AĞA OĞLU VE ÇOBAN KIZI
(Marmara Bölgesi, Edirne)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiği tıngır mıngır sallar iken köyün birinde, bir ağanın çok yakışıklı, kibirli, gururlu, her şeyi ben bilirim diyen bir oğlu varmış.

Ağanın bu oğlu atına biner, zaman zaman köyün etrafındaki dağlarda gezintiye çıkarmış. Günün birinde gene atıyla çiçeklerle bezenmiş yemyeşil çayırlarda gezerken, şırıl şırıl akan, billur gibi parlayan bir derenin kenarında, bir ihtiyarın kâğıtlara bir şeyler yazarak dereye attığını görmüş:

— Ey ihtiyar, kimsin sen, bu yaptığın nedir, diye sormuş. İhtiyar başını yavaşça kaldırarak, derinlerden gelen bir sesle:

— Ben evlenecek çiftlerin isimlerini yazıp suya bırakıyorum, demiş. Ağanın oğlu:

— Peki ben kiminle evleneceğim, diye sormuş. İhtiyar:

— Sen bir çobanın kızıyla evleneceksin, demiş. Ağanın oğlu alaylı bir şekilde ihtiyara bakarak:

— Hadi canım sen de, bir ağa oğlu çoban kızına mı kaldı, demiş ve oradan uzaklaşmış.

Olayın üzerinde günler, aylar geçmiş; ama ihtiyarın dediği şey de sürekli ağanın oğlunu zihnini kurcalamış ve rüyalarına girmiş. Bunun üzerine bir kâhin bulmuş, onun yanına gitmiş. Kâhin ona:

— Falan köyde çok fakir bir çobanın beşikte bir kızı var, sen onunla evleneceksin, demiş. Bunu duyan ağanın oğlu daha çok dertlenmiş:

— Böyle bir şey nasıl olur? Buna bir çözüm bulmalıyım, demiş.

Yanına iki heybe dolusu altın almış, atına atlamış ve yollara düşmüş. Kâhinin söylediği köyü bulmuş, çobanın kapısını çalmış:

— Ben Tanrı misafiriyim, uzun yoldan geliyorum, sizin evinizde konaklamak istiyorum, demiş. Çoban ile hanımı:

— Ama bizim bir göz odamız var, bir de çocuğumuz var, biz seni nerede misafir edelim, demiş. Ağanın oğlu çok ısrar etmiş. Çoban da:

— Eh ne yapalım? Sen Tanrı misafirisin. Sen odada yat, biz dışarıda yatarız. Ama çocuğumuz üşümesin, o da senin ile birlikte odada kalsın, demiş.

Ağanın oğlu gece uyanmış ve beşikteki bebeğin karnını bıçakla deşmiş. Altınları bırakmış ve habersizce çıkıp gitmiş. Çobanla karısı sabah erkenden kalkmış:

— Çocukla misafir uyurken gidip işlerimizi bitirelim, diye düşünmüşler. Eve döndüklerinde:

— Allah Allah! Çocuk da ne kadar uyudu? Hiç sesi çıkmıyor, diyerek odaya girmişler.

 Bakmışlar ki misafir gitmiş, beşiğin de üzeri örtülü. Heybeleri görüp açmışlar. Bakmışlar ki içleri altın dolu. Bir mana verememişler. Çobanın karısı beşiğin örtüsünü açmış, bakmış ki her taraf kan olmuş; fakat bebek hâlâ nefes alıyor. Acele civar köylerin şifacılarına haber göndermişler. Onlar ellerinden geleni yapmışlar. Çoban:

— Yeter ki kızımı kurtarın, demiş ve şifacılara avuç avuç altın dağıtmış. Bebek iyileşmiş, kalan altınlarla çoban bir sürü tarla, koyun, keçi almış ve o yörenin en zengin kişisi olmuş.

Aradan yıllar geçmiş. Günlerden bir gün ağanın oğlu gene atıyla gezinti yaparken, farkında olmadan kendi köyünden bayağı uzaklaşmış ve yolunu kaybetmiş. Oradan geçen bir kıza kaybolduğunu söyleyip yolu sormuş ve kızın güzelliğinden o kadar etkilenmiş ki, bir türlü kızı aklından çıkaramamış.

Kız da gördüğü bu yabancıya âşık olmuş. Ağanın oğlu kızı araştırıp soruşturmuş. Ağa kızı olduğunu öğrenince de:

— Tam benim dengim, demiş. Dünürcü göndererek kızı istetmiş ve evlenmişler. Ağanın oğlu kızın karnında yara izleri görmüş ve bu izlerin nedenini sormuş. Kız:

— Ben, garip bir çobanın kızıydım… diye başlayarak, başından geçen olayı anlatmış. O anda ağanın oğlu anlamış ki kaderi değiştirmek elinde değildir.