Gülünce Yüzünde Güller Açılan Kız
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Batman)

[GÜLÜNCE YÜZÜNDE GÜLLER AÇILAN KIZ]

  Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken; anam düştü eşikten, babam düştü beşikten … Ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, anam kaptı saçmayı, babam kaptı dolmayı, derken zamanın birinde bir hamamcıyla karısı varmış. Bunlar çok fakirlermiş. Kadın da hamileymiş. Kış gelmiş, çatmış. Kadının zengin bir bacısı varmış. Ona gitmiş:

— Geleyim de sizin burada doğurayım. Bizim evde odun yok, çıra yok… Bu soğukta evde doğum yapamam, demiş. Zengin bacı, ablasını evine kabul etmemiş:

— Git nerede doğurursan doğur. Eve almam, demiş. Bir zaman sonra kadın sancılanmış. Hamamcı:

— Gel karı. Hamamda doğum yap. Hamam sıcak… Ne olacak, demiş.

Karısını hamama götürmüş. Kadın bebeğini doğurmuş. Üç tane melek ad vermek için bebeğin yanına gelmiş. Meleklerden biri:

— Güldükçe güller açılsın yüzünde, demiş. Biri:

— Yürüdükçe ardında çayır çimen bitsin, demiş. Biri de:

—Yıkandığın sular altın olsun, demiş. Sonra gitmişler.

Hamamda bebek yıkandıkça yere altınlar dökülmüş. Hamamcıyla karısı zengin olmuşlar. Gel zaman, git zaman… Zengin bacı da hamile kalmış. Ablasının hamamda doğurup zengin olduğunu öğrendiğinden, demiş ki ablasına:

— Abla hamamda doğurmak iyi olurmuş. Ben de gideyim sizin hamamda doğum yapayım. Olur mu? Kadının da gönlü alçakmış:

— Git, doğur. Ne olacak bacı? Hamamı yiyecek değilsin ya, demiş. Zengin bacı da hamamda doğum yapmış. Yine üç melek gelmiş bebeğin yanına. Biri:

— Güldükçe yüzünden boynuzlar çıksın, demiş. Biri:

— Yürüdükçe ayağının altından çakır diken bitsin, demiş. Biri de:

— Yıkandığın sular pislik olsun, demiş. Zengin kadının kızı yıkandıkça sular pislik olmuş. Kızın kendisi de çirkin olmuş.

Bu kızlar büyümüşler. Padişahın oğlu yüzünde güller açılan kızı duymuş. Bu kıza dünürcü göndermiş. Hamamcı, kızını vermiş. Bir zaman sonra gelini almaya gelmişler. Düğüncüler yola çıkarken teyzesi:

— Gelinin yanında gideyim ben de, demiş. Çirkin kızını da yanına almış, arabaya binmiş. Yolda giderken teyze, akşamdan hazırladığı, tuzlu çörekleri kıza yedirmiş. Biraz gidince kız susamış. Susamış ama nasıl susamış… Dayanamaz olmuş. Teyzesinden su istemiş. Teyze:

— Dayan kızım, su içme! Burada bir tas su, bir göz… Bir tas su isteyelim de gözlerini mi verelim, demiş yalancıktan. Kız sabretmiş. Biraz daha gitmişler. Ama susuzluğu gittikçe artmış:

— Yok! Yandı içerim. Gözlerimi veririm. Su istiyorum, demiş.

Teyzesi, kızın gözlerini almış. Sakladığı yerden çıkarmış suyu, yeğenine vermiş. Gidecekleri yere yaklaşmışlar. Düğüncüler hoplayıp zıplıyorlarmış. Teyzesi, kıza:


	Şöyle biraz gidelim, demiş.


