Sihirli Kılıç
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

SİHİRLİ KILIÇ

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde yaşlı bir adam ile üç tane de oğlu yaşarmış.

Bir gün, yaşlı adam, oğullarına:

— Ben yakında öleceğim. Gelin, yanıma oturun da size vasiyetimi bildireyim, demiş.

Oğulları etrafına oturmuşlar, babalarına:

— İşte geldik. Hadi, bize vasiyetini söyle, demişler.

Yaşlı adam:

— Benim ölümüme sebep olan bir duman bulutudur. Ben öldükten sonra da mezarımı ziyaret edecektir. Sizden isteğim; benim bu düşmanımı öldürmenizdir, demiş.

Aradan bir zaman geçmiş, adam ölmüş. Oğulları onu götürmüş, mezara gömmüşler. Sonra da gelmiş, bir karar almışlar.

— Her gün birimiz babamızın mezarını bekleyelim. Kim babamın düşmanını görürse öldürsün, demişler.

Kardeşler, sırayla babalarının mezarını beklemeye başlamışlar. Önce büyük oğlan mezarın başına gitmiş. Beklemiş… Beklemiş… Akşam olunca duman bulutu görünmüş. Bulut mezara yaklaşınca büyük oğlan çok korkmuş, bırakmış, kaçmış.

Sonra ortanca oğlan mezarın başına gitmiş. O da bulutu beklemeye başlamış. Derken yine akşam olmuş, Bir de bakmış ki duman bulutu bir hışımla gelmiyor mu? O da korkmuş, kaçmış.

Sıra adamın küçük oğluna gelmiş. Oğlan, mezarın başında duman bulutunu beklemeye başlamış. Derken akşam vakti bulut görünmüş. Küçük oğlan, duman bulutunu kovalamaya başlamış. Kovalaya kovalaya onu bir kuyunun içine hapsetmiş.

Sabah olunca kardeşlerinin yanına gidip:

— Babamın düşmanını yakaladım, demiş.

Onlar da merakla:

— Nasıl yakaladın? Hani, nerede, demişler.

Küçük oğlan:

— Onu kovaladım, kovaladım… Sonra da bir kuyuya hapsettim. Oradan nasıl çıkaracağız, asıl onu düşünelim, demiş.

Kardeşler, oturup düşünmeye başlamışlar. “Ne etsek, nasıl etsek? Düşmanı kuyuda nasıl yakalasak?” diye çareler aramışlar. Derken bir karara varmışlar. Kardeşler, sırasıyla bellerine ip bağlayıp kuyuya inecek, düşmanı yakalayacaklarmış.

Önce büyük oğlan beline bir ip bağlamış, kuyuya inmiş.

Biraz sonra:

— Ah yandııım! Ah yandııım, diye bağırmaya başlamış.

Kardeşleri hemen onu kuyudan çıkarmışlar. Derken ortanca oğlanı kuyuya salmışlar.

Bir süre sonra o da:

— Ah yandııım! Ah yandııım, diye bağırmış.

Onu da kuyudan çıkarmışlar. Sıra küçük oğlana gelmiş. Oğlan, beline ipi bağlamış.

Kardeşlerine de:

— Size; “Yandım!” dedikçe beni kuyuya salın, demiş, sonra da kuyuya inmiş.

— Ah yandııım! Ah yandııım, diye bağırmaya başlamış.

Her bağırmasında kardeşleri onu biraz daha kuyuya salmışlar. Oğlan böylece kuyunun dibine inmiş. Orada bir devle karşılaşmış. Dev, oğlanın üstüne yürümüş. Tam tutup yiyeceği sırada kuyunun dibindeki bir mağaradan; “Ona dokunmaaa!” diye bir ses yükselmiş. Dev, bu sesin üstüne oğlanı bırakmış. Oğlan, mağarayı bulmak için kuyunun dibinde dolaşmış. Az sonra mağarayı bulmuş. Mağarayı gezerken bir kızla karşılaşmış.

Kız, oğlana:

— Buraya nasıl geldin, diye sormuş.

Oğlan, başından geçenleri bir bir anlatmış.

Kız, ona bir kılıç uzatıp:

— Senin düşmanın bir ejderha! Bu kılıcı al! Ejderha, sadece bu kılıçla ölür, demiş.

Oğlan, kılıcı almış.

Kız, oğlana tekrar:

— Bu kılıçla ejderhaya saldırdığın zaman ona bir seferden fazla vurma! Ya ölür ya da yaralanır. Ejderha, yaralandığı zaman sana; “Yiğidin hakkı üçtür. Bir daha vur!” diyecektir. Aman ha, bir seferden fazla vurma, demiş.

Oğlan, kılıcı elinde gitmiş. Ejderhayı bulmuş, onu tek kılıç darbesiyle öldürmüş. Sonra da dönmüş, kızın yanına gelmiş.

Kıza:

— Benimle evlenir misin, diye sormuş.

Kız da oğlanın teklifini kabul etmiş. Oğlan, kızı kuyudan çıkartmış, kardeşlerine teslim etmiş. Tekrar kuyunun dibine inmiş. Oradaki mağaranın içinden geçmiş, bir şehre varmış. Gide gide bir kalabalık görmüş. Kalabalığın içinde de yaşlı bir kadın görmüş.

Ona:

— Bu kalabalık niye toplanmış? Beni bu akşam evinde misafir eder misin, diye sormuş.

Kadın:

— Benim misafir ağırlayacak yerim yok. Ben misafir ne kabul etmem, demiş.

Oğlan, cebinden biraz altın çıkartmış, kadına uzatmış.

Kadına:

— Bana bu akşam yatacak bir yer ver, bu altınlar senin olsun, demiş.

Kadın, altınları alınca oğlanı misafir etmiş. Evine götürmüş, ona yemekler yapmış, yedirmiş. Oğlan az sonra susamış. Kadından bir tas su istemiş.

Kadın da:

— Kusura bakma oğul, bizim suyumuz yok, demiş.

Oğlan:

— Niye suyunuz yok, demiş.

Kadın:

— Bizim bir çeşmemiz var. O çeşmenin başında bir ejderha var. Her cuma bütün köy ona yemek yaparız. Götürüp bu yemekleri onun önüne koyarız. O yemek yerken biz de gizlice çeşmeden su taşırız. Yemekler bittikten sonra da suyu keseriz, demiş.

Bunun üstüne oğlan, kılıcını almış, ejderhayı öldürmeye gitmiş. Köylüler, ejderhaya yemek vermişler. Ejderha yemekleri yiyeceği sırada oğlan kılıcını çekmiş, ejderhayı parça parça bölmüş. Bu parçaları da orada bulunan bir ağacın tepesindeki kartala ve yavrularına yedirmiş.

Bu olay, padişahın kulağına gitmiş. Padişah, bunu duyar duymaz gelmiş.

Oradakilere:

— Bu ejderhayı kim öldürdü, diye sormuş.

Orada bulunan herkes; “Ben öldürdüm! Ben öldürdüm!” demiş.

Padişahın kızı, babasına dönmüş:

— Babacığım, sen kimsenin sözüne inanma! Ben, ejderhayı öldüren adamın omzuna, ejderhanın kanını sürdüm. Kimin omzunda kan varsa ejderhayı o öldürmüştür, demiş.

Padişah, orada bulunan herkesin omzuna bakmış, ama kan izine rastlamamış. Sonra emir vermiş; bütün şehri aratmış. Sonunda yaşlı kadının evindeki oğlanı bulmuşlar.

Padişah, oğlana:

— Dile benden ne dilersen? Mal istersen mal, can istersen can vereyim, demiş.

Oğlan:

— Senden sadece aydınlık dünyayı istiyorum, demiş.

Böylece oğlan, padişahtan kuyudan çıkmanın yolunu göstermesini istemiş.

Padişah:

— Bu kuyudan çıkmanın yolunu bir kartal bilir. O kartal da şu ağacın üstünde yaşar. Yalnız, o kartalın her yıl yavruları yumurtadan çıkar. Bu yavruları da hep siyah bir yılan yer. Eğer o yılanı öldürebilirsen kartal da sana aydınlık dünyaya çıkmanın yolunu gösterir, demiş.

Bunun üstüne oğlan, kılıcını kuşanmış, o ağacın altına gitmiş. Bir de bakmış ki kartal, yavrularının başında ağlamıyor mu? Siyah bir yılan da ağaca sarılmış, yavaş yavaş tırmanmıyor mu? Oğlan, hemen kılıcını çekmiş, yılanı parçalara bölmüş.

Kartal, oğlana:

— Sen benim yavrularımı kurtardın. Dile benden ne dilersen, demiş.

Oğlan:

— Doğru, ben senin yavrularını kurtardım. O zaman sen de beni kurtar! Dileğim; beni aydınlık dünyaya kavuşturmandır, demiş.

Kartal:

— Aydınlık dünyaya kavuşmak zordur. Gidip kırk kilo et, kırk kilo tuz, kırk litre su, kırk tane de ekmek getir, demiş.

Oğlan, kartalın istediklerini getirmiş. Bunları birbirine bağlamış, kartala yüklemiş. Sonra kendi de kartalın sırtına binmiş, havalanmışlar.

Biraz gittikten sonra kartal, oğlana:

— Her bağırdığımda ağzıma bir kilo et, bir kilo tuz, bir litre su, bir tane de ekmek atacaksın, demiş.

Böylece yollarına devam etmişler. Kartalın her bağırışında oğlan, onun istediklerini ağzına atmış. Bir zaman sonra da bütün yiyecekler tükenmiş. O sırada kartal yine bağırmış. Oğlan, bacağından bir parça et kesmiş, kartalın ağzına atmış. Kartal, bu etin insan eti olduğunu anlamış, dilinin altında saklamış. Böylece aydınlık dünyaya çıkmışlar.

Oğlan, kuşa:

— Hadi, artık yavrularının yanına dön, demiş.

Kartal ise:

— Sen yürüyüp buradan uzaklaşmadıkça ben gitmem, demiş.

Oğlan ayağa kalkmış, ama bacağı ağrıdığı için yürüyememiş. Bunu gören kartal, dilinin altında sakladığı et parçasını çıkarmış, oğlanın bacağına yapıştırmış. Oğlanın bacağı, eskisi gibi olmuş. Kartal da uçmuş, yuvasına gitmiş.

Oğlan, evine doğru yürümüş. Evine vardığında bir kalabalık görmüş.

Orada bulunan bir kadına:

— Bu kalabalık niye toplanmış, diye sormuş.

Kadın:

— Bu evin bir küçük oğlu vardı. Bu oğlan, falanca kuyunun dibindeki padişahın kızını kardeşlerine emanet etti. Şimdi ise oğlanın büyük kardeşi bu kızla evleniyor, demiş.

Oğlan, bunu duyunca kadına:

— Al şu altınları, senin olsun. Bu mendili de al, evlenecek olan kıza götür! Ona; “Kuyunun dibindeki oğlana hasret kalasın!” de, demiş.

Kadın, mendili almış, kıza götürmüş. Kıza oğlanın dediklerini demiş. Kız, mendili açınca içinden bir yüzük çıkmış. Böylece kuyunun dibindeki sevdiğinin ölmediğini, geri döndüğünü anlamış.

Oğlan ise kendisine ihanet eden kardeşlerini öldürmüş. Sonra da sevdiği kızla evlenmiş. Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler...