Tilki ile Kedi Padişah
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

TİLKİ İLE KEDİ PADİŞAH

Bir varmış, bir yokmuş. Bir kocakarının bir kedisiyle on tane de tavuğu varmış. Başka da hiçbir şeyciği yokmuş.

Kadın, sabah kalkıp bakıyor ki tavuğunun biri yok, tilki alıp gitmiş.

— Ya Rabbi! Ben ne edeceğim? Bu tavuklar zaten benim geçimim, ben şimdi ne edeyim, diyor.

Kedi diyor ki:

— Ben o hırsızı tutarım.

Kadın:

— Nasıl tutarsın, diye soruyor.

Kedi:

— Bu gece beni tavuklarla kümese koy! Hırsız gelince ben onu yakalarım, diyor.

Kadın razı geliyor. Kediyi tavuklarla kümese koyuyor. Gece yarılayınca tilki kümese geliyor. İçeri girince kedi pençelerini kaldırıyor yukarı, tilkiye:

— Dur, diyor.

Tilki geri çıksa çıkamıyor. İçeri girse giremiyor, kedinin cırnakları* var. Tilki yalvarmaya başlıyor:

— Etme kedi padişahım, bana kıyma! Ben sana her gün tavuk yedireyim, diyor, kediyi kandırıyor.

Kümesten bir tavuk alıyor, kediyle beraber gidiyorlar.

Sabah oluyor, kocakarı kümesin yanına varıyor ki kedi de yok, tavuğun biri de yok.

Bu ikisi de tilkinin evine gidiyorlar. Orada tavuğu yiyorlar. Ertesi gün tilki yine tavuk almaya gidiyor. Tavuğu kapıp getirirken önüne bir kurt geçiyor:

— Dur bakayım, nere gidiyorsun? O tavuğu bana bırak, diyor.

Tilki:

— Aha tavuk! Yalnız kedi padişaha tavuğu senin aldığını söylerim, sonunu sen düşün, diyor.

Öyle deyince kurt korkuyor:

— Al, diyor, tavuğu geri veriyor. 

Tilki, tavuğu getiriyor. Hiçbir şey demiyor, oturup yiyorlar.

Tilki ertesi gün gene bir tavuk alıyor. Gelirken önüne bu sefer bir domuz çıkıyor.

Domuz:

— Dur, bakayım! Bırak onu, diyor.

Tilki:

— Aha bırakıyorum. Yalnız, senin aldığını söylerim kedi padişaha, sonunu sen düşün, diyor.

Domuz da:

— Al, diyor, tavuğu geri veriyor. 

Tilki, üçüncü defa yine tavuk çalıyor. Gelirken bu sefer önüne maymun geçiyor.

— Dur, bırak şu tavuğu, diyor.

Tilki tavuğu bırakıyor.

— Sana bu tavuğu veririm, ama kedi padişaha da söylerim seni. Bu tavuğu ona götürüyordum. Artık sonunu sen düşün, diyor.

Maymun da korkuyor, tavuğu bırakıyor. Üçüncü tavuğu da yiyorlar.

Kurt, domuz, maymun bir yere geliyorlar.

Domuz diyor ki:

— Filan yere gidiyordum. Bir tilkinin önüne geçtim, elindeki tavuğu aldım. O da kedi padişaha götürüyormuş. Kedi padişahı tanıyor musunuz? Korktum, bıraktım, diyor.

Kurt diyor ki:

— Ben de önüne çıktım. “Kedi padişaha götürüyorum,” deyince bıraktım.

Maymun diyor ki:

— Bana da öyle oldu, ben de bıraktım.

Bunlar:

— Madem öyle, biz bu kedi padişahla bir tanışalım, diyorlar.

Kurt diyor ki:

— Ben bir kısır koyun alacağım.

Domuz da diyor ki:

— Odunu ben toplarım. Yakacağı bana ait.

Maymun da diyor ki:

— Kazanı, kapağı bana ait, ben pişiririm, diyor.

