Çöpüklü Tay
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

ÇÖPÜKLÜ TAY

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’tan başka kimse yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken... Hamamcının tası, köpeğin tasması yok...

Zamanın birinde çok kuvvetli bir padişah ile bir de askeri az olan bir padişah varmış. Askeri kuvvetli olan harp ilan etmiş. Bunun üstüne askeri az olan padişah, vezirini, vekilini toplamış; her evden bir asker alınmasına karar vermişler.

Vezir, köylere, kentlere düşmüş; “Her evden bir kişi askere alınacak!” diye ilan ettirmiş. Köyün birinde bir eve misafir olmuş. O evin de üç tane kızı varmış. Vezir evden gittikten sonra büyük kız, babasının yanına sevinerek gelmiş, ne olup bittiğini sormuş. Babası da kızına vaziyeti anlatmış.

— Her evden bir asker istiyorlar, demiş.

Kız da:

— Ben de zannettim ki vezir beni oğluna istiyor da babam; “Acaba kızımı vereyim mi, vermeyeyim mi?” diye düşünüyor, demiş.

Kız, babasının yanından ayrılmış.

Ondan sonra ortanca kızı gelmiş, babasının yanına girip:

— Baba, hayır olsun, ne düşünüyorsun, demiş.

Babası:

— Bizde benden başka asker olacak kimse yoktur. Onu düşünüyorum, demiş.

Kız, babasına:

— Ben de dedim; “Herhâlde vezir, beni lalanın oğluna istiyor da babam onun için düşünüyor.” diye cevap vermiş.

Sonra da:

— Bana ne! Ne yaparsan yap, demiş.

Bu kız da çekmiş, gitmiş.

Bu sefer küçük kız, babasının yanına girmiş. Babasına:

— Ne düşünüyorsun, diye sormuş.

İki kızına da kızan babası, küçük kızına iyi bir dayak atmış. Fakat kız yine de:

— Eğer derdini söylemezsen öldürsen de gitmem, demiş.

O zaman babası, kızına:

— Beni seviyor musun, diye sormuş.

Kızı da:

— Evet, seviyorum, demiş.

Babasının içi rahat etmemiş:

— Ne gibi seviyorsun, diye sormuş.

Kızı:

— Seni bütün dünyanın, bütün yemeklerin lezzeti olan tuz kadar severim, demiş.

O zaman babası:

— Kızım, şimdi beni iyi dinle! Padişah, her evden bir asker istiyor. Bizde asker olacak kimse yok. Ben gitsem perişan olursunuz. Gitmesem devlete ihanet etmiş olurum. İşte kızım, benim derdim, düşüncem bundan ibaret, demiş.

Kızı demiş ki:

— Baba, sen kendini hiç üzme! Beni bir erkek gibi tıraş ettir. Sonra da iyi bir at, bir elbise, bir de kılıç ver! Ben senin yerine asker olurum, demiş.

Babası sevinçten kızın boynuna sarılmış, ağlamış. Hemen kızının dediklerini yapmış, donatmış. Kız, babasıyla helâlleşmiş, yola düşmüş.

Yol o kadar uzunmuş ki gide gide yorulmuş. Yolun üstünde bir mezarlık varmış. Bu mezarlığa gelince atını bir mezar taşına bağlamış. Sonra da karnını doyurmuş, arada uykuya dalmış. Uykunun tatlı bir yerinde at huysuzluk etmiş. Kız, atının gürültüsüne, sesine uyanmış. Uykulu uykulu, bir canavar görmüş. Öyle bir canavar ki gözlerinden ışıklar saçılıyormuş. Kız, canavarın heybetinden öyle bir feryat etmiş ki canavar elindekini oraya bırakmış, kaçmış. Kız şaşırmış; şaşkın şaşkın beklerken bir çocuk feryadı duymuş. Sesin geldiği yere gitmiş. Gitmiş gitmesine de, orada sekiz dokuz yaşlarında bir kız çocuğu görmüş.

Kıza:

— Kimsin? Kimin nesisin, diye sormuş.

O zaman küçük kız, bir bir anlatmış:

— Ben Yemen padişahının kızıyım. Gece temiz hava almak için hizmetçiler beni dışarı çıkarmıştı. Dışarıda gezerken birdenbire büyük bir canavar peyda oldu. Hizmetçiler korkudan beni orada bırakıp kaçtılar. Ben de oracıkta bayılmışım. Ondan sonrasını bilmiyorum. İşte hepsi bu kadar, demiş.

Sabah olmuş. Ata binmiş, Yemen’in yolunu tutmuşlar.

Küçük kız yolda:

— Abi, şimdi sen beni babama götürüyorsun. O sana der ki; “İste benden ne istersen, vereyim!” O zaman sen iki defa; “Padişahım senin sağlığını...” dersin. Üçüncü sefer; “Senden bir at isterim.” dersin. O, buna razı olur. Seni tavraya* götürürler. Orada çok kıymetli atlar var, fakat sen hiçbirini beğenme! En arkada biçimsiz bir tay var, onu istersin! O at, babamın serveti ile yarı yarıyadır. Adı da Çöpüklü Tay’dır. Belki vermek istemez. O zaman sen de; “Hadi Allah’a ısmarladık!” der, çıkarsın. Ben de hemen senin peşinden çıkarım. Babam bana; “Sen nereye gidiyorsun?” dedi mi ben de; “Hayatım mademki bir Çöpüklü Tay’a değmiyor, ben de hayatımı kurtaran bu adamla giderim.” derim. O zaman mecbur verir. Çünkü babamın benden başka çocuğu yoktur, demiş.

Yollarına devam etmişler. Birkaç gün sonra Yemen’e gelmişler. Padişaha:

— Padişahım, müjde! Kızınız bir delikanlı tarafından kurtarılmış, geldiler, diye müjdeler gitmiş.

Doğruca saraya gitmişler. Padişah, büyük bir sevinç içinde koşmuş, kızıyla delikanlıyı içeri almış. Epeyce hoşbeş etmişler.

Padişah, delikanlıya:

— Dile dilediğini, vereyim muradını, demiş.

O da küçük kızın dediği gibi iki kere:

— Sağlığını padişahım, demiş.

Padişah:

— Benim sağlığımdan sana ne? Dileğini söyle, demiş.

Delikanlı o zaman bir at istemiş. Tavlaya göndermişler. Küçük kızın tarifi üzerine gitmiş, Çöpüklü Tay’ın yanına durup:

— Bunu istiyorum, demiş.

Adamlar pek razı olmamışlar:

— Kardeşim, şu kadar Arap küheylan atın içinden bu uyuz tayı mı istersin, demişler.

Delikanlı:

— Olursa bu olur, olmazsa istemiyorum, demiş.

Hemen padişaha haber iletmişler. Padişah:

— Gidersen git! Al, sana bin altın, demiş.

Delikanlı, parayı almamış. Saraydan giderken kız peşine düşmüş.

Padişah:

— Kızım, nereye gidiyorsun, demiş.

O zaman kız, padişaha:

— Ben hayatımı ona borçluyum. Beni ölümden kurtaran bu delikanlıya bir Çöpüklü Tay’ı kıymazsan ben de ona bir ömür kölelik yaparım, demiş.

Padişah, buna hem çok üzülmüş hem de çok utanmış. Hemen emir vermiş. Çöpüklü Tay’ın eyeri vurulmuş, delikanlıya teslim edilmiş. Delikanlı, kendi atını orada bırakmış, o biçimsiz ata binmiş, gitmiş. Yolda bunları gören çocuklar taşa tutmuşlar. Delikanlı, binbir müşkülatla şehrin dışına çıkmış.

— Be hey hayvan! Ne baş belası oldun bana, demiş, hayvana bir kırbaç vurmuş.

