umutphp/masallar huggingface dataset:
Azrail İle Delikanlı
(Marmara Bölgesi, Kocaeli)

 

[AZRAİL İLE DELİKANLI]

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulları çokmuş. Çok konuşması gayet günahmış. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir köyde bir delikanlı yaşarmış. Delikanlının bir gün köyün pınarının başında oturuyormuş. Azrail at ile yanına yaklaşmış. Ama delikanlı bunun Azrail olduğunu bilmiyormuş.

Azrail, delikanlıya selam vermiş ve ilerideki köye gideceğini söylemiş. Delikanlı:

— Ben de o köye gidiyorum, beraber gideriz, demiş. Daha sonra Azrail atından inip pınardan su içmiş ve yola koyulmuşlar. Birlikte toplam yedi adım gelmişler. Köye vardıklarında delikanlı Azrail’e nereye misafir olacağını sormuş. Azrail ise:

— Ben hiçbir yere misafir olmayacağım. Sen şu atı tut. Ben karşıdaki eve gidip hemen geleceğim, demiş. Bu arada delikanlıya:

— Ben yokken sakın ata binme, demiş. Azrail eve girince delikanlı merak edip ata binmiş. Ata bindiğinde dünyanın bir tava şeklinde olduğunu ve eyere takılı olduğunu görmüş. Bunun üzerine hemen atın üstünden inmiş. Bu arada Azrail evden çıkmış ve delikanlının yanına gelmiş. Delikanlıya ata binip binmediğini sormuş.

Delikanlı inkar etmiş, ama Azrail ona inanmamış. Bunun üzerine delikanlı bindiğini ve ne gördüğünü söylemiş. Daha sonra Azrail’e kim olduğunu sormuş. Azrail de kim olduğunu açıklamış. Bunu üzerine delikanlı:

— Dur öyleyse. Bana ne zaman öleceğimi söyle, öyle git, demiş. Azrail ise delikanlıya evlendiği gece öleceğini söylemiş ve ortadan kaybolmuş.

Aradan günler, aylar, yıllar geçmiş fakat delikanlı evlenmemiş. Annesi, babası, arkadaşları delikanlıya evlenmesi için ısrar etmişler. Fakat delikanlı evlendiği gece öleceği için evlenmek istemiyormuş.

Aradan zaman geçtikten sonra ısrarlara dayanamayıp artık ne olacaksa olsun deyip evlenmiş. Düğün dernek kurulmuş ve delikanlı evlenmiş. Ancak düğün gecesi gelinin yanına yaklaşmamış. Bunun üzerine kız:

— Niçin yanıma gelmiyorsun, diye sormuş. Delikanlı ise başına gelenleri karısına anlatmış. Olup biteni duyan kız:

— Hele sen yanıma gel. Azrail gelirse ben onunla konuşurum, demiş. Delikanlı kızın yanına yaklaşınca kapı çalınmış ve Azrail gelmiş ve:

— Ey emanet sahibi! Emaneti almaya geldim, demiş. Bunun üzerine delikanlı:

— Bak gördün mü? Azrail canımı almaya geldi, demiş. Kız:

— Ya Azrail gardaş! Benden Allah aşkı için niyaz eyle, biz bununla evlendik. Bizi muradımıza nail etmeyecek mi? Benden Allah aşkı ziyan eyle de canımızı alacaksan yine al, demiş. Azrail Allah’ın yanına giderek:

— Ya Allah! İki genç muradına erecekmiş, kızın sana niyazı var, selamı var, bizi muradımıza nail eylesin, bir için suyla yedi adım yolun hatırı yok mu, diyor demiş. Allah bunun üzerine:

— Git o kullarıma söyle onlara seksener sene, seksener gün, seksener saat ömür veriyorum, muratlarına nail olsunlar, demiş. Böylece iki genç mutlu ve mesut yaşamışlar.
Padişahın Kızı ile Çoban 
(Karadeniz Bölgesi, Giresun)

PADİŞAHIN KIZI İLE ÇOBAN

Günün birinde bir padişah varmış. Bu padişahın da bir kızı varmış. Padişah kızını Allah’ın emri ile kocaya vermiş. Kız kocasına götürülürken devenin sırtındayken rüzgâr kızı uçurup Cebeli Dağı’nın sırtına bırakmış. Rüzgâr alıp götürünce padişahın kızı kendi kendine:

— Beni kurtlar, kuşlar yemesin, deyip, ağacın başına çıkmış. Orada o geceyi sabah etmiş.

Sabah olunca, bir bakmış yok, iki bakmış yok, gelen yok, giden yok. Oraya on beş yirmi günde bir çoban uğrarmış. Çoban gelince kız:

 — Kardeş, ne olur azığından üç tek bana da ver de yiyeyim. Çoban da vermiş. On beş yirmi gün sonra çoban yine gelmiş. Padişahın kızı ona:

 — Çoban arkadaş, senden bir isteğim var. Çoban:

 — Söyle bacım. Kız:

 — Beni köyüne götürür müsün? Çoban:

 — Yok hanımım yok, ben seni köyümüze götüremem. Kız:

 — Çok ekmeğini yedim, hakkın bana geçti, senden bir ricam daha var. Çoban:

 — Söyle hanımım, söyle. Kız:

 — Allah’ın emriyle, peygamberin kavliyle, beni kendine eş edinir misin? Çoban:

 — Yok hanımım, yok. Ben seni alamam. Kız:

 — Çoban arkadaş, dinle beni, bir isteğim daha olacak. Çoban:

 — Buyur hanımım, buyur. Kız:

 — Çoban kardeş, sen aç ben de aç, sen tok ben de tok, sen susuz ben de susuz, sen uykusuz ben de uykusuz, Allah’ın emri ile beni kendine eş edin. Böyle der demez, çoban yumuşamaya başlamış, kabul etmiş. Kız:

 — Çoban arkadaş, yumuşadın ama benim de bir şartım var. Çoban:

 — Söyle, şartın ne imiş? Kız:

 — Evlenirsek ve çocuğumuz olursa çocukların ismine sen karışmayacaksın, isimlerini ben koyacağım. Çoban:

 — Tamam. Akşam olsun sığırları toplayayım seni köye götürüp nikâh kıyayım.

 Akşam olunca köye gitmişler. Nikahları kıyılmış. Çoban yine çobanlık etmeye devam etmiş. Yıllar sonra çoban çobanlık yaparken yanına atlı bir dede gelmiş. Dede:

 — Evladım, beni Tanrı misafiri eder misin? Çoban:

 — Akşam olsun, sığırı toplayıp seni de götürüp Tanrı misafiri ederim.

Akşam olunca çoban dedeyi de alıp evinde misafir eder. Karısı çocuklardan bir şeyler isterken şöyle seslenir:

— Ne İdim, şunu getir. Ne Oldum, bunu getir. Ne Olacağım, bunu getir.

 Kız ile çobanın üç oğlu olmuş. Kız çocuklarına “Ne idim, Ne oldum, Ne olacağım, isimlerini koymuş.

 Neyse çocuklar yiyecekleri getirmişler. Dedeyi yedirip içirip yatırmışlar. Sabah olmuş, dede uyanmış. Gideceği zaman çobana sormuş:

 — Evladım ben bu çocukların isimlerinden hiçbir şey anlamadım. Ne idim, Ne oldum, Ne olacağım… Bunlar nasıl isimler, bunu bana anlatır mısın?

 Kız, bu sırada dedeyi tanımış. Dede, aslında kızın padişah olan babasıymış. Ama padişah kızını tanımamış. Çoban, dedeye:

 — Bu isimleri ben koymadım, karım koydu, gel bir ona soralım. Dede de kıza:

 — Evladım, bu isimler ne biçim isimler, bunu bana bir anlatır mısın? Bunu duyan kız, dedenin boynuna sarılmış:

— Ben bir padişah kızıydım, bir de şimdi bak; Ne idim? Ne oldum? Ne olacağım?” demiş.

 Dede de bunları duyunca, kızını tanıyıp ona sarılmış. Onlar ermiş muradına Allah bizi de erdirsin muradımıza.
Kesik Baş
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

 Bir varmış, bir yokmuş, bir gün bir kız ormanda gezintiye çıkmış. Ağaçların arasında bir saray görmüş, merak etmiş girmiş içeriye, sonra kapılar kapanmaya başlamış. Kız korkmuş, kapıları açmaya çalışmış, açamamış. Umudu kesilince sarayın içinde gezmeye başlamış, sarayda kimsecikler yokmuş.

