İki Kardeş 
(İç Anadolu Bölgesi, Aksaray)

[İKİ KARDEŞ]

 Biri evli biri bekâr iki kardeş varmış. Büyük kardeş koyunu, atı çok severmiş. Küçük de hayırlı nasip ararmış. Bunun için ikisi de bir gün yola çıkmışlar.

Küçük büyüğe yetişememiş. Giderlerken önlerinden bir ihtiyar gelmiş. Büyüğe sormuş:

— Oğlum nereye gidiyorsun? O demiş ki:

— Kazanca giderim. Sürüyle koyun ve at alacağım. O ihtiyar:

— Oğlum hadi geri dön git. Allah sana istediğini verdi, demiş. O da varmış bakmış evin önünde bir yanda koyun, bir yanda at sürüsü duruyormuş.

İhtiyar, küçük oğlanın önünden gelince ona da sormuş nereye gittiğini. O da:

— Hayırlı bir nasip aramaya giderim, demiş. İhtiyar:

— Oğlum şimdi dünyada hayırlısı kalmadı ya, filan köyde bir hayırlı vardı, onun da düğünü oluyor, hadi gidelim bir bakalım, demiş.

Oğlan ihtiyarla beraber o köye varmış. Düğün evine gitmişler. Düğün evine delikanlılar ihtiyarı misafir etmemiş:

— Burası senin yerin değil, demişler. İhtiyar gitmiş, yeni elbiseler giymiş, delikanlı kıyafetine bürünmüş, gelmiş. Bu sefer içeri almışlar, baş sedire oturtmuşlar. Delikanlılar düğün yapıp davul çalıyorlarmış. İhtiyar:

— Verin bir de ben çalayım, bakayım, demiş. Vermişler, o da çalmış. Çok beğenmişler. Düğün yerinde bulunanlar:

— Ah şimdi bir teze üzüm olsa da bir parça alsak da yesek, demişler. İhtiyar:

— Eğer gelin olacak kızı bana verirseniz, ben size şimdi bağı diker, üzümü yetiştiririm, demiş. Damat olacak delikanlı da ordaymış.

— Hadi, eğer bunu yaparsan, biz de sana bu kızı vereceğiz, demişler. O zamanlarda verdikleri sözden dönmezlermiş. İhtiyar:

— Hadi bana bir üzüm çekirdeği getirin, demiş. Bir üzüm çekirdeği getirmişler. Toprağı deşip içine koymuş, örtmüş. Üstüne mendilini kapatmış. Okumuş:

— Âmin, demiş. Daha sonra açıp bakmışlar, iki çatal, bir tefek olmuş. Daha sonra ağaç olmuş, daha sonra çiçek açmış, bir üzüm olmuş. Bir daha bakıncaya kadar bu üzümler iyice büyümüş, ermiş. İhtiyar hepsini o bir salkımın başına toplamış. Doyasıya yemişler, bitirememişler. Kızı elimizden kaçırdık diye canları çok sıkılmış.

— Şu ağacı çıkaralım, demişler. Sekiz on tanesi bir araya gelip asılmışlar, sökememişler. Sonunda ihtiyarla oğlana kızı vermişler. İhtiyar:

— Al oğlum, güle güle geçin. İşte bu hayırlı nasip, demiş.

Oğlanı uğurlayıvermiş. Allah’ın emriyle, oğlan kızla evlenmiş. Bir oğlan çocukları dünyaya gelmiş. Koyunla at sürüsünün sahibi olan büyük kardeşin yanına bir gün bir ihtiyar gelmiş:

— Oğlum, ben filan yere gidiyordum, yoruldum. Bana bir at ver de gideyim, demiş. O:

— Atım yok, demiş. İhtiyar:

— Oğlum filan yerde var ya, deyince:

— Senin için ta oradan at getiremem, demiş. Bunun üzerine ihtiyar:

— Allah verdiği gibi alsın, demiş. Geçip gitmiş. Hayırlı nasibi bulan oğlanın yanına varmış:

— Oğlum beni misafir alın mı? demiş. Oğlan da:

— Bir göz evimiz var ama bir sedirde sen yat, birinde de biz yatarız, demiş.

Misafir almışlar. Akşam olmuş, yemeğe oturmuşlar. Ev sahipleri, neleri varsa misafirin önüne koymuşlar. Ama ihtiyar:

— Ben hiç etsiz yemek yemem, demiş. Onlar da:

— Koyunumuz, kuzumuz, geçimiz, tavuğumuz yok. Ne yapalım, demişler. O zaman ihtiyar:

— Ben şu çocuğunuzu bari kesip yiyeyim, demiş.

Hayır diyememişler. İhtiyar çocuğa kıyıp kesmiş, temizlemiş, yıkamış, kazana koymuş.

Altına ateşi yakmış fokur fokur kaynamış. Yatsıya doğru etin pişeceğine yakın ihtiyar, ben bir dışarı çıkayım, diyerek dışarı çıkmış. Evin kadını:

— Acep et pişti mi, diye kazanın üstünden siniyi kaldırınca çocuğun kıpkızıl altının içinde oynadığını görmüş. İhtiyar da bir daha gelmemiş. Ev sahipleri çok sevinmişler.

 Koyun ile at sürüsüne sahip olan kardeşin sürülerindeki hayvanların hepsi ölmüş.

Bu ihtiyar, iki kardeşin önce de karşılarına çıkan ihtiyarmış. Onları sınamaya gelmiş. İyi kalpliye vermiş, kötüden almış. Kötü kardeş cezasını çekerken iyi kardeş de sonsuza kadar mutlu olmuş.