Yasemenim
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

YASEMENİM

Bir varmış, bir yokmuş. Çok söylemesi günah, az söylemesi sevapmış. Memleketin birinde bir padişahın üç oğlu varmış. Bu oğlanların her biri, birer gün olmak üzere halkın arasında gezermiş. Bazı günler de kılık değiştirip, evlerin pencerelerinin önünde durup halkı dinlerlermiş.

Bir gün, sıra padişahın küçük oğluna gelmiş. Hem nöbet geziyor hem de halkı dinlemeye çalışıyormuş. Bir evin önünden geçerken kulaklarına; “Padişah” lafı gelmiş. Vezirine:

— Gel, şurada duralım. Padişahla ilgili laf konuşuyorlar; bakalım ne diyorlar, demiş.

O evde de üç kız kardeş yaşıyormuş. Üçü de birbirinden güzelmiş. Fakir bir aile oldukları için kendi el emekleri ile geçiniyorlarmış. Bir yandan iş yapıyor, bir yandan da hayâl kuruyorlarmış. Kardeşleri, büyük kıza demişler ki:

— Abla, bir hayâl söyle de dinleyelim.

O da:

— Ne anlatayım ki, demiş.

Kardeşleri ısrar etmişler:

— Aman, canımız sıkılıyor. Şöyle bir şeyler de, sıkıntımız gitsin, demişler.

Kız da:

— İyi öyleyse, söyleyeyim de dinleyin, ama benden sonra da siz söyleyeceksiniz, demiş.

— Tamam, demişler.

— Padişahın büyük oğlu beni alsa ona altın perçemli bir oğlan doğururum, demiş.

Ortanca kız da:

— O da bir şey mi? Padişahın ortanca oğlu beni alsa ben ona öyle bir halı dokurum ki padişahın bütün ordusu halının üzerine otursa halının bir tarafı boş kalır, demiş.

Sıra küçük kıza gelmiş. Küçük kız da:

— Aman öyle şeyleri nereden buluyorsunuz? Padişahın küçük oğlu beni alsa padişahın oğluna bir hamam yaptırırım. Hamama girerken de bir eline havlumu, bir eline de nalınımı veririm. “Ben çıkana kadar tut!” derim. O, bunları elinde tutar, ben banyomu yapar, çıkarım. Sonra da önüme katar, evirir çevirir, dönderirim. Olmadı ters çevirir, başının üzerine bir de vururum, demiş.

Ablaları, böyle şakalaşmışlar, gülmüşler. Bunu padişahın oğlu duymuş, çok sinirlenmiş. İçinden; “Bu benim için niye böyle söyledi.” deyip sonra da vezirine seslenmiş:

— Aman, burayı iyi belle! Buranın adresini iyi al, demiş.

Padişahın oğlu dönmüş, saraya gelmiş. O kadar sinirlenmiş ki hiddetinden sabaha kadar uyuyamamış. O tarafa, bu tarafa gitmiş, durmuş. Abilerinin dikkatini çekmiş. Onlar sorup durdukça bu da iyice öfkelenmiş. Sonunda, olanları onlara da anlatmış. Abileri de çok sinirlenmişler. Sabah olur olmaz kızları saraya getirtmeye karar vermişler.

Padişahın oğlu, jandarmaları sabah erkenden kızların evine göndermiş, kızları seslettirmiş. Kızlar, jandarmaları görünce şaşırmışlar, itiraz etmişler:

— Hayrola, padişah bizi n’apacak? Biz bir şey yapmadık. Bizim devlette, hükümette işimiz yok. Vergimizi de ödüyoruz, daha niye gidelim, demişler.

Jandarmalar:

— Sizi illa padişahın oğlu istiyor, diyerek götürmüşler.

Padişahın küçük oğlu, kızlar gelene kadar sinirden kendi kendini yemiş, bitirmiş. Artık ne yapacağını bilemez olmuş. Kızlar gelene kadar sarayda bir heyet kurulmuş. Kızlar gelince hemen heyetin huzuruna çıkarılmışlar. Padişahın küçük oğlu, kızlara demiş ki:

— Hadi bakalım! Akşamki anlattıklarınızı bir de burada anlatın da biz de dinleyelim.

