Küçük Çocuk ve Yılkı Atları
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

KÜÇÜK ÇOCUK VE YILKI ATLARI

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber iken develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken babam düştü beşikten, alnını yardı eşikten. Çıktım tavan arasına, buldum içi su dolu kırık bir testi, kulağımı dayadım, içinde rüzgârlar esti. Buldum eski bir sandık. Anahtarı nerede? Kulağıma fısıldadı melekler, anahtarı karşıki derede. Eyvah dedim koptu bir fırtına. Koşup bindim karıncanın sırtına. Karıncanın sırtında bulutlara kadar çıktım. Ay dedeyle top oynadım, acıktım. Dere gibi hoşaflar içtim, dağlar gibi pilav yedim, doymadım. Ambar ambar dolaşıp yediklerimi saymadım. Düştüm iğne deliğine, bilmem nasıl çıkalım; size bir masalım var çocuklar, kulak verin bakalım.

Bir zamanlar Kaf Dağı’nın eteklerinde küçük bir köyde yaşlı bir kadınla küçük oğlu yaşarmış. Ana oğul, küçücük evlerinde çok zengin bir hayatları olmasa da kendilerini çok ama çok mutlu sayarmış. Çünkü onlar için en büyük servet, sevgiymiş. Onlar, tarlalarında yetiştirdikleri sebze ve meyveleri satarak geçinmeye çalışırlar, kimseye muhtaç olmadan bir hayat sürerlermiş. Küçük çocuk annesini hiç üzmez, onun bir dediğini ikiletmez, annesine saygı ve hürmette asla kusur etmezmiş. Günün birinde yaşlı kadın çok hastalanmış, yerinden kalkamaz duruma gelerek yataklara düşmüş. Küçük çocuk annesinin bu hâline çok üzülüyor ancak elinden hiçbir şey gelmiyormuş.

Yaşlı kadın yatağında gün gün eriyormuş. Küçük çocuk annesinin başında sabahlara kadar bekliyor, yaşlı gözlerle onu izliyormuş. Bir yandan dua ediyor, bir yandan kara kara düşünüyormuş. Yine böyle bir günde, annesinin durumuna üzülüp başını pencere camına dayayıp sessizce ağladığı bir anda pencerenin pervazına kanatları gümüş gibi parlayan bir güvercin konmuş. Güvercin sessizce ağlayan çocuğu seyretmiş. Çocuğun gözlerinden boncuk boncuk yaşlar indikçe güvercin çok duygulanmış. Gagasıyla pencere camına vurarak çocuğa seslenmiş:

–Küçük çocuk, ben her sabah senin pencere kenarına bıraktığın ekmek kırıntılarıyla karnını doyuran bir güvercinim. Senin sayende yavru kuşlarıma da ekmek kırıntıları götürdüm. Şimdi anlat bana, neden bu kadar üzgünsün?

Küçük çocuk ilk başta şaşırmış ve yutkunarak güvercine cevap vermiş. Annesini çok sevdiğini, onu kaybetmekten çok korktuğunu, onsuz bir yaşam düşünemediğini yaşlı gözlerle anlatmış. Gümüş kanatlı güvercin bir süre düşünmüş ve gümüş kanatlarının arasından bir tüy kopararak küçük çocuğa vermiş:

–Bu tüy parçasını sakın kaybetme, zor durumda kalmadığın sürece de kullanma. Bu tüy parçasıyla kapalı kapıları açacak, kanatlanıp uçacaksın. Yaşlı annenin sağlığına kavuşmasını istiyorsan Kaf Dağı’nın ardına gideceksin. Damlaları göl etmeden, ateşleri kül etmeden gelme sakın. Gözlerde yaşı silmeden, ağlayan gözler gülmeden gelme sakın.

Küçük çocuk güvercinin söylediklerini duyar duymaz yola çıkmaya karar vermiş. Annesiyle vedalaşmış, yanına yol azığı olarak birkaç parça ekmek alarak yola çıkmış. Tek dileği, Kaf Dağı’nın ardına gitmek ve güvercinin söylediği şeyleri yerine getirmekmiş. Bir yandan da düşünüyormuş:

–Damlaları göl etmeden, ateşleri kül etmeden gelme sakın. Gözlerde yaşı silmeden, ağlayan gözler gülmeden gelme sakın.

