Köpekle Evlenen Kız
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Köpekle Evlenen Kız

Bir varmış, bir yokmuş... Bir padişahın üç tane kızı varmış. Atlı bir oğlan her gün çeşmeye beygirini sulamaya gelirmiş. Kızların üçü de ona vurulmuşlar. Kızlar babalarına:

–Baba! Şu bunarın başına bir oğlan geliyor. Biz üçümüz de o oğlana varacağız, demişler. Babaları:

–Üç kardeş, bir oğlana varır mı? dediyse de, –Biz varırız, demişler. Padişah, kızlarının eline bir kâğıt yazmış, ellerine vermiş. Halkına da bir tellal ünletip, o bunarın üstüne de bir köprü kurdurup, halkın köprünün altından geçmesini istemiş.

–Kızların attıkları kâğıtlar kimin eline geçerse kızlarımı onunla evlendireceğim demiş. Tam kızların vurulduğu oğlan köprünün altından geçeceği vakit, sakalı bacağının arasında bir adam geçmiş ve kızların attığı kâğıtlar onun eline geçmiş. Kâğıtları almış gelmiş. Padişahın huzuruna çıkmış. Kızlar:

–Baba bu değil, demişler. Büyük kızlar razı olmamışlar. Küçük kız, onunla evlenmeye razı olmuş. Padişah da küçük kızını ona vermiş. Onun köyü adı sanı bilinmedik, kimselerin varmayacağı bir yermiş. Kızı almış gitmiş. Adam, o köyde hocaymış. O gün orada kıymetli bir adam ölmüş. Hoca, yümüş arıtmış, gömmüş. Yemeğini yemişler ve eve gelmiş. Millet dağıldıktan sonra, mezarlığa dönmüş, mezarı eşe eşe ölüyü çıkartmış. Ölünün ciğerini tümüyle çıkarıp almış gelmiş. Merdivenin altında yer imiş. Gelin de ölü evinden gelmiş. Merdivenin altında herifini görünce, adam:

–Hır haf! Ben seni yiyeceğim.

–Aman beni adı sanı bilinmedik yerlere getirdin de şimdi niye yiyeceksin?

–Ben bu yaşıma geldim. Aldığım karıyı da yerim, ölen ölüyü de yerim. Seni de yiyeceğim.

–İyi o zaman. Hamama gidelim, yünelim, yıkanalım da öyle ye, demiş. Gelin, giyinmiş süslenmiş, yola düşmüş. Adam da köpek sıfatında arkasına düşmüş. Gelin, hamama girince köpek de kapıya oturmuş, beklermiş. Giren çıkmış, giren çıkmış. Gelin, içerde hamamcı kadına:

–Şu köpek beni yiyecek, dışarı çıkamıyorum.

–Nasıl adam yer bu köpek? Şu urbalarını ver de yiyecekse beni yesin. Sen çok gençsin, demiş. İhtiyar hamamcı, gelinin urbalarını giymiş, dışarı çıkmış. Köpek hemen atılmış:

–Hır haf! Ben seni yiyecem, demiş. Kadın da:

–Niye yiyeceksin beni? deyince, köpek sesten tanımış onun olmadığını ve kızı aramaya çıkmış. Kız da gide gide bir kavağın başına çıkmış. Bir Beyoğlu kavağın altına beygir sulamaya gelmiş. Gelinin şavkı yere vurmuş. Beygir kafayı kaldırıp kaldırıp bakarmış. Beyoğlu da bakmış kızı görmüş:

–Ey güzel in aşağıya, beygir senin şavkından su içemedi.

–Ben insanoğlundan kaçtım, beni alır gidersin, inmem

–İn gel ben kaçılacak adam değilim. Bak sen de güzelsin ben de güzelim, demiş. Kız aşağıya inmiş. Beyoğlu kızı almış evine götürmüş. Yalnız, kız giderken Beyoğlu’na bir şart söylemiş:

–Bundan sonra bulduğunu almayacaksın. Kapıya da bir kaplan bağlayacaksın, demiş. Beyoğlu, kabul etmiş. Ama her gün önüne altın kuruş denk gelirmiş, almazmış. Bir gün bir altın baston bulmuş. Dayanamamış almış, bastonu eve getirip, rafın üstüne atmış. Beyoğlu, akşam uyuyunca baston köpek olmuş çıkmış. Kıza:

–Seni yiyecem, demiş. Kız da:

–Beyoğlu duyarsa seni de, yer beni de yer. Gel dışarıda ye, deyip köpeği dışarı çıkarmış ve kaplanın önüne atıvermiş. Kaplan, köpeği parça parça etmiş. Kız içeri girip Beyoğlu’nu uyarmış:

–Bak senin bulduğun altın değnek köpek oldu. Gördün mü işte ben bundan kaçmıştım, demiş.