Peri Padişahının Oğlu
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

PERİ PADİŞAHININ OĞLU

Evvel zamanlarda bir Padişah’ın bir kızı varmış. Bu kız on dört yaşına girmiş. Günlerden bir gün has bahçede, havuz başında oturmuş, gergef işlerken; parmağındaki yüzüğü çıkarmış, gergefin üstüne koymuş. Öteden bir güvercin gelmiş, yüzüğü kapmış gitmiş. Kız da bu güvercine bin can ile âşık olmuş.

Kız ertesi gün yine bahçede gergef işlerken, bu sefer de kolundan bileziğini çıkarmış. Gergefin üstüne koyar koymaz; güvercin gelmiş, almış, gitmiş. Kız artık güvercinin derdinden dolayı yemeden içmeden kesilmiş, güvercine âşık olmuş. Her gün gergefini alıp bahçeye çıkıyormuş. Her seferinde de; “Güvercin acep bir daha gelecek mi?” diye düşünceye dalarmış.

Yine bir gün gergefini almış, bahçeye çıkmış. İşlediği çevreyi gergeften sökmüş, yanına koymuş. “Güvercin gelecek mi, gelmeyecek mi?” diye düşünceye dalmış. Tam o sırada güvercin gelmiş, çevreyi kapmış, kaçmış. Kız da ağlayarak saraya gitmiş, sarhoş gibi düşmüş, yatmış. Dadısı gelmiş. Kızın yattığını görünce meraklanmış:

-Aman sultanım, size ne oldu? Sizi çok kötü gördüm, demiş.

Kız da;

-Aman dadı sorma? Ben de bilmem ne olduğumu. Birkaç gündür iyi değilim, çok hastayım, demiş.

Bunun üstüne dadısı;

-Şimdi şah baban duyarsa çok merak eder, demiş.

Dadı kızın haline çok üzülmüş; “Ben bunu Padişah’a demezsem; sonra benim yakamı tutar. İyisi mi gidip söyleyim de kızına bir çare bulsun:” diye düşünmüş. Sonra da Padişah’a gitmiş, durumu anlatmış.

Padişah çok şaşırmış. Hemen kızın yanına gelmiş. Hekimlere emirler vermiş. Fakat bir çare bulamamışlar. Herkes çok üzülmüş, bir çare düşünmeye başlamışlar.

Derken vezirin aklına bir şey gelmiş. Hemen Padişah’ın huzuruna çıkmış;

-Ey Padişah’ım, bu senin kızının hastalığına çare; hekimle hocayla bulunmaz. Sen bir hamam yaptır, herkes gelip orda parasız yıkansın. Hamama her gelen de başından geçenleri anlatsın, gitsin. Belki bu yolla kızının derdinin çaresi bulunur, demiş.

Padişah hemen adamlarına; bir hamam yapmalarını emretmiş. Herkese de bildirmiş ki: “Bu hamama her kim gelirse; gözleri kör ise açılır, kel gelirse iyi olur. Hem de parasız yıkansınlar!”

Duyan işiten hamama gelmeye başlamış. Hamam da hem yıkanıp, hem de başından geçenleri anlatıp gidiyorlarmış.

Keloğlan da bu hamamın ününü işitmiş. Onun bir de kötürüm anası varmış.

Bir gün anasına;

-Ana, Padişah bir hamam yaptırmış; her kim yıkanırsa iyi olurmuş. Haydi seni de götüreyim, demiş.

Anası;

-Hadi oradan! Ben oturduğum yerden kalkamıyorum, oraya nasıl gideyim, demiş.

Keloğlan;

-Ben seni sırtıma alıp götürürüm, demiş.

Keloğlan anasının gönlünü etmiş. Onu sırtına almış, yola düşmüş. Giderken Keloğlan’ın aklına esmiş;

-Ana sen burada biraz otur da, ben varıp bir su içeyim, demiş.

Anasını oraya oturtmuş; öteye beriye gitmiş. içecek bir su bulamamış. Bira daha gitmiş. Bakmış ki, bir horoz sırtında kırbayla* çeşmeden su çekiyor. Keloğlan bunu görünce; “Acaba bu horoz kırbayla suyu nereye götürüyor?” diye horozun arkasına düşmüş. Bir de bakmış ki büyük bir kale… Kale duvarının dibinde küçük bir delik… Horoz o delikten içeriye girmiş. Her nasıl olduysa Keloğlan da o delikten içeriye girmiş. Bakmış ki, büyük bir saray… “İçinde de hiç kimse yok…” demeye kalmamış büyük bir odaya girmiş; “Bunların elbet bir adamı vardır. Hele şuraya bir saklanayım.” demiş. Odanın içindeki dolaba girmiş, saklanmış. Biraz durduktan sonra üç tane güvercin gelmiş. Güvercinler silkinmişler, üç tane güzel kız olmuşlar; “Geç kalmışız. Şimdi şahımız gelir. Haydi yemekleri hazırlayalım.” demişler. Bunlar iş yapmaya başlamışlar; kimi ortalık süpürmüş, kimi tabla ile yemek getirmiş. Bunlar gitmeye kalmadan Keloğlan’ın karnı acıkmış. Yemekleri görünce dayanamamış; “Aman kim görecek? Şu güzel yemeklerden biraz yiyeyim:” demiş. Dolaptan çıkmış, elini uzatıp yemek alayım derken; elinin üstüne bir kere vurulmuş. Birden Keloğlan’ın eli şişmiş. Bu sefer de öbür elini uzatmış. Ona da bir tokat vurulunca, yemek yemekten vazgeçmiş gene dolaba girmiş.

Bir de akşam olmuş… Bir güvercin gelmiş; silkinmiş bir delikanlı olup çıkmış. Keloğlan, seyretmekte olsun, oğlan tabladaki yemekleri bir güzel yemiş. Sonra da kalkmış. bir çekmece açmış. Çekmeceden bir yüzük, bir bilezik, bir de çevre çıkarmış; “Ah Nigârım! Bu yüzüğü taktığın eller, bu bileziği taktığın kollar sağ mı?” diye ağlamış. O çevreye de gözyaşlını silmiş, yine çekmeceye koymuş, kilitlemiş, yatmış. Keloğlan şaşırıp kalmış; “Aman sabah olsa da şurdan bir kurtulsam!..” diye düşürken uykuya dalmış.

Sabah olmuş… Oğlan yine güvercin olup gitmiş. Keloğlan etrafı dinlemiş, sarayda kimsenin olmadığını anlayınca girdiği delikten çıkmış. Doğruca anasının yanına varmış. Meğer anası da sabaha kadar ağlamış.

Neyse uzatmayalım… Keloğlan yine anasını sırtlanmış, doğru hamama götürmüş. Bunlar hamamda bir güzelce yıkanmışlar. Anası kötürümlükten kurtulmuş, Keloğlan’ın da keli iyi olmuş.

Hamamdan çıkacakları sırada; “Gelin, başınızdan geçenleri anlatın da öyle gidin.” diyerek Keloğlan’ı kızın yanına götürmüşler. Keloğlan başından geçenleri anlatınca kız;

-Aman siz gidin. Ben şu Keloğlan’ın söylediği şeyleri anlayacağım, demiş. Yanında kim varsa dışarı çıkarmış.

Keloğlan’a;

-Kardeşim, o gördüğün yeri bilir misin, diye sormuş.

Keloğlan;

-Tabi bilirim, dün gece ordaydım, demiş.

Kız;

-Aman şu gördüğün hamamı sana veriyorum. Beni oraya götür, demiş.

Keloğlan, kızı alıp oraya götürmüş. Kız dolabın içine saklanmış. Yine akşam olmuş… Keloğlan’ın gördüklerini kız da görmüş. Oğlan ağlayıp çevreyle gözlerini silerken, kız dolaptan çıkmış.

