umutphp/masallar huggingface dataset:
Aslan Canavar ve Tilki
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Aslan Canavar ve Tilki

Evvel zamanda aslan, canavar bi de tilgi üçü avlanmaya gitmişler. Bir öküz bir davşan bi de davar yakalamışlar dağda. Şimdi oturmuşlar bir kenara aslan, canavara:

—Bölüştür bakam avları demiş.        

Canavar, aslana demiş:

—Efendim öküzü sen yersin, davarı da ben yerim, tavşanı da tilgiye veririz.

Hemen bizim aslan, canavarın üstüne atlayıp onu halletmiş. Parçalamış etini yemiş, gerisini yığmış. Tilgiye demiş:

—Sen anlat. Nasıl bölüştürcen bu avları?

Tilgi efendim demiş:

—Sabahleyin kavaltıda davarı yersin, öğlen demiş öküzü yersin, akşamda demiş böyle kavaltı gibi leblebi gibi tavşanı yersin demiş. Aslan:

—Aferin sen nerden öğrendin bu kanunu demiş.

Tilgi, canavarı göstermiş.

—Ondan öğrendim, demiş
Eşeğin Kurnazlığı
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Zamanın birinde hayvanlar kendi ihtiyaçlarına göre, yiyebilecekleri türden tahıl ekmişler. Tavuk buğday ekmiş, eşek arpa, …

Bütün hayvanlar kendi ekinlerine bakıp suluyormuş. Ekinler biraz büyüyünce eşek diğer bütün hayvanlardan izinsiz onların ekinini yemiş. Ertesi gün kaz, tavuk, ördek, kuş, … ekinlerine su vermek için kendi bahçelerine gittiklerinde ekinlerinin yendiğini görmüşler.

Bu ekinleri kim yemiş diye birbirlerine sormuşlar. Hayvanların hepsi:

— Ben yemedim, demiş. Sıra eşeğe gelince, eşek:

— Ben yemedim, demiş. Hayvanlardan birkaçı:

— Az ileride bir kuyu var. Oraya gidelim. Herkes ben yemedim diye yemin edip kuyunun üstünden atlasın. Kim kuyunun içine düşerse ekinleri o yemiştir, derler.

Hayvanlar kuyunun başına giderler. Önce tavuk yemin eder ve kuyunun bir tarafından diğer tarafına başarıyla atlayarak geçer.

Sıra ördeğe gelince o da yemin eder ve yine kuyunun diğer tarafına başarıyla geçer. Böyle hepsi sırayla başarıyla atlayarak geçerler.

Atlama sırası eşeğe gelmiştir. Eşek, ben yapmadım, diye yemin etmiş ve atlamış. Fakat kuyunun öteki tarafına geçememiş, kuyunun içine düşmüş.

Eşek kuyuya düşünce ekinleri eşeğin yediği anlaşılmış ve bütün hayvanlar dağılmış. Birkaç gün sonra bir cadı kuyunun yanından geçiyormuş. Cadı kuyunun yanından geçerken kuyunun dibinde olan eşeği görmüş. Eşek cadıya seslenmiş:

— Beni buradan kurtar, ben sana yardım ederim, diye. Cadı:

 — Sen bana neyde yardım edeceksin ki, diye sormuş. Eşek de:

— Ben sana kuyudan su çıkarırım, demiş. Cadı:

— Olmaz, ben seni oradan çıkarırsam yerim, demiş. Eşek:

— Tamam, beni buradan çıkar da sonra istersen ye, demiş. Cadı, eşeğe ip atıp onu kuyudan çıkarmış ve eşeği kuyunun yanına bağlamış. Eşek, cadıya:

— Beni neremden yemeğe başlayacaksın, demiş. Cadı da:

— İlk önce kafanı yiyeceğim, demiş. Eşek:

— Kafamın hepsi kemikli, zorlanırsın. Sen beni arkadan yemeğe başla, daha kolay olur, demiş.

Eşeğin söyledikleri cadının kafasına yatmış. Eşeği yemek için arkasına geçmiş. Tam o sırada eşek cadıyı tekmeleyerek kuyuya düşürmüş ve koşarak oradan uzaklaşmış.
Eşek Beyni
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

EŞEK BEYNİ

Evvel zaman içinde ormanlar padişahı aslan ve diğer hayvanlar yaşarmış.

