umutphp/masallar huggingface dataset:
Güneşin İmzası
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Güneşin İmzası  

Zengin bir adamın kızı varmış. Bu kız, kapısındaki çobana âşık olmuş. Ağa demiş ki:

— Ben kapının çobanına nasıl kız vereyim.

— En iyisi ben bunu aldatıyım. Başımdan def edeyim, demiş. Oğlanın eline bir altın heybe vermiş, bir eline de kâğıt vermiş. Sen bu altınları bitirene kadar, güneşi bulana kadar git, demiş, oğlana. Bu kâğıdı da güneşe imzalattır, demiş.

Oğlan kâğıdı almış, sırtına da altınını almış, atıyla köy köy gitmiş. Aşarken, aşarken karşısına bir adam geçmiş. Oğlum nereye gidiyorsun, demiş. Oğlan:

— Benim bir ağam var, onun da güzel bir kızı var. Ağa elime şu kâğıdı verdi. Şu kâğıdı güneşe imzalattırırsan, kızımı sana veririm, dedi. Ben de güneşe gidiyorum, demiş. Önüne geçen adam:

— Güneşe imza attırılmaz, bulamazsın, demiş. Oğlan geri dönmüş bir ırmak kıyısından geçerken elini yıkamış. Oğlanın eli bembeyaz olmuş. Akça pakça bir delikanlı olmuş. Gele gele ağanın kapısına gelmiş.

— Ağam beni çoban alır mısın, demiş. Kendisinin öbür oğlan olduğunu söylememiş.

Ağa da oğlana sen iyice bir oğlana benziyorsun. Gel kapımda hem çoban ol hem de kızımı sana vereyim, demiş. Ağa kızını vermiş. Kısmetin önüne geçilmez, güneşe de imza olmaz.
Üç Kardeş
(Karadeniz Bölgesi, Bolu)

Üç kardeş varmış. Adamın biri bir kuyuda buğday tanesi bulmuş. Bunun ne olduğunu bilememiş. Bilemeyince:

— Bunu bir bilene sorayım, demiş.

— Bir ihtiyar var ona danış. O bunun ne olduğunu bilir, demişler. Adamda gitmiş ihtiyarın yanına:

— Selamünaleyküm, bu nedir demiş. Adam:

— Benim kardeşim var, filanca memlekete git, o bilir. Ben küçükleriyim ben bilmem, demiş.

Adam vara vara onun yanına varmış. Bakmış ki öteki vardığı adamdan bu adam genç. Bu adama sormuş:

— Bu nedir, demiş. O adam da:

— Ben bilmem. Başka memlekette benim bir kardeşim var, o benden büyüktür, o bilir demiş.

Çıkmış gitmiş adam vara vara varmış adamın yanına.

— Filancanın selamı var, demiş. Yalnız, bakmış ki o adam diğerinden daha genç:

— Bu nedir, demiş, buğdayı göstermiş. Adam bilmiş, daha büyük olduğundan.

— Bu buğdaydır, demiş. Onu öğütüyorlar, ekmek yapıyorlar, demiş. Evveli buğdayın tanesi yüz gram geliyormuş. Adamın aklına takılmış:

— iyi, demiş ve devam etmiş:

— Filan yerde bir adam var o bilir, dediler, gittim. Yaşlıca adam ben bilmem, benim büyüğüm var, o bilir, dedi. Ona gittim, o öbüründen genç, o da sana yolladı, büyüğüm bilir, diye sen de onlardan gençsin, ne oluyor demiş. Adam anlatmış:

— Öbürünün karısı çok zalimdi, öyle olunca da adamı kocattı.. Beriki de biraz daha iyiydi, o da öyle kocadı. Benim karım da mazlumdu. Ben ne dersem onu yapardı. Ben de kocamadım, demiş.

Kadın kısmı çok edepsiz olursa, koca da mazlum olursa, adamı öyle kocatırmış.
Dev ile Odun Toplayan Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kırıkkale)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde üç tane kız kardeş yaşarmış. Bunların en küçüğü çok güzelmiş.

