Keçe Külah
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Keçe Külah

Bir adamın iki oğlu varmış. Bunların da babaları ölmüş, ölünce miras üleşeceklermiş. Babalarının bir oku varmış, bir de kuşağı varmış, bir de külahı varmış.

—Bunları hadi üleşelim gari, demişler.

Üleşmeye başlamışlar. Onlar bunu üleşirken üç tane dev oğlu gelmiş.

—Ne yapıyorsunuz, ne ediyorsunuz? demişler.

—Miras üleşiyoruz. Siz ne yapıyorsunuz? demişler.

—Biz de böyle geziyoruz. Bizim babamız da öldü, biz de miras üleşeceğiz, demişler.

—Sizin babanızın nesi vardı?

—Bizim babamızın da bir oku, bir külahı, bir de kamçısı vardı, diyor onlar da.

—E bunlar ne oluyordu?

—Oka binersen, külahı da giyersen, kamçıyı da denizi olan yere mesela Balıkesir’e bir vurursan orada kendini bulursun, diyorlar.

Bunlar çıkıyorlar yola. Şimdi Beyoğlu diyor ki:

—Şimdi biz bunları üleşemiyoruz ya, ben oku atayım, külahı atayım, kuşağı atayım, siz de gidin bunları almaya, diyor.

Beyoğlu onları almaya gidince seninki kuşağı kuşanıyor, külahı giyiyor, kamçısını bir vuruyor, kaybolup gidiyor. Neyse gitmiş gitmiş gari oğlanın biri, bir yere varmış. Akşam olmuş.

—Nereye gideyim, nereye gideyim?

Bir karı ekmek yapıp dururmuş. Ona varıyor. O da memesini atmış da dev karısı, varıyor o da yapışıyor, inmiyor. Emince, o da evlatlık benim bu diye bir tokat vuruyor. Bir keçe külah oluyor. Bu külahı kaldırıyor, duvara koyuyor. Akşam oluyor. Oğlanları geliyor. Kırk günde bir gelirlermiş.

—Ana, ana, evde adem eti kokuyor.

—Dişinizi kurcalayın da birer bacak çıksın, diyormuş. Kurcalıyorlarmış, birer bacak çıkıyormuş, ama az geliyormuş.

—Şimdi bir kardeşiniz olsa yer misiniz, yemez misiniz?

—Hiç yer miyiz ? diyorlar. Küçük oğlan:

—Ben yerim, diyor.

Şimdi bu koca karı kaldırıyor duvarı. Keçe külah bir oğlan oluyor. Hadi küçük oğlan:

—Bizim okumuzu, külahımız alan budur, diyor.

Hemen karı bir tokat vuruyor ona, yine bir keçe külah oluyor. Neyse bir gün oluyor, yine oğlanlar gidiyorlar, kırk gün gidiyorlar. Karı buna yine bir tokat atıyor.

—Git bahçeye. Bir ak gül topla, bir kırmızı gül topla. Git, diyor.

Bu da ak gülü, kırmızı gülü topluyor, gidiyor. Gide gide gide bir köye varıyor. Bir koca karının evine varıyor. Koca karı onu misafir alıyor.

—Bende para dolu, diyor. Bir tellal bağırıyor:

—Bugün dünya güzeli görülecek. Kim bakarsa saati bir milyon!

Oğlan da gidiyor. Varıyor. Saati bir milyon veriyor çıkmıyor, bir milyon veriyor çıkmıyor da çıkmıyor oradan oğlan ya. Çıkaramıyorlar oğlanı.

—Ne yapalım, ne edelim? Karının biri:

—Bu oğlan altın yutmuş. Kafasından para akıyordur, diyor.

—E ne yapalım?

-Bir tane ipe asalım. Sallayalım, sallayalım, kafası dönünce kusar, o da çıkar, diyorlar.

Sallıyorlar, sallıyorlar, sallıyorlar. O da:

—İndirin beni, kafam döndü, ölüyorum! dedikçe indirmiyorlar. Oğlan istifra ediyor. Alıyorlar altınları. Oğlan kalıyor bizim. Öte geziyor, beri geziyor. Gezerken gezerken gene yolunu doğrultuyor oğlan. Geliyor dünya güzelinin oraya. O dev karısının güllerini satıyormuş.

—Gülcü geldi, gülcü geldi!

Gül satıyormuş. Dünya güzeli de kafasını çıkarmış.

—Kaça veriyorsun gülleri? demiş.

O da almış kırmızı gülü, daldırıvermiş ona. O da bir sıpalık eşek olmuş. Eşek anırıyormuş, anırıyormuş. Almış dünya güzeli, eşeği. Alıyor eşeği oradan.

—Eşek ne arıyor burada? dedilerse de,

-Benim eşeğim o, diyor.

Alıyor  onu.  Giderken  giderken  şehre  gelmiş.  Evvelden  hükümet demiyorlarmış da eşek de gelse kuş da gelse o kapıya,

—Eşek mahkemeye geldi, diyorlarmış. Bu da eşeği oraya bağlamış. O hükümet olan da onun  biraderiymiş. Neyse, bir inmiş aşağıya,

—Bir eşek bağlı kapıda paşam. Eşek mahkemeye geldi, demişler. Paşa bakarken biraderi çıkagelmiş.

—Bu eşek ne oluyor? diyor.

—Konuşma birader, diyor.

—İyi hadi, madem dama götürelim, diyor.

Dama bağlıyorlar. Eşeğin gözlerinden öpüyor da dönüyor Hasan. Hüseyin de Karısına:

—Karı, birader delirmiş. Eşeği öptü. Çabuk hocaları toplayalım, bir okutturalım, diyorlar.

Hocaları ünlemişler. Hüseyin’i orta yere oturtmuşlar. Üfür bakalım, üfle bakalım. Öte bakarmış, beri bakarmış,

—Ben deli miyim be?

—Yahu birader, eşeği öptün sen.

—Yok!

Tutuyorlar bunlar. Oğlan gidiyor.

—Hadi gidelim birader, diyor.

O da kırmızı gülü tutuveriyor tekrar, kız bir dünya güzeli olmuş. Karı diyor kocasına:

—Eşek değilmiş o, dünya güzeliymiş.

Geliyorlar, orada geçinip kalıyorlar.