O zaman at:

— Ey insanoğlu! Kendi hâline bakmaz da beni ne diye kırbaçlarsın! Şimdi söyle, seni hangi diyara götüreyim, diye dile gelmiş.

Delikanlı kılığındaki kız da:

— Beni İran’a götür, demiş.

At:

— Öyleyse gözünü kapa! Hem de çok kuvvetli tutun ki rüzgâr seni düşürmesin, demiş.

Delikanlı, atın yelesine sıkıca tutunmuş. On dakika sonra at:

— Aç gözünü, demiş.

Delikanlı gözünü açmış ki tay, İran denen memleketin Tahran şehrinde bir kıyıda durmuş.

At, delikanlıya:

— Şimdi beni iyi dinle! Burada Mehmet Bey’in hanına ineceğiz. Orada benim yerim ayrıdır. Hancı, benim Yemen padişahının atı olduğumu biliyor. Sen şimdi çok dikkatli olacaksın. Çünkü sen bir şehzadesin, şehzade muamelesi göreceksin. Benim yemim üç kilo balık, üç kilo kuru üzüm, bir de bol su... Yemimi verip terimi kurula! Ondan sonra sen de istirahat et! Yalnız, bundan sonra sen erkek oluncaya kadar ismin “Ahmet” olsun. Benim adım da Yusuf’tur. Bir daha yapacak işlerini bana sormadan yapma, diye tembih etmiş.

Hana doğru gitmişler. Hana yaklaşır yaklaşmaz hanın sahibi ve işçileri şehzadeyi karşılamışlar. Atı tutmaya çalışmışlar. Delikanlı, tayın dediklerini hatırlamış.

— Zahmet çekmeyin, ben atımı babamdan başka kimseye teslim edemem, demiş.

Atı yerine yerleştirmiş, dışarı çıkmış. Bir de ne görsün? Tellallar bağırmıyor mu?

— Yarın at meydanında kazılan çukuru atıyla atlayana İran şahı kızını verecek!

Ahmet, hemen atın yanına dönmüş, olanları Yusuf’a anlatmış.

Yusuf, Ahmet’e:

— Biz de gidelim, ama kızı alırsan ne yaparız, demiş.

O zaman bizim delikanlı biraz bozulmuş. At bunu fark etmiş.

— Biz de yarın yarışa katılırız, kızı alırız. Gerisi kolaydır... Hayırlı sabahlar olsun cümle âleme, demiş.

Delikanlı sabaha kadar uyumamış; “Acaba kızı alsak nasıl olur? O kız, ben kız...” diye düşünmüş. Sabah erkenden kalkmış, atı hazırlamış. At meydanı denen yere gitmek için yola düşmüş. Yemen’de olduğu gibi şehir ahalisi bunları yuhlamışlar. Binbir türlü hakaretten sonra zor güç at meydanına gelmişler. Meydanda yerini göstermişler. Yerine geçmiş, sırasını beklemiş. Bekler, ama gördüğü faciaya aklı ermemiş, pişman olmuş. İş işten geçtiği için de çaresiz yarışacakmış. Çünkü çukurun içi at ve insan cesetleri ile dolmuş. Dolmuş, ama o çukuru hâlâ bir geçen olmamış.

Vakit akşam olmak üzereyken sıra Ahmet’e gelmiş. At, Ahmet’e demiş ki:

— Beni şimdi geri çevir! Yoldaki zabıtalara da söyle, yolu açsınlar! Beni şehre kadar sür! Dönende eğer burnumun deliklerinden duman çıkıyorsa hemen “Tamam!” de, gözünü yum, demiş.

Ahmet, hemen zabıtalara talimat vermiş. Atını geriye çevirmiş. Çevirmiş, ama gel gör ki sabah gelirken yuh çeken, hakaretler eden o ahali görsün! Görsün, ama ne görsün! Atın ayakları bir afet gibi yerden kesilmiş, kanat takmış gibi uçuyormuş. Ahmet, hemen atı geriye döndürmüş. Çukura yaklaşmışlar, o zaman atın burun deliklerinden duman çıktığını görmüş.

Ahmet, ata:

— Yusuf, tamamdır, demiş.

At, o zaman demiş ki:

— Çukuru geçer geçmez beni hemen geri çevir ki bir daha atlayayım. Hemen bir daha derken üç sefer atlayayım ki kimsenin itirazı olmasın.

Ahmet:

— Ya Allah, demiş, atını mahmuzlamış, çukuru atlamış.

Milletin alkışı ile atını geri döndürmüş. Bir daha... Bir daha... Derken tam üç defa atlamış. Millet, padişahın emri ile dağılmış.

At, hemen Ahmet’i padişahın yanına götürmüş. Ahmet, padişahın elini öpüp:

— Sağ olasın padişahım, emirlerini yerine getirdim, demiş.

Padişah da vezirine:

— Delikanlıya kızımı verdiğimi ilan et! Düğün de hemen başlasın, demiş.

Ahmet sevinçle hana dönmüş; atını yemlemiş, terini kurulamış, saraya dönmüş. Sarayda aynı şehzade gibi karşılanmış. Padişahın ailesi, Ahmet’i çok beğenmişler.

Sarayda kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Son gece gelince at, Ahmet’e öğüt vermiş:

— Kendini hiç belli etme! Şimdilik kıza hiç yaklaşma! Allah ne gösterir? Elbette bunda da bir hayır vardır. Ya devlet başa ya kuzgun leşe!

Orada helâlleşip ayrılmışlar. O geceden sonra Ahmet, her gün atın yanına gelmiş. Gecelerin sayısı günden güne artmış. Aradan tam kırk gün geçmiş. Kız artık çok sıkılmaya başlamış. Bakmış olmayacak, anasına söylemiş:

— Kocam benden ayrı yatıyor, demiş.

Anası da:

— Kızım hele bir dur. Elbet bir çare bulunur, demiş.

Kızın anası da durumu vezire söylemiş. Zaten bu işe canı sıkılan vezir; “Ona öyle bir oyun oynayayım ki kıyamete kadar aklı başına gelmez. Çünkü bu kızı ben oğluma alacaktım, o mani oldu.” diye düşünmüş.

Doğruca padişahın yanına gitmiş. Sohbet arasında padişaha:

— Kıymetli padişahım! Yemen padişahının öyle bir kuşu var ki her zaman hafız gibi Kur’an okur. Adına da Cennet Kuşu derler, demiş.

O zamana kadar padişah:

— Varsa var! Hayrını görsün, bize ne, demiş.

Vezir:

— Aman padişahım, sen ne söylüyorsun? Bizim niye olmasın? Binlerce kişinin geçemediği çukurdan geçen şahıs; herhâlde sizin damadınızdır. Söyleyin, getirsin, demiş.

Padişah emir vermiş, damadını huzura çağırtmış. Damat, padişahın elini öpmüş:

— Buyurun, demiş.

Padişah:

— Oğlum! Yemen padişahının bir kuşu varmış. Hafız gibi Kur’an okurmuş. Bize de bir tane bul, getir! Bunu senden istiyorum, demiş.

Ahmet:

— Bana bir gün mühlet ver, demiş.

Dışarı çıkmış, soluğu atın yanında almış.

Yusuf, hiç şaşmadan:

— Söyle bakalım, sana ne vazife verdiler, demiş.

Ahmet, meseleyi anlatmış.

Yusuf da:

— Şimdi git, içine yüz tane kuş sığacak bir kafes yaptır, ama  sağlam ve altından olsun. Al, hemen gel! Allah’ın izni ile olur, demiş.

Ahmet, hemen padişaha çıkmış, kafesi söylemiş. Kafesi yaptırmış, Ahmet’e teslim etmişler. Ahmet, kafesi alır almaz Yusuf’un yanına gelmiş.

Yusuf, ona ne yapacağını tek tek anlatmış:

— Cennet Kayası’na varınca bir kapı açılacak. O kapıdan çok hızlı gireceğiz. On dakika sonra geri çeviremezsen ikimiz de kayaya çarpar, paramparça oluruz. Geriye döner dönmez de; “Ey Cennet Kuşları! Allah’ını seven biri de benim kafese girsin!” demeyi unutma, demiş.

Yıldırım hızıyla oradan çıkmışlar, Cennet Kayası’na gelmişler. İki tane kapı açılmış. Kapıdan içeri girmişler. Geriye dönerken de; “Ey Cennet Kuşları! Allah’ı severseniz benim kafesime girin!” diye bağıra bağıra dışarı çıkmışlar. Kafesin içi kuş dolmuş. Sevinerek padişahın yanına gelmişler; kafesi bırakmış, çıkmışlar.

O zaman padişah çok sevinmiş, ama vezir bozulmuş. Hem bozulmuş hem de korkmaya başlamış. Hemen odadan dışarı fırlamış, kızın anasını bulmuş.

Kadına:

— Bu senin damadın çok zalim bir adamdır. Ben bundan çok korkuyorum, demiş.

Ahmet, yine kızın yanına çıkmış, oturmuş. Fakat çok sert olduğu yüzünden belliymiş. Kız, bir fırsatını bulur bulmaz soluğu anasının yanında almış.

Anasına:

— Damadın geldi, demiş.

Anası da:

— Biliyorum, geldi, ama işler çok fena! Tam yüz tane Cennet Kuşu getirmiş, demiş.

Anasıyla konuşmuş, dertleşmiş. Yine odasına dönmüş.

Aradan birkaç gün geçmiş, kız yine anasının yanına gelerek:

— Ana, bu adam serseridir, yatağıma gelmez. Bir battaniye ile divanın üzerinde uyur, demiş.

Kızın anası, soluğu vezirin yanında almış. Vezir, ona bir oyun oynayacağını söylemiş, Padişahın yanına gitmiş. Sohbet ederken padişaha:

— Padişahım, Yemen padişahının bir atı var ki dünyada emsali bulunmaz. Bindin mi gözünü yum, açtın mı dünyanın öbür ucuna götürsün, demiş.

Padişah da:

— Varsa Allah sahibine bağışlasın, demiş.

Vezir:

— Aman padişahım! Unutuyorsun. Onun bir Cennet Kuşu varsa senin yüz tane… Bizim aslan gibi bir damadımız var, demiş.

Padişah, damadını huzuruna çağırtmış:

— Ahmet oğlum! Yemen padişahının bir atı var. Ben onu istiyorum, demiş.

Ahmet, bir gün izin istemiş, soluğu atın yanında almış. Olan biteni ata anlatmış.

O zaman at:

— Ahmet, bu iş çok zor! Çünkü onlar benim sülalemdir. Anam, babam, kardeşlerimdir. Kendileri de Aygır Gölü’ndedir. Artık yapacak bir şey yok. Sana bir defa söz verdim; ölene kadar arkadaşız. Şimdi beni iyi dinle. Git, padişaha söyle; altından öyle bir semer yaptırsın ki dünyada eşi benzeri olmasın, demiş.

Ahmet doğru padişahın yanına gitmiş. Atın dediği gibi söylemiş. Padişah kabul etmiş, semeri hemen yaptırtmış.

Ertesi gün, yola çıkmışlar. Aradan bir saat geçmiş, Aygır Gölü’ne gelmişler.

