Adık ile Bıdık
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

ADIK ile BIDIK

Bir varmış, bir yokmuş. Adık ile Bıdık adında bir karı-koca varmış. Bu karı-koca, biraz saf adamlarmış. Bir de kızları varmış.

Bunlar, bir gün kızlarını gelin etmişler. Aradan epey bir zaman geçmiş.

Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da:

— Şu kızı bir ziyaret etsek de gelsek, demiş.

O da:

— Tamam, edelim, demiş.

Neyse, Adık ile Bıdık öteberiyle bir çift pabuç almışlar, yola düşmüşler. Yolda giderken üstlerinden bir karga; “Gakk!” demiş, geçmiş.

Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da:

— Karganın ayağında pabucu yok. Bize yalvarıyor. Pabuçları ona verelim mi, demiş.

Adık:

— İyi, verelim, demiş.

Birbirlerini hiç kırmazlarmış; pabuçları kargaya verip yollarına devam etmişler. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Güz mevsimi gelmiş, ağaçlar yaprak döküyormuş. Kavak ağacı da rüzgâr vurdukça eğilip eğilip doğruluyormuş. Bunu gören Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da:

— Bu kavak herhâlde üşüyor. Kıza aldığın basmayı* buna sarsak da üşümese, demiş.

Adık:

— Olur, demiş.

Bunlar, bir top basmayı kavağa dolamışlar, yollarına devam etmişler. Aradan biraz daha zaman geçmiş, köye varmışlar. Yanlarında bir tek koyunları kalmış. Vardıklarında kızları çok sevinmiş, bayram etmiş. Koyunu kesmişler, pişirmişler. Tam yiyecekleri zaman Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da:

— Şimdi, biz bu koyunu yersek dişlerimizin arasına dolmaz mı, diye sormuş.

Adık:

— Dolar vallahi, demiş.

Bıdık:

— Eee? Nasıl çıkartacağız? Baltalarla ormana gidelim; dişlerimizin arasını temizlemek için çöpük* kesip gelelim, demiş.

Adık da:

— Tamam, gidelim, demiş.

Kızlarına da:

— Biz çöpük yapmak için ormana gidiyoruz, demişler.

O da:

— Siz ormanı bilmezsiniz, ben de geleyim, demiş.

Bunlar evden çıkmışlar. Yolda giderken adamın birine rastlamışlar.

Adam:

— Nereye gidiyorsunuz, diye sormuş.

Onlar da:

— Koyun pişirdik de dişlerimizi temizlemek için çöpük yapmaya gidiyoruz, demişler.

Kız da ana-babasını hırsızlara karşı uyarmış. Kimseyle konuşmamalarını söylemiş, ama saf Bıdık hiç durur mu? Adama:

— Biz kapıyı kilitledik. Anahtarı da şuraya koyduk. Sakın ola hırsızlık yapma, demiş.

Adam da:

— Hiç öyle şey olur mu, demiş.

Öyle dedikten sonra da onları yolcu edip doğru eve gelmiş. Anahtarı bulup eve girmiş. Kazandaki koyunu bir güzel yemiş, kemiklerini de tekrar kazana koymuş. Kapıyı da kilitlemiş, anahtarı aynı yere koyup ortadan kaybolmuş.

Adık ile Bıdık, bir de kızları, ormanda çöpük kesip eve dönmüşler. Kazanı kaldırmışlar ki koyunun sade kemikleri kalmış! Anahtara bakmışlar ki yerinde duruyor.

— Allah Allah! Şimdi ne yapacağız? Bunu yese yese kedi yemiştir, demişler, başlamışlar kediyi kovalamaya.

Kedi bir oraya, bir buraya kaçmış. En sonunda kiremitlere çıkmış.

Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da:

— Kediyi görüyor musun? Kiremitlere çıkmış. Bir de yalanıyor, demiş.

Kediye:

— Bizi de mi yiyeceksin, demiş.

Kedi yine yalanmaya başlamış. Bu defa da:

— Adık’ı da mı yiyeceksin, diye sormuş.

Kedi yine yalanmaya başlamış. Bunlar, kediden korkmuşlar, bırakıp kaçmışlar.

Adık:

— Ya Bıdık! Biz bunlara ziyarete geldik, ama elimizde bir koyunumuz vardı. Onu da kediye kaptırdık. Bari biz bunların tarlasına tuz ekelim. Tuzu alan çok olur. Biz ekelim, onlar da biçip geçimlerini sağlasınlar, demiş.

Bıdık:

— Pekâlâ, demiş.

Bunlar karar vermişler, tarlaya ekmek için iki çuval tuz almışlar. Tarlaya tuzu ekmeye başlamışlar.

Adık, kızına demiş ki:

— Kızım, tarlanıza tuz ektik. Bu tuz büyüyene kadar tarlana kimseyi koyma. Bütün dünya tuz yiyor. Büyüyünce zengin olursunuz.

Kız da:

— Olur, baba demiş.

Adık ile Bıdık, tuzu ektikten sonra köylerine geri dönmüşler. Aradan biraz zaman geçince kızlarına mektup yazmışlar.

— Kızım, tuzlar büyüdü mü?

Kız da cevap yollamış ki:

— Yok, tuz hiç büyümedi.

Demişler ki:

— En iyisi gidip biz bakalım, tuzdan alan var mı?

Yola düşmüşler, kızlarının evine gelmişler. Tarlaya bakmışlar ki ektikleri tuzu bırak, ot bile kalmamış!

Bıdık:

— Ne yapalım, diye sormuş.

Adık:

— En iyisi biz bu tarlayı bekleyelim. Bakalım bu tuzu kim toplamış, demiş.

Bunlar, ellerine tüfeği almışlar, başlamışlar dolaşmaya. Öğlen sıcağı basınca da bir ağacın dibinde oturmuşlar. Dinlenirken Adık’ın alnına bir sinek konmuş.

Bıdık:

— Adık! Adık, demiş.

Adık:

— Efendim Bıdık, demiş.

Bıdık da eliyle Adık’ın alnını gösterip:

— Tuzları çalanı yakaladım. Aha, seni de yiyecek, demiş.

Tüfeği çekmiş, Adık’a:

— Dur, kımıldama, demiş.

Sineği vuracağım derken Adık’ı da alnının ortasından vurmuş. Ağlaya ağlaya da köye dönmüş. Bu masal da burada bitmiş...

 


*basma: Üzerinde baskı ile yapılmış renkli biçimler bulunan pamuklu kumaş.

*çöpük: Kürdan.