Kızlar, birbirlerinin yüzüne bakmışlar:

— Biz öyle şaka yapmıştık. Nereden duydunuz, demişler.

Padişahın oğlu:

— Biz o anda pencerenin altındaydık, hepsini duyduk, demiş.

Büyük oğlan da:

— Hadi, hadi! Söyleyin, demiş.

Kızlar:

— Hayır, hayır! Ne olur affedin bizi! Duyulacağını sanmamıştık, biz sadece şaka yapmıştık, diye yalvarmaya başlamışlar.

— Olmaz! Eğer konuşulanları tekrar anlatırsanız affedeceğiz, demişler.

Bakmışlar ki inkâr etmenin bir faydası yok.

Büyük kız demiş ki:

— Ben dedim ki; “Padişahın büyük oğlu beni alırsa padişahın oğluna altın perçemli bir oğlan doğururum.”

— Pekiyi, sen şöyle geç, demişler.

Ortanca kızı seslemişler.

— Sen ne dedin, söyle, demişler.

— Ben çok güzel halı dokurum. Dedim ki; “Padişahın ortanca oğlu beni alsa ona öyle bir halı dokurum ki padişahın bütün ordusu üstüne otursa bir tarafı boş kalırdı.”

Onu da bir tarafa almışlar. Sıra küçük kıza gelmiş, ama padişahın küçük oğlu da hiddetinden ne yapacağını şaşırmış bir vaziyette kıza sormuş:

— Sen gel bakalım, söyle bakalım, sen ne diyordun, demiş.

Kız, hiç korkmadan o zaman ne dediyse aynısını demiş.

— “Ben bir hamam yaptırtırım, hamama girerken padişahın oğlunun bir eline havlumu, bir eline de nalınımı veririm. Ben çıkana kadar kapıda bekletirim. Çıkınca da “Sen ters çevirdin.” diye nalını da önüne koyar, boynuna da bir sille vururum.” dedim.

Hiddetinden kıyametler koparan küçük oğlan:

— Sen neyine güvenerek öyle konuşuyorsun, diye bağırmaya başlamış.

Oğlan öyle sinirlenmiş ki kendini kaybetmiş. Yanındakilere:

— Derhâl bunun boynunu vurun, diye emretmiş.

Kızlar, padişahın oğullarına yalvarmışlar. Sonunda büyük kızı büyük oğlan, ortanca kızı ortanca oğlan almış. Küçük kızın ölüm cezasını da yalvara yalvara ömür boyu hapis cezasına çevirtmişler. Küçük kız zindana atıldıktan sonra ablalarına kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Küçük kız da yaptıklarına pişman olmuş, ama artık iş işten geçmiş.

Küçük kız, artık zindanda yaşıyormuş; ama günler geçmek bilmiyormuş. Öyle bir ceza vermişler ki hiç kimse ziyaretine gitmeyecek, hiç kimseyle konuşmayacak ve hiç kimseyle irtibat kurmayacakmış. Padişahın emri böyle... Her şey yasakmış.

Bu zindanın çok yaşlı bir zindancıbaşısı varmış. Günler geçtikçe kız, bu adamla ahbap olmuş. Kızı çok sevmiş. Baba kız gibi olmuşlar. Kız her gün zindancıbaşıyla dertleşirmiş.

Bir gün zindancıbaşı, kıza demiş ki:

— Bugün kızımın düğünü oluyor; padişah sana yasak koymasaydı, diğer mahkumlardan olsaydın, seni kızımın düğününe götürür, getirirdim. Ama şimdi olmaz.

Kız:

— Ne yapalım, kaderimize razı olalım, demiş.

O gün, zindancıbaşının kızının düğünü olmuş. Ertesi gün, zindancıbaşını gören kız sormuş:

— Kızının düğünü oldu mu, demiş.

— Evet, çok güzel bir düğün oldu, demiş o da.

Kız:

— Babacığım, n’olursun onun elbiselerinden bana bir tane getir de giyeyim. Ama gelirken de iki tane mum almayı sakın unutma ha, demiş.

Zindancıbaşı da:

— Olur, getireyim, demiş.

Adam gitmiş, kızına demiş ki:

— Zindanda çok güzel ve genç bir kız var. Onu padişahın oğlu attı. Görünmesi, konuşması, ziyareti, her şeyi yasak. Bir tek benimle konuşuyor. Senden bir tane elbise istedi, verir misin?

O da:

— Olur, ama nasıl bir elbise istedi, demiş.

— Sarı elbise istedi, demiş.

Kız, hemen sarı elbiselerini çıkarmış; ayakkabısını, terliğini, çiçeğini, her şeyini beraber kutuya koymuş. Bir takım sarı kıyafetini, öylece kıza göndermiş. Zindancıbaşı, giderken çarşıdan iki tane de mum almış, getirmiş, kıza vermiş.

— İşte kızım, elbiseleri getirdim. Gelirken de iki tane mum aldım, demiş.

Kız çok sevinmiş. Adamın elini, yüzünü öpmüş. Nasıl teşekkür edeceğini bilememiş. Koşarak gitmiş, Akşam olunca elbiseleri giyinmiş. Zaten güzelmiş, daha da güzel olmuş. Herhâlde söylediği lafları güzelliğine güvenerek söylüyormuş.

Kız, zindancıbaşına demiş ki:

— Babacığım, bana bir saat müsaade et. Hemen gider, gelirim, demiş.

O da:

— Kızım, ben seni nasıl bırakırım? Olur mu öyle şey? Padişah duyarsa beni öldürtür, idam ettirir, boynumu vurdurtur. Hem ben seni kimden sorarım, nasıl geleceksin, demiş.

Kız yalvarmış, yakarmış.

— Ben ölürüm de seni müşkül vaziyette koymam. Yeter ki izin ver, muhakkak gelirim, demiş.

Kız, o kadar yalvarmış ki zindancıbaşı dayanamamış:

— Pekiyi kızım, artık boynumu vursalar da ağlamana dayanamam, git de çabuk gel, demiş.

Padişahın oğlu, kızı zindana attırdıktan sonra iyice üzülmüş. Her şeye, herkese kahretmiş. “Herkes iyi şeyler yaşıyor. Şu benim başıma gelenlere bak! Bana niye böyle oluyor?” diye düşünüp ana babasından ve abilerinden ayrılmış. Sarayın bir bölümünde yatıp kalkıyormuş. Bu da kızın kulağına gelmiş.

Zindancıbaşından zorla izin alan kız, gece yarısı doğruca oğlanın yattığı yere gitmiş. Gitmiş ki kapıda bir nöbetçi var. Kız, biraz beklemiş. Sabaha karşı uykunun tatlı zamanı, nöbetçi oturduğu yerde uyumuş. Kız, hemen merdivenleri çıkmış, elindeki mumları yakmış, bekçinin önüne tutmuş. Kızı duyunca nöbetçi gözlerini açmış:

— Sen kimsin, diye sormuş.

— Ben melaikeyim.

— Nereden geldin?

— Gökten geldim.

— Niye geldin?

— Buraya seninle oyun oynamaya geldim.

— Niçin oynayacaksın? Niye geldin? Sen kimsin?

Kız, o kadar güzelmiş ki kızın güzelliği karşısında nöbetçinin aklı gitmiş.

Kız demiş ki:

— Burada seninle oyun oynayacağım. Oyun oynarken eğer ben seni yenersem bir bardak şerbet içip gideceğim. Eğer sen beni yenersen ben seninle bu gece burada kalacağım.

Nöbetçi o kadar sevinmiş ki çıldırmış.

— Pekiyi, demiş.

Oturmuşlar, oyun oynamaya başlamışlar. Nöbetçi, kıza:

— Pekiyi, hiç olmazsa ismini söyle! İsmini öğreneyim, demiş.

Kız, o kadar güzelmiş ki nöbetçi, oyunu unutmuş, durmadan kızın yüzüne bakıyormuş. Kız:

— İsmim;

Sarı çiğdem

Sarmadı midem

Saraydı midem

Saraydı miden

demiş.

Nöbetçi kendi kendine; “Allah Allah! Hiç böyle isim olur mu?” demiş.

Kız:

— Benim ismim bu, demiş.

Nöbetçi, kızın ismini öğreneyim diye oyun oynamıyor, öyle kızın yüzüne bakıyormuş.

— Sarı çiğdem

Sarmadı midem

Saraydı midem

Saraydı miden

derken bu oyunda kıza yenilmiş.