At, Ahmet’e demiş ki:

— Şimdi beni iyi dinle: Şu eyeri bu kayanın üstüne koy. Kendin de şu çınarın başına çık. Bir saat sonra otuz sekiz kardeşimle annem çıkacaklar. Kardeşlerim sağa sola koşar, oynarlar. Yorulduktan sonra yatarlar. Biraz sonra annem de şuraya gelir. Bu kayayı çok sever; çünkü ben burada doğmuşum. Hem de aynı anda beni kaybetti. Şöyle ki ben doğar doğmaz kardeşime bir deniz canavarı saldırmış. Annem onu korumak için koşmuş. Meğerse buralarda da bir avcılar bizi beklermiş. Hemen beni almış götürmüşler. Şimdi annem beni öldü ya da felakete uğradı biliyor. Onun için her zaman buraya gelir, ağlar. Ondan sonra her zaman kardeşlerimle beraber gelir, onları daha sahipsiz bırakmadığı gibi burada kendisi nöbet bekler. Buraya gelip bu altın eyeri görürse hemen; “Ah, şimdi bu gençliğimin sonunda, ihtiyarlığımın önünde bir insanoğlu olsa; bu altın eyeri belime vursa da yoruluncaya kadar koştursa!” der. Sen de o zaman selviden; “Ben buradayım, dediğini yaparım!” dersin. O da; “Gel, ey insanoğlu!” der. Sen de dersin ki; “Yemin et!”. O da; “Edeyim.” der. O zaman sen; “Yusuf’un ruhu için yemin et!” dersin. Eğer yemin ederse iner, o zaman yeri vurursun, bir güzel koşturursun. “Yoruldun mu?” dersin. O yine; “Ey insanoğlu, yoruldum; al eyerini, bırak beni!” der. Sen de hemen benim yanıma getirirsin. O zaman annemden, kardeşlerimden birini isterim. İnşallah o da verir; çıkıp gideriz, demiş.

Ahmet, eyeri almış, kayanın üstüne koymuş, kendi de selvinin tepesine çıkmış. Bir buçuk saat beklemiş, canı sıkılmış, uykusu gelmiş. En sonunda bakmış ki Aygır Gölü dalgalanmış, geliyor. Biraz sonra otuz dokuz tane su beygiri çıkmışlar. Yusuf’un dediği gibi sağa sola koşup yorulmuşlar. Sonra da kıyıdaki kumların üstüne uzanıp yatmışlar.

Ana at, dolanıp yorulduktan sonra kayanın önüne gelmiş. Altın eyeri görünce şaşırmış. Aynen atın dediği gibi demiş.

O zaman Ahmet:

— Ben buradayım, demiş.

Anası:

— Ey insanoğlu, tamam, gel, demiş.

Ahmet de:

— Yemin et, ineyim, demiş.

At da yemin etmiş. Ahmet inmiş, eyeri vurmuş; yoruluncaya kadar da koşturmuş.

At:

— İn insanoğlu, in, demiş.

Ahmet, atı Yusuf’un yanına getirmiş. Anası Yusuf’u tanımış; bir zaman ağlaşmışlar. O sırada kardeşleri de yanlarına gelmişler. Hiçbiri Yusuf’u tanımamış. Çünkü Yusuf, onlara benzemiyormuş, Çöpüklü bir beygir olmuş.

Anneleri onlara:

— Size her zaman ağlayarak söylediğim kardeşiniz Yusuf budur, demiş.

Onlar da sevinmişler.

Yusuf, annesinden kardeşinin birini istemiş. O zaman annesi:

— Bundan sonra bizleri ancak ölüm ayırır. Hepimiz seninle beraber geleceğiz, demiş.

Yusuf’la Ahmet çok sevinmişler. Hep beraber yola çıkmışlar.

Yusuf, annesine:

— Şehire girerken çok heybetli, azgın bir vaziyette gireceğiz. İnsanları öldürmeyip korkutacağız, demiş.

Şehre gelmişler. Şehirde gürültü çıkararak milleti korkutmuşlar. Padişahın tavlasına gelmişler. Ahmet, atları tavlaya bırakmış. Bakıcıya da tembih etmiş:

— Bu atlara çok iyi bakacaksın! Atların her birine beş kilo taze balık ile beş kilo kuru üzüm vereceksin. Eğer iyi bakmazsan derini yüzer, yarana da tuz ekerim, demiş.

Bu arada padişaha da “Damadın Ahmet, otuz dokuz tane atı tavlaya teslim etti.” haberi gelmiş.

Ahmet çok sinirli olarak karısının yanına gelmiş. Böylece aradan birkaç gün geçmiş. Vezir durmadan bir fesatlık yapmayı düşünüyormuş. En sonunda aklına bir şeytanlık gelmiş.

Padişahın yanına gitmiş:

— Padişahım, Yemen padişahının sihirli bir elması varmış. Canı hangi meyveyi istese o meyve olurmuş. Meyveyi yedikten sonra yine aynı elma oluyormuş, demiş.

O zaman padişah:

— Ne yapalım? Varsa hayrını görsün, demiş.

Vezir:

— Padişahım! Onun bir kuşu varken bizim yüz tane oldu. Onun bir atı varken bizim otuz dokuz tane oldu. Bizim şu aslan gibi damat, bu elmayı da getirse, demiş.

Padişah, hemen damadı çağırtmış, isteğini söylemiş. O da biraz müsaade istemiş. Atının yanına gitmiş.

At şaşırmış, Ahmet’e sormuş:

— Hayırdır inşallah, demiş.

Ahmet de olanları anlatmış.

O zaman Yusuf sevinmiş:

— Git, söyle. Hemen hareket ediyoruz, demiş.

Ahmet, padişaha söylemiş, hemen hareket etmişler. Bu sefer yolculuk tam bir hafta sürmüş. Birçok müşkülatla karşılaşmışlar. Sonunda Kaf Dağı’nın dibine gelmişler.

Yusuf, Ahmet’e demiş ki:

— Şimdi beni iyi dinle: Artık senin erkek olma zamanın geldi. Eğer beni geriye çeviremezsen yolumuz doğrudan doğruya “Veyil Deresi”ne iner; geri dönmemiz de mahşere kalır. Şimdi sen her zaman olduğun gibi soğukkanlı davran! Ben hızla gitti mi, dönüşümde şu karşıda görülen ağaçtaki elmadan alabildiğin şekilde al, demiş.

Yıldırım hızı ile harekete geçmişler. Geçer geçmez de Ahmet yine atını geriye çevirmiş. Dönerken de dala asılmış, birkaç elma ile beraber koparmış; ama dağ taş seslenmeye başlamış. Türlü türlü sesler çıkıyormuş. Fakat Yusuf’un hızı ile her şeyi halletmişler. Arkalarından bir ses; “Eğer erkek isen kadın; kadın isen erkek olasın!..” diye beddua etmişler.

Yusuf, Ahmet’e sormuş:

— Oğlan oldun mu?

O da:

— Evet, demiş.

Sonunda padişahın yanına gelmişler, elmayı teslim etmişler. Dışarı çıkarken Yusuf, yine her zamanki gibi Ahmet’e nasihat etmiş:

— Şimdi ailen* uyuyor. İçeriye öyle bir hışımla gir ki neye uğradığını şaşırsın. Elindeki şu kırbaçla da bize verdiği eziyetlerin karşılığını çıkarıncaya kadar kırbaçla! De ki; “Benim kim olduğumu bilmeden seni bana verdiler. Sen de beni olmadık tehlikelere yolladın!” der, bırakırsın. O zaman anasının yanına gider, olup bitenleri anlatır. Onlar da pişman olurlar, onunla niye ayrı yattığına hak verirler. Böylece bizim de işimiz sona ermiş olur, demiş.

Ahmet, atın dediklerinin hepsini yapmış. Padişah da Ahmet’ten özür dilemiş, yeniden kırk gece, kırk gündüz düğün yapmış.

Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler...

 


* tavra: At ahırı.

* aile: Eş, hanım.