umutphp/masallar huggingface dataset:
Yalancı Değirmenci
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellal iken, pire berber, bit süvari iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir köyün birinde bir adam varmış. Bu adam çok bilgiliymiş. Dostu düşmanı iyi tanırmış. Bu adamın bir de oğlu varmış. Oğluna hep nasihat edermiş. Bir gün oğlunu yanına çağırmış, ona:

— Oğlum sen sen ol, Köse isimli adamlara yanaşma, demiş. Oğlan babasına bunun nedenini sormuş. Babası:

— Oğlum onlar çok düzenbaz ve yalancı olurlar, demiş.

Bir gün babası oğlunu un öğütmeye yollamış. Giderken yine nasihat etmiş ve Köse isimlilerle iş yapmamasını tembih etmiş. Oğlan nereye giderse hep Köse adlı adamlarla karşılaşmış. Sonunda:

— Aman, ne fark edecek, ben işimi tezden yaptırayım, demiş. Girmiş ununu öğütmüş. Değirmenci çocuğa dönerek:

— Hele bir çöreklik un ver de karnımızı doyuralım, demiş. Oğlan unu vermiş. Değirmenci çöreği yoğurmaya başlamış. Ama sürekli cıvık oldu diye un, katı oldu diye su istiyormuş. Oğlan bakmış ki, un tükenmiş, öğüttüğü unların hepsi çörek olmuş. Değirmenci, oğlana:

— Kim daha iyi yalan söylerse çörekler onun olsun, demiş. Oğlan da buna razı olmuş. Değirmenci başlamış yalan söylemeye:

— Bizim üç yüz arımız vardı. Bir gün saydık ki bir tanesi eksik. Baktık ki topal arı yok, aramaya başladık. Dağa taşa, düze yokuşa, her yere baktık. Vardık ki bir yere, adamın biri bizim topal arıyı yakalamış, çifte koşmuş. Tabii arıyı hemen çiften kurtarıp eve getirdik. Bir de baktık ki bizim arının boynu sakatlanmış. Hemen iyileşsin diye arının boynuna ceviz astık. Ceviz orda bir bitti, amma kırk köye yeterdi. Cevizi düşürmek için taş attık, toprak attık oldu bize kırk dönümlük tarla. Hemen tarlayı ekip biçmeye başladık. Öyle oldu ki, kırk köye yeter buğday veriyordu. Bir gün bu tarladan bir tavşan çıktı. Ben orağı atınca orak tavşanın kıçına saplandı. Tavşan kaçtı, orak biçti; tavşan kaçtı orak biçti. Biz de böylelikle tarlayı biçmekten kurtulduk.

Oğlan, değirmencinin yalanları karşısında hiçbir şey söyleyememiş. Bu kadar yalanın karşısına söyleyecek söz de bulamamış. Çaresiz tüm çörekleri değirmenciye vermiş. Değirmenci kıs kıs gülmeye başlamış.

Oğlan çaresiz eve doğru yola koyulmuş. Eve gelince olanları babasına anlatmış. Babası oğlana hiç sinirlenmemiş. Yalnız ona demiş ki:

— Oğlum, büyük sözü dinlemeyen her zaman yolda kalır, sen sen ol büyük sözü dinle, demiş.
İnci Dişli Kız
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

İnci Dişli Kız

Bir ailenin altı kızı, altı da oğlu varmış. Ticarete girseler hangisi daha iyi iş yapar diye düşünmüşler. Çocukların içinden bir kızla bir erkeği seçip para kazanmaları için göndermişler. Bir ırmağın kenarına geldiklerinde nasıl geçeceklerini düşünmeye başlamışlar.

Kız bir sal yapıp ırmağı geçmiş. Ama oğlan bir türlü ırmağı geçememiş. Irmağın kenarında kurbağa, yılan, balık tutuyormuş. Kız ırmağı geçince inci dağına gitmiş.

Yolda erkek kılığına girmiş. Kimseye kız olduğunu söylememiş. Adını Ali olarak söylemiş. İnci dağında bir ağanın yanında çalışmaya başlamış. Ağanın da yakışıklı bir oğlu varmış. Ali’nin kız olduğunu hissediyormuş. Annesine gidip:

— Ali gözü kız gözü,

 Yaktı yandırdı bizi,

 Parmağı yüzük yeri,

 Eli bilezik yeri,

 Ana Ali kız yüzü, diyormuş.

Kız orada bir sene kalmış. Oradayken dişinin biri kırılmış ve yerine inci koymuş. Kızı sürekli bir yerlere götürüyormuş. Bir kızın hemen kanacağı şeyleri göstermiş.

Ama kız hiçbir şekilde kendini belli etmemiş. Kız, köyüne döneceği zaman bir deve yükü inci sahibi olmuş. Irmağı geçtiğinde kardeşi hâlâ orada balık tutuyormuş. Birlikte ailelerinin yanına dönmüşler.

Ağanın oğlu hâlâ Ali’nin kız olduğunu düşünüyormuş. Bunun için çerçi kılığına girmiş. Kızın köyüne gelmiş. Oraya gelince bütün genç kızlar başına toplanmışlar. Getirdiği incileri onlara göstermiş. Acaba hangisi o kız diye düşünüyormuş. O onda aklına bir şey gelmiş.

— Alışın kızlar alışın,

 İnci mercan bölünsün,

 Alışın da inci mercan bölüşün,

 Bölüşün de gülüşün, demiş.

Kızlar bu sözleri duyunca gülümsemişler. Ağanın oğlu kızın dişindeki inciyi görmüş. Bu zamana kadar düşündüklerinin hayal olmadığını anlamış.

Ailesini gönderip kızı istetmiş. Kız, ağanın oğlunun kendisini istediğini öğrenince korkmaya başlamış:

— Ben şimdiye kadar ona çok oyun oynadım. O da kesin başka bir oyun oynar, diyormuş.

Ailesi, kızı ağanın oğluna vermiş. Kız, bir tuluk bal yaptırıp çeyizinin arasına koymuş. Çeyiziyle beraber göndermiş. Düğün gecesi damat odaya gireceği zaman başındaki telli duvağı tuluğun içine batırıp yapıştırmış. Tuluğa bir de ip bağlayıp arkasına saklanmış. Damat içeri girip kızın yanına gelmiş:

— Ben sana o kadar şeyler yaptım ama sen beni kandırdın. Şimdi bunların hesabını vereceksin, demiş. Sonra da kıza bir oyun oynamaya karar vermiş. Bıçağını çıkarıp tuluğa vurmuş.

Tuluktaki ballar yere dökülmüş. Damat balı alıp yemiş. Sonra da aklı başına gelmiş:

— Ah ah! Kanın bu kadar tatlıymış. Kim bilir canın nasıl tatlıydı, demiş. Kız, bu sözlerden sonra ortaya çıkmış. Damat çok sevinmiş. Bundan sonra da mutlu yaşamışlar.
Kurt ile Köpek 
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle çok zengin bir ağa varmış. Ağanın çok sadık, akıllı bir köpeği varmış.

Ağanın köpeği çok besili bir köpekmiş. Ağanın atıklarını köpeğe veriyorlar, ayrıca köpeğe özel yemekler alıyorlarmış. Bu köpeği gece salıp gündüz bağlıyorlarmış.

Bir gün kurt ağanın çiftliğinin önünden geçerken, bakımlı, besili ve boynundan bir ağaca bağlı köpeği görmüş. Köpeğin yanına gitmiş, köpeğe:

— Merhaba, köpek kardeş, demiş. Köpek de:

— Merhaba, kurt kardeş. Hayırdır, ne arıyorsun buralarda, dermiş. Kurt da:

— Seni böyle besili, bakımlı görünce sana özendim. Yanına uğrayayım dedim, demiş. Köpek de:

— Vallahi benim ağam yemeğinin yarısını kendisi yer, yarısını bana verir. Ayrıca özel yemeklerim de var. İstersen gel, beraber bekçilik yapalım. Bu çiftlikte kurt var dedikleri zaman kimse bu çiftliğe de yanaşamaz, demiş.

Köpek, yalnız kalıp sıkılmamak için kendine arkadaş bulmuş. Kurt ile sohbet ederken kurt, köpeğin ensesindeki kızarıklığı görmüş ve köpeğe:

— Ensen neden böyle kızarmış, diye sormuş. Köpek de:

— Ya, beni gündüz bağlayıp akşam salıyorlar. Tasmam beni çok sıkıyor, ondan kızarmıştır, demiş. Kurt da köpeğe:

— Köpek kardeş, besilisin, bakımlısın ama özgür değilsin. Ben böyle yaşayamam ki. Ben serbest olmazsam yaşayamam, demiş ve oradan ayrılmış.
Irmak Bekçisi ile Üvey Kız
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, cinler cirit oynarken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle bir ülkede bir baba, bir üvey anne, bir de kız yaşarmış.

Üvey anne, üvey kızına çok kötülük yaparmış. Kız evi süpürür, annesi eve kül, kavurga saçarmış. Saçtıklarını da kıza kirpikleriyle toplatırmış.

Bir ırmak bekçisi varmış. Kız, sürekli oraya gidip dert yanarmış. Bir zaman sonra üvey annenin bir de öz kızı olmuş.

İki tane ırmak varmış. Biri ak su, biri kara suymuş. Irmak bekçisi öz kıza yüzünü kara suda, üvey kıza ise yüzünü ak suda yıkamasını söylemiş.

Üvey kız, çok güzel; öz kız ise çok çirkin olmuş. Öz kızın alnında boynuza benzeyen üç çıkıntı oluşmuş. Annesi bunu görünce çok şaşırmış.

Üvey kızının çok güzel, öz kızının ise çok çirkin olmasına sinirlenmiş. Irmak bekçisinin yanına gidip:

— Neden benim kızım çirkin de üvey kızım çok güzel, diye sormuş.

 Irmak bekçisi de onun yüzünü kara suda yıkadığını, üvey kızın ise ak suda yıkadığını söylemiş. Öz kız, yüzünü ak suda yıkasa da güzelleşmemiş. Üvey kızına bir sürü talip çıkıyormuş, öz kızını kimse beğenmiyormuş.

Üvey ana, üvey kızını birine vermiş, ama onu gelin etmemiş. Gelinliği kendi kızına giydirip onu göndermiş. Geline bakmışlar, kendi gelinleri olmadığını anlamışlar. Çok şaşırmışlar ve kızı evine geri göndermişler.

Böylece anlaşılmış ki yapılan hiçbir kötülük cezasız kalmıyor; er ya da geç bunun hesabı veriliyor.
İncinin Kerameti
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, diyarın birinde bir dul kadın ve iki kızı varmış.

Kadın, bu kızlardan ikisi de öz kızı olmasına rağmen büyük kızını severken küçük kızından nefret edermiş. Bütün işleri bu küçük kızına yaptırırmış.

Bir gün küçük kızı su getirmesi için çeşme başına göndermiş. Bu küçük kız o kadar iyiymiş ki kimseyi kıramazmış.

Çeşme başında testilere su doldururken yaşlı bir kadın gelmiş, su istemiş. Küçük kız hemen vermiş. Kadın bu iyiliğin karşılığında benden ne dilersin diye sormuş. Kız bir şey istememiş. Ama kadın demiş ki:

— Sana bir hediye vermek istiyorum. Bugünden sonra ne zaman konuşursan ağzından inci dökülecek.

Kız eve gelmiş. Annesine olanları anlatmış. Kız konuştukça ağzından inci dökülüyormuş.

Annesi hemen kızının dediği yere büyük kızını göndermiş. Kız gitmiş. Kardeşinin anlattığı kadın yokmuş. Genç bir kadın varmış. O su istemiş ama büyük kız ona su vermemiş.

Eve gelmiş, olanları anlatmış. Bugünden sonra ne zaman konuşsa ağzından yılan çıkar olmuş.

Kadın sinirlendiği için küçük kızını evden kovmuş. Küçük kız çaresiz ormana gidip bir ağacın dibinde yaşamaya başlamış.

Küçük kız çaresiz ormanda dolaşırken bir şehzade görmüş. Şehzadeye olanları anlatmış. Şehzade kızın bu hâlinden çok etkilenmiş. Ağzından incilerin dökülmesi şehzadenin çok hoşuna gitmiş. Hemen bu kızla evlenmiş. Bir ömür mutlu yaşamışlar.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Bu masalda burada bitmiş.
Altın Davası
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle uzak diyarda zengin bir adam varmış. Bu adam oğlunu evlendirmek için harekete geçmiş. İstediği gelin de kendi evine yakışacak aklı başında, en önemlisi de geçinmeyi bilecek bir gelinmiş.

Gelin ararken tanıdıkları buna bir kız önermişler. Adam kızı görmüş ve beğenmiş. Oğluma yakışır, deyip kızı evine gezmeye götürmüş. Evin odasını önceden bir altınla doldurmuş. Kızı alıp bu odaya sokmuş. Kıza:

— Kızım bu altınlar bize ne zamana kadar yeter, demiş. Kız da altınların heyecanıyla:

— Babacığım bu altınlar sizi de beni de öldürür, demiş. Adam bu sözü duyunca:

— Bu kız geçimi bilmez, deyip kızı evine yollamış. Sonra tekrar oğluna kız aramaya koyulmuş.

Bir gün ticaret amacıyla bir köye gitmiş. Misafir kaldığı evin büyük kızını beğenmiş. Onu da alıp evine gezmeye götürmüş. Bu kızı da altın dolu odaya sokmuş ve aynı soruyu sormuş. Kız:

— Baba, bu harca harca bitmez, çocuklarıma yeter, demiş. Adam bu kızdan da istediği cevabı alamayınca, kızı babasının evine yollamış. Artık umudunu kesmiş ve:

— Kaderde varsa o gelir, bizi bulur, demiş.

Bir gün adamın evine bir aile misafir olmuş. Adamın oğlu misafirlerin kızını beğenmiş. Adam alıp onu da altın dolu odaya götürmüş. Kıza:

— Kızım, bu altınlar bize ne zamana kadar yeter, demiş. Kız:

— Efendim bunların üstüne konmadıkça çabuk biter, demiş. Adam

— Bu kız oğlumu geçindirir, deyip kızı babasından istemiş. Böylelikle istediği gelini bulmuş.

Bu kızı babasından istemiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Mutlu bir şekilde yaşamışlar.
Tembel Kız
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken bir karı koca varmış. Bu karı kocanın bir kızı olmuş. Kızlarını el bebek gül bebek büyütmüşler. Hiç iş öğretmemişler.

Kız hiç iş yapmayı bilmez imiş. Bir de üşengeçmiş. Yerinden bile kalkmazmış.

Gel zaman git zaman bu kız büyümüş, evlenecek çağa gelmiş. Anasıyla babası kızı bir avcıyla evermişler. Ama kız tembelmiş. Hiç iş yapmazmış. Bir gün avcı kocası ava gitmiş. Bir tavşan vurmuş. Eve gelmiş tavşanı ateşe koymuş. Yeniden ava gidecekmiş. Karısına:

— Tavşanı ateşe koydum, bak da arada köz olmasın, demiş. Demiş ama tembel kız hiç yerinden bile kalkmamış. Neyse aradan epeyce bir zaman geçmiş. Eve bir dilenci gelmiş ve:

— Abla, Allah rızası için bir ekmek verir misin bana, demiş. Kız üşengeçliğinden yerinden bile kalkmadan:

— Mutfak te orada, git kendin al, demiş. Dilenci mutfağa girmiş ki kazanda tavşan kaynıyor. Alıp tavşanı heybesine koymuş. Kazanın içine de ayağındaki iki pis çarıklarını koymuş. Tembel kızın yanına varmış, demiş ki:

— Abla ekmeği aldım. Allah razı olsun. Gideceğim; ama sana bir şiir okuyayım da öyle gideyim. Başlamış uzun hava çekmeye:

Senin aşın benim torba içinde,

Benim çarık senin çorba içinde,

Sen yat kaba yorgan içinde,

Ben yiyeceğim aşı orman içinde.

Sonra dilenci varmış gitmiş yoluna. Aradan zaman geçmiş. Kızın kocası eve gelmiş.

— Tavşanı pişirdin mi kız, demiş. Karısı olanı biteni anlatmış ve dilencinin bir türkü söylediğini de eklemiş. O zaman anlamış kocası durumu.

— Tüü! Gitti bizim yemek desene, demiş. Karısıyla bir müddet tartışmışlar. Aç kalmışlar o gece. Tembel kıza da ders olmuş. Tembelliği bırakmış, mutlu olmuşlar.
Karga Gelin
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Bir varmış, bir yokmuş, bir evin bir kızı varmış. Bu kız, karga şeklindeymiş ama o aslında güzel bir peri kızı imiş.

Annesi, babası ise bunu bilmiyorlarmış. Annesi ona “Kış kış karga!” dermiş ve hiçbir iş yaptırmazmış.

Kız da çamaşırları dereye götürür, onları yıkarmış. Dereye gidince karga kılığından çıkar, güzel mi güzel bir kız olurmuş.

Bir gün bu kızı derede bir genç görmüş ve ona âşık olmuş. Eve gelmiş, annesine komşunun kızıyla evlenmek istediğini söylemiş. Annesi ve babası o kızı istemeye gitmişler. Kızın annesi:

— Benim kızım yok, bir karga kızım var, demiş.

Genç, onun karga olmadığını bildiği için onunla evlenmiş. Kız, kocasının yanında peri kızı oluyor, dışarı kaynanasının yanına çıkınca karga oluyormuş.

Bir gün değil, beş gün değil. Kaynana dayanamamış. Benim oğlum bunu nasıl seviyor diyerek odalarına saklanmış. Gizlice gözetliyormuş.

Bir de ne görsün! Karga gelin, kocasının yanına gelince dünyalar güzeli bir gelin oluyormuş.

Kaynana onu öyle görünce dayanamamış ve güzel gelinim diye sarılmış. O sarılınca gelin ölmüş. Peri kızı olduğunu bilmiyormuş. Bilseydim sarılmazdım, diye ağıtlar yakmış ama olan olmuş ve gelin ölmüş.
Vezir ile Genç  
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Evvel zaman içinde devrin padişahının bir veziri varmış. Çok bilgili bir devlet adamı imiş. İnsanlar bu vezire akıl danışırlarmış. Söylediği sözlere değer verilir, nasihatleri dinlenirmiş.

Adamın birinin de bir oğlu varmış, bu oğlan hayattan hiç zevk almazmış. Sorumluluklarını bilmezmiş. Hayatını nasıl idare edeceğini de bilememiş.

Babası oğlunun bu durumu karşısında çaresiz kalmış. Bu vezire götürmeye karar vermiş:

— Elbet bir yol gösterir, demiş. Vezirin yaşadığı sarayda çok güzel bir bahçe varmış. Bu bahçeye giren bir daha çıkmak istemezmiş. Vezir, bu gencin eline bir kaşık su vermiş ve:

— Bu bahçeye gireceksin. İstediğin gibi gez, dolaş ama elindeki kaşığın içindeki suyu dökme, demiş.

Genç, elindeki kaşıkla beraber bahçeyi gezmeye başlamış. Gördüğü güzellikler karşısında hayran kalmış. Çiçeklerden, ağaçlardan gözünü alamamış.

Genç, bahçeyi gezdikten sonra vezirin yanına gelmiş. Kaşıktaki suyun döküldüğünü gören vezir gence şu nasihatte bulunmuş:

— Hayat güzel bir bahçedir. Önemli olan ise elindeki bir kaşık suyu dökmeden dünya nimetlerinden yararlanmak, o güzellikleri görebilmektir. Hem hayatı yaşamak gerek hem de insanın kendisini koruması gerekir, demiş.

Genç adam bunu anlamış. Bu görüşmeden sonra hayatına yön vermiş. Mutluluk içinde yaşayıp gitmiş.
Hane Sahibinin İşine Karışılmaz
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir padişahla veziri varmış. Bu padişahla vezir devamlı seyahat ederlermiş. Yine bir gün padişahla vezir seyahat için saraydan ayrılmışlar. Bir yayla çadırına misafir olmuşlar. Bu çadırda bir çoban yaşarmış ve yaylada da sürüsünü otlatırmış.

Bu çoban çok cömertmiş. Gelen misafirlerin padişahla vezir olduğunu bilmediği hâlde sürüsünün en büyük koyununu seçip misafirlerine ikram etmek için kesmiş. Koyun kızarıp sofraya geldiğinde padişah:

— Bu koyun üç kişiye çok fazla, demiş. Bunu duyan çoban:

— Hane sahibinin işine karışma, diyerek padişaha bir tokat patlatmış. Padişahla vezir hiçbir şey diyememişler. Saraya dönmüşler.

Çobanın padişaha tokat atması, padişahın da vezirin de çok zoruna gitmiş. Bu tokadın altında kalmamak için bir şeyler düşünmüşler. Vezirin aklına bir şey gelmiş. Padişaha:

— Padişahım, o çobanı saraya davet edelim, yedirip içirelim. Sonra siz altın tabakları camdan denize atmaya başlayın. Çoban:

— Durun, atmayın, dediğinde siz de ona “Hane sahibinin işine karışma!” diyerek tokat atarsınız. Böylece biz de öcümüzü almış oluruz, demiş.

Bunun üzerine çobana haber göndererek saraya davet etmişler. Çoban saraya gelmiş. Hep birlikte yiyip içmişler. Sonra padişah altın tabakları camdan denize atmaya başlamış. Ama çoban hiçbir şey dememiş. Bunu gören vezir, çobana:

— Söylesene padişaha altın tabakları atmasın, demiş. Çoban da:

— Hane sahibinin işine karışma, diyerek bir tokat da vezire patlatmış.
Vezir  Kızı 
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, zamanın birinde bir padişah bir de bu padişahın veziri varmış. Padişahın da vezirin de birer kızları varmış.

Vezirin kızı o kadar güzelmiş ki gören hayran kalırmış. Padişahın kızı da çok güzelmiş. Fakat vezirin kızı kadar güzel değilmiş. O yüzden vezirin kızını çok kıskanırmış.

Bir gün vezirin kızı hasta numarası yapıp doktorlara vezirin kızı öldürülürse iyileşeceğini söylemesini emretmiş.

Doktorlar bunu padişaha söylemişler. Vezir kızını öldürmeyi kabul etmiş, fakat kızına kıyamadığı için kediyi kesip kanını yollamış. Kızını sandığa koyup çarşıya gitmiş, pazarda bir yere koyup gelmiş.

Daha sonra kızı sandıkla beraber bir adam almış. Kız her gün adam evden çıktıktan sonra evi temizleyip süpürüyor, geri sandığın içine giriyormuş.

Adam çok şaşırıp bunu kimin yaptığını anlayamıyormuş. Bir gün sandığın içine bakmış, dünyalar güzeli bir kız görmüş. Kızı kendine eş etmiş. Kızı annesinin yanına göndermiş.

Kız, annesinin yanına gidince kız hakkında kötü sözler söylenmeye başlamış. Bunu duyan kocası, kızı öldürmeye karar vermiş. Kızı öldürmeye yanına gidince kız bir yolunu bulmuş ve kaçmış. Kendini denize atmış.

 Onu üç balıkçı tutmuş. Kız onların elinden de kaçmış. Sonra onu padişahın oğlu yakalamış. Kendine eş etmiş.

Kız padişahın oğlundan bir çeşme yaptırmasını, üzerine de kendi resmini çizdirmesini istemiş.

Resmi gören balıkçılar hemen o kızı biz bulduk diye sahiplenmek istemişler. Padişahın oğlu onların cezasını vermiş.

Kızın eski kocası gelmiş:

— O benim karım, demiş. Padişahın oğlu iftira attığı için ona da cezasını vermiş. Sonra mutlu bir şekilde hayatlarına devam etmişler.
Padişahın Atı İle Dev Karısı
(İç Anadolu Bölgesi, Konya)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemek günah, az söylemek sevapmış. Vakti zamanında bir padişah varmış. Onun da bir oğlu varmış. Bir gün padişah:

— Ben oğluma dünyanın en güzel atını alacağım, demiş. Çevre köyleri dolaşmışlar. Buna bir at almışlar ki rüzgâr gibi uçuyormuş. Yalnız bir dev karısı bu atın ününü duymuş. Dev karısı:

— Falan padişahın atını çalıp getirene bin altın vereceğim, demiş.

O demiş ki, ben getireceğim, o demiş ki, ben getireceğim. Dev karısı bir şartı olduğunu söylemiş. Bu atı çalıp getirmezlerse köylerini yerle bir edecekmiş. Bu şartı kabul etmişler. Bunların hepsini bir odaya almış.

Atı çaldırmak için günde birini göndermiş. Yalnız adamlar kapının önüne varmadan at kişniyormuş Padişahın adamları da bu adamları orada yakalıyormuş. Öyle öyle derken bakmışlar ki hiç köy, kasaba kalmayacak.

Bir gün padişah atın seyisi Keloğlan’ı yanına çağırmış. Dev karısının yanına gidip atın seyisi olduğunu, atı çalacağını ve kendisine vereceğini, söylemesini istemiş.

Keloğlan gelip dev karısına padişahın dediklerini söylemiş. Ancak dev karısının da kendisiyle gelmesini istemiş.

Sarayda katran kazanlarını kaynatmışlar. Kara sakızı eyerin üstüne dökmüşler. Keloğlan atı gidip getirmiş. Dev karısına ata binmesini söylemiş. Dev karısı ata binmiş. Ama çabalamış, kalkamamış. Padişahın adamları dev karısını tutmuşlar:

— Sen bizim bu kadar köyümüzü imha ettin, demişler. Dev karısını atın kuyruğuna bağlamışlar. Sürükleye sürükleye onu iyice yormuşlar. Sonra da zindana kapatmışlar.
BALIKÇI İLE ZENGİN KARDEŞİ
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle bir balıkçı, karısı ve çocukları yaşarmış. Bunların günleri yarı aç, yarı tok geçermiş. Balıkçının kardeşi çok zenginmiş. Ara sıra abisine yiyecek verirmiş.

Bir gün balıkçının karısı, küçük çocuğunu un alması için amcasının evine yollamış, ama amcası un vermemiş. Un vermediği gibi hakaret de etmiş.

Bu durumu öğrenen balıkçı çocuklarına söz verir. Gidip size bir kasa balık tutacağım diye. Gider; ama akşama kadar bir tane bile yakalayamaz. En sonunda oltasına bir taş takılır. Balıkçı sinirlenir. Birkaç defa daha takılınca balıkçı iyice sinirlenir ve taşı denizin ortasına atar. Sonunda yine oltasına takılır, o taşı alıp eve götürür.

