umutphp/masallar huggingface dataset:
Öksüz Kız
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, güzel bir köyde bir baba ile kızı yaşarmış. Bu küçük kızın annesi kızını doğururken ölmüş.

Küçük kızın babası da kızım iyi yetişsin diye tekrar evlenmiş. Ama gelen üvey anne çok kıskanç bir kadınmış. Adamın küçük kızını hiç istemezmiş. Kocasına her zaman bu kızını götürmesi için baskı yaparmış. Bu baskılara dayanamayan baba, kızını ormana götürüp orada bırakmaya karar vermiş.

Bir gün sabah erkenden kızını da yanına alıp ormana gitmiş. Kızını bir ağacın yanına oturtmuş ve kendisinin odun keseceğini, işi bitince kızını oradan alacağını, söyleyerek oradan uzaklaşmış.

Baba, kızı uyanınca korkmasın, kendisini merak etmesin diye bir ağaca kabak bağlamış ve kızını ormanda bırakıp evine dönmüş.

Küçük kız ağaca bağlanmış kabağın çıkardığı tak tak sesini duydukça babasının hâlâ odun kestiğini düşünerek uykuya dalmış. Sabaha kadar ormanda uyuyakalmış.

Sabah uyandığında içini korku kaplamış. Babasını yanında göremeyince ağlamaya başlamış. O sırada ormandan bir kervan geçiyormuş. Kervandan bir adam küçük kızın ağladığını görünce hemen yanına gelmiş ve neden ağladığını sormuş.

Kız her şeyi tek tek anlatmış. Adam buna çok üzülmüş. Çünkü adamın bir çocuğu yokmuş ve çocukları çok severmiş. Bu kızı yanına alarak evine götürmüş. Hanımı buna çok sevinmiş. Allah’a bu çocuğu onlara bağışladığı için şükretmiş. Küçük kız da yeni ailesini çok sevmiş. Bu ailenin durumu da fazla iyi değilmiş sadece bir tane atları varmış.

Adam bu atla kervanlara katılarak kıt kanaat evin geçimini sağlarmış. Ama bu fakirliğe hiç üzülmezlermiş, çok mutlularmış.

Kızları büyümüş, büyüdükçe güzelleşmiş. Bu kız gülünce yüzünde güller açarmış. Ağlayınca gözünden inci mercan dökülürmüş. Yürüyünce de arkasında yeşil çimen bitermiş.

Günler, aylar sonra köylerinde büyük bir yarışma düzenleneceği haberini almışlar. Bu yarışmada atlar yarıştırılacak ve birinci gelen atın sahibine de büyük bir hazine verilecekmiş.

Baba kız evlerinin tek geçim kaynağı olan atı bu yarışmaya hazırlamışlar. Kız yürüdükçe arkasından biten çimeni ata yedirmiş. At çok güçlü bir at olmuş. Yarışma günü gelmiş çatmış. Büyük bir heyecanla yarışmanın sonucunu beklemişler.

Bizim ailenin atı birinci gelmiş. Ailecek mutluluklarına mutluluk katmışlar. Aldıkları büyük hazineyle evlerini güzelleştirmişler ve yardıma muhtaç olan herkese yardım etmişler. Güzel, mutlu hayatlarına devam etmişler.
Cesur ve Akıllı Çocuk
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

 Uzun zamanlar önce bir ülkede büyük bir orman ve ormanın içerisinde büyük bir dev yaşarmış. Bu dev kimseye ormandan odun aldırtmazmış.

Ormanın yakınlarında yaşayan bir köylü, kurnazlıkla odun yaparmış. Bu oduncu artık yaşlanmış, odun yapamaz olmuş. Adamın üç oğlu varmış. Bir gün oğullarını çağırarak onlara demiş ki:

— Artık ben yaşlandım, evin odununu sizler getireceksiniz, demiş. Oğlanlar sırasıyla ormana gitmeye karar vermişler.

Önce büyük oğlan ormana gitmiş. Odun kesmeye başlamış. Tam o sırada büyük bir ses:

— Kim o, diye bağırmış. Oduncu çocuk korkudan seslenememiş. İleri bakmış ki büyük bir dev kendisine doğru geliyor. Ağzından şu sözler çıkıyor:

— Seni yakalarsam ağzıma atar, sakız gibi çiğnerim, diyor. Büyük çocuk baltayı ve eşeği bırakıp eve zor düşmüş.

Bir sonraki gün olunca ortanca çocuk ormana gitmiş. Bir de ne görsün, abisinin gördüğü dev aynı şekilde ona bağırarak geliyor. Hemen o da canını zor kurtarıp kaçmış.

Sıra küçük çocuğa gelmiş. Küçük çocuk ormana gitmeden, cebine yaş peynir ve kapanda yakaladığı kuşu koymuş. Eşeği alıp ormana gitmiş. Aynı sesi ve devi o da görmüş. Hiç korkmamış, devi çağırıp hünerlerini göstermiş.

Önce dev yerden taş almış, sıkınca suyunu çıkarmış. Oduncu çocukta eline peyniri alıp suyunu çıkarmış.

Bunu gören dev çok şaşırmış. Bunun üzerine de yerden bir taş almış, uzağa fırlatmış. Taş hiç yere düşmeden uzaklara gitmiş.

Oğlan da cebindeki kuşu çıkartıp havaya atmış, oda hiç yere düşmeden uçmuş gitmiş. Dev bunu da görünce çok korkmuş ve oduncuyla anlaşmaya karar vermiş.

Devin bir sürü altını varmış. Bu altınları yarı yarıya paylaştırmış ve oduncu odunu ve altını alarak eve gelmiş.

Onu gören babası çok şaşırmış ve nasıl yaptığını sormuş. Oduncu çocuk olanları tek tek babasına anlatmış. Babası çok sevinmiş ve her şeyini bu akıllı ve cesur oğluna hibe etmiş.
Hızır
(Karadeniz Bölgesi, Bolu)

Bir varmış, bir yokmuş... Bir padişah varmış. Bu padişah bir gün ülkesinde tellallar çıkarmış:

— Kim bana Hızır’ı bulup getirirse ona ne isterse vereceğim, demiş. Ama kimseden ses çıkmamış. Çünkü Hızır’ı kim bulabilir?

Bir süre sonra bir adam çıkmış. Bu adam çok fakirmiş. Bir sürü de çocuğu varmış. Hanımına demiş ki:

— Nasıl olsa hepimiz neredeyse açlıktan öleceğiz, en iyisi ben gidip padişaha, Hızır’ı bulacağım, deyip kırk gün müsaade isteyip size bir ömür boyu yetecek erzak alayım. Kırk gün sonra padişah beni astırır ama hiç olmazsa siz ömür boyu rahat edersiniz, demiş.

Hanımı kocasını çok sevdiği için gitmesini istemese de adam padişaha giderek Hızır’ı bulacağını söylemiş. Kırk gün müsaade istemiş ve bu kırk gün de nafakasının temini istemiş. Padişah kabul etmiş. Kırk gün ailesine ömür boyu yetecek kadar erzak taşımış.

Kırk birinci gün olmuş. Padişah adamını yollayarak bu adamı huzuruna getirttirmiş. Adama:

— Hızır’ı buldun mu, diye sormuş. Adam bulamadığını söylemiş. Bunu fakir olduğu için zaruretten söylediğini itiraf etmiş. Padişah yanındaki üç vezirinden birinci vezirine sormuş:

— Padişahına yalan söyleyen bu adama ne yapmalı? Birinci vezir:

— Bu adamın etlerini parça parça edip kasaplara asmalı, böylece bir daha kimse padişaha yalan söylemez, demiş. O sırada fakir adamın yanında beliren çocuk:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş.

Padişah ikinci vezirine sorduğunda o da:

— Efendim, bunun derisini yüzmeli, içine saman doldurmalı ki, herkes ibret alsın, bir daha yapmasın, demiş. Çocuk yine:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş. Padişah üçüncü vezirine de sormuş. Üçüncü Vezir de:

— Padişahım bu adam fakirlikten böyle yapmış, affedin, demiş. Çocuk yine:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş.

