Tuz Kadar Sevgi
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

TUZ KADAR SEVGİ

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, ülkenin birinde bir padişah ile üç oğlu yaşarmış. Padişah bir gün oğullarını huzuruna çağırıp demiş ki:

–Oğullarım, beni ne kadar seviyorsunuz?

Büyük oğlu demiş ki:

–Seni dünyadaki bütün altınlardan daha çok seviyorum babacığım.

Padişah bu cevaptan çok keyif almış. Büyük oğluna bir kese altın vermiş.

Ortanca oğlu demiş ki:

–Seni dünyadaki bütün ballardan, böreklerden daha çok seviyorum babacığım.

Padişah bu sözden de çok keyif almış. Bu oğluna da bir kese altın vermiş.

Derken sıra en küçük oğluna gelmiş:

–Seni tuz kadar seviyorum babacığım, demiş.

Bu sözü duyunca padişah hiddetlenmiş:

–Vay sen beni nasıl tuz kadar seversin? Hiç mi sevmiyorsun beni, diye bağırmış.

Sonra da cellatlara emir vermiş:

–Çabuk bunu götürün, ıssız bir dağ başında kellesini vurun, kanlı gömleğini bana getirin, demiş.

Neyse iki cellat şehzadeyi almış, ıssız bir dağ başına götürmüş. Ama şehzadeyi çok sevdikleri için ona kıyamamışlar. Cellatlar demiş ki:

–Şuradan bir tavşan vuralım, kanını gömleğine sürelim, padişaha götürelim.

Cellatlar dedikleri gibi yapmışlar. Padişah da oğlunun kanlı gömleğini görünce onun öldüğüne inanmış.

Neyse bizim şehzade bir ata binmiş, altı ay bir güz yol gidip bir şehre varmış. İlk evin kapısını çalmış. İçeriden bir nine çıkmış. Oğlan demiş ki:

–Nineciğim, beni evlatlık alır mısın? Benim kimim kimsem yok.

Nine de yalnız bir kadınmış, onun bu teklifini hemen kabul etmiş. Oğlanın karnını doyurup yatağına yatırmış. Sabah olmuş, bizim şehzade pencereden dışarıyı izliyormuş. Halkın kalabalık halde bir yere gittiğini görmüş. Hemen nineye sormuş:

–Nereye gidiyor bu halk?

–Geçenlerde padişahımız öldü, bugün yeni padişah seçimi var. Halk seçim yerine gidiyor, demiş.

–Biz de gidip onları seyredelim mi?

–Eh olur, ama içlerine fazla karışmayalım. Bir kenardan bakalım.

Neyse seçim meydanına varmışlar. Bu memleketin bir âdeti varmış. Bir talih kuşunu havaya salarlarmış, talih kuşu kimin başına konarsa onu padişah yaparlarmış. Kuşu salmışlar, kuş havada uçmuş uçmuş, gelip bizim şehzadenin başına konmuş. Bakmışlar ki kuş yabancı birinin başına kondu:

–Biz bunu kabul etmeyiz, demişler.

Seçimi ertesi gün yeniden yapmaya karar vermişler.

Ertesi gün bizim şehzade seçim alanına gitmemiş, mezarlığın yanındaki bir taşın üstünde oturuyormuş. Halk yine talih kuşunu havaya salmış, kuş meydandaki kimsenin başına konmamış. Mezarlığa kadar gidip taşın üstünde oturan şehzadenin kafasına konmuş yine. Halk bakmış ki kuş yine aynı oğlanın başına kondu:

–Biz bunu kabul etmeyiz. Yarın bir seçim daha yapalım, demişler.

Ertesi gün halk yine seçim meydanında toplanmış. Kuşu havaya salıp kimin başına konacağını beklemeye başlamışlar. Kuş uçmuş uçmuş, evinin bahçesinde oturan şehzadenin başına konmuş yine.

Halk bu sefer durumu kabul etmek zorunda kalmış:

–Kuşu üçtür saldık, aynı oğlanın başına kondu. Bunda da bir hayır var demek ki. Biz bunu padişah yapalım.

Neyse bizim şehzadeyi ülkeye padişah yapmışlar. Oğlan da padişah olarak çok güzel işler yapmış, halka kendini sevdirmiş.

Aradan hayli zaman geçmiş; bizim genç şehzade orta yaşlı, sakallı bir padişaha dönüşmüş. Bir gün komşu ülkenin padişahını, yani babasını yemeğe davet etmiş. Babası bu teklifi kabul edip oğlanın ülkesine gelmiş. Oğul babasını hemen tanımış, ama baba oğlunu tanıyamamış. Neyse hoş beş etmişler, tanışmışlar falan.

Misafirler gelmeden önce bizim oğlan aşçıbaşına emir vermiş:

–Hiçbir yemeğe tuz atılmayacak, demiş.

Akşam olmuş, yemeğe oturmuşlar. O akşam tuzsuz yemekleri yemişler. Ertesi akşam yine tuzsuz yemek yemişler. Babası dayanamayıp sormuş:

–Sizin burada tuz yok mu?

–Var elbet. Ama sen tuzu sevmiyorsun diye yemeklere tuz koydurmadım.

Oğlan böyle dedikten sonra dayanamayıp kendini tanıtmış:

–Vaktiyle “Seni tuz kadar seviyorum!” dediğim için beni cellatlara verip öldürtmek istemiştin. Ben senin oğlunum, demiş.

Babası hatasını anlamış, oğluna sarılıp af dilemiş. Oğlu da babasının elini öpüp onunla barışmış. Bu masal da burada bitmiş.