  Bir gün üç kardeş ormana odun toplamaya gitmiş. Odunu toplayıp şelek* yapmışlar, tam sırtlarına alıp eve gidecekken küçük kardeşin şeleğine bir dev girmiş. Kimse devi görmemiş.

Büyük ve ortanca kardeş şeleklerini alıp yola koyulmuşlar ama küçük kardeş kendi şeleğini bir türlü kaldırıp omzuna atamıyormuş ki, içinde dev varmış çünkü.

Diğer kardeşler arkalarına bakmadan eve doğru yola koyulmuşlar. O sırada dev çıkmış şelekten ve küçük kızı alıp inine götürmüş. İnin önüne kocaman bir kaya koymuş, kız kaçmasın diye.

Dev orda kızla evlenmiş ve bir tane dev çocukları olmuş. Dev her sabah erkenden çıkar köye gidermiş, et, süt, bal alır gelirmiş. Karısı ve çocuğunu hiç dışarı çıkarmazmış.

Bir gün köye giderken inin önüne kayayı koymayı unutmuş. O sırada oradan üç tane avcı geçiyormuş. Avcılar ini görmüş ve içinde ne olduğunu merak etmiş. Girmişler inin içine etrafa bakmak için bir de ne görsünler, dünya güzeli bir kız ve bir tane çocuk, hemen sormuşlar:

— Burada ne arıyorsunuz, diye.

Kız anlatmış başından geçenleri ve devin yaptıklarını avcılara. Avcılar kızı ve çocuğunu dışarı çıkarmışlar ve inin içinde bir yere saklanmışlar.

Akşam olup da dev geldiğinde bakmış ki karısı ve çocuğu yok. Dev öfkeden kükremiş ve köye doğru yürümeye başlamış. O sırada avcılar saklandıkları yerden çıkmış ve devi kovalamışlar. Kızı ve çocuğu da alıp köye dönmüşler.

*şelek: Ağaç dallarından çıkarılan ince şeritlerden örülen bir çeşit sepet.
Karşıda Parlayan Ev
(İç Anadolu Bölgesi, Kırıkkale)

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yaşlı bir karı koca yaşarmış, bunlar çok fakirmiş. Adam her sabah çalışmak için evden çıkarmış. Karısı her gün karşıdaki dağda ışıl ışıl parlayan bir ev görür ve imrenerek o eve bakarmış. Akşam kocası geldiğinde kadın kocasına:

— Bey, şu karşıki dağda bir ev ışıl ışıl parlıyor; galiba kapısı ve penceresi hep altından, gözümü alıyor bakamıyorum, dermiş. Adam kızarmış karısına:

— Bizim de evimiz var onunla yetin, dermiş.

Karısı her akşam o evden bahseder olmuş. Her akşam üzeri o evi görüyormuş dağın tepesinde. Kadın kocasını dinlemez, evin ne kadar güzel olduğunu anlatırmış. Bir gün adam dayanmamış ve:

— Git o eve yakından bak, demiş.

Kadın o gece uyuyamamış heyecandan. Sabah erkenden koşarak dağa çıkmış eve bakmak için.

Evin yanına gittiğinde ne görsün ev yıkık dökük bir evmiş, ‘Benim evim daha güzel’ diye düşünmüş kadın.

O sıra da karşıki dağda parlayan başka bir ev görmüş, bu ev daha çok parlıyormuş. Bu defa da o eve hayran olmuş, kesin bunun kapısı, penceresi altındır diye düşünmüş ve o eve bakmak için dağa doğru koşmuş.

Dağın tepesine çıktığında o parlayan evin kendi evi olduğunu görmüş. Kendi elindekilerin kıymetini anlamış.
Bir Çuval Dolusu Altın
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

BİR ÇUVAL DOLUSU ALTIN

  Çok eski zamanlarda fakir bir karı koca yaşarmış. Bu karı koca sürekli biz de zengin olsak diye dua ederlermiş.

   Bir gün tarlada çalışırken üstü başı yırtık fakir bir adam gelmiş yanlarına, elinde bir çuval varmış. Selam vermiş karı kocaya ve

— Benim bir işim var, onu halledip gelene adar çuvalım sizde kalsın, demiş.

— Tamam, demiş karı koca. Adam çuvalı bırakıp gitmiş.

— Adamın üstü başı yırtık belli ki fakir biri, çuvalında ne olacak ki, demişler ve çuvalı ağacın dibine bırakıp evlerine gitmişler. Aradan birkaç gün geçmiş, adam tekrar gelmiş

— Benim bir emanetim vardı sizde onu sakladınız mı, demiş, karı koca:

— Biz onu unuttuk, bıraktığın yerde duruyor, demişler. Adam kızmış onlara:

— O çuvalın içinde altın vardı, nasıl orda unutursunuz , demiş. Bunun üzerine karı koca telaşlanmış, adam:

— Benim yine bir işim var, altınlarım yine size emanet, yarısı sizin yarısı benim, gelince alırım, demiş ve gitmiş.

Karı koca telaşlanmışlar, nereye saklasak diye düşünmüşler ve bir ağacın altına saklamaya karar vermişler. Ağacın altını derince kazmışlar ve altınları oraya saklamışlar. Sonra ya biz kazarken burayı biri görmüşse ya hırsızlar görmüşse diye telaşa kapılıp tekrar oradan çıkarmışlar altınları. Tekrar düşünmüşler nereye gömsek, diye ve tarlanın köşesine gömmeye karar vermişler. Sonra orda da biri görmüştür diye çıkarmışlar, böyle böyle tarlanın her köşesine gömüp çıkarmışlar bir türlü bir yer bulamışlar.

En sonunda eve götürmeye karar vermişler. Eve gidince biri bizi eve gelirken gördüyse diye telaşa kapılıp ne yapalım diye düşünmüşler.

Evin içine bir çukur açıp içine gömmüşler. Karı koca nöbetleşe uyuyarak çukurun başında bekliyormuş. Birkaç gün böyle devam etmiş. Bakmışlar artık uyuyamıyorlar, zenginlik meğer ne kadar kötüymüş, fakirken rahatça uyuyabiliyorduk diye düşünmüşler.

 Bunun üzerine ertesi sabah adam tekrar gelmiş:

— Hani benim çuvalım, yarısı sizin, yarısı benim anlaştığımız gibi, demiş.

Karı koca altınları istemediklerini söylemişler ve çuvalı adama geri vermişler.
Elif Nine ile Tilki
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir Elif Nine bir de tilki varmış. Elif Nine’nin bir de keçisi varmış. Elif Nine her sabah sağdığı sütü mutfağa koyarmış. Tilki de Elif Nine gidince sütü içip kaçarmış.

Nine gelip de süt olmadığını görünce bir daha süt sağıp getirmiş. Tilki yine gizlice gelip sütü içmiş. Üçüncü defa Elif Nine süt sağıp getirmiş ama bu defa gizlenip tilkiyi beklemiş. Tilki gelince de kuyruğunu kesip almış. Tilki ağlayıp sızlanmış, kuyruğunu istemiş:

— Niye kuyruğumu kestin, diye sormuş. Nine de:

— Sen benim üç kez sütümü çaldın. Getir sütümü, vereyim kuyruğunu, demiş. Tilki de bunun üzerine keçinin yanına süt istemeye gitmiş:

— Keçi, keçi bana süt ver, ben sütü nineye götüreyim, nine bana kuyruğumu geri versin, demiş. Keçi de tilkiye:

— Git bana yaprak getir ki sana süt vereyim, demiş. Tilki de hemen ağacın yanına koşmuş:

— Ağaç bana yaprak ver. Ben keçiye götüreyim. Keçi de bana süt versin. Ben de sütü nineye götüreyim ki nine bana kuyruğumu geri versin, demiş. Ağaç da tilkiden su istemiş. Tilki çeşmenin yanına varmış:

— Çeşme bana su ver. Ben ağaca götüreyim. Ağaç bana yaprak versin. Ben keçiye götüreyim. Keçi bana süt versin, ben sütü neneye götüreyim ki nene de bana kuyruğumu versin, demiş. Çeşme de:

— Paşanın kızını getir, benim üzerimde oynasın ki ben sana su vereyim, demiş. Tilki paşanın kızına:

— Gel de çeşmenin üzerinde oyna, çeşme bana su versin. Ben suyu ağaca götüreyim. Ağaç bana yaprak versin. Ben yaprağı keçiye vereyim. Keçi bana süt versin. Ben sütü nineye vereyim ki nine bana kuyruğumu geri versin, demiş. Paşanın kızı da:

— Bana kundura alırsan çeşmenin üzerinde oynarım, demiş. Tilki kunduracıdan paşanın kızına kundura vermesini istemiş. Kunduracı da:

— Bana yumurta getir ki sana kundura vereyim, demiş. Tilki tavuğun yanına gidip yumurta isteyince, tavuk da tilkiden yem istemiş. Tilki bunun üzerine samanlığa gidip:

— Bana yem ver de tavuğa götüreyim, demiş. Samanlık da:

— Benim damımı tamir edersen sana yem veririm, demiş. Tilki gidip samanlığın damını tamir etmiş, gelip yemi almış. Yemi tavuğa götürmüş, tavuktan yumurtayı almış. Yumurtayı alıp kunduracıya götürmüş, kunduracıdan kundurayı almış. Kundurayı paşanın kızına vermiş. Paşanın kızı kunduraları giyinip çeşmenin üzerinde oynamış. Çeşme tilkiye su vermiş. Tilki suyu alıp ağaca götürmüş, ağaç ona yaprak vermiş. Tilki yaprağı alıp keçiye götürmüş. Keçi tilkiye süt vermiş. Tilki sütü alıp nineye vermiş. Nine de ona kuyruğunu vermiş.

Tilki kuyruğunu alınca da çok mutlu olmuş.
DENİZKIZI İLE PADİŞAHIN OĞLU
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

 Uzun zamanlar önce çok uzak diyarlarda yaşayan bir padişah varmış. Padişahın bir de zalim bir oğlu varmış. Babasını hiç dinlemezmiş. Babası bir gün oğluna o kadar kızmış ki:

— Sen gidip de denizler altında yaşayan bir denizkızına vurulursun, diye beddua etmiş. Padişahın oğlu bir deniz yolculuğu sırasında bir denizkızı görmüş ve ona vurulmuş.

Kızın arkasından denizin altına girmiş, kızın evine gitmiş. Tam o sırada denizkızının annesi gelmiş. Denizkızı da padişahın oğluna vurulduğu için annesine gerçekleri anlatmamış. Şehzadeyi saklamış.

 Şehzade bir süre denizin altında denizkızıyla birlikte yaşamış ama bu gizlilikten sıkıldığı için denizkızını kaçırıp yeryüzünde bir cadının evine götürmüş. Cadıya:

— Sen bu geline bak. Ben düğün alayı getirip gelini düğün alayıyla evime götüreyim, demiş. Cadı da kabul etmiş.

Şehzade geri geldiğinde sevdiği kız yerine kendi kızını vermiş. Şehzade geline baktığında karşısında çirkin mi çirkin bir kız görünce:

— Ben seni ilk gördüğümde sen böyle değildin. Sana bakmaya bile kıyamıyordum. Ne oldu sana, diye sormuş. Cadının kızı ise:

— Ben senin yollarına baka baka içim de dışım da karardı, gözlerim çapak oldu, diyerek padişahın oğlunu kandırmış. Şehzade bu yalana pek inanmasa da kızla evlenip hayatına devam etmiş.

 Şehzade yedi yıl sonra sahip olduğu kırk tayı köylülerine dağıtmış:

— Herkes benim taylarıma bakacak, daha sonra atlarımı bana getirdiğinizde kimin daha iyi baktığını tespit edip o kişiyi ödüllendireceğim, demiş. Bu arada kız cadıya hizmetçilik yapıyormuş. Kız, şehzadenin emrini duyunca cadıya:

— Ne olur bir atı da biz alıp bakalım, diye yalvarmış. Cadı, kıza:

— Sen mi şehzadenin atına bakacaksın, diye alay etmiş ama kız ısrar edince bir tayı alıp getirmiş.