Padişah çocuğa dönerek, kim olduğunu ve neden “Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi”, dediğini sormuş. Çocuk, padişaha:

— Birinci vezirin babası kasaptı, sözleri aslını gösterdi. İkinci vezirin babası dericiydi, sözleri aslını gösterdi. Üçüncü vezirin babası vezirdi, aslını gösterdi. Bense bu adamı kurtarmak için geldim. İşte vezir istersen vezir, Hızır istersen Hızır, demiş ve dışarı fırlamış.

Padişah arkasından adamlarını yollamış ama Hızır yok olmuş. Meğer Hızır çocuk kılığında oraya gelmiş. Padişah iki vezirinin işine son vermiş, üçüncü vezirini baş vezir yapmış. Fakir adama da altın vermiş. Adam da çok mutlu olmuş. Onlar da ermiş muradına...
Altın Armut
(İç Anadolu Bölgesi, Konya)

Yaşlı bir köylünün üç oğlu varmış. Hasat yaparak geçimlerini sağlıyorlarmış. O sene verim olmayınca fakir düşmüşler. Yaşlı köylünün bahçesinde armut ağacı varmış. Bir gün yaşlı adam büyük oğluna:

— Şu bahçedeki altın armutlardan topla da padişaha götür. Bize biraz yiyecek versin, demiş.

Büyük oğlan armutları sepete doldurmuş, yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere kenarında çamaşır yıkayan bir bayana rastlamış. Kadın sormuş:

— Sepette ne var? Büyük oğlan:

— Padişaha tuz götürüyorum, demiş ve yoluna devam etmiş.

Saraya vardığında altın armut diye verdiği sepetten tuz çıkmış ve padişah çok kızmış. Onu zindana attırmış.

Aradan bir ay geçmiş ve yaşlı adam ortanca oğlunu göndermiş padişaha bir sepet altın armutla. Ortanca çocuk da az gitmiş, uz gitmiş, dere kenarında çamaşır yıkayan kadınla karşılaşmış, kadın aynı soruyu buna da sormuş. Ortanca oğlan:

— Padişaha kedi götürüyorum, demiş ve yoluna devam etmiş.

 Padişahın huzuruna gelmiş ve altın armut diye açtığı sepetten kedi çıkmış ve padişaha saldırmış. Çok sinirlenen padişah, ortanca oğlanı da zindana attırmış.

Aradan bir ay geçmiş ve yaşlı adam umudunu kesmiş. Bu kez küçük oğlan gelmiş, babasına:

— Baba, padişaha ben de götüreyim bir sepet altın armut, belki beni kabul eder, demiş.

Babasını ikna etmiş ve yola çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş, dere kenarında çamaşır yıkayan kadınla karşılaşmış. Kadın aynı soruyu küçük oğlana da sormuş. Küçük oğlan:

— Padişaha altın armut götürüyorum, demiş. Kadın da:

— Yolun açık olsun. İnşallah kardeşlerini de kurtarırsın, demiş.

Küçük oğlan yola koyulmuş, ama yaşlı kadının kardeşlerinin zindanda olduğunu nerden bildiğini bir türlü anlayamamış. Küçük oğlan padişahın huzuruna çıkmış. Eğer altın armut çıkmazsa sepetten, dalga geçiyorlar benle diye hepsinin başını kılıca vurduracakmış.

Padişah sepeti açmış ve altın armutları görmüş. Çok sevinmiş ve çocuğun kardeşlerini zindandan çıkarmış. Kırk deve dolusu yiyecekle mutlu mesut evlerine göndermiş.
Oduncu ve Kızları
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Bir oduncu varmış. Oduncunun iki tane kızı varmış. Oduncu odun toplamaya giderken kızlarından bir tanesini de yanında götürüyormuş. Bir gün yine odun toplarken kızı kaybolmuş. Babası kızını aramış, bulamamış. Çaresiz bir şekilde eve dönmüş. Kız ormanda evinin yolunu ararken, başka bir eve rast gelmiş. O evde bir nenecik varmış. Neneye:

— Ben yolumu kaybettim, demiş. Ben burada kalsam olur mu, demiş. Nene:

— Tamam olur, demiş; ama benim şu işlerimi işle, bitlerimi ayıkla, burada birlikte kalalım, demiş. Kız:

— Olur mu öyle şey? Ben senin hizmetçin miyim demiş. Ben bir iş yapamam, demiş. Nenecik:

— Tamam yavrum, demiş. Sabah bu evin önündeki dereden iki türlü su akar. Biri sarı biri siyahtır. Sarı su akarsa girme, siyah su akarsa içine gir demiş. Kız sabah bakmış sarı akıyormuş, girmemiş. Siyah su akmaya başlayınca kız suya dalmış. Suyun içindeki yılanlar, çıyanlar kızı sokmuş. Kız hastalanmış.

Günler geçmiş oduncu diğer kızıyla odun toplamaya devam ediyormuş. Günlerden bir gün bu kızı da ormanda kaybolmuş. Bu kız da ormanda evini ararken bir eve rast gelmiş. Bu evde kardeşinin rast geldiği evmiş:

— Nene ben yolumu şaşırdım evimi bulamıyorum, demiş. Ben burada kalabilir miyim demiş. Nene:

— Tamam kızım, demiş; ama benim ilerimi işle, saçımdaki bitleri ayıkla, burada beraber kalalım, demiş. Kız:

— Tamam nene, demiş. Hemen nenenin işlerini işlemeye başlamış. Nenenin saçındaki bitleri ayıklamış. Bütün işleri bitirmiş. Nene kızı çok sevmiş. Nene kıza sabah kalkınca:

— Evin önündeki dereden iki türlü su akar demiş. Biri siyah biri sarı akar demiş. Siyah su akarsa girme, sarı su akarsa gir, demiş. Kız:

— Tamam nene, demiş. Sabah olmuş. Kız sarı suyu görünce girmiş. Kızın her yerleri birçok para ve altın olmuş. Neneyle mutlu bir hayat yaşarlarken babasını da bulmuşlar. Mutlu mesut bir şekilde yaşamışlar.
Tuz Kadar Sevgi
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

 Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde uzaklarda yaşayan üç kardeş varmış. Babaları bir gün çocuklarına kendisini ne kadar sevdiğini sormuş. En büyük çocuğu:

— Seni dünyalar kadar severim, Ortanca çocuk:

— Seni bütün evren kadar severim, demiş. En küçük çocuğu ise:

— Seni tuz kadar severim, demiş. Babası küçük çocuğun cevabına çok sinirlenmiş ve onu dağların arkasında ıssız bir yere göndermiş.

 Çocuk az gitmiş uz gitmiş yolun sonuna doğru bir eve rastlamış. Bu evde zengin bir aile oturuyormuş. Onu çoban olarak yanlarına almışlar. Böylece günler böyle geçip gitmiş. Bir gün köyün ağası ölmüş. Yanlarında kaldığı aile:

— Köye yeni bir ağa seçilecek, sen de git seçmelere katıl, demiş. Çocuk da:

— Ben gitmem, ben de şans olsaydı babam beni buralara göndermezdi, demiş. Aile ısrar edince de dayanamamış, gitmiş. Üç defa üst üste talih kuşu çocuğun başına konmuş ve çocuk köyün ağası seçilmiş.

 Çocuğun hayatı böyle devam ederken babası ise yaşlanmış, fakirleşmiş. Babasının hâlini öğrenen oğlu onu evinde misafir etmiş. O gece için yapılan yemeklerin içine tuz attırmamış. Yaşlı adam yemekten sonra:

— Oğlum, yemeklerin de evin de çok güzel ama yemeklerin içinde niye hiç tuz yoktu, diye sormuş. Çocuk da:

— Amca günün birinde bir adam çocuklarına sormuş, kendisini ne kadar sevdiklerini. Çocuklarından biri de seni tuz kadar seviyorum, demiş, diye anlatırken yaşlı adam anlamış oğlu olduğunu ve ağlamaya başlamış. Çocuk:

— Ben senin oğlunum, deyince birbirlerine sarılmışlar. Adam yaptığı yanlışın farkına varmış. Bir daha böyle hatalara düşmemiş ve beraber mutlu bir hayat sürmüşler.
Keloğlan ile Kuyudaki Dev
(İç Anadolu Bölgesi, Konya)

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken memleketin birinde bir Keloğlan varmış, bir de fakir annesi.

Bir gün bu Keloğlan yolda gezerken bir tellalın duyuru yaptığını görmüş. Tellal uzak diyarlardan yük getirmek için birine ihtiyaç olduğunu söylüyormuş. Bu sırada Keloğlan da lafa karışarak:

— Ben bu iş için gönüllüyüm, demiş.

Tellal onu görünce dalga geçerek, bu işin tehlikeli olduğunu söylemiş. Ama Keloğlan bu işi başaracağını söylemiş.

Keloğlan annesiyle vedalaşarak ertesi gün kafileyle yola çıkmış. Uzun bir yol aldıktan sonra biraz dinlenmek istemişler. Dinlendikten sonra tekrar yola koyulmuşlar.

Bir müddet gittikten sonra önlerine bir kuyu çıkmış. Kafilenin başında bulunan kişi, Keloğlan’a kuyuya girmesini söylemiş. Keloğlan kuyuya girmiş. Önüne bir saray çıkmış. İçinde güzel bir kız ve çok kötü görüntüsü olan bir de kurbağa varmış. Dev, Keloğlan’a:

— Hangisi daha güzel, demiş. Keloğlan:

— Gönül kimi severse güzel odur, demiş. Daha sonra dev tekrar:

— Hangisi daha güzel, demiş. Keloğlan:

— Gönül kimi severse güzel odur, demiş. Bunun üzerine dev, Keloğlan’a

— Buradan çıkan ilk insan sen olacaksın, demiş.

Yüklü altın vererek oradan çıkmasını sağlamış. Keloğlan daha sonra dışarı çıkarak kafilenin yanına gitmiş. Kafiledekiler Keloğlan’ın kuyudan çıkmasına çok şaşırmışlar. Keloğlan altınları alarak annesinin yanına gitmiş. Altınlarla zenginlik içinde mutlu yaşamışlar.
Keloğlan
(Karadeniz Bölgesi, Giresun)

Keloğlan

Keloğlan, bir annesi, bir eşeği ve üç beş tavuğu olan biriymiş. Bir gün annesine:

— Padişahın kızını alacağım, demiş. Annesi, Keloğlan’a izin vermemiş.

Yine bir gün Keloğlan’ı annesi un yaptırması için eline buğday verip şehre göndermiş. Bunu fırsat bilen Keloğlan, padişahın kızı için yola koyulmuş.

Yolda bir arı sürüsüne denk gelmiş. Arılar mağaraya girmek istiyorlarmış, fakat mağaranın ağzı taşla kapalıymış. Keloğlan da taşı kapının önünden çekivermiş. Kraliçe arı gelmiş ve Keloğlana:

— Şu kanadı al, ne zaman sallarsan ben yanında olurum, demiş. Keloğlan oradan ayrılıp yoluna devam etmiş.

Yolda bir bakmış ki yılanın biri güvercinlerin yuvasına dadanmış. Keloğlan hemen yılanı öldürmüş. Bir güvercin gelerek Keloğlana bir kanat vermiş:

— Bunu ne zaman sallarsan ben senin yanında olurum, demiş. Oradan da ayrılan Keloğlan bir çöle girmiş.

Çok susamış. Bir kuyu görmüş, kuyunun içine inip su içmiş. Bir dev çıkıp Keloğlan'a bir inci vermiş ve:

— Bu inciyi suya attığın an ben sudan çıkarım, demiş. Bunu da alan Keloğlan sonunda saraya ulaşmış.

Niyetini padişaha anlatmış. Padişah da bunun için bazı yarışmalardan geçmesi gerektiğini söylemiş:

— Önce bir miktar balı küpe hiç bozmadan koyacaksın, demiş. Keloğlan arılardan yardım istemiş. Sonra padişah:

— Şehrin su sıkıntısını gidereceksin, demiş. Keloğlan devden yardım istemiş. Üçüncü ve en zoruysa:

— Beni herkesin önünde öldürüp tekrar dirilteceksin, demiş. Keloğlan bu sefer de güvercinlerden yardım istemiş. Bu sınavı da geçen Keloğlan’a padişah kızını vermiş.

