YARALI MAHMUT İLE MAHBUP HANIM
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş; deve tellal, pire berber iken, cinler cirit oynarken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir ülkede yaşayan bir Arap kızı varmış. Adı da Mahbup hanım imiş.

Bu Arap kızı, yüzüne siyah peçe çekmiş, dünyalar güzeli bir kızmış. Bu kız öyle yiğitmiş ki kimse onun önünde duramazmış.

Arap kızı, savaş zamanında Türk askerlerini öldürür gidermiş. Buna tahammül edemeyen padişah, bir gün:

— Bu Arap’ın hakkından gelecek bir babayiğit yok mu deyince, bunu duyan Mahmut isminde biri padişahın huzuruna çıkıp:

— Ben onu yenerim, demiş.

— Peki, oğlum senin dünyalığını veririm, ahrete karışmam, diyerek bunun altına bir at verip savaş alanına göndermiş.

Bir süre sonra Arap kızı Türk askerlerini yine öldürmeye gelmiş.

Bunu gören Mahmut, Arap kızının üzerine atlamış. Mahmut, kızın üzerine atlayınca başlamışlar dövüşmeye. Kavga etmişler ama kavganın sonunda bunlar birbirini yenememişler.

Sonra güreşmeye karar vermişler. Güreşte kim kimi yıkarsa, o yenmiş sayılacak diye aralarında anlaşmışlar. Derken güreşmeye başlıyorlar ve Mahmut, Arap kızını yeniyor.

Arap kızının yüzündeki peçeyi kaldıran Mahmut’un aklı başından gidiyor. Mahmut oraya bayılıyor. Sonra peçesini kapatan ve kılıcını çeken kız:

— Seni öldüreceğim deyince, Mahmut:

— Beni neden öldüreceksin, diye soruyor. Arap kızı:

— Şimdiye kadar beni yenen olmadı. Beni bir tek sen yendin. Ben, beni kim yenirse onunla evleneceğim diye vaat etmiştim. Ya benimle evlenirsin ya da seni öldürürüm deyince, Mahmut:

—Benim bir nişanlım var. Ben seninle evlenemem, demiş. Arap kızı:

— O zaman seni öldüreceğim, demiş. Bunun üzerine Mahmut, Arap kızının söylediklerini yapmak zorunda kalmış. Mahmut:

—  Peki, senin elini kolunu bağlayayım, padişahın huzuruna götüreyim, işte o zaman senin ile evlenirim, diyor. Padişahın huzuruna çıkıyorlar. Padişah, Mahmut’a:

— O benim askerimi öldürdü. Sen de onu öldür, diye emir veriyor. Mahmut:

— Padişahım sen onu bana ver, ben onun etlerini kerpetenle koparta koparta öldüreyim deyince, padişah:

— Peki, götür, nasıl öldürürsen öldür, diyor. Mahmut bunu götürüp gizlice evleniyor. Bunların mutlu olduğunu gören bir büyücü, bunlara büyü yapıyor. Büyülenen Arap kızı:

— Ben artık seni istemiyorum, bırak gideyim, diyor ama Mahmut buna izin vermiyor. Bunu dinlemeyen Arap kızı, geceleyin Arap atına binip atını memleketine sürüyor.

Mahmut uyanıp Arap kızını göremeyince o da kızın arkasından atını sürüyor.

Mahmut atını sürüyor ama Arap atına yetişmek ne mümkün. Derken yolda bir çobana rast gelen Mahmut, çobana:

— Bu yolun kestirmesi var mı diye soruyor. Çoban da:

— Şurada bir yol var ama orada haramiler var, gidemezsin, diyor. Mahmut:

— Haramiler olsun, sen bana yolu tarif et, diyor.

Çoban yolu tarif ediyor. Mahmut da kestirme yola atını sürüyor. Haramiler önüne geçiyor ama o, onların arasından kaçıp gidiyor. Atını hızla sürmeye devam ediyor ve Arap kızının önünü kesiyor. Mahmut, Arap kızına:

— Nereye gidiyorsun kız, saçı buçuk, nereye deyince, Arap kızı yani Mahbup Hanım:

— Mahmut, peşime gelme diyerek kılıcını çekiyor.

Mahmut kızın üstüne üstüne gidince, kız kılıcı çekip Mahmut’a vuruyor. Mahmut oraya düşüyor, o zaman tılsım bozuluyor.

Arap kızı yaptığından pişman bir şekilde Mahmut’un başını gövdesine bağlıyor. Kanı durmuyor. Atını da koluna bağlıyor; kılıcı da başının altına koyuyor, oradan uzaklaşıyor.

Biraz gittikten sonra yüreğinde büyüyor, geri dönüyor.

— Dağlar al giyinmiş, deryalar kara,

Vücudum ziyan, sinem hep yara 

Ellerim kırılsın ben vurdum yâre 

Ölene kadar Mahmut, derim yâr derim!

Türkü söyleyip ağlıyor. Sonra oradan çekip gidiyor.

Aradan zaman geçiyor, Mahmut’un bulunduğu çeşme başına bezirgân geliyor.

Bezirgân bakıyor ki kanlar içinde bir adam, kolunda atı bağlı, Bacağının altında kılıcı, başının altında da altın liraları var. Bunları görünce:

— Bunu dost vurdu niye vurdu, düşman vurdu parasını niye almadı, ben bu iyileşince bunları sorarım deyip Mahmut’u devesine bindiriyor. Atını, altın liralarını, kılıcı da alıp doktor olan kızının yanına gidiyor. Kızına:

— Kızım sana kırk gün müsaade, bu adamı iyi ettin ettin, yoksa senin boynunu vururum, diyor.

Kız, Mahmut’u görünce ona âşık oluyor. Kırk gün Mahmut’a bakıp onu iyi ediyor. Sonra Mahmut’a:

— Ben seni iyi ettim, ben senin ile evleneceğim deyince, Mahmut:

— Ben senin ile evlenmem, benim maşuklum var, der. Kız:

— Kim senin maşuklun deyince, Mahmut da:

— Mahbup hanım diye cevap veriyor. O zaman kız:

— Ben seni Mahbup hanıma götürsem bana ne verirsin, der. Mahmut:

— Dünyalığını veririm, ahretliğine karışmam, der. Kız:

— Sende bir şeyi var mı diye sorar. Mahmut da:

— Bir altın yüzüğü var, der. Kız yüzüğü alır, Mahbup hanımın yanına gider. Mahbup hanım, kıza:

— Kız, kırk gündür neredeydin diye sorar.

Meğer Mahbup hanım kızın ablasıymış.  Kız:

— Bir hastam vardı, ben onu iyi ettim deyip yüzüğü gösterir. Yüzüğü gören Mahbup hanım:

— Mahmut’um yaralı mı, ölü mü deyince, kız:

— Ben onu iyi ettim, şimdi iyi, diyor. Mahbup hanım, kıza:

— Dünyalığını veririm, ahretliğine karışmam, yaralı Mahmut ile görüştürebilir misin, diyor.

Tabii Mahmut yaralanınca adı, Yaralı Mahmut olarak kalır.

Bu arada Arap kızı Mahmut’u ölü zannedip onu isteyen birine varmış, düğünleri olacakmış.

Düğüncüleri gelip Arap kızını alıp götürmüşler. Arap kızının bacısı da düğüncübaşıymış. Bu kız, Yaralı Mahmut’a gizlice haber göndermiş, olanları anlatmış. Sonra bir araya gelmişler, plan yapmışlar. Kız:

— Ben düğüncübaşıyım. Ben seni gelinle damadın odasındaki dolaba saklarım. Gelinle damat odaya gelince sen gelini kaçırırsın, deyince, Mahmut da:

— Tamam, diyor. Düğün alayı dağıldıktan sonra gelinle damat odalarına çekiliyor. Gelin:

— Hey! Ne duruyorsun, yanıma gelsene deyince, damat:

— Niye geleceğim saçı buçuk, malını gittin Türklere yedirdin, artığın bana kaldı deyince, kız:

— Mahmut bilir Mahbup’un fendini, sen bilirsin dolabın kendini, yetiş Mahmut’um, deyince Mahmut dolabı açıyor, kılıcı çekip damada vuruyor. 

O zamanlar gelinle damat gerdeğe girerlerse, ata binip gezmeye giderlermiş. Biraz gezip geri gelirlermiş.

Bunu bilen Mahmut damadın elbiselerini kendi giyip kendi elbiselerini de damada giydirip odadan çıkıyorlar. Biraz sonra gelinle damadın gelmediğini gören düğün alayı, gelinle damadın odasına giriyorlar ki damat odanın içinde kanlar içinde yatıyor. Herkes şaşırıyor ama kimsenin elinden de bir şey gelmiyor.

Düğün alayı dağılıyor. Herkes onlara üzüledursun Mahmut ile Mahbup mutlu bir şekilde yaşamlarını sürüyorlar.

Bu masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...  

Gökten üç elma düşmüş; biri söyleyene, biri dinleyenlere, biri de bu masalı başkalarına aktaranlara olsun!