Üç Kardeş
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

Vaktiyle bir padişahın üç oğlu varmış. Evlerinin önünde bir nar ağacı varmış. Bu narın vakti zamanında bir dev gelip bu narları alıp gidermiş. İkinci sene olmuş, büyük oğlu “Ben devi vururum.” diyerek elinde bir *tenvirle beklemiş. Dev geriden hıcıl hıcıl gelirken tenviri vuracak adam kaçarak donuna *terslemiş. Sonra öbür sene olmuş, bu üç kardeşin ortancası “Ben beklerim.” diyerek tenviri eline alıp nar gözlemeye başlamış. Dev geriden hızla gelirken o da kaçmış.

Sonra küçük kardeşine gelmiş sıra. “Sizin hiçbiriniz yapamadınız ve vuramadınız. Size delikanlı mı denir?” deyip nar beklemeye gitmiş ve geriden dev gelirken narın *çatuğuna çıkmış, nara uzanırken kolundan vurmuş. Dev sözünü tekrarlayıp:

— İnsanoğlu isen bir daha at, demiş.

O delikanlı da:

— Anam beni bir kere doğurdu. İki defa doğurmadı ki iki defa atsam.

Oradan dev gitmiş. Bu delikanlı da evine gelmiş. “Gördünüz mü bir kere? Biriniz bir dev vuramadınız.” diyerek üç kardeş, devin izini gütmeye gitmişler. Orada bir kuyunun başında, kan damlaya damlaya gelip oraya girdiğini sezmişler. Padişahın büyük oğlu:

— Benim belime bir urgan bağla, ben buraya gireyim. Yanıyorum, yanıyorum dersem, beni  yukarı çekin. Bu suretle sallandırın, demiş.

Sonra bu adamı sallandırmışlar. Oğlan kuyunun yarı beline varınca “Yanıyorum! Yanıyorum!” diyen acı bir ses işitmişler. O sırada yukarı çekmişler. Tekrar ortanca kardeş:

— Bir defa da beni sallandırın, demiş.

O da böyle yarı yerine varır varmaz acı sesle “Yanıyorum!” diye bağırmış. O sırada hemen onu da çekmişler. Gelmiş padişahın küçük oğlana sıra. “Zaten siz bir iş yapamazsınız!” diyerek kızmış ve:

— Beni sallandırın aşağıya, demiş. “Yanıyorum desem de, ölüyorum desem de beni çekmeyin yukarı” demiş ve kızmış.

Padişahın bu küçük oğlu tenviri eline almış. Kuyuya sallandırmaya başlamışlar. Kuyunun dibine bir adam boyu kalınca urgan erişmemiş. Bu delikanlı belinden bıçağı çekerek urganı kesmiş. Kuyunun dibine inmiş. Oradan bir kapı açılmış. Görmüş orada bir dünya güzeli. Bu delikanlıya:

— Sen niye geldin buraya? Burada dev var, seni yer, demiş.

Delikanlı:

— Nerede?

— Şurada. Üçüncü kapıda.

Bu delikanlı tenviri eline alıp o kapıyı açmış. Orada bir dünya güzeli daha görmüş. Demiş ki:

— Burada bir dev var. Neredeyse şunu bana göster.

Dünya güzeli:

—Sen ne diyorsun? Şimdi şu kapının içinde. Niçin hızlı konuşuyorsun? Duyarsa seni yer.

Sonra bu delikanlı tenvirini gözüne alıp o kapıyı açmış. Bakmış ki dev dünya güzelinin kucağında yatıyor.

— Niye geldin delikanlı? Demiş. Şimdi delikanlı:

— Seninle harp etmeye geldim, demiş. Dev kalkmış:

— Hamle et bakalım! Demiş.

— Ben hamle etmem. Evvela sen hamle et.

Dev bir hamle etmiş, o delikanlıyı yarı beline kadar yere geçirmiş. Bu kez de delikanlı hamle etmiş. Tenviri bir kere atmış. Kafasının bir yanından bir yanına geçmiş ve orada ölmüş. Bu kızları oradan almış, kuyunun dibine götürmüş. Yukarı, kardeşlerine bağırmış.

“Şu büyük kardeşimin!” deyip büyük kızı çekmişler yukarı. Sonra:

— Şu kız ortanca kardeşimin! demiş, onu da çekmişler yukarı. Şu da benim! Demiş.

Bu kızların üçünü de çıkarmışlar yukarı. “Bu delikanlı çıkmasın.” diyerek, kızları yukarı çıkarınca kuyunun üstünü kapatmışlar. Bu delikanlı orada kalmış. Oradan gerisin geriye dönmüş. O kapıdan dışarı çıkmış, orası da bir dünya. Bu delikanlı gide gide bir köye varmış. O köyde bir kadına misafir olmuş. Akşam olunca ekmeklerini yemişler. Biraz sonra başından geçenleri anlatmış. Bu kadından bir su istemiş. Suyun yüzüne bakmış ki delikanlı, bu su kurtlanmış. Kim bilir kaç aydanmış. Sonra kadına sormuş:

— Sizin her içtiğiniz su böyle midir?

Kadın:

— Ah oğlum, böyledir. İki ayda bir kere bir su kapıyoruz.  Köyümüzde bir dev var. Bu deve her gün bir insan kurban veriyoruz, öyle alıyoruz bu suyu.

— İyi ya! Ben de giderim sabahleyin, seninle birlik alırız suyu.

— Ay oğlum, dev seni yer!

— Yerse yesin. Ben bu suyu size müstesna yapacağım.

Sabahleyin olmuş, kadınla birlik bu da gitmiş su almaya. Bir de bakmış ki dev suyun yanında bekliyor. Sonra dev buna hamle etmiş, yarı yerine kadar yere gömmüş hızıyla. Bu delikanlı da deve hamle etmiş. Tenviri atmış, kafasının bir yanından bir yanına geçirerek devi orada öldürmüş. Kadınlara “Alın! İşte suyunuz, müstesna.” diyerek “Allah’a ısmarladık.” demiş. Sonra kadınlar söylemiş:

— Sen buradan gitme. Dile bizden dileyeceğini.

— Sağlığınızı dilerim.

— Şuradan beğendiğinden bir kız beğen de git.

— Ben bir şey istemem.

Oradan çekmiş gitmiş. Akşam olmuş, bir *damın içinde kalmış. Bir çamın dibine yatmış. Sabahleyin olmuş, kuşların bir ağacın doruğunda cıvıl cıvıl öttüğünü görmüş. Bu delikanlı kuşların cıvıltısına uyanmış. Kalkmış bakmış ki, dibinde koca bir ejderha görmüş. “Kuşları yiyecek!” demiş. Tutmuş, ejderhayı vurmuş orada. Sonra bu kuşların anası gelmiş. Bu kuş lisana gelip bu delikanlıya sormuş:

— Bu ejderhayı sen mi öldürdün?

— Ben öldürdüm. Öldürmeyeydim ağacın doruğundaki yavruları yiyecekti.

Bu ana kuş, delikanlıya söylemiş:

— Dile benden dileyeceğini, demiş.

O da:

— Yukarı çıkmak istiyorum. Yalnız benim söylediklerimi bulacaksın. Kırk tulumba su ve kırk tulumba et.  Bunları bulacaksın, demiş.

Onları gitmiş bulmuş, gelmiş. Kuşun bir kanadına su alıp bir kanadının üstüne kırk tulumba eti almış ve kendini de kanadının arasına sıkıştırmış.

Şimdi bunlar gitmişler başyukarı. Yukarı memleketine yanaşınca eti tükenmiş ve orada kalmış. Ne edeceğini şaşırmış. Sonra belinden bıçağını çekip baldırının etini kesmiş, kuşun ağzına vermiş. O sırada çıkmış yukarı dünyaya, varmış bir şehre. Orada bir terzi dükkânına girmiş. Başlamış çalışmaya.

Padişah bu dükkânın sahibini çağırmış ve:

— Bir kat elbise yapacaksın. Yaptığın elbise ceviz kabuğunun içine sığacak. Bunları yaparsan yaparsın. Yoksa seni cellat ederim, demiş.

Bu elbiseler yukarıda konuştuğumuz dünya güzeline yapılacakmış. Bu dünya güzeli bu terzi yanında duran delikanlıyla nişanlıymış. Dükkân sahibi dükkâna gelmiş ve bütün dükkâncılara ilan olmuş

— Bu elbise yapılır ama, bir kat elbise *cit kadar ceviz kabuğuna sığar mı, demiş ve düşünmüşler.

Bu dükkâncıya duran delikanlı demiş ki:

— Ben bu elbiseleri bulurum. 

Böyle deyince ustası buna kızmış:

—Ben beş yüz senelik terziyim. Sen dört günlük çırak… Nereden bulacaksın, demiş.

O da:

— Ben bulurum, demiş.

Hâlâ bunun sözüne inanmamış ustası. Sonra bu delikanlı ustasına demiş ki:

— Bu dükkânda kimse kalmasın benden başka. Bana yarın bu vakitlere kadar müsaade et.

Ustası bırakmış gitmiş. Kendisi yalnız kalmış dükkânda. Cebinden iki kıl çıkarıp kılları birbirine çakmış. Karşısına iki Arap çıkmış. Araplara demiş ki:

— Bir kat elbise bulacaksınız. Gayet hafif olacak ki ceviz kabuğunun içerisine sığacak.

Peki, deyip bırakıp gitmişler. On dakika sonra elbiseleri bulup gelmişler. Ustasına *çığırmış:

— Bak gördün mü? Benden bir şey ummuyordun. Bu elbiseleri al git padişaha ver. Seni cellattan kurtarsın.

Gitmiş bırakmış elbiseleri, padişah çok memnun olmuş. Şimdi, bu terzi dükkânındaki çırağın nişanlısının düğününü yapacaklarmış. Şimdi, ustası dükkâna gelmiş, çırağına söylemiş:

— Git padişahın düğününe.

Oğlan:

— Ben gitmem. Var sen git, demiş.

Ustası gitmiş düğüne. Delikanlı dükkânda yalnız kalmış. Kılları bir çakmış “Çabuk bana bir at bulacaksınız!” demiş, “Bu dünyada bulunmayan çeşitlere girecek.”

Biraz sonra at gelmiş. Delikanlı atına binmiş, kılıcını eline almış, gitmiş düğüne. Bu düğün padişahın oğluna olacak imiş. Hâlbuki evvelce bu delikanlının nişanlısıymış. Atına binip varınca, kız görünce sevgilisini bilmiş. Hâlbuki bu kızı verecekleri adam, bu delikanlının kardeşiymiş. Padişahın da oğluymuş. Arasından asırlarca yıl geçtiği için bunlar birbirlerini unutmuşlar. Şimdi düğüne başlamışlar.

Bu delikanlı varmış atıyla, at yarışına başlamışlar. Bu kız nişanlısını bildiği için ellerini kaldırıp boyuna dua etmekte imiş. “Bu at hepsini geçsin de beni ona versinler.” diyerek. 

Atları salıvermişler. On adım gitmeden bu delikanlının atı hepsini geçmiş. Kız, ona varacağına söz vermiş. Öbür nişanlısı “Beni bırakıp öte yandakine niçin varıyorsun?” diyerek kızın üstüne hücum etmiş.

Böyle olduğu gibi, bu taze delikanlı atını geriye çevirip, kılıcını çekip kızın nişanlısını ve babası padişahı kesmiş atmış. Bu oğlanın ortanca kardeşi “Sen niye kestin babamı, kardeşimi?” diyerek onun üstüne hücum etmiş. Tutmuş, kılıcı ona da vurmuş.

Bunlar hükûmete düşmüşler. "Sen bu padişahı ve padişahın oğlunu niye kestin?" Diye sormuşlar. O da şöyle cevabını vermiş:

— O benim nişanlımdı. Ben onun için asırlarca uğraştım ve çok harp ettim ve çok kanlar döktüm. Ben cellat olmalıyım ve bu nişanlımdan öyle kurtulmalıyım.

Padişah bunun sözüne hak verip “Kız senindir!” demiş ve üstüne nikâh kıyıp kırk gün kırk gece düğün etmişler.

Geçen gün gördüm hâlâ daha yaşıyorlardı.

 


 *tenvir: Balta türünden bir  alet.

*terslemek: İşemek; kaka yapmak.

*çatuk: Yol, ağaç gibi ikiye ayrılan şeylerin ayrılma yeri, çatal.

*dam: Ahır.

*cit kadar: Küçücük, minnacık.

*çığırmak: Seslenmek, çağırmak.