Lark Lurk
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Lark Lurk

Bir varmış bir yokmuş, birinin bir elma ağacı varmış. Elma her sene elma veriyormuş. Yukarıdan bir tufan geliyormuş, oradan bir dev geliyormuş, alıp gidiyormuş elmayı. Bunlar üç oğlanlarmış. En büyüğü demiş ki:

—Ben bunu vuracağım.

—Vuramazsın.

—Vururum. Ben bunu vuracağım.

O vuramamış. Hadi o sene geçmiş. Yine elma çiçek açmış, elma vermiş. Yine bir tufan gelmiş, ortalık toz dumana karışmış, yine dev elmayı almış gitmiş. Ortanca oğlan da  vuramamış. Sıra küçük oğlana geliyor. Bir tufan geliyor. Tufan gelince, yine o elmayı alıp  giderken oğlan bir ok atıyor, küçük parmağından vuruyor devi. Oğlan onu vuruyor ya, gidiyor gidiyor kanından, bir kuyuya iniyor. Kuyuya varıyor, kuyunun içinden bir bakıyor. Dev oradaymış, ama görünmüyormuş. Ünlüyor iki biraderine. Biraderlerine ünleyince iki biraderi geliyor.

—Bağlayın beni belimden, diyor.

Küçüğü belinden bağlıyorlar. İndiriyorlar, kuyudan aşağı sallıyorlar. İndiği yerde bir kapıyı açıyor, altından sini içinde altından tavşan oynayıp dururmuş. Bir dünya güzeli de ona bakıp dururmuş. Bir daha kapıyı açıyor. Orada da altından sini, altından kurt böyle oynayıp dururmuş. Bir güzel de ona bakıyormuş. Bir kapıya daha bakıyor. Orda da dünya güzeli bir kız Kuran okuyormuş. Kuran’ı okurken,

—Kapat kız Kuran’ı, diyor.

—Ben Kuran’ı kapatamam, diyor.

—Kapatacaksın. Kuran’ı kapatacaksın, sen benim nasibim olacaksın, diyor. O zaman öyle deyince,

—Tamam, diyor.

Onu alıyor, kız kapatıyor. Ötekine de diyor ki:

—Sen civcivleri topla.

—Civcivleri niye toplayayım? diyor kız.

—Sizi ben dünya yüzüne çıkaracağım, diyor oğlan.

O da kapatıyor. Sıra tavşanlara geliyor. Onu da kapattırıyor kıza. Ta kuyunun yanına geliyorlar. Yukarı çekecek ya, yukarı çekerken koca biraderine diyor ki:

—Birader, salla ipi, diyor. Sallıyor. Yukarı o kızı çıkarıyor.

—Bu, büyük biraderin nasibi, diyor. Ötekini de bağlıyor.

—Bu da ortanca biraderin nasibi, diyor.

O Kuran okuyanı da kendine alacak oluyor. O daha güzelmiş. Kız diyor ki:

—Sen yukarı çık. Ben kendimi bağlarım. Katlanamaz kardeşlerin. Seni kuyuya düşürürler, diyor.

—Hayır.  Önce seni bağlayacağım. Benim kardeşlerim ihanetlik yapmazlar.

—Yaparlar, diyor.

Neyse bağlıyor. Kız çıkıyor yukarıya. Kızı görüyorlar biraderleri. Hasetlik yapıyor, katlanamıyorlar. Yalnız kız demiş:

—Eğer senin ipi keserler de aşağı inersen, ak koça binersen yukarı çıkabilirsin. Kara koça binersen daha yedi kat daha yerin dibine gidersin.

Öyle deyince kız,

—Olmaz, olmaz, demiş.

Kız gidiyor. O da tam yukarı çıkacakken biraderleri ipe bir bıçak çalıyor, hadi aşağı. Ötekine bineceğim derken berikine biniyor. Hadi yedi kat daha yerin dibine gidiyor. Yedi kat yerin dibine gidince bir de baksa ki pınarın başında bir adam var. Oraya, soğuk suyun başına, dalın dibine yatıyor. Yatınca da öteden bir koca karga geliyor. Burada da karganın yavruları varmış, dalda. Burada yatarken karga başlıyor fıldır fıldır dönmeye. Bir de baksa ki, koca yılanın biri çıkmış dala, yavrularını yiyormuş. Şimdi karga diyor ki:

—Her sene benim yavrularımı yiyordun. Nasibim ayağıma gelmiş, diyor. Oğlanın üstüne çullanıyor. Çullanınca da Cenab-ı Allah yavrulara dil veriyor.

—Elleme anne. Bizim kardeşlerimizi her sene bu yılan yiyormuş. Bu kardeşimiz kurtardı bizi, diyorlar.

—Tamam, diyor.

Karga hemen geliyor. Oğlanın dibine bir gölgelik yapıyor, uyutuyor. Sonra uyanıyor oğlan. Karga diyor ki:

—Ne istiyorsun?

—Sen Allah’ın bir koca kuşusun. Ben senden ne isteyeyim, diyor.

—İste sen, diyor.

—Ben yedi kat yukarı dünya yüzüne çıkmak istiyorum.

—Tamam oğlum, diyor karga.

—Kırk kilo et, kırk kilo da su getir. Ben lark dedim mi et vereceksin, lurk dedim mi su vereceksin, diyor.