Yaz olduğunda bütün atlar meydana toplatılmış. En iyi at da şehzadenin sevdiği kızın yetiştirdiği atmış. Kız ata ne derse at onu yapıyormuş. Kız, ata:

— İkinci turda kendini yere at ve ben yanına gelmeden kalkma, demiş. At ikinci turda kendini yere atmış. Şehzade de ata bakmak için yanına gitmiş. Kız atın yanına vardığında:

— Kalk kalk. Sahibinden ne hayır gördüm ki senden de göreyim, demiş. Şehzade, kıza:

— Sen kim oluyorsun da böyle söylüyorsun, diye kızınca kız:

— Yedi yıl önce beni bıraktığın yerden almadın ve başkasıyla evlendin, yalan mı, demiş.

Padişahın oğlu sevdiği kız olduğunu anlamış ve diğer karısını ceza olarak atların arkasına bağlatıp sürüklettirmiş. Sevdiği kızla evlenip mutlu olmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Padişah Karısı
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

 

Bir varmış, bir yokmuş. Bir padişah varmış. Padişahın hanımı evde sıkılınca deniz kenarına gezmeye gidermiş.

  Bir gün deniz kenarında gezerken karşısına bir Arap kızı çıkmış. Şu yüzüğün çok güzel, ver. Elbisen çok güzel ver, derken kadını çırılçıplak bırıakmış. Her şeyini almış. Kadını da denize atıvermiş. Varmış, kadının evine oturmuş.             Beyi gelince:

— Hanım, sen bu kadar kara değildin, niye karardın, diye sormuş. Kadın da:

— Seni bekleye bekleye bu hallere kaldım, demiş. Evde de bir geyik varmış. Kadın, adama:

— Şu geyiği kes, demiş. Adam da:

— Yok, ben kesemem o kardeşini, demiş. Meğer geyik kadının kardeşiymiş.

  Kadın illa kesilsin, demiş. Satırlar bilenmiş, bıçaklar yüklenmiş. Geyik bunları görünce zinciri kırmış, fırlamış deniz kenarına varmış.

—  Bacı bacı can bacı

Satırlar bilendi,

Bıçaklar yüklendi,

Bık bık olacağım, 

Can bacı, demiş.

Denizdeki padişahın karısı da:

— Arap kızı attı beni,

Alabalık yuttu beni,

Beşik yoktur sallayayım,

  Bellek yoktur beleyeyim, demiş.

Adam denizin kenarına gelip geyiği eve geri getirmiş. Arap kızı yine:

— Bu geyiği kes, demiş. Geyik üç kere denizin kenarına gelmiş.

— Bacı bacı can bacı,

Satırlar bilendi, 

Bıçaklar yüklendi

Bık bık olacağım

Can bacı, demiş.

Denizdeki padişahın karısı da:

— Arap kızı attı beni

Alabalık yuttu beni

Beşik yoktur sallayayım

Bellek yoktur beleyeyim, demiş.

Meğerse kadın hamileymiş. Denizde kadını bir balık yutmuş. Kadın da balığın karnında doğurmuş.

  Sonra adam geyiği yine denizin başında görmüş.

— Niye bu geyik kaçıp denizin başına geliyor? Saklanayım da dinleyeyim, demiş. Geyik yine:

— Bacı bacı can bacı,

Satırlar bilendi, 

Bıçaklar yülendi,

Bık bık olacağım,

Can bacı, demiş.

  Denizdeki padişahın karısı da:

  — Arap kızı attı beni

Alabalık yuttu beni

Beşik yoktur sallayayım

Belek yoktur beleyeyim, demiş.

