İyi Kız ile Kötü Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

İYİ KIZ İLE KÖTÜ KIZ 

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir oduncu ailesi varmış. Oduncunun karısı kar kış çok olduğu için kendi ablasının yanına gidiyor:

—Aman abla, canım abla, çocuklarım kaç gündür aç kaldı. Nolursun bir lokma ekmek ver, diyo.

Kardeş:

—Hadi hadi, benim işim var, deyip suratına kapıyı kapatıyo.

Kardeşi ekmek vermiyo. Vermeyincek eve geliyo, ağlayarak kocasına anlatıyo.

—Ablama vardım, gittim, yalvardım. Bana kapıyı çevirdi, ekmek vermedi. O anda yer yarılsaydı da içine girseydim gam değildi, diyo.

Kadın böyle söylerken yer yarılıyo, kadın yerin içine giriyo. Girse ki orda minik minik kedi yavruları varmış.

Bu kadın, kedileri seviyo.

—Aman bunlar ne güzelmiş! Kara kara kediler ne kadar güzelmiş! Boncuk gibiler, diyo.

Kedilerin bir tanesi:

—Mırnav, bizden yukarı, diyo.

Kadın yukarı çıkıyo. Orda sarı sarı kediler varmış.

—Ey yarabbim! Sarı sarı kediler, gözleri boncuk gibi, diyo.

Kadın kendi sevgisinden bunları öpüyo, okşuyo.

Kedilerin bir tanesi:

—Mırnav, bizden yukarı, diyo.

Kadın bu sefer boz kedilerin içine giriyo.

Boz kediler büyükmüş:

—Aman bunlar tombiş tombiş kedilermiş, ne güzelmiş, diyo.

Kedilerin bir tanesi:

—Mırnav, bizden yukarı, diyo.

Kadın yukarı çıkıyo. Orda kocaman bir yastığın üzerinde bir beyaz kedi varmış.

Kadın:

—Aman bu kedi ne kadar güzelmiş, diyo.

Kadın böyle diyincek kediler etrafında toplanıyo. Kediler mırnav mırnav diye konuşuyor. Konuşuncak beyaz kedi diğerine işaret ediyo.

—Buna bir şeyler verin, diyo.

Kediler kadına birçok altınlar, mücevherler veriyolar. Kadını tekrar aşşağı indiriyolar.

Kadın aşşağı inerken kedilerden onu öpüyo, öbürünü öpüyo, diyo ki:

—Buna bir şeyler verin, diyo.

Kediler kadına birçok altınlar, mücevherler veriyolar. Kadını tekrar aşşağı indiriyolar. Kadın tekrar aşşağı inerken kedilerden onu öpüyo, öbürünü öpüyo, diyo ki:

—Tatlı kediler, nasip olursa yine gelirim. Siz de yukarıya gelin de ben de size yemek yapıyım.

Yukarı çıkıyolar kapıları örtüyolar. Kadın elindeki torbayı açsa ki içinde bütün mücevherler var. Orda adam altınları götürüyo, bozduruyo. Çocuklarına ekmek alıyo. Diğer fakirlere de veriyolar. Adam günden güne ilerleyip zengin oluyo. Bulundukları yerde kıtlık varmış. Ordakilere bol bol yiyecek dağıtıyolar. Kötü kalpli abla bunların zenginliğini görünce bunlara geliyo.

—Kardeşim nedir bu haliniz? Birden bire parladınız, diyor.

—Sorma abla, sen bana kötülük yaptın amma bak iyilik yapmış oldun. Gine de sana teşekkür borçluyuz.

—Niye, diye soruyo.

—Sen bana ekmek vermedin. Ben kocama bunu anlatırken yer yarılsa da içine girsem dedim. Yer yarıldı, aşşağı indim. Orda bana bir torba verdiler. Torbayı getirdim. Torbanın içindeki altınları harcadım. Daha da harcıyoz, fakirlere veriyoz, diyo.

Kötü kalpli abla kardeşinin anlattıklarına şaşırıyo. Eve geliyo.

Eve gelince kocasına:

—Kapıları kilitle, diyo.

Adam kapıları kilitliyo. Kötü kalpli abla:

—Ah ah, yer yarılsa da içine girsem, diyo. Kadın aşşağıya yerin dibine giriyo.

Aşşağıda bakıyo kedileri görüyo:

—Ay ne pis kediler, kara kara kediler, gidin bana dokunmayın, diyo.

Kedilerin bir tanesi:

—Mırnav, bizden yukarı, diyo.

Sarı sarı kedilerin içine giriyo, onlara da:

—Bana dokunmayın pis kediler. Çabuk çabuk beni yukarı çıkartın, diyo.

Kadın nereye vardıysa ordaki kedilere hep aynı sözleri söylüyo. Bütün kedilere bir kusur buluyo.

Kadın, beyaz kediye varıncak:

—Haydi haydi ne verecekseniz verin. Siz pis kokuyorsunuz, diyo.

Kadın böyle diyincek beyaz kedi işaret ediyo. Diğer kediler bir torba dolduruyolar. Kadın onu alıp yukarıya çıkıyo.

Kadın yukarıya çıkıncak kocası diyo ki:

—Ne yaptın hanım?

—Getirdim getirdim, diyo.

Kadın ile kocası torbayı açıyolar bakıyolar ki yılanlar, çiyanlar dolu var.

Bu arada iyi kalpli kız kardeş de kocasına diyo ki:

—Ablam beni dinledi gitti. Bir çılgınlık yapmasın. Gidiyim de bakıyım, Ablasının evine varıp baksa ki ablası can veriyo. Canı şurda.

—Aman, niçin bana yalan söyledin? Yılanlara çiyanlara bıraktın, diyo kötü kalpli kardeşi.

—Sana yalan söylemedim abla. Sen onlara sevgi göstermedin. Bana verdikleri kadar sana da verdiler. Sen onları öyle görüyon, diyo.

Kötü kalpli abla ölüyo. İyi kalpli kız kardeşi ablasının torbada getirdiği altınları alıyo. Altınlarla Kediler Köşkü diye bir yer yaptırıyo. Orayı, gelen geçen fakirlere aşhane yapıyolar. Masal da burda bitiyo.