Papağan ile Kız
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

PAPAĞAN İLE KIZ

Bir varmış, bir yokmuş; Allah'ın kulu darıdan çokmuş. Çok söylemesi günahmış. Zamanın birinde bir köyde zengin bir adam ve çok güzel bir kızı varmış. Adam kızını çok sevdiğinden, onun her istediğini yerine getirirmiş.

Bir gün kızı babasının yanına gelip:

̶ Babacığım evde canım sıkılıyor, bana papağan alır mısın? deyip de ısrar edince babası, pazara gidip bir papağan almış.

Papağan adama:

̶ Ne olur, beni yavrularımdan ayırma, yoksa başınıza çok felaketler getiririm, demiş.

Adam hiç aldırış etmeden papağanı eve getirmiş. Evde altın bir kafese koymuş.

Aradan günler geçmiş ve kız babasının yanına gelerek papağanın sıkıldığını söylemiş. Bunun üzerine babası:

̶ Kafesi açıp biraz havalandır, demiş.

Kız kafesi açar açmaz papağan, kızı pençelerinin arasına aldığı gibi havalanmış, götürüp ıssız bir tepeye bırakmış.

Kız az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş, bir gün bir memlekete ulaşmış. Çaresiz kalan kız çalışıp karnımı doyurayım diye bir camcıya gitmiş. Camcı’ya:

̶ Kimsem yok, açım, ne olur beni işe alın. Ne isterseniz yaparım, diye yalvarmış.

Bunun üzerine camcı kızı işe almış ve sabaha kadar, emrettiği bütün işleri bitirmesini söylemiş. Kız gece yarısına kadar verilen bütün işleri bitirmiş; ortalığı temizlemiş; camları yerleştirmiş, sabaha karşı da uyumuş.

Kız uyuduktan sonra sabaha karşı papağan gelmiş ve bütün camları kırmış. Sabah olunca dükkâna gelen adam kızı bir güzel dövüp işten kovmuş.

Daha sonra kız bir değirmenciye gitmiş:

̶ Beni işe alın,ne isterseniz yaparım, demiş.

Değirmenci de:

̶ Bütün işleri yapar, torbaların ağızlarını dikersen seni işe alırım, demiş.

Kız bu teklifi kabul etmiş. Gece yarısına kadar bütün işleri bitirip uyumuş.

Sabaha karşı değirmene gelen papağan bütün unları döküp gitmiş. Sabah olunca, işine gelen değirmenci ortalığın hâlini görünce çok sinirlenmiş. Hem kızı dövmüş, hem de işten kovmuş.

Çaresiz kalan kız dolaşa dolaşa bir göl kenarına gelmiş. Yüzünü yıkarken kızı gören padişahın oğlu güzelliğine âşık olmuş. Padişaha göl kıyısında gördüğü güzelle evlenmek istediğini babasına söylemiş.

Oğlunu çok seven padişah kırk gün kırk gece düğün yapıp bu güzel kızla oğlunu evlendirmiş. Padişahın sarayında kocası ile mutlu bir hayat süren kız, aradan bir zaman geçtikten sonra nur topu gibi bir çocuk doğurmuş.

Bir gece papağan gelerek uyuyan çocuğu alıp götürmüş. Uykudaki kadının ağzına da kan sürerek bir eline çatal, diğerine kaşık tutuşturmuş. Karısından önce uyanan padişahın oğlu karısını ağzı kanlı, eli bıçaklı görünce deliye dönmüş. Pencerenin açık olması nedeniyle:

̶ Çocuğu kaçırmışlardır, diye düşünüp çok sevdiği karısından şüphelenmemiş. Ülkeyi didik didik aratmış ama bir türlü çocuğu bulamamış.

Padişah gelininden şüphe edip:

̶ Oğlum bu kadın çocuğunu yemiş olabilir. Çocuğunu yiyen bizi de yer; at gitsin bu kadını, demişse de karısını çok seven oğlan babasının sözüne kulak asmamış.

Gel zaman git zaman, ikinci çocukları dünyaya gelmiş. Papağan yine gizlice saraya girip kadın uyurken ağzına kan sürüp bir eline çatal, diğer eline bıçağı tutuşturup çocuğu aldığı gibi uçup gitmiş.

Yine aynı olayların olduğunu duyan padişah gelinini zindana attırıp oğlundan ayırmış. Oğlunu da:

̶ Çocuğunu yiyen kadın yarın seni de yer, deyip ikna etmiş.

Çaresiz kalan oğlan çok sevdiği hâlde karısını zindanda bırakıp, ziyaretine bile gitmemiş.

Padişah, senede bir gün halkını sarayının bahçesinde toplar, yemek yedirir, kendi de onlarla yermiş. Bunu bilen papağan da bu ziyafete yemek işlerine bakan, padişahın sofrasını hazırlayan yaşlı bir kadın kılığına girip katılmış.

Üzerine kan dökülmüş ve bir bıçak saplanmış pilav sahanını padişahın önüne koymuş.

Önündeki kanlı pilavı görünce çok sinirlenen padişah:

̶ Siz delirdiniz mi? Pilavın üzerine kan serpilip de bıçakla yenilir mi? diye köpürünce kadın:

̶ Hiçbir kadın çocuğunu yer mi ki, sen kanlı pilavı bıçakla yiyesin? demiş.

Pilav sahanını kaldırıp, üzerine kan dökülmüş bir elma ve bir kaşık getirmiş.

Yine çok sinirlenen padişah kadına:

̶ Sen deli misin, elmaya kan sürülüp bıçakla yenilir mi? diye bağırmış.

Kadın da:

̶ Hiçbir kadın çocuğunu yer mi ki, sen de kanlı elmayı bıçakla yiyesin? diye karşılık vermiş.

Bu sırada hemen yine papağan kılığına bürünüp:

̶ Bütün bu olanları ben yaptım. Çocuklarınız bende, demiş.

Bu konuşmalar üzerine padişah hemen oğlunu alıp zindandaki gelininin yanına giderek, gelinini sarayına getirip; özür dileyip kırk gün kırk gece yeniden düğün yapıp tekrar evlendirmiş.

Onlar ermiş muradına; biz de erelim muradımıza.