Keloğlan ile Tilki
(Ege Bölgesi, Afyonkarahisar)

Bir varmış, bir yokmuş... Allah'ın kulu çokmuş. Bir de Keloğlan varmış. Ağasının bağını beklermiş.

Bağa bir tilki dadanır. Her gün bağa gelir, üzümleri çalar. Keloğlan tilkiyi yakalamak için bir çubuğun arkasına saklanır. Tilki başka bir çubuğa yanaşınca yavaşça kuyruğundan tutar, elindeki sopa ile tilkiye vurmaya başlar. Tilki yalvarır:

— Aman Keloğlan beni dövme seni vezir yapacağım.

— Nasıl olacak bu iş?

— Sen bana güven, peşimden gel!

Keloğlan arkada tilki önde gide gide bir saraya varıp padişahın huzuruna çıkarlar. Tilki konuşmaya başlar:

— Padişahım, kızına koca arıyordun sana Fesfes Şahı'nın oğlunu getirdim.

— Kim ola ki, bu Fesfes Şahı?

— Padişahım büyük bir ülkenin şahıdır. Sizden de çok zengindir.

Padişah kızını Keloğlan'a verir. Düğün eder evlendirir. Keloğlan vezir olur. Böyle birkaç sene geçer.

Bir gün padişah damadını çağırır:

— Üç senedir yanımdasın sana kızımı verdim, vezir yaptım. Fakat sen hiç annenden babandan bahsetmedin. Babana haber yolla bir de sizin memlekete gidelim, der.

Keloğlan'ın paçaları tutuşur. Hemen tilkiye haber gönderir. Tilki gelir:

— Ne oldu Keloğlan seni vezir yaptım yetmedi mi?

— Sen bir yalanla beni vezir yaptın, ama padişah babam bizim ülkeye gitmek istiyor. Şimdi ne yapacağız?

— Sen merak etme, der gider.

Yolda gördüğü çobanlara üçer beşer altın vererek Keloğlan'la padişah buradan geçerlerken bu sürü kimin diye sorarlarsa, “Fesfes Şahı'nın" diyeceksiniz." diye tembih eder.

Biraz sonra çiftçilerle karşılaşır, onlara da aynı şeyleri söyler. Yoluna devam eder. Gide gide büyük bir sarayda bir dev anası yaşarmış. O gün de ekmek yapmak için fırın yakıyormuş. Tilki bakmış ki, saray, padişahın sarayından büyük.

Deve:

— Padişahın ordusu geliyor seni görürlerse öldürürler, saklansan iyi olur, der.

Dev telaşlanır:

— Nereye saklanayım?

— Fırına gir.

Dev fırına girince tilki kapağı kapatır. Dev de orada yanarak ölür.

Tilki sarayı hizmetçilerle, cariyelerle doldurur.

Keloğlan padişahla birlikte ülkesine gitmek üzere yola çıkar.

Yolda padişah çobanlara sorar:

— Bu sürüler kimin?

— Fesfes Şahı'nın.

Padişah içinden sevinir. "Bu adam benden de zengin." diye.

Keloğlan durumu anlar, kimseye bildirmeden yola devam eder.

Çiftçilere sorarlar:

— Bu tarlalar kimin?

— Fesfes Şahı'nın.

Biraz daha gittikten sonra büyük bir saraya gelirler. Tilki bunları karşılar: Cariyeler hizmetçiler Keloğlan'a:

— Padişahım hoş geldiniz, derler.

Yerler içerler, padişah ülkesine döner. Keloğlan sarayda hayatını yaşamaya devam eder. Tilki de ölen devin bir kızı varmış, onunla evlenir.

Bir gün tilkinin karısı "Kocam öldü.", diyerek Keloğlan'a gelir. Keloğlan:

— Bir dereye sürüverin, der.

Tilki de bunu duyunca Keloğlan'ın karşısına dikilir:

— Sen bir bağ bekçisi iken, ben seni vezir yaptım. Karşılığı bu mu olacaktı?

— Yok tilki kardeş ben senin yalandan öldüğünü bildim de ondan böyle söyledim, diyerek tilkiyi inandırır.

Tilki Keloğlan'a sorar:

— Peki ağa ben gerçekten ölürsem ne yaparsın?

— Sen ölürsen sarayın bahçesine gömer, başına türbe yaptırırım.

Tilki yine karısını gönderir:

— Kocam öldü, kocam öldü.

Keloğlan hemen bir tilkiyi gömer, başına da bir türbe yaptırır. Tilki mezardan çıkar, karısını da alır gider.

Yemişler içmişler muratlarına geçmişler.