— Bak ben seni yendim, demiş.

Nöbetçi yenildiğini kabul etmiş. Kız, nöbetçiye:

— Şimdi kalk, bana bir bardak şerbet getir, şerbet içeyim, demiş.

Nöbetçi kalkıp şerbet getirmeye gidince kız hemen mumları üflemiş, merdivenleri inmiş, karanlığa karışıp kaybolup gitmiş.

Nöbetçi, elinde bir bardak şerbetle gelmiş, bakmış; kız yok...

— Sarı çiğdem

Sarmadı midem

Saraydı midem

Saraydı miden

diye etrafa bağırıp durmuş. Kız yokmuş, uçup gitmiş. Bunun bağırtısına diğer nöbetçiler, bütün herkes, askerler uyanmış.

— Gelin! Gelin! Nöbetçi delirmiş, diye herkes koşmuş, gelmiş.

— N’oldu? Ne var ya hu, diye sormuşlar.

Nöbetçi şaşkın şaşkın;

— Buraya bir melaike geldi. Gökten indi, benimle oyun oynadı. O kadar güzeldi ki güzelliği gözümü kamaştırdı, demiş.

Oradakiler, onun bu söylediklerine gülmüşler:

— Gökten hiç melaike gelir mi, demişler.

— Geldi işte! Gelmeseydi, görmeseydim onu hiç arar mıydım, demiş o da.

Bu patırtı kütürtüye padişahın oğlu uyanmış:

— Ne oldu, diye gelmiş.

— Ne olacak? Nöbetçi delirdi, demişler.

Bu sefer nöbetçiye sormuş:

— Ne oldu, demiş.

O da:

— Efendim, ne olacak? Gökten bir melaike geldi, oturdu, benimle oyun oynadı, demiş.

Padişahın oğlu:

— Oğlum, gökten melaike gelir de seninle oyun oynar mı, diye sormuş.

O da:

— İşte oynadı, demiş.

Padişahın oğlu:

— İsmi neydi, diye sormuş.

O da:

— Sarı çiğdem

Sarmadı midem

Saraydı midem

Saraydı miden

demiş.

Padişahın oğlu:

— Ne yaptınız, diye sormuş.

Nöbetçi de anlatmış:

— Ben oyunda onu yenseydim burada kalacaktı. O beni yenseydi bir bardak şerbet içecekti. O beni yendi. Ben şerbeti almaya gittim; geldim ki uçmuş, gitmiş, demiş.

Padişahın oğlu hem inanmamış hem de sinirlenmiş:

— Aptal olma! Hiç gökten melek gelir de seninle oyun oynar mı? Belki hayâl görmüşsündür, diyerek münakaşa etmişler.

O zaman, oranın mesul kişisi demiş ki:

— Tamam, susun! Yarın da ben bekleyeceğim. Hiç uyumayacağım. Bugün gelen melek, yarın da gelir, bekleyip bakayım, demiş.

Bunlar beklemeye koyulmuşlar...

Biz haber verelim kızdan...

Kız, oradan hızla uzaklaşmış, doğruca zindanın yolunu tutmuş. Zindancıbaşına verdiği sözü yerine getirmiş. O da kızı görünce çok sevinmiş:

— Geldin mi kızım, demiş.

— Geldim babacığım, sana çok teşekkür ederim, demiş.

Hemen elbiseleri çıkarmış, anlaştıkları gibi adama götürmüş, vermiş.

— İşte babacığım, elbiseleri getirdim. Elbiseleri kızına götür, eğer mor elbise varsa yarın da mor elbiseleri getir, demiş.

O da:

— Tamam kızım, biliyorum, varsa getiririm, demiş.

Zindancıbaşı, elbiseleri kızına götürüp vermiş. Kızı, olup biteni merak etmiş. Babasına sormuş, ama korkusundan kızına bir şey söylememiş. Kızı, ısrarla kızın elbiseleri ne yaptığını sormuş, durmuş.

— Babacığım, o bir mahkûm! Benim elbiselerimi giydi de ne yaptı, demiş.

Babası:

— Hiçbir şey yapmadı, ne yapacak? Oralarda biraz dolandı, sonra da çıkardı. Mor elbisen varsa onu istedi, demiş.

Kız:

— Var ya baba, tabii göndereyim, demiş.

Kız, hemen kalkmış; mor elbisesini, eldivenini, çiçeğini, ayakkabısını her şeyiyle beraber hazırlamış, babasına vermiş. Zindancıbaşı, iki de mum almış, getirmiş.

Kız hemen:

— Getirdin mi babacığım, demiş.

— Getirdim, işte al, demiş.

Kız, açıp bakmış ki çok güzel, tam istediği gibi bir elbise. Akşam olmuş. Kız, gece yarısına doğru kalkıp, giyinip, kuşanıp süslenmiş. Zindancıbaşının karşısına geçmiş:

— Babacığım, n’olursun, bugün de müsaade et! Bugün de gideceğim. Bak nasıl geri döndüm, geldimse yine geri dönerim, sen merak etme. Bir saate kadar dönerim, n’olursun, diye yalvarmış.

Zindancıbaşı, yine kızın yalvarmalarına dayanamamış.

— Pekiyi kızım! Dün geldin, inşallah bugün de gelirsin. Sen gidip gelene kadar çok korkacağım, ama hadi git bakalım, demiş.

Kız, zindancıbaşının boynuna, boğazına sarılmış:

— Sen hiç üzülme babacığım, çabucak gelirim, seni de sıkıntıda koymam, demiş.

Kız, hemen zindandan çıkıp koşarak aynı yere gitmiş. Bakmış ki nöbetçi değişmiş. Kız, yine biraz beklemiş. Sabaha karşı uykunun derin vakti olduğu için bu nöbetçi de uyumaya başlamış. Kız yavaşça merdivenleri çıkmış, mumları yakmış. Adam uyanmış:

— N’oldu? Sen kimsin? Nereden geldin, demiş.

Kız da:

— Ben melaikeyim, gökten indim, demiş.

Adam:

— Niçin geldin buraya, diye sormuş.

Kız:

— Seninle oyun oynamaya geldim, demiş.

Adam merak etmiş:

— Benimle oyun oynayıp ne yapacaksın, demiş.

Kız da gayet cesur bir vaziyette:

— Eğer ben seni yenersem senin bir bardak şerbetini içip gideceğim. Sen beni yenersen bu gece burada seninle kalacağım, demiş.

Adam:

— Pekiyi, öyleyse, demiş.

Oyun oynamaya oturmuşlar. Kız o kadar güzelmiş ki adam, gözünü kızdan alamıyormuş. Hem de adını merak ediyormuş. Hani dün olanları duymuştu ya... Sonunda dayanamamış, kıza adını sormuş.

— İsmim;

Mor menekşe

Al koynuna okşa

demiş.

Adam içinden; “Allah Allah! Ne kadar güzel isimmiş.” diye düşüyormuş. Hem durmadan kızın güzelliğine bakıyor hem de ismini unutmamak için hep içinden tekrarlıyormuş. “Ben bunun ismini öğrenmezsem nöbetçi beni ayıplar. ‘Ben öğrendim, aklımda tuttum da sen bir türlü öğrenmemişsin’ der, beni ayıplar.” diye düşüyormuş. Kıza yine adını sormuş:

O da:

— Mor menekşe

Al koynuna okşa

diye cevap vermiş.

Kızın ismini düşünmekten, güzelliğine bakmaktan oyun oynayamamış. Sonunda o da kıza yenilmiş.

Kız:

— Bak, ben seni yendim. Bana bir bardak şerbet getir de içeyim, sonra da gideyim, demiş.

Adam, şerbet getirmek için odasına gitmiş. Kız hemen mumları üflemiş, sessizce merdivenlerden inip gözden kaybolmuş. Adam gelmiş, bakmış ki kız yok.

— Mor menekşe

Al koynuna okşa

diye bağırıp çağırmaya başlamış. Sesini duyan, işiten etrafına toplanmış. Zaten çoğu da böyle olacağını bildiği için uyumamış.

Herkes:

— Gelin! Gelin! Bu da delirdi, diye bağrışmışlar.

Sesleri duyan padişahın oğlu da:

— N’oluyor burada, diyerek gelmiş. Hakikaten böyle bir şey var mı? Gördün mü, diye sormuş.

Adam da:

— Evet, gördüm. Pek meleğe benzemiyordu. Galiba burayı bellemiş. Ama çok güzeldi, yüzüne bakmaya kıyamayacak kadar güzeldi, demiş.

Padişahın oğlu düşünmüş:

— Pekiyi öyleyse, bu muammayı ben çözeceğim. Yarın da ben bekleyeceğim. Bakalım bu melek dediğiniz insan kimmiş, demiş.

Gelelim kıza...

Kız, yine acele acele zindana dönmüş. Elbiselerini çıkarmış, zindancıbaşının yanına gelmiş:

— Babacığım, işte senin getirdiğin elbiseler. Bak, sözümde durdum, seni zor durumda bırakmadım. Eğer varsa yarın da kızının gelinliğini getirir misin? Artık bu son isteğim. İki tane de mum almayı unutmazsan senden daha bir şey istemeyeceğim, söz, demiş.

Kıza güveni artan zindancıbaşı:

— Vardır kızım, düğün günü giymişti, getiririm, demiş.

Adam eve gelmiş, mor elbiseleri kızına vermiş:

— Kızım, gelinliğin duruyor mu? Kız bu sefer de beyaz elbise istedi. Herhâlde düğüne gidip geliyor, demiş.

Kız:

— Tamam babacığım, hemen hazırlayıp getiririm, demiş.

Kız, gelinliğini, duvağını, başının kepini, eldivenini, çantasını, ayakkabısını her şeyini koyup babasına getirmiş, vermiş. Zindancıbaşı, kızının verdiklerini almış, iki tane de mum almış, getirmiş, kıza vermiş. Kız o kadar heyecanlanmış ki bugün padişahın oğluyla görüşeceğini tahmin etmiş. “Eğer olmazsa bile şansımı sonuna kadar deneyeceğim.” diye içinden söyleniyormuş. Zindancıbaşını kapıda karşılamış.

— Geldin mi babacığım, demiş.

— Geldim. İstediklerini de getirdim, al, demiş.

Kız almış, bakmış. Elbise tam istediği gibiymiş. Kalkmış, banyo yapmış. Giyinmiş, kuşanmış, süslenmiş, püslenmiş. Dünya güzeli olmuş. Vakit gelince zindancıbaşından izin istemiş.

— Babacığım, bana bir saat izin ver. Görüyorsun, seni üzmeden hemen geliyorum. Söz, yine geleceğim, demiş.

Zindancıbaşı, bu sefer daha çabuk izin vermiş.

— Pekiyi kızım. Allah saklasın! Sakın geç kalma, ben çok korkuyorum, demiş.

Kız da:

— Gelirim babacığım, sen hiç merak etme, demiş.

Kız, karanlıkta yola düşmüş. Dediği yere gelmiş, bakmış ki nöbetçi; padişahın oğlu! Nöbete alışkın olmadığı için oturduğu yerde çoktan uykuya dalmış. Bu kız, hemen yavaş yavaş merdivenleri çıkmış, oğlanın önüne mumları yakmış. Mumun ışığı padişahın oğlunun gözüne düşünce gözlerini açmış. Bakmış ki hakikaten peri kızı gibi çok güzel bir kız, karşısında duruyormuş. Şaşırmış:

— Sen kimsin? Nereden geldin, diye sormuş.

Kız:

— Ben melaikeyim, gökten indim, demiş.

Padişahın oğlu:

— Buraya niçin geldin? Senin burada ne işin var? Bizimle ne uğraşıyorsun, demiş.

— Ben melaikeyim, gökten indim. Seninle oyun oynamaya geldim, demiş.

Padişahın oğlu da:

— Pekiyi, otur, oynayalım, demiş.

Oturmuşlar. Oğlan, kıza:

— İsmin ne, diye sormuş.

Kız da nazlanarak, süzülerek:

— İsmim;

Yasemenim nazlı yârim

Elemlenme kederlenme

Yâr sevdiğim yâr sevdiğim

demiş. Oğlan içinden; “Allah! Allah! Böyle isim olur mu? Bu ne biçim isim.” demiş.

Kız, padişahın oğluna:

— Oyun oynamadan önce oyunun şartlarını konuşalım, demiş.

Padişahın oğlu:

— Tamam konuşalım. Söyle bakalım, şartın ne, demiş.

Kız:

— Eğer sen beni yenersen ben bu gece burada seninle kalacağım. Yok, eğer ben seni yenersem bunu sonra konuşuruz. İsteğimi sonra söylerim, demiş.

Oğlan:

— Pekiyi, demiş.

Oyun oynamaya başlamışlar. Padişahın oğlu, kızın o kadar tesirinde kalmış ki hiç oyuna bakmamış. Devamlı kızın güzelliğine, giydiği elbiseye bakıp duruyormuş. Oyun umrunda bile değilmiş. Bir yandan da; “Bu, melek ile insan arası biri! Bu melek olamaz! Bu insan, ama nerenin prensesi? Nereden olabilir? Bu kim? Buraya nasıl geliyor?” diye düşünüyormuş. Kafasından bunlar geçerken kız bunu yenmiş.

Kıza:

— İsmin neydi, diye sormuş.

Kız, ismini tekrarlamış:

— Yasemenim nazlı yârim

Elemlenme kederlenme

Yâr sevdiğim yâr sevdiğim

demiş.

Padişahın oğlu, yenildiğini kabul etmiş:

— Evet, sen beni yendin. Şimdi arzunu söyle, demiş.

Kız:

— Ben yıkanmak istiyordum. Beni hamama götürün. Yıkanmak istiyorum, demiş.

Oğlan, kızın isteğini kabul etmiş, ama önceki konuşulan laflar aklından çıkmış. Hiç hatırına gelmemiş. Kızı almış, kendi özel hamamının kapısına kadar götürmüş. Kız, hamamın kapısından girerken oradan bir havlu ile bir nalın almış, padişahın oğlunun eline tutuşturmuş:

— Siz bunları tutun, ben birazdan çıkarım, demiş.

Kız, hamama girmiş, soyunmuş, güzelce yıkanmış, hamamdan çıkmış. Çıkmış bakmış ki oğlanın bir elinde havlu, bir elinde nalın bekliyormuş. Hemen havluyu almış, sarınmış, nalını önüne koymasını söylemiş. Padişahın oğlu, nalını önüne koymuş.

Kız:

— İyi olmadı, yanlış koydun, diye oğlanın başına bir tane vurmuş.

Padişahın oğlu, hâlâ kızın ismini ezberlemekle meşgulmüş. Kızın vurduğunun farkında bile olmamış. İçinden devamlı ismini ezberliyormuş. Hem de; “Onlar kızın ismini ezberlediler, öğrendiler. Ben öğrenmezsem ayıp olur. Bununki biraz zordu.” diye düşünüyormuş. Kıza tekrar adını sormuş.

Kız:

— Niçin öğrenemediniz şehzadem? İsmim o kadar da zor değil, demiş.

Yasemenim nazlı yârim

Elemlenme kederlenme

Yâr sevdiğim yâr sevdiğim

demiş.

Kız giyinip kuşandıktan sonra padişahın oğluna demiş ki:

— Padişahım, sizden bir bardak su rica edeyim. Boğazım kurudu, çok susadım, demiş.

Padişahın oğlu, hemen su derdine düşmüş. Etrafındakilere:

— Bir bardak su! Su, su, su verin, diyene kadar kız hemen ortalıktan kaybolmuş. Doğruca zindana gelmiş, üstünü başını çıkarıp zindancıbaşının yanına gelmiş.

— Buyur babacığım, çok sağ olasın. Artık bütün isteklerimi gerçekleştirdim. İşte gelinlik, kızına da çok teşekkür ederim, demiş.

Her şeyi verdikten sonra tekrar yerine gitmiş, oturmuş.

Padişahın oğlu bir bakıyor ki kız yok, çoktan gitmiş. “Bu neydi? Kimdi? Niçin kaçtı, gitti? Nereden geldi? Nasıl oldu?” diye düşünüp durmuş. O sırada etraftakiler, padişahın oğlunu nöbet yerinde bulamamışlar. “Acaba nerede?” diye aramışlar. Padişahın oğlunu elinde su bardağıyla görmüşler. Merak edip sormuşlar:

— Efendim, bugün kız gelmedi mi, demişler.

Padişahın oğlu çok sinirliymiş, hiç cevap vermemiş. Yeniden sormuşlar:

— Niçin söylemiyorsun? Geldi mi, gelmedi mi, demişler.

Padişahın oğlu:

— Geldi gelmesine, ama hiçbir şey anlamadım, O ne melek ne de bir şey! Bir insan, ama nerenin sultanı? Fakat hem çok güzel hem de çok cazgır* bir kız. Evet geldi, benimle de oyun oynadı. Onu muhakkak bulacağım, demiş.

O gece yatmışlar, ama padişahın oğlu hiç uyumamış. Kızın hayâli gözünün önünden hiç gitmemiş.

Sabah kalkmış, vezirlerini seslemiş:

— Ülkedeki bütün genç kızları getireceksiniz. Onu mutlaka bulacağım, demiş.

Ülkenin her yerine haberler salmışlar. Bütün genç kızları padişahın oğlunun huzuruna çıkarmışlar, ama nerede bulacaklar? Aramışlar taramışlar, o kızı bulamamışlar. Padişahın oğlu giyinmiş, kuşanmış, atına binmiş, kapı kapı dolaşmış, kızı aramış; ama nafile, kızı bulamamış.

Vezir:

— Padişahım, aramadığımız yer kalmadı, bulamadık, demiş.

Padişahın oğlu:

— İyi düşün, hiçbir yer kalmadı mı, demiş.

Vezir de:

— Padişahım, sadece zindanlar kaldı. Zindandakiler hariç ülkede hiç insan kalmadı, hepsine baktık. Her tarafı aradık, bulamadık, demiş.

İşte o zaman padişahın oğlunun aklı başına gelmiş. Kızın söylediklerini, o gece yaşadıklarını hatırlamış.

— Ha, doğru! Hemen zindana gidip oradakilere de bakın, diye emir vermiş.

Hemen zindana gitmişler. Zindancıbaşından mahkûmları dışarı çıkarmasını söylemişler.

Zindancıbaşı, bütün mahkûmları dışarı çıkarmış, ama kız bir türlü dışarı çıkmak istememiş.

Padişahın oğlu sinirlenmiş:

— Başka kimse yok mu? Çıksınlar, diye emretmiş.

Zindancıbaşı:

— Efendim, sizin zindana attırdığınız genç kız var ya, o çıkmak istemiyor, demiş.

Padişahın oğlu, iyice sinirlenmiş:

— Niçin çıkmıyor? Çabuk, dışarı gelsin, demiş.

Kız:

— Hayır, gelmiyorum, demiş.

“Gelsin! Gelmiyorum! Gelsin! Gelmiyorum!” derken padişahın oğlu hiddetle bağırmış:

— Sen niçin dışarı çıkmıyorsun, demiş.

Kız:

— Hayır efendim, çıkmıyorum. Ben ömür boyu mahkûmum. O yüzden çıkamam, demiş.

Padişahın oğlu, kızı sesinden tanımış. Doğruca içeri girmiş, kızın yanına gitmiş.

— Ah seni ah! Sen gelmezsen ben gelirim, demiş.

Kızı kolundan tutmuş, zorla dışarı çıkarmış. Bakmış ki gece gelen kız...

Kıza:

— Tamam, ben yenildim, ben kaybettim, sen kazandın. Ben büyük söyledim. Akşam dilediğin her şeyi yapacağım, demiş

Kız:

— Hayır, olmaz, Aynı şeyleri kabul edersen seninle evlenirim, yoksa razı olmam, demiş.

Padişahın oğlu:

— Pekiyi, demiş.

Kız o kadar güzel ki oğlan onun cazibesine kapılmış, ne istese yapacak. Kız, yeniden hamama girmiş. Padişahın oğlu da bir elinde havlu, bir elinde nalın, kız çıkana kadar kapıda kızı beklemiş. Kız çıkınca da kızın havlusunu tutmuş, nalını da önüne koymuş. Kız havluya sarınmış, oğlanın başını okşamış:

— Ben işte böyle sözümü gerçekleştiririm. Hem de gerçekleştirdim, demiş.

Bunlar kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar, evlenmişler. Daha önce evlenmiş olan ablaları da korkularından kıza yaklaşmamışlar. Ama evlendiğine de çok sevinmişler. Mutlu bir hayata başlamışlar. Darısı cümle sevenlerin başına...

 


* cazgır: Fitneci.