Sarayın kırk odası varmış. Merak edip odaların kapılarını açmaya başlamış. İlk açtığı odada elmaslar, ikinci açtığı odada altınlar, sonrakinde mücevherler varmış. Bütün odalar değerli eşyalarla doluymuş.

Kırkıncı odanın kapısını açmakta zorlanmış. Orada da değerli eşyalar göreceğini düşünürken odada bir sandık görmüş ve sandığı açmış. Sandıktan kesik bir baş çıkmış, ama yüzü hiç bozulmamış. Bir delikanlının kafasıymış bu!

Biraz yüzüne kan bulaşmış, saçları durmaktan keçeleşmiş. Bizim kız bunu temizlemiş, saçlarını taramış ve güzelce bir beze sardıktan sonra tekrar sandığa koymuş. Kırk gün boyunca her gün yıkayıp saçlarını taramış ve yerine koymuş.

Günlerden bir gün bizim kızın canı sıkılmış. Pencereden dışarıyı seyre dalar, yoldan geçen göçmen kıza seslenir, sarayda yalnız olduğunu ve canının sıkıldığını söyler, aşağı ip sallandırıp kızı yukarı çeker.

Göçmen kız meraklı gözlerle etrafı süzerken bizim kız, ona, kırkıncı odaya girmemesini söylemiş.

Göçmen kız odaları tek tek açıp bakmış ve ceplerine altınlardan elmaslardan doldurmuş. Kırkıncı odayı da açmış. Bir de ne görsün yakışıklı bir şehzade karşısında duruyormuş. İçinden kızın bu odaya bunun için girmesine izin vermediğini düşünmüş. Şehzade saçını tarayanın kim olduğunu sormuş, o da:

— Bendim sizi temizleyen, demiş ve şehzade göçmen kıza âşık olmuş.

Bizim kız her şeyi içine atmış, bir türlü söyleyememiş şehzadeye.

Göçmen kızla şehzade evlenmişler. Kız, buna çok üzülmüş ama şehzadeyi çok sevdiği için saraydan da ayrılmıyormuş.

Göçmen kız ile padişahın oğluna hizmet ediyormuş. Gel zaman git zaman şehzade bir gün komşu ülkeye gidecekmiş. Göçmen kıza bir şeyler isteyip istemediğini sormuş o da:

— Mücevher istiyorum, demiş. Bizim kıza sormuş. O da:

— Sabır taşı istiyorum, demiş.

Şehzade yola çıkmış, aylar sonra saraya geri gelmiş. Karısına mücevher, bizim kıza da sabır taşı almış.

Bizim kız, her gün şehzadeye olan aşkını sabır taşına anlatıp ağlarmış. Bir gün şehzade kızın odasının önünden geçerken ağladığını ve sabır taşına kendisine olan aşkını ve göçmen kızın şehzadeyi nasıl elinden aldığını anlattığını duymuş ve o sırada da sabır taşının çatladığını görmüş.

Kıza sarılıp onu sevdiğini söylemiş. Çingene kızın yanına gitmişler. Şehzade, göçmen kıza:

— Kırk katır mı istersin kırk satır mı istersin diye sormuş. Göçmen kız da:

— Kırk satırı ne yapayım, kırk katır isterim, demiş. Göçmen kızı bacaklarından kırk katıra bağlayıp ormana sürmüşler. Diğer kız ile şehzade de kırk gün kırk gece düğün yapmışlar.
TUZ KADAR SEVGİ
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

 

 

TUZ KADAR SEVGİ

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir ülkede bir padişah ve üç kızı varmış. Kızları babasını çok severmiş. Bir gün babası büyük kızını yanına çağırarak kendisini ne kadar sevdiğini sormuş. Kızı:

— Dünyalar kadar seviyorum, demiş. Sonra ortanca kızını yanına çağırmış, ona da kendisini ne kadar sevdiğini sormuş. Kızı da çok sevdiğini söylemiş. En son küçük kızını yanına çağırarak ona da sormuş.

— Kızı da tuz kadar seviyorum, demiş. Babası da çok kızmış, vezirlere kızını dağa götürüp öldürmelerini ve kanını getirmelerini söylemiş. Kızı da dünyanın en güzel kızıymış.

Bir vezir kızı alarak dağa gitmiş, ama öldürmeye kıyamamış. Oradaki bir köpeği kesmiş ve kanını mendile bulamış, kıza da:

— Bir daha buralarda gözükme, demiş. Kız dağda yaşamaya başlamış. Bir köyde de tembel bir oğlan ile annesi yaşıyormuş. Annesi bir türlü oğlunu dağa odun toplamaya gönderemiyormuş.

Bir gün oğlunu dağa odun toplamaya yollamış. Oğlu dağda bu güzel kızı görmüş ve ona âşık olmuş. Padişahın kızı ile birlikte eve dönmüşler.

Oğlan yine tembellik yapıyormuş. Buna çok kızan padişahın kızı bahçeden topladığı dikenler ile oğlanın yüzünü çizdirmiş. Oğlan bir daha eve girememiş, sürekli odun toplayıp satıyormuş. Odunların parasını da padişahın kızına vermesi için annesine veriyormuş.

Oğlan bir gün yine dağa odun toplamaya gitmiş. Odunlarını getirememiş ve bir mağaraya bırakmış. Ertesi gün odunlarını almaya gitmiş, bir de bakmış ki bütün odunlar altın olmuş. Hemen padişahın kızına getirmiş.

Şehre inip altınları bozdurmuşlar. Padişahın kızı, babasının sarayınınkinin aynısı gibi bir saray yaptırmış. Oğlanla evlenmeye karar vermişler. Düğüne babasını da çağırmış ve bütün yemekleri tuzsuz yaptırmış.

Babası düğüne gelmiş, sarayı görünce çok şaşırmış. Sonra yemekleri yemiş, hiç beğenmemiş. Yemeklerin neden tuzsuz olduğunu sormuş.

Düğün sahibini yanına çağırmış. Bir de bakmış ki kızıymış. Babası kızına yemeklerin neden böyle tuzsuz olduğunu sorduğunda, kızı, babasına tuzun ne kadar çok sevildiğini ve kendisine o yüzden tuz kadar seviyorum dediğini söylemiş.

Babası kızına sarılmış ve barışmışlar. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar, sonsuza dek mutlu yaşamışlar.

Burada da masal bitmiş. Babam düştü eşikten, anam düştü beşikten, anam kaptı maşayı, babam döndü köşeyi.
Bıcırık
(Karadeniz Bölgesi, Gümüşhane)

 

[BICIRIK]

Bir varmış, bir yokmuş, köyün birinde küçük ama oldukça zeki bir çocuk yaşarmış. Boyunun ufak tefek olmasından dolayı adına     “Bıcırık’’ demişler.

Bıcırık üç arkadaşıyla oynuyorken farkından olmadan uzaklaşırlar. Uzun zaman sonra kaybolduklarını anlarlar. Birkaç saat yürüdükten sonra ısısız bir yerde kulübe görürler bu kulübede bir dev yaşıyormuş. Çocuklar çaresizce kapıyı çalarlar. Karşısında çocukları gören dev sevincinden ne yapacağını şaşırır. Burnuna yeni ve leziz yemek kokuları gelir. Onlara hiçbir şeyi belli etmeden içeri davet eder, karınlarını doyurur:

— Yatma zamanı deyip yataklarını açar.

Amacı onları uykudayken öldürüp mideye götürmektir. Bizim Bıcırık bu devin niyetini anlar. Bu nedenle bir türlü uyuyamaz. Dev ikide bir gelerek onları kontrol eder, fakat Bıcırık bir türlü uyuyamıyordur. Dev, Bıcırık’a neden uyumadığını sorar. O da:

— Ben uyumadan önce annem bana kete açardı. Onu yer öyle uyurdum, der. Bunun üzerine de dev hazırlık yapar, uzun uğraşlarından sonra keteyi açıp pişirir. Bıcırık’a getirir o da afiyetle yer. Dev, Bıcırık’a:

— Hadi uyu artık, der ve odadan çıkar. Tekrar kontrole geldiğinde Bıcırık’ın uyumadığını görür ve nedenini sorar. Bıcırık:

— Benim annem uyumadan önce bana dereden kalbur ile su taşırdı. Ben de o sudan içerdim ve uyurdum, der.