Güvercin bunları söylerken ne demek istemişti? Çocuk bunu çok merak ediyor; damlaları göle, ateşleri küle nasıl dönüştüreceğini düşünmeden edemiyordu.

Küçük çocuk az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek, soğuk sular içerek altı ayla bir güzde bir arpa boyu yol gitmiş. Dağları tepeleri aşmaktan yorgun düşen küçük çocuk, bir ırmağın kenarına kadar gelmiş. Irmak o kadar hızlı akıyormuş ki ırmağın karşı tarafına ne yürüyerek ne de yüzerek geçebilirmiş. Irmağa adımını attığı anda köpüren suların kendisini alıp götüreceğini biliyormuş. Kendi kendine:

–Artık yolun sonuna geldim, karşıya geçemeyeceğim, gümüş kanatlı güvercinin söylediklerini yapamayacağım, annemin derdine derman olamayacağım, diye söylenmiş.

Bir yandan da hüngür hüngür ağlıyormuş. Aklına o anda gümüş kanatlı güvercinin verdiği tüy tanesi gelmiş. Tüyü cebinden çıkarmış ve ırmağın suyuna değdirdiği anda elindeki tüy bir asma köprüye dönüşüvermiş. Küçük çocuk sevinçle ve şaşkınlıkla ırmağın karşı tarafına geçmiş, yürümeye devam etmiş.

Bir süre yürüdükten sonra küçük çocuk acıktığını hissetmiş. Bir kayanın üzerine oturarak azık çıkınını açmış ve bir parça ekmeği eline almış. Ekmeği tam ağzına atacağı anda yanı başında cılız bir ses duymuş. Başını yan tarafa çevirdiğinde bir deri bir kemik kalmış küçük bir köpek yavrusuyla göz göze gelmiş. Küçük köpek çocuğa, “Ekmeğini benimle paylaşır mısın?” dercesine masum ve üzgün gözlerle bakıyormuş. Çocuk köpeğin bu hâlinden çok etkilenmiş ve elindeki ekmeğin yarısını bölüp yavru köpeğe atmış. Yavru köpek bir parça ekmekle doymamış olacak ki yine çocuğun elindeki ekmeğe bakıyormuş. O kadar sevimli, o kadar masummuş ki küçük çocuk elinde kalan son ekmeği de kendisinin aç kalacağını bile bile yavru köpeğe vermiş. Yavru köpek karnını doyurmanın sevinciyle ve küçük çocuğun iyi kalpli biri olduğu bilinciyle çocuğun dizlerinin dibine kadar sokulmuş. Gitme dercesine küçük çocuğun ellerini yalıyor, sevimli hareketlerle kuyruğunu bir o yana bir bu yana sallıyormuş.

Küçük çocuk bir süre dinlendikten sonra Kaf Dağı’nın ardına varabilmek ümidiyle ayağa kalkmış. O anda yavru köpek de ayaklanmış. Küçük çocuk nereye gitse, yavru köpek de onu takip ediyor, bir türlü çocuğun peşini bırakmıyormuş. Çocuk yürüdükçe köpek çocuğu takip etmiş, çocuk koştukça yavru köpek de arkasından koşmuş. Yani yavru köpek çocuğun peşini hiç bırakmamış.

Önde küçük çocuk, arkada yavru köpek yürümeye devam etmişler. Bir süre sonra küçük çocuğun karşısına kocaman bir kurt çıkmış. Kurt bir hamlede küçük çocuğu yutabilecek kadar büyükmüş. Boyundan büyük bir kurdu gören küçük çocuk korkudan ağlamaya başlamış. Aç kurt çocuğun ağlamasına aldırmayıp ona doğru koşmaya başlamış. Amacı, çocuğu bir çırpıda yutuvermekmiş. Aç kurt ağzını kocaman açıp çocuğa saldıracağı anda yavru köpek bir çırpıda kurdun önüne geçmiş. Küçük sivri dişlerini kurda göstermiş. Yavru köpek kurdun karşısında o kadar cesur duruyormuş ki kurt bir an şaşırmış ve duraksamış. Yavru köpek öyle bir ses çıkarıyormuş ki kocaman bir aslandan bile gür çıkıyormuş sesi. Aç kurt, küçük köpeğin bu kararlı ve net duruşu karşısında çocuğa dokunamamış ve biraz sonra gözden kaybolmuş. Küçük çocuk sevimli köpeğin bu cesaretine hayran kalmış. Böylece beraber yürümeye devam etmişler.

Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, bir bahar bir güz gitmişler. Yol boyunca çayır çimen biçmişler. Kimi zaman bulutların üstünden, kimi zaman gökkuşağının altından geçmişler. Nihayetinde yolların ötesinde bir dağın eteklerine varmışlar. O kadar susamışlar o kadar susamışlar ki her ikisinin de dudakları adeta susuzluktan çatlamış. Etrafta ne bir ırmak ne de bir çeşme varmış. Hava çok sıcak olduğu için ikisi de susuzluktan çok yorgun düşmüş. Küçük çocuk umutsuzluğa düşüp bundan sonra yol alamayacağını düşünürken sevimli köpek kulağını toprağa doğru dayamış, derinlerden gelen bir sesi duymaya çalışıyormuş. Daha sonra sevimli köpek ani bir hareketle ön ayakları ile yeri kazmaya başlamış, bir süre kazdıktan sonra toprağın altından billur gibi bir su kaynağı ortaya çıkmış. Tertemiz ve buz gibi akan su, çocuğu ve sevimli köpeği çok mutlu etmiş. Her ikisi de avuç avuç su içerek susuzluklarını gidermiş.

Küçük çocuk ve sevimli köpek susuzluklarını giderdikten sonra yollarına devam etmişler. Karşılarına minik, minik olduğu kadar da yemyeşil ağaçlarla dolu bir çiftlik çıkmış. Çiftliğin ortasındaki küçük kulübe her ikisinin de dikkatini çekmiş. Çekingen adımlarla kulübeye ulaşıp kapısını çalmışlar. İçeriden cılız bir ses, kapının açık olduğunu ve içeriye girmelerini söylemiş. Küçük çocuk kapıyı açtığı zaman kar beyaz sakalları göğsüne kadar uzanan bir dedeyle göz göze gelmiş. Dede yattığı yerden kalkamayacak kadar hastaymış. Titreyen dudaklarıyla ve yine o cılız ses tonuyla:

–Hoş geldin çocuk, demiş.

Küçük çocuk, nefesi hırıltıyla çıkan bu nur yüzlü dedenin hasta olduğunu daha görür görmez anlamış. Dede boğuk boğuk öksürüyormuş. Yerinden kalkamayacak kadar bitkin olan dede, elleriyle masanın üzerinde duran testiyi işaret ederek bir bardak su istemiş. Küçük çocuk, dedeyi hafif doğrultarak özenle suyunu içirmiş. Gözlerinden mutluluk gözyaşı damlayan dede:

–Ne vakittir çocuklarımı bekliyorum, gelmiyorlar. Açım, susuzum, kimse beni düşünmüyor artık, diyerek sitemini dile getirmiş.

Küçük çocuk şaşkınlığını gizleyememiş:

–Bir insan nasıl babasını unutur, nasıl bir yudum su vermeyi kendine çok görür, diye düşünmüş.

Dedeye en çok hangi yemeği sevdiğini sormuş. Dede titreyen sesiyle mercimek çorbasını çok özlediğini söylemiş. Çocuk, hiç üşenmeden pişirdiği çorbayı kendi elleriyle dedeye içirmiş. Kulübenin içerisine yayılan mis gibi çorba kokusu dedenin yüzüne renk getirmiş. Açlık ve susuzluktan dermanını yitiren dede, sıcak çorbanın ve ilginin karşısında kendine gelmiş ve toparlanmış. Ayrıca çok sevinmiş ve duygulanmış. Küçük çocuğu yanı başına çağırarak:

–İyilik çiftliğinde iyilik dedenin kapısını çalman ve ona tertemiz duygularla yemek pişirmen karşılıksız kalmayacak, demiş.

Küçük çocuk her zamanki gibi bu iyiliği herhangi bir karşılık beklemeden yaptığını dile getirmiş. Nur yüzlü dedeye bu yola neden çıktığını anlatmış. Nur yüzlü dede sessiz bir şekilde çocuğu dinledikten sonra uzun beyaz sakalını sıvazlayarak şöyle demiş:

–Sen benim kapımı çaldın çocuk, ellerinle pişirdiğin çorbayı içirdin bana. Ağlayan gözlerimi sen güldürdün. Dilerim annen de sağlığına kavuşur.

Küçük çocuk yaşlı adamla vedalaşıp ayrılacağı anda karşı dağların eteğinden gelen ağlama sesini duymuş. Çocuk merakla yaşlı adama sormuş:

–Bu ağlama sesleri de ne?

Yaşlı adam karşı dağların eteklerinde yılkı atlarının bulunduğunu, bu sıcak yaz günlerinde atların susuz olduğunu, bu yüzden ağladıklarını söylemiş. Küçük çocuk bu durumdan öyle etkilenmiş ki bu konuya duyarsız kalamamış. Yoldaşı olan küçük köpeği yaşlı adama emanet ederek yılkı atlarının yanına gitmiş. Yüzlerce yılkı atını bitkin ve susuz bir biçimde görünce çok üzülmüş. Yılkı atları güneşin altında susuzluktan ölmek üzereymiş. Çocuğun aklına sevimli köpeğin ön ayakları ile kazdığı o su kaynağı gelmiş. Uzun bir süre koşarak su kaynağının başına gelmiş. Gömleğini suya batırmış ve yine koşa koşa yılkı atlarının bulunduğu dağın eteklerine gelmiş. Sonra da gömleğini kaya oyuklarına sıkarak gömleğindeki suyu boşaltmış. Küçük çocuk günlerce su kaynağı ile yılkı atlarının bulunduğu alan arasında gidip gelerek gömleği ile su taşımış. Kırk gün kırk gece boyunca hiç üşenmeden bu işi yapmış. Elleri kan revan içinde kalmış, avuçları şişmiş, kolları çok ağrımış. Ama yine de pes etmemiş. Kırkıncı günün sonunda atların bulunduğu alanda çocuğun taşıdığı suyla küçük, şirin bir gölet oluşmuş. Yılkı atları kana kana bu sudan içmişler ve hepsi deli taylar gibi neşe içerisinde dörtnala koşmaya, kişnemeye ve şaha kalkmaya başlamışlar. Yılkı atlarının lideri olan at, altın gibi yelelerini savurarak küçük çocuğun yanına gelmiş:

–Ey insanoğlu, sen bizim ateşimizi küle çevirdin. Damlaları göle çevirdin. Susuzluğumuzu giderdin. Gözlerimizin yaşını sildin. Yıllarca emek verdiğimiz insanlar bizi buralara terk etti. İnsanlara küs olduğumuz bir zamanda geldin. Dile bizden ne dilersen, demiş.

Küçük çocuk yaşlı gözlerle annesinin durumunu anlatmış. Yılkı atları bu duruma çok üzülmüşler. Kendi aralarında konuşmuşlar ve bulundukları dağın dört bir tarafına dağılarak dağların eteklerinden kekikler, dağ çiçekleri, envai çeşit bitki toplayıp gelmişler. Küçük çocuğa bu bitkileri nasıl kullanması gerektiğini anlatmışlar. Yılkı atlarının lideri, küçük çocuğu sırtına alıp altın gibi parlayan yelelerini savura savura evine kadar da götürmüş.

Küçük çocuk annesine kendi elleriyle dağ kekiklerinden bir çay yapmış. Dağ çiçeklerinin kokusu küçük çocuğun evinin içini kaplamış. Yaşlı kadın içmiş olduğu kekik çayı ve envai dağ çiçeğinin büyüleyici kokusuyla kendine gelmiş, yatağından kalkmış ve eskisinden daha dinç olmuş. O günden sonra her ikisi de huzur dolu, sağlıklı ve mutlu günler görmüşler; birbirlerine daha da çok bağlanarak yaşamışlar.

Gökten üç elma düşmüş. Birisi bu masalı dinleyenin başına, birisi karşılıksız iyilik yapanların başına, birisi de yılkı atlarının başına...