Balık Anne ile Keloğlan
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

BALIK ANNE İLE KELOĞLAN

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş… Çok söylemesi çok günahmış. Üç kardeş varmış; biri Keloğlan’mış. Kardeşlerin ikisi evliymiş. Kardeşleri çalışmaya gidermiş, Keloğlan evde kalırmış. Gelinler, gelip Keloğlan’a derlermiş ki:

— Keloğlan, kalk, su getir!

Keloğlan da:

— Bugün yorgunum, yarın getiririm, dermiş.

Onlar da:

— Olmaz Keloğlan, derlermiş.

Keloğlan, tembel, çok üşengeç, böyle kötü bir oğlanmış. Her gün böyle, her gün böyle, bunu bir türlü yola getiremezlermiş. Büyük gelin, biraz şeytanmış, Küçük geline demiş ki:

— Gelin bak, biz ne yapalım biliyor musun? Keloğlan’a; “Yarın kardeşlerin gelir. Bize üzüm, fındık, fıstık getirir, biz de yeriz. Sana da vermeyiz.” dersek Keloğlan iş görür.

Günlerden bir gün, yine gelmişler.

— Keloğlan, evde su yoktur. Hadi biraz su getir, demişler.

Keloğlan:

— Bugün yorgunum, yarın getiririm, demiş.

Gelinler:

— Bak Keloğlan, yarın kardeşlerin gelir. Fındık, fıstık getirir, biz yeriz, sana vermeyiz, deyince Keloğlan üflemiş, püflemiş.

Kalkmış, sitilleri* alıp, yola düzülüp suya gitmiş. Bundan sonra günler böyle devam etmiş.

 Bir gün, Keloğlan, dere kenarında buz kırmış, suları doldurmuş, kenara koymuş. Suyun akışını seyretmeye başlamış. Suyu seyrederken oradan bir alabalık geçmiş. Hemen çarpmış, alabalığı tutmuş.

— Bak alabalık, seni tuttum. Şimdi götürüp seni gelinlere veririm. Gelinler, seni bir güzel temizler, kızartırlar, ben de yerim, demiş.

Balık kurtulmak için hamle yapmışsa da kurtulamamış. Allah’ın emriyle dile gelmiş.

— Keloğlan, beni bırak! Benim yavrularım var, şimdi beni gözlerler. İyisi mi sen beni bırak, demiş.

Keloğlan, hiç aldırış etmeyip:

— Yoook! Ben seni şimdi götürüp gelinlere veririm. Gelinler, temizler, kızartır, ben de yerim, demiş.

Balık, yine yalvarmış:

— Etme, benim çocuklarım var, beni beklerler. Tek sen ne dersen onu yaparım, yeter ki beni bırak, demiş.

Keloğlan, balığın bu sözünün üstüne:

— Ne yaparsın, diye sormuş.

Balık:

— “Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle...” dediğinde her ne istersen yerine gelir. Olur mu, demiş.

Keloğlan:

— Olur, iyi olur. Şimdi ben seni bırakıyorum, demiş.

Balığı bırakmış, balık geçmiş, gitmiş.

Keloğlan, hemen demiş ki:

— Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle sitiller dolsun! Evin yolunu tutsun!

Bir de bakmış ki sitiller dolmuş. Hemen evin yolunu tutmuş. Sitiller önde, Keloğlan’ın eli arkasında peş peşe eve gitmişler. Keloğlan, elini arkasına atmış, peş peşe gidiyorlar ya, konu komşu, gelinler bakmışlar ki ne görsünler? Keloğlan geliyor, ama elinde sitiller yok. Su önde, Keloğlan arkada, geliyorlar. Hepsi şaşırmış. Suyu eve koymuşlar. Keloğlan’a sormuşlar, hiçbir şey söylememiş.

Günlerden bir gün, evde odun bitmiş.

Gelinler:

— Keloğlan, evde odun yok, demişler.

Keloğlan:

— Bugün yorgunum, yarın getiririm, demiş.

Gelinler:

— Bak Keloğlan, ağabeylerin yine gelecek. Üzüm, fındık, fıstık getirecekler, biz de sana vermeyiz, deyince üfleye püfleye kalkmış.

Keloğlan:

— Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle araba hazırlansın, yola düşsün, diye seslenmiş.

Araba kendi kendine hazırlanmış, yola düşmüş. Keloğlan, arabanın üstüne oturmuş, ormana varmış.

— Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle balta kalk, odunları kes, arabaya yükle, diye emretmiş.

Kendi bir kenara oturmuş. Balta kesiyor, doğru bir şekilde kendi yükleniyormuş. İşi bitince öylece eve gelmiş. Herkes hayran kalmış. Sırrını sormuşlar, ama Keloğlan söylememiş. Bu böyle devam edip gitmiş.

Günlerden bir gün Keloğlan, padişahın sarayına gitmiş. Saraya gidince padişahın kızına vurulmuş, âşık olmuş. Tabii, Keloğlan’a kız verirler mi? Vermezler... Birkaç sefer gidip gelmişler, kızı vermemişler. Meğer kızın gönlü de Keloğlan’a düşmüş. Padişah verir mi? Vermez... Ne diye versin? Bu arada padişah da hiddetlenmiş, tabii baş edememişler. Sonunda Keloğlan’ı tutmuş, bir sandık yaptırıp kızıyla Keloğlan’ı koymuş. Hizmetkârlarına dönüp:

— Bunları alın, ırmağa atın, diye emir vermiş.

Sandığın ağzını kapatmış, kilitlemişler. Sonra da ırmağa atmışlar. Irmakta epey bir zaman gittikten sonra Keloğlan:

— Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle sandık bir kenara çekilsin, kapağı açılsın, diye seslenmiş.

Sandık kenara çekilmiş, kapağı açılınca çıkmışlar ki bir dağın başı… İns yok, cin yok… Kim yok, kimse yok… Yiyecek bir şey de yok… Hiçbir şey yok… Böylece mağdur durumda kalmışlar.

Keloğlan, kıza:

— Sen bir padişah kızısın, ben böyle şeylere alışığım. Sense alışık değilsin. Ne yapsak, ne etsek, diye sormuş.

Kız, tabii hiçbir şey bulamayacağı için Keloğlan’a:

— Sen hiç korkma! Ben seni aç koymam, demiş.

Tabii, bunlar yine gitmeye devam etmişler. Altın deredeki balık annenin emriyle, talihli Keloğlan’ın dileğiyle yemekler hazırlanmış. Kız ile Keloğlan yiyip içmişler. Sonra ıssız bir dağın başına varmışlar. Padişahın evi gibi bir ev yapmışlar. Padişahın evinde olan hizmetkâr ve cariyelerin aynısından istemişler. Keloğlan, yine sihirli kelimeleri söylemiş. Aynı cariyeler, aynı hizmetkârlar gelmiş.

Bunlar böyle devam edip gitmişler... Günlerden bir gün, padişaha bir haber gelmiş ki filan yerde bir seyip* padişah peydahlanmış. Onun sarayının aynısı… Tabii padişah inanmamış. Hizmetkârlarını gönderip baktırmış. Geri gelip doğru olduğunu söylemişler, ama padişah yine de inanmayıp:

— Hiç öyle şey olur mu, demiş.

Günlerden bir gün padişahın kızı, Keloğlan’a:

— Keloğlan, babamgili yemeğe çağırsak, demiş.

Keloğlan, kızın teklifini kabul etmiş. Bunlar tam padişaha haber salacakken padişah çıkıp gelmiş ki aynı kendi sarayından bir saray… Kız, sofraya bir bakmış ki aynı babasının sevdiği yemekler. Kız, babasına hiç görünmemiş. Padişah, şöyle bir bakmış ki kendinin sevdiği yemekler, kendi sarayı… Nereden ne olduğunu anlayınca Keloğlan, padişaha:

— Hani bir zamanlar sandığa koyup attığın Keloğlan’la bir kızın vardı ya! Onlardan haber alabildin mi, diye sormuş.

Padişah da:

— Ne haberi alacağım onlardan? Sandığa koydum, attım, gitti… Şimdiye onlar ölmüşlerdir, demiş.

Padişah böyle deyince Keloğlan dayanamamış:

— Onlar hiç ölmedi, senin sandığa koyup attığın Keloğlan benim, aha bu da senin kızın, demiş.

Padişah şaşırmış.

— Hiç böyle bir şey olur mu? Bu imkânsız, demiş.

Bu arada yemişler, içmişler, barışmışlar. Padişah, Keloğlan’ı kendine vezir yapmış. İki sarayı birleştirmişler. Bundan sonra hep beraber mutlu, mesut yaşamışlar.

 


* sitil: Su kovası.

* seyip: Başıboş.