BALIK ANNE İLE KELOĞLAN
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

BALIK ANNE İLE KELOĞLAN

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi de günahmış. Üç kardeş varmış. Bunlardan biri de Keloğlan’mış. Kardeşlerin ikisi evliymiş. Kardeşleri çalışmaya gidermiş. Keloğlan evde kalırmış. Gelinler gelir, Keloğlan’a derlermiş ki:

— Keloğlan kalk su getir.

Keloğlan da dermiş ki:

— Bugün yorgunum, yarın getiririm.

 Keloğlan; tembel, çok üşengeç, böyle kötü bir oğlanmış. Bir gün böyle, her gün böyle… Bunu bir türlü yola getiremezlermiş.

Büyük gelin biraz şeytanmış; küçük geline demiş ki:

— Bak gelin, Keloğlan’a diyelim ki yarın kardeşlerin gelir. Üzüm, fındık, fıstık getirir. Biz yeriz, sana vermeyiz dersek, Keloğlan işi görür.

Günlerden bir gün yine demişler:

— Keloğlan, evde su yoktur. Keloğlan:

— Bugün yorgunum, yarın getiririm. Gelinler:

— Bak Keloğlan, yarın kardeşlerin gelir; fındık, fıstık getirir. Biz yeriz, sana vermeyiz, demişler.

Keloğlan üflemiş, püflemiş. Kalkmış, bakraçları almış. Yola dizilip suya gitmiş. Günler böyle devam etmiş. Bir gün bir ırmağın kenarında suları doldurmuş, kenara koymuş, suyun akışını seyretmeye başlamış.

Suyu seyrederken oradan bir alabalık geçmiş. Hemen çarpmış, alabalığı tutmuş. Demiş ki:

— Bak alabalık, seni tuttum. Şimdi götürürüm, seni gelinlere veririm. Gelinler seni bir güzel temizler, kızartırlar; ben de yerim.

Balık kurtulmak için hamle yaptıysa da kurtulamamış ve Allah tarafından balık dile gelmiş. Demiş ki:

— Keloğlan beni bırak, benim yavrularım var. Şimdi beni beklerler. Keloğlan:

— Yok, ben seni şimdi götürürüm, gelinlere veririm. Gelinler temizler, kızartır; ben yerim, demiş. Yine balık yalvarmış:

— Etme, benim çocuklarım var, beni beklerler. Sen ne dersen onu yapayım. Keloğlan:

— Ne yaparsın? Balık:

— Dersin ki, “Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle” her ne istersen bu yerine gelir.

Olur mu, demiş. Keloğlan:

— Tamam, kabul. Ben seni bırakıyorum, demiş.

Bırakmış; balık geçmiş, gitmiş. Hemen Keloğlan demiş ki:

— Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle bakraçlar dolsun, evin yolunu tutsun.

Bir de bakıyor ki bakraçlar dolmuşlar. Evin yolunu tutmuşlar. Hiç dökülmemek şartıyla eve gidiyorlarmış. Keloğlan da elini arkasına atmış, bakraçların peşi sıra gidiyormuş. Konu komşu, gelinler bakmışlar ki Keloğlan geliyormuş. Elinde sitiller yok. Su önde, Keloğlan arkada geliyormuş.

Suyu eve koymuş. Keloğlan’a bu işin nasıl olduğunu sormuşlar, hiçbir şey söylememiş. Günlerden bir gün evde odun bitmiş. Gelinler:

— Keloğlan evde odun yok, demişler. Keloğlan:

— Bu gün yorgunum, yarın getiririm, demiş. Gelinler:

— Bak Keloğlan, yine ağabeylerin gelecek; üzüm, fındık, fıstık getirecekler. O zaman biz sana vermeyiz, deyince üfleye, püfleye kalkmış. Demiş ki:

— Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle araba hazırlansın, yola düşsün.

Araba kendi kendine hazırlanmış, yola düşmüş. Keloğlan arabanın üstüne oturmuş. Ormana varınca Keloğlan:

— Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle; balta kalk, odunları kes; arabaya yükle, demiş.

Kendi bir kenara oturmuş. Balta kesmiş, kendi kendine yüklenmiş. Doğruca odunlar eve gelmiş. Herkes hayran kalmış. Sırrını sormuşlar, Keloğlan söylememiş. Böyle devam edip gitmiş. Günlerden bir gün padişahın sarayına gitmiş. Padişahın sarayına gidince, Keloğlan padişahın kızına vurulmuş. Keloğlan’a kız verirler mi?

Birkaç sefer gidip gelmiş, kızı vermemişler. Kızın gönlü de Keloğlan’a düşmüş. Bu duruma padişah hiddetlenmiş. Bir sandık yaptırmış. Keloğlan’ı ve kızı, bu sandığa koydurmuş. Hizmetkârlarına:

— Alın bunları, ırmağa atın, demiş.

Sandığın ağzını kapatıp kilitlemişler. Bir ırmağa atmışlar. Irmakta epey bir zaman gittikten sonra Keloğlan:

— Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle sandık bir kenara çekilsin, kapağı açılsın, demiş.

Sandık kenara çekilmiş. Kapağı açılmış, çıkmışlar ki bir dağın başı, ins yok, sis yok, hiç kimse yokmuş. Yiyecek bir şey de yok, hiçbir şey yokmuş. Böyle mağdur durumda kalmışlar. Keloğlan:

— Sen padişahın kızısın. Ben alışığım böyle şeylere, sense alışık değilsin. Ne yapacak, ne edeceksin, demiş.

 Kız tabi paniklemiş, hiçbir şey bulamayacağından korkmuş. Keloğlan demiş ki:

— Sen hiç korkma, ben seni aç koymam.

“Altın deredeki balık; annenin emriyle, talihli Keloğlanın dileğiyle” yemekler hazırlanmış. Bunlar yemişler, ıssız bir dağın başına gitmişler. Padişahın evi gibi bir ev yapılmış. Yine sihirli kelimesiyle padişahın evindeki cariyelerden, hizmetkârlardan aynısı bunların evinde de olmuş. Böyle devam edip gitmişler.

Günlerden bir gün padişaha bir duyuru gelmiş:

— Filan yerde bir padişah peydahlanmış. Aynen senin sarayından sarayı var, demişler.

Tabi padişah, inanmamış. Hizmetkârlarını salmış, baktırmış. Onlar da gelip aynısını söylemişler. Padişah hâlâ öyle bir şeyin olacağına hiç inanmıyormuş.

Günlerden bir gün padişahın kızı Keloğlan’a demiş ki:

— Keloğlan, biz babamları yemeğe çağıralım.

Bunlar padişaha haber salmışlar. Padişah gelmiş ki aynen kendi sarayından bir saray ve sofrada da sevdiği yemeklerden varmış. Kız babasına görünmemiş. Padişah, gördükleri karşısında şaşkına dönmüş. Keloğlan demiş ki:

— Hani bir zamanlar sandığa koyup attığın Keloğlan’la bir kızın vardı. Ondan haber alabildin mi, demiş. Padişah:

— Onlardan nasıl haber alayım? Sandığa koydum; attım, gitti. Onlar ölmüşlerdir, demiş. Keloğlan:

— Hiç de ölmediler. Senin sandığa koyup attığın Keloğlan benim, işte bu da kızın, demiş. O sırada kızı içeri gelmiş.

Padişah şaşkınlık içerisinde:

— Böyle bir şeyin olması imkânsız, demiş.

Böylece barışmışlar, yiyip içmişler. Padişah, Keloğlan’ı veziri yapmış. İki sarayı birleştirmişler. Çalışıp çabalayıp o ülkeyi kalkındırmışlar.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…