Altın Saçlı Kızla Sırma Saçlı Oğlan
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Altın Saçlı Kızla Sırma Saçlı Oğlan

Bir evde üç kız varmış. Padişahın da çocuğu olmuyormuş. Karı demiş ki:

—Sen padişah olmuşsun da sözünü dinletemezsin. Ben bir karıyken sözümü dinlettiririm, sen sözünü dinlettiremezsin, demiş.

—Dinlettiririm, demiş artık adam da.

Şimdi bir hoparlör bağırtmış.

—Bugün kimsenin evinde şavk yanmayacak, demiş.

Şimdi korucular köylere çıkmışlar, şavk yanmıyor yanmıyor yanmıyor, bir evde şavk yanıyormuş. Pencereden dinlemişler. Bir gelinle bir oğlan öyle birbirlerine bakarlarmış.

—Neden söndürmediniz şavkınızı? demiş.

—Biz yeni evlendik. Karanlıkta birbirimizi göremiyoruz da, aydınlıkta birbirimizi özlüyoruz, ondan söndürmüyoruz şavkımızı, demişler.

Şimdi bir eve de varmışlar. Üç kız varmış. Üç kızlar da söndürmemiş şavkını. Onlar da konuşurmuş. Koca kız:

—Ben padişahın hanımı olsam, koca çadır dokurum, koca Türkiye’nin askerini alır da daha yarı yeri boş kalır, demiş. Ortanca kız demiş ki:

—Ben padişahın hanımı olsam, bir koca halı dokurum, bütün askeri alır da daha yarı yeri boş kalır, demiş.

Küçük kız da demiş ki:

—Ben padişahın hanımı olsam sırma saçlı oğlanla altın saçlı kız doğururum, demiş. Alınlarında ay yıldızlı kız doğururum, oğlan doğururum.

Şimdi gitmiş padişah bu koca kızı almış.

—Hadi, demiş. Sen çadır dokuyacaktın ya. Çadırı doku, demiş.

—Boş ver adam, dalgamıza bakalım, çadır kayırsın, demiş. Şimdi, ondan sonra gitmiş, ortanca kızı almış.

—Sen halı dokuyacaktın ya. Halıyı doku, demiş.

—Boş ver koca adam. İşimize bakalım, demiş.

Bunu da bırakmış. Küçük kızla evlenmiş. Küçük kıza:

—Sen alınları ay yıldızlı oğlan, kız doğuracaktın ya. Hadi doğur. Dokuz ayla on günü saydır, demiş.

Dokuz ayla on günü saymışlar, kızın ağrısı gelmiş, doğuracak olmuş. Şimdi öteki kızlar da biz padişahın istediklerini yapmadık diye bir koca karıya:

—Şimdi bu bugün doğuracak. Biz ne yapalım? Şimdi bu kızla oğlanı doğurursa biz aşağılık oluruz, ne yapalım? demişler.

Koca karı da doğum yaptırmış.

—Ben bunun yanına giderim. Falancanın köpeği bugün doğuracak, gidin onun eniklerini getirin gelin, doğurmuş. İki  tane eniği varmış, biri kancık, biri erkek. Onları alın gelin, demiş.

Koca karı gitmiş, köpek eniklerini getirtmiş, almış. Öteki kadın da doğuracakmış, dadalar* olacakmış, olmuş. Biri kız, biri oğlan. Koca karı da padişahın karısının altına köpek eniklerini sürüvermiş.

—Padişahın karısı köpek eniği doğurdu, köpek eniği doğurdu, diye nam vermiş. Dadaları da getirmiş, bir sandığın içine koymuş koca karı, öteki karılara vermiş. Onlar da denize atıvermişler. Sandık gitmiş denize. Şimdi padişah da:

 -Götürün bu karıyı çadırın önüne gömün. Boğaz çukuruna kadar gömün. Gelen geçen, padişahın karısı köpek eniği doğurdu diye, âlem yüzüne tükürsün, demiş.

Şimdi götürmüşler, âlem yüzüne tükürüyormuş.

Bir derviş de denizin kıyısında namaz kılıyormuş. Sandık da öyle geliyormuş. O dede de demiş ki:

 —Cansan beri gel, malsan öte git, demiş.

Ta dedenin kıyısına gelmiş çıkmış sandık. Bir de sandığa elini götürmüş, açmış ağzını. Bir de bakmış ki dede, iki çocuk yatıp dururmuş içinde. Çocuklar serçe parmaklarını sora sora yaşamışlar, serçe parmakları da ondan ince kalmış. Şimdi bunları büyütmüş dede.

—Ben bugün öleceğim. Benim burada bir torba param var. Bu parayı alın da şehre çıkın. Buraya beni kaldırmaya gelirler, hiç korkmayın. Bakın durun yatağın içinde, demiş.

Kim gelirse gelmişler, dedeyi kaldırmışlar. Buncağızlar gitmişler, parayı almışlar oradan. Şehre çıkmışlar, bir ev kiralamışlar.

Alınları böyle sarılıymış. Dede bunların alınlarını birer çaputla sarmış. Hani böyle artistler alınlarını bağlıyor ya, koca karılar kafası ağrıdı mı kafasını bağlıyor ya, oradan kalmış o alnını bağlamak. Dede bunların alınlarını mendille bağlamış.

—Bunları hiç çıkarmayın, demiş.

Bunlar bir eve kiracı gitmişler. Kız evde dururmuş, oğlan kahveye gidermiş. Kahveye gelirmiş gidermiş. Padişahla ahbap olmuşlar bunlar. Padişahın canı varmış onda. Şimdi babası o, bilmiyor.

Bir koca karı gelirmiş kızın evine.

—Kızım, aç kapıyı. Ben de sana arkadaş geleyim, demiş. Gelirmiş, gidermiş bu. Bir gün padişah:

—Kardeşini al da bir gün, bize gelin, demiş. O zaman koca karı:

—Kızım, denizin öte yanında ak nane gök nane vardır, onları sen getirt, demiş.

Koca karı, aynı karı yine. Oraya girmiş. O kızlar yollamış yine, bunları kaybet diye. Anlamışlar onlar. Kardeşi:

—Abi, denizin öte yanında bir ak naneyle gök nane var. Bana onları getirir misin? demiş.

—Getireyim, demiş.

Getirmeye gitmiş. Denizin kıyısında dedenin biri namaz kılıp duruyormuş.

—Oğlum nereye gidiyorsun? demiş.

—Denizin öte  yanında  bir  ak  naneyle gök nane var. Ben onları almaya gidiyorum, demiş.

—Oğlum gitme, oraya giden gelmez, demiş.

—Aa, dede gideceğim, demiş.

—Al şu mendili, demiş.

Dede çıkarmış, bir mendil vermiş.

—Salla şu mendili. Deniz açılır, denizden geç. Oraya var, bir köpek vardır, bir de koyun vardır. Köpeğin önünde ot vardır, koyunun önünde et vardır. Eti al köpeğin önüne ver, otu al koyunun önüne ver, geç. Orada bir sivri taş vardır, sivri taşın üstüne çık. Oradan “Araaap” diye bağır, üç kere bağır, demir kapı açılır, demiş.

Üç kere bağırmış, demir kapı açılmış. Orada bir Arap varmış. Arap’a demiş

—Ak  naneyle gök nane varmış. Ben bu naneye geldim, bana bunu verir misin?

—Vereyim, demiş.

Ak naneyle gök naneyi vermiş. Gerisin geri gelmiş.

—Açıl kapım açıl, demiş, kapı açılmış. Köpek ısırmamış, koyun ısırmamış. Köpeğe

—Isır! demiş Arap.

—Isırmam. Köpek ot yemez, et yer, demiş. Geçmiş. Denize

—Kapan! demiş. Deniz

—Kapanmam! demiş. Mendili sallamış, geçmiş yine. Dede demiş ki:

—Bir daha gelme oğlum, seni buralarda bırakırlar. O dede yine aynı dedeymiş halbuki.

Eve varmış, getirivermiş ak naneyle gök naneyi. Kızcağız deyivermiş bunu. Nene anlamış. Oğlanın geldiğini anlamış, yine varmış.

—Bir de orada bir Arap kızı vardır, onu da getirsene. Arap kızı sana arkadaş olur, demiş.

Oğlan yine gitmiş Arap kızını getirmeye. Dede yine oradaymış.

—Arap kızını getireceğim, demiş.

—Gitme oğlum, dediyse de:

—A a! İlle gideceğim, demiş.

Yine koyunun önüne ot, köpeğin önüne et vermiş. Orada Arap kızına :

—Ben seni götüreceğim. Hadi gidelim, demiş.

Giderken

—Kapan kapım! demiş, kapanmamış. Arap,

—Kapan denizim kapan! demiş, kapanmamış. Oğlan onu geçirmiş. Şimdi gitmiş, evine varmış. Kızla ikisi oturuyorlarmış. Oğlan gayrı gelip gidiyormuş. Bu koca karı yine geliyormuş. Hemen koca karı:

—Kızım, ben geldim, aç! demiş. Hemen Arap kızı:

—Taş ol da otur olduğun yere! Kara taş ol da otur yerine! demiş. Nine de taş olmuş, oturmuş. Şimdi kız:

—Bu böyle mi duracak? demiş.

—Böyle olacak o, demiş. Arap demiş ki oğlana:

—Dört yolun çatında bir annecik var. Var, var da yüzünün tükürüklerini sil. Gelen geçen tükürüyor onun yüzüne, sen de var sil, demiş.

Oğlan gider gider kadının tükürüklerini silermiş. Ama artık ölecekmiş neredeyse. Dura dura buraya kadar gömülmüş, ölecekmiş. Şimdi o Arap demiş ki, oğlan da gelmiş kahveden:

—Yarıl taşım yarıl!

Taş yarılmış, altınları içinden çokmuş. Nineye demiş:

—Bu bizim eve geliyor gezmeye, demiş. Padişah da demiş:

—Benim karı köpek eniği doğurdu. İki tane. Bir insan köpek eniği doğurmaz. Köpeğe karılırsa doğurur, köpeğe karılmazsa doğurmaz, demiş. O Arap:

—Dört yolun çatındaki karı, senin karın. Bu oğlan da senin, kız da senin.

Mendilleri kaldırıvermiş Arap.

—Ayla yıldızı gördün mü? O kadın doğurdu ayla yıldızı, demiş. Hemen oradan padişah:

—Götürün bu nineyi, taşın içindeki karıyı getirin, demiş hizmetkârlara. Taşın içindeki karıyı getirmişler. Oradan kızla oğlan:

—Bugün biz bir suya dökünelim, demişler.

Kızdan altın dökülmüş su yerine, oğlandan da sırma dökülmüş. Ondan sonra gitmişler. Arap:

—Senin bu kızın, bu oğlun, bu da karın, demiş.

Karıyı getirmişler, yıkamışlar, padişaha teslim etmişler. Kızla oğlanı da teslim etmişler. Alınlarını da böyle sarmışlar. Ayla yıldız varmış alınlarında. İkisinin alnında da ayla yıldız varmış. Böyle geçinip dururlarmış. Öteki karıları da idam yapmışlar.

 


* Dada: Çocuk.