umutphp/masallar huggingface dataset:
Cadının Sihirlediği Geyik
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

     Bir varmış, bir yokmuş. Zaman, zaman içinde; kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, horozlar imam iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Babam düştü beşikten, anam düştü eşikten, anam kaptı maşayı, babam kaptı küreği, gösterdiler bana kapının ardındaki köşeyi…

     Vakti zamanın birinde fakir bir çobanla kızı varmış. Bunlar kıt kanaat ama mutlu mesut yaşarlarken evlerine bir kadın gelmiş. Kızı oğluna istemiş.

Çoban bu kadını evinden kovmuş. İyi kalpli kızı bu duruma hiç anlam verememiş. Günler aylar geçmiş. Kız annesinin mezarını ziyarete gittiği sırada o kadın ortaya çıkmış. Kıza onu sevdiğini, gelini olmasını istediğini anlatmış. Kız da kadından babası için özür dilemiş.

Sohbet iyice koyulaşınca da kadın tuhaf bir meyve çıkarıp kıza ikram etmiş. Kızın yemesiyle bayılması bir olmuş. Meğer bu kadın bir cadıymış. Kızı sihirli küpüne bindirip göl içindeki sarayına getirmiş, kendisi de ortadan kaybolmuş.

Bu saray çok ama çok güzelmiş. İçinde her telinden bin bir ses çıkan çalgılar, bin bir renkte hayvanlar varmış. Kız başlarda çok üzülüp ağlamış ama sonra durumu kabullenmeye başlamış. Saray göl içinde olduğundan dışarı çıkamıyormuş.

Cadının olmadığı bir gün sarayı gezmeye başlamış. Bodrum katında bin bir tane küçük kapı görmüş. Her kapı ilginç yerlere açılıyormuş. Neyse lafı uzatmayalım. Kız odanın birinde, küçük bir kutu içinde iki kıl bulmuş. Bu kılları birbirine değdirince bir balık çıkagelmiş. Kıza:

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Kız da cadıdan kurtulmak istediğini söylemiş. Kızın sözünü bitirmesiyle kendini ormanda bulması bir olmuş.

Kız nereye geldiğini anlamaya çalışırken bir geyik görmüş. Geyik, kıza yaklaşıp bu ormanda ne aradığını sormuş. Kız da ağlayarak başından geçenleri anlatmış. Geyik, kıza korkmamasını, onu hep koruyacağını söylemiş.

Bunlar hep birlikte gezmeye başlamışlar. Geyikle birlikte yiyecek buluyorlarmış hatta oyunlar bile oynuyorlarmış.

Yine bir gün birlikte gezerlerken bir avcı görmüşler. Kız avcıdan yardım isteyeceğini söylemiş. Geyik bu avcının kötü biri olduğunu söyleyip kızı vazgeçirmiş.

Avcı ertesi gün yine gelmiş. Ama bu sefer geyiği görmüş. Onun güzelliğine, boynuzlarının büyüklüğüne hayran olmuş ve onu yaralamış. Neyse ki geyik hızlı davranmış ve kaçmış.

Kız onun bu hâlini görünce çok üzülmüş, feryat figan etmiş. Günlerce ona bakmış. Her gün ormandan yiyecek bulmuş, şifalı otlardan toplamış. Annesini ona küçükken öğrettiği merhemlerden yapmış da geyiği iyileştirmiş.

Kızın ormana gelişinin kırkıncı gününde geyik birden insan oluvermiş. Meğerse bu geyik cadı tarafından sihirlenmiş bir padişahmış. Bir kız, onu geyik hâliyle sever ve ondan kırk gün ayrılmazsa büyü bozulurmuş.

Kız, padişahı görür görmez âşık olmuş ama bu duruma da çok şaşırmış. Geyik ona başından geçenleri anlatmış. Sonra som altından saraylarına gelmişler, kırk gün kırk gece düğün yapıp muratlarına ermişler.
Aç Kurt
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

Aç Kurt

Bir varmış, bir yokmuş… Bir topal kurt günün birinde aç kalınca, “Bugün yoluma koyulayım da şu karnımı doyurayım.” der.

İlk önce bir keçi yavrusuna rast gelir. Kurt:

      — Seni yiyeceğim, deyince keçi:

      — Ben sana yetmem, üçü beş olayım da öyle ye, der.

Keçi, üçü beş olayım diye oynarken kaçıp sürüye karışır ve kurt yine aç kalır. Kurt, yolda giderken bu sefer de bir koyuna rast gelir:

      — Seni yiyeceğim, deyince koyun:

      — Ben sana bir kere oynayıvereyim de ondan sonra beni ye, der.

Koyun oynuyorum derken, kurdu şaşırtarak kaçar. Koyun, sürüye karışınca kurt yine aç kalır.

Kurt, üçüncü sefer de bir eşeğe rast gelir:

      — Seni yiyeceğim, deyince eşek:

       — Benim haftaya sahibimin düğünü var. Örtü döşek taşıyacağım, beni sonra ye, der.

Kurt, eşeği de yemekten vazgeçer. Dördüncü sefer de bir katıra rast gelir. Kurt:

      — Katır seni bugün yiyeceğim, karnım çok aç, der.

Katır:

      — Sahibime demeyince ben kendimi sana yedirmem. Sahibimin hatırı kalır, der.

Kurt, katırı da yiyemeyince, yoluna devam eder. Sonra biraz daha ilerleyip bir ata rast gelir:

      — Bugün seni mutlaka yiyeceğim, deyince at:

      — Arkamda barat var, der.

Kurt, baratı almak için atın arkasına eğildiğinde, at çifteyi vurunca, kurt fırlayıp dereden aşağı yuvarlanır. Daha sonra kendine gelince bir tepeye çıkıp ağlamaya başlar. Aklına ilk önce keçi gelir:

      — Buldun bir keçi,

          Neme lazım üçü beşi,

          A kahpeoğlu,

         Sürü sahibi mi olacaktın?

Sonra aklına koyun gelir:

      — Buldun bir koyun,

          Neme lazım oyun moyun,

          A kahpeoğlu,

         Niye karnını aç durdurdun?

Sonra aklına eşek gelir:

       — Buldun bir eşek,

           Neme lazım örtü döşek,

           A kahpeoğlu,

          Gelin güyo mu olacaktın?

Sonra aklına katır gelir:

       — Buldun bir katır,

           Ne sayıyorsun hatır,

           A kahpeoğlu,

          Köye kaymakam mı olacaktın?

En sonunda da aklına at gelir:

       — Buldun bir at,

           Neyine lazım berat merat,

            A kahpeoğlu,

           Mahkeme mi kuracaktın? der.

Böylelikle kurt yine aç kalır ve diğer hayvanlar da kurnazlıklarının sayesine kurtulurlar.
Hıdılı ile Dıdılı
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

“Hıdılı” ile “Dıdılı” isimli iki kuş birbirleriyle en çok kim yiyecek bulacak diye iddialaşmışlar. Hıdılı bir dağ başına konup oradan bir çöp almış. Çöple birlikte uzak diyarlara uçup bir evin bacasına konmuş. Evdeki kadın tandırda ekmek yapmak için hazırlık yapıyormuş. Kadının yanına gelen Hıdılı kadına:

— Şu çöpü tut, ben çalılıkta ötüp geleyim, demiş ve oradan uzaklaşmış.

Kadın saatlerce Hıdılı’yı beklemiş ama kuş gelmemiş. Sonunda kadın tandırı yakınca çöpü de içine atmış. Bir köşede kadını izleyen Hıdılı gelmiş, çöpünü istemiş. Kadın çok beklediğini gelmeyince çöpünü yaktığını söylemiş. Hıdılı:

— O zaman o yana giderim, bu yana giderim, ekmeğini alır, kaçarım, demiş. Hıdılı o yana gitmiş, bu yana gitmiş, bir ekmek alıp kaçmış. Ekmek ile beraber uçarken bir çobanı görmüş. Çobana:

— Ekmeğimi tut, ben şu çalıda ötüp geleyim, demiş.

Ekmeği alan çoban beklemiş. Hıdılı bir türlü gelmemiş. Acıkan çoban ekmeği yemiş.  O sıra Hıdılı gelip ekmeğinin nerede olduğunu çobana sormuş. Çoban acıkıp ekmeği yediğini söylemiş. Bunun üzerine Hıdılı:

— O yana giderim, bu yana giderim, bir kınalı koçu alıp kaçarım, demiş.

Hıdılı o yana gitmiş, bu yana gitmiş, bir kınalı koçu alıp kaçmış. Koçla beraber uzak diyarlara giden Hıdılı yolda bir düğün alayına rastlamış. Onlara:

— Koçumu tutun, ben şu çalılıkta ötüp geleyim, demiş.

Düğüncüler kuşu beklemiş ama gelen giden olmuyormuş. Sonunda düğüncüler koçu kesip düğün yemeği yapmışlar. Diğerlerinde olduğu gibi Hıdılı bunları da izliyormuş.

Olanları görünce düğüncülerin yanına gelip koçunu istemiş. Düğüncüler koçu kesip yemek yaptıklarını söylemiş. Bunun üzerine Hıdılı:

— O yana giderim, bu yana giderim, gelini alıp kaçarım, demiş.

Hıdılı o yana gitmiş, bu yana gitmiş, gelini alıp kaçmış. Gelinle beraber bir dağa gelen Hıdılı, Dıdılı ile orada buluşmuş. Dıdılı’ya ne bulduğunu sormuş. Dıdılı hiçbir şey bulamadığını söylemiş. Dıdılı sormuş:

— Sen ne buldun?

 Hıdılı, Dıdılı’nın elinden tutup halay çeke çeke:

— Dın dın dın! Bir çöp verdim ekmek aldım, bir ekmek verdim kınalı koç aldım, bir kınalı koç verdim gelin aldım. Dın dın dın, demiş
Kurnaz Tilki
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Kurnaz Tilki

Bir varmış bir yokmuş. Bir tilki varmış, yola gidiyormuş. Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş. Bir altı ay güz gitmiş. Önüne bir tavuk gelmiş.

— Nereye gidiyorsun Tilki Paşa, dermiş.

— Hacca gidiyorum, demiş.

— Beni de götürür müsün, dermiş. Onu da almış götürmüş. İleri gitmiş gitmiş. Bir kaza rast gelmiş.

— Nereye gidiyorsun Tilki Paşa, demiş.

— Hacca gidiyorum, demiş.

— Beni de götürür müsün, dermiş.

— Ya götürürüm, demiş. Varmış varmış gitmiş. Bir bağırtlağa* rast gelmiş.

— Nereye gidiyorsun Tilki Paşa, demiş.

— Hacca gidiyorum, demiş.

— Beni de götürür müsün, dermiş.

— Götürürüm, demiş. Onu da almış götürmüş varmış varmış, bir deliğin ağzına koymuş. Sabah olunca tavuk demiş ki:

— Haydi Tilki Paşa sabah oldu. Hacca gidelim, demiş.

— Yok, öğle olsun, gün göbeğime düşsün, seni de yiyeyim, öyle gidelim, demiş. O gün onu pişirmiş yemiş. Evvelki gün olmuş. Kaz da:

— Haydi tilki Paşa sabah oldu gidelim, demiş.

— Yok, öğle olsun gün göbeğime düşsün seni de yiyeyim öyle gidelim, demiş. Onu da o gün yemiş, kala kala bağırtlak kalmış.

— Haydi Tilki Paşa sabah oldu gidelim, demiş.

— Yok öğle olsun öğle olsun gün göbeğime düşsün, seni de yiyim öyle gidelim, demiş.

— İyi tamam beni yiyecek misin, dermiş.

— Yiyeceğim, demiş.

— Deliğin ağzına gel, beni ağzına al, adımı de beni ye, demiş. Tilki deliğin ağzına gelmiş. Bağırtlağı ağzına almış. “Bağırtlak” deyince pırr uçmuş gitmiş. Tilki de:

— Hay vah! “Bağırtlak” demeseydim “çığırtlak” deseydim seni de yeseydim, demiş.

*bağırtlak: Orta büyüklükte, eti sevilen bir cins göçebe ördek, bozkır tavuğu
Kedi ile Aslan
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Bir gün ormanlar padişahı aslan ormanda dolaşıyormuş. Bir kedi görmüş, kediye gülmüş. Kedi de:

— Ne gülüyorsun, ben senin dayınım, demiş. Aslan daha fazla gülmüş ve:

— Sen mi benim dayımsın? Ha hay… demiş. Bunun üzerine Kedi:

— Hele bir insan eline düş de o zaman gör, demiş. Aslan gülüp geçmiş.

Bir zaman sonra aslan ormandan sıkılmış. Biraz da dışarıda dolaşayım, kısmetimi arayayım, demiş. Ormanın dışında dolaşırken bir çiftçiyi görmüş. Görmüş ki çiftçi öküzü ile çift sürüyor. Tam hazırlanmış, öküze saldıracakken çiftçi görmüş.

— Dur Aslan kardeş, ne yapıyorsun, demiş. Aslan da:

— Ne yapayım, o benim kısmetim. Öküzü yiyeceğim, demiş. Çiftçi korkmuş.

— Dur Aslan kardeş, kıyma ona. Onu yersen ben ne yaparım, demiş. Aslan:

— Ben anlamam, ne yaparsan yap. Ben açım ve onu yiyeceğim, demiş. Bunu üzerine çiftçi düşünmüş, Aslan’a:

— Gel etme Aslan kardeş, açsan ben sana körpesinden bir koyun getireyim, sen onu ye. Ama bir tek öküzüm var, ona dokunma, demiş. Bunun üzerine Aslan biraz düşünmüş ve:

— Olur, bari git getir, koyunu yiyeyim, demiş. Çiftçi sevinmiş ama bir kurnazlık düşünmüş hemen.

— Aslan kardeş, ben koyunu getirmeye gidince sen benim öküzümü yersen, anlaşmayı bozarsan ben ne yaparım, demiş. Aslan da:

— Ee! ne yapayım canım, inanırsan inan, demiş. Çiftçi de:

— Yapma aslan kardeş, sen koskoca aslansın nasıl olsa… Gel seni şu iple şu ağaca bağlıyım, koyunu alıp gelince çözerim. Sen de koyunu afiyetle yersin, demiş. Aslan düşünmüş. Kendine çok güveniyor ya hani.

— Dediğin gibi olsun, bağla bakalım, demiş. Hemen çiftçi aslanı ağaca sıkıca bağlamış, eline kocaman bir sopa almış ve aslana vurmaya başlamış. Aslan:

— Ne yapıyorsun? Seninle böyle mi anlaştık, demiş. Çiftçi:

— Ne yapayım? Ben sana böyle davranmasam, sen ya koyunu ya da öküzü yiyecektin, demiş. Aslanı dövmeye devam etmiş. Aslan da inleyerek:

— İnsan eline düşüp kendini beğenmiş bir aslan olacağıma, ormanda gezinen bir kedi olsaydım keşke, demiş.

Oradan kurtulduktan sonra da bir daha ne kimseyle dalga geçmiş ne de kibirlilik yapmış. Ormandan da bir daha dışarı çıkmamış.
Bedavacı Keçi
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Zamanın birinde bedavadan geçinen bir keçi varmış. Bu keçi herkesin malını çalar. Hırsızlıkla hayatını sürdürürmüş.

Bir gün yine bir sokaktan geçerken keçi, burnuna gelen kokuya doğru yönelmiş. Bakmış ki pencere önünde iki tane taze çörek var. Birisini çalmış.

Ertesi gün yine aynı yere gidip yine aynı çörekten birini daha çalmış. Keçi bunu adet haline getirmiş. Her gün gider, iki çörekten birini çalarmış.

Çöreklerinin çalındığını gören yaşlı kadın, bir gün çörekleri yine pencereye koymuş ve pencerenin altına saklanıp, keçinin gelmesini beklemiş. Keçi yine gelip tam çöreği çalarken, nine keçinin sakalını tuttuğu gibi koparmış.

— Nine sakalımı ver! Nine sakalımı ver! Nine:

— Eğer bana bir adet çörek getirirsen. Sana sakalını veririm. Keçi hemen çörek bulmaya çıkmış. Fırına gitmiş.

— Fırıncı kardeş! Fırıncı kardeş! Ne olur bana bir çörek ver. Nine sakalımı vermiyor. Fırıncı:

— Eğer bana un getirirsen, sana çörek yapıp vereyim. Keçi koşmuş değirmene.

— Değirmenci kardeş! Değirmenci kardeş! Ne olur bana un ver. Değirmenci:

— Eğer bana buğday getirirsen, sana un yapıp vereyim. Keçi koşmuş tarlaya.

— Toprak kardeş! Toprak kardeş! Ne olur bana buğday ver. Toprak:

— Eğer beni ekip, sulayıp, bir sene bana bakarsan, sana buğday veririm.

Keçi buna razı olmuş. Hasat etmiş. Buğdayı değirmene götürmüş. Değirmenci, buğdayı una çevirmiş. Keçi unu almış, fırına götürmüş. Fırıncı unu çörek yapmış. Keçi çöreği almış, nineye götürmüş. Nine keçinin sakalını geri vermiş.

O gün bu gündür keçi bir daha hırsızlık yapmamış.
Kurda Ders Veren At
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir keçi ile bir koyun arkadaş olmuşlar. Bir gün kırlara otlamaya çıkmışlar. O sırada yanlarına bir kurt gelmiş. Kurt, koyuna:

— Sevgili koyun kardeş! Ne kadar da besili görünüyorsun. Kim bilir etin ne kadar lezzetlidir. Ben seni yiyeceğim, demiş. Koyun çaresiz boynunu bükmüş ve şu karşılığı vermiş:

— Eline düşmüşüm bir kere. İstersen elbette beni yiyebilirsin. Ama beni yemeden önce sana bir pehlivanlık gösterisi yapayım. Ondan sonra istediğin zaman, istediğin şekilde beni yiyebilirsin, demiş.

Aç kurt koyunun bu isteğini kabul etmiş. Koyun başlamış hoplamaya zıplamaya, yerlerde yuvarlanmaya. Bu arada kurt uyuyakalmış. Koyun da kaçıp gitmiş.

 Bir müddet sonra gözlerini açtığında koyunun olmadığını görmüş kurt. Beklemiş koyunu. Bir türlü gelmemiş koyun. Keçiyi görmüş bir vakit sonra. Keçiye:

— Bana bak keçi kardeş! Arkadaşın kaçıp gitmiş. Ben de seni yiyeceğim, demiş. Keçi de:

— Aman kurt kardeş, yavrum var, onu emzirip geleyim, demiş. Hatta onu da getireyim, ikimizi birlikte ye, demiş. Kurt da bunu kabul etmiş. Keçi gitmiş fakat dönmemiş.

Kurt gene beklemiş beklemiş… Gelen yok. Sonra bir atı kestirmiş gözüne. Atın yanına gitmiş:

— At kardeş, seni yemek istiyorum, demiş. At ise ben padişahın atıyım, beni yersen çok büyük ceza alırsın, demiş. Kurt ise inanmamış buna. At ise nalımda padişaha ait olduğuma dair yazı var, okuma biliyorsan görebilirsin, demiş. Kurt:

— Nalını göster de görelim, demiş. Ata doğru yürümüş. At kendisini yemek isteyen kurdun alnına öyle bir tekme atmış ki kurt can çekişmeye başlamış. Bu arada kurdun ağzından şu sözler dökülmüş:

— Gittin, buldun bir koyun, neyine gerek senin oyun,

    Gittin, buldun, bir keçiyi, ne yapacaksın oğlağını,

    Gittin buldun bir at, neyine gerek naldaki yazı, padişaha vezir mi olacaksın?

Aç kurt bu sözlerini tamamladığında çoktan can vermiş. Böylece koyun, keçi ve at sırasıyla kurda iyi birer ders vermişler. Ama kurda en ağır dersi at vermiş. Aç kurdu canından etmiş.
Oduncu ve Aslan
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir zamanlar bir oduncu bir de aslan varmış. Adamın biri odun kesmek için ormana gitmiş. Bir ağacın yanına gelmiş. Tam ağacı kesmiş, devirecekken yanına bir aslan gelmiş ve:

— Ademoğlu niye geldin buraya? Ne yapıyorsun, diye sormuş. Adam:

— İşte şu gördüğün ağacı kesiyorum, demiş. Aslan:

— Ben bu kuvvetimle bu ağacı deviremiyorum da sen nasıl devireceksin, demiş. Adam:

— Ben çok güçlüyüm, kuvvetliyim, demiş. Aslan:

— Eğer o kadar güçlüysen gel ikimiz dövüşelim de hangimizin güçlü olduğunu görelim, demiş. Adam:

— Peki. Dövüşelim, demiş. İkisi dövüşürken adam:

— Kuvvetim evde kalmış, gidip onu getireyim, demiş. Aslan:

— Peki. Git getir, yoksa eğer yenilirsen, kuvvetimin yarısı evdeydi, der yenilgiyi kabullenmezsin, demiş. Adam kuvvetinin yarısını getirmek için bir yere saklanmış ve tekrar geri gelmiş. Aslan:

— Gücünü alıp geldin mi, demiş. Adam:

— He alıp geldim, demiş. İkisi tekrar dövüşmeye başlar başlamaz adam:

— Aslan kardeş, şimdi de kuvvetimin birazı evde kalmış, alıp geleyim, demiş ve gitmiş biraz sonra yoldan geri dönüp gelerek:

— Sakın kaçıp gitme ha, demiş. Aslan:

— Yok. Ben kaçmam, özüm sözüm birdir, demiş. Adam:

— Yok. Ben sana inanmıyorum, en iyisi seni bağlayıp gideyim, demiş. Aslan:

— Peki. Bağla, demiş ve kendini bağlatmış. Adam onu sıkıca bağlamış, ağaçtan bir değnek koparıp, aslana vurmaya başlamış. Aslan:

— Sevgili insanoğlu bana vurma bundan böyle bir daha insanoğlu ile karşılaşmam, diyerek yalvarmaya başlamış.

Adam aslanın yalvarışına bakmadan vurmaya devam etmiş. O sırada bir kaplan çıkıp gelmiş. Bu durumu görünce de korkup ağaca çıkmış. Demiş ki:

— Ey aslan! Bu insanın sana vurmasına neden izin veriyorsun? Aslan:

— Aklın varsa insanlarla karşılaşma! Seni de bağlayıp döverler, demiş.

Kaplan da kaçmaya başlamış. Adam da aslanı bırakmış ve ağacı kesmeye devam etmiş.
ÇOBAN İLE TİLKİ
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Deve tellallık ederken, eşek hamallık ederken ülkenin birinde fakir bir çoban varmış. Çoban davar yayladığı bağa üzüm ekermiş. Her yıl üzüm daha olgunlaşsın diye beklerken birileri yermiş. Yiyen de tilkiymiş. Çoban bir gün onu yerken yakalamış. Tilki de:

— Beni öldürme sana padişahın kızını alırım, demiş. Çoban da öldürmekten vazgeçmiş.

Biraz zaman geçmiş, Çoban tilkiyi sıkıştırmaya başlamış. Tilki kafasında bir tezgah kurmuş. Padişahtan üçlük ölçmek için ölçeği istemiş.

Hizmetçi vermiş. Tilki ölçeği götürürken altına üçlük yapıştırıp öyle vermiş. Birkaç gün sonra yine gitmiş. Bu defa beşlik ölçmek için ölçeği istemiş. Verirken altına beşlik yaptırmış.

Padişah bu işe çok karışmış, tilkinin beyiyle tanışmak istemiş. Tilki de gidip dünür köşküne oturmuş. Padişah tilkinin beyinin çok zengin olduğunu düşünerek, kızını vermiş.

Bu defa da çoban yırtık elbiselerle nasıl güvey olacağını düşünürken tilki:

— Bundan kolay ne var. Denizin kenarına gidelim, sen soyunup suya girersin, ben kıyafetlerini atarım. Sonra beyim boğuluyor, diye bağırırım, demiş.

Çoban tilkinin dediğini yapmış. Tilki bağırmış. Padişah en iyi terzilerine güzel elbiseler diktirmiş. Çoban hayatında ilk defa böyle elbiseler giymiş, o yüzden tuhaf tuhaf bakmış. Padişah da çobanın beğenmediğini düşünerek, daha iyi elbiseler diktirmiş.

Düğün hazırlıkları başlatmış. Kıyafet sorunu bitti derken, ev sorunu başlamış. Tilki yine:

— Ondan kolay ne var, demiş. Padişahın askerlerinin önüne geçmiş, kırk haramilerin sarayına doğru yola koyulmuş. Biraz önden gitmiş ve kırk haramilere padişahın askerlerinin geleceğini söylemiş. Onlarda sarayı terk etmiş.

Tilki çobanı saraya koşmuş, kırk haramilerin eşyalarını askerlere dağıtmış. Askerler padişaha gidip çobanın çok zengin olduğunu söylemiş. Padişahın kızıyla çoban evlenmiş.

Aradan yıllar geçmiş. Tilki çobanın evine gitmiş. Padişahın kızından yiyecek bir şey istemiş. Kız korkmuş. Çoban da tilkiyi dövmüş.

 Tilki hemen intikam almak için kırk haramilere ve padişaha olanları anlatmış. Padişah gidip kızını, kırk haramiler de sarayı almış.

Tilkiye nankörlük eden çoban cezasını çekmiş. Yiyip içip eğlenmişler.
İyiliğin Mükafatı
(Karadeniz Bölgesi, Trabzon)

İyiliğin Mükafatı

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir ülkede küçük bir köyde çok güzel bir kız yaşarmış. Bu kızın bir de üvey babası varmış. Babası kızın güzelliğinin farkında olduğundan bundan faydalanmak istermiş. Derdi onun zengin bir adamla evlendirip hayatının geri kalanını daha rahat devam ettirmekmiş.

Gel gelelim kızın kendi gibi fakir ama çok mert yürekli bir sevdiği varmış. Kızın üvey babası kızı delikanlıya vermeye bir türlü yanaşmaz, ne zaman evlerine gelecek olsalar delikanlıyı ve ailesini evden kovarmış. Böylece uzun bir zaman geçmiş. Ama kızın üvey babası, kızı delikanlıya vermeye razı olmamış.

Bir akşam güzel kız ve delikanlı yine bir yerde buluşmuşlar, ayrılık ikisinin de canına yettiğinden birlikte çok uzaklara kaçmaya karar vermişler. Ertesi gün güzel kız ve sevdiği düşündükleri gibi yapıp kaçmışlar.

Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, sonunda bir ülkeye varmışlar. Burada önce kendilerine bir ev bulup yerleşmişler. Delikanlı avcılık yapmaya başlamış. Avladığı hayvanları pazara götürüp satıyor, kazandığı parayla da zor şartlarda da olsa geçinip gidiyorlarmış. Tek üzüntüleri memleketlerinden ayrı olmalarıymış.

Bu hasret ikisini de çok üzüyormuş ama, ikisinin de elinden bir şey gelmiyormuş. Çünkü geri dönerlerse kızın üvey babası ikisinden birine bir kötülük yaparmış. Adamın derdi para olduğundan memleketlerine dönmenin tek yolu kızın üvey babasının istediği parayı vermekmiş. Ama onlar kendi hayatlarını zor devam ettiriyorlarmış.

Bir gün delikanlı pazardan dönerken, evlerinin önünde beyaz, uzun sakallı yaşlı bir adam görmüş, ona:

— Sizi tanımıyorum, ama aç olmalısınız. Lütfen içeri buyurun da bir şeyler yiyin, demiş.

Adam delikanlıyla içeri girmiş. Genç kız yemekleri hazırlayıp getirmiş. Hep birlikte yemişler. İkisi de yaşlı adam çok misafirperver davranmışlar. Delikanlı:

— Amca, bundan sonra istersen bizle birlikte yaşayabilirsin. Hem bize de babalık edip hasret olduğumuz ailemizin yerine geçersin, demiş.

Güzel kız da sevinçle bunu onaylamış. Bunun üzerine yaşlı adam elindeki bastonu yere vurmuş ve bir anda bir iyilik perisine dönüşmüş. Bu şekilde birçok insanın kapısına gidip hepsinden de kovulduğunu, bir tek onların böyle sevecen davrandığını anlatmış.

Onlardan gözlerini kapamalarını istemiş. Güzel kız ve delikanlı gözlerini kapatınca, iyilik perisi elindeki bastonu yine yere vurmuş ve gözlerini açmalarını istemiş.

Gözlerini açtıklarında kendilerini bir sarayda çok güzel elbiseler içinde bulmuşlar. Onları kendi ülkelerinin padişahı ve sultanı yaptığını söylemiş. Ülkeyi dürüstlük ve adalet içinde yönetmelerini söyledikten sonra bir anda kaybolmuş.

Genç kız ve delikanlı şaşkınlık ve mutluluğu bir arada yaşadıktan sonra, kızın kötü üvey babasını yakalatıp cezasını çekmesi için zindana attırmışlar. Mutluluk ve adalet içinde uzun yıllar yaşamışlar.
KÜÇÜLTEN ALET
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

Zamanın birinde, bir ormanda, aslanın biri bir kediyi yakalamış. Kediye:

— Ey kedi, sen benim cinsimden olmana rağmen neden böyle küçük ve korkaksın, diye bağırmış. Kedi ezilmiş, büzülmüş aklına bir kurnazlık gelmiş:

— Beni insanoğlu bu hâle getirdi, demiş. Aslan:

— Ne demek yani, diye sormuş. Kedi:

— İnsanoğlunun çeşit çeşit aletleri var. O aletleri ile beni bu hâle getirdi, demiş. Bunun üzerine aslan:

— Beni de insanoğlunun yanına götür beni de küçültsün de göreyim, demiş. Kedi bu istek karşısında çok korkmuş, aslanı vazgeçirmeye çalışsa da ikna edememiş.

Bunun üzerine kedi ve aslan ormanda uzun bir gezintiye çıkmışlar, uzun süre yürümüşler, bir ormancıya rastlamışlar.

Kedi, ormancıyı işaret ederek “işte insanoğlu” demiş. Aslan ormancının önüne çıkıp:

— Ey insanoğlu, duyduğuma göre sen benim cinsimi küçültüyormuşsun, deyince, ormancı bir aslana, bir yanındaki kediye bakmış ve “evet” demiş. Bunun üzerine aslan:

— Haydi beni de küçült de göreyim demiş, demiş. Ormancı:

— Tamam küçültürüm ama aletlerim yanımda değil, demiş. Aslan:

— Nerede, demiş. Ormancı:

— Köyde, diye cevap vermiş. Aslan kükreyerek:

— Demek beni kandırmak istiyorsun. Korkudan köye gidip bir daha gelmeyeceksin değil mi, demiş. Ormancı gülerek:

— Hayır, benim esas korkum, köye aletlerimi getirmeye gidip de geri döndüğümde seni burada bulamamaktır, demiş. Aslan kükreyerek:

— Ne! Benim gibi bir ormanlar padişahına ha, demiş. Ormancı ise:

— Seni burada bir ağaca bağlayayım, ben gidip dönünceye kadar burada bağlı kal. Ancak bu şekilde içim rahat edecek, demiş.

Aslan ormancının bu teklifini kabul etmiş. Ormancı da aslanı bir ağaca sıkı sıkıya bağlamış. Ormancı gevrek gevrek gülerek:

— İşte benim aletlerim burada, demiş ve baltayı alarak sapı ile aslana vurmaya başlamış. Aslan yediği balta ile iç içe geçmiş. Ormancı aslanın kemiklerini bir güzel kırdıktan sonra ipleri çözmüş. Aslan, orada saklanan kedinin yanına sürüne sürüne gitmiş ve:

— Haklıymışsın kedi kardeş. İnsanoğlu beni de küçülttü, demiş.