Kurt gidiyor, bir sürüden bir koyun alıp geliyor. Domuz da odun toplayıp getiriyor. Maymun da rençperin tarlasından kazanı kapağıyla çalıyor. Koyunu ocağa koyup pişirmeye başlıyorlar.

Maymuna diyorlar ki:

— Git, kedi padişahı çağır.

Maymun:

— Ben gitmem, diyor.

— Niye, diyorlar.

Maymun:

— Şimdi benim maymunluğum tutar, hırçınlaşırım. O da beni öldürür. Ben gitmem, diyor.

Domuza:

— Sen git, çağır, diyorlar.

O da:

— Ben de gitmem, diyor.

— Niye?

— Benim de domuzluğum tutar. O da beni öldürür, diyor.

Kurda:

— Neyse, bari sen git, diyorlar.

Kurt:

— O zaman siz pişirin, hazırlayın, ben de gidip çağırayım, diyor.

Kurt, tilkinin ininin önüne varıyor. Tilki çıkmış, güneşleniyor. Kurt potur potur* gidiyor.

Tilki elini kaldırıp:

— Dur! Kedi padişahım içeride uyuyor, uyandırma, diyor.

Kurt usul usul tilkinin yanına gelip:

— Kardeş, ben sizi davete çağırmaya geldim. Bir koyun pişirdik, kedi padişahı çağır da gidelim, diyor.

Tilki, kedi padişahı çağırıyor. Kedi geliyor, kurda doğru elini yalıyor, gözüne sürüyor, gerneşiyor*, yuvarlanıyor.

Kurt soruyor ki:

— Bu böyle ne yapıyor?

Tilki:

— Abdest aldı, namaz kılıyor, diyor.

Kurt:

— Haydi gidelim, diyor.

Kurt öne düşüyor, bunlar arkasından geliyorlar, ama tilki en arkada gidiyor. Tilki, çalıların arasında bir keklik görüyor. Kurdun arkasına cırnağını takıyor, kurdun arkası yırtılıyor.

Kurt hemen geri sıçrıyor:

— Ne oluyor, diye soruyor.

Tilki diyor ki:

— Ne olacak? Kedi padişahım orada bir keklik gördü. Onu tutacaktı. Sana kaçırmayasın diye “Dur!” diyerek parmağıyla değdi ki ürktün.

Kurt hemen tabanları yağlıyor*.

— Siz arkadan gelin, ben gideyim, arkadaşlara haber vereyim, diyor.

Kurt gidip domuzla maymuna diyor ki:

— Arkadaş, filan ormandan geliyorduk. Orada bir keklik görmüş, tutayım demiş. Ben farkında değilim, şöyle bir değmiş bana, cırnaklarının yeri kanıyor. Onlar gelince siz yedirin, içirin. Ben onun yanında durmam, demiş.

Dur mur demişlerse de kurt durmamış, gitmiş. Çalılıkların arkasına saklanmış.

Domuz:

— Ben de durmam, demiş.

Kazanın altında boşluk varmış, oraya girmiş. Maymun da zıplamış, dala çıkmış.

Tilkiyle kedi gelmişler ki koyun pişmiş, ortalıkta kimse yok. Bir bekliyorlar, iki bekliyorlar, gelen yok...

Tilki diyor ki:

— Vaziyet bunlar gelmeyecekler, biz yiyip gidelim.

Kedi, kazanın altından domuzun kuyruğunu görüyor.

Diyor ki:

— Dur!

Gidip kazanın altından domuza cırnağını takınca domuz:

— Bu beni yakalayacak, diye kaçıyor.

Bu sefer kedi, domuzdan korktuğu için çalılıkların içine kaçıyor. Çalıların arasındaki kurt:

— Aha bana geldi, beni yakalayacak, diyor.

Bu sefer kedi, kurttan korktuğu için ağaca çıkıyor.

Maymun da:

— Aha bana geldi, diyor.