Keloğlan gelerek durumu annesine anlatmış. Helallik dilemiş. Annesi hakkını helal etmiş, bir ömür boyu mutlu yaşamışlar.
KURT’UN SONU
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Şanlıurfa)

Evvel zaman içinde, halbur saman üstünde, dağdan aç bir kurt inmiş. Bakmış ki bir koyun yayılıyor, kurt koyuna:

— Koyun kardeş seni yiyeceğim, demiş. Koyun da:

— Biraz oynayayım da beni öyle ye, demiş. Bir oraya bir şuraya hoplamış, koyun kaçmış, kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir keçi yayılıyor. Keçiye:

— Keçi kardeş ben seni yiyeceğim, demiş. Keçi de:

— Şu sürüde üç tane oğlağım var, beni yersen onlar nerede kalır? Gideyim onları da getireyim de bizi beraber ye, demiş.

O da kaçmış kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir katır yayılıyor, katıra:

— Katır kardeş seni yiyeceğim, demiş. Katır da:

— Benim etim gayet serttir. Bir satır getireyim de onunla ye beni, demiş ve o da kaçmış kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir at yayılıyor. Ata:

— At kardeş seni yiyeceğim, demiş. At da:

— Ayağımın altında bir berat var, onu oku da öyle ye beni, demiş. At ayağını kaldırıp da kurda öyle bir tekme vurmuş ki, kurt altı ay bir güz baygın yatmış. Kurt uyandığında yeşillenmiş görmüş.

Vardın buldun bir koyun,

Ye etini doyum doyum,

Sana neydi oyun,

Köçek mi olacaktın, 

Koyun oğlu koyun, …

Vardın buldun bir keçi,

Ye sallansın kuru kılı,

Sana neydi üçü beşi,

Sürü mü kuracaktın, 

Keçi oğlu keçi …

Vardın buldun bir katır,

Ye etini hatır hatır,

Sana neydi satır,

Köftelik mi dövecektin, …

Vardın buldun bir at,

Ye etini yan gel de yat,

Sana neydi berat,

Okuyup da hoca mı olacaktın,

Bunları söyledikten sonra kurt, açlıktan oracıkta ölüvermiş.
Cittan Kız 
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Şanlıurfa)

CİTTAN KIZ

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir Cittan Kız varmış. Bir gün Cittan Kız arkadaşlarına:

— Kızlar, bugün odun toplamaya gidelim, demiş ve beraber gitmişler.

Az toplamışlar, uz toplamışlar, bakmışlar ki hava kararmış. Evlerinden de epeyce uzaklaşmışlar. “Ne yapalım, ne yapalım?", derken bakmışlar ki karşılarında iki tane ev var. Birinden duman tütüyor, diğerinden de köpek havlıyor. “Köpek havlayan eve gidersek köpek bizi ısırır.” diye düşünmüşler ve duman tüten eve gelmişler.

Kapıyı korkunç yüzlü bir kadın açmış. Onları içeri almış. Onlara yemek yedirmiş ve onları yatırmış. Kadın bakmış ki herkes uyuyor ama Cittan Kız uyumuyor.

Kadın:

— Cittan neden uyumuyorsun, demiş.

Cittan Kız:

— Annem bana uyumadan helva yapardı. Onu yer öyle uyurdum, demiş.

Cadı hemen helvayı yapıp Cittan Kız’a yedirmiş. Bakmış ki Cittan Kız yine uyumuyor. Cadı yine neden uyumadığını sormuş.

Cittan Kız da:

— Ben uyumadan önce annem bana kuyudan elekle su taşırdı, onu içer öyle uyurdum, demiş.

Cadı başlamış elekle su taşımaya. Ancak eleği dolduruyor, getirene kadar alttan su geri boşalıyormuş. Bu sırada Cittan Kız arkadaşlarını kaldırıp:

— Arkadaşlar, çabuk kalkın bu cadı, hepimizi pişirip yiyecek, demiş ve arkadaşları kalkmış, camdan kaçmaya başlamışlar.

Tam sıra Cittan Kız’a geldiği zaman Cadı onu kolundan yakalamış ve torbaya koymuş.

Odun toplamaya gitmiş. Bu sırada Cittan Kız bıçağını çıkarıp torbayı kesmiş, tavana çıkmış. Cadı kadın gelip torbayı boş görünce sinirlenmiş ve Cittan Kız’ı aramış:

— Cittan neredesin, demiş.

Cittan Kız:

— Buradayım, demiş.

Cadı:

— Oraya nasıl çıktın, diye sormuş.

Cittan Kız:

— Fincanı fincan üstüne, fincanı fincan üstüne koydum, hopladıydım çıktım, demiş. Cadı da aynısını yapmış, ama fincanların hepsi kırılmış. Yine sormuş:

— Oraya nasıl çıktın Cittan?

O da:

— Tabağı tabak üstüne, tabağı tabak üstüne koydum, hopladıydım çıktım, demiş. Cadı kadın aynısını yapmış, ama yine bütün tabaklar kırılmış. Yine sormuş:

— Oraya nasıl çıktın Cittan, demiş.

Cittan Kız da:

— Şuradaki demiri iyice ısıttım, arkama bastım, hopladıydım, çıktım, demiş.

Cadı da aynısını yapmış; ama oracıkta ölüvermiş. Cittan Kız da oynayarak evin yolunu tutmuş.
Kaplumbağa ile Tilki
(Ege Bölgesi, Denizli)

 Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde, kalbur saman içinde arkadaş olan bir kaplumbağa ile tilki varmış. Tilki hileci mi hileci, kurnaz mı kurnaz, kaplumbağa ise iyi mi iyi, saf mı safmış.

 Saf ve iyi yürekli kaplumbağanın üstünden geçinmeye çalışan tilki:

— Birlikte ekin işleyelim, demiş kaplumbağaya. Amacı ekini kaplumbağaya işletmek, kendisini ise hiç gölgeden çıkmamakmış. Bunun için de bir kayaya sırtını dayayan tilki, kaplumbağaya:

— Bu dayandığım kaya göçmek üzere, ben sırtımı dayamazsam tepemize göçer. Sen ekinleri işle, ben de kayayı tutayım, demiş.

Saf kalpli kaplumbağacık tilkinin söylediklerine inanmış ve:

— Tamam tilki kardeş, sen kayayı tut, ben ekinleri işlerim, demiş. Ekinler işlenip paylaşımına gelince kurnaz tilki bu defa da ekinlerin hepsine sahip olmak istemiş ve kaplumbağaya:

— Böyle olmaz kardeş, şu kayadan aşağı hangimiz daha çabuk inersek ekinler onun olsun, demiş.

Kaplumbağa kabul etmiş ve kafasını kabuğunun içine soktuğu gibi kendini kayadan aşağı yuvarlamış.

Tilki daha koşacağım diye uğraşırken o çoktan kayadan aşağı inmiş. Bakmış tilki olmuyor böyle, kazanan kaplumbağaya olmuş, ortaya başka bir fikir atmış. Demiş ki:

— Hangimizin yaşı daha büyükse ekinler onun olsun, Bir şey dememiş yine kaplumbağa, bunu da kabul etmiş.

Tilki kendinden emin bir şekilde yaşını söylemiş. Tilki yaşını söyleyince kaplumbağa ağlamaya başlamış. Tilki:

— Ne oldu kaplumbağa neden ağlıyorsun, demiş. Kaplumbağa da:

— A benim tilki kardeşim, benim en küçük oğlum seninle yaşıt, demiş.

 Kaplumbağaya acıyan tilki, ne yapsa da kaplumbağanın hakkını yiyemeyeceğini anlamış. Kaplumbağanın hakkı olanı ona vermiş. Böylece mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.
KURT İLE KOYUN
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Evvel zaman içinde bir kurt varmış. Bu kurt susayınca su içmek için bir pınarın başına gitmiş. Pınarın başından su içerken, ona yakın bir yerden bir koyunun su içmeye geldiğini görmüş. Koyunun bu durumuna şaşırmış.

Koyun kurdu görünce kurdun yanına gitmiş ve kurda:

— Selamünaleyküm kurt kardeş, demiş. Kurt da bu koyun cesaret edip buraya nasıl gelir diye şaşırır ve koyuna:

— Aleykümselam, demiş. Koyun, kurda:

— Nasılsın, iyi misin? Çocukların, annen, baban nasıllar, diye sormuş. Kurt da:

— İyi, iyi. Sen ne arıyorsun buralarda? Pınarı da bulandırıyorsun, demiş. Koyun da:

— Sen pınarın başından su içiyorsun, bu pınar bulanıyorsa sen bulandırıyorsundur, demiş. Kurt:

— Peki, geçen sene ben yukarı köyden geçerken sen zili fazla salladın, yanınızdaki çoban da beni kovaladı. Neden böyle bir şey yaptın, dermiş. Koyun da:

— Bu imkânsız. Çünkü ben bu senenin koyunuyum, demiş. Kurt:

— Peki, bu sene ben şu karşıdaki tepelerden geçiyordum. Siz de orada otlanıyordunuz. Beni görünce neden bağırmaya başladın, dermiş. Koyun da:

— Ya, ben değildim. Bizim yayla yerimiz orası değil ki, demiş. Kurt da kızarak koyuna:

— Eğer sen değilsen amcanın çocuğudur. Amcanın çocuğu değilse halanın çocuğudur, o da değilse teyzenin çocuğudur. Sonuçta sizden biri değil mi, dermiş.

Kurt ya bu gidilir mi onun yanına, koyunu ensesinden yakalamış ve yemiş.
Oduncu Baba ile Padişah
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Gaziantep)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken zamanın birinde dertli bir padişah varmış. Ne yapmışsa derdinin dermanını bulamamış. Yaşlı bir veziri padişaha demiş ki:

— Padişahım ben senin derdinin dermanını biliyorum, demiş. Padişah:

— Nedir, demiş. Vezir:

— Dünyada idaresinden aciz, fakir bir adam bulup iç etten giydiği gömleği değiştirirsen bu derdin gider, demiş.

Kalkmışlar, atlarına binmişler. Birer kese altın almışlar yanlarına. Yaz kış demeden gezmişler. Gezerlerken bir gün bir sulağın başına gelmişler. Atlarını sulamışlar. Abdest alıp namaz kılmışlar, yemeklerini yemişler. Bakmışlar ki bir ses gelmiş, bir ihtiyar sırtında bir kucak odun taşıyormuş.

Padişah ile vezire yaklaştığı zaman omzundaki odunları taşın üstüne indirmiş. Alnındaki teri sıyırmış:

— Ya Rabbi, hiçbir gamım kederim yoktur. Sana âşık olduğum günden beri, demiş. Padişah ile vezir yaşlı adamı karşılamışlar:

— Selamünaleyküm ya Oduncu Baba, demişler. Oduncu Baba:

— Aleykümselâm oğlum, demiş. Padişah:

— Hayat seni üzüyor herhâlde Oduncu Baba, demiş. Oduncu Baba:

— Yok, oğlum ben hâlimden memnunum, demiş. Padişah:

— Seninle şu etin üstünde giydiğimiz içlikleri (gömlekleri) değiştirelim mi, demiş. Oduncu Baba:

— Oğlum benim gömleğim yok demiş. Padişah bunun üzerine Oduncu Baba’ya:

— Benim yüreğimi okşar mısın, demiş. Oduncu Baba adamın derdini anlamış. Kendi kendine demiş ki:

— Ey derdini gizleyen derviş, gel de senin derdine bir derman bulayım, demiş. Padişahın kalbini sırtını okşamış. Padişahın derdine derman bulmuş. Padişah elini cebine sokup bir kese altın çıkarıp Oduncu Baba’ya vermek istemiş. Ancak Oduncu Baba:

— Oğlum canın sağ olsun. Altının ne önemi var, deyip yerden bir taş almış, üflemiş altına dönüşmüş ve:

— İnsan nefesini altın etmeli, demiş. Bu masal da burada bitmiş.