Parmak ve Dev
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

PARMAK VE DEV

Bir varmış, bir yokmuş; Allah'ın kulu çokmuş. Ülkenin birinde üç kızıyla birlikte yaşayan yaşlı bir kadın varmış.

Bu kızlar anneleri ile birlikte çıkrıkla yün eğirerek geçimlerini sağlarlarmış. Bir gün büyük kız annesine,

̶ Bir ciğer al da yiyelim, demiş.

Annesi,

̶ Çarşıya iplikleri satmaya gidince alırım, demiş. Fakat pazara gittiği gün tuz, pamuk, şeker, sabun almış ama ciğer almamış. Kız niye almadığını sorunca, unuttuğunu söylemiş.

Yaşlı kadın başka bir gün çarşıya tekrar iplikleri satmaya gidince bir devle karşılaşmış.

Dev kadına,

̶ İpliğin kaça? diye sormuş. Kadın,

̶ Kendirin üç, diye cevap vermiş.

Dev, kadının üç kızı olduğunu bilirmiş. Kadına,

̶ Bir kese altın verirsem, büyük kızını bana verir misin? diye sormuş.

Kadın,

̶ Canına kurban olsun, diyerek büyük kızını deve verdiğini söylemiş.

Düğün dernekten sonra kız gelin olup devin evine gelmiş. Evliliğin ilk günü dev güzel bir sofra hazırlamış. Sofraya da bir insan parmağı koymuş.

Hanımına,

̶ Hanım buyur yemek hazır, demiş.

Karısı sofraya oturmuş fakat hiç bir şey yiyememiş. Dev parmağı yemesini emretmiş. Fakat kız bunu yemeyerek hasırın altına koymuş. Deve de parmağı yediğini söylemiş.

Dev,

̶ Parmak nerdesin? diye bağırınca parmak dile gelip,

̶ Bir parçam tepsinin altında, diğer parçam hasırın altında, demiş.

Bunu duyan dev çok kızmış, kızı götürüp asmış.

Dev daha sonra yaşlı kadının evine gidip,

̶ Ortanca kızını ablası çağırıyor. Çamaşır yıkayacak kendisine yardım etmesini istiyor, demiş.

Yaşlı kadın izin vermiş fakat çabuk dönmesini de tembihlemiş. Dev, kızı alıp evine götürmüş. Ona da aynı şekilde sofra hazırlamış. Sofraya yine bir insan parmağı koymuş.

Kıza,

̶ Gel de afiyetle ye bakalım, demiş.

Tabii ki kız bu parmağı yiyememiş. Bir parçasını külün içine, diğer parçasını da ayakkabısının altına saklamış.

Dev,

̶ Parmağı yedin mi? diye sorunca kız,

̶ Yedim, diye cevap vermiş.

Dev,

̶ Parmak nerdesin? diye bağırmış.

Parmak dile gelip,

̶ Bir parçam külün içinde, diğer parçam ayakkabının altında, demiş.

Dev bunu duyunca çok kızmış. Kızı alıp ablasını astığı yere götürerek onu da asmış.

Aradan birkaç gün geçtikten sonra dev, yine yaşlı kadının evine gitmiş. En küçük kızı istemiş,

̶ Ablaları küçük kardeşlerini çağırıyor. Biraz oturalım diyorlar, demiş.

Yaşlı kadın,

̶ Peki ama çabuk gelsinler, diyerek küçük kızı da deve vermiş.

Dev diğerlerine yaptığı gibi güzel bir sofra kurmuş. Sofraya yine bir parmak koymuş. Küçük kız da bu parmağı yiyememiş. Parmağı yanında oturan kediye vermiş.

Dev,

̶ Parmak nerdesin? diye soru sormuş.

Parmak,

̶ Sıcak bir karındayım, diye cevap vermiş.

Dev buna çok sevinmiş. Kızın parmağı yediğine inanarak kızı da kendilerinden oldu saymış. Kıza evindeki kırk odanın kapı anahtarlarını vermiş,

̶ Bunlardan otuz sekizini aç; ikisini açma sakın, diye de tembih etmiş. Fakat kız devi dinlememiş.

Bütün kapıları açmış .Açtığı odaların birinde yaşlı bir kadın yün eğiriyormuş. Kızı görünce acınaklı bir yüz ifadesiyle kıza,

̶ Vah kızım, sen bu devin elinden nasıl kurtulacaksın? demiş.

