Kör Padişahın Oğlu
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

 

[KÖR PADİŞAHIN OĞLU]

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın gözleri körmüş. Padişahın üç oğlu varmış. Bir gün oğullarını karşısına alıp konuşmuş.  Demiş ki:

— Ey oğullarım! Sizden ölmeden bir şey isteyeceğim. Size kırk gün süre veriyorum. Bu süre içinde gözüme dermanı bulamazsanız, yoksa hepinizi mirasımdan mahrum ederim. Eğer dermanı bulur, gözlerim açılırsa, mirasım hepinize helal olsun, oğullarım.

Ve sonra üç kardeş yola çıkmışlar. Bir kuyunun başında durup azıklarını yemişler. Ve kardeşlerin en büyüğü:

— Hepimiz bir yola ayrılalım, küçük kardeşim sen bu yoldan, ortanca sen şu yoldan, ben de öteki yoldan gideyim. Kırk gün sonra bu kuyunun başında buluşalım, demiş.

Ayrı yollara ayrılmışlar. En küçük oğlan bir ihtiyara rastlamış.

— Amcacığım, ben falanca ülkenin padişahının oğluyum, babamın gözleri kör, gözüne derman arıyorum, demiş.  O da:

— Oğlum ben bilmem. Şuradaki dağın ardında altmış yaşında bir ihtiyar var, git ona sor, demiş. Oğlan dağın ardındaki ihtiyara gitmiş.

— Benim babamın gözleri kör, gözüne derman arıyorum, demiş. O da:

— Ben bilmem oğlum. Karşı dağın ardında seksen yaşında bir ihtiyar var, git ona sor, demiş.

Padişahın oğlu bu sefer de o ihtiyara gitmiş ve babasının gözüne derman istemiş.  O da demiş ki:

— Oğlum şu dağın ardında bir ev var, o evin bahçesinde türlü türlü çiçekler var, o çiçeklerin her biri bir derde dermandır ve hangi derde dermansa derman olduğu şeyi söyler. Sen oradan göze dermanım diyen çiçeği al ve sakın eve girme, demiş. Oğlan da:

— Tamam girmem, demiş, söz vermiş ve yola koyulmuş.

Kısa bir yolculuktan sonra eve varmış. Oradan “Göze dermanım!” diyen çiçeği almış. Ama kendini eve girmemekten alıkoyamamış.

— Kim ne bilecek eve girdiğimi, diyerek eve girmiş.

Evin bir odasının kapısını açmış, bir sofra kuruluymuş, bir orduya yetecek kadar yemek yemiş. Sonra bir odaya daha girmiş, bakmış ki bir güzel kız uyuyor. O kıza oracıkta âşık olmuş. Bir odayı daha açmış bakmış ki, zincire vurulmuş koskoca bir karakuş var. Tam odasının kapısını örtecekmiş ki. O karakuş demiş ki:

— Ey insanoğlu! Ne olur beni çöz de gideyim, demiş.

Yalvarmış, yakarmış. O da dayanamayıp kuşu çözmüş. O kuş öbür odada uyuyan kıza aşıkmış. Bu kızın da kırk tane ağabeyi varmış. Bu karakuşu meğer onlar zincire vurmuşlar. Çünkü kızı alıp kaçırıyormuş. O kadar öldürmeye çalışmışlar ama hiç hayır etmiyormuş, ölmüyormuş. Kuş da çözülür çözülmez öbür odadaki yatan kızı alıp gitmiş. Ve padişahın oğlu “Vay yandıma!” düşmüş. Ve evden çıkarak hemen kaçmış. İhtiyarın yanına geri dönmüş. İhtiyar:

— Çiçeği aldın mı, diye sormuş.

— Aldım, demiş.

— Eve girdin mi oğlum, demiş.  

— Girmedim, demiş ve oradan uzaklaşmış.

Küçük oğlan ağabeyleri ile buluşacağı kuyun başına gitmiş. Ondan sonra ağabeyleri babalarının gözüne derman bulamamışlar. Sadece küçük oğlan bulmuş. Ağabeyleri cin fikirlilik edip babamızın gözüne o girecek, diye onu kuyuya atmışlar. Derman olacak çiçeği alıp sarayın yolunu tutmuşlar.

Öbür tarafta da kaçırılan kızın kırk tane ağabeyi eve gelmişler, bakmışlar ki kız yok. Yemekler yenmiş, kuş da yok. Dışarı bahçeye çıkmışlar. Göze dermanım diyen çiçek yok. Onlar kimin evlerine geldiğini bulmak için yola çıkmışlar.

Oradaki dede, padişahın oğlunun aldığını söylemiş. Padişahın kuyuya atılan oğlu oradan geçen bir kervan, kurtarmış. Onlara başından geçeni anlatmış ve sarayın yolunu tutmuş.  Gitmiş babasına:

— Dermanı bulamadım, üzüldüm o yüzden geç geldim, demiş.

Ve ağabeylerini ele vermemiş. O sırada saraya kızın ağabeylerinden birisi geliyor diyor ki:

— Bizim babamızın gözleri kör, oğulların dermanı nerden buldu, demişler. Padişah da:

— Ben bilmem büyük oğullarım buldu, demiş.

Ve onları çağırmış. Onlar nerden bilecekler, kendileri bulmadılar ki. Onlar da olanı biteni anlatmak zorunda kalmışlar.

Olanları öğrenen padişah büyük oğullarını saraydan kovalıyor.   Küçük oğlunu da o derman arıyorum diyen kişi ile gönderiyor.

Küçük oğlan gidiyor ama şehrin dışına çıkınca otuz dokuz tane tüfekli adamın onu beklediğini görüyor.  Onlar karakuşun kaçırdığı kızın ağabeyleriymiş. Eve kimin girdiğini öğrenmek için bu oyunu oynamışlar. Sonra bu oğlanın dağdaki eve götürüyorlar.

— Bu yemeklerden sen mi yedin, diyorlar.

— Evet ben yedim, diyor.

— Karakuşu sen mi çözdün, diye soruyorlar.  O da:

 — Evet ben çözdüm, diyor.

— Burada yatan bacımız ne oldu, diyorlar.

— Karakuş kaçırdı, diyor.  Sonra diyorlar ki:

— Sana kırk gün süre ya bacımızı bulursun ya da seni öldürürüz, diyorlar.

Oğlan da ‘Ben ne yapacağım, nereden bulacağım.’ diye düşünerek yola çıkıyor. Bayağı bir gittikten sonra kara kara düşünerek yola devam ediyor. Bir süre gittikten sonra iki tane dövüşen adam görüyor ve diyor ki:

— Niye kavga ediyorsunuz? Derdiniz nedir?  Onlar da:

—  Biz kardeşiz, bizim babamız öldü. Miras olarak bu kamçı ile yamçı* kaldı. Onu paylaşamıyoruz, demişler. Oğlan:

— Bunların özelliği nedir de bunun için kavga ediyorsunuz, demiş.

— Bu yamçı ile kamçıyla birbirine vurunca bir Arap Zengi çıkıyor ve:

 — Dile benden ne dilersen, her istediğini yapıyor, diyorlar. O da tam benim ihtiyacıma göre, deyip en uzağa bir taş atıyor ve diyor ki:

— O taşı hanginiz önce getirirse ona bu yamçı ile  kamçıyı vereceğim, diyor.  Onlar da kabul ediyorlar ve taşı almak için koşmaya başlıyorlar.

O sırada oğlan yamçı ile kamçıyı birbirine vuruyor bir Arap Zengi çıkıyor:

— Dile benden ne dilersen, diyor.  O da:

— Hemen beni buradan götür, diyor.

Arap Zengi onu oradan alıp uzaklaşıyor. Diğer kavga edenler oyuna geldiklerini anlıyorlar ve diyorlar ki:

— Bak ne sana kaldı, ne bana kaldı. Gel barışalım, deyip barışıyorlar.

Arap Zengi oğlanı bir dağa götürüyor. Oğlan başından ne geçtiyse Arap’a anlatıyor.

— Bu kara kuşu bulmamız lazım, yoksa beni öldürecekler, diyor.  Arap Zengi de:

— Bin sırtıma, o iş kolay, diyor. Karakuşun yaşadığı yere götürüyor. Arap Zengi oğlana diyor ki:

— Git, kıza sor. Kara kuşun canı neredeymiş?

