UĞURSUZ ADAM
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ağrı)

UĞURSUZ ADAM

Zamanın birinde bir adam yaşıyormuş. O zamanda harpmış, savaş zamanı imiş. Bu adam bir şehre gider, rastgele bir evin kapısını çalar. Kapıyı bir kadın açar. Kadının kocası bir harpte ölmüş. Evde tekmiş. Bu adamı içeri almamaya karar vermiş. Fakat adam kadına çok yalvarmış. O gün çok da yağmur yağıyormuş. Adam kadına bu gece burada kalacağını, sabah erkenden gideceğini söylemiş. Kadın mecbur kalıp adamı eve alır. Adamın yatağını salona bırakır. Kendisi de odada yatar.

Gece yarısı kadını bir sancı tutmuş. Önce adamı uyandırmaya utanmış, sonra mecbur kalıp uyandırmış. Adama:

— Amca beni bir sancı tuttu. Bu dağın arkasında köylere ebelik yapan bir kocakarı var. Beni Allah rızası için oraya götür, demiş.

Adam kadına:

— Sen burada bekle ben gidip ebeyi buraya getiririm, demiş.

Adam kalkar dağın arkasına gider. Kapıyı çalar, yaşlı bir adam çıkar.

— Ne istiyorsun? Demiş yaşlı adam.

Gelen adam da:

— İlerde bir köyde bir kadın doğum yapacak, sancısı tutmuş. Ben buraya ebe kadını götürmeye geldim, demiş. Yaşlı adam:

— Onun gözleri görmez, onu ancak sırtına alıp götürebilirsin, demiş.

Adam yaşlı kadını alıp yola düşer. Epey yol aldıktan sonra biraz mola alayım demiş. Kadını yere bırakır bırakmaz hemen oracıkta bulunan bir kuyuya yuvarlanmış kadın. Kadın ağlamaya başlamış. Kadını kuyuda bırakıp gider. Sonunda bir şehre varır. Nereye gideceğini bilemez. Kadını kuyuda nasıl bıraktığını düşünerek şehirde o tarafa bu tarafa dolaşır. Sonunda bir adama rastlar. Adam kendisini barındırmasını istemiş. Adam da ona:

— Benim evime bekçilik yaparsan ben seni barındırırım, demiş. Adam da kabul etmiş.

Adam artık bekçilik etmeye başlamış. Ev sahibi bekçiye:

— Benden başka bu eve gireni vuracaksın, demiş.

Ev sahibinin karısının bir dostu varmış. On gün gibi bir süre içinde kimse eve girmemiş. Bir gün kadının dostu gizlice eve girmiş. O da girdiğini görmüş. Baltayı eline almış. Adamın çıkmasını beklemiş. Adam çıkar çıkmaz kafasını baltayla kesmiş. Çakmağı yakıp adamın yüzüne bakmış. Bir de ne görsün! Yanlışlıkla ev sahibini öldürmüş. Oradan da kaçar. Tekrar on gece on gündüz yol yürür. Sonra bir şehre varır. Şehirde aç susuz gezmeye başlar. Tekrar bir adama rastlamış. Adam ona:

— Niye böyle o tarafa bu tarafa dolaşıyorsun? O da:

— Gidecek yerim yok, demiş.

Adam bunu alıp eve götürmüş. Ona, der ki:

— Benim bir atım, bir de eşeğim var. Onları gündüz götürüp otlatırsan ben de seni barındırırım, demiş. O da kabul etmiş. Ve işine başlamış.

Bir gün iki gün haftalar aylar derken seneler geçmiş aradan. Bir gün aklına eskiden yaptıkları gelir. O kadını nasıl kuyuda bıraktığını, evinde kaldığı adamı nasıl öldürdüğünü düşünür. Öylece düşünür kalır. Ayıldığında atın çamura battığını görür. Atı kurtaramaz. At orada geberir. Atın sahibinden çekinir eve gidemez. Oradan da kaçar.

Az gelir, uz gelir, dere tepe düz gelir. Sonunda bir yerde ağlama bağırma sesi duyar. Hemen oraya doğru gider. Herkesin ağladığını görür. Bir taraftan da davul zurna çaldığını görmüş. Hemen orada bulunanlardan birisine sorar:

— Neyin nesidir? Bu taraftan yas; bir taraftan da davul zurna. Çok şaşırır. Adam da:

— Bizim adetimiz böyledir. Ölen bir kişinin ardından böyle şeyler yaparız, demiş.

Sonunda bu adam gidip bir padişaha oğul olmuş.