Günün birinde ormanlar padişahı aslanın karnı acıkmış. Kendisine en yakın olan çakalı gözüne kestirmiş. Çakalı yemek için yakalamış. Tam çakalı yiyecekken çakal ona:

— Ya sen beni yersen ben senin karnını doyurmam, sen beni bırakırsan ben senin karnını doyuracak büyüklükte eşek getiririm, der. Aslan çakala:

— Eşek gelir mi? Ya gelmezse, diye sorar. Çakal, aslana:

— Sen o işi bana bırak. Eşeği sana getiremezsem o zaman beni yersin, diyerek kandırır. Aslan çakalın söylediklerini kabul eder ve eşeği getirmesi için bekler. Çakal eşeğin yanına gider ve eşeğe:

— Aslan padişah seni çağırıyor, hayvanlar âleminin yeni padişahı olarak seni seçecek, der. Eşek hemen kabul eder. Çakal eşeği alıp aslanın yanına gider. Aslanın bakışlarından korkan eşek hemen kaçar. Aslan eşeği getiremezse çakalı yiyecek ya, çakal eşeğin kaçtığını görünce peşinden gidip geri gelmesi için ikna etmeye çalışır. Çakal, eşeğe:

— Niye kaçtın, diye sorar. Eşek de:

— Bana nasıl baktığını görmedin mi? Beni yiyecek gibi bakıyordu. Korktum, kaçtım, der. Çakal da kurnaz ya eşeğe:

— Ya o seni padişahlığa uygun musun değil misin diye sınıyor, cesaretini ölçüyor yani, der. Eşek de hemen inanır:

— Ya ben onu hiç akıl edemedim, der. Çakal böylece eşeği kandırır ve aslanın yanına götürür. Bu defa aslan avını kaçırmamak için hemen yakalar ve eşeğin kafası hariç her yerini yer. Aslan doydu ya uykusu gelir uyumaya giderken çakala:

— Kafa sana emanet, içindeki beyni ben yiyeceğim. Ben uyuyup uyanana kadar kafası sana emanet, der ve yatar.

Aslan mışıl mışıl uyurken çakal bir kamış parçası bulur ve içini oyarak eşeğin kafasının içine sokar, beynini yer.

Aslan uykuya doyup uyanınca, çakalı çağırarak eşeğin kafasını getirmesini ister. Çakal hemen eşeğin kafasını getirip aslana verir. Aslan, eşeğin kafasını ikiye yarıp beynini bulmaya çalışır. Beyni bulamayan aslan çılgına döner ve çakala:

— Bunun beyni nerde, diye sorar. Çakal uyanık ya cevabını önceden düşünmüştür. Çakal aslana dönerek:

— Ya bunun beyni olsaydı kaçtıktan sonra geri gelir miydi, der.
Şehzadeler ve Dağların Elçileri
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde uzun zaman önce uzaklarda yaşayan bir Sinan Padişah varmış. Üç tane de oğlu varmış.

Sinan Padişah yaşlıymış ve artık padişahlığı oğullarına bırakmak istiyormuş. Önce onların ne kadar cesur olduklarını öğrenmek için onları ava göndermiş.

Oğulları yola koyulmuş. Dağlara çıkmışlar. Akşam olduğunda iki kişi uyurken diğeri nöbet tutsun diye bir karar almışlar. Büyükle ortancanın sırası geçmiş. Küçük kardeş nöbeti devralmış.

Çocuk etrafı dolaşırken uzak bir yerde ışık görmüş. Merak ettiği için kardeşlerini uyandırmadan atına binip ışığın olduğu yere gitmiş. Oraya geldiğinde iki adamın ateş başında oturduğunu görmüş. Adamlardan birinin elinde siyah ip, diğerinin elinde ise beyaz ip varmış. Siyah ipi tutan adam ipi sararken beyaz ipi tutan adam ipini öylece tutmuş, bekliyormuş. Çocuk merak edip sormuş.

—Senin elinde niçin siyah ip, onun elinde niye beyaz ip var? Sen sararken o niye bekliyor? Adamlar çocuğa:

—Sen niye soruyorsun, demişler. Çocuk da:

—Ben merak ettim. Bunun sırrını öğrenmek istiyorum, demiş. Adamlara söylemeleri için ısrar etmiş. Sonunda adamlar cevap vermişler.

—Biz bu dağların elçileriyiz. Birimiz beyaz iple gündüzü, diğerimiz siyah iple geceyi getirir, kontrol ederiz, demişler.

Küçük çocuk bunun gerçek olup olmadığını anlamak için yanlarına oturup sabah olmasını beklemiş. Kardeşlerini bu arada unutmuş. Şafak söktüğü anda siyah ipi elinde tutan adam ipi bir elinden diğerine sarıp bitirmiş, bu kez de beyaz ipi tutan adam elindeki ipi sarmaya başlamış.

Çocuk bunları görünce gerçek olduğuna inanmış.

Bu arada çocuğun kardeşleri sabah olduğu için uyanmışlar. Kardeşlerini göremeyince de merak etmişler ve onu aramak için hemen yola koyulmuşlar. Yoldayken karşıdan gelen kardeşlerini görünce:

—Biz seni çok merak ettik. Neredeydin? Bizi niye bırakıp gittin, demişler. O da olan biteni anlatmış. Kardeşleri anlattıklarına inanamamışlar. Bunun üzerine çocuk kardeşlerini de oraya götürmüş. Onlar da adamların yanında bir gece kalmışlar. Olan biteni görüp inanmışlar. Adamlara üçü birden:

—Bizi de yanınıza alın, demiş ama adamlar:

—Bizi Allah görevlendirdi. Bu bizim görevimiz. Sizi alamayız, demişler.

Şehzadeler bunun üzerine evlerine dönüp her şeyi babalarına anlatmışlar.

—Bizim padişahlığımız ne ki biz dağın, taşın elçilerini gördük. Bizi de yanınıza alın dedik, ama almadılar. Padişah da:

—Sizin göreviniz padişahlığınız. Yalnız adaletli, dürüst ve çalışkan olmalısınız ki onlar gibi görevlerinizde hiç sorun olmasın. Siz görevinizi yaparsınız, onlar da kendi görevlerini, demiş.

Şehzadeler düşününce babalarına hak vermişler. Padişahlık görevlerini de en iyi şekilde yerine getirmeye karar vermişler ve bu kararlarını uygulamışlar. Halklarıyla birlikte mutlu bir şekilde yaşayıp gitmişler.
Sabır Taşı ile Kin Bıçağı
(Karadeniz Bölgesi, Samsun)

Bir varmış, bir yokmuş. Az söylemek sevapmış, çok söylemesi günahmış. Bir anne ile babanın bir kızı ile bir oğlu varmış. Anne ile baba vefat etmiş. Bir kız, bir oğlan kalmışlar.

Bir kuş gelmiş, bunların bahçesine dadanmış. Hiç durmadan ötüyormuş:

— Ah kız, vah kız!.. Gör bak başına ne gelecek. Böyle derken bu kız kardeşini çağırmış:

— Kardeşim böyle bir kuş ötüyor, benim başıma ne gelecek? Kardeşi demiş ki:

 — Bacım, ben seni alayım, gidelim buradan.

Gitmişler…Az gitmiş, uz gitmişler; altı ay düz gitmişler. Varmışlar dağın başında küçük bir kulübeye. Kardeşi itmiş açılmamış. Bacısı itince açılmış, kulübenin içine kız düşmüş, kapı kapanmış. Kardeşi:

— Eyvah bacım, demek ki başına bu iş gelecekti.

Kızı oraya bırakmış, gitmiş. Kız kapının birini açmış, bir dam dolusu altın, öbür kapıyı açıyor ki bir genç yatıyor, üstünde kırk tane iğne. Kız:

 —Demek ki benim kaderim buymuş, demiş.

 Oraya oturmuş, günde bir iğne çekermiş. Otuz dokuz tane iğneyi çekmiş. Bu arada bir bakmış ki Çingenler gidiyor. Çingeneyi çağırmış:

 — Ne olur bana bir yoldaş verin. Onlara bir avuç altın vermiş. Onlar da buna bir yoldaş vermiş. Çingen kıza:

 — Otuz dokuz gündür ben uyumadım, ben uyuyayım, sen de şu yiğidin bir iğnesini çek, demiş. Çekince iğneyi genç uyanmış. Uyanınca:

 — Şu yatan kim? demiş. Çingen kızı:

 — O cariye, ben senin kırk gündür iğneni çekiyordum, demiş.

Neyse öbür kız uyanmış. Çingen kızı o kıza:

— Cariye git, cariye gel, demeye başlamış ama bu kızın çok gücüne gidiyormuş. Zaman gelmiş, genç şehre gidecekmiş. Çingen kızına sormuş:

 — Ne istiyorsun, diye. Kız saymış:

— Şunu istiyorum, bunu istiyorum… Genç bir de cariyeye sorayım, demiş. Cariyeye sorunca, cariye:

 —Bana bir sabır taşıyla bir kin bıçağı getir. Getirmezsen yollarına duman dursun, demiş.

 Bu gitmiş her şeyi almış. Çingen kızının dediklerini de ama bunu unutmuş. Unutunca yoluna bir duman durmuş ki bir adım gidememiş. En sonunda demiş ki:

 — Eyvah ben cariyenin dediğini unuttum! Geri dönmüş bir kin bıçağıyla sabır taşını almış. Satan adam buna sormuş:

— Sen bu kin bıçağıyla ak sabır taşını ne yapacaksın?

—Bizim evde bir cariye var, o istiyor.

—Arkadaş! Bunu ver ama cariyeyi gözetle, iyiliğini istemiyor, demiş.

 Kız bunları almış, evin arkasına oturmuş. Sabır taşıyla kin bıçağını eline almış:

 — Ey sabır taşı! Ben bir annenin bir babanın kızıydım. Ama bir kuş dadandı bahçemize. Her gün böyle böyle dedi. Kardeşim de beni oradan kurtarmak için alıp kaçtı. Ama şimdi ise böyle böyle. Otuz dokuz gece ben bu iğneyi çektim. Bir iğne kalınca bir Çingen kızı aldım. Ben yattım, uyudum o uyanmış, böyle böyle oldu, demiş. Sabır taşı ortadan ikiye bölünmüş:

— Sen bir sabır taşı olarak bölünürken ben nasıl dayanırım, demiş.

 Bıçağı kendine bırakacağı vakit arkadan oğlan tutmuş:

 — Tamam, senin böyle sıkıntıların vardı da bana niye anlatmadın?

Gelmiş, Çingene kızını bir atın kuyruğuna bağlayıp babasının evine göndermiş. Ötekine de kırk gün kırk gece düğün etmiş. Yemiş etmiş…
Fillik
(Karadeniz Bölgesi, Bayburt)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken… Bir Fillik ile bir Kuru Kabak varmış. Birinin adı Fillik birinin adı Kuru Kabak. Evvel süpürge malzemesi toplarlarmış. Topladıklarını eve getirip süpürge yaparlarmış. Onla evi süpürürlermiş. Bir gün:

— Gel süpürgeye gidelim, demişler. Süpürgeye gitmişler, toplamışlar toplamışlar bir de baksalar ki akşam olmuş. Bir yandan köpekler uluyor, bir yandan tütün tütüyormuş:

— Nereye gidelim nereye gidelim, gel tütün tütene gidelim.

Tütün tütenin kapısını dövmüşler ne olsun. Kapıyı açmışlar ki bir dev karısı. Dev bunları içeri almış, ama bunlar çok zayıf. Pişirip yese dişinin dibinde kalacak. Oradan bunlara adlarını sormuş. Biri Kuru Kabak, biri Fillik demiş. Gece olmuş uyanmış dev karısı. Sormuş:

— Kim uyuyor, kim uyanık?

— Fillik uyanık.

— Fillik ne yersin?

— Annem kalkardı, kazı keserdi. Yerdik, içerdik horul horul yatardık, demiş.

Birinde kaz, birinde tavuk demiş. Üç gün bitmiş, bunlar biraz kilo almış, yenme zamanı gelmiş. Bunlar durumu anlayınca devin elinden nasıl kurtulacaklarının planını yapmışlar, kendilerini yiyeceklerini biliyorlarmış. Ertesi gün olmuş, yine gece uyanmış dev:

— Kim yatıyor kim uyanık.

