Yedi Kardeş
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

YEDİ KARDEŞ

Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanların birinde yedi kardeş ile bir de kedileri yaşarmış. Bunlar durmadan birbirleriyle kavga eder dururlarmış.

Babaları, çocuklarının bu durumundan bıkmış. Hepsini birden evden kovmuş. Aralarında konuşmuş, karar almışlar. Dördü bir, üçü de bir olmuş, yola düşmüşler. Dördü bir arada olanlar gide gide bir köye varmışlar. Köyün girişinde bir arpa tarlası görmüşler.

Kardeşler:

— Kimin olursa olsun. Gelin, bu arpayı biçelim! Biçtikten sonra elbet sahibiyle fiyatı hususunda anlaşırız, demişler.

Arpayı biçmişler… Derken oradan bir atlı geçiyormuş.

Bunlara:

— Siz o arpayı biçtiniz; ama o arpa, devin arpasıdır, demiş.

Kardeşler:

— Olsun. Sen gidip deve; “Dört kişi arpanı biçti, gelsin fiyat konusunda anlaşalım diyorlar.” de, demiş.

Atlı, devin yanına gidip:

— Dört kişi senin arpanı biçti. “Gelsin, fiyat hususunda anlaşalım.” dediler, demiş.

Dev, bunların yanına gelmiş, ama fiyat konusunda anlaşamamışlar. Kardeşler, paralarını alamamışlar. Bunun için de devden intikam almayı düşünmüşler.

Bu arada bu dört kardeşten en küçüğünü öbür kardeşler hiç sevmiyormuş.

Bunlar, devden nasıl intikam alacaklarını düşünürken akıllarına devin meşhur atı gelmiş. Atı çalmaya karar vermişler. Bu işi de küçük kardeşlerinin yapmasını istemişler.

Küçük kardeş:

— Aman yapmayın!.. Ben at mat çalamam, dev beni yakalarsa yer, demiş.

Ama kardeşleri:

— Bu atı çalmazsan seni öldürürüz, demişler.

Bunun üstüne oğlan, eline, yüzüne kara sürmüş, simsiyah etmiş. Sonra da devin evinin etrafında dolaşmaya başlamış. Bir ara fırsatını bulmuş, atın bağlı olduğu ahıra girmiş. Bakmış ki at yedi zincire birden bağlı… Ata elini uzatır uzatmaz at, kişnemeye başlamış. Dev, atın kişneme sesini duyar duymaz doğruca ahıra gelmiş. Atın sağına, soluna bakmış, hiç kimseyi görememiş. Dev gidince oğlan, tekrar atın yanına gelmiş. At, oğlanı görür görmez yine kişnemiş. Dev, tekrar gelmiş, bakmış; ama kimseyi görememiş. Dev, yine çıkmış, gitmiş. Oğlan atın yanına varınca at yine kişnemiş. Derken dev üç sefer ahıra gelmiş. Her seferinde ahıra iyice bakmış, ama oğlan eline, yüzüne kara sürdüğü için onu bir türlü görememiş.

Meğer oğlan, atın yanına her gidişinde atın zincirlerinden birini çözüyormuş, sonra da kaçıp kazdığı bir çukura saklanıyormuş.

Böylece altı defa ahıra girmiş. Her defasında da atı bağırtmış. Tabii dev de her defasında ahıra girip hem ata hem de etrafa bakmış. Yine bir şey görememiş.

At yedinci defa kişneyince dev, eline bir değnek almış, ahıra gelmiş. Atına birkaç defa değnekle vurmuş.

Ona:

— Ne edepsiz bir atsın!.. Yemin önünde, suyun önünde, daha ne istiyorsun, demiş.

At, bu sözün üstüne kişnemeyi bırakmış. Dev, ahırdan çıkınca oğlan da ata binmiş, atı kaçırmış. Doğru kardeşlerinin yanına varmış.

