umutphp/masallar huggingface dataset:
Neyidim Noldum Nolcam
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Neyidim Noldum Nolcam

Şimdi bir padişah varmış. Vezirini almış, yola çıkmış. Varmış bir çay kenarına. Orada bir dedecik var.

—Dede, sen ne yapıyorsun burada?

—Ben çöp çatıyorum, demiş.

—Benim bir kızım var. Onun kimlere bağladın nasibini? demiş.

—Hint Dağı’nda bir çoban var. Ben ona bağladım, demiş. Padişah demiş vezirine:

—Dön geri. Ben bir padişah olayım da kızımı çobana vereyim, demiş, çevirmiş.

Varmış,  kızı sarayına kapatmış. Yemekleri, suyunu, şeyini oraya, kızına yanaştırmış. Eh, bir gün olsa, kızın canı sıkılmış.

—Babama söyleyin. Müsaade etsin, beni sarayın avlusuna bir çıkarsın, demiş.

Oradan bir rüzgâr gelmiş, hadi bir dağa. Dağa götürünce orada bir çobanla karşılaşmış.

—Çoban, beni misafir alır mısın? demiş. Önceden de tabi azcık şey konuşurlarmış.

—Tamam. Ben ağama söyleyeyim de ondan sonra misafir alayım, demiş. Varmış, izin almış.

—Git, getir madem. Misafir alınmaz mı? Gitmiş.

—Kızım, sen neyin nesisin? Niye geldin sen buraya?

—Ben bir padişah kızıydım. Babam beni kapattı bir saraya. İzin istedim, dışarı çıkardı. Rüzgâr beni buraya getirdi, demiş.

—Sen bu çobana gelir misin?

—Gelirim. Ama benden olan çocukların ismini ben koyarsam gelirim, demiş.

—Tamam. Ad bir gök boncuk. Koy kızım, demiş.

Tamam. Onları evermiş. Evlenmişler. Şimdi bir oğlu olmuş, Neyidim. İkinci bir oğlu daha olmuş, Noldum. Üçüncü bir daha, Nolcam.

Babası çıkmış. Çıkınca aramış bunu. Orayı burayı kızı aramış. Arayınca bir kahvenin önüne gelmiş. Üç çocuk top oynuyormuş.

—Noldum, at. Neyidim, tut. Nolcam, önüne gel.

Bunları dinlerken:

—Oğlum, beni evinize misafir alır mısınız? demiş.

—Alırız amca. Bizim ev burada değil, bir dalın tepesinde.

—Tamam oğlum, gidelim, demiş.

Oraya varmış. Varınca,

—Anne, misafir geldi, demiş.

—Tamam, gelsin oğlum. Aç kapıyı, koy içeriye, demiş. Önceden de şöyle perde çekilirmiş araya. Perde çekilince:

—Çek perdeyi, demiş.

Çekmiş.

—Git babanı çağır, gel, demiş. Babasını çağırmış gelmiş.

—Baba, misafir geldi, demiş. Babası gelmiş.

—Hoş geldin büyük baba, demiş.

—Hoş bulduk, demiş.

—Sen neyin nesisin?

—Ben bu çocukların ismini sormak için geldim. Kim koydu böyle Neydim, Noldum, Nolcam? demiş.

—Annesi koydu, demiş.

—Annesiyle görüşebilir miyim? demiş.

—Hayır görüşemezsin, demiş.

—Ben bu isimleri sormak için görüşmek istedim, demiş.

—Tamam, demiş. Çağırmış.

—Kızım, bu isimleri neden böyle koydun, Neyidim, Noldum, Nolcam? Bunları sormak için ben buraya geldim, demiş.

—Neyidim, bayırda aç kalıp ot mu yemedim, çalı çırpı mı yemedim. Noldum, ben bir padişah kızıydım, çoban karısı oldum. Nolcam, acaba bundan sonra Nolcam diye bunun adını koydum, demiş.

—Çek kızım perdeyi, ben senin babanım, demiş.
Nohut Çocuk
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Nohut Çocuk

Bir varmış bir yokmuş, evvelden bir kadının hiç çoluğu çocuğu olmuyormuş. Adam çiftçiymiş, ileşbermiş[1] bizim gibi, tarlaya gidiyormuş. Kadın yemek götürecekmiş adama öğleye, ama çoluk çocuk yok. Nasıl götürecek? Kim götürecek, kim getirecek? Kadının biri:

 —Sen nohut ısla. Nohudu ısla, koy tencerenin içine. Besmelesiz koy, demiş. Besmelesiz karı bir tencerenin içine nohut ıslamış, koymuş.

—Ya Allah’ım, ben şimdi bu adama aş götüreceğim, ama nasıl götüreyim, nasıl yapayım?

Öğlen yemek vakti geliyor, adam yemek yiyecek. Bu kadın ha bire düşünürmüş. Makarna yapıyormuş. Şimdi biri tüylemiş[2] çıkmış.

 —Anne ben götüreyim, demiş. Tenceredeki nohut, çocuk olmuş.

—Anne ben götüreyim, demiş.

—Hadi oradan, bok yiyecek, götürecek. Âlemin çocuğu bana ne edecek? demiş. Bir oklava sallamış. O zaman hepsi demiş:

—Anne ben götüreyim, anne ben götüreyim, anne ben götüreyim.

Tenceredeki nohutların hepsi çocuk olmuş karının başına. Karı bu sefer şaşırmış. Nohut çocuğunun birisi de tarlaya varmış. Karı adama demiş:

 —Ya bugün ben nohut ısladım. Bütün nohutlar çocuk oldu çıktı, demiş.

—Hadi be manyak karı, nohut çocuk olur mu? demiş.

—Ben besmelesiz koydum nohudu, çocuk oldular hep, demiş.

—Evvelden beri yapsaydın ya madem, hep üzüldün, demiş.

—Olsun varsın, ne yapalım, olsun, demiş.

Nohudun birisi de tüylemiş, öküzün kulağına girmiş. Adam:

—Oha! dermiş. Öküzün kulağındaki de:

—Oha! dermiş.

—Aşağı öküz! dermiş.

—Aşağı öküz! dermiş öküzün kulağındaki de.

—Allah Allah, bu öküzde ne var?

Öküz çıldırmış. Öteki öküzün kulağında seslendikçe öküz de delilenirmiş. Aşağı, yukarı derken bu adam acımış.

—Bu öküzden hayat gelmeyecek. Bu öküzü ben çekeyim, keseyim. Öküzü kessem olmayacak, kesmesem bana yetecek, demiş.

Koca öküzü kesecek. Bir nohut da ta orada otun içine girmiş. Otun içine girince öküz orada yayılırken, otun içindeki nohudu yemiş. Otun içindeki nohut, öküzün karnına gitmiş. Öküzün karnındaki de delilenmeye başlamış. Konuşmaya başlamış. Şimdi adam ne derse öküzün karnındaki nohut da onu dermiş. Bu sefer adam demiş:

—Bu iş iyi olmadı. İş kötüye sardı. Bu öküzü en iyisi ben çekeyim, keseyim.

Kasabın, cambazın birisine vermiş. Cambaz almış, cambaz da hakkından gelememiş öküzün karnındakinden.

—E ne yapayım? Hadi keseyim.

Kesmişler. İçinden çocuk çıkmış gelmiş, öküzün karnından. Hiç bu olacak iş mi, ama bu bir masal. Sonra,

—Ben bunu ne yapayım? Bundan kurtulamayacağım ben, diyor.

Gidiyor, yolun üstüne atıyor kendini. Yatıyor. Yatarken öteden araba geliyormuş. Düt düt düt düt araba bağırıyormuş. Adam da hiç oralı olmuyormuş.

—Hadi şu araba bağırıp durmasın. Şu arabayı korkutayım, geri kaçsın, demiş.

Arabayı korkutayım derken, hadi adamın kolunu ezip geçiveriyor araba. Hadi araba kalıyor.

 


[1] Çiftçi

[2] Atlamış, sıçramış.
Oduncu ile Oğlu
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Oduncu İle Oğlu

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir adam varmış. Üç tane de oğlu varmış. Adam dağdan odun kesiyormuş. Eşekle götürüp satıyormuş. Odunculuk yapıp ailesine öyle bakıyormuş. Adam bir gün hasta olmuş. Büyük oğluna demiş ki:

—Bugün de oduna sen git.

Oğlan odun kesmek için dağa gitmiş, karşısına bir dev çıkmış. Devden korkmuş, odun kesmeye gidememiş, geri dönmüş. Oduncu bu sefer odun  getirmeye ortanca oğlunu göndermiş. Ortanca oğlanın da karşısına dev çıkmış. O da korkmuş geri dönmüş. Bu sefer küçük oğlan dağa odun kesmeye gitmiş. Küçük oğlan geri dönmüş. Annesine demiş ki:

—Anne bana taze peynir ver, demiş.

Taze peyniri almış dağa tekrar gitmiş Karşısına tekrar dev çıkmış. Dev küçük oğlana:

—Bu dağ benim, kimse buradan bir şey kesemez, demiş.

Küçük oğlan yerden bir taş alıyormuş gibi yapıp peyniri sıkmış, suyunu çıkarmış. Karşısındakini gören dev de yerden bir taş almış, sıkmış, fakat suyunu çıkaramamış. Karşısındakinin ne kadar güçlü olduğunu anlamış. Devle birlikte akşama kadar odun kesmişler. Akşam dev, oğlana demiş ki:

—Gel bir yemek yapıp yiyelim.

Sonra beraber yemeğe oturmuşlar. Oğlan tabii uyanıkmış. Boynuna astığı ekmek torbasının  bir ucunu kesmiş. Bir lokma ağzına atıyorsa beş lokma torbaya atıyormuş. Dev doymuş, sonra sofradan kalkmış. Bakmış oğlan sofradan kalkmıyor.

—Ben bile koca devken doydum, sen nasıl oluyor da doymadın? demiş.

—Ben karnımı deldim oradan yemek çıktı, demiş.

Dev de karnını delmek için bıçağı karnına saplamış, sonra ölmüş. Küçük oğlan topladığı odunlarla da babasını baktırmış. Aile de huzura kavuşmuş.
Padişahla Zengin Adam
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Padişahla Zengin Adam

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zamanda bir fakir adam varmış. Adam odun satarmış. Odun keser, eşekle köylere odun satarmış. Karı da ev işlerine gidermiş. İki oğlan çocuğu varmış. Ev işlerine giderken adam:

—Şimdi güzel karı gelsin gelsin, burada çalışsın. Ben bunu bırakayım, varayım da alayım geleyim, demiş.

Karıyı almış gitmiş, varmış. Şimdi ev temizleyen karıyı, fakir adamın karısını almış gitmiş. İki oğlan balası kalmış. Köyde de ayıbına gitmiş adamın.

—Bunları alayım da başka köye gideyim, demiş fakir adam.

Şimdi birini almış gitmiş. Giderken çay almış gitmiş oğlancığı. Adam kalıvermiş. Sonra durmuş durmuş, birini daha almış gitmiş. Yine onu da almış gitmiş çay. Orada o adam kalmış. Köye dönmemiş adam. Köye dönmeyince o çocuğu avcılar bulmuş, köye çıkarmış. İkisini de köye götürmüş. Ölmemiş çocuklar. Sonra bir köye çıkmış.  Padişah seçilirmiş köyde de. Şimdi bir talih kuşu varmış. O da nasılmış biliyor musun? Çaydan çıkmış da ıpıslak varmış oraya adam, o halkın içine. Varınca ille talih kuşu gelir o adamın başına konarmış.

—Padişah o olacak, dermiş.

Döner döner, o adamın başına konarmış.

—Köyümüzde zengini var, fakiri var. Bunu mu edeceğiz? demiş halk da.

Onu örtmüşler, pirketlerin altına saklamışlar onu. Yine varmış o kuş, onun başına konmuş,

—İlle o padişah olacak, diye. Onun başına konunca, köyde o padişah olmuş. Padişah olunca zengin adam da o köydeymiş. Oğlanlar büyümüş. Oğlanları da oradan biri almış gitmiş. Oradaymış oğlanları da. Adamın biri padişahla oturuyormuş. Karısı da varmış orada.

—Padişahım, benim karım var evde. Karım korkar. Ben gideyim, demiş.

—Ben çocukları yollayayım da çocuklar beklesin orayı. Karıyı senin çocuklar beklesin, demiş padişah da.

Şimdi çocuklar beklermiş kapıda. Şimdi iki çocuk demişler ki birbirine:

—Hadi başımızdan geçenleri anlatalım.

Zengin adamın karısını bekliyorlar ya.

—Benim babam odun satarmış. Anam da ev işlerine gidermiş, demiş biri.

—Benim anamı zengin adam almış gitmiş, demiş öbürü.

Şimdi anası da içerdeymiş. Anasını bekliyorlarmış. Padişah zengin adamın karısını bekletiyor ya. Padişahla konuşuyor onlar. Sonra anası çıkıvermiş dışarı onlar konuşurken.

—Siz benim çocuklarımsınız ya. Gelin bakalım buraya, demiş.

Şimdi zengin adam varıyor oraya. O çocuklar anasıyla sarmaş dolaş sarılır dururlarmış. Gelivermiş de padişaha demiş ki:

—Bak benim karıyı ne yaptılar senin çocuklar? Sevişip dururlar.

Padişah, oraya varınca o çocukları parayla almış. Onları bulan adamdan parayla alıyor, padişahın oluyor o çocuklar.

—Derhal bunlar asılacak! Derhal onların ikisini de asacağız, demiş.

Getiriyorlar bunları. Şimdi onları orada asacaklar. Karıyı da getiriyorlar. Karıyı da asacaklar. Çocuklar:

—Padişahım, biz başımızdan geçenleri anlatalım. Ondan keri as bizi, diyorlar.

—Tamam, anlatın bakalım, diyor.

Çocuklar anlatıyorlar. Karı da anlatıyor. Padişah da diyor ki:

—Siz benim çocuklarımızsınız.

Karı da:

—Benim çocuklarımsın, diyor.

Bunlar sarmaş dolaş. Zengin adamı asıyorlar. Bunlar kalıyorlar.
Papaz
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Papaz

Bir gelin suya giderken bir Arap’ın dükkanının önünden geçermiş.

—Gelin, ne yapıyorsun? dermiş Arap.

Gelin hiç tınmazmış. Yine bir gün akşama suya gidecek olmuş. Arap dükkanın önünde oturup dururmuş.

—Şimdi bu, gelin ne yapıyorsun, der. Hadi hemen gidivereyim.

Bardakları boş bırakıvermiş.

Adamı çiftten gelmiş. Elini ayağını yıkayacak olmuş, bardaklarda suyu bulamamış.

—Suyu doldurmamışsın. Bardaklarda su yok ya, demiş.

—Ben bugün suya gidecektim. Ama dükkanın önündeki papaz bana, ‘Bre gelin ne  yapıyorsun?’ dedi. Ben de utanıyorum. Yine dükkanın önünde oturuyormuş da ben de ondan gitmedim, demiş.

—O sana ‘Bre gelin ne yapıyorsun?’ derse sen de ona ‘Bre papaz sen ne yapıyorsun?’ de. Neden gitmiyorsun? demiş.

Gelin de almış bardakları gitmiş. Geçiyormuş.

—Bre gelin ne yapıyorsun? demiş papaz yine.

—Bre papaz, sen ne yapıyorsun? demiş.

—Akşam bir kaz alayım da varayım mı? demiş.

—Gel, demiş gelin.

Eve gelmiş, kocasına deyivermiş.

—Bana ‘Bre gelin, ne yapıyorsun?’ dedi. Ben de ‘Bre papaz, sen ne yapıyorsun?’ demiştim. ‘Akşam bir kaz alayım da varayım mı?’ demişti. Ben de ‘Gel.’ Dedim, demiş.

—Gelsin, demiş adamı. Bunlar aş ekmek yemiş. Adamın alini ayağını yıkamış. Adam evin altına inmiş.

—Sana geldi mi ‘Kocan nerede?’ der. Sen de “Kocam evde yok” de. Gelsin, demiş. Adam evin altında dinlerken papaz bir kaz tutmuş, almış gelmiş. Geline:

—Gelin, ben geldim, ama kocan nerede? demiş.

—Kocam yok, köyde, demiş.

—Kazı keselim mi?

—Keselim.

Papaz kazı kesmiş. Gelin pişirmiş, kızartmışlar. Adam evinin altında dinlermiş bunları. Kazı yiyecekleri zaman tıkır tıkır olmuş evin altı.

—Ne bu tıkırtı? demiş.

—Adam danayı bulamadı. Danayı aramaya gitmişti. O danayı bulsa gelmez. Hadi ben dana geldi diyeyim de, sana dananın yularını takayım, tezgaha bağlayayım, demiş.

Papazın eli ayağı titremiş. Gelin dananın yularını takmış papaza. Elini ayağını tutmuş, sıkıca bağlamış. Kandili de almış, merdivene çıkmış. Merdivenin ayağından ünlemiş:

—Ay adam, ay adam, sen gidince dana geldi. Ben tezgaha bağlaya koydum. Sen de nafile gezdin. Dana evde, demiş.

—Sorma sen. Dana araya, dana araya her dağları taşları gezdim, bulamadım. O danadan bir öfkemi alayım, demiş.

Çıkarken bir eşek dayağından odun almış adam. Papazın yularını eline alıvermiş.

—Sen bir daha bunları yapacak mısın? diye diye eşek dayağıyla varıvermiş papaza.

O da ben danayım diye

—Bööh bööh! Diye bağırıvermiş dayağı yedikçe. Başından yuları sıyırınca kaçmış.

Sabah olmuş.

—Hadi, suyu doldur gel, demiş geline adamı.

—Papaz sana “Bre gelin ne yapıyorsun?” derse, sen de ona “Bre papaz sen ne yapıyorsun?” de. O demezse yine sen de, demiş adamı.

Gelin bardaklarını almış, suya gitmiş. Papaz dükkanın önünde oturuyormuş. Bakmış, gelin geliyormuş. Hemen papaz kalkmış, dükkanın  içine girmiş. Yüzü koyun kapanmış yatmış. Gelin geçmiş, seslenmemiş. Gelin suyu doldurmuş, geri gelmiş. Yine varmış kapıya. Papaz daha yüzü koyun kapalı yatıyormuş.

—Papaz ne yapıyorsun? demiş.

—Bre gelin, alıştınız kaz götüne, papaz götüne. Bana seslenme de kime seslenirsen seslen, demiş.

Bir dahaki sefere

—Gelin ne yapıyorsun? diyememiş.
Tilki ile Çoban
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Tilkinin ayağına bir diken batmış ve bir fırının önüne gelmiş. Fırının önündeki ekmekçilere:

 ̶ “Benim dikenimi çıkarır mısınız?” demiş.

Ekmekçi dede de:

 ̶ “Çıkarırız” demiş ve çıkarmış. Diken bulunur mu bulunmaz. Sonra tilki fırıncılara :

 ̶ “Ya benim dikenimi bulursunuz ya da bana bir tahta ekmek verirsiniz.” demiş. Sonra fırıncılar bir tahta ekmek vermiş. Tilki oradan gitmiş ve bir çobana rastlamış. Çobanın da ekmeği yokmuş. Yoğurdun içine keçi boku katıyormuş. Tilki de:

 ̶  “Dur dur çoban kardeş, benim ekmekleri yiyelim.” demiş. Orada ekmekleri çobanın yoğurdunun içine doğrayıp yemişler. Sonra da çobana:

 ̶  “Ya benim ekmekleri bulursun ya da bana bir koç verirsin.” demiş. Akıllı tilki oradan da koçu almış. Yine giderken bir düğüne rastlamış. Düğünde de koç olmadığından köpek kesiyorlarmış.

 ̶ “Durun durun benim koçu keselim.” demiş. Orada da koçu kestirmiş. Sonra da düğüncülere:

 ̶  “Ya benim koçumu bulun ya da bana gelini verin.” demiş. Düğünden de gelini almış. Sonra giderken yine bir çobana rastlamış. Çoban da kaval çalıyormuş. Çobana:

 ̶  “Kavalla gelini değişelim.” demiş. Çoban gelini, tilki de kavalı almış. Kavalını çalmış gitmiş. Masal da burada bitmiş
Tın Tın Kabacık
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Köyün birinde anneleri ölmüş iki kardeş varmış. Bu iki kardeşin üvey anneleri varmış. Üvey anne çocukları evde istemediğini eşine söylemiş. Adam da çocukları alıp bir bayıra koyup gelmiş. Kız çocuğu da çok akıllıymış. Giderken yollara ekmek kırığı ata ata gitmiş. Sonra bunları takip ede ede köyünü bulmuş. Ertesi gün üvey anne eşine yine demiş:

 ̶  Bu çocuklar geri geldi, bu sefer daha uzak bayıra götür.

Akıllı kız yine yola ekmek kırığı atmış ama bu sefer ekmek kırıklarını kuşlar yemiş. Çocuklar babaları gittikten sonra evi bulamamışlar. Babaları da çocukların yanından ayrılırken çocuklarına:

 ̶  Buraya bir kabak astım, o kabak ne zaman tın derse ben gelirim. 

demiş.

Karanlık çökmeye başlayıp akşamüzeri olunca rüzgâr çıkmış. Rüzgârda kabak tın tın tın diye ses yapmaya başlamış. Sonra da çocuklar:

 ̶  Tın tın kabacığım, beni aldatan babacığım. 

demeye başlayıp ağlaşmışlar.

Sonra bu çocuklar gide gide susamışlar. Bir ayının ayak izinde biriken suyu görmüşler. Oğlan çocuğu:

 ̶  Su içeceğim.

demiş.

Kız çocuğu da:

 ̶  İçme ayı olursun. 

demiş.

Sonra da domuz izinde biriken suya denk gelmişler. Erkek çocuğu yine:

 ̶  Su içeceğim.demiş.

Kız da:

 ̶  İçme domuz olursun.

demiş.

Sonra kurt izine denk gelmişler. Kız çocuğu yine:

 ̶  İçme kurt olursun. 

demiş.

Oğlan çocuğu en son dayanamayıp geyiğin izinde biriken sudan içmiş. Sudan içince oğlan çocuğu geyik olmuş, dağları aşmış gitmiş. Ondan sonra kız çocuğu gide gide bir çeşme görmüş. Çeşmede bir kavak varmış. Kız da bu kavağın tepesine çıkmış. Sonra yakın köyden birisi bu çeşmeye hayvan sulamaya gelmiş. Hayvan sulanırken adam ıslık çalmaya başlamış. Adam ıslık çalarken suya bakınca kızın kavağın tepesinde olduğunu görmüş. Bir bakmış ki dünya güzeli bir kız. Oğlan bu kızı indirmek için epey çaba göstermiş ama başaramamış. Bu kavağı akşama kadar keserlermiş. Akşam olunca da kavağın kesilmedik azıcık bir yeri kalıyormuş. Kızın oğlan kardeşi geyik oldu ya, akşam gelip bu kavağı yalaya yalaya tekrar büyütüyormuş. Kavak da sabaha kadar büsbütün oluyormuş. Birkaç defa bu böyle tekrar etmiş. Sonra köyde bir cadı kadın varmış.

 ̶  Bu kızı ben aşağıya indirebilirim. 

demiş.

Kavağın gölgesine bir tencere vururmuş. Sacayağını da ters koyarmış. Kız da kavağın tepesinden:

 ̶  Öyle değil böyle vur.

diye söylermiş.

Cadı kadın da kız çocuğuna:

 ̶  Sen in de gösteriver, ben bilemiyorum.

demiş.

Kız da sacayağını düzeltmek için aşağıya inmiş. Kızı da hayvan sulamaya gelen oğlan alıp gitmiş. Bu masal da burada bitmiş
[Ayı ve Karısı]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Hindi, eskiden böle da başında bi köy varmış. Üç kız arkadaş, bunlar oduna gidiyo. Şindi bi tanesi şöle uza gitmiş. İkisi, odunları yapmışlar çar çabuk, almışlar, yürümüşler gelmişler. Bi denesi orda galmış. Biraz odununu yapıyo, ipin üstüne yiyo, akşamüzeri oluyo.

- Kalkem diyo.

Kalkamıyo.

- Kalkem diyo.

Kalkamıyo.

- Kalkem diyo.

Kalkamıyo.

- Eee, diyo, ben kalkımıyom, kim kaldırıverecek beni. Kim kaldırıverirse una vaaaaricem diyo, kim kaldırıverirse una vaaarcem diyoo.

Ayı, öteden beri, buru buru buru bup bi geliyo. Ayı kaldırıyo bunu. Ayı, kaldırınca gada, e eve gelcek ya kadın, hemen yönünü değiştiriyo.

- O eve gelem diyo.

O önünü çeliyor.

- Eve gelem diyo.

Önünü çeliyoo. Kendi marasından yana yönlendiriyo kızı. Kendi marasına götürüyo. Bunun ayaklarını güzelce bi yalıyo. Gidemezsin bi yere diye. Ayakaltlarını yalıyo da, yalayınca kadar ayakları çatlıyo kadının yürüyemiyo, topal oluyo. Şindi, bunu, aç kalcek ya kadın, ayı da öle bi duygu varmış ki, sanki insan gibi. Nerde bal kovanı var, alıp geliyo kadının yanına, besliyo. Çilek getiriyo besliyo, bal getiriyo, üzüm, armut, elma, dünyada aklına gelen bütün meyveleri getiriyo. Hindi, diyo ki o kızın anası babası, öbür arkadaşlarına.

- Benim kızım nere gitti? Sizle beraber gittiydi.

- İşte o bizden ayrı gittiydi de, işte gelmedi de, biz bıraktık geldik, bilmiyoz nere gittini.

Az gidiyo, uz gidiyo bi haber yok. Bunu aramaya çıkıyolar dağa. Ayıyı görüyo birisi. Ballar, kovanlar çalınıyo ya, takip ediyola, nere götürüyo bu balı? Mağaraya götürüyo.

- Mağarada bu gadar balı yicek kim va?

Bi ayı var zannediyola.

- Bu ayıyı öldürelim diyo, zarar veriyo bize diyola.

Bi gün ayı mağaradan bi çıkıyo, bu köylüle bu ayıyı orda vuruyo. Mağaraya bi giriyola, kadın orda.

- Alla alla, senin ne işin var burda?

- İşte ben filan zaman oduna geldiydim arkadaşlarımla, onla beni bıraktıla gittile. Kim kaldırıverise ona varcem dediydim, u ayı beni kaldırdı, gendi mağarasına getirtdi diyorla. Heni, benim ayım nerde diyo kadın, soruyo.

- İşte ayıyı vurduk diyorla.

Bi varıyo ayının başına.

- Çile hamsuz, balı mumsuz, gocayım oooof diyo.

Yas ediyo.

- Çile hamsuz, balı mumsuz, o gocayım ooo diyo.

Yas ediyo. Ordan bu kadını aldıklarınnan geliyola.O kadın hala ayım deye alıyo.
Fatmecik
(Ege Bölgesi, Muğla)

Fatmecik varımış eveli. Ordan gidiyore Beyoğlu suya. Beygiri sula gidiyore. İşmeyore[1]. Höle[2] bakmış dünya güzeli. Bi varıyore goca garıya.

- Nenem! Böle böle dünya güzeli va ne hal olcek.

- Ne hal edelim olum. Ben dereye gidem demiş çamaşıra.

Sacayağı[3] alıyore.

- Höle mi huren[4] höle mi huren? Yukardaki fatmecik deyore ayakları yere gelcek şekilde hur[5] nene deyore.

- Edipbatırın[6] gızım demiş.

Bi ters çeviriyo yere insin deye. Bi höle çeviriyore.

- Ge sen gızım edivesen ya demiş.

- Yasıl gavak yasıl[7] demiş.

Gavak bi yasılmış. Beyoğlu gelmiş aldığınnan fatmeciğe götümüş. Odan dereye gidiyola. Arap gızı geliyore. Güzel gızı kakıveriyore derenin içine. Odan suya gelmişle gine vaaaaa bilmen kiiiii!

- Bi budumun üstünde Beyolu. Bi budumun üstünde fatmecinen güzel geçinip durula mı demiş?

Odan bi gelmişle. Arıtmışla[8] orayı fatmeciği çıkamışla. Gadının bi olu varımış. Odan demiş:

- Gırata[9] sen bunu al. Bi budunu gabcık bi budunu gıbcık et ge demişle.

Alıvemiş gırat Bi budunu gabcık bi budunu gıbcık paça paça etmiş. Fatmeciğine Beyoğlu da şimdi bile geçinip durulamış.


[1] İşmeyore: İçmiyor

[2] Höle:Böyle, şöyle

[3] Sacayağı: Ocakta üzerine kap konan üç ayaklı demir eşya

[4] Höle mi huren: Böyle mi kurayım

[5] Hur-: Kur-

[6] Edipbatırın: Yapıyorum

[7] Yasıl gavak yasıl: Eğil kavak eğil

[8] Arıtmışla: Temizlemişler

[9] Gırat: Kır at
[Tilki ve Kaplumbağa]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Hindi, eveli bi tilkiynen gaplumba arkadeş tutunmuşla. Arkedeş, haden[1], asar[2] deriz, da vadır. Gari masal bu ya işte gari anladalım bakalım. Asara, arpa ekmiş bunla.

- Arkadeş, biz bi yol bi zamanda arpa ekdiydik, nere gitti geldi bu?

- E biliyman[3] arkadeş.

Gidoru, tilki orda bi çık yiyek geloru. Gocabadan[4] habersiz. Ordan, böğün öle yarın öle;

- Ule arkadeş, hede bi gidem bakam. Arkadeş dimiş;

- Orak biçe[5] varıyola. Arkadeş;

- Asar’ı yıkak gele.

- Dayanen hora[6] ben diyoru tilki.

Gocabaya vere biştiror.

- Ule arkadeş hadi, ule arkadeş. Asar yıkılıyor göremon mu sen, ben dayenen, sen biş[7].

Diyekene diyekene, gocaba her şiyi idmiş, goymuş tilki bi şey işlememiş. Sonra da gocaba çekmiş mi her şiyi.

- Hani le bana?

- Sen Asar’a dayandın arkadeş dimiş, ben aldım gittim aygıdımı dimiş. Sene bi şey galmadı dimiş.

Böle anladıvırıla. Goca insanlar anladıvırırladın işte böle böle çabalayıbatırız[8] olum.


[1] Haden: Hadi

[2] Asar: Kayalık, tepe, kale, burç

[3] Biliyman: Bilmiyorum

[4] Gocaba: Kaplumbağa

[5] Biçe: Biçmek 

[6] Dayanen hora: Ben oraya yaslanayım

[7] Biş-: Biçmek

[8] Çabalayıbatırız: Çabalıyoruz
[İki Bakla]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Hindi* bi çocuk vamış. Elinde iki dene paklası vamış. Guyunun başına oturmuş. Guyunun başına otururkan pakla da yere, guyunun içine düşmüş mü! Guyunun içine düşmüş mü paklalar.

- İki paklam olsa doycedim, iki paklam olsa doycedim diye ağlamış çocuk.

Ağlayınca içinden bi goca adam çıkmış gelmiş. Niyse, çocuğa dede yimek getirmiş.

- Unu yi olum, dimiş. U da dimiş;

- Bunu yisem napıyım ben, dimiş.Satam varen ben, dimiş.

Satmış, gelmiş yine guyunun başına.

- İki paklam olsa doycedim, iki paklam olsa doycedim diye çocuk gine ağlamış.

Goca adam gine çıkmış gelmiş, gine para vemiş.

- Onu da nidem ben bunu, dimiş.Bi şiyler alem, dimiş.

Haranı* vemiş, haranı, haranı. Hı, çocuka haranı vemiş. Dede guyunun içinden çıkıyoru. Ondan sona;

- Haranıyı da gine bi, haranıynen biş haranı dedin mi yimek bişe olum, dimiş.

- Biş haranım, dimiş,.

Yimekle bişmiş. Ni canı istise o bişmiş. Bunu Yafudi gömüş, orda hah hindi aklıma geldi. Yafudi gömüş,

- Yafudi dimiş, şe demezse gari dimiş. Benim  bi haranım va biş haranım dime haaa, dimiş.

Yimek pişirirmiş. Yahudi gittikten sona biş haranım. Ni istedise bişmiş. Çocu haranıyi değiştirmiş çocun. Geliyoru çocuk;

- Biş haranım yok, biş haranım yok, biş haranım yok.

Olmamış. Gine vamış,  guyunun başına;

- İki paklam olsa doycedim, iki paklam olsa doycedim diye alamış gine çocuk.

Goca adam çıkmış gelmiş, bu sefer bi tokmak vemiş eline.

- Bu tokma olum, hur* tokmam dime, dimiş. Sakın haa hur tokmam dime, dimiş.

- Tamam.

Gari anlamış goca adam Yafudinin aldattığını. Gelmiş eve;

- Hur tokmak.

Galkmış galkmış inmiş kellesine çocun.

- Dur tokmam, dimiş.Durmuş.

Yafudiye vamış;

- Benim, demiş.Bi tokmam va hur tokmam dime ha, dimiş.

- İyi dimen dimen, dimiş.

Çocuk gitmiş gene başka yere geze. Gelmiş gine goca adam;

- Hur tokmam, dimiş,

Yafudi, hur tokmam. İnmiş inmiş, galgımış galgımış inmiş Yafudinin kellesine galkmış kalkmış inmiş, çocuk gelmişmiş, tokmak böle sıçrayıbatımış Yafudinin kellesinde. Dur tokmam deye, aman dimicen dimiş, ni halin varsa gö dimiş. Orda bitti bu.


*Hindi: Şimdi

*Haran: Tencere

*Hur: Vur