Yılan Şehzade
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Evvel zaman içinde, taa eskiden... Bir padişah varmış. Bunun çoluk çocuğu olmamış.

— Benim neden çocuğum olmuyor, diye üzülür, ağlarmış.

— Çocuğum olsun da ne olursa olsun, diye dua edermiş.

Bir gün yolda giderken, aksakallı bir adama denk gelir. Aksakallı adama anlatır:

— Böyle böyle benim çocuğum olmuyor. Çocuğum olsun da ne olursa olsun.

Aksakallı adam:

— Allah sana çocuk verecektir, üzülme, der, gider.

Aradan az geçer, uz geçer padişahın ailesi hamile kalır. Zaman geçer. Doğum zamanı gelir. Doğum için ebeler çağırırlar. Doğum olur; ama padişahın karısı bir karayılan doğurur. Padişah çocuğunun yılan olduğunu duyunca duası aklına gelir. Yalnız bu karayılanı odanın içinde hiç kimse elde edemez. Bu yılan oraya kimseyi sokmaz. Gelen ebeyi de bu yılan sokup öldürür.

— Bunu kim elde edebilir, diye düşünürler.

Derken:

— Falan yerde bir üvey kız var. Bir de o kızı getirelim. Belki o bu çocuğu, karayılanı, ele geçirebilir, diye onlara bir haberci gönderirler.

Bu kız, bir çiftçinin kızıdır. Çiftçinin ailesi doğumda ölür. Bir kız çocuğu dünyaya getirir. Babası çocuğu beslemeye verir. Başkasına baktırır. Orada çocuk bir iki yasına gelir. Bu arada adam da evlenir. Evlenince çocuğu bakıcıdan alıp eve getirir. Yalnız ailesi bu çocuğun eve gelmesine razı olmaz; ama bir şey de diyemez. Yalnız kıza etmediğini koymaz. Kız da ne yapsın? Sabredip çeker!... Haberciler bu kıza varırlar.

— Padişah karayılanı ele geçirmen için seni istedi, derler. Padişahın emri bu, mecbur gideceksin... Ya gidersin ya da öleceksin!... Adamlarla birlikte yola düşerler. Yolda aklına annesi gelir. Mezarlıktan geçerken adamlardan izin isteyerek annesinin mezarının basına varır.

— Anneciğim, böyle böyle padişahın ailesi doğum yapmış. Bir karayılan doğurmuş. Yalnız bir türlü elde edemiyorlarmış. Varanı sokuyor, varanı sokuyormuş. Ellerinden hiçbir şey gelmiyormuş. Şimdi bu karayılanı elde etmem için beni çağırdılar. Ne yapayım, diye söyleyip ağlar.

Annesinin mezarından bir nida gelir:

— Yavrum, bir camekândan kafes yaptıracaksın. Dışarıdan içi görünecek.  Bunun içine bir bardak süt koyacaksın. Bu karayılan seni sokmaya geldi mi, hemen bu kafesi yılanın önüne tut. O kafesin içindeki sütü görünce, içmek için hemen oraya girecek. O zaman kafesin kapısını hemen kapatacaksın.

Üvey kız padişaha haber yollar:

— Böyle böyle bir kafes yaptıracaksın. Ben o zaman geleceğim.

Padişah marangozları çağırır; dışarıdan içi görünecek, böyle böyle bir kafes yapmalarını söyler. Uzatmayalım. Kafes yapılır. Üvey kızı çağırırlar. Kız gelir. Karayılanı ele geçirmek için kafesin içine süt koyarak içeriye girer. Yılan kızı sokmaya yönelince kafesi ona doğru tutar. Yılan sütü içmek için kafese giriverir. Kafesin kapağını örter. Böylece yılanı ele geçirir. Tabii bu yılan bir padişah çocuğu, bir şehzade… Tabii ki beslenecek, bakılacak!

— Bu işi kimse yapamaz. Yapsa yapsa üvey kız yapar, derler.

Bu yılanın bakımını, beslenmesini, bu kıza verirler. Neyse padişah, yükte hafif, pahada ağır ne varsa emeğini verir. Bu kız orada bu yılanın bakımını yapar. Yemeğini yedirir. Öyle ya evlat bu, atmak olmaz! Neyse dururken bu çocuk yedi yaşına gelir. Bu bir padişah evladı şehzade, okutulacak. Cahil duracak değil ya. Padişah hocalar bulup getirir. Kimse bu yılanın yanına yanaşamaz. Yanaşmaya çalışan hocaları da, yılan şehzade kafesten çıkıp sokar. Bunu okutacak bir hoca bulamazlar. Bir çare düşünürler. Vezirlerden birinin aklına yine bu kız gelir.

— Padişahım, kim ele geçirdiyse hocası da o olacak, der.

Yine kızın kapısına dayanırlar. “Bu karayılanı sen okutacaksın.” derler. Kız tekrar annesinin mezarına varır:

— Anneciğim, anneciğim! Şimdi de ‘Padişahın ailesinin doğurmuş olduğu, karayılanı sen okutacaksın.’ dediler. Gitmesem de olmayacak. Ben bunu şimdi nasıl okuturum, diye söyleyip ağlar. Mezardan yine bir nida gelir:

— Kızım, gülden kırk değnek yapacaksın. Otuz dokuzunu bir eline, birini bir eline alacaksın. Yılanın kapısını açtığında, seni sokmaya hücum ettiğinde, birini vuracaksın, otuz dokuzuyla da dur yerinde diyeceksin.

Kız gelip kırk gül değneğiyle böyle, böyle yılanı okutur. Bir zaman sonra, yılan şehzadenin evlenme çağı gelir. Babasına:

— Babacığım ben evleneceğim. Evlenme çağım geldi, der.

Padişah, uygun bir gelin arayıp bulur. Getirir karayılan sokar öldürür. Böyle, böyle ne kadar gelin bulunduysa, bir türlü yılana yanaşamazlar. En sonunda, iş yine bu kızcağıza düşer. Kıza dünürler, elçiler gönderirler.

— Padişahımız seni oğluna istiyor, diye haber ulaşır.

Kız kararsız kalır. Öyle ya padişah gelini olacak; amma bu bir karayılan. Netsin, padişah isteği bu evlenecek tabi. Başka çare yok. Düğünler kurulur. Kız tekrar annesinin mezarına varır:

— Anneciğim, o karayılana ‘İlla seni alacağız’ diye padişah diktirdi. Ben şimdi ne yapayım? Ne işleyeyim? Bu karayılan ile nasıl geçineyim? Nasıl hayat süreyim? Benim halim ne olacak? Anacağım, bana bir çare, diye ağlar.

Mezardan yine bir nida gelir:

— Kızım, gerdek gecesinde o sana ‘Sevgilim soyun’ der. Sen de, ona: ‘Sen, soyunmadıktan sonra ben soyunmam.’ diyeceksin. O zaman o soyunacak. Sen evvelce bir güzel ateşini yakacaksın. O soyunarak üzerindeki deriyi değiştirdiğinde bu deriyi hemen alacaksın, ateşe atıp yakacaksın.

Düğün biter. Neyse gerdeğe girerler.

— Önce sen soyun!

— Yok, sen soyun, derken sonunda karayılan soyunur.

Soyunur soyunmaz kız, yılanın soyunduğu deriyi ateşe atar. Dönüp baktığında, karayılan ayın on dördü gibi bembeyaz güzel bir şehzade olur. Yılan, padişaha yakışır, güzel bir delikanlı oğlan olur. O günden bu güne, hayatlarını mesut bir şekilde sürdürüp giderler. Geçenlerde, beni de davet ettiler. Bir vardım çoluk çocuk olmuş. Gelin, damat, torun olmuş. Dünürleri olmuş. Bana da bir çayları kahveleri nasip oldu. Geçinip giderler.