Kız Padişah
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken bir kadının kel bir oğlu varmış. Bu Keloğlan yazın hayvanlarını otlatır, kışın çalışmaz kaval çalar rahatına bakarmış. Annesi Keloğlan’ın kışın tembellik etmesine çok üzülüyormuş. Onunla konuşmak istemiş: Oğlum:

—Gel sana bir masal anlatayım demiş. Ağustos Böceği ile Karınca’nın masalını anlatmış. Eğer zamanında çalışmazsan zor günler kapıyı çaldığında sıkıntıya düşersin. Başkalarının yardımına muhtaç olursun diyerek masalın sonuna gelmiş.

Keloğlan:

—Anneciğim, ben de yazın çalışıp kışın oturuyorum. Ben de şimdi çalışmazsam hayvanlar hastalandığında ya da kötü bir şey olduğunda aç kalırız. Ben ormandan odun toplayıp satmaya karar verdim demiş ve yola çıkmış.

Keloğlan ormana doğru gidedursun, yemyeşil ağaçların altında, berrak bir derenin kenarında, rengârenk evlerin arasında bir kadının güzel mi güzel bir kızı varmış. Bu kızın adı Güldalı’ymış. Bu kızı, o zamana kadar kimse görmemiş çünkü babası onun dışarı çıkmasına izin vermiyormuş. Güldalı, her sabah pencereden dışarı bakarmış. Bir gün penceresine kuş konmuş. Kuş çok üşümüş. Kuşu içeri alıp ısıtmak istemiş. Pencereyi açmış, kolunu uzatmış ama kuş pır diye uçuvermiş.

Bu sırada evin aşçısı da bu kızı gözetliyormuş. Aşçı bu kıza çok âşıkmış. Hemen sanki kız yazıyormuş gibi bir mektup yazmış. Kızın babasına mektubu verdikten sonra:

—Biz birbirimiz çok seviyoruz. Ben kızınla evlenmek istiyorum. Kızının kolundaki beni için canımı bile veririm demiş.

Kızın babası:

—Kızım, beni dinlemeyip dışarı çıkmış. Bana ihanet etmiş.” diye düşünmüş. Koşmuş kızının odasına. Kızını kolundan tutup sokağa atmış.

Bu güzel kız olanlara çok üzülmüş, çok ağlamış. Ne yapacağını bilmeden yürüyormuş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Keloğlanın gittiği ormana gelmiş. Orada Keloğlan ile karşılaşmış. Keloğlan bu kızı aslanların elinden kurtarmış. Kız, Keloğlanın cesaretine hayran kalmış. Keloğlan da kızın güzelliğine âşık olmuş. İçinden “ben kelim o çok güzel, ben fakirim o ise zengin. O benimle evlenmez.” diye düşünmüş.

Keloğlan:

—Sen burada yalnız başına kalamazsın. Mademki gidecek yerin yok seni annemin yanına götüreyim demiş.

Bu ay yüzlü kız, Keloğlan’a güvenmiş. Keloğlan önde Güldalı arkada Keloğlan’ın evine gitmişler. Keloğlan’ın annesi kapıyı açmış ki kel oğlunun yanında melek yüzlü bir kız varmış. Çok şaşırmış. Bu kızı görür görmez çok sevmiş. Kız yemeğini yedikten sonra başından geçenleri Keloğlan’ın annesine de anlatmış.

Keloğlan’ın annesi:

—Nar tanem, nur tanem, bir tanem. Güzel kızım benim. Gel sen bizim evin kızı ol. Benim oğlum keldir, fakirdir ama yüreği tertemizdir demiş.

Keloğlan hemen karşı çıkmış.

—Bizden yardım isteyen birini, benimle evlenmeye zorlayamam. Hem ben ona layık değilim demiş.

 Kız, çok üzülmüş çünkü kız da Keloğlan’ın kalbini, dürüstlüğünü ve iyi niyetini sevmiş. Keloğlan kabul etmeyince hiçbir şey diyememiş.

Sabah olmuş kız onlara daha fazla yük olmamak için evden kaçmış. Konarak, göçerek, lale sümbül biçerek bir dağ başına gelmiş. Dağ başından bakınca bir dere görmüş. Derenin içinde kırk tane dev yaşıyormuş.

