Sihirli Tavşan
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

SİHİRLİ TAVŞAN

Masal masal malı taş*, kalaylandı bakır tas, çukura düştü çıkamaz, pır pır eder uçamaz. Var varanın, sür sürenin, habersiz bağa girenin hâli yaman demişler. Masaldır bunun adı, söylemekle çıkar tadı.

Bir varmış, bir yokmuş; vakti zamanında bir padişahın üç oğlu ile küçük bir kızı varmış. Günlerden bir gün, bu küçük kız has bahçede oynarken ortadan yok oluvermiş. Aramadık yer bırakmamışlar ama bir türlü bulamamışlar. Bir gün çıkar gelir diyerek, üzüntülerini belli etmemeye çalışmışlar.

Has bahçede, rengi, kokusu, tadı, başka elmalara benzemiyen ve yılda ancak bir tek elma veren bir ağaç varmış. Onun için, her yıl elmanın kızaracağı sırada, başına nöbetçi konulur, elma törenle koparılırmış. Fakat bir yıl tören gününden bir gün önce, elmanın koparılıp götürülmüş olduğu görülür. Padişah buna çok üzülür ama elden ne gelir, giden gitmiş bir kere.

Ertesi yıl, büyük şehzade babasına,

— Baba, bu yıl nöbeti ben tutayım, elmayı çalan hırsızı yakalarız, demiş.

Padişah da razı olmuş. Şehzade ağacın dibine oturmuş, beklemeye başlamış. İlk gece ne gelen olmuş ne giden, ne de gözüne uyku girmiş. İkinci geceyi de uykusuz geçirebilmiş ama üçüncü gece yorgunluğunu yenemiyerek uyuya kalmış. Uyanınca baksa ki elma yerinde yok. Hop etmiş yüreği ama elden ne gelir, olan olmuş bir kere. Koşup babasına olanı biteni anlatmış, üzüntüsünü belirtmiş.

Günler günleri, aylar ayları kovalamış, ertesi yıl gelip çatmış. Bu sefer ortanca şehzade,

— Baba, izin ver, bu yıl da elmayı ben bekleyeyim, çalanı yakalayayım, der.

Padişah razı olur, ortanca şehzade ağacın dibine oturup beklemeye başlar. İlk iki gece uyumaz, dayanır ama üçüncü gece uykuya dalınca, tıpkı önceki yıl gibi elma ağaçtan yok olur. Uzatmayalım sözü, ertesi yıl, nöbet sırası küçük şehzadeye gelir. İlk iki geceyi rahatça atlatır. Üçüncü gece, ağabeylerinin uğradıklarına uğramamak için, küçük parmağının bir yerini biraz keser, üzerine tuz koyar, acısından sabaha kadar gözlerine uyku girmez. Tam gece yarısında bir kanat sesi işitir. Kocaman bir kuş gelip ağaca konar, hemen elmayı kapıp kaçarken ardından bir ok atar ama vuramaz. Kuş uçup gider, gözden kaybolur ancak sırtından bir tüy yere düşer. Küçük şehzade, tüyü alır saraya döner. Bbabasını uyandırıp hem olanı biteni anlatır hem de elindeki tüyü gösterir. Tüy o kadar güzel, o kadar güzelmiş ki, seyredenlerin gözlerini kamaştırmış. Büyük şehzade,

— Tüyü bu kadar güzel olan kendi kim bilir ne kadar güzeldir? Ben onu arayıp bulacağım, der ve ahırdaki en güzel atlardan birini alır.

Heybelere altın doldurur, üstüne de zırhını geçirip yola düşer:

— Bir aya kadar dönmezsem, beni aramaya çıkarsınız, der.

Az gider, uz gider, dere tepe düz gider, altı ay bir güz gider, yorulunca bir pınarın başında atından iner. Eliyle pınardan su içerken, karşısına kar gibi beyaz ve sevimli tavşan çıkmış, insan gibi dile gelerek şehzadeye, nereden gelip nereye gittiğini sormuş. Şehzade de olup bitenleri bir bir anlatmış.

Gün doğmuş, akşam olmuş, güneşin batması ile tavşanın silkinip ayın on dördü gibi bir kız olması da bir olmuş. Şehzadenin aklı başından gitmiş. Ne elmayı, ne altın tüylü kuşu, ne kaybolan kız kardeşini düşünür olmuş, bu kızla evlenip uzun yıllar mutlu yaşamışlar.

Padişah büyük oğlunun dönmediğini görünce, gittiği tarafa atlılar salmış, her yanda aratmış ama onu bir türlü bulduramamış. Öteki iki oğlunun da aynı düşmemeleri için, altın tüylü kuşu da, kaybolan kızını da aratmaktan vazgeçmiş. Yıllar yılları kovalamış, büyük şehzade ile tavşan kızın nur topu gibi bir oğulları olmuş. O zaman kız, elmayı çalan kuşun kendisi olduğunu, tanınmamak için tavşan kılığına girdiğini anlatır. Yemişler, içmişler, murada geçmişler.

 


*malı taş: Bazen kayıklarda çıpa yerine kullanılan, ipe bağlı büyükçe taş.