— Fillik uyanık.

— Fillik ne yersin.

— Anam kalkardı, bir kevgiri alırdı; pınara giderdi. Kevgiri su doldururdu, getirirdi; içerdik, horul horul yatardık.

 Kevgir dolmuyormuş ya bu arada kaçmayı planlamışlar. Dev karısı kevgiri almış. Pınara tutuyor, dolmuyor; pınara tutuyor, dolmuyormuş. Bunlar kaçmış. Fillik’in ayakkabısı evde kalmış. Biraz ilerlemişler, gitmişler.

Dev karısı gelmiş ki evde kimse yok. Biraz ilerlemişler, ayaklarına diken batmış, görünmeden gidip ayakkabısını almak istemiş. Ama cebinde de bıçağı varmış. Ayakkabısını alırken dev bunun koluna yapışmış, bir torbaya koymuş. Ağzını bağlamış. Gitmiş şişleri kızdırmış, bunu öldürüp yiyecekmiş.

Bıçağıyla torbanın ağzını kesmiş Fillik. Danayı torbaya koymuş, ağzını bağlayıp kaçmış. Şişleri kızdırıp gelmiş dev karısı:

— Nasıl kazlarımı yer miydin? Şişleri batırınca dana bağırmış:

— Dana gibi bağır, demiş.

Şişleri batırmış batırmış dana ölünce sesi kesilmiş. Bir de torbayı çözünce bakmış ki ne Fillik var ne bir şey:

— Vay! Fillik sen ettin edeceğini, benimki kaldı, demiş.
Dev ve Armutlar
(Karadeniz Bölgesi, Sinop)

 Çok eski zamanlarda bir padişahın güzel bir meyve bahçesi varmış. Bu bahçede de bir armut ağacı…Ama her yıl bir dev gelir, bu armutları yermiş. Padişah artık kızmaya başlamış birinci sene büyük oğlundan armut ağacının başında nöbet tutmasını armutları yedirmemesini istemiş. Oğlu kabul etmiş, okunu ve yayını almış eline, başlamış gözetlemeye. Dev homurdana homurdana gelirken, büyük oğlan korkmuş, kaçmış.

 Aradan bir sene geçmiş bu sefer padişah gözetleme görevini ortanca oğluna vermiş. Ortanca oğlunun da devin homurtularını duymasıyla kaçması bir olmuş. Dev armutları yine yemiş.

 Üçüncü sene Padişahın küçük oğlu, okunu kılıcını kuşanmış; armut ağacının tepesine çıkmış. Dev tam armutları alacakken okunu atıp devi vurmuş. Dev yaralı bir halde oradan gitmiş.

 Küçük oğlan saraya gelmiş; babasına devi yaraladığını söylemiş. Ağabeyleriyle birlikte devin izini sürmeye başlamışlar. Büyük oğlanlar korktukları için daha fazla gidememişler. Küçük oğlan yola tek başına devam etmiş.

Az gitmiş uz gitmiş; sonunda devin yaşadığı köye varmış. Bu köydekiler devden çok şikayetçilermiş. Köylülere yiyecek içecek versin diye her sene deve bir kız veriyorlarmış. Bu yıl da deve padişahın kızı verilecekmiş.

Oğlan düşünmüş taşınmış, ertesi gün kızı deve verecekleri yere gitmiş. Kızın arkasına saklanmış. Dev kızı alacakken; oğlan kılıcıyla devin kafasına vurmuş, dev ölmüş.

 Padişah kendilerini devden kurtaran bu gence bir hediye vermek istemiş:

— Ne dilersen dile benden, demiş. Oğlan padişahtan çok beğendiği kızını istemiş. Padişah da vermiş.

