İki Arkadaş ve Kurtlar Mağarası
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

 [İKİ ARKADAŞ VE KURTLAR MAĞARASI]

Bir varmış, bir yokmuş. İki arkadaş varmış. Bunlar para kazanmak için beraber gurbete gideceklermiş. Yanlarına yemeklerini alıp yola çıkmışlar. Bu iki arkadaştan biri çok cimriymiş.

Yolda karınları acıkmış. Cimri olan:

— Önce senin yemeğini yiyelim, sonra benimkini yeriz, demiş. Yemeği yemişler. Sonra gitmişler. Az gitmişler uz gitmişler. Dere tepe düz gitmişler. Diğeri cimri olan arkadaşına:

— Ben yine acıktım, demiş. Cimri olan:

— Ben sana yemeğimi vermem, demiş. Diğeri:

— Ben sana yemeğimi verdim ama, demiş. Cimri olan:

— Ne yapalım o da senin salaklığın, demiş. Cimri olan yemeğini yemiş. Arkadaşına yedirmemiş. Diğeri bu cimriden ayrılmış. Çok yol gitmiş. Acıkmış, yorulmuş. Bir mağaraya girmiş. Sonra bu mağaraya kurtlar gelmiş. Bu mağara kurtların yeriymiş. Bu kurtların bir çobanı varmış. Oğlan saklanmış. Kurtlara görünmemiş. Sonra kurtlar kendi aralarında konuşmaya başlamış:

— Filanca bir yerde bir padişahın kızı hasta, bu padişahın kızını kim iyileştirirse, padişah hem kızını hem de bütün mal varlığını ona verecekmiş. Eşleşmiş kediyi kesip, bu kedinin kanını kızın vücuduna sürerek kızı iyileştirmeyi bilmiyorlar, demiş. Sonra devam etmişler:

— Bu yerde bir de dev var. Suyun başını tutmuş. Kimseye karşılıksız su vermiyor. Bunlar, devin başına kılıçla vurup devi öldürmeyi bilmiyorlar, demiş. Oğlan bunların hepsini dinlemiş. Düşmüş yola. Bu yere gelmiş. Tellal, bağırıyormuş:

— Padişahın kızını kim iyi ederse; padişah ona kızını ve tüm mal varlığını verecek. Oğlan padişahın sarayına gitmiş ve:

— Ben senin kızını iyileştirebilirim, demiş. Padişah:

— Sen kimsin ki benim kızımı iyileştirebilesin! Nice şifacılar, hekimler iyileştiremedi. Çulsuz! Git başımdan, demiş. Kızın bakıcısı:

— Padişahım belki doğru söylüyordur. Şansını denesin, demiş. Padişah:

— Tamam, şansını denesin, demiş. Oğlan şart koşmuş:

— Odada kızla ben kalacağım, bir de eşli kedi getirilecek, demiş. Padişah önce kabul etmemiş. Sonra kızın bakıcısı padişahı ikna etmiş.

Sonra oğlan eşleşmiş kediyi kesmiş. Bunun kanını kızın her yerine sürmüş. Kız önce iyileşmemiş. Bu oğlanı zindana atmışlar. Kız bu olaydan iki saat sonra yeni doğmuş gibi uyanmış. Padişah oğlanı yanına getirtmiş:

— Sen kızımı iyileştirdin. Kızım da mal varlığım da senin olsun, demiş. Oğlan ile kız evlenmişler.

Oğlan bir gün bu kurtların mağarasına tekrar gitmeyi ve kurtları dinlemeye karar vermiş. Çıkmış yola, mağaranın olduğu yere gelmiş. Tam o zaman kurtlar mağaradan çıkıyorlarmış. Oğlan bir şey dinleyememiş. Kurtlara görünmeden olduğu yerden uzaklaşmaya çalışmış.

Kurtlar bunu fark etmiş, bunun peşine düşmüşler. Oğlan bir ırmağın içine girmiş. Kurtlar, bu ırmağın içine giremiyormuş; çünkü su ayaklarının boyunu geçiyormuş. Oğlan suyun içinde saklanmış. Bu durumdan da kurtarmış kendini.

Geri dönerken dev aklına takılmış. Devin olduğu yere gelmiş. Dev, suyun başında uyuyormuş. Sonra oğlan bir eve misafir olmuş. Ev sahibinden su istemiş. Evin sahibi kadınmış. Kadın, su yerine tereyağını eritmiş. Oğlana getirmiş, vermiş. Oğlan:

— Bu, su mu, dermiş. Kadın:

— Ne yapalım yavrum! Koca dev bize su vermiyor, demiş. Olanları anlatmış, kadın.

Oğlan, dev keyif yaparken devin yanına gitmiş. Devin kafasına kılıçla vurmuş. Dev ilkin ölmemiş. Bir daha vurmuş, devi öldürmüş. Herkes bu oğlana devi öldürdüğü için şükran duyuyormuş. Öl, de, ölelim, diyorlarmış. Huzura kavuşmuşlar.

Aradan yıllar geçmiş. Cimri olan arkadaşı çıkagelmiş ve:

— Sen bu kadar nasıl zengin oldun, demiş. Oğlan anlatmaya başlamış:

— Senden ayrıldıktan sonra bir mağaraya gittim. Mağaradaki kurtlar, kendi aralarında konuşmaya başladılar, onları saklandığım yerden dinledim. Sonra padişahın kızını iyileştirdim. Padişah, kızını ve bütün malını bana verdi. Sonra da devi öldürdüm. Şimdi de padişah gibi yaşıyorum, demiş. Cimri olan aklından mağara gitmeyi geçirmiş ve:

— Ben de bu mağaraya gidersem zengin olurum, demiş. Arkadaşından mağaranın yerini öğrenmiş. Mağaraya doğru gitmiş. Mağaranın kapısına gelmiş. Orada titreye titreye duruyormuş.

Kurtlar, kendi aralarında yine konuşuyorlarmış:

— Geçenlerde biri bizi dinliyordu. Belki yine bizi dinliyordur. Etrafı arayalım, demişler. Bir de bakmışlar ki biri var. Aynı kişi zannetmişler. Yakalayıp hesabını sormuşlar. Geride kalanlar, yemişler, içmişler muratlarına ermişler.