Bu sefer kardeşleri:

— Bu, devin atını çalabildi. Gelin, bunu bu sefer de devin sazını çalması için gönderelim, demişler.

Küçük kardeşlerinin yanına gitmişler.

Ona:

— Devin çok güzel bir sazı var. Gidip bu sazı kaçıracaksın, demişler.

Oğlan:

— Yapmayın, etmeyin!.. Zaten devin atını çaldım. Bir de sazını çaldırmayın. Beni yakalarsa öldürür, demiş.

Kardeşleri inat etmişler.

— Eğer bu sazı çalmazsan asıl biz seni öldürürüz, demişler.

Oğlan, çaresiz kalmış. Sazı çalmak için devin evinin önüne gitmiş. Akşam karanlık olunca evin önünde dolaşmaya başlamış. Bakmış ki dev uyuyor. Hemen içeri girmiş, sazı kapmış, kaçmış. Getirmiş, kardeşlerine vermiş.

Kardeşleri kendi aralarında:

— Bu sefer de ölmedi. Gelin, onu yine yollayalım! Şimdi de devin altın yorganını çalsın, diye konuşmuşlar.

Gidip küçük kardeşlerine:

— Devin altından bir yorganı var. Git, onu getir de hep beraber içinde yatalım, demişler.

Oğlan:

— Aman, bana ne! Devin atını çaldım, sazını da çaldım, bir de yorganını çalarsam beni mutlaka yer, demiş.

Oğlan, öyle dese de kardeşleri ısrar etmişler.

— O yorganı çalmazsan asıl biz seni öldürürüz, demişler.

Çaresiz kalan oğlan, yine evin etrafında dolaşmaya başlamış. Ağaç dalından bir baston yapmış, dama çıkmış. Dev uyuyunca elindeki bastonla devin üstündeki yorganı almaya çalışmış. Fakat bir türlü becerememiş, bacadan devin üstüne düşmüş.

Dev, hemen uyanmış:

— Ooo! Ben seni gündüz arıyordum, gece elime geçtin. Yerde arıyordum, gökten düştün, demiş.

Oğlanı yakalamış, bağlamış.

Karısına dönüp:

— Hanım, bunu pişir de yarın akşam bir güzel yiyelim, demiş.

Oğlan, bunu duyunca:

— Beni yiyip de ne yapacaksın? Zaten zayıfım. Hele bana koyunlar, tavuklar, hindiler kes de yiyeyim! Yiyeyim ki kilo alayım, demiş.

Dev, karısına:

— Hanım, bu doğru söylüyor. Gel, ona ne kadar hayvanımız varsa keselim, yesin de kilo alsın, demiş.

Ne kadar hayvanları varsa kesmişler, pişirmişler, oğlana yedirmişler.

Bir zaman sonra dev, karısına:

— Ben filanca yere gidip geleceğim. Bu bıçağı al! Ben dönünceye kadar onu kes! Gelince beraber yeriz, demiş.

Dev, böyle dedikten sonra da evden çıkıp gitmiş.

Devin karısı, oğlana:

— Peki ya, ben seni nasıl keseceğim, diye sormuş.

Oğlan da:

— Beni çöz de sana beni nasıl keseceğini göstereyim, demiş.

Devin karısı, oğlanı çözmüş, bıçağı da ona vermiş. Oğlan, kadını bağlamış, kesmiş. Altın yorganı da almış, oradan kaçmış.

Dev, eve gelmiş ki karısı kesilmiş, yerde yatmıyor mu? Kendi kendine; “Bu sefer onu yakalarsam mutlaka yerim,” demiş.

Öbür taraftan yorganı kaçıran oğlan, götürmüş, kardeşlerine vermiş.

Kardeşleri; “Bu oğlan bizden hem daha kurnaz hem de daha açıkgöz… Onu hiçbirimiz sevmiyoruz. Onun için muhakkak ölmesi gerek! Ona öyle bir oyun oynayalım ki devin elinden bir daha kurtulmasın. Ondan, bu sefer de devi buraya getirmesini isteyelim. Eğer devi getirmeye giderse kesin ölür,” diye düşünmüşler.