Oğlan kızı alıp babasının sarayına götürmüş. Kırk gün kırk gece düğün yapıp evlenmişler. Onlar ermiş muratlarına biz çıkalım kerevetine.
Garip Hasan 
(Marmara Bölgesi, Edirne)

 Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde Garip Hasan diye biri varmış. Garip Hasan’ın bir de eşeği varmış. Onunla her gün odun kesip satıyormuş. İhtiyar annesiyle kendini geçindiriyormuş. Fakat bir gün Garip Hasan, yorulup dinlenmeye oturunca eşeği kurt yemiş. Hasan semeri alıp geliyormuş. Dinlenmek için bir ağacın altında:

— Ben yaşlı annemi nasıl bakacağım, diye düşünmüş. O sırada iki yılan birbirini kovalıyormuş. Hasan baltayı almış kovalayan yılanı kesmiş. Kaçan yılan dile gelmiş Garip Hasan’a:

— Ben yılanlar padişahının kızıyım, demiş.

Seni babama götüreceğim. Babam sana üç defa soracak “dile benden ne dilersen, diye. Sen ise iki defa sağlığını dilerim deyip üçüncü seferinde:

—  Bir yudum tükürüğünü dilerim, diyeceksin. Yılan Garip Hasan’ı padişahın yanına götürmüş. Yılanlar padişahının kızının dediği gibi yapmış. Sonra oradan ayrılmış. Bir çobanın yanına uğramış, çoban Hasan’a ekmek vermiş.

Garip Hasan yılanlar padişahın tükürüğünden dolayı her hayvanın dilinden anlamaya başlamış. O esnada yukarıda uçuşan kartalları dinlemiş. Kartalın biri, kara koçun altında bir kazan para olduğunu söylemiş.

Garip Hasan bahaneler uydurarak kara koçun yerini keşfetmiş. Çoban gittikten sonra Garip Hasan parayı çıkarıp gitmiş. Sonra çok zengin olmuş. Kendine bir çiftlik almış ve güzel bir kadınla evlenmiş.

Bir gün eşiyle yolda giderken ata binmişler. Yolda giderken erkek at kısrağa bağırmış:

— Yürü hızlı ol! Kısrak ise cevap vermiş:

— Sen iki can taşırsın, ben ise dört can taşıyorum. Ancak bu kadar gidebiliyorum, demiş.

Çünkü Garip Hasan’ın karısı da kısrak de hamileymiş. Bu arada Hasan durumu kısrağın konuşmasından anlamış ve gülmüş. Karısı da görmüş. Neden güldüğünü sormuş.

Bu arada arkadan gelen köpekler kendi aralarında konuşuyorlarmış. Kısrağın verdiği sırrı eşine söylerse Garip Hasan’ın öleceğinden bahsediyorlarmış. Garip Hasan bunu da duymuş. Hasan söylemeyince eşi ısrar etmiş:

— Çiftlikte söylerim, demiş. Çiftliğe gitmişler. O gece dağda kurtlar ulumuş:

— Gelelim mi, diye. Köpekler ise cevap vermiş:

—  Gelin gelin, ağa geldi, çobanlar gevşek uyur. İçlerinden bir tanesi:

— Gelin gelin dokuz yaşındayım dokuz tane kurt parçaladım, gelin de sizi de parçalayayım, demiş.

Sabahleyin uyanan Garip Hasan koca köpeğin yanına gitmiş. Çobanlara:

— Bu köpeğe iyi bakın, demiş. O esnada horoz kapıya gelip ötmüş. Köpek ise horozu kovalamış:

— Neden ötersin? Ağam uyanırsa eşine cevap vermek zorunda kalacak ve ölecek. Ağam ölürse bize kim bakacak. Yoldaki soruyu cevaplamasın diye Garip Hasan’a mesaj vermiş.

Garip Hasan o arada soru soran karısını terslemiş:

— Niçin güldüğümün ne önemi var. Sonra bakarız, demiş. Söylerse kendi öleceğinden korkmuş.

Garip Hasan, yıllar önce bir yılana yaptığı iyiliğin karşılığını hem zengin olarak hem de mutlu bir hayat sürerek almış. Masal da burada bitmiş.
Nine ile Tilki
(Marmara Bölgesi, Kocaeli)

 

Bir varmış, bir yokmuş. Bir tilki ile bir nine varmış. Ninenin de bir ineği varmış. Bu nine de her gün sütü sağıp getiriyor avluya koyuyor. Tilki de gizlice gelip her gün sütü içermiş. Nine bir gün de diyor ki:

— Bu sütü nereye koyayım? Sonra bunu bir gözleyeceğim. Acaba gelip bu sütü tilki mi içiyor, demiş.

