış.

Düğünü hemen durdurmuşlar, veziri ülkeden sürmüşler. Daha sonra Ardıç Dalı Kız ile evlenip mutlu mesut yaşamışlar.
Kader
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ülkenin birinde bir adam yaşarmış. Bu adamın iki oğlu ve bir karısından başka kimsesi yokmuş. Bu adamın çok fazla malı varmış. Bir gün rüyasında bir ses duymuş:

— Ey insanoğlu senin başına bir bela gelecek. Genç yaşta mı gelsin yoksa yaşlıyken mi gelsin?

Adam uyanmış. Rüya olduğu için fazla düşünmemiş ama üç gün boyunca aynı rüyayı görmüş. Kalktığında karısına rüyasını anlatmış. Karısı ise:

— Yaşlıyken bela ile uğraşmak zor olur, gençken gelsin, demiş. Adam düşünmüş ve o da aynı şeyi istemiş. Birkaç gün sonra adamın tüm mal varlığı yok olup gitmiş.

Adam başka işler yapmak için yaşadığı yerden ayrılmış. Giderken karşılarına bir nehir çıkmış. Adam önce karısını omzunda karşıya geçirmiş. Sonra dönüp oğullarından birini almış. Tam nehrin ortasına gelince geride kalan oğlunu kurdun kaptığını görmüş. Onu kurtarayım derken sırtındaki oğlunu da suya kaptırmış. İki oğlunu da yakalayamamış.

Karısını yanına almış ve yoluna devam etmiş. Bir kervansarayda iş bulmuş. Çalışırken iki tüccar gelmiş ve kirli çamaşırları olduğunu söylemiş. Bunu yıkayacak biri olup olmadığını sormuş.

Adam, karısının yıkayabileceğini söylemiş. Karısı çamaşırları yıkayıp ütüleyip geri göndermiş. Bu tüccarların çok hoşuna gitmiş. Niyetleri kadını yanlarında gezdirip, onu bacı bilip sadece çamaşır ve yemek işlerini yaptırmakmış. Akşam kararlaştırıp kadını kaçırmışlar. Adam karısı da kaçırılınca oradan ayrılmış. Gidip bir hamamda işe başlamış.

Tam bu sırada yeni bir padişah seçilecekmiş. Âdete göre beyaz bir güvercin havaya bırakılır, güvercin kimin kafasına konarsa o padişah olurmuş.

Güvercini bırakınca güvercin doğrudan gidip hamamda çalışan adamın kafasına konmuş. Tüm halk itiraz etmiş, hamamda çalışan bir adam bizim başımıza padişah olamaz diye ama adet böyle olduğu için adam padişah olmuş.

Aradan uzun zaman geçmiş. Çok önemli bir ticaret için padişah iki tane tüccar istemiş. Muhafızları gidip iki tane tüccar bulmuş. Ama tüccarlar bacımıza haber vermeden gelmeyiz. Biz yokken ona bir şey olur diye inat etmişler. Padişah;

— O zaman bacılarının yanına iki tane asker gönderin, tüccarlar da gelsin, demiş.

Bacılarının yanına iki tane muhafız konulmuş. Tüccarlar padişahın yanına gitmiş. Muhafızlar arasında eskileri konuşurken biri:

— Beni küçükken kurt kaptı. Ailemden ayrıldım. Kardeşimi de su aldı. Ailemiz dağıldı, demiş. Diğer muhafız çok şaşırmış!

— Ben senin suya düşen kardeşinim köylüler beni kurtardı, demiş. Bunu dinleyen kadın çok şaşırmış:

— Ben de sizin annenizim. Tüccarlar beni kaçırmıştı. Şimdi size kavuştum, demiş. Oğullarına sarılmış.

Tam o sırada tüccarlar içeri girmiş. Olayı yanlış anlayıp muhafızların asılmasını istemiş.

Padişah tam ikisini de astıracakken muhafızlardan biri durumu anlatmış. Padişah çok şaşırmış:

— Ben sizin babanızım. Sizi öldü sanıyordum. Çok şükür size kavuştum, diye oğullarına sarılmış.

Padişah hemen karısını da getirtmiş. Aile o kadar zorluktan sonra toplanmış. Ömürlerinin sonuna kadar mutlu bir hayat sürüp gitmişler.