Elma Bahçesindeki Dev
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

ELMA BAHÇESİNDEKİ DEV

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, ülkenin birinde bir adam ile üç oğlu yaşarmış. Bu adamın kocaman bir elma bahçesi varmış, geçimini elma satarak sağlarmış. Ama her sene elmalar olduğunda bir dev gelip elmaların yarısını yermiş. Sonunda adam dayanamayıp oğullarına demiş ki:

— Oğullarım, bu devi artık yakalayıp öldürmemiz lazım. Yoksa her sene rızkımızın yarısını yiyip bitiriyor. Sırayla nöbet bekleyin, devin bahçeye geldiğini gören onu öldürsün.

Büyük oğlu demiş ki:

— Baba bu gece ben bekleyeyim, devi yakalayıp öldüreyim.

Gece olmuş, oğlan bahçede devi beklemeye başlamış. Çok geçmeden de dev bahçeye gelmiş. Ama oğlan devin heybetini görünce korkusundan bir şey yapamamış. Dev bir ağacın bütün elmalarını yiyip gitmiş.

Ertesi gün ortanca oğlan demiş ki:

— Baba bu gece de ben bekleyeyim, devi yakalayıp kılıcımla öldüreyim.

Gece olmuş, oğlan devi beklemeye başlamış. Beklerken beklerken bir köşede uyuyakalmış. Dev yine gelmiş, başka bir ağacın bütün elmalarını yiyip gitmiş.

Ertesi gün sıra en küçük oğlana gelmiş:

— Baba bu gece de ben bekleyeyim, devi öldürüp hepimizi bu dertten kurtarayım.

Yine gece olmuş, küçük oğlan ok ve yayı elinde devi beklemeye başlamış. Çok geçmeden dev bütün heybetiyle görünmüş. Oğlan devin bahçeye girdiğini görünce bir ok atmış, devi kolundan yaralamış. Canı yanan dev kaçmaya başlamış. Oğlan hemen eve gelip babasına ve kardeşlerine haber vermiş:

— Kalkın kalkın, devi yaraladım. Gidip yakalayalım. 

Hep beraber bahçeye gelmişler. Bakmışlar ki yerde devin kan izleri var. Babaları demiş ki:

— Oğullarım, bu izleri takip edip devi bulun ve öldürün.

Üç kardeş, kan izlerini takip ederek hayli bir zaman yürümüşler. İzler bir kuyunun başına varınca bitmiş. Büyük oğlan demiş ki:

— Şu ipi belime bağlayım, siz de beni aşağıya sarkıtın.

Dediğini yapmışlar. Büyük oğlan kuyunun içine doğru azıcık inince bağırmaya başlamış:

— Yandım anam! Beni hemen yukarı çekin!

Büyük oğlanı yukarı çekmişler. Ortanca oğlan demiş ki:

— Bu sefer de ben ineyim.

Hemen onu belinden iple bağlayıp kuyuya sarkıtmışlar. Biraz sonra o da bağırmaya başlamış:

— Yandım anam! Beni hemen yukarı çekin!

Kardeşleri hemen ortanca oğlanı da yukarıya çekmişler. Sıra küçük oğlana gelmiş. Küçük oğlan demiş ki:

— Yandım desem de beni kuyuya sarkıtmaya devam edin.

İpi bu sefer küçük oğlanın beline bağlamışlar, yavaş yavaş kuyuya sarkıtmaya başlamışlar. Biraz sonra küçük oğlan da:

— Yandım anam, diye bağırmış.

Ama kardeşleri onu kuyuya indirmeye devam etmişler. Derken küçük oğlan kuyunun dibine inmiş. Bakmış ki burada iki tane oda var. Odalardan birine girmiş, karşısına üç tane güzel kız çıkmış. Kızlar demişler ki:

— Ey yiğit, sen buraya niçin geldin? Burada bir dev var, biraz önce yaralı halde geldi. Seni görmesin, öldürür vallahi.

— Onu ben yaraladım. Şimdi de yarım kalan işimi bitirmeye geldim. Dev nerede?

— Yandaki odada.

Oğlan hemen yan odaya gitmiş, zaten kan kaybından yorgun düşen devi bir darbede öldürüvermiş. Sonra kızları da yanına alıp kuyunun ağzına gelmiş. Kardeşlerine bağırmış:

— Devi öldürdüm. Burada üç tane de güzel kız buldum. Önce onları yukarı çekin. Şu gelen büyük kız, büyük abim için.

Oğlan, büyük kızı belinden ipe bağlamış, abileri de onu yukarı çekmişler. Sonra küçük oğlan yine bağırmış:

— Şu gelen ortanca kız, ortanca abim için.

Oğlan hemen ortanca kızı belinden ipe bağlamış, abileri onu da yukarı çekmişler. Sıra küçük kıza gelmiş. Küçük kız, oğlana demiş ki:

— Yiğit, sen benden önce çık. Ben ablalarımdan daha güzelim. Kardeşlerin beni görünce, seni kıskanıp burada bırakabilirler.

— Yok yok, benim kardeşlerim öyle şey yapmaz.

— Yiğit, sen yine de şu iki saç telimi al. Ben çıkınca kardeşlerin seni burada bırakırsa, bu saç tellerimi birbirine sürt. Bir kara koyun ile bir ak koyun gelir. Sakın kara koyuna binme, o seni yerin yedi kat dibine götürür. Ak koyuna binmeye bak, o seni yeryüzüne çıkarır.

Küçük oğlan, küçük kızı da belinden ipe bağlamış:

— Şu gelen küçük kız da benim için.

Abileri hemen küçük kızı da yukarı çekmişler. Bakmışlar ki bu kız hepsinden güzel:

— Küçük kardeşimiz bize oyun etti. Çirkin kızları bize verip güzel kızı kendine aldı, demişler.

Sonra da ipin ucunu kuyudan aşağıya fırlatıp küçük kardeşlerini orada bırakmışlar ve eve dönmüşler. Babalarına ise küçük kardeşlerinin öldüğünü söylemişler.

Küçük oğlan, ipin aşağıya düştüğünü görünce abilerinin maksadını anlamış. Ne yapacağını düşünürken aklına kızın verdiği saç telleri gelmiş. Hemen telleri birbirine sürtmüş, gerçekten de bir ak koyun, bir de kara koyun çıkıp gelmiş. Sonra koyunlar aralarında kavga etmeye başlamışlar. Oğlan ak koyuna bineceğim derken, o karışıklıkta kara koyuna binivermiş. Kara koyun da oğlanı alıp yerin yedi kat dibine götürmüş. Orada gizli bir ülke varmış. Oğlan etrafta gezinirken bir ev görmüş, gidip kapıyı çalmış. İçeriden yaşlı bir nine çıkmış:

— Sen kimsin oğlum?

— Ben Tanrı misafiriyim nine, beni evine alır mısın?

Nine oğlanı eve almış, oğlan da başından geçenleri nineye bir bir anlatmış. O sırada dışarıdan bir kalabalık geçiyormuş. Oğlan sormuş:

— Nine bu adamlar nereye gidiyor?

— Oğlum buralarda bir dev var, suyun başını mesken tuttu. Her seferinde bir insanı kurban veriyoruz, dev o insanı yiyene kadar su alıyoruz. Yarın da padişahın kızı deve kurban verilecek. Ahali onun yasını tutuyor.

— Ben o devi öldürürüm nine, sen merak etme.

Ertesi gün padişahın kızıyla birlikte bizim oğlan da devin yanına gitmiş. Dev ikisini birden karşısında görünce pek sevinmiş:

— Nasibim iyiye katlandı, demiş.

O sırada oğlan, arkasına sakladığı oku çıkarıp devi başından vurmuş. Dev oracıkta ölüvermiş. Padişahın kızı, elini devin kanına bulayıp oğlanın omzuna basmış, böylece oğlanın omzunda bir nişan olmuş.

Padişahın kızı hemen saraya dönmüş, babasının yanına varmış. Padişah sormuş:

— Kızım sen nasıl kurtuldun?

— Bir delikanlı gelip devi öldürdü, beni de kurtardı. Onun kim olduğunu bilmiyorum, ama devin kanıyla omzuna bir nişan koydum.

Padişah hemen bir tellal çıkarmış, köydeki bütün gençleri huzuruna çağırmış. Sonra da tek tek hepsinin omuzlarına bakmış. Derken bizim oğlanın omzundaki kan lekesini görmüş, onu tanımış. Padişah, oğlana demiş ki:

— Dile benden ne dilersen.

— Canının sağlını dilerim padişahım.

Oğlan saraydan ayrılmış, bir ağacın altında gölgelenmeye çekilmiş. O sırada bir hışırtı duymuş. Bakmış ki çift başlı bir yılan ağaca tırmanıp kartalın yavrularını yiyecekmiş. Anaları yanlarında olmadığı için yavruları koruyacak kimse de yokmuş. Oğlan yine okunu eline almış, bir atışta yılanı öldürmüş. Oğlan yılanı öldürdüm diye sevinirken kartal ötelerden çıkıp gelmiş. Oğlanı elinde okla görünce yavrularını öldürecek zannetmiş, oğlanın üstüne hücum etmiş. Yavrular dile gelip bağırmışlar:

— Anaa anaa, o bizi yılandan kurtardı.

Kartal yerde yılanın ölüsünü görünce yavrularına inanmış. Oğlana demiş ki:

— Dile benden ne dilersen.

— Ne dileyeyim, canının sağlığını dilerim.

— Yok yok olmaz, sen benim evlatlarımı kurtardın. Benden bir şey iste.

— Beni yeryüzüne çıkarabilir misin?

— Çıkarırım, ama bir şartım var. Bana kırk batman et, kırk batman su getir. Ben de seni yukarı çıkarayım.

— Tamam, olur.

Oğlan, hemen padişahın yanına gelmiş:

— Padişahım, sen bana ne dilersen dile dediydin, hatırladın mı? Bana kırk batman et, kırk batman su lazım.

— Tamam yiğit, istediğin bunlar olsun. Hepsini hazır bil.

Oğlan biraz sonra kırk batman et ile kırk batman suyu alıp kartalın yanına varmış. Kartal demiş ki:

— Bir kanadıma eti, diğer kanadıma suyu koy, sen de ortaya otur. Cak dediğimde et vereceksin, cuk dediğimde su vereceksin.

Oğlanla kartal yola çıkmışlar. Cak cuk, cak cuk, cak cuk derken yeryüzüne çıkmışlar. Oğlan kartala veda edip hemen evine doğru yola çıkmış. O gün de küçük kız ile abilerinden birinin düğünü varmış. Küçük kız, iş uzasın diye damada demiş ki:

— Bana bir çift ceviz kabuğundan, bir çift de altından ayakkabı yaptır. Yoksa senin karın olmam!

Düğün devam ededursun, damat gelinin dediği ayakkabıları yapacak kunduracıyı aramaya çıkmış. Ama hiç kimse bunu yapamamış.

Küçük oğlanın daha düğünden haberi yokmuş, biraz para kazanıyım diye bir ayakkabıcıya çırak girmiş. O gün de abisinin gelin için yaptırmak istediği ayakkabılardan haberi olmuş. Ustasına demiş ki:

— Ustam müsaade et, ben bu ayakkabıları yapayım.

— Oğlum nasıl yapacaksın? Bu imkânsız bir şey!

—Sen şimdi eve git, sabaha hazır ederim usta.

Usta evine gitmiş, oğlan tek başına kalınca küçük kızın verdiği kılları cebinden çıkartıp birbirine sürtmüş, sonra da dileğini söylemiş. Bakmış ki önünde bir çift ceviz kabuğundan, bir çift de altından ayakkabı belirivermiş.

Ertesi gün oğlan, ayakkabılarla düğün evine gitmiş. Aradan hayli zaman geçtiği için oğlanı kimse tanıyamamış. Zaten öldü diye biliyorlar ya. Oğlan ayakkabıları geline vermiş. Gelin, sihir olmadan bu ayakkabıları dünyada kimsenin yapamayacağını bildiği için, gelenin küçük oğlan olduğunu anlamış.

Küçük oğlan gelinin yanından çıkıp babasıyla abilerinin yanına varmış. Babasına başına gelenleri bir bir anlatmış. Babası, onu kuyuda bırakan diğer kardeşlere pek kızmış ve onları evden kovmuş. Bu sefer davullar küçük oğlan ile küçük kız için çalınmaya başlamış. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.