Yılan Bey
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

YILAN BEY

Bir varmış, bir yokmuş. Az söylemesi sevap, çok söylemesi günahmış. Zamanın birinde bir padişah varmış. Bu padişahın hiç çocuğu olmamış. Karısını götürmediği hekim kalmamış, hiçbir çare bulamamışlar.

Bir gün padişahın karısı cariyeleri ile saray bahçesinde ağaçların arasında dolaşırken, bir ağacın kovuğunda enikleri ile sarmaş dolaş olmuş bir yılan görmüş. O an:

— Ey Rabbim, benim de bir çocuğum olaydı da tek yılan olaydı, diye niyaz etmiş.

Aradan bir süre geçince padişahın karısı gebe kalmış. Padişah mutluluktan havalara uçmuş, çok sevinmiş. Fakat aksilik bu ya… Kadına hamileliği boyunca yardım eden ebeler hep ölüyormuş. Memlekette ne kadar ebe varsa her gelen ölmüş.

Bu ülkede fukara bir ailenin kızı geçim zorluğundan dolayı bir analığının yanına verilmiş onunla birlikte karın tokluğuna yaşarmış. Analık kralın karısının bütün ebelerinin öldüğünü duyunca kız da ölsün diye padişaha gidip:

— Benim kızım iyi ebelik bilir, onu sarayınıza alın, karınızın doğumuna yardım eder, diye ricada bulunmuş.

Padişah hemen kızı getirmeleri için askerlerine emir vermiş. Bu kötü kalpli analık da kapısına gelen askerlere kızı hemen teslim etmiş.

Kız giderken askerlere önce mezarlığa uğramak için yalvarmış. Askerler de:

— Nasıl olsa öbür ebeler gibi bu da ölecek; bari uğrasın zavallıcık... diye düşünüp kabul etmişler.

Kız orada bir mezarın üzerine kapanıp hüngür hüngür ağlamış. O anda rüya görür gibi bir hâl olmuş. O garip hâl içinde bir hayal görür. Hayalinde gerçek anası kendisine görünür ve ona:

— Kızım o aslında bir yılan değildir. Korkma. Padişaha varırsın. Bana kocaman bir kazan süt getirin, dersin. Kazana padişahın karısını oturtursun, o vakit yılan sağılmış sütün kokusunu alınca kadının karnından çıkacaktır, demiş.

Askerler kızı alıp saraya götürmüşler. Saraya varınca oradakiler bu zavallı kızın ebelik yapabileceğine inanamamışlar ama çaresiz, padişahın huzuruna çıkarmışlar.

Kız, bir kazan süt istemiş. Derhal isteği yerine getirilmiş. Kadını da süt kazanının üzerine oturtunca bir anda yılan sağılıp kazanın içine düşmüş. Kadın kurtulmuş. Davullar zurnalar çalınmış, şenlikler yapılmış. Bu çocuğun adını da Yılan Bey koymuşlar. Kıza da ağırlığınca altın verip saltanat arabası ile evine göndermişler. Analığı kızı görünce:

— Bu pis kız yine geldi, diye üzülmüşse de altınları görünce kızı baş tacı etmiş.

Yıllar geçmiş, Yılan Bey bir gün babasına:

— Ben evleneceğim, diye tutturmuş.

Padişah da oğlu Yılan Bey'e ülkesinin en güzel kızını istetip almış. Fakat gerdek gecesi Yılan Bey kızı sokup öldürmüş. Memleketteki hangi güzel kızla evlendirseler sonuç değişmemiş. Yılan Bey hepsini ilk gece öldürmüş. Nerede ise ülkede kız kalmamış.

Ne yapacağını şaşıran padişah, yine doğumu yaptıran kızı çağırttırmış. Askerler gidip evinden kızı almışlar. Yine kız yolda anasının mezarına uğramış. Mezara kapanıp ağlamaya başlamış.

Yine ağlarken bir rüya görür gibi olmuş. Mezardan gelen annesinin sesi kendisine:

— Padişaha kırk kat elbise diktir. Yılan Bey yanına geldiği vakit kırk kat elbiseyi giy. Yılan Bey'e bir kat ben çıkarayım, bir kat da sen çıkar de. Sonunda o, aslan gibi bir delikanlı oluverir, demiş.

Askerler kızı alıp saraya götürmüş. Kız huzura çıkıp:

— Padişahım bana kırk kat elbise yaptırın, demiş. İsteği hemen yerine getirilmiş.

Kız kırk kat elbise ile oğlanın odasına gelmiş. Tam gelini sokacağı zaman kız:

— Bir elbise sen çıkar; bir elbise ben. Bir kat sen soyun; bir kat ben soyunayım, demiş.

Neticede karşılıklı kırk kat soyununca yılan aslan gibi bir delikanlı oluvermiş. Bunu gören padişah çok sevinmiş. Kırk gün kırk gece düğün yapıp oğlu ile bu kızı evlendirmiş. Aradan bir süre geçtikten sonra hain analık, kızını görmeye gelmiş. Bir de bakmış ki, üvey kızı altın ibriklerle ellerini yıkıyor. Cariyeler etrafında dört dönüyor. Bu durumu çok kıskanmış:

— Nasıl etsem de öz kızımı bunun yerine bu oğlana versem, diye düşünüp bir plan kurmuş. Etrafa:

— Bu kız hastalıklıdır. Bunu kovun, yoksa hastalığı size de geçer, diye yaymış.

Kadının kötü niyetini ve meramını anlayan padişah kadını atların kuyruğuna bağlatıp, sürükleterek parçalatmış. Üvey kız da Yılan Bey’le ömrünün sonuna dek mutlu bir hayat sürmüş.

Onlar ermiş muradına; biz çıkalım kerevetine.