Çocuklar bu taşla oynarken bu taş parlar. Adamın karısı bunun elmas olduğunu anlar. Balıkçı bu taşı götürüp hükümdara satar. Hükümdar buna üç çuval altın verir. Balıkçı artık zengin olur.

Kardeşi bunu kıskanır ve altınları nereden bulduğunu sorar. Balıkçı da:

— Padişahın sarayını fareler basmıştı. Ben de üç çuval kedi götürdüm. O da bana altın verdi, demiş.

Adam şehirde ne kadar kedi varsa hepsini yakalayıp saraya götürür. Ortalığa salıverir. Kediler saraydaki değerli eşyaları kırar. Padişah da adamı hapse attırır.

Balıkçı ve ailesi mutlu bir yaşam sürer. Kardeşiyse aç gözlülüğünün kurbanı olur.
Yaşlı Kadın ile Tilki
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir yaşlı kadın varmış ve bu yaşlı kadının da bir tane keçisi varmış. Her gün bu keçiyi sağarmış ve sütünü saklarmış. Ama bir tilki gizlice gelip bu sütten içermiş.

 Yaşlı kadın bunu fark etmiş ve bir gün yine keçiyi sağmış, sütünü saklamış ve bir köşeye saklanmış. Bir de bakmış ki tilki geliyor. Onu izlemiş ve sütü içtiğini görmüş. Ve tilkinin kuyruğunu yakalamış. Tilki kaçmak isteyince kuyruk kopmuş, yaşlı kadının elinde kalmış. Yaşlı kadın, tilkinin kuyruğunu alıp süslemiş. Kuyruğa boncuk ve renkli kumaşlar bağlayıp pencerenin önüne asmış.

Tilki, ormana gittiğinde diğer hayvanlar onu kuyruksuz görmüşler ve hep birlikte hâline kahkaha ile gülmüşler. Bunun üzerine tilki kapısını çalıp yaşlı kadına:

— Kuyruğumu ver bana, demiş. Yaşlı kadın da tilkiye:

— Sen de sütümü ver, demiş. Tilki keçinin yanına gitmiş ve:

— Keçi kardeş, süt ver bana, demiş. Keçi de tilkiye:

— Sen de bana yaprak getir, yiyeyim, sütüm çok olsun, vereyim, demiş. Tilkiyi, meşeye gitmiş. Meşeye:

— Meşe kardeş, bana yaprak ver, demiş. Meşe de tilkiye:

— Sen de bana su ver, canlanayım şöyle, yapraklarım gürleşsin, vereyim, demiş. Tilki çeşmeye gitmiş. Çeşme de:

— Git bana padişahın kızlarını getir, üstümde oynasınlar. O zaman sana su veririm, demiş.

Tilki de padişahın kızlarının yanına gitmiş ve onları çeşmenin başında oynamaya ikna etmiş.

Padişahın kızları gelmiş ve çeşmenin başında oynamışlar. Çeşme su vermiş. Tilki, suyu meşeye vermiş. Meşe, tilkiye yaprak vermiş. Tilki, yaprağı götürüp keçiye vermiş. Keçi de tilkiye süt vermiş. Tilki sütü götürüp yaşlı kadına vermiş.

Yaşlı kadın da biraz süslemiş olduğu tilkinin kuyruğunu geri vermiş. Tilki kuyruğunu takmış, gitmiş. Tilkiyi yolda kurt, ayı ve tavşan görmüşler. Ve tilkiye:

— Tilki kardeş senin kuyruğun neden bu kadar güzel, diye sormuşlar. Tilki de:

— Ben bu göle atladım, o yüzden kuyruğum bu kadar güzel, demiş. Onlar da tilkiye inanmışlar ve göle atlamışlar ve gölde boğularak ölmüşler.