Devler bu kızı görünce:

—Otuz dokumuzun eşi vardı, birimizin yoktu, o da kendi ayağı ile geldi demişler. Kız devlerden çok korkmuş ama akıllı davranması gerekiyormuş.

Devlerden kurtulmak için:

—Ben de sizin için geldim zaten ama önce sizinle bir şey konuşmak istiyorum. Siz birer devsiniz, çok güçlüsünüz bir şehri bile yakabilirsiniz. Ama siz iyi bir eş olsaydınız eşlerinize erkek elbisesi giydirmezdiniz demiş.

Devlerin en büyüğü demiş ki:

—Doğru söylüyor, hiç kadınlara erkek elbisesi giydirilir mi? Şehre gidin eşlerinize elbise alın. Bizim için de bir gelinlik getirin düğünümüzü hazırlayın.

Devler hep birden şehre elbise almaya gitmişler. Bu güzel kız, diğer kadınlara:

—Siz bu yırtıcı canavarlarla nasıl evlendiniz? diye sormuş.

Birisi:

—Beni bahçede otururken kaçırdılar.

Diğeri:

—Beni çeşmeden su alırken kaçırdılar diye cevap vermiş.

Bu güzel kız diğer kızlara:

—Gelin hep beraber buradan kaçalım. Siz benimle gelir misiniz diye sormuş.

Kadınlar hep birlikte: “

—Geliriz. diye bağırmışlar. Güldalı ve otuz dokuz kızın hepsi erkek elbisesi giymişler. Her biri bir ata binmiş, kuşların şehrine gelmişler. Burada herkes bir yere toplanmış, bekliyormuş.

Güldalı yaşlı amcaya:

—Siz neden burada toplandınız? diye sormuş.

—Kuşlar şehrinin padişahı vefat etti, şimdi devlet kuşu uçurulacak, kimin başına konarsa o padişah olacak demiş.

Kuş uçmuş uçmuş gelmiş, Güldalı’nın başına konmuş.

Halk:

—Bunlar şehrimize yeni geldi üstelik fakirler diye kabul etmemiş.

Kuşu yakalamışlar tekrar uçurmuşlar. Yine devlet kuşu Güldalı’nın başına konmuş. Halk yine kabul etmemiş. Üçüncü kez devlet kuşu Güldalı’nın başına konmuş. Halk bu kez kabul etmiş, alkışlamış. Güldalı’nı tebrik etmişler.

Güldalı padişahın yardımcısına:

—Bizi saraya götürün. Otuz dokuz yiğidime otuz dokuz oda verin demiş.

Yardımcılar odaları hazırlamaya gitmişler. Güldalı kızlara fısıltıyla:

—Bakın hepimiz kadınız fakat bu insanlar bizi erkek sanıyorlar. Çünkü erkek elbisesi giyiyoruz. Sakın sırrımızı açıklamayın yoksa bizi buradan kovarlar demiş.

Güldalı’na padişah elbisesi giydirmişler. Makamını göstermişler. Güldalı diğer kadınların kimisini vezir, kimisini asker yapmış. Güldalı ve diğer otuz dokuz kız halkın mutlu olması için ellerinden geleni yapmışlar.

Günler haftaları, haftalar ayları kovalamış. Halk, kız padişahtan çok memnunmuş ama Güldalı babasını çok özlüyormuş. Aklına bir fikir gelmiş. Kızlardan birine kendi resmini yaptırmış. Sonra bu resmi çeşmenin başına astırmış.

Askerlerine:

c—Bu resme bakıp hakaret edeni, üzüleni, ağlayanı bana getirin.” diye emir vermiş. Aşçı, kırk dev ve Keloğlan birbirinden habersiz Güldalı’nı aramaya çıkmışlar.

 Aşçı çeşmede Güldalı’nın resmini görünce:

—Ben sana iftira attım. Benim eşim ol istedim ama sen beni bıraktın gittin.” demiş sonra da hakaret etmeye başlamış. Askerler bunu duyunca hemen aşçıyı yakalamışlar. Saraya götürmüşler.

Padişah:

—Bunu zindana atın. Mahkemeye kadar orada beklesin demiş.

Aşçıdan sonra çeşmeye kızın babası gelmiş. Kızının resmini görmüş. Çok ağlamış.

