Oduncu Baba
(Karadeniz Bölgesi, Samsun)

Bir varmış bir yokmuş, zamanın birinde bir Oduncu Baba varmış. Üç tane de kızı varmış. Gel zaman git zaman Oduncu Baba’nın eşi ölmüş. Oduncu Baba da yeniden evlenmiş. Yeni karısı Oduncu Baba’nın kızlarını istemiyormuş. Her gün Oduncu Baba’nın başının etini yiyormuş ‘’Bu kızları al ormanın dibine götür.’’ diye. Oduncu Baba da kızlarına kıyamıyormuş. Karısına direnmiş ancak kadın o kadar çok konuşmuş, o kadar dırdır etmiş ki, sonunda kızlarını ormana götürmeye karar vermiş. Onlara ‘’Yavrularım ben buralardayım, odun keseceğim, siz oynayın. Baltanın sesinin kesildiğini duyunca gelirsiniz.’’ demiş. Oduncu Baba hain bir plan yapmış: Biraz ilerleyip bir ağacın dalına bir kabak asmış. Rüzgar estikçe kabak sallanarak ağaca çarpıyormuş. Bu ses de uzaktan balta sesi gibi duyuluyormuş. Çocuklarını bu şekilde kandırmak istemiş. Çocuklar da beklemiş beklemiş balta sesi hiç kesilmemiş. Gece yarısı olduktan sonra çocuklar korkmaya başlamış ve babalarını aramaya koyulmuşlar. Balta sesinin geldiği yola doğru ilerlemeye başlamışlar. Bir de ne görsünler bir kabak ağacın dalında rüzgar estikçe sallanıyor. Böylece babalarının onları terk ettiğini anlamışlar.

    Eve gittiklerini düşünerek ormanın içinde yol almaya başlamışlar. Bir noktaya geldikten sonra bir taraftan duman geldiğini, bir taraftan da horoz sesi geldiğini fark etmişler. Hangi yöne gideceklerini şaşırmışlar ve düşünmeye başlamışlar. Kızlardan biri ‘’Horoz öten yere gidip ne yapalım canım! Duman çıkan yere gidelim. Belki karnımızı doyururuz.’’ demiş. Kardeşlerine de bu fikir mantıklı gelmiş ve duman çıkan yere doğru gitmeye başlamışlar. Oraya vardıklarında hiç beklemedikleri bir şeyle karşılaşmışlar. O gördükleri duman bir ahırın dumanıymış. Atların olduğu bir ahır. Atlar ahırda yem yiyorlarmış. Kızlardan biri aşağıya inip atlara bakmak istemiş ve inmiş. Aşağıya indiğinde atların önünde üzüm olduğunu ve onları afiyetle yediklerini görmüş. Kız oradan üzümleri eteğine doldurup yukarıya çıkarmış. Kardeşleriyle birlikte yemişler.

 Saat çok geç olduğu için orada kalmaya karar vermişler. Üç gün geçmiş, beş gün geçmiş kızlar hâlâ oradaymış. Her gün bir adamın atları yemlemek için getirdiği üzümlerle karınlarını doyuruyorlarmış. Atların sahibi bir gün atlarını kontrol etmek için çıkagelmiş. At bakıcısına dönerek ‘’Sen bu atlara söylediğim kadar üzüm ve arpa vermiyor musun? Atlar zayıflıktan ölecek! ’’ demiş. At bakıcısı da ‘’ Veriyorum efendim, vermez olur muyum hiç, sizin söylediğiniz kadar veriyorum.’’ demiş. Atların sahibi oradan hızla uzaklaşmış ve birkaç gün sonra yine gelmiş. Atların bu kez daha da zayıfladığını görmüş. Tekrar sormuş bakıcıya ve yine aynı cevabı almış. Daha sonra atların sahibi bu adamı gözlemlemeyi ve ne yaptığını öğrenmek için gizlenmeyi düşünür. Bir de ne görsün, adam yemleri veriyor ancak oradan uzaklaşır uzaklaşmaz bir kız onları eteğine dolduruyormuş. Bunu gören sahip hemen kızı kolundan yakalamış, ‘’İn misin, cin misin’’ demiş. Kız da ‘’ Ne inim ne de cinim, ben de senin gibi bir Allah’ın kuluyum.’’ demiş. Adam da ‘’ Benim atlarımın yemini neden alıyorsun? ’’ diye sormuş. Kız da çok korkmuş ve ‘’ Doğrusunu söylemek gerekirse benim yukarda iki tane bacım var. Babamız bizi ormanın derinliklerine bıraktı gitti. Biz de karnımızı doyurmak için bunları yiyoruz’’ demiş. Adam da ondan kardeşlerini çağırmasını istemiş. Kız koşarak gitmiş kardeşlerini çağırmış. Büyük ablasından hoşlanan adam daha sonra onunla evlenmiş. Dördü birlikte çok mutlu ve güzel bir hayat yaşamışlar.