Bunun üzerine küçük kardeşlerini yanlarına çağırıp:

— Bu sazı kaçırdın, ama onu bize kim çalacak? O sazı devden başkası çalamaz. Onun için gidip bize devi getireceksin, demişler.

Oğlan da:

— Ben devin atını, sazını, yorganını çaldım, karısını da öldürdüm. Dev, beni yakalarsa yer, demiş.

Ama kardeşleri:

— Devi bize getirmezsen biz seni öldürürüz, demişler.

Oğlan, çaresiz, bu isteklerini de kabul etmiş. Önce üstüne uzun bir elbise giymiş. Sonra yüzüne, gözüne karalar sürmüş. Eline de birkaç parça bez almış, yola koyulmuş. Devin bulunduğu mağaranın önüne gelmiş. Mağaranın etrafında dolaşmaya başlamış.

Dev, içeriden oğlanın ayak seslerini duyunca:

— Evimin arkasında kim var, diye bağırmış.

Oğlan da:

— Benim! Benim! Senin eşyalarını çalan, karını öldüren adam öldü. Ona kefen dikmek için bez topluyorum. Senin yanında bez yok mu? Varsa ver de hayrına ona bir kefen dikeyim, demiş.

Dev:

— Bezim yok, ama çuvalım var, demiş.

Oğlan, devden çuvalı almış.

Deve:

— İyi, ama ben onun ölçüsünü nasıl alacağımı bilmiyorum, demiş.

Dev:

— Boyu uzun muydu, demiş.

Oğlan:

— Boyu seninki kadardı. Bu çuvalın içine gir! Eğer çuvala sığarsan demek ki o da sığar, demiş.

Dev de:

— Tamam, demiş.

Dev, çuvala girmiş. O çuvala girer girmez oğlan da çuvalın ağzını bağlamış. Devi sırtlamış, kardeşlerinin yanına getirmiş.

Oğlan, çuvalın içindeki deve:

— Benim kim olduğumu biliyor musun, diye sormuş.

Dev de:

— Şimdi biliyorum. Sen, ocağımı yıkan adamsın, demiş.

Oğlan, çuvalı yere bırakmış. Kardeşleri çuvalın ağzını açmaya cesaret edememiş, kaçmaya başlamışlar. Bunun üstüne oğlan, çuvalın ağzını açmış, kaçmış. Az ileride bulunan iki kayanın arasına saklanmış. Dev, çuvaldan çıkmış, oğlanın kardeşlerini yemiş. Onları yedikten sonra orada bulunan kediyi de yemek için kovalamış. Kedi kaçmış, oğlanın saklandığı kayanın arkasına dolanmış.

Bunu gören dev:

— Ooo! Demek sen de buradasın. Peki, seni buradan nasıl çıkarabilirim, demiş.

Oğlan:

— Evet, ben de buradayım. Beni buradan çıkartmak istiyorsan geriye doğru git, hızla kayanın üstüne doğru gel, başınla kayaya vur! Böylece kaya yarılır, ben de çıkarım. Sen de bizi yersin, demiş.

Dev:

— Tamam, demiş.

İki defa arka arkaya gitmiş. Sonra da hızlıca koşmuş, başını kayaya vurmuş. Kaya, oğlanın dediği gibi yarılmış.

Oğlan:

— Bir defa daha vurursan kaya tamamen yarılır. Sen de bizi yersin, demiş.

Dev, tekrar hızla koşmuş, kafasını kayaya vurmuş. Bu sefer kafası yarılmış, ölmüş.

Oğlan, saklandığı yerden çıkmış. Kedisini kucağına almış, eve gelmiş. Kedisiyle beraber mutlu mesut yaşayıp gitmişler...