—Güzel kızım. Senin suçun yokken evden attım. Aşçıya inandım. Ölmeden önce seni bir kez görsem başka hiçbir şey istemem diye feryat etmiş.

Askerler ağlayan adamı görmüş ve saraya getirmiş. Padişah babasını tanımış ama belli etmemek için:

—Bu adamı, güzel bir odada misafir edin. Saygılı davranın demiş.

Çeşmenin başına büyük bir gürültü ile devler gelmiş. Güldalı’nın resmini görünce devler hakaret etmeye başlamışlar. Askerler kırk devi yakalamış ve şehrin uzağındaki zindana götürmüş. Devlerin arkasından çeşmenin başına Keloğlan gelmiş. Kızın resmini görmüş. Kaval çalmaya başlamış.

Ağlayarak:

—Seni gördüğümden beri aklımdan çıkmıyorsun. Ben sana âşık olmuştum sen ise bizi bırakıp kaçtın. demiş.

Askerler Keloğlan’ı da almış saraya götürmüş. Padişah bütün halkı toplamış, mahkeme kurmuş ve bunları teker teker yargılamış.

Önce aşçıyı çağırıp sormuş:

—Sen bu kızın resmine bakıp neden hakaret ettin?

—Hiç efendim, o kız benden borç para almıştı vermediği için hakaret ettim.

—Doğru söyle. Eğer yalan söylersen cezan artar.” demiş. Aşçı bu kez gerçeği anlatmış. Aşçı artık ömrünün sonuna kadar zindanda kalacakmış. Aşçıdan sonra kızın babasını çağırmışlar.

Padişah:

—Sen bu kızı görünce neden ağladın? diye sormuş.

 —O kız, Güldalı’m benim güzel yavrumdu. Nar tanem, nur tanem, bir tanemdi. Kimse ona zarar vermesin istedim. Kızımın dışarıya çıkmasına izin vermedim. Az önceki aşçı yüzünden kızımı evden kovdum. Kızımı çok özlediğim için ağladım demiş.

Padişah:

—Senin haline çok üzüldüm. Sen gel. Benim yanımda otur demiş.

Kırk devi çağırmışlar:

—Siz bu kızın resmine bakıp neden hakaret ettiniz?

—Bu kız, bizim eşlerimizi kaçırdı.

—Siz kırk devsiniz. Bir kız sizin elinizden eşlerinizi nasıl kaçırsın?

—Bizi kandırdı, eşlerimizi götürdü.

Bu kırk dev, uzun bir sorgudan sonra suçunu itiraf etmiş. Cezaları ise şehrin çok uzağına sürülmek olmuş.  Padişah, en son Keloğlan’ı çağırmış:

—Sen neden bu resme bakınca ağladın?

 Keloğlan:

—Ben, size önce kaval çalayım sonra cevap vereyim.” demiş. Keloğlan bir saat kaval çalmış. Padişah çok sinirlenmiş.

—Keloğlan’ı hapse atın.” diye emir vermiş askerlerine.

—Padişahım, ben zaten Güldalı’nın aşkı ile kör olmuşum. Dünyam kararmış. Zindanın karanlığı ne ki! demiş.  Padişah:

—Sen o kızı görsen tanır mısın?

—Padişahım sizden korkmasam gözleri aynı size benziyordu derdim demiş heyecanla.

Güldalı bu sözü duyunca hemen padişah kavuğunu çıkartmış. Gül kokulu saçları omzuna kadar düşmüş. Halkı onun erkek değil kız olduğunu anlayınca çok şaşırmış.

Herkes şaşkınlıkla birbirine bakarken Güldalı:

—Ey kuş şehrinin halkı, ben devleti bu zamana kadar erkek olarak yönettim. Size erkek olarak kendimi tanıttım ama ben kadınım. Size hep iyi ve adaletli davrandım. Aşçının iftira attığı kız da devlerin eşlerini kurtaran da bendim diyerek babasına sarılmış.

Babasının da izniyle:

—Ben Keloğlan’la evlenemeye karar verdim. Düğün hazırlıklarına başlayın demiş. Keloğlan ile Güldalı evlenmişler. Keloğlan padişah, Güldalı sultan olmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.