  Padişah dinleyince her şeyi anlamış. Balığın karnından karısını çıkarmış. Geyiği de almışlar, eve gelmişler. Arap kızına da:

— Satır mı istersin, katır mı, demişler. Arap kızı da:

— Katır isterim, demiş. Arap kızını katırın kuyruğuna bağlamışlar, göndermişler. Sonunda herkes hoş muradına ermiş.
Yılanla Tilkinin Arkadaşlığı
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir yılanla, tilki varmış.

Bir gün yılanla tilki arkadaş olmuş. Yılanla tilki bulundukları köyü gezmeye karar vermişler. Giderken bir nehre rastlamışlar. Yılan, tilkiye:

— Ya tilki kardeş! Ben bu nehirden geçemem, burada senden ayrılalım, demiş. Tilki:

— Olur mu bu kadar gezdik tozduk, beraber yedik içtik, zoru görünce mi ayrılacağız, demiş. Yılan:

— Ya ben nehirden geçemem, nehirde boğulurum, demiş. Tilki:

— Sen gel, benim sırtıma çık, ben seni karşıya geçiririm, demiş. Yılan tilkinin boynuna sarılmış, kafasını yukarı kaldırmış. Tilki nehrin ortasına varınca yılan:

— Ben seni sokacam, demiş. Tilki:

— Etme eyleme kardeşim, sen beni sokarsan ben de ölürüm sen de ölürsün, demiş. Yılan:

— Olmaz seni sokmam gerekiyor, yılanlığım tuttu, demiş. Tilki:

— Arkadaşlığımız nerde kaldı, diye sormuş. Tilki kurnaz ya biraz düşünür, yılana:

— Hele gel de seni öpeyim, sonra sen beni sok istersen, demiş. Yılan, tilkinin onu öpmesi için eğilmiş, tilki yılanın kafasını yakalamış, ısırmış, paramparça yapmış. Tilki yılanı alıp nehirden çıkarmış. Dümdüz olacak şekilde yere koymuş. Sonra:

— Hah, bana öyle dümdüz, dosdoğru bir arkadaş lazım, demiş.
Kaz Yolma
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Çok eski zamanlarda, ülkenin birinde bir padişah varmış. Bir gün padişah gezmeye çıkmış. Yanında veziri de varmış. Yürüye yürüye bir ihtiyarın yanına varmışlar. Padişah ihtiyara selam vermiş. İhtiyar da padişahın önünde eğilmiş. Biraz konuştuktan sonra padişah, ihtiyara:

— Geç kalmışsın geç! demiş. İhtiyar:

— Er oldu da el aldı, demiş. Bu kez padişah:

— İkiyle aran nasıl, demiş. İhtiyar:

— Üçle aram iyi, demiş. Padişah:

— Sana bir kaz göndersem yolar mısın? demiş. İhtiyar:

— Pek ustasıyım, demiş. Padişah ve vezir bu muhabbetten sonra oradan ayrılmışlar. Biraz sonra vezir, padişaha:

— Padişahım, siz o adamla hangi konuda konuştunuz? Ben hiçbir şey anlamadım, demiş. Padişah buna öfkelenmiş. Vezire:

— Sen nasıl vezirsin? Benim ne konuştuğumu nasıl anlamazsın? Hemen, ne konuştuğumu anla da gel yoksa vezirliğin biter, demiş. Vezir kan ter içinde ihtiyar adamın yanına gelmiş. Ona:

— Aman dede! Padişahımla ne konuştun? Çabuk bana anlat. Yoksa ben mahvolurum, demiş. İhtiyar:

— Anlatırım ama öyle bedava olmaz, demiş. Vezir:

— Padişah sana, geç kalmışsın geç, dedi. Bu ne demek ki diye sormuş. İhtiyar:

— Ver bir kese altın söyleyeyim, demiş. Vezir bir kese altını vermiş. İhtiyar:

— Er oldu da el aldı, dedim. Yani, kızım oldu başkası aldı, demiş. Vezir:

— Padişah ikiyle aran nasıl, dedi. Bu ne demek, demiş. Tabii yine bir kese altını vermiş. İhtiyar:

— Ben de üçle aram iyi dedim. Yani, bastonla geziyorum, demek demiş. Vezir: Hay Allah! Bunları bilmeyecek ne var? demiş. Son olarak vezir:

— Peki. Padişah sana, bir kaz göndersem yolar mısın, dedi. Bu ne demek? demiş. İhtiyar da:

— Pek ustasıyım dedim, demiş. Vezir:

— İyi, güzel de kaz kim oluyor, demiş. İhtiyar adam:

— Ver bir kese altın. Onu da söyleyeyim, demiş. Vezir vermiş bir kese altını. İhtiyar adam:

—O kaz da sensin. Basit sualler için üç kese altının gitti, demiş.
Müdülük
(İç Anadolu Bölgesi, Kırıkkale)

 Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Müdülük adında bir çocuk varmış ve ninesiyle yaşarmış. Ninesi bir gün hastalanmış ve Müdülük’ten elma istemiş.

Müdülük az gitmiş uz gitmiş bir elma ağacı görmüş. Ağaca çıkmak için hoplamış, çıkamamış, bir daha hoplamış, yine çıkamamış. O sırada:

— Küpü küp üstüne koy, küpü küp üstüne koy çıkarsın, diye bir ses duymuş.

Müdülük küpü küp üstüne koymuş ve hoplayıp çıkmış ağaca. Başlamış elma toplamaya, Müdülük elma toplarken bir cadı gelmiş.:

— Oğlum bana da bir elma ver, demiş. Müdülük ağaçtan bir elma koparıp atmış cadıya. Cadı:

— Oğlum o suya düştü, demiş. Müdülük bir elma daha atmış. Cadı:

— O da çamura düştü, elinle uzatır mısın, demiş.

Müdülük eliyle uzatmış elmayı, cadı kolundan yakalamış Müdülüğü ve torbasına koyup eve götürmüş. Evdekiler:

— Çabuk ocağa suyu koyun size yiyecek getirdim, demiş.

Kocaman bir kazana suyu doldurmuşlar ve kaynatmışlar, tam içine Müdülüğü atacakken Müdülük:

 — Buna tuz atmadınız, tuzuna bakın beni öyle içine atın, demiş. Cadılar yemeğin tuzuna bakmak için eğildiğinde Müdülük onları kazanın içine itmiş ve oradan kaçmış. Bu masal da böyle bitmiş.
KELOĞLAN İLE CAZI KARISI
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

Vaktiyle bir adamın dokuz oğlu varmış. Kadın tarlada çift süren kocasına ekmek yapıyormuş. Kadının yaptığı ekmeklerden çocuklar da almaya başlamış. Kadın sinirlenmiş. Çocukları dövüp, evden uzaklaştırmış. Böyle böyle olurken, geriye kala kala Keloğlan kalmış. O da annesinin hiddetinden kaçmak için divanın altına saklanmış.

Öğlen vakti olmuş. Kadın kocasına yemek gönderecek birisini bulamamış. Kadın:

— Allah’ım, ben ekmek yapıyorum. Tarlaya yemeği nasıl göndereyim, demiş. Keloğlan saklandığı yerden çıkıp:

— Anne ben buradayım, ben götürürüm, demiş. Annesi:

— Aman oğlum, sağa sola bakmadan bunu babana ver, gel, demiş.

Keloğlan yolda giderken karşısına bir cazı karısı çıkmış. Keloğlan hemen armut ağacına çıkmış. Cazı karısı:

— Çocuk, bana bir armut versene, demiş. Keloğlan tamam demiş ve bir armut koparıp yere atmış. Cazı karısı:

— O yere düştü. Ben yemem, yine at, demiş. Keloğlan bir tane daha atmış. Cazı karısı:

— Bu sefer de pisliğe düştü, yine yemem, demiş. Keloğlan, yine koparmış, tam atacakken Cazı karısı:

— En iyisi elime ver, demiş.

Keloğlan elini uzatmış ama cazı karısı hemen yakalamış. Keloğlan’ı torbaya atmış. Biraz yürüdükten sonra cazı karısı Keloğlan’ı bir yere bırakıp işlerini tamamlamak için uzaklaşmış.

Keloğlan, fırsattan istifade torbayı yarıp kaçmış. Ama cazı karısı hemen yakalamış ve evine gelmiş. Cazı karısının da evde, eli kınalı bir kızı varmış. Cazı Karısı kızına:

— Sen şunu pişiredur, ben bir yere varıp da geleyim, demiş.

Cazı karısı çıktıktan sonra, Keloğlan bir yolunu bulup ipleri açmış. Kızı bağladıktan sonra kızın kınalı parmaklarından birinin ucunu kesip yemeğe katmış. Keloğlan kızın kıyafetlerinden giyinmiş, kuşanmış. Cazı karısının gelmesini beklemiş.

Cazı karısı gelmiş. Keloğlan, yemeği hazırlamış. Cazı karısı, yemeğe bir bakmış ki kızının kınalı parmağının ucu içindeymiş. Cazı karısının dünyası başına yıkılmış. Keloğlan’da cazı karısı kendine gelmeden oradan uzaklaşıp evine varmış. Bu masal da burada bitmiş.
Padişahın Mezarı
(Akdeniz Bölgesi, Adana)

PADİŞAHIN MEZARI

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde cinler cirit oynuyor eski hamam içinde. Vaktiyle bir padişah varmış. Padişahın da üç oğlu varmış. Bir gün padişah:

— Oğullarım ben ölürsem mezarımı üç gün bekleyeceksiniz. İlk gün büyük oğlum, ikinci ortanca oğlum, üçüncü gün de küçük oğlum mezarımı bekleyecek, demiş.

Gün gelmiş, padişah ölmüş. Padişahın mezarını ilk gün büyük oğlu, ikinci gün ortanca oğlu beklemiş. Üçüncü gün sıra küçük oğluna gelmiş.

Küçük oğlan mezarı beklerken gece yarısı yedi başlı bir dev hiddetli bir şekilde mezarı eşmeye başlamış. Oğlan, deve saldırmış, dev kaçmış. Oğlan, devin peşine düşmüş. Dev gitmiş, oğlan gitmiş. Dev gitmiş, oğlan gitmiş…

Bir binaya varmışlar. Bina da kapısız penceresizmiş. Dev binaya koca koca çiviler çakmaya başlamış. Oğlan da devin arkasından çıkıyormuş. Oğlanın da belinde kılıcı varmış. Kılıcını çıkarıp deve vurmuş, dev ortadan ikiye ayrılmış. Devin gövdesi içeriye gitmiş, geri kalan kısmı dışarıya gitmiş. Oğlan içeri girmiş, devin kulağını kesip cebine koymuş.

Yedi kardeşin de üç bacısı varmış. Daha önce dev bacılarını kaçırmış, devin elinden alamıyorlarmış. Üç kız kardeş bakmışlar ki dev ölmüş, kaçıp kardeşlerinin yanına gelmişler. Yedi kardeş:

— Acaba bu devi kim öldürdü, öldürene dünyalığını veririz, demişler. Yedi kardeş, tellal çağırtmışlar; “Bu devi öldürüp kulağını kesen kim?” diye.

Kimi kurt, kimi at, kimi katır kulağı getirmiş. Hiçbiri de devin kesilen kulağının yerine olmamış. Tellalı duyan oğlan da gelmiş. Oğlan cebindeki devin kulağını çıkarıp devin kesilen kulağının yerine yapıştırıvermiş. Devi öldürenin bu oğlan olduğu anlaşılmış. Yedikardeş, oğlana:

— Dile bizden ne dilersen, demiş. Oğlan da:

— Üç bacınız varmış, benim de üç kardeşim var. Büyük bacınızı, büyük kardeşime, ortanca bacınızı ortanca kardeşime, küçük bacınızı da kendime dilerim, demiş.

Yedi kardeş, üç bacısını üç kardeşe vermiş. Üç kardeş, kırk gün kırk gece düğün etmiş. Muratlarına ermişler.