HAZRETİ SÜLEYMAN’IN MÜHRÜ
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ağrı)

 

 Bir varmış bir yokmuş. Ara sıra duyanların anne ve babalarına rahmet. Hazır olanların, başı tutanların, duvar deliklerinden hariç olanların, dağda bayırda olanların hepsinin anne ve babalarına rahmet. Şimdi girdik ağır anlatıma. Ben torunuma bir masal anlatacağım. O da dinlesin. Bana dua etsin.

Bir yaşlı kadın bir de oğlu varmış. Oğlunun ismi Keloğlan’mış. Bunlar çok fakirlermiş. Keloğlan bir köyde kaz çobanlığı yaparmış. Bir gün Keloğlan deniz kenarında hayvanlarını otlatırken bir kedi bulmuş. Sahipsiz olduğundan onu eve getirmiş. Annesi çok kızar ve kendilerinin bu fakirlikte bu kediye nasıl bakacaklarını söylemiş. Keloğlan annesine yalvarır ve kediye kendi ekmeğini vereceğini söyleyip, annesini kandırmış. Ertesi gün yine deniz kenarına gidince bu sefer de küçük bir köpek getirmiş. Annesi yine kızmış. Keloğlan bu sefer de annesini ikna eder ve kediyle köpek yanında kalmış.

Bir gün kedi köpeğini yanına almış, deniz kenarına gidip kazlarını otlatmış. Bu sırada torcular balık avlıyorlarmış. Bunlar torcuları izlemeye başlamışlar. Torcular denizden çok parlak bir balık çıkarmışlar. Kedi ve köpek bu balığı torcuların elinden kaçırmışlar. Torcuların biri bunları kovalamış, diğeri ise:

—Bırak götürsünler, bu da onların rızkıymış der ve peşini bırakır.

Kediyle köpek balığı yerken içinden pırıl pırıl ışıldayan bir mühür çıkmış. Keloğlan bu mührü almış. Üstünde Hz. Süleyman’ın mührü olduğu yazılıymış. Keloğlan evine gelir ve gece yatarken bir rüya görmüş. Rüyasında mührü dilinin altına koyup ne dilek isterse dileği anında yerine geliyormuş. Saraylar, köşkler ne istemişse hepsi olmuş. Keloğlan hemen uyanı, bunun gerçek olup olmadığını öğrenmeye çalışır ve ne dilerse her şey anında olmuş. Bir dilek daha ve her şey eski haline geri döner.

Aradan yıllar geçmiş. Keloğlan padişahın kızını görmüş ve ona âşık olmuş. Annesine, padişahın kızını kendisine istemesini söylemiş. Annesi:

— Oğlum, biz fakir halimizle nasıl padişahın kızını isteriz? Paşa benim başımı vurur der ama bir türlü oğlunu ikna edemez.

Keloğlan, allem edip gullem edip annesini saraya yollamış. Yaşlı kadın ertesi sabah erkenden gidip saraydaki dilek taşının üstüne oturmuş. Bunu gören padişah onu huzuruna kabul edip ne istediğini sormuş. Keloğlan’ın annesi, oğlunun prensese âşık olduğunu ve onu Allah’ın emriyle istediğini söylemiş. Padişah hiddetlenir ama onu kovmak istemez. Ama olamayacak bir şart öne sürmüş ve demiş:

— Eğer senin oğlun benim sarayımın karşısına benimki gibi bir saray yaparsa kızımı veririm.

Yaşlı kadın üzgün eve gelip sonucu oğluna söylemiş. Keloğlan, annesine meraklanmamasını söylemiş. Gece yatarken mührü dilinin altına koyup dileğini dilemiş ve hemen dileği yerine gelmiş. Sabahleyin uyanan padişah, bunu görünce inanamaz. Keloğlan’ın annesi o sabah yine gelmiş.

— Paşam dediğini yerine getirdim, kızını veriyor musun, diye sormuş.

Padişah kızını vermek istemez, başka bir şart daha öne sürmüş.

—Eğer oğlun iki saray arasını tamamıyla kırmızı halılara süsleyip bunların üstüne değerli mücevherler serperse ben o zaman kızımı veririm, demiş.

Yaşlı kadın yine bunu oğluna söylemiş. Keloğlan:

— Ana tasalanma, sabah ola hayrola, der ve yatarlar.

Gece Keloğlan tekrar dileğini diliyor ve aynısı yerine geliyor. Eh masal bu yalan kabul etmez. Yaşlı kadın tekrar padişahın huzuruna çıkmış. Padişah bu sefer de:

— Eğer oğlun kırk binci, kırk deve yükü altın ve kırk at getirirse o zaman kızımı veririm, demiş.

Ertesi gün Keloğlan ve annesi ve kırk binci, kırk at ve kırk deve yükü hazine ile padişahın huzuruna çıkmışlar. Keloğlan:

— Paşam tüm isteklerini yerine getirdim, artık kızını bana vermelisin, demiş.

Padişah mecbur kalmış, kızını vermiş. Kırk gün kırk gece düğünleri yapmışlar. Ama prenses halinden hiç memnun değilmiş. Günler böyle geçip gidiyormuş. Ama prenses bu sırrı öğrenmek için Keloğlan’a sürekli ısrar ediyormuş, Keloğlan sırrını söylemiyormuş. Bir gün Keloğlan dayanamamış ve işin gerçek yüzünü anlatmış. Bir gece prenses gizliden Keloğlan’dan yüzüğü çalmış ve dilinin altına koyup kendisi ve Arab’ının yedi deniz ortasına sarayıyla beraber götürülmelerini istemiş. Dileği yerine gelmiş. Onlar yedi deniz ortasında bir adaya gitmişler. Keloğlan ve yaşlı annesi eski fakir hallerine geri dönmüşler.

Keloğlan sabah uyanmış ve kendisini eski kulübesinde görünce her şeyi anlamış, umutsuzca prensesi aramaya başlamış. Aradan yıllar geçmiş, keloğlan kedisi ve köpeğiyle bir gün deniz ortasında sarayını görmüş. Kedisiyle köpeği saraya doğru yüzmüşler. Vardıklarında kedi, köpeğe geceyi beklemelerini söylemiş. Bunlar geceyi beklemişler. Geceleyin prenses ve Arap uyurken kedi gelip prensesin ağzındaki mührü almak için ağzına idrarını yapmış. Mühür ağzından çıkınca köpekle bunu alıp kaçmışlar. Bu sırada kedi, köpeğe:

— Sen bunu bana ver, çünkü sen gevezesin, havlarsın ve mührü kaybedersin, demiş.

Bu sırada köpek buna kızmış ve havlamış, mühür denize düşmüş. Denizdeki mührü balık tekrar yutmuş. Bunlar artık burada beklerler. Birkaç gün sonra balıkçılar o civarda balık avlamaya gelmişler ve o balığı yakalamışlar. Kedi bu arada tekrar koşup balığı almış, kaçmış. Balıkçılar bunları kovalamışlar ama yakalayamamışlar. Kedi ve köpek mührü getirip Keloğlan’a vermişler. O da sarayını tekrar geri getirmiş. Prensesin yaptıklarını padişaha anlatmış. Padişah da kızının cezasını ölüm olarak vermiş. Bir deveyi aç; bir deveyi susuz bırakmışlar. Prensesin her ayağını bir deveye bağlamışlar. Aç devenin uzağına ot, susuz olanın önüne de su bırakmışlar. Develer bunlara yetişmek için çabalarlar ve prenses de yaptıklarının cezasını görmüş. Kötüler böylece cezalarını görmüşler. Bizim masal da burada son bulmuş. Masal bu yalan kabul etmez, ister inan ister inanma!