umutphp/masallar huggingface dataset:
Kumdan Kale
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Dünyaya hükmeden krallığın prensi bir gün her şeyden kaçmış ve kendini kumdan bir kaleye kapatmış. Doğduğu günden beri maruz kaldığı aşağılanmadan dolayı tek başına kalede yaşamaya karar vermiş. Yıllardır aldığı nefret dolu sözler kalbine gaflet yağmuru olup yağmış. Kalbini birine açmaya korkuyormuş. Bu durum onu sinirli, hırçın biri haline getirmiş. Kimseyi görmemek için kendini kumdan kaleye kapatmış. İnsanlardan nefret eden prensin kalbi doğaya karşı yumuşacıkmış. Kumdan kalesinde her türden çiçek yetiştirirmiş. Sadece çiçekleriyle konuşur ve dertleşirmiş.

Günlerden bir gün yine bahçesinde çiçekleriyle ilgilenirken prens çiçeklerinin birkaçının koparıldığını görmüş. Prens şaşkına dönmüş. Prensin kalbi koparılan çiçeklerinin üzüntüsüyle dolup çiçeklerini koparan kişiye karşı kalbi nefretle dolmuş. Koparılan çiçeklerin yerine daha güzel çiçekler eken prens günün geri kalanını kumdan kalesinde geçirmiş. Ertesi gün yine çiçeklerinin koparıldığını görmüş. Prens bu kez daha da sinirlenmiş. Bir hışımla tekrar yeni çiçekler dikmiş. Birkaç gün yine aynı şekilde çiçekleri koparılmaya devam edince prensin canına tak etmiş. Gece uyumayıp bahçesine giren kişiyi beklemeye karar vermiş. Hava kararıp karanlık, dünyaya hükmedince bahçenin en ücra köşesine gidip saklanmış. Bir süre sonra kumdan kalesine giren sefil bir kız görmüş. Bu kızın kıyafetlerinin her yanı yamalıymış ama bu sefil kıyafetler kızın güzelliğine gölge düşürememiş. Güneşten daha sarı, parlak saçları rüzgârda dans edercesine salınırmış. Gözleri aydan daha parlakmış. Teni kardan beyazmış. Dillere destan bir güzelliği varmış. Prens kızı görünce hareket edememiş. Kızın güzelliği karşısında prensin dili tutulmuştu. Prens uzun zaman sonra ilk kez kalbinin ısındığını hissetmiş. Bu geceden sonra her gece prens bahçesinde saklanıp kızın gelmesini bekler ve onu uzun uzun izlermiş. Günlerden bir gün prens bu sefil kızın çiçekleri ne yaptığını merak etmiş ve pelerinini giyip kızı takip etmeye karar vermiş. Kızı takip eden prens, kızın yaşamak için çiçekleri sattığını görmüş. Kızın karşısına çıkmaya korkan prens koşa koşa kumdan kalesine dönmüş. Kızı bu sefil hayattan kurtarmak için dünyada eşi benzeri olmayan bir çiçek yetiştirmeye karar vermiş. Eğer bu çiçeği yetiştirebilirse kız bu çiçekleri pahalıya satıp daha çok para kazanabilecekmiş. Prens hiç durmadan bu eşi benzeri olmayan çiçeği yetiştirmek için çalışmış ve en sonunda bunu başarmış. Prens bahçesini bu eşi benzeri olmayan çiçeklerle donatmış ve sefil kızın gelmesini beklemeye başlamış. Prens bu kez saklanmamış. Elinde bir demet çiçekle kızı bekliyormuş. Kız yine karanlık dünyaya hükmedince bahçeye girmiş. Çiçekleri gören kızın şaşkınlıktan ağzı açık kalmış. Bahçeye hayran hayran bakan kız prensi elinde bir demet çiçekle görünce şaşkınlığı daha da büyümüş. Sefil kız bu çiçekleri kimin yetiştirdiğini hep merak etmiş ve nasıl biri olduğunu hayal etmiş. Hayalinde canlandırdığı adamı elinde çiçeklerle görünce kız heyecanlanmış ve prensten etkilenmiş. Birbirlerinin ruhuna âşık olan bu genç iki insan sonsuza dek mutlu yaşamak için o gece birbirlerine söz vermişler.
Kötü Komşu Kadın
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Eskiden bir anne bir baba ve ve kızları varmış. Adamın hanımı vefat etmiş. Kızı henüz küçükmüş. Aradan zaman geçer ve komşusunun kızı adamın kızıyla görüşür ve babasının hakkında soru sorar. Soru şöyledir; “Baban evlenmeyecek mi?” Kız bunu babasına sorar.

— Baba evlenmeyecek misin?

Baba der ki:

— Sen küçüksün ev işlerini yapamazsın. Kız susar ve cevap veremez. Ertesi gün komşu kız kıza sorar

— Baban ne söyledi?

— Ben küçükmüşüm. Ev işlerini yapamazmışım. Komşu kadın der ki:

— Ben sana öğretirim. Babana benim öğrettiğimi söyleme.

Kız gider ve babasına:

— Ben büyük oldum baba der. Babası da:

— O halde ben de evlenebilirim der ve kızına sorar “Peki kiminle evleneyim”. Kız:

— Komşu kızıyla baba der. Sonra baba evlenir. Evlendikten az bir zaman sonra komşu kadın kıza kötü davranmaya başlar. Kızın babasına gider ve kızını evden atmasını ister. Baba şaşırır ve sinirlenir.

— Allah’tan kork! Kızı nereye atarım der.  Komşu kızı der ki:

— Nereye atarsan at. Bu evde ya ben olurum ya kızın.

Baba kızını alıp oduna gider. Baba kızına der ki

—Burda bekle ben işimi halledince seni almaya gelecem.

Kız oturdu ve babasını beklemeye başladı. Bekledi... Bekledi… Bekledi… Karanlık çökmüş akşam olmuştu. Kızın babası hâlâ gelmemişti. Kız, çakalların ayıların seslerini duyuyordu. Çok korkmaya başlamıştı. Korunmak için üstüne çalı attı ve sabahı beklemeye başladı. Sabah oldu ve ava çıkan birkaç genç, kızı gördü. Gençler şaşırıp kaldı. Kızın güzelliğine hayran kaldılar. İçlerinden birisi onunla konuştu. Kız ona her şeyi anlatınca genç adam kızın hâline üzülüp onu yanına aldı ve onu kollayıp ona baktı. Kız iyice büyümüş ve çok güzelleşmişti. Genç ona âşık oldu ve kıza onunla evlenmek istediğini söyledi. Kız bunu kabul etti ve evlendiler. Kızın babasına gelince karısı onu bırakıp gitmiştir. Baba bir başına kalmıştır. Ve o zaman ne kadar büyük bir hata yaptığını anlayıp pişman olmuştur. Ama artık iş işten geçmiştir.
Aç Kurt
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi günahmış; hikâye söylemesi sevapmış. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kurt yaşarmış. Köyün kıyısında kışları açlıktan kıvranıyormuş. Yine böyle bir gün:

— Köye gideyim de oradaki inekten, koyundan yiyeyim, demiş.

Köye gitmiş, bir ineğe rast gelmiş:

— İnek, ben öyle acıktım ki seni yiyeceğim, demiş.

— Dur, beni şimdi yeme. Şuraya kadar sırtıma bin, in; birbirimizi gezdirelim de beni öyle ye, demiş.

Kurt kabul etmiş ve o sırada da inek kaçmış. Kurt bir ahırın önüne gitmiş. Ahırdan bir katır çıkmış. Katıra:

— Açlıktan ölüyorum, katır seni yiyeceğim, demiş.

— Benim etim sert, sen beni yiyemezsin. Gideyim, baltayla satırı getireyim de beni öyle ye, demiş.

Baltayla satıra gidiyorum diye katır da kaçmış. Kurt, av aramaya devam etmiş. Bir koyuna rastlamış:

— Koyun, açlıktan ölüyorum, seni yiyeceğim, demiş.

— Yok beni şimdi yeme. Gel, seninle şu tarafa doğru gidelim de orada bir oynayalım, demiş.

O da kurdu kandırıp kaçmış. Sonra kurt, keçiyle karşılaşmış. Keçiye:

— Seni yiyeceğim keçi, çok açım, demiş. Keçi:

— Benim karnımda iki tane yavrum var. Bizi üç olunca ye, demiş.

Sonra o da kaçmış. Kurt harmanlığa doğru yoluna devam etmiş. Bir ata rast gelmiş. Ata:

— At, açlıktan ölüyorum. İmkânı yok, kaçırmam seni; seni yiyeceğim, demiş. At:

— Yok, beni şimdi yeme. Gel, sırtıma bin de bir cirit oynayalım. Beni ondan sonra ye, demiş.

Böylece at da kaçmış. Kurt bütün avlarını kaçırmış. Bu sefer düşünmeye ve kendi kendine söylenmeye başlamış:

— Be hey kurt! Eline geçti bir inek, ye de boynuzlarını dinelt. Sen ne yapacaksın inmeyi, binmeyi? Kâtip mi olduydun, demiş. Katırı düşünmüş:

— Eline geçti bir katır, yesene hatır hatır. Sen ne yapacaksın baltayı, satırı? Kasap mı olacaktın, demiş. Sonra koyunu düşünmüş:

— Hey kafasız! Sen ne edeceksin oyunu moyunu, yesene koyunu. Oynayıp da köçek başı mı olacaktın, demiş. Oradan keçi gelmiş aklına:

— Eline geçti bir keçi, ne yapacaksın ikiyi, üçü; kessene keçiyi. Sürü başımı olacaktın yoksa, demiş. Sonra atı düşünmüş:

— Eline geçti bir at, ye de yanında yat. Sen ne yapacaksın cirit oynamayı? Cirit başı mı olacaktın, demiş.

Bütün avlarını kaçıran kurt, açlıktan ölmüş.
ALTIN SARISI EJDERHA
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Evvel zamanda bir yer varmış. Burada üç kişi yaşarmış. Bunlar eşkıyaymış. Yol keser, adam öldürürlermiş. Bir gün bunlar dağda yatarken eşkıyalardan birisi uyanmış, bakmış ki etraflarında yüksek bir duvar var. Diğerlerini de uyandırmış. Çıkacakları yer, yok olmuş. Bunlar korkmuş, sabaha kadar ağlamışlar.

Eşkıyalar şafak vakti bakmışlar ki etraflarındaki bu büyük duvar, yavaş yavaş açılmaya başlamış. Bir de bakmışlar ki karşılarında altın sarısı bir ejderha. Sonra ejderha yürümeye başlamış. Dönüp dönüp de bunlara bakıyormuş. Sonra bunlardan biri demiş ki:

— Arkadaşlar, bu ejderhada bir şey var. Galiba bizden yardım istiyor. Siz bana hakkınızı helâl edin, ben bu ejderhanın ardından gideceğim.

Ejderha önde gidiyor, bu adam da onun takip ediyormuş. Ejderha giderken öyle sesler çıkarıyormuş ki yer gök inliyormuş. Bahsedilen ejderha uzun bir yürüyüşten sonra iki dağın arasında bir tünele girmiş. Girdikten sonra orada simsiyah başka bir ejderhayla kavga etmeye başlamış. Seslerinden yer, gök inliyormuş. Adam hemen o an kılıcını çıkarmış ve siyah ejderhaya doğru sallamış.

Adam kılıcı salladıktan sonra ne olduysa gerisini hatırlamıyormuş. Daha sonra uyanmış ki yüzünün bir tarafı ve kulağı yokmuş. Elini yüzüne atmış ve yüzünde bir üzüm yaprağı olduğunu fark etmiş. O altın sarısı ejderha onu tedavi ediyormuş. Adam kendine geldikten sonra gideceğini işaret etmiş. Altın sarısı olan ejderha içeri gitmiş ve ceviz büyüklüğünde üç şey getirmiş. O da almış, cebine koymuş. Meğer onlar mücevhermiş.

Altın sarısı ejderha, bu mücevherleri yaptığı iyilik karşılığında adama vermiş. Çünkü siyah ejderha altın sarısı ejderhanın yavrularınıöldürmek üzereyken bu adam onu öldürmüş. Altın sarısı ejderhayı ve yavrularınıkurtarmış.

Adam altın sarısı ejderhanın verdiklerini almış. Gitmek için müsaade istemiş. Az gitmiş, uz gitmiş, arkadaşları ile ayrıldığı yere gelmiş. Arkadaşları hâlâ onu orada bekliyormuş. Adam başından geçenleri anlatmış. Cebindeki üç mücevheri çıkarmış, arkadaşlarına göstermiş. Bu mücevherler o kadar değerliymiş ki bunlar sayesinde çok zengin olmuşlar. Eşkıyalığı bırakmışlar.

Yemiş, içmişler; mutlu bir hayat sürmüşler.
Apalakla Topalak
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellâl iken, pire berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir ülke varmış. Bu ülkenin padişahının, dillere destan güzellikte bir kızı varmış. Kız o kadar güzelmiş ki bunu duyan beyler, padişahlar, gençler hep talip olurlarmış. Padişahsa kızını alacak olana bazı şartlar koşuyormuş.

Bir başka ülkenin şehzadesi, kızın güzelliğinin namını duymuş. Atına atladığı gibi kızın memleketine gelmiş. Bir vesile kızı görmüş, âşık olmuş. Prensesi, babasından istemiş. Babası da ona şu şartını söylemiş:

— Kaf Dağı’nın ardında bir elma ağacı var. O ağaçtan bir elma getirirsen kızımı sana veririm.

Şehzade atına atlamış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe dümdüz gitmiş. Bir de bakmış ki bir arpa boyu yol gitmiş. Derken dağın tepesinde bir ihtiyar görmüş. Selam verip yol sormuş. İhtiyar:

— Senin işin çok zor evlâdım, aradığın şu dağın arkasında. Ama orada bir aslan var. Onu geçmen kolay değil, deyip yolu göstermiş.

Şehzade yola devam etmiş. Bir ormanlık yerde aslan kükremesi işitmiş. Sesi takip edip aslanı bulmuş. Aslanın ayağına koca bir diken batmış, ayağı şişmiş. Aslan, acı içinde topallayarak çeşmeye gidiyormuş. Aslan su içerken şehzade, aslanın ayağındaki dikeni çekip çıkarmış. Tabi cerehat akınca aslan rahatlamış:

— Ey insanoğlu, sen benim canımı kurtardın. Dile benden ne dilersen, demiş. Şehzade:

— Sağ ol. Ben yoluma gideceğim, diye cevap vermiş.

Aslanın sesi kesilince yavruları, annelerinin yanına gelmiş. Anneleri, Apalak ve Topalak adındaki iki yavrusunu sevmiş:

— Siz bu insanoğluyla gidip onu koruyup kollayacaksınız, demiş.

Şehzade, madem bana yardım etmek istiyorsunuz, deyip nereye gittiğini anlatmış. Aslan:

— O dediğin yerde, yedi başlı bir dev var. Elma ağacının başında bekler. Ya o devi öldüreceksin ya da sabah gün doğmadan elmayı alıp gideceksin, demiş.

Şehzade yola koyulmuş. Ağacın yanına varmış. Bir de ne görsün? Kocaman bir ağaç, üzerinde iki tane elma, dibinde de yatan kocaman bir dev varmış.

Şehzade beklemeye başlamış. Günlerden bir gün yedi başlı dev, yerinden kalkıp yürümeye başlamış. Bizimki devi takip etmiş. Dev uzaklaşınca da ağaçtaki elmayı okuyla vurup aşağı düşürmüş. Atına atladığı gibi padişahın ülkesinin yolunu tutmuş.

Şehzade, elmayı padişaha teslim etmiş. Prenses gelin olmuş. Apalak’la Topalak da onların yanına gelmiş. Birlikte şehzadenin ülkesine dönüp muratlarına ermişler.

Gökten üç elma düşmüş; biri anlatana, biri söyleyene, diğeri de bana…
AYI OSMAN
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

AYI OSMAN

 

Vakti zamanında Kastamonu’nun Cide’ye bağlı bulunan köylerinde kızlar, bahar zamanı geldiğinde; ağaçlar yapraklarını yeşil yeşil verdiğinde, anneler babalar tarlalarını yaparlarken, hayvanlarının peşlerinden genç kızlarını, çocuklarını da yollarlarmış.  Onnar* da, oraya gitdiklerinde dalların o taze uçlarını kırarlarmış (yaprak kırma denirmiş buna). (O hayvanlar, taze taze yediklerinde sütleri çok güzel olurmuş), bunnarı demet yaparlarmış; sırtlarına bağlayıp eve de getirirlermiş ki ahırda da yesinler diye. Bizim kızımızdaaa, bi kaç arkadaşıyla baya yüksek dağlara çıkmışlar. Orda onnar, her gidip geldiklerinde ayı, bu kıza göz koymuş, beğenmiş. Ondan sonra gel zaman git zaman bi şey zamanı geçince ayı, kızı sırtına vurduğu gibi kaçırmış mağarasınaaa. Öbürkiler çığlık, kıyamet kaçmışlar köye.

Demişler:

— Böle böle, Ayşe miydi, Fatma mıydı adı neyse ayı kaçırdı, mağarasına kapattı. Kocaman bi kaya var mağarasının önünde de, uzaktan baktık.

Ayı, kızı kapatmış mağarasına; çocuklar ağlıyo, evde aylesi ağlıyo, geliyolar bakıyolar kocaman bi kaya mağaranın önündeee, kımıldatamıyolar. Neyse kız, içerde çağresiz, napçağnı düşünüyooo; ayı, bunu öldürcek zannediyo; ayı, öldürmüyo. Eş yapıyo kendine. Ayı, dışarıdan ona çeşit çeşit meyvalar getiriyo, neler neler getiriyooo; seviyo bunu. (Allah Allah, kız korkucağına alışıyo ayıya da.) Ondan sonra bi bebekleri oluyo. Osman, koyuyolar adını. Osman, tip olarak insana benziyo da her tarafı kıllı falan ama güçlü bi çocuk. Kızcağz, zaman içinde ayıya yalvaran gözlerle bakıyo, ailesini özlediğini anlatıyo; göğsüne vuruyo:

— Hani ben anneyim ya,,diyo. Ben de annemi özledim, diyo.

Kız, ağlayınca ayı dayanamıyo. Beline bi tane ip bağlıyo, çocuğu vermiyo yanına ama ipi şey tutarak aylesinin yanına salıyo. Gidiyo kız işte, o böle karşıdan bakıyo. O da aylesinnen öpüşüyo, koklaşıyo; annesine sarılaşıyolar, ağlıyolar.

Annesi:

— Yavrum, evladım, diyo.

— Anne kalamam, diyo.

— Kal, diyolar.

— Kalamam, diyo, çocuğm orda, diyo. Ben burda kalırsam hepinizi parçalar, diyo.

Korkuyolar. Bikaç sefer dağ böle gelme gitme oluyo. Gene ayı, kızı bekliyooo, en sonunda annesi babası düşünüyolar.

— Ya biz, diyolar, bi çare bulalım, bu ayıyı bi şekilde öldürelim. Biz bunu silahnan denesek ya ölmezse gene parçalar bizi.

Ondan sorna karar veriyolar. Sedirin* altına doğru ahırların olduğu yerden doğru kocaman bi kazan kuruyolar, fokur fokur kaynayan.

Kızı da tenbih ediyolar:

— İlle bunu ikna et, buraya getir biz buraya onu oturtmaya çalışırken, ayı hop düşsün o kazanın içine, yansın ölsün.

Ondan sorra bi daha ki sefere aynısını yapıyolar, kız da ayıyı ikna ediyo; ötekilerde böle güzel davranıyolar. “Buyurun buyurun” şey yapıyolar, ayı, oraya oturduğu gibi hooop aşağya kazanın içine, yanıyo. Ondan kurtuluyolar. Gidiyolar, çocuğda kurtuluyolar, sonra Osman da insanvari diğl. Biraz daha boylu poslu daha güçlü. Okula falan yazdırıyolar. Ayıdan kurtuldular ama bu sefer Osman. Okulda arkadaşlarıyla vurdu mu bi tokat, anlaşamadığna küt kafaya. Ondan sora çocuğ da bu sefer aradan çıkartıyolar ve kurtulmuş oluyolar.

 


*onnar: Onlar.

*sedir: Eski evlerde oturulcak yer.
Arap
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemesi sevap; çok söylemesi günahmış. Vaktiyle bir kadının üç tane kızı varmış. Çocukların giyecek elbiseleri yokmuş. Düğünde, bayramda bir yere gittikleri zaman zengin ailelerinin çocukları bunları aralarına almazlarmış. Çocuklar da eve gelip annelerine ağlarlarmış. Bir gün yine annelerine gelip ağlayınca anneleri bu düşünceyle bir kabristandan geçerken ağlamış.

   Orada bir Arap çıkmış. Arap, kadına derdini sormuş. Kadın da üç çocuğunun olduğunu, bunların giymeye elbiseleri olmadığını, çok fakir olduklarını söylemiş. Arap:

— Yarın büyük kızını al getir. Bizde çok elbise var. Kadın:

— Tamam, demiş.

Kadın ertesi gün kızını alıp getirmiş. Arap da:

— Yarın gel, kızını al. “Offf !” dediğinde ben çıkarım, demiş.

Ertesi gün kadın, kızını almaya gitmiş. Kadın:

— Offf, demiş.

Arap ortaya çıkmış. Arap:

— Kızının oynaya oynaya ayaklarının altı şişti. Sen en iyisi ortanca kızını da getir, demiş.

Kadın gidip ortanca kızını da getirmiş. Arap:

— Yarın gel, iki kızını da al götür, demiş.

Kadın diğer kızını da getirmiş. Ertesi gün de almaya gelmiş. Kadın yine:

— Offf, demiş.

Arap ortaya çıkmış. Yine kızlarının oynaya oynaya ayaklarının şiştiğini söylemiş. Küçük kızını da getirmesini söylemiş. Kadın onu da götürmüş. Ertesi gün olmuş. Kadın:

— Offf, offf, demiş. Ama Arap bu sefer çıkmamış. Kadın yanıp tutuşmuş. Çaresiz evine dönmüş.

Arap, bu kızları ayrı ayrı odalarda imtihana çekmiş. Büyük kıza sormuş:

— Karım olur musun? Kız:

— Hayır, deyince götürüp bunu saçından asmış.

Ortanca kıza gelip sormuş. O da kabul etmemiş. O kızı da ayaklarından asmış.

En son küçük kıza gelip sormuş. Küçük kız şüphelenmiş.

— Benim bacılarım burada olmadığına göre, onları Arap öldürmüş olmalı, demiş.

Arap, kıza yine sorunca kız evlenmeyi kabul etmiş. Arap bir şeyler almak için dışarıya gitmiş.

Arap gidince kız dolapları açmış. Büyük bacısının saçından asılmış, öbür bacısının da ayaklarından asılmış olduğunu görmüş. Kendisini de öldüreceğini düşünüp ağlamış. Birkaç saat sonra Arap dönmüş. Arap, kıza niye ağladığını sormuş. Kız da:

— Ablalarımı öldürdün, sıra bana geldi, diye ağladığını söylemiş. Arap da:

— Seni öldürmem çünkü sen sözümü dinledin, demiş.

Küçük kızın ablaları, zaten hem kendine hem de annelerine eziyet ederlermiş. Fakirliklerinin sorumlusu olarak annelerini görür, aza kanaat etmezlermiş. Arap, ablalarının bu durumunu da bildiğini ve onların cezayı hak ettiklerini de söylemiş.
Aslan Sütü
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir yerde bir karı koca yaşarmış. Yaşarlarmış da kadın hep kocasına:

— Ben hastayım herif, ölüyorum; der, sızlanırmış. Kocası da:

— Ne yapalım, ne edelim; der, dururmuş.

Kadın, her seferinde kocasından bir şey istermiş. Bu sefer de kadın:

— Aslan sütü içersem iyi olurum; demiş, tutturmuş.

Adam karısının isteğini yerine getirmek için kılıcını almış, atına atlamış, aslan aramaya başlamış.

Az gitmiş, uz gitmiş; altı ay, bir güz gitmiş. Bir de bakmış ki bir arpa boyu yol gitmiş. Dereler, tepeler, dağlar derken çok yorulmuş. Bir çeşme başında konaklamaya karar vermiş. Çıkısından biraz ekmek, peynir yemiş. Otururken de uyuyakalmış.

Sonra bir gürültüyle uykusundan uyanmış. Bakmış ki bir kocaman ejderha sarmış çeşmenin etrafını. Ejderha kükrüyor, acayip sesler çıkarıyormuş.

Adam kılıcını çekmiş. Bir vuruşta öldürmüş ejderhayı.

Uzaktan seyreden bir kartal yere inmiş. Adamın yanına gelmiş:

— Ey insanoğlu! Bu ejderha her yıl gelir, benim yavrularımı yerdi. Sen beni ve yavrularımı ondan kurtardın. Dile benden ne dilersen, demiş. Adam:

— Ben bir aslan arıyorum. Karımın iyileşmesi için ona aslan sütü götürmem gerek. Bana yardım eder misin, demiş. Kartal:

— Öyleyse sen şimdi yanına biraz şu ejderhanın etinden al, biraz da şu çeşmeden su doldur. Ben gak dedikçe et, guk dedikçe su ver. Sen bana bir iyilik yaptın, ben de sana yapacağım. Sırtıma bin, seni bir yere götüreceğim, diye cevap vermiş.

Adam kartalın dediklerini yapmış, kanadına binmiş. Başlamışlar uçmaya. Dağlar, ovalar aşmışlar; bir ormanlık yerde durmuşlar. Kartal demiş ki:

— Burada bir aslan yaşar. Çok tehlikelidir ama sütünü almayı becerebilirsen bu iş olur, demiş.

Adam, aslana tuzak kurup beklemeye başlamış. Derken bir de ne görsün? Kocaman bir aslan kükreyerek geliyormuş. Aslan yaklaşmış, adamın hazırladığı tuzağa düşmüş.

— Ey aslan, benim sana bir zararım dokunmaz. Bana senin sütün lazım, demiş. Aslan çaresiz:

— Benim iki yavrum var. Şu ilerideki mağara, yedi başlı devin mağarasıdır. Yavrularımı, devin elinden kurtarırsan sana sütümden veririm, demiş.

Adam, aslanın teklifini kabul etmiş. Birlikte yola koyulmuşlar. Az gitmişler, uz gitmişler, kocaman bir mağaranın önüne gelmişler. Adam bakmış ki kocaman, yedi başlı, heybetli bir dev var; kılıcını çektiği gibi devi öldürmüş.

Aslan yavrularına, adam da aslan sütüne kavuşmuş. Kartal yine adamı sırtına alıp uçmaya başlamış. Gak dedikçe et, guk dedikçe su vermiş. Altı ay, bir güz yol gidip adamın evine konmuşlar.

Karısı, aslan sütünü içince iyileşmiş.

Gökten üç elma düşmüş, onu da ortaklaşa yemişler.
AYI KULAK
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Ülkenin birinde, bir padişah varmış. Bu padişahın da bir kızı varmış. Kız bir gün sarayın bahçesinde oynarken bir dev, kızı kaçırmış. Kızı büyütmüş ve onunla evlenmiş. Kızdan bir çocuğu olmuş. Bu çocuğun vücudu normalmiş ama kulakları dev gibi büyükmüş. Buna “Ayı Kulak” derlermiş. Annesi devi hiç sevmezmiş.

Bir gün ayı kulakla bir olup devi öldürmüşler. Bunun üzerine kız tekrar saraya babasının evine dönmüş. Kızın dönmesi şerefine kurbanlar kesilmiş, davullar çalınmış. Ayı Kulak’ı da okula göndermişler. Ama Ayı Kulak okuldaki herkesi ısırıyormuş. Padişah dayanamamış, bir gün Ayı Kulak’a:

— Sana para vereyim, buradan git, demiş.

Ayı kulak parayı almış, yola koyulmuş. Yolda bir arkadaşına rastlamış. Arkadaşının da işi gücü yokmuş, adı Dağ Tartan imiş.   Bunlar birlikte yola koyulmuşlar. Bir arkadaşlarına daha rastlamışlar. Bunun adı da Seyrek Basan’mış, bunun da işi yokmuş.

Bunlar üçü bir olup yola koyulmuşlar. Az gitmişler, uz gitmişler bir şehre varmışlar. Bu şehirde hiç kimsecikler yokmuş. Çünkü bu şehirde yedi başlı bir dev varmış ve köydeki herkesi yemiş. Bunlar şehre yerleşmişler.

Dev bunların evlerinden çıkan dumanı görmüş. Evlerine gelip bunlara saldırmış. Ayı Kulak ve arkadaşları devi yakalamış ve yaralamışlar. Bu arada dev oradan kaçmış. Devin kan izlerini takip etmişler, kan izlerinin sonu bir kuyuda bitmiş.

Ayı Kulak kuyuya inmiş. Arkadaşları da kuyunun başında nöbet tutmuşlar. Ayı Kulak kuyunun dibine varmış ki dev, şehrin en güzel yedi kızını kuyuya getirmiş. Bunların en güzelinin dizinde kırk gün uykuya yatmış. Ayı Kulak yavaşça devi kızın dizinden çekmiş, öldürmüş. Şehri ve kızları kurtarmış. Bu arada kurtardığı kızlardan en güzel olanı, Ayı Kulak’a âşık olmuş. Ayı Kulak bu kızla evlenmiş ve o şehirde yaşamışlar.
Tuz Kadar Masalı
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir padişahın üç oğlu varmış. Padişah bir gün oğullarıyla sohbet ederken onlara tek tek sormuş:

— Çocuklar beni ne kadar seviyorsunuz?

Önce büyük oğlan cevap vermiş, çok sevdiğini söylemiş. İkinci oğlan ise dünyalar kadar sevdiğini söylemiş. Bu, padişahın çok hoşuna gitmiş. Sıra üçüncü oğlana, yani en küçüğüne gelmiş o da babasına:

— Ben seni tuz kadar seviyorum, demiş.

Babası sinirlenmiş ve oğlunu kovmuş. Oğlu da gitmiş. Bu oğlan uzun bir süre okumuş ve vali olmuş. Kısa bir süre sonra oğlan, babasını yemeğe davet etmek istemiş, bir fermanla davet etmiş.

Yalnız vali, yemeklerinin hiçbirine tuz konulmasını istememiş. Yemekler hiç tuz konulmayarak hazırlanmış. Padişah geldikten sonra çok güzel bir sofra kurulmuş. Padişah ve adamları sofraya oturup yemek yemeye başlamış.

Padişah bakmış ki yemeğin hiç tuzu yokmuş. Diğer yemekleri de tatmış fakat onlarda da hiç tuz yokmuş. Padişah, tuz koymayı galiba unutmuşlar, diye düşünürken vali içeriye girmiş. Herkes ayağa kalkmış. Padişah şaşırmış:

— Nasıl olur? Bu vali benim küçük oğlum, demiş ve oradakiler de:

— Bu bizim valimiz, demiş.

Baba oğul, sohbet etmeye başlamışlar. Padişah, oğluna yemeklerin tuzunun unutulduğunu söylemiş. Vali:

— Hayır, unutulmadı. Ben koymalarını istemedim; çünkü senin tuzu sevmediğini söyledim, demiş.

Padişah yemeklerin tuzsuz olmayacağını, tadının olmadığını söyleyerek oğluna:

— Şimdi anladım, demek ki diğer oğullarım beni bugüne kadar kandırmışlar ama sen gerçekten seviyormuşsun, demiş ve sarılıp gözlerinden öpmüş.