Çünkü bu karakuş hiçbir şekilde ölmüyormuş. Zincire vuruyorlarmış, kurşunluyorlarmış, asıyorlarmış, kesiyorlarmış ölmüyor. Oğlan gidip kıza demiş ki:

— Seni götürmezsem ağabeylerim beni öldürecekler. Karakuşa sor, canı neredeymiş.

Akşam olmuş, karakuş eve gelmiş.  Kız demiş ki:

— Ey sevdiğim! Senin canın nerde? Ağabeylerim o kadar uğraştılar öldüremediler. Artık ben seninim, kimseye söylemem, kaçamam, bana söyle. O da diyor ki:

— Benim canım süpürgenin sapında.

Kız ertesi gün oğlana demiş, o da Arap Zengi’ye demiş. Arap Zengi de:

— Yalan. Tekrar sorsun, demiş. Öbür gün kız tekrar sormuş.  O da demiş ki:

— Filanca yerde bir ırmak var, o ırmağın bir kenarında bir sandık var. Sandığın içinde de avuç içine sığacak kadar kara bir böcek var. O böceği sıkıp öldürdüğün zaman ben de ölürüm. Benim canım böcektedir, demiş.

Kız oğlana söylemiş, oğlan da Arap Zengi’ye demiş. Arap Zengi de:

— Doğrudur, bin sırtıma, demiş ve ırmağın kenarına gitmişler.

Sandığı bulmuşlar, oğlana içinden böceği eline almış, tam sıkıp öldüreceği zaman nerde var, nerde yok, karakuş oraya gelmiş:

— Ey insanoğlu! Bırak onu, demiş.

O da o sırada böceği sıkmış öldürmüş. Karakuş da oracıkta ölmüş. Sonra bu oğlan kızı almış, karakuşun ölüsünü de almış, kızın ağabeylerinin yanına gitmiş. O gün de tam kırkıncı günmüş. Oğlanı arayıp öldürmek için silahlanıp evden çıkıyorlarmış ki padişahın oğlu eve gelmiş. Kapıda karşılaşmışlar. Onlar hayrete düşmüşler:

— Biz bu karakuşu astık, kestik, kurşunladık, zincire vurduk ölmedi. Sen nasıl öldürdün, demişler. Oğlan da:

— Oraları sormayın, demiş. Sonra bu ağabeyler toplanmış konuşmuşlar. İçlerinden biri demiş ki:

— Bu, çok yiğit bir çocuk. Bacımızı biz bu oğlana verelim, demiş.  Öbür ağabeyleri demişler ki:

— Bacımıza ne yaptı, ne yapmadı biz bunu öldürelim.  Bir kardeşi de demiş ki:

— Biz önce bacımıza soralım, o isterse evlendirelim.  Bacılarına sormuşlar, onun da gönlü varmış:

— Evlenirim, demiş.

Onlar da bunları evlendirmişler. O dağdaki evde bir süre yaşamışlar. Biraz zaman geçtikten sonra oğlan demiş ki:

— Benim padişahlığım var. Biz gidip biraz da sarayda yaşayalım, demiş karısına.  O da:

— Ağabeylerime soralım, demiş.

Ağabeylerine sormuşlar, onlar da izin vermişler. Sonra oğlan ile kız yamçı ile kamçıyı birbirine vurmuşlar, yine Arap Zengi gelmiş, bunları sırtına almış, saraya götürmüş.

Bu ağabeyleri de tekrar yola düşmüşler peşlerinden. Bu ins miydi, cin miydi, bacımızı nasıl bir anda saraya götürdü diye saraya gitmişler. Oğlana demişler:

— Nedir elindeki, bacımızı nasıl getirdin bir anda?  Oğlan da yamçı ile kamçının marifetlerini anlatmış.  Onlar da:

— Yamçı ile kamçıyı bize ver, demişler.  O da vermiş.

Sonra bir ömür boyu sarayda yemişler, içmişler, muratlarına geçmişler.

*yamçı: Bir yüzü uzun tüylü, kalın yünden dokunarak yapılmış yağmurluk.