Kıza çok acımış. Kız bir kapı daha açmış ki içerisi ölülerle doluymuş. Bunların içinde ablalarını da görünce dehşete kapılmış ve ağlamaya başlamış.

Sıra devin açma dediği iki kapıya gelmiş. Kız içini kemiren korkunç merakla bunlardan birini açmış ki içeride altın suyu kaynamakta… Diğerini açınca da gümüş suyunun kaynamakta olduğunu görmüş. Parmağının birini altın suyuna, diğerini de gümüş suyuna batırmış. Her iki parmağını da bir bezle bağlamış. Dev avdan gelince kıza,

̶ Eline ne oldu? diye sormuş.

Kız,

̶ Bıçak kesti, demiş.

Dev bıçağa,

̶ Hanımın parmağını niye kestin? diye sorunca da bıçak,

̶ Ben kesmedim, demiş.

Kız bu sefer,

̶ Kapının arasına sıkıştı, demiş.

Dev kapıya,

̶ Niye parmağını kıstırdın? diye sormuş.

Kapı da,

̶ Ben kıstırmadım, diye cevap vermiş.

Dev bu konuşmalardan sonra şüphelenmiş kızın parmağındaki sargıları açmış. Parmakların birinin altın, diğerinin gümüş suyuna batırıldığını görünce kıza,

̶ Güzel olmuş, sana çok yakışmış, diyerek beğendiğini söylemiş.

Kız da devin kendisini kardeşleri gibi asmayacağını düşünerek sevinmiş. Fakat yine de bir an önce devden kurtulmak istiyormuş.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra dev, bu kızla kesin olarak evlenmeye karar verip bir gelinlik getirmiş ve kıza bu gelinliği ve duvağı giymesini, kendisi avdan dönünceye kadar hazır olmasını tembihleyip ava gitmiş.

Kız gelinliği bir direğe giydirmiş, üzerine de duvağı örtmüş. Kendisi de bir tuluğun içine girmiş. Yuvarlana yuvarlana devin evinden uzaklaşmış. Yolda giderken dev tuluğu görmüş fakat evde evleneceği kız beklediği için merak edip de hiç aldırmamış.

Dev eve gelince kıza bağırmış fakat hiç ses alamamış. Kızı gelin nazı ediyor da konuşmuyor diye düşünüp direği kucaklamış. Fakat direk ortadan ikiye bölünmüş. Direk parçalanınca başına düşen kısımla kafası yarılıp oracıkta ölüvermiş.

Masal bu ya, tuluk içindeki kız yuvarlana yuvarlana bir padişahın sarayına gelmiş. Ne edip edip kendini saraya hizmetçi olarak kabul ettirmiş. Orada çamaşır yıkar, temizlik işlerini görürmüş.

Bir gün kız havuzun başında yıkanırken padişahın oğlu onu görmüş. Çok beğenmiş. Fakat hep o eski tuluğu giyermiş.

Oğlan annesine,

̶ Bu kız kim? diye sorunca annesi,

̶ Bitli kız oğlum, demiş.

Oğlan,

̶ Yarın benim yemeğimi bu kız getirsin, demiş.

Annesi önce kabul etmemiş fakat sonra oğlunun ısrarlarına dayanamayarak razı olmuş.

Ertesi gün yemeği kız götürmüş. Konuşmuşlar, tanışmışlar. Oğlan çok beğendiği kızı alıp önce bir terziye götürüp güzel elbiseler diktirmiş, daha sonra da yalnız yaşayan ihtiyar bir kadının yanına götürmüş.

O kadına bolca para verip,

̶ Bu kıza kendi kızınmış gibi davran, diye sıkı sıkı tembih etmiş,

̶ Ben annemi gönderip bu kızı senden Allah’ın emri ile isteteceğim, demiş.

Kadın bu teklifi kabul etmiş. Kız güzel elbiseler giyinip bakımlı bir hâle gelmiş. Aradan bir müddet geçince oğlan annesine,

̶ Bu evdeki kızı bana alacaksın, diye diretmiş.

Annesi,

̶ Oğlum sana vezirlerin, kızları lâyıktır; bu garibanın evinden hiç kız alınır mı? demişse de oğlan annesini ikna etmiş.

Sonunda oğlanın annesi kızın bulunduğu eve gidip ay parçası gibi güzel bir kızla karşılaşınca çok şaşırmış.

Kızı isteyip, kırk gün kırk gece süren bir düğünle oğluyla evlendirmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.