Bunun üzerine dev, kalburu alarak dereye koşar. Kalburu su ile doldurur, biraz ilerleyince suyun yok olduğunu görür. Tekrar tekrar dener ama kalbur delikli olduğundan bir türlü dolduramaz.

Sabaha kadar onunla uğraşır. Bu olaya çok sinirlenen dev, evin yolunu tutar. Bıcırık olayı arkadaşlarına anlatır. Tam o sırada dev gelir.

Dev gelmeden önce Bıcırık ve arkadaşları kulübenin tepesine çıkmışlar. Dev eve gelince onları göremez, hayıflanarak bağırmaya başlar. O sırada Bıcırık yukarıdan bağırır:

— Korkma, dev anne biz buradayız. Üstelik burası çok güzel, der. Dev, Bıcırık’a oraya nasıl çıktıklarını sorar. Bıcırık da ona dışarıdaki değirmen taşını boynuna takıp zıpladığını ve böylece oraya çıktığını söyler.

Dev de onların yanına gidip onları yakalamak için aynısını yapar. Fakat boynunu kırar. Acı içerisinde kıvranan dev:

— Ben bu yolu beceremedim, başka yolu yok mu oraya çıkmanın, der. Bıcırık bu durumda hemen yeni bir çare düşünür ve deve:

— Eğer altında ateş yanan şu saca çıkarsan zıplayıp yanımıza gelirsin, der.

Bunu duyan dev, hemen sacın üzerine çıkar. Ateşin etkisi o kadar fazladır ki ayakları hep yanar, kalkamayacak hâle gelir. Artık yürüyememektedir.

Dev o kadar bağırır ki yer gök inler. Çevredeki herkes oraya koşar. Gelirler ki Bıcırık ve arkadaşları damda oturuyor, dev ise can çekişiyor. Bıcırık ve arkadaşlarını oradan alarak ailelerine ulaştırırlar. Dev de oracıkta son nefesini verir.
Gençlikte mi Kocalıkta mı?
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Gençlikte mi Kocalıkta mı?

Bi varımış bi yoğumuş hali vakti yerinde bi adam varımış. İki dane oğlan çocuğu varımış bi de garısı varımış. Garıya rüyasında şey demişler:

—Gençliğinde cefa mı verem, gocalığında sefa mı verem, gocalığında cefa, gençliğinde sefa mı verelim? deyince kadın, adamına demiş böyle böyle. Adam şey demiş:

—Gençliğimde cefa ver, gocalığımda sefa ver de, demiş.

—Gocayınca sefa sürelim, demiş adam.

Bundan kelli adam her şeyini gaybetmiş. Köyün birine sırtmaç* durmuş. Sırtmaç dururkene bi kepicinin, kepiç derlerdi evel kepiç olurdu köyden köye satıcı, eskisi kirlenmiş.

—Benim biri sırtımı bi yuyuversin, demiş.

—Sırtmaçın garısı yuyuversin, demişler.

Eskisini çıkarmış gari vermiş sırtmaçın garısına. Yumuş, sermiş, gurutmuş bi de yamamış vermiş. O kepici yanmış güzel işleyince gadına. Ona güzel gelmiş. Sırtmacın garısını almış, gaçmış o kepici. Adam sığırdan gelmişimiş, iki oğlan çocuğu ağlaşıp dururlar.

—Bura bize yaramadı oğlum gidelim, demiş.

Çocuklarını almış, zaten evi de yokimiş. Gidiyomuş, gidiyomuş, gidiyomuş bi ırmağa denk gelmiş. Çocuğun birisini arkasına bindirmiş; öteki de geliyomuş öte yandan kurt çocuğu almış, gitmiş. Ona bakarken elindekini de suya düşürmüş. Cefa başlamış gari gitmiş, çocuklar gitmiş. Hora varıverirken avcıya denk gelmiş kurt, avcı tüfek sıkınca çocuk galmış. Balıkçı da öteki çocuğu bulmuş almış. Çocukları bunlar okutmuşlar; balıkçı da okutmuş, avcı da. Çocuklar büyüymüş. Adam geze geze nirelerde iş vereceklerse İstanbul’a varmış, bi goca garının evine misafir olmuş. Garı oğlum demiş:

— Yarın guş salınıcek kimin başına gonarsa padişah dikecekler, demiş.

