Hüri Kızı- II
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

HÜRİ KIZI-II

Bir varmış bir yoğmuş, bir anayla bir baba varmış. Bunların kızları Hüri, oğulları Şah İsmail varmış. Bunlar her sene çocuklarlan beraber hacca gidiyolarmış. Gel olmuş, git olmuş çocuklar büyümüş. Hüri on sekiz yaşına gelmiş. Anayla baba,

— Biz bu kızı hacca götürmeyelim. Bunu kime amanet edelim, demişler.

Bu kızın bir dayısı varmış. Anayla baba,

— Biz bu kızı içeri koyalım. Dayısı pencereden etini, suyunu versin. Hüri bu evde kalsın, demişler ve hacca gitmişler.

Dayısı pencereden kıza etini, suyunu veriyomuş. Kız içerden çıkmıyomuş. Hüri çok güzelmiş. Dayısının Hüri’ye gözü dönmüş. Dayısı bir gün gene ekmek su getirmiş:

— Hüri aç kapıyı da yemekleri al, demiş.

— Dayı ben başımı yıkıyom, çekil koy git, demiş Hüri de.

Hüri’nin dayısı komşusunun birisini aracı tutmuş. Komşusu,

— Hüri! Kardaşın, anan, baban hacıdan geliyo. Dayınlan garşı çıkacan, demiş ve Hüri’yi dışarı çıkartmış.

Dayısı Hüri’yi tutmuş, kötülük düşünüyomuş. Hüri,

— Dayı ben sana kendimi nasıl teslim ediyim? Ne kadar pissin, dayım seni iyice yıkayım, demiş.

Hüri eline bir galıp sabun almış. Bir de eline bakır bir tabak almış. Dayısını gusulhaneye oturtmuş. Dayısını yurken vura vura kızıl kan içinde koymuş. Dayısı bayılınca Hüri dayısını oraya kitleyip kaçmış. Aracı gelmiş,

— Oğlan mısınız, kız mısınız? diyomuş.

Dayısı ses vermiyomuş. Aracı kapıyı açsa baksa ki dayı kızıl kan içinde. Bunlar hacdaki Hüri’nin anayla babasına bir mektup yazıvermişler. Mektupta kıza on tane kırık yazmışlar. Hüri’nin anasıyla babası mektubu alınca,

— Biz küçük yaşımızdan beri hacıya gidiyok. Namusumuz çok önemli. Şimdi biz bu köye varamazık. Biz Hüri’nin kardaşı Şah İsmail’i önden salalım. Hüri’yi dağa götürüp öldürsün. Bize de kanlı gömleğni getirsin, demişler.

Şah İsmail Hüri’nin kaldığı evin kapısına gelmiş:

— Hüri aç kapıyı ben Ali’yim. Hüri aç kapıyı ben Mehmed’im... demiş.

Hüri,

— Gavur dayım, papaz dayım bu kez de bu oyunu mu çıkardı bana, demiş, kapıyı açmamış.

— Hüri aç kapıyı ben gardaşın Gani’yim, demiş.

— Gardaşım Gani bu lafı bana söylemez. Sen gardaşım değelsin, demiş.

Bacısına barmağandağı yüzüğü göstermiş. Hüri de kapıyı açmış. Bunlar birbirlerine sarılmışlar, ağlaşmışlar:

— Gardaşım bana bu lafları niye saydın, demiş Hüri.

Gardaşı Gani,

— Anam babam geliyo da seni garşı götürecam. Bir urgan al, demiş.

— Urganı napacan gardaşım? demiş.

— Sen bir urgan al, gel, demiş.

Bunlar gidiyolarmış. Hüri hacca önceden gittiği için,

— Gardaşım biz bu yoldan hiç hacca gitmedik. Bu yol nereye gidiyo, demiş.

Gani Hüri’yi bir ormandaki pınarın başına götürmüş. Orda bir selvi ağacı varmış. Hüri’yi bu selvi ağacının tepesine bağlamış:

— Bacım anam babam seni öldürmemi söyledi. Sana kıyamıyom, köyneğini çıkar bacım, demiş.

Gani bir serçe vurmuş, anasına babasına gitmiş. Allah tarafından bir geyik gelirmiş. Selvi ağacı eğilirmiş geyiği yukarı çıkarırmış. Hüri geyiği emermiş. Geyik sonra geri inermiş. Dirkene Hüri orda daha bir güzelleşmiş. Hüri’nin yüzünün şavkı pınara düşermiş. Bir bey oğlu varmış. Bey oğlu yanında korumasıyla her gün ava çıkarmış. Bir gün avda beyin oğlu Arap'ı suya salmış. Arap suda kızı görmüş:

— Ben bu kızı nasıl tutacam, demiş.

Kendini suya atmış ama kız yok. Beyin oğlu sudan gelmeyince öteki Arap'ı suya savmış. O da suda kızı tutmak için kendini suya atmış. Üçüncü gelmiş, üçüncü de kızı bulamamış. Beyin oğlu pınarın başına gelmiş. Yuharı baksa ki dünya gözeli bir kız oturuyor:

— Kız is misin, cis misin?

— İsim de cisim de, seni yaratan Allah’ın kuluyum, demiş.

Beyin oğlu,

— İn, demiş.

— İnmem, demiş.

Beyin oğlu selvi ağacını kesiyo, kızı indiriyo. Hüri’yi yanında götürüyo. Hüri’ye kırk gün kırk gece düğün ediyo. Hüri hiç konuşmuyomuş, beyin oğlu da,

— Dağ kızı öte, dağ kızı beri, dermiş.

Bunların üç dene çocuğ oluyo. Hüri birgün beşşiği sallarken,

— Hacıdan evveli, hacıdan geleli nen nen

Gardaşımın adı Gani’dir Gani

Kesti barmağmı akıyor gani, demiş.

Beyin oğlu bunu duyunca lüp diye içeri giriyor:

— Senin anan baban, gardaşın vardı da sen niye bana demedin?

Beyin oğlu Hüri kızını anasıgile yollarken çocuklarını ve Arab’ı Hüri’nin yanına katıyo. Giderken giderken Hüri susuyo:

— Arp ben susadım, diyo.

— Sen bana teslim ol, ben sana su veririm, diyo.

— Olmaz, namusum namustur, diyo.

Arap da çocuğunu keserim diyo. Arap çocuğun birini kesiyo, oraya körlüyo. Hüri'ye bir su veriyo. Giderken Hüri gene susuyo. Gene Arap teslim olmasını istiyo. Hüri de bir çocuğunun kesmesilmesine razı oluyo. Giderken gene Hüri susuyo. Arab üçüncü çocuğu da kesiyo. Arab ile Hüri bir köye varıyolar, misafir oluyolar. Arap, ev sahiblerine,

— Biz evliyik, diyo.

Ev sahibleri bir odaya yatak yapıyolar. Arap,

— Hüri yanıma yakın ol, diyo.

— Arap, ben bir dışarı çıkıyım geliyim ondan sonra sana teslim olurum, diyo.

— Ben sana nasıl güveniyim Hüri? diyo.

— Belime bir urgan bağlan. Sen burdan urganı çek. Ben elime bir ırbık* alıyım dışarı gidiyim, diyo.

Kız urganı beline bağlıyo, ayakyoluna gidiyo. Ordan gaçıyo. Arap da,

— Şır şırına gurban olduğum hadi gel, deyip urganı çekiyo.

Irbık takır takır edip geliyo. Arap bir de baksa ki gelen ırbık. Arap, beyin oğluna gidiyo,

— Kız kaçtı, diyo.

Hüri’nin bir saçı varımış ki yeri süpürüyomuş. Hüri Araptan kaçarken her ormanda bir saçı kalıyomuş. Hüri gide gide babasının köyünün kıyındağı kuyuya kendini atıyo. Kız kendini kuyuya atınca Allah tarafından kuyunun suyu kuruyo. Bir çoban geliyo kuyuya kovayı sallıyo. Kuyu bomboş takır takır. Çoban eğilip baksa ki kuyuda bir kız oturuyor:

— Bacım is misin, cis misin, neysin?”

— Ben isim, cisim diyo.

— Çık öyleyse, diyo.

— Çıkmam. Sen bir toklu kes derisini bana ver. Toklunun eti senin olsun.

Çoban bir toklu kesiyo derisini buna veriyo. Kızı kuyudan çıkarıyo kuyu tekrar sulanıyo. Kız deriyi kafasına geçiriyo, gözünü kulağnı açıyo. Keloğlan oluyo. Keloğlan köyde babasının yanına geliyo, diyo ki:

— Amca ben senin evine kaz güden olacam.

— Ulan kel, senden kaz çobanı olmaz ya gözlerin Hüri’nin gözlerine benziyo. Hadi bağlım, diyo.

Keloğlan kazları güdüyo geliyo, kazlığa yatıyo. Öyle böyle yatakana bey oğlu diyo ki:

— Ben bi değnek, bi çarıkla Hüri’yi bulanaça gidecem.

Bey oğlu ayağna demir çarık giyyo. Hüri’nin babası, Keloğlan beri, Keloğlan öte diyo. Onun Hüri olduğunu bilen yok. Bir demir değneği yere vuruyo. Dağlar inim inim inliyo. Ormanda Hüri’nin saçlarını toplayarak eve geliyo ama her odunlukta bir saçı galmış. Saçı pek uzunmuş. Dağlar,

— O gözel geçti gitti, burayı yaktı gitti, diye inilemiş.

Adam her gittiğinde değneği yere vuruyo, dağlar inileyip böyle söylüyo. Beyin oğlu gele gele Hüri’nin babasının köyüne geliyo. Hüri’nin babasına da misafir oluyo. Bey oğlu türkü çağrıyo,

— Köyün zengini, fakiri, iyisi, kötüsü hep gelsin, diyo.

Beyin oğlu türkü çağırıyo mığırıyo Keloğlan diyo ki:

— Bi de ben çağırıyım.

Kimileri diyo ki:

Aman kel senin neren türkü çağracak? Sen ne bilin?

Kimileri diyo ki:

— Adam çağarsın, diğniyelim bağlım.

Keloğlan,

— Gardaşımın adı Gani’dir Gani

Kesti barnağmı da akıyor kani

Dayımı da sohuya koyup ezmeli

Arabı da çatal kazığa kazmalı, diyo.

Kafadan deriyi sıyırıp atıyo. Dayıyı dört yolun ağzına çatal kazığa kaldırıyolar. Arabı da vurup öldürüyolar. Ordakiler giderkene dua ediyolar, Hüri’nin çocukları diriliyo. Hüri de geri kocasına gidiyo. Kırk gün kırk gece düğün oluyo, muradına eriyo.

 


* ırbıh / ırbık: topraktan ya da plastikten yapılmış küçük su testisi