—Bunu nerede bulurum, nerede bulurum?

Bir koca karının evine varıyor. Koca karının evinde dururken diyor ki:

—Nine, bana su verebilir misin? diyor.

—Oğlum, bizim suyumuzu bir dev tutuyor. Onu da her gün bir kız yiyor da öyle koyuveriyor, diyor.

—Nine, o suyu koyuvereceği saatte bana haber verebilir misin? diyor.

—Veririm, diyor.

Nine, oğlana su yok diyemiyor da, dışarı çıkıyor, çişini yapıyor bir bardağın içine, oğlana veriyor.

—Yalnız gitme oğlum, seni de yer bu dev, diyor.

—Sen bana haber ver de yeneceğimi düşünme, diyor oğlan.

Tellal,

—Su koyuverilmiştir! diye bağırınca nine hemen oğlana haber veriyor. Kız diyor ki:

—Aman gelme, ben bir padişah kızıyım. Âlemin kızını yedirdi de, kendi kızına geldi mi katlanamadı derler, diyor.

—Sen benim belime sarıl da geri kalanını düşünme, diyor. Kız, oğlanın beline sarılıyor. Dev de karşıdan,

—Nasibim birken iki olmuş, nasibim birken iki olmuş, deyip gelirken oğlan deve bir kılıç sallıyor, hadi devi öldürüyor. Dev de:

—Bir daha vur, bir daha vur, dermiş. Oğlan da dermiş ki:

—Beni anam bir kere dünyaya getirdi, bir daha getirmedi.

Deve bir daha vursa canlanacakmış. O zaman kız da devin kanına bir elini vuruyor, oğlanın sırtına yapıştırıyor.

—Babam seni istediği zaman gelirsin buraya, diyor oğlana.

—Olur, diyor.

Koca karının evine gidiyor.

—Nine, su akıyor, diyor.

—Oğlum, nereden akacak? Seni dev yerdi. Sen ne yaptın? diyor.

—Hayır nine, git, su çok akıyor, diyor.

Varsa ki su akıp durur. Padişah bağırıyor o zaman.

—Kim varsa burada yabancı, avlunun önünden geçecek! diyor. Kızın eline de üç tane elma veriyor. Elmayı verince,

—Oğlanı bilir misin? diyor.

—Bilirim, diyor.

—Geç, diyor.

—Bu değil, diyor.

—Geç, diyor.

—Bu değil, diyor. Geçiyor, geçiyor.

—Bir daha bağır, diyor.

—Geç, diyor.

Ondan sonra oğlan geçiyor. Oğlan geçerken kız oğlanın başına elma atıyor. Padişaha diyor ki:

—İşte bu oğlan, diyor. Padişah diyor ki:

—Oğlum, ne istiyorsun benden? Ben sana şu kızımı bağışladım, diyor.

—Hayır, o benim dünya ahret bacım olsun. Alamam, diyor.

—Alacaksın.

—Alamam.

—Almayacak mısın? Ne istiyorsun benden? diyor.

—Ben senden suyla et istiyorum, diyor.

—İyi ya, diyor, veriyor.

Köyün orta yerinde bir kanadına eti koyuyor, bir kanadına suyu koyuyor. Karga:

—Ben lark dedim mi et, lurk dedim mi su vereceksin.

Öyle öyle derken oğlanı çıkarıyor karga. Tam geliyor, köyün dışına ineceği zaman et tükeniveriyor. Oğlan da bacağını kesiyor, kuşun ağzına veriyor. Kuş eti, dilinin bir tarafına kıstırıyor. Kuş:

—Yürü bakalım, diyor.

Oğlan bir yürüyor, topallıyor; bir daha yürüyeyim diyor, yine topallıyor. Hemen dilindeki eti çıkarıyor, hadi onu oraya yapıştırıyor.

—Eeee orada ne oluyor?

Koca kız gelin olacak olmuş. Tavşan istemiş.

—Kim yapar bunu?

—Falan usta yapar.

Oraya varıyor.

—Oğlum, sen altından tavşan, altından sini yapabilir misin? diyor.

—Yaparım, ama bir çuval fıstık getirirsin benim durduğum odaya, diyor. Oğlana bir çuval fıstık alıveriyor. Usta diyor ki:

—Ah bu oğlan beni mahcup edecek, demiş. Ustası onu bağlıyor. O da çıkarıyor.

Öteki biraderi evlenecek oluyor. O da üç tane yavruyu istiyor. O da:

—Öyle olunca böyle olur mu? diyor.

—Olur, diyor.

Ustası yine bu oğlana:

—Beni mahcup etme, diyor.

Oğlan onu da çıkarıyor kuyudan. Öteki kız da:

—Ben Kuranlarımı isterim, diyor.

—Tamam, onu da alır getiririz, diyor.

Onu da alıp getiriyor küçük oğlan. Tam onlar gerdeğe girecekleri vakit bu küçük oğlan biraderlerini vuruyor. Kızların üçü de bu küçüğe kalıyor. Hani değnek yapıyorlar ya, değnekte damatları vurup öldürmüş. Babası da diyor ki:

—Bunlar bana kaldı.

Babasını da vuruyor. Hepsi buna kalmış. Şimdi geçinip dururlar. Ben de vardım düğünlerine. Keşkeğini de yedim.