Hızır Aleyhisselam
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Evvel zamanda bir padişah varmış. Yanındaki vezirlerine demiş ki:

— İlla siz bana Hızır Aleyhisselam’ı bulup getireceksiniz.

Vezirler de demiş ki:

— Padişahım, biz seninle konuştuğumuz için bizlere Hızır Aleyhisselam gözükmez.

Padişah da:

— Ben anlamam. Ya bulup getireceksiniz ya sizi cellat edeceğim.

Vezirler de demiş ki:

— Biz bunu bulamayız. Yalnız, çarşıda *münadi bağırtalım ve büyük bahşiş verelim. Belki hocalardan bulup sana getirirler, demiş.

Münadi bağırtmışlar. Bir fakir adam ihtiyacı olduğundan padişaha gitmiş:

— Padişahım, bana kırk günlük yiyecek ver, kırk birinci gün Hızır Aleyhisselam’ı ben sana tutar getiririm, demiş.

Padişah kırk günlük envaiçeşit yiyecek hamallara yükletip hanesine göndermiş. Fakir adamın *ailesi kocasına:

— Bu senin yaptığın iş midir? Bir fakir başımız varken bu belayı başımıza nereden getirdin?

Kocası:

— Sen karışma karı. Kırk gün yiyelim içelim, kırk birinci gün Allah kerimdir, demiş.

Kırk birinci gün padişah bütün vezir vüzerayı yanına toplamış ve fakire araba göndermiş:

— Hadi bugün Hızır Aleyhisselam’ı getirsin, demiş.

Fakir adam arabaya binip padişahın huzuruna gelmiş, sandalyeye oturmuş ve yanı başında fakir adamın bir çocuk peyda olmuş. Padişah, fakir adama demiş ki:

— Hani? Hızır Aleyhisselam’ı getirdin mi?

Fakir adam:

— Padişahım, ben Hızır Aleyhisselam’ı ömrümde görmedim. İhtiyacım vardı, size karşı yalan söyledim.

Padişah hiddete gelmiş:

— Madem fakirdin, bizden isteyeydin; biz verirdik.

Padişah yanındaki birinci vezirine sormuş:

— Bu yalan söylediği için bunu ne yapalım?

Birinci vezir:

— Böyle padişaha karşı yalan söyleyenlerin ibretiâlem olmak için *mal gibi kafasını kesmeli, her bir etini köşe başlarında çengellere asmalı. Bir daha ibretiâlem olur, kimse padişaha karşı yalan söyleyemez.

Fakir adamın yanındaki masum çocuk:

— Asluhu nesluhu, demiş.

İkinci vezirine sormuş:

— Bu adam yalan söylediği için ne yapalım, demiş.

Vezir:

— Padişahım, bunu dibeklere koyup keşkek gibi dövelim, bir daha padişaha karşı kimse yalan söyleyemesin.

Fakir adamın yanı başındaki masum çocuk yine:

— Asluhu nesluhu, demiş.

Padişah üçüncü vezirine sormuş:

— Bu yalan söylediği için bunu ne yapalım, demiş.

Üçüncü vezir:

— Padişahım küçüklerden kusur, büyülerden af, demiş.

Yine fakir adamın yanındaki masum çocuk:

— Asluhu nesluhu, demiş.

Padişah sormuş bu çocuğa ki:

— Bu üç kişinin sözlerine cevap verdin. Sen ne diyorsun bu işe?

Çocuk padişaha sormuş ki:

— Sen bu fakir adamdan ne istiyorsun?

Padişah:

— Ben bu adamdan Hızır Aleyhisselam’ı istedim, bu da bana karşı yalan söyledi.

Çocuk:

— Hızır Aleyhisselam’a ulaşmaktaki maksadın nedir? Hızır Aleyhisselam benim. Benim sözümü iyi dinle. Senin birinci vezirin kasap evladıdır, onu salıver varsın hayvanatı kıradursun. İkinci vezirin keşkekçi evladı, onu da salıver varsın keşkek dövsün. Üçüncü vezirin vezir oğlu vezirdir, bunu birinci vezir yap ve bu fakirlerden de yiyeceğini kesme, demiş ve hemen oradan kaybolmuş.

Padişah, “Aman, arayın şunu!” demiş ise de bulamamışlar. İki vezirini çıkarmış, üçüncü vezirini birinci vezir yapmış ve fakirden de yiyeceğini kesmemiş. Ben artık orada onları bıraktım, geldim.

 

 


* münadi: kamuya duyurulmak istenen şeyleri yüksek sesle haber vermeyi iş edinmiş kimse.

* aile: eş, karı.

* mal: büyükbaş hayvan.