KABAK KIZI
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

 Bir ihtiyar kadın varmış. Bu ihtiyar kadının hiç iş görmeye mecali yokmuş. Küçük bir bahçesi varmış. Bir gün bir kuş ağzında kabak çekirdeğiyle giderken, kediden kaçacağım diye, can havliyle o çekirdeği oraya düşürmüş. Bir tezek* yuvarlanıp gelmiş, üzerini kapatmış. Allah da yağmurunu vermiş, o çekirdek orada çillenmiş; büyükçe bir tefek olmuş.

Bir gün bir adam kaçarken o tefeğin içine saklanmış. Adamın korkudan idrarı gelmiş, idrarını yaparken tam çiçeğe denk gelmiş. Çiçek kapanmış. O idrar, kızın tohumu olmuş. Kabak büyümüş, içinde kız büyümüş.

İhtiyar kadın artık iyice yaşlanmış, hiç iş göremez hâle gelmiş. Kışın yakacak bir tek dalı yokmuş.

— Acaba bahçede ot falan var mıdır, yakayım da ısınayım, demiş.

Oraya varmış ki koca bir tefek* varmış. Bir de büyükçe bir kabak var, o kabağı yuvarlayarak almış, gelmiş. Divanın altına yuvarlamış. Yoruldum, diye evinin bir köşesine geçip oturmuş.

Allah tarafından kabak yarılmış, içinden bir kız çıkmış. Bakmış, ev temizlik istiyor. Evi temizlemiş, yemek yaparken bakmış ki kadın geliyor hemen kabağın içine geri girmiş. Kadın gelmiş bakmış şaşırmış.

— Acaba ben yanlış eve mi girdim, başım mı döndü, demiş.

Bakmış,  eşyalar kendinin ama temizlik yapılmış. Düşünmüş:

— Allah, Allah! Ben köşede oturdum, eve kimse girmedi; benim çoluğum çocuğum yok. Benim evime kim gelebilir?

Kadın geri gitmiş gibi yapıp kapıyı çarpmış. Çıkmış, saklanmış. Kız yemek dibine yanmasın diye çıkmış giderken; kadın koşmuş, kızı bileğinden tutmuş.

— İns misin, cin misin?

— Ne insim, ne cinim. Seni nasıl yarattıysa Allah, beni de yaratan yine Allah.

— Sen tam evlenme çağındasın, ben ihtiyarım. Kimselere görünme! Bir, iki, üç sene senin gününü göreyim.

— Tamam teyze.

Tekrar kabağın içine girmiş.

Bir gün padişahın oğlu at sulamaya gidiyormuş. Bu kız iş görürken türkü söylüyormuş. Islığı kesmiş, kızın sesine kulak kesilmiş. Oğlan sağa, sola bakmış. Cam kırığından kızın sırma saçlarını görmüş. Bakmış ki aydan beyaz, hiç gün görmemiş, günde yanmamış güzel bir kız. Oğlan hemen evine dönmüş:

— Anne, falan kişinin evinde kabak var, onu bana alacaksın, demiş. Oğlan buna bakarken cama vurmuş, kız korkudan kabağın içine girmiş. Annesine demiş ki:

— Anne, o kabağın içinde kız var, o kabağı bana alacaksın.

— Yavrum, ben kendimi bildim bileli kırk yıldır o kadın yalnız yaşar.

— Yok, anne. İlle gidip alacaksın.

Padişahın hanımı cariyeleriyle beraber gitmiş, her tarafı aramış. Hiç kız falan yok. Eve gelmişler. Oğlu:

— Anne, kadının oturduğu divanın altında koca bir kabak var. Mutlaka onu al, gel. Padişahın karısı cariyeleriyle birlikte gitmiş, kabağı çıkartmış.

— Bu kabağı bana vereceksin.

— Al, götür.

— Yok, götürmeyeyim. Oradan çıkmış, eve gelmişler. Annesi, oğluna:

— Oğlum; kuru, sapsarı bir kabak var, başka bir şey yok.

— Anne, bana düğün edip o kabağı alacaksın.

–Olur mu yavrum? Sen padişahın oğlusun. Babandan sonra tahta geçeceksin, neslimiz devam edecek. Biz padişahın oğluna varacağız, diye senin o kadar taliplerin varken sen kabağı mı alacaksın, olur mu yavrum?

— Anne, beni seviyorsan o kabağı bana alacaksın.

Annesi ağlayarak gitmiş, bir elbise diktirmiş. Kırk gün, kırk gece düğün etmişler, alıp eve getirmişler. Kadın ağlıyormuş:

— Eller gelin aldı da ben oğluma kabak aldım, diye. Oğlan, annesine diyormuş ki:

— Kalk, anne. Gilik* yap, yiyelim.

Sabahleyin varmışlar ki  kabak öylece yatağın üzerinde duruyormuş. Oğlan eline bir nacak* almış:

— Çıkıyorsan çık, yoksa parçalayacağım, demiş.

Kız çıkmış, biraz konuşmuşlar. Kız tekrar kabağın içine girmiş.

Annesi de hamur yoğurmuş, gilik yapıyormuş. Kabak karyoladan yuvarlanmış. Eşiği geçmiş, ara yere varmış.

— Anne, ben de yapayım mı?

— Git oradan, kabak. Ben senden ne kadar uzaklaşıyorsam sen benim yanıma o kadar geliyorsun.

Bir oklava vurmuş. Bunu almış, yatağın üzerine koymuş. Kapıyı kapatmış.

Ertesi gün sabah kalkmış, çörek yapıyormuş. Kabak, yine yuvarlanıp gelmiş.

— Nine, ben de yapayım mı?

— Yine mi geldin, pis kabak? Eller gelin aldı da ben kabak aldım, deyip hamur kestiği ersinle* vurmuş.

Kabağı tutmuş. Götürmüş, oğlanın odasına koyup kapıyı kapatmış. Kadın, ertesi gün yine kalkmış, bu sefer de işleme yapıyormuş. Yine kabak yuvarlanıp gelmiş.

— Nine, ben de yapayım mı?

— Git, kötü kabak. Yılanın sevmediği ot, deliğinin ağzında bitermiş. Ben senden kaçtıkça sen benim yanıma geliyorsun, diye bir evreağaç vurmuş. Kabağı almış, yerine koymuş.

Komşu köyde bir düğün varmış, oradan davet gelmiş. Padişahın karısı giyinmiş, kuşanmış. Beyaz bir ata binmiş, varmış düğüne. Oğlu da eve gelmiş, kabağın içindeki kızı çıkarmış:

— Hadi giyin, kuşan; gidiyoruz, demiş.

Sarı bir ata binmişler. Oğlan:

— Oraya varınca annemin yanında dur, demiş. Oraya varmışlar. Kız gitmiş, kaynanasının yanına durmuş. Kaynanası:

— Nerelisin yavrum?

— Oklavalı köyünden teyze.

Padişahın karısı oradan ağlayarak gelmiş. Cumartesi günü sabah tekrar düğüne gitmiş. Oğlan yine kızı kabaktan çıkartmış, giyindirip kuşandırmış:

— Annemin yanında dur, demiş.

Varmış kaynanasının yanına.

— Yavrum, ne güzelsin. Hiç mi gün yüzü görmedin, nerelisin sen?

— Ersinli köyündenim, teyze.

Kaynanasından önce ata binmiş eve gelip kabağın içine girmiş. Kaynanası eve gelmiş:

— Eller ne güzel düğün ediyor da, ben de  kabak aldım, diye ağlamış. Pazar günü sabah düğün evinden gelin çıkacak diye, tekrar düğüne gitmiş. Oğlan yine giyindirip, kuşandırıp annesinin yanına durmasını istemiş.

— Ne güzelsin, yavrum. Benim oğlum böyle bir kız almadı da gitti, bir kabak aldı.  Nerelisin yavrum?

— Evreağaçlı* köyündenim, teyze.

Kız oradan çıkıp  kabağın içine girmiş. Kaynanası eve gelmiş:

— Getirin şu kabağı da keseyim. Ben de eller gibi gelin getirmez miydim? Benim elin içinde boynumu büktün oğlum, demiş. Eline satırı almış, vuracağı zaman  kız demiş ki:

— Ben çıkayım da kıyıh kıyıh kıy, istersen.

Kız kabaktan çıkmış. Kadın bakmış ki dünya güzeli bir kız.

Kadın, kızı görünce çok mutlu olmuş.

— Ben yanılmışım. Oğlum doğruymuş, demiş. Kapıyı çekmiş:

— Allah, mutlu etsin, demiş.

*ersin: 1. Ateş küreği; 2. Tekneye yapışmış hamuru kazımaya yarayan demir araç.

*tezek: Tezek, yakacak olarak kullanılan kurutulmuş hayvan gübresi.

*evreağaç: Sac üzerinde pişirilen yufka ekmekleri çevirmeye yarayan uzun ve yassı tahta araç.

*tefek: (<tevek) Asma, kavun, karpuz vb. bitkilerin sürgünü veya dalı; üzüm kütüğü, çotuk 

*gilik: Saçta pişirilen küçük ekmek, çörek.

*nacak: Kısa saplı balta.