Korkak Adam
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

KORKAK ADAM

Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir karı koca varmış. Bunlardan evin erkeği çok korkakmış. Hem karısından hem de karanlıktan çok korkarmış. Bu adam, her gece helaya gideceği zaman karısını uyandırır, öyle gidermiş. Çünkü hela, evin dışındaymış.

Kadın, kocasının bu hâlinden usanmış. Kocası bir gece yine helaya gidecekmiş. Karısını uyandırmış. Kadın da kocası helaya girer girmez hemen geri içeri girmiş, kapıyı kilitlemiş. Kocası bir sürü yalvarmış, bir sürü dil dökmüş, ama nafile... Kadın kapıyı bir türlü açmamış, kocasını da içeriye almamış.

Kocasına:

— Senden bıktım, usandım. Ne ki durmadan beni rahatsız ediyorsun!? Korkacak ne var sanki!? Artık sana tahammül edemiyorum. Nereye gidersen git, içeri almıyorum. Defol, demiş.

Adama kapının altından bir tepsi dolusu da un vermiş. Adam, unu almış, gitmiş. Gide gide bir mağaraya varmış. Meğer bu mağarada kırk tane dev yaşarmış.

Adam, mağaradan içeriye girmiş:

— Beni misafir eder misiniz, demiş.

Onlar da kabul etmişler. Adam, mağarada kalmaya başlamış. Bir gün, beş gün... Derken aradan uzun bir zaman geçmiş.

Devler, bu adama güçlerini göstermek için önlerine epey bir taş yığmışlar. Bu taşları avuçlarıyla kırmaya başlamışlar.

Adam da karısının kendine verdiği unu daha önce göğsüne saklamış. O sırada aklına birden o un gelmiş. Devlerin önündeki taştan eline birkaç tane almış, bunları ufalıyormuş gibi ellerine birbirine sürtmüş. Sonra bu taşları belli etmeden yere atmış. Göğsünden biraz un çıkarmış, avucuna doldurmuş. Sonra da avuçlarını açıp devlere göstermiş. Devler şaşırmış, kalmışlar; birbirlerinin yüzüne bakmışlar. Kendi kendilerine; “Bu adam hiç de güçsüz değilmiş. Biz taşları ufalarken o un hâline getirdi. Şimdi bu adam bizi yer de!” diye düşünmüşler.

Sonra da adama dönmüş:

— Bu taşları un hâline nasıl getirdin, demişler.

Adam:

— Ben yaparım. Benim gücüm yerindedir, demiş.

Bu böyle devam etmiş, durmuş. Bir süre sonra da adamın unu bitmiş.

Devlere:

— Offf! Çok yoruldum, demiş.

Adam, taşları kırmayı bırakmış.

Bir süre sonra devler, kendilerinin bu adamdan daha güçlü olduklarını belli edecek bir şey düşünmeye başlamışlar. Akıllarına bulgur kaynatmak gelmiş.

Adama:

— Biz bulgur kaynatacağız, demişler.

O da:

— Tamam, demiş.

Bunlar, bulgurlarını kaynatmışlar, sonra da adama dönüp:

— Kaynattığımız bulguru dama serdik. Bulguru kimse çalmasın. Onun için senin yatağını dama serelim, sen bekle, demişler.

Adam kabul etmiş. Gece olmuş. Adam, bir ara yatağından çıkmış. Damda bulunan taşları yatağına koymuş, orada bir yere gizlenmiş.

Aradan biraz zaman geçmiş. Devler, kılıçlarını kuşanmış, bıçaklarını almış, dama çıkmışlar. Hepsi bir yerden yatağa saldırmışlar.

Sabah olunca da yatağın başına gelmişler:

— Uyan, uyan, diye seslenmişler.

Adam, yatağın içinden:

— Tamam, diye seslenmiş.

Devler, adamın ölmediğini görünce şaşkına dönmüşler. “Allah Allah! Bu nasıl iş böyle?” diye düşünmüşler.

Adama:

— Niye şimdiye kadar uyanmadın, diye sormuşlar.

Adam:

— Akşam pireler beni yatakta yatırmadı. Geç uyudum. Onun için de sabah uyanamadım, demiş.

Devler bunu duyunca telaşlanmışlar.

— Bu adam vallahi bizi yer. Gelin, bizim adamdan daha güçlü olduğumuzu belli edeceğimiz bir yol daha düşünelim, demişler, akıllarına odun kesmek gelmiş.

Adama:

— Bugün odun kesmeye gideceğiz, demişler.

Adam da:

— Ben de geleceğim, demiş.

Devler, adamın gelmemesi için çok ısrar etmişler. Adam, onlardan önce eline bir halat almış, yola düşmüş. Beraberce ormana gitmişler. Ormanda odun kesmeye başlamışlar. Devin biri, kaldıramayacağı kadar büyük bir odunu kaldırmaya çalışıyormuş, ama bir türlü kaldıramıyormuş. Adam bunu görmüş.

Devin yanına gelmiş:

— Kendini niye yoruyorsun ki? Ben şimdi elimdeki halatı ormanın hepsine dolar, bütün ağaçları yerinden sökerim. Sonra da eve taşırım, demiş.

Devler, buna izin vermemişler. Biraz odun toplayıp eve gitmişler.

Aradan biraz zaman geçmiş. Devler, adamı suya yollamaya karar vermişler. Eline deriden yapılmış bir su torbası vermişler. Bu torba öyle ağırmış ki insan o torbayı boş taşırken bile çok zorluk çekermiş