Kızı götürmüş. Biraz uzaklaşınca bunu bir kayalığın deliğine itelemiş. Kız, gözleri görmediğinden orada kalmış. Teyze, düğüncülere yetişmiş. Kendi kızını donatmış, padişahın oğluna götürmüş. Padişah’ın oğlu:

— Bana böyle demedilerdi. Kız çok güzel olacaktı. Ama neyse… Demek ki nasip buymuş, demiş. Çirkin kıza düğün yapmış.

Öte tarafta bir adam kil eşerken yüzünde güller açan kızı görmüş. Ona:

— Sen ne arıyorsun burada? Nesin, ins misin, cins misin? Necisin, diye sormuş. Kız:

— İnsim de cinsim de… Seni yaratan Allah’ın kuluyum ben, demiş. Başından geçenleri bir bir anlatmış. Kilci, kızı almış eve getirmiş. Olanları karısına anlatmış.

— Hayrına kızı bir yıka karı. Sevaptır, demiş. Kilci, kil eşmeye gidince kilcinin karısı, kızı yıkamış. Başından akıttığı sular, leğene döküldükçe altın olmuş. Kilci ile karısı da zengin olmuşlar.

O sene kış ağır geçmiş. Padişah atları besiye dağıtıyormuş. Kızın da evde oturmaktan canı sıkılıyormuş. Atların dağıtıldığını duyunca kilciye:

— Bana da bir tane at getir, demiş. Kilci:

— Sen ne yapacaksın atı? Nasıl bakacaksın, dediyse de, kız:

— Ben beslerim onu, sen getir, demiş. Kilci gitmiş, padişahtan at istemiş. Padişah:

— Hepsini dağıttık. Elimizde bir uyuz at kaldı, demiş. Kilci geri gelmiş:

— At getirmedim. Bir uyuz at kalmış. Onu da ne yapacaksın? Besleyemezsin, demiş. Kız:

— Sen getir. Uyuz olsun, ben ona bakarım, demiş. Kilci gitmiş, uyuz atı getirmiş.

Kız aşağı iniyormuş. Yürüdüğü yerde çimenler büyüyormuş. At, peşinden gidiyormuş. O dolanıyormuş, at peşi sıra yayılıyormuş. Kıza iyice alışmış at. Bu arada, padişahın oğlu, bir gün çirkin kızdan gül istemiş:

— Hani gülünce senin yüzünde gül bitiyordu ya… Gülü görelim, demiş. Çirkin kızın yüzünde güller açılmadığı için kız gülü verememiş. Padişahın oğlunu geçiştirmiş. Mevsimi de değilmiş gülün… Yüzünde güller açılan kız bunu duymuş. Yüzünde açılan güllerden kilciye verip göndermiş sarayın yakınlarına. Kilci:

— Göze gül satarım! Göze gül satarım, diye bağırmış. Kızın teyzesi, kızını kurtarmak için kilciden hemen gülleri almış. Gözleri de vermiş. Çirkin kız, padişahın oğluna vermiş gülleri. Gülünce yüzünde açtığını söylemiş…

Kilci gözleri getirip kızın gözüne takmış. Yalnız sağ gözü soluna, sol gözü sağına takıldığından şaşı olmuş kız.

Bahar gelmiş. Kızın beslediği at, iyice semirmiş. Padişahın atları besiden toplanıyormuş. Padişahın adamları kızın atını almaya da gelmişler. At ahırdan çıkmıyormuş. Kız adım atarsa atıyormuş, yoksa yerinden kımıldamıyormuş. Adamları, padişaha:

— Filan yere verdiğimiz atı getiremiyoruz. Bir kız beslemiş. O olmadan kımıldamıyor at, demişler. Padişah:

— Kız ile beraber getirin atı, demiş. Atla beraber kızı da götürmüşler.

Kız başından geçenleri, teyzesinin yaptıklarını anlatmış padişaha. Padişah:

— Tavladan iki at çekin. Kızını birinin kuyruğuna, anasını birinin kuyruğuna bağlayın, gönderin, diye emir vermiş.

Kızı oğluna almış. Kırk gün, kırk gece düğün yapmış onlara. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler…