ÇOBAN MEHMET
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken, çok söylemesi günahmış, az söylemesi sevapmış.

Ülkenin birinde bir köy varmış. Bu köyde de Çoban Mehmet diye birisi varmış. Bu Mehmet’in güzeller güzeli bir karısı varmış. Kadın o kadar güzelmiş ki güzelliğinin ünü komşu köylerde bile konuşulurmuş. Çoban Mehmet’in iki tane de oğlu varmış.

Bir gün bu köye uzak diyarlardan bir kervan gelmiş ve burada konaklamışlar. Kervanın burada çamaşırlarını yıkayacak birine ihtiyacı olmuş. Araştırmışlar, kim bu işi daha iyi yapar diye.

Köylülerin hepsi Çoban Mehmet’in karısının bu işi yapabileceğini söylemişler. Kervandan biri gidip kadınla konuşmuş. Kadın da kocasına danışıp o olur derse işlerini yapacağını söylemiş.

 Çoban Mehmet izin vermiş ve kadın da kervancıların isteğini kabul etmiş. Kervandan gelen adam, çobanın karısının güzelliği karşısında büyülenmiş. Bunu gidip kervan başına anlatmış. Çok güzel kadın, tam size layık, diye.

Adamın kadını övmesiyle kervan başı kadını merak etmiş. Çamaşırları almaya gidince ben de gideyim, bakayım nasıl bir kadınmış, demiş.

Kervan başı ve adamı çamaşırları almaya gitmiş. Kervan başı, kadını görünce adamına hak vermiş ve orada kadına âşık olmuş. O anda karar vermiş, bu kadını kaçırıp onunla evlenmeye. Adamına da kararını söyleyip akşam yardım etmesini istemiş.

Bu olayın olduğu gün, çoban da koyunları otlatırken bir ağacın dibinde uyuyakalmış. Rüyasında ak sakallı bir dede ona demiş ki:

—Senin başına bir iş gelecek… Gençlikte mi gelsin yoksa yaşlılıkta mı, demiş. Bunun üzerine çoban:

 —Gençlikte gelsin. Yaşlılıkta gelirse yaşlı hâlimle dayanamam, demiş.

Uykusundan uyandığında hâlâ rüyanın etkisindeymiş. Akşam evine gitmiş. Karısı ve çocukları ile yemeğini yemişler. O sırada kervanbaşı ve adamı gelip iki oğluyla beraber çobanı bağlayıp karısını kaçırmışlar. Ertesi gün çobanın koyunları otlatmaya götürmemesinden şüphelenen köylüler, çobanın evine gelmişler. Bir de ne görsünler! Çoban ve oğulları bağlı bir şekilde evde.

Çoban, olanı biteni köylüye anlatmış. Ben bu olay üzerine buralarda yaşayamam deyip iki oğlunu yanına alıp o köyü terk etmişler. Yolda giderken önlerine bir ırmak çıkmış. Oğullarını karşıya kucağında geçirmesi gerekmiş. Küçük oğlunu kucağına alıp, büyük oğluna:

—Ben kardeşini karşıya geçirene kadar sen beni burada bekle, diye tembihlemiş.

Baba, çocuk ile beraber ırmağın ortasına gelmiş. O sırada kucağındaki çocuk:

—Baba, ağabeyimi kurt kaçırıyor, demiş.

Bir de bakmışlar ki oğlunu gerçekten bir kurt kaçırıyormuş. Bu sefer diğer oğluna koşayım derken kucağındaki çocuğu ırmağa düşürmüş. Artık iki oğlu da yanında yokmuş. Birini kurt kapmış, diğerini de ırmak alıp götürmüş.

Ne yapacağını bilmez hâlde az gitmiş uz gitmiş sonunda bir ülkeye varmış. Gittiği ülkede o gün padişahlık seçimleri yapılıyormuş. Bir anda kalabalığı görünce merak etmiş, oraya gitmiş.

O ülkenin padişahlık seçimi bir güvercin tarafından yapılıyormuş. Alana toplanan kalabalığa doğru kuş bırakılmış. Kuş gidip kimin kafasına konarsa padişah o seçilirmiş. Yine böyle yapmışlar. Kuş gelmiş, çobanın kafasına konmuş.

Bakmışlar ki çobanın kılığı düzgün değil, bundan padişah olmaz diye düşünmüşler ve seçimi yeniden yapmışlar. Kuş tekrar çobanın kafasına konmuş:

— Olacak gibi değil, demişler ve çobanı zindana atmışlar, bundan padişah olmaz diye.

Sonra seçimi yine tekrarlamışlar. Kuş, bu sefer zindanda çobanın bulunduğu hücrenin penceresine konmuş. Artık anlamışlar ki padişahın bu pis adam olduğunu. Çobanı zindandan alıp saraya koymuşlar.

Aradan yıllar geçmiş, çobanın öldüğünü düşündüğü çocukları büyümüş, yetişkin insan olmuşlar. Çoban çocuklarını kaybettikten sonra ikisini de birer aile alıp büyütmüş. Zamanı geldiğinde ailelerinden ayrılmışlar. Padişahın yanına giderek iş istemişler. Padişah bunları işe almış ve zamanla padişahın en güvenilir insanları olmuşlar.

Bir gün padişaha ülkeye çok önemli bir kervanın geldiğini ve ülkenin yararına olacağını söylemişler. Padişah da kervanı ağırlamaya karar vermiş. Kervan geldiği vakit onları nasıl ayarlayacağını sormuş. Kervan başı ise pek bir şey yapmasının gerekmediğini sadece çok sevdiği karısının çadırını koruyabilmek için iki kişinin gerektiğini söylemiş.

Padişah da en güvendiği iki adamı olan gençleri kervan başının emrine vermiş. Bu iki genç, kervan başının karısının çadırını beklemeye başlamışlar. O sırada birbirleriyle tanışıp arkadaş olmuşlar. Zaman ilerledikçe hayatları hakkında konuşmaya başlamışlar. Küçük çocuk, ailesinin gerçekte kendi ailesi olmadığını, babasının onu suya düşürmesinden sonra onu bulan kişiler olduğunu söylemiş. Bir abisinin olduğunu ama onu bir kurdun kaçırdığını söyleyince diğer genç, onun kardeşi olduğunu anlamış.

—Ben senin ağabeyinim. Beni kurt kaçırırken bir adam kurtardı. Sonra evine götürdü. Odur budur onların oğluyum, demiş. İçeriden kervanbaşının karısı, gençlerin konuştuklarının hepsini dinlemiş. Bunların kendi çocukları olduğunu anlamış. Dışarı çıkıp:

—Sizler benim oğullarımsınız, ben sizin kaçırılan annenizim, demiş ve başından geçenleri anlatmış.

Kervan başının zalim biri olduğunu, onu zorla yanında tuttuğunu ve hiç dışarı çıkmadığını, hep bir çadırda başında nöbetçiler ile hapis hayatı yaşattığını anlatmış.

Bunun üzerine çocukları kervan başını yakalayıp elini kolunu bağlamaya karar vermişler. Kervan başı gelince onu yakalamışlar, elini kolunu bağlamışlar.

Bunun üzerine padişah bu gençleri sorguya çekmiş. Ülke için faydalı olan bir misafiri neden bu hâle getirdiklerini sormuş. Gençler de başlarından geçenleri anlatmışlar. Padişah, anlatılanlar üzerine kadını görmek istemiş, çünkü gençlerin anlattıkları hiç yabancı gelmemiş.

Kadın, padişahın huzuruna çıkınca padişah kadını hemen tanımış. Kadın da onu tanımış. Başından geçenleri anlatmış, oğullarına da gerçek babalarının padişah olduğunu söylemiş.

Padişah, karısı ve oğulları o günden sonra hep birlikte mutlu bir şekilde yaşamışlar.