Bakıyor ki tilki gelmiş, sütünü içiyor. Nine gidiyor hemen bıçağı getiriyor, tilkinin kuyruğunu kesiyor. Tilkinin kuyruğunu kesince nineye, tilki diyor ki:

— Ne olursun kuyruğumu ver. Nine:

— Yok, kesinlikle ben kuyruk muyruk vermem. Git benim sütümü getir, diyor. Tilki gidiyor ineğe yalvarıyor:

— İnek, can inek ne olursun bana süt ver, götüreyim nineye vereyim, kuyruğumu alayım, dikeyim dikiştireyim, arkadaşlarıma yetiştireyim. O da arkadaşlarına gidecekmiş. Ondan sonra diyor ki:

— Git bana yem getir. Gidiyor, yemciye diyor ki:

— Yemci can, yemci ne olursun bana yem ver ki ineğe götüreyim, inekten süt alayım, sütü nineye vereyim, nineden kuyruğumu alayım da arkadaşlarıma yetiştireyim, diyor. Ondan sonra geliyor, yemci tilkiye diyor ki:

— Benim de yemimi fareler kırmasın. Tilki, fareye gidiyor, diyor ki:

— Fare kardeş! Ne olur yemcinin yemlerini kırma. Fare:

— Kediye söyle. Beni de kedi yemesin. Kediye gidiyor o da: 

— Beni de köpek yemesin, diyor. Köpeğe gidiyor:

— Köpek can köpek, sen kediyi yeme, kedi fareyi yemesin, fare de tahılcının tahılını kırmasın. Alayım, götüreyim, ineğe vereyim, inekten süt alayım, götüreyim nineye vereyim, nineden de kuyruğumu alayım, dikeyim dikiştireyim, arkadaşlarıma yetiştireyim. Arkadaşlarım gitti, ben kaldım. Kalkıyor, kurdun yanına gidiyor. Kurt can kurt diyor.

— Sen köpeği yeme, köpek kediyi yemesin, kedi de fareyi yemesin, fare de tahılcının tahılını kırmasın, tahılcıdan tahıl alem, götüreyim ineğe vereyim, inekten süt alayım, götüreyim nineye vereyim, nineden kuyruğunu alayım, dikeyim dikiştireyim arkadaşlarıma yetişeyim, diyor.

Kurt da sinirleniyor ve diyor ki:

— Git başımdan. Ben hepsini yerim, diyor.

Böylece tilki, zavallı ninenin sütünü hırsızlıkla içmenin cezasını ödemiş oluyor.
Tuz Kadar Sevgi
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Padişahın üç oğlu varmış. Padişah bir gün üç oğlunu teker teker yanına çağırttırıyor. İlk önce, vezir padişahın yanına büyük oğlunu çağırttırıyor. Diyor ki:

— Oğlum beni ne kadar seviyorsun? O da:

— Baba ben seni dünyada ne kadar meyve varsa, seni o kadar seviyorum. Padişah da:

— Tamam, diyor. Sonra vezir padişahın ortanca oğlunu getiriyor. Padişah da ona aynı soruyu soruyor. O da:

— Baba dünyada ne kadar börek, çörek, yemek varsa işte o kadar seni seviyorum, demiş.

Üçüncü oğlana sıra geliyor. O da:

— Seni tuz kadar seviyorum, demiş. Padişah bu duruma çok sinirleniyor. Oğlunun başının vurulmasını emrediyor. Vezir oğlanı alıyor, dağa çıkarıyor. Fakat, vurmaya kıyamıyor. Orada bir tavşan bulup öldürüyor ve kanını gömleğe sürüyor. Çocuğu orada bırakıp geliyor.

Vezir uzaklaşınca oraya kanadı yedi renkte olan bir kuş geliyor. Oğlana:

— Kanadıma otur, diyor. Oğlanı alıyor ve büyük bir şehre getiriyor. Oradaki halk da padişahını bekliyormuş. Oğlan kuştan iniyor ve tahta oturuyor. Çok akıllı olduğu için halk onu çok seviyor.