O da daldan dala atlıyor. Her biri bir yere kaçıyor. Kedi daldan aşağı inip:

 — Ne oldu, diye soruyor.

Tilki:

— Ne olacak? Her birini bir yere kaçırdın, yurtlarından ettin, diyor.

Kedi, korktuğunu belli etmiyor:

— Bunları ben mi yaptım? Eee, ben onları korkuttum. Onlar da kaçtılar diye şişiyor.

Tilki içinden; “Allah Allah!” diyor.

 

Kediye de:

— Biz seninle çok arkadaşlık ettik. Gel, artık ayrılalım, diyor.

Helalleşip ayrılıyorlar.

Kedi, evine giderken bir aslana rastlıyor. Aslan, bunun önüne geçiyor.

Kediye:

— Sen de bizim sülalemizdensin, ama niye böyle küçük kaldın, diye soruyor.

Kedi:

— Ah! Sen de insanların eline düşsen benim kadar da kalmazsın, diyor.

Aslan:

— Ya, o nasıl bir şey ki seni bu hâle koydular, diyor.

Kedi:

— Sen bu sevdadan vazgeç, tanıştığına pişman olursun, diyor.

Aslan ısrarla:

— Yok, sen onlarla beni tanıştır. İnsanoğlu kimse bana göster, diyor.

Kedi:

— Peşimden gel bakayım, diyor.

Peş peşe düşüp gidiyorlar. Gelirken çayırda otlayan kömüşleri* görüyorlar. Aslan:

— Bunlar mı insanoğlu, diyor.

Kedi:

— Yok ya, ne bunları? İnsanoğlu, bunların ikisini yan yana getiriyor, omzuna bir şey atıyor, çift sürüyor, diyor.

Aslan:

— Bunlardan daha mı büyük, diye soruyor.

Kedi:

— Tabii, diyor.

Biraz daha yürüdükten sonra deve sürüsüne rastlıyorlar.

Aslan:

— Bunlar mı insanoğlu, diyor.

Kedi:

— Ne bunları? Bunlardan yüz tanesini bir ipe bağlayıp götürüyor insanoğlu, diyor.

Gele gele geliyorlar ki birisi dağda odun kesiyor. Kedi, insanoğlu bu diye gösteriyor.

Aslan:

— Bakayım, ben bununla bir güreşeyim. Güreşe gücüm yeterse öldürmeye de gücüm yeter. Güreşirken eğer gücüm yetmezse adamı hiç ellemeyeyim, diyor.

Varıyor odun kesenin yanına:

— Merhaba! Benimle güreşir misin, diyor.

Adam:

— Güreşirim, ama kispetim* yok, diyor.

Aslan:

— Nerede, diye soruyor.

Adam:

— Köyde, diyor.

Aslan:

— Al, gel de güreşelim, diyor.

Adam:

— Olmaz! Ben şimdi kispeti alıp gelmeye sen kaçıp gidersin, diyor.

Aslan:

 — Niye kaçayım? Kaçmam, dese de adam inanmıyor.

Adam:

— Seni buraya, bu dala bağlayayım, ben kispeti almaya gideyim, diyor.

Aslanı sıkıca ağaca bağlıyor, kedi de dalın tepesine çıkıyor, seyrediyor. Adam, baltayı eline alıp girişiyor.

Aslan, kediye bağırıyor:

— Beni kurtar!

Kedi:

— Ben karışmam, diyor.

Adam, aslana vura vura bayıltıyor. Kestiği odunları da yükleyip gidiyor.

Kedi, aslanın yanına varıyor:

— Nasıl? Ben sana demedim mi? “İnsanoğluyla başa çıkılmaz,” diye, diyor.

Aslan pişman oluyor. Kedi de varıyor, evine gidiyor...

 


* cırnak: Tırnak.

* potur potur: Sesli iri adım.

* gerneşmek: Kasılmak, vücudu kasıp bırakmak.

* tabanları yağlamak: Kaçmak.

* kömüş: Manda, camız.

* kıspet: Deriden yapılmış pehlivan giysi.