PADİŞAHIN ÜÇ GELİNİ
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

[PADİŞAHIN ÜÇ GELİNİ]

Bir varmış, bir yokmuş; bir padişah varmış. Bu padişah bir gün tellal bağırttırmış ki hiçbir yerde ışık yanmayacak diye. Sonra padişah bu kurala uyuluyor mu diye adamlarını, evleri kontrol etmek için göndermiş. Adamlar gezinirken bir tepede bir evin ışığının yandığını görmüşler. Hemen apar topar padişaha haber vermişler. Padişah da o evde neler olup bittiğini öğrenmek için adamlarını oraya göndermiş.

Adamlar gelip kapıdan olup biteni dinlemişler. O evde üç tane öksüz kız kardeş yaşarmış. Kilim dokurlarmış. Üçü kendi aralarında konuşuyorlarmış. Padişahın üç oğlu varmış. Kızlardan en büyüğü:

— Padişah beni en büyük oğluna alsa bir kilim dokurum ki bir tabur asker oturur da daha da yer bile artar. Ortanca kız kardeş:

— Padişah beni ortanca oğluna alsa bir pilav pişiririm ki bir tabur asker yerde yine de artar, demiş. Küçük kız da:

— Padişah beni en küçük oğluna alsa bir altın perçemli kızla bir altın perçemli erkek doğururum, demiş.

Adamlar duyduklarını padişaha anlatmışlar. Padişah da düşünür, taşınır bu kızları oğullarına almaya karar verir ve onları evlendirir. Aradan zaman geçince padişah büyük gelinine:

— Hadi bakalım, şu kilimi dokuda görelim, demiş. O da:

— Aman padişah, öyle kilim dokunur mu o lafta kaldı, demiş. Padişah bu sefer ikinci gelinine sormuş:

— Hadi gelin şu pilavı pişir de görelim, demiş. İkinci gelin de aynı cevabı vermiş. Üçüncü gelin zaten hamileymiş aynen söz verdiği gibi.

Doğum zamanı gelmiş. Büyük ablaları onu kıskandıklarından doğumu onlar yaptırmışlar. Gelinin dediği gibi altın perçemli bir kızla altın perçemli bir oğlan doğurmuş. Bunu gören ablaları çocukları bir sandığa koyup nehre atmışlar. Padişaha da işte küçük gelinin iki tane köpek yavrusu doğurdu demişler. Kıskandıkları için çocuklar yerine köpekleri gösterirmişler. Padişah da şehrin en işlek yerine kadını ve köpek yavrularını oturtmuş.

— Bakın ey ahali, bu kadın köpek doğurdu, gelen geçen yüzüne tükürsün, demiş.

Bu arada ırmağa atılan bebekleri iki oduncu bulmuş. Bir oduncu:

— Sandıktan mal çıkarsa benim! Diğer oduncu da:

— Cansa benim, demiş. Çünkü hiç çocuğu olmuyormuş. Sandığı açtığında çocukları gören oduncu çok sevinmiş ve çocukları alıp evine götürmüş. Çocukları büyütmüş. Oduncu ile karısı ölmüş.

Onlar ölünce bütün yük erkek çocuğun üstüne kalmış. Bir gün avlanmaya çıkmış. Bu arada padişah da adamları ile birlikte avlanmaya çıkmış. Padişah çocuğu görmüş ve görür görmez kanı kaynamış. Birkaç kere gördükten sonra padişah onu saraya yemeğe çağırmış. Çocuk:

— Benim bir kız kardeşim var, demiş ve başından geçenleri anlatmış. Çünkü oduncu ona olan biteni anlatmış. Padişah da:

— Olsun onu da getir, demiş. Çocuk yolda dalgın dalgın giderken karşına yaşlı bir adam çıkmış. Yaşlı adam neden dalgın olduğunu sormuş. O da padişahla olan bütün konuşmalarını anlatmış, beni neden çağırıyor diye.

Yaşlı adam çocuğa bir at vermiş ve bir de yol göstermiş:

— Ama oradan çıkana kadar arkana bakma. Arkanı dönersen seni cinler boğar, öldürür. Ama bakmazsan dünya güzeli bir huri atının arkasına biner, demiş.

Çocuk arkasına bakmadan gitmiş. Sonra atının arkasına bir huri binmiş ve eve gitmişler. Çocuk her şeyi huri kıza anlatmış. O da:

— Merak etme, her şey güzel olacak, demiş. Öbür taraftan padişah her şeyi gelinlerine anlatmış. Onlara:

— Yarın için yemeğe çağırdım, çok güzel yemekler yapın, demiş. Gelinler bunu duyunca çocukların kendilerinin ırmağa bıraktığı çocuklar olduğu anlamışlar.

— Biz ne yapalım da onları öldürelim, diye düşünmüşler ve yemeklere zehir atmaya karar vermişler. Nihayet o gün gelmiş erkek çocuk, kız çocuk ve huri sarayın yolunu tutmuşlar. Huri, çocuklara meydandan geçerken:

— Orada bir kadın ve yanında köpek yavruları var, ona gelen geçen tükürüyor. Siz sakın tükürmeyin, çünkü o sizin annenizdir, demiş. Çocuklar oradan geçerken kadın çocukların kendi yavruları olduğunu anlamış. Sonra arkalarından:

— Yavrum, yavrum, diye bağırmış. Sonra çocuklar saraya varmışlar sofralar açılmış, yemekler konmuş ve sofraya oturmuşlar. Huri kız her şeyi bildiği için:

— Önce şu kediye verelim de sonra biz yiyelim, demiş. Kedi yemeği yer yemez ölmüş. Padişah şaşırmış.

Huri kız her şeyi anlatmış. Padişah gelinleri konuşturmuş. Onlar da her şeyi itiraf etmişler.

Padişah onları kırk katırın kuyruğuna bağlatmış, parça parça ettirmiş. Sonra öbür gelini getirmişler. Bir güzel yıkamışlar. Padişah, huriyle torununu evlendirmiş. Çok mutlu bir hayat sürmüşler.