KEDİLER PADİŞAHININ HEDİYESİ
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Kilis)

 

          Bir kardaş fıkara, bir kardaş da çok zenginmiş. Seneden seneye bunlar kurban bayramı gelirse bir ciyeri, böyreyi kebap eder yillermiş. Gene kurban bayramı gelmiş. Zengin kardaş unutmuş bu sefer. Beklemişler, beklemişler. Gelen giden yok. Billakma çıbık mıbık hezırlamışlar belki kardaşım gelir de kebap mebap ederik, deyi. İkindinden sonra çoluk çocuk sır sır sızlor. Evvelden bele dağıdırlar mıdı anam? Kimse kimseye berşi vermezdi. İkindinden sonra hızmetçinin eline vermişler.

            —  Yeri elet şunu da kebap edip yisinler.

Hemen eksik oturmuş, ciyeri doğrarken herifinin yanında kafıllanadak avrat yellenmiş. Yellendiyinden

            —  Amaan, demiş,

            —  Bunu herifim duyacağına yer yarıladı, yerin içine giredim.

Utanmış eksik, çok üzülmüş. O sırada yer yarılmış yerin içine girmiş eksik. Kimi tahtanın üstünde, kimi ataş kayor.

            —  Aman anamız nere getti?

Uşaklar ağlamış, herif ağlamış. Kalmış, ciyer de kalmış. Avrat da komuş getmiş. Avrat bir yere enmiş, bir karanlık yer. Bakmış ki sıçanlar ev silkelor.

            —  Amaan, kurbanım sizi veren Allah’a, ne güzel de yakışor ev silkelemek,  demiş. Kuyruklarını sallamışlar.

            —  Aman ne şirin söylon, demişler.

            —  Gel, şura get, demişler. Şurdan enmiş bakmış ki kediler ha babam ha ev yuyollar, hevış yuyollar, çamaşır yıkollar.

            —  Amaan, kurbanım veren Allah’a, ne güzel iş yakışor elinize, Aman size yardım edim, demiş.

            —  Meeev, demişler.

            —  Şora get. Şora getmiş bakmış kine bir böyük kedi. Karyolalar kuş tüyü yataklar kurulmuş, bu yator. Bunu gördüyünden

            —  Mır mır mır mır, sölemiş. Bunun altına bir kürsü komuşlar.

            —  Maşallah, sübhanallah, Allah ü Teala Hazretleri neler yaratmış, demiş.

            —  Kurbanım verene, demiş. Oturmuş eksik. Buna öteberi vermişler. Yimeyi göynü istor mu kine, uşaklarını düşünor, ağlor. Lisana gelmiş kedi. 

            —  Noldu anam,  demiş.

            —  Aman Allah ü Teala Hazretlerine herşe ayan, demiş.

            —  Vallh istemeyerek aha bele bele oldu, demiş. Çağırmış:

            —  Bu zornan mı yellendi, yoksa keza mı oldu, deyi.

            —  Kezadan çıktı, demiş.

            —  Eh,

            —  Yeri anam, çoluğun çocuğun şindi ağlollar, sızlollar, yeri evine get, demiş. Önüne katmışlar, bir eline de çuval vermişler, boş çuval. Çuvalı almış hevış yarılmış, hevıştan çıktığı yerde demişler ki:

            —  Bunu bir güzel yerde ahtar.

Bellor ki eksik, içinde berşi yok, bellor. Ne bilsin? Evinin içine girmiş. Çuval dolmuş zırhazırh altın dolu. Artı içeriye ahtarmışlar. Bir koyun almış kesmişler. Evde kebap etmişler. Uşak devşek yimişler. Evleri yıktırmış yaptırmışlar. Biri demiş ki:

            —  Kele eltingil ev yaptırorlar. Bu para nerelikden bunlara gelmiş?

            —  Kele aman nettin? Siz ekmeyi bulamordunuz. Nerden bu evleri yaptırorsunuz?

            —  Aman anam, aha bele bele oldu, demiş.

            —  Eh, demiş. Hemen herife demiş ki:

            —  Tez bir ciyer al gel, demiş zengin avrat.  Herif getmiş bir ciyer almış.

            —  Eksik, ciyeri nedicin?

            —  İstorum, demiş. Ciyer gelmiş, kebabı ederken avrat sıkınmış, sıkınmış, zordan yellenmiş.

            —  Aman herifin yanında bunu edeceyime yerler yarıla da yerlere giredim, demiş. Hemen şakırranadak yerler yarılmış. Aşşağı enmiş. Bakmış kine sıçanlar ev silkelor fareler. 

            —  Kıran gire içinize, dünyayı pislorsunuz.

Kimini depelemiş, kimini yitmiş. Ordan ele getmiş bakmış kine kediler ha babam ha ev yıkollar.

            —  Aboo, Kıran gire içinize, demiş.

            —  Dünyaya tüyleri saçılmış. Ona bir depik çekmiş, ona bir depik çekmiş. Nese, ordan içeriye girmiş.

            —  Mır mır mır mır, etmiş. Ordan içeriye girmiş.

            —  Bi’ dert tuta seni, şişe dona kalasan. Oralıkta ne işin var, karyolanın üstünde? Kakmış yator. Pissiye bir depik vurmuş.

            —  Otur, demişler,

            —  Otur.

            —  Nettin de geldin sen bura?

            —  Aha bele bele,

            —  Çoluk çocuk seni beklor, kak anam, eline bir torba vermişler.

            —  Bunu güzel şele çimentolu, deliksiz deşiksiz yere ahtar,

            —  Eee, demiş. Yokarıya çıkmış, sürüyü sürüyü çıkartmış.

            —  Aman, demiş,

            —  Şunu güzel bir eve dıkadık.

Evler, her yer çingo kimi, her şey güzel. Çoluğu çocuğu, herkes başına toplanmışlar. Eve ahtarmışlar altın ahtarıcık deyi. Haşşanadak ahtardığından kimi yılan, kimi ekrep. Bunların herbiri yapışmış, davıl kimi etmiş genleri. Kele aman bu da bele. Onlar oralıkda ölor, bunların malı da onlara kalor. Güzel güzel yaşollar. Yidik içdik hocaya gettik.