—Benim başıma demiş hani şey gelmedik şey galmadı ben padişah mı olurum, demiş. Garı:

—Oğlum git, demiş.

Goca garı varmış, herkes toplanmış işte bizim böyle gibi. Salarlarmış guşu, dolanır dolanır sırtmacın başına gonarmış. Bu olmaz, bundan padişah mı olur. Bi dene sallarlarmış. Üç dene salmışlar guş yine o adamın başına gonmuş.

—Ee bunu, demişler, bunu bu edemez ya. Avcının çocuğuyla balıkçının çocuğu çok zeki bunları yardımcı verelim bu adama demişler.

Onları da vermişler. Ordan bi filan yerde bi gadıncık var öyle ellerin camını siliyo, iş işliyo.

—Bunu bi de everelim, demişler.

Evermişler garısıymış, iki çocuk da çocuğuymuş gençlikte cefayı çekmişler, gocayınca  sefayı sürmüşler.

Bu masal da burda kalsın.

*sırtmaç: Sığır otlatan.
Horozoğlu'nun Horozları
(Karadeniz Bölgesi, Trabzon)

Bir zamanlar bir yaşlı adamın üç gızı varmış. Adam gitmiş Horozoğlu denilen bir memlekette arkadaşında mührünü bırakmış. Aradan aylar geçmiş. Oturmuş kara kara düşünmeye başlamış. Büyük gızı:

— Babacığım niye düşünüyorsun ? diye sormuş.

— Horozoğlu’nda mührüm kaldı, demiş.

— Ondan kolay ne var ben gider alır gelirim, demiş.

— Hadi gızım geyin bi gat elbise de git bakalım, demiş. Fakat gızına şu cevabı söylemiş:

— Yolu yarılayınca orda bir köprü var, o köprüden her adamı geçirmezler. Gız da ben geçerim diyerek yola çıkmış. Ata binip tüfeğini almış ve yola goyulmuş. Gide gide köprüye varmış. Orada birkaç kişi önüne çıkmış.

— Hey deliganlı geri dön. Ya canını ya malını ver.

O da gorkup geri dönmüş. Geri döndüğünde ya gızım ben sana demedim mi ki gidemesin. İkinci gız da aynı gorkuyu yeyip geri dönmüş. Sıra gelmiş en küçüğüne. O da yola koyulmuş ve köprüye gelince adamları saymayıp geçmış ve Horozoğlu denilen memlekete gitmiş. Gitmiş babasının mührü olan eve misafir olmuş. Evde de bir ana bir oğul varmış. Birkaç gün kaldıktan sonra oğlan, bu gız mı oğlan mı diye şüphelenmiş. Anasına demiş ki:

— Ana bu gıza benziyor, gulağında küpe izi var. Parmağında yüzük izi var, ama bu söylenenleri gudup oluyor. Gidip gıza gaber veriyor. Anası da demiş ki:

— Oğlum de ona ki bizim burada misafirin altına gül sererler, eğer gülleri tez solarsa anlarsın ki gızdır.

Sabah yakın guduk gidip Gül Hanıma taze gül getiriyor. Sabahtan bakıyorlar ki misafirin gülleri solmamış. Anası oğlum birde hemama teklif et o zaman anlarız. Hemama gittiklerinde ev sahibi misafire teklif etmiş o da:

— Ben garibim önce sen gir hemama ben de senden öğreneyim demiş ve oğlan hemama girmiş. Misafir geriden mührü alıp geçmış. Oğlan geldim gız giderim Horozoğlu’ndan mührü aldım giderim.
Fatmacık ile Yusufcuk
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Fatmacık ile Yusufcuk

Bi adam varımış. Bu adamın çocuğu bi gızı, bi oğlu varımış. Adamın garısı ölmüş,  bi daha evlenmiş. Aldığı garı:

—Çocuklarını at da gel, demiş.

Adam bi gün eşeğe bi gabak asmış, çocukları bindirmiş. Gide gide orman bitcek mi bi yere varınca:

—Siz demiş otura gon da demiş; ben şey ettiğim odun ettiğim, tak tak ettiğim yere gelin demiş.

O çocuklar oturmuş, oturup dururken adam gitmiş. Öte yanna çamın dalına gabağı asmış, gitmiş. Ağşam olunca yel çıkınca tak tak edmiş. Varmışlarmış gabak asılı duruyomuş.

—Tak tak eden gabacık, beni aldatan babacık diye ağlaşmışlar orda.

Höyle bakmışlar etrafına bi köpek, ören yerde de bi ataş yanığı varımış.

—Köpeğe varsak köpek dutar bizi demişler.

—Ataş yanan yere gidelim, demişler.

Ataş yanan yere varmışlar. Dev garısı oturup duruyomuş. Böyle gocaman yere gadar, varmışlar.

—Gelin, iyi gelin gelin demiş, dev garısı.

Çocuk ağlaya dursun. Gız demiş.

—Bu çişini yapcek.

Salar mıymış dev garısı, beline urganı bağlamış, kendi kakamayınca gızın beline.

—Hadi git dışarı yaptır gel, demiş.

Höyle atıvermiş memesini ta öyle gocaman imiş. Ta ordan bağlamış sarmış gali gız gitmiş. Dışarı çıkınca devin evinde de çınar ağacı varımış. Gız çınar ağacına belindekini çözmüş, bağlamış. Çocukla ikisi gaçmışlar. Gız gelmeyince asılıp asılıp dev çınar ağacını yıkmış kafasının üstüne, dev garısı orda galmış. Accık daha giderken giderken bi çeşme varımış, dibinde de bi gavak varımış şey demiş çocuk:

—Susadım abam demiş.

—Su içersen keyiklerin izi varımış, su içersen keyik olursun, demiş.

Çocuk çok susamış:

—İccen demiş.

İçmiş kendisi keyik olmuş, gız ağlamaya başlamış gali. Gız da gavak ağacının başına çıkmış orda gavağın başında dururkene keyik yayılır gelirmiş. Gız gündüz iner; suyunu içer, çıkarmış gavak ağacına.  Bi Beyoğlunun biri ava gidiyomuş bi bakmışımış suda ıldır ıldır bi gözel gız, gıza:

— Gavakdan in, demiş.

İndirememiş, o da gavağı keser keser ip yaparımış. O eve gitti mi keyik yalaya yalaya gavağa büsbütün edermiş. Derken derkene şey demiş:

—Ben bunu indiremedim. Goca garı yaman olur anca o indirir, demiş.

Goca garı bi gazan almış. O goca garı tıngıç tıngıç belini eğmiş varmış. Hora bi ataş yakmış; üstüne bi gazanı gapamış, suyu alır gazanın yüzüne şar döküverirmiş. Gız, nene demiş:

— Elindeki gazanı ötekine çevir, elindekiyle olmaz, demiş.

— Bilemedim gızım bilemedim, gözüm de görmüyo demiş.

Kız, acıdığından inmiş gelmiş de gazanı düzeldi vermiş. O beyin oğlu gızı dutmuş, eve götürmüşler. Düğün edicek olmuş kırk gün kırk gece düğün olucamış. Keyiği de dutmuşlar gelmişler, kesecekler düğünde. Kız keyiğe:

—Ay abam ben sene su içme demedim mi? Bıçakların sürtüldü, bıçakların eyelendi. Gazanların hazırlandı, demiş.

 Ağlarmış gızcağız. Beyoğlu kızı böyle görünce neden ağladığını soğmuş. Kız başına gelenleri ona anladıvemiş. Keyiğin de gardaşı olduğunu söylemiş. Bunun üzerine oğlan geyiği gestirmemiş. Düğün etmişler, Beyoğlu ile gız evlenmiş hep bir mutlu yaşamışlar
Ayağına Diken Batan Horoz 1
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Ayağına Diken Batan Horoz

Evel bi horoz varmış. Horoz çöplükte eşinirkene ayağına tiken batmış. Tikenimi kim çıkarır, tikenimi kim çıkarır derken bi açık kapı bulmuş. O kapıya girmiş, gadın ekmek pişiriyomuş. Kadın tikenini çıkarmış, ocağa atıvermiş. Horoz biraz sonra demiş ki:

—Tikenimi ver; geri tikenimi ver, tikenimi ver.

Deyince kadın nerden bulsun:       

—Yandı tiken demiş, yok ne verem.

— E ekmeklerini alırım gaçarım, demiş.

Ekmekleri alıp gaçmış horoz. Giderken bi dağın başında çobana rastlamış. Çobana:

 — Ekmeği verem bana bi guzu ver, demiş.

 Çoban da almış. Açımış garnı ekmeği almış, guzuyu vermiş. Horoz guzuyu almış giderken giderken bi düğün yerine rastlamış. Orda tavuk kesiyolarmış.

— Tavuk kesmeyin goyunu keselim, demiş.

Goyunu kesmişler, düğün bitmiş.

— Goyunumu verin demiş horoz.

— E...Nerden bulalım indi yedikdi goyunu, demişler. Goyunun yok nerden bulalım verelim ya.

— Gelininizi alıp gaçarım, demiş.  

Gelini alıp gaçmış, gitmiş. Dağın başında bi gulübe bulmuş, o gulübede gelini saklamış.

— Ben yiyecek, içcek almaya gidiyon demiş. Sen burda kal, kitlemiş gapıyı getmiş.

Pencarası varımış oranın da gelin pencaradan gaçmış gitmiş anasının evine.

Tamam masal orda bitmiş.
Mırmır Bey
(Akdeniz Bölgesi, Burdur)

Mırmır Bey

Evvel zaman içinde Mırmır Bey, dilki, tavşan, ayı, donuz arkadaş oluyolar. Sıra ile birbirlerini davet ederlermiş. Bi gün biri, bi gün biri. Ordan Mırmır Beye gelmiş sıra onu davet etcekler gali. Tilki:

—Ben ünleyim, geleyim demiş. Siz hazırlaya gon demiş. Gazanları, aşları pişirmişler. Ordan:

 —Hadi arkedeş demiş, seni götürcem.

Birlikte geliyolarmış yemek yemeye. Mırmır Bey aniden bi guşu gapıvermiş. Ordan azcık daha gitmişler. Fare geçmiş, Mırmır Bey onu da gapmış almış. Tilkinin ödü, bedi sıdmış.

— Sen demiş geliko, ben gidem de yemekleri ısıtalım demiş. Tilki gitmiş:

—Arkadaşlar demiş, Mırmır Beyden ne uçan gurtuluyo ne gaçan gurtuluyo ödüm bedim sıddı. Netcez?

—Saklanalım.

Donuz yeri gazmış, gömülmüş. Ayı ağaca çıkmış. Dilki, ilkiliklerin (dikenlik) içine gitmiş. Onların içine saklanmış. Davşan da ekinin içine girmiş. Bizim Mırmır Bey gelmiş. Oradaki yemekleri başlamış yemeye. Yeyo yeyo, afedersin tuvaleti geliyo. Donuzun gazıldığı yer yumşecik gali. Yumşak toprağa varıyo. Ordan onu bi deşiyo. Burnundan gapıyo donuzun. Zati gorguyo donuz.  Mırmır Bey ağıca doğru yöneleyo orda ayı gorkuyo.

—Bene geleyo deyo.

O gendini atıyo güp ağıcın dalından. Onların gürültüsünden dilki gaçıyo. Garamanın dikeni çog olur. Onun dikeninden sırtı başı yüzülmüş. Onların gürültüsünü duyuyo bi yol davşan gaçıyo. Davşan ekinin içinde gaçarkan ekinlerin biri yatar biri gagar. Şerp şerp ekinin, buydeyin kellesi sırtına inermiş. Ordan gali üç gün beş gün sonra doplanıyolar. Ula arkedeş deyo donuz:

—Burnumdan gaptı, ödüm bedim sıttı deyo. Ayı deyo:

—Benim deyo sırtımın derisi galmadı, öldüm ben deyo.  Dilki:

—Benim sırtımın derisi yüzüldü dikenlerin içinde.

Davşan derimiş:

 —Gamçıların biri iniyo biri gagıyo, sırtım mırtım galmadı.

Öyle dertleşmişler. Bu masal da burada galsın, bu gadar gali bu.