Oğlan babasını yemeğe davet ediyor. Kılık değiştiriyor ve babasını bekliyor. Hiçbir yemeğe tuz koydurmuyor.

Padişah yemeği yiyor ve yemekten hiçbir lezzet alamıyor. Oğlan da:

— Sizin, oğlunuzu tuz yüzünden öldürttüğünüzü duydum, bu yüzden yemeklere tuz koydurmadım, diyor.

Padişah o kadar üzülüyor ki ağlamaya başlıyor:

— Ben oğlumu haksız yere öldürtmüşüm meğer. O dünyadaki en güzel nimet kadar seviyormuş, diyor. Oğlan kılığını değiştiriyor ve babası onu hemen tanıyor.

Padişah oğlunun çok akıllı olduğunu anlıyor. Bir daha inceleyip araştırmadan peşin hükümlerle kimseyi cezalandırmamaya söz veriyor.
Kıllı Kız
(Ege Bölgesi, İzmir)

Bir varmış, bir yokmuş; uzak diyarlarda bir beyzade varmış. Oldukça varlıklı olan beyzade babası vefat ettiği için annesi ile birlikte yaşarmış. Bir de Kıllı Kız varmış, keçi postuna büründüğü için ona Kıllı Kız derlermiş. Kimsesi olmadığı için beyzade ve annesinin evinde hizmetçi olarak çalışırmış. Tüyleri döküldüğü için Kıllı Kız’ı yemek, su gibi işlerde çalışmasına izin vermezlermiş. Bu arada beyzadenin annesi oğluna sürekli evlenmesi yönünde telkinlerde bulunuyormuş.

 Gel zaman, git zaman günün birinde beyzade ve annesini düğüne davet etmişler. Beyzade ve annesi düğüne Kıllı Kızı götürmeyip onu evin bir odasına kilitlemişler. Onlar gittikten sonra Kıllı Kız, postunu çıkarıp bir güzel süslenmiş ve pencereden kaçıp düğüne gitmiş. Beyzade düğünde bu kızı görüp âşık olmuş.

Kıllı Kız ay parçası kadar güzel bir kızmış. Daha sonra Kıllı Kız düğünün bitmesini beklemeden eve gelmiş ve postuna bürünmüş. Ertesi gün yine bir eğlenceye davet edilen ana oğul, Kıllı Kızı evde bırakarak gitmişler.

Kıllı Kız onlar gittikten sonra yine postunu çıkarmış, süslenip oraya gitmiş. Beyzade kızın parmağındaki yüzüğü görmüş. Ardından Kıllı Kız hemen eve gelip postunu giymiş. Beyzade artık dayanamayıp bu kızı arayıp bulacağını annesine söylemiş.

Yola çıkmadan annesinden azık hazırlamasını istemiş. Bunun üzerine annesi helva yapmaya başlamış ve bu sırada Kıllı Kız bir kısmını kendisi yapmak istemiş. Beyzadenin annesi her ne kadar “kılların dökülür” diye itiraz etse de sonunda kabul etmiş.

Helvayı yaparken Kıllı Kız yüzüğünü helvanın içine koymuş. Beyzade hazırlanan azıkları alarak yola çıkmış.

Az gitmiş uz gitmiş bir gözenin başına gelince azığını çıkarıp yemeye başlamış. Helvayı yerken dişine sert bir cisim dokunmuş, bir de bakmış ki yüzük. O anda yüzüğü tanımış ve düğüne gelen kızın Kıllı Kız olduğunu anlamış.

Beyzade hemen eve gelmiş. Annesi kızı buldun mu diye sorunca bulamadığını söylemiş. O gün yemek vakti gelince beyzade annesine yemeği Kıllı Kız’ın getirmesini söylemiş. Annesi:

— Olmaz oğlum, kılları dökülür dese de:

— Anne sen onunla gönder, diye ısrar etmiş. Kıllı Kız yemeği beyzadenin odasına götürmüş ve beyzade onu tutup üzerindeki kılların post olduğunu anlamış ve olup biteni kızdan öğrenmiş. Ardından annesine söylemiş ve kırk gün kırk gece düğün yapmışlar…