Oğlan kızı görünce;

-Aman Nigâr’ım, sen buraya nasıl geldin, diye kıza sarılmış, kucaklamış.

Sabah olunca oğlan kıza;

-Ey Sultan’ım! Anam beni doğurduğunun üçüncü günü, periler beri çalıp buraya getirmişler. Beni kendilerine padişah yaptılar. Şimdi onlar benim yanımdan hiç ayrılmazlar. Yalnız günde iki saat giderler. Ben de o zaman tek başıma kalırım. Sen bu sarayda gez, yürü! Ama akşam olunca kendini gizle! Sonra seni görürlerse ikimizi de öldürürler. Ben, yarın iki saat boş kalınca gelir seni anamın yanına götürürüm, demiş.

Aradan epey bir zaman geçmiş. Birgün oğlan bakmış ki, kız gebe...

-Sultanım! Senin doğurma vaktin gelince sen bağırıp haykıracaksın. O zaman bunlar seni duyarlar. İyisi mi haydi seni anamın yanına götüreyim, demiş.

Kızı almış, anasının yanına götürmüş;

-İşte şu karşıdaki konak benim anamındır. Fakat anam bir parça merhametsizdir. Lâkin dadım herkese acır. Sen ona git: “Bahtiyar Bey’in başı için; sokakta kaldım, beni içeri alın” de, demiş.

Kız gitmiş, kapıyı çalmış. Oğlanın dadısı kızı görünce oğlanın anasına söylemiş. Oğlanın anası da dadıya; kızı eve almamasını söylemiş. Fakat dadı kıza çok acımış, hanımından habersiz onu içeri almış, bir odaya gizlemiş. Kız orada bir zaman oturmuş, durmuş. Vakti gelince de doğurmuş.

Bir sabah oğlan pencerenin önüne gelmiş, kıza;

-Nigâr’ım!.. diye seslenmiş.

Kız da;

-Emret Bahtiyar’ım, diye cevap vermiş.

Bunun üstüne oğlan;

-Ne yapıyor benim bebeğim?.. Ah!.. Anam bilse seni benim yatak odama koyardı, demiş, uçmuş, gitmiş.

Dadı bütün bu olanı biteni duymuş. Hepsini hanımına anlatmış. Kadın önce inanmamış.

Dadı;

-Hanımım, eğer inanmıyorsan yarın sen de gel, dinle, demiş.

Hanım sabah olur olmaz kızın yattığı odanın kapısının önüne gizlenmiş. Oğlan yine gelmiş, aynı şeyleri tekrarlamış. Bunun üstüne hanım kızı almış, oğlanın yattığı odaya götürmüş.

Kız yatadursun… Ertesi gün oğlan yine gelmiş, kızı yerinde bulamamış. Kendi odasının penceresinin altına gelmiş:

-Nigâr’ım!... diye çağırmış.

Kız da;

-Haydi oradan, gelip çocuğunu sevmiyorsun, demiş.

Oğlan;

-Aç pencereyi, demiş.

Kız, pencereyi açmış, oğlan içeri girmiş. Oğlan çocuğunu sevip okşamış, sohbet etmiş. Derken vaktin geçtiğini unutmuş. Meğer kız onu mahsustan oyalıyormuş. O sırada da bahçedeki selvi ağacını yukarıdan aşağıya zehirli iğnelerle donattırıyormuş.

Oğlanın gelmediğini gören periler hep beraber gelip ağaca konmuşlar. Ağaçtaki zehirli iğneler değdikçe de ölüp ağacın dibine düşmüşler.

Oğlanın aklı başına gelmiş. Gitmek için telaşlanırken kız oğlana selvinin dibini göstermiş. Oğlan bakmış ki, selvinin dibi peri dolu… Ne kadar peri varsa hepsi ölmüş. Sevinçten kızın boynuna sarılmış.

Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Ölünceye kadar vakitlerini neşe içinde geçirmişler…

 


* kırba : ağzı dar altı geniş deriden yapılmış su kabı