Helvacı Güzeli
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Helvacı Güzeli

Bir adam varmış. Hacca gitmiş. Oğlunu da almış, hacca gitmiş. Bir kızı varmış. Bir hocaya teslim etmiş gitmiş anasıyla ikisini.

—Ben gelene kadar bunları, gözetle, bekle, demiş.

Hoca da gelirken giderken kıza âşık oluyor. Bir koca karıya bir heybe altın veriyor, koca karı kızı kandıracak.

—Kızım, ninenin düğünü var. Hamama gidecekler. Seni de götüreyim ben, diyor.

—Beni hoca görmeden gitmem. Babama şikayet eder beni, diyor.

—Etmez, etmez, diyor.

Koca karı hamama alıp gidiyor kızı. Hoca da arkasından varıyor. Koca karı hamama ikisini kilitleyip gidiyor. Hoca demiş ki:

—Ben seninle evleneceğim.

—Evlenelim. Sen bir otur. Ben seni hamamda yıkayayım, sabunlayayım da ondan sonra evlenelim bakalım, demiş kız.

Kız yine usluymuş. Ondan sonra hoca oturmuş. Kız ne kadar su varsa suları kesiyor. Gözünü, yüzünü sabunluyor; hoca gözlerini açıp da kurnaları bulamıyor. Kız da hocayı adam akıllı dövüyor, oradan kız geliyor eve. Hoca da oradan kendi çıkıyor, babasına mektup yazıyor. Eskiden mektuplar varmış.

—Senin kızın burada bir herifle konuştu, görüştü, demiş. Adam da hacdan geri dönecekmiş. Oğlanı yollamış önceden.

—Kız kardeşini dağlara götür, kes, kanlı gömleğini bana getir ben varmadan, demiş babası.

Oğlan kız kardeşini alıp gidiyor. Bir dağın başına varıyorlar. Oğlan, kız kardeşine kıyamıyor. Bir tavuk götürüyor giderken. Onun gömleğini alıyor, tavuğun kanına bulaştırıyor.

—Hadi git! Sen başını al git, buraya gelme artık! diyor.

Kız da gide gide bir çeşmenin başına varıyor. Kavak varmış. Kavağın tepesine çıkıyor. Oradan Beyoğlu gelmiş. Atını suluyormuş. Beyoğlu onun güzelliğinden düşüp duruyormuş, atı su içmiyormuş. Beyoğlu demiş ki:

—İn misin, cin misin? İn aşağıya.

—Ne inim, ne de cinim. İnemem ben aşağıya, demiş kız da.

İndirememiş. Gitmiş, bir koca karı getirmiş. Bir saç ayağı vermiş eline, bir teneke vermiş.

—Çeşmenin başında çamaşır ısıtıyorum diye saç ayağını ters vur, ayak üstü vurma. Kız iner de sana denkleştiriverir, demiş.

Oradan koca karı geliyor. Sacayağı kuruyor, ocağı yakıyor ters.

—Nine, saç ayağını ters çevirdin. Şöyle çevir, diyor yukarıdan.

—Kızım, bilemiyorum. Gel de bana gösteriversen, diyor.

Oradan kızı iniyor aşağıya. Saç ayağını denkleştiriverirken Beyoğlu geliyor, kızı tutuyor.

—Ben sana âşık oldum. Sen nesin? diyor.

—Ben de Allah’ın yarattığı bir insanım, diyor.

Şimdi Beyoğlu alıp gidiyor onu. Kırk gün kırk gece düğün yapıyorlar. Bir Arap’tan  ona hizmetçi tutuyor. İki oğlan çocuğu varmış. Her bayram gelirmiş, karı ağlarmış.

—Senin anan baban var mı?

—Yok.

—Sen nereden çıktın?

—Bilmiyorum ben. Benim anam babam yok, diyormuş. Bir gün bir bayram gelmiş.

—Ben seni anana babana yollayacağım, demiş. Çocukları koca koca olmuş. Demiş ki o hizmetçiye:

—Bunun falan şehirde babası varmış. Ona götür bunu.

Arap’la gidiyorlar.  Ormanların,  dağların içinden geçiyorlar.  Giderken giderken,

—Benimle yatmazsan çocuğun birini keseceğim, diyor.

—Kes, diyor

Çocuğun birini kesiyor Arap. Onu koyuyorlar. Biraz daha gidiyorlar.

—Benimle yakın ol. Çocuğun birini de keseceğim, diyor.

—Kes, onu da kes, diyor.

Onu da kesiyor. Varırken diyor ki:

—Sen benim bacağıma bir ip bağla. Ben aşağıdan dereden bir abdest alayım geleyim. Seni de keseceğim, diyor.

—Kes, beni de kes, diyor.

Arap, dereye abdest almaya gidiyor. Orada o otura koyuyor. Oradan ipi bir çözüyor, kaçıyor. Oradan kaça kaça kaça hadi bir çobana varıyor. Çoban:

—Urbaları[1] değişelim ikimiz, diyor.

Şimdi değişiyorlar. Kendi urbalarını çobana veriyor, kendi de erkek urbası giyiyor. Gide gide o şehre varıyor. Babası da helva yaparmış onun. Oradan varıyor.

—Amca, ben sana misafir olayım. Helva yapıvereyim, yardım edeyim.

—Ya kızım, ben ancak çalışıyorum, dediyse de adam başından savamıyor. Onu alıyor dükkanına. O da her gün helva yapıyor. İnsanlar da her gün yumuş yumuş geliyorlar, seviyorlar onu; Helvacı Güzeli koymuşlar adını. İleri Helvacı Güzeli, beri Helvacı Güzeli.

Arap varıyor.

—Ne oldu? diyor.

—Senin karı, başka biriyle gitti. Çocuklarını da aldı gitti, diyor.

Beyoğlu atına biniyor, gidiyor. Aramaya çıkıyor bunu. Arıyor tarıyor, yok; dağları tepeleri arıyor, yok. O şehre varıyor. Onun da adı yok ya, Helvacı Güzeli adı gari. O dükkana varıyor.

—Hemşerim, beni misafir alır mısın? diyor kocası.

—Alırım, diyor.

Alıyor. O gün orada duruyor. Kız diyor ki babasına:

—Baba, bunu misafir alsak ya bir akşam, diyor kocasından ötürü.

Biliyor kocasını. Onu misafir alıyor. Evlerine varıyorlar. Şimdi diyor ki.

—Bu misafirin yanına ben kimi istiyorum biliyor musun?

—Ee?

—Hocayı istiyorum, Arap’ı istiyorum, diyor. Onlar hep oraya toplaşıyorlar.

—Hamama götüren koca karıyı istiyorum, diyor. Toplaşıyorlar.

—Herkesin işeyeceği varsa dışarı çıksın. Kapı kapandı mı tamam, bitti, diyor. Kız başlıyor anlatmaya benim anlattığım gibi. Anlatırken hoca diyor ki:

—Benim işeyeceğim var. Bir dışarı çıksam ya.

—Yok, imkânı yok, diyor kız.

Kocası da orada, babası da orada, kardeşi de orada, hepsi oradalar. Oradan çıkarmıyor. Anlatıyor kız benim anlattığım gibi. Ondan sonra orada hepsini babası öldürüyor. Kız da oradan kocasını alıp gidiyor.

 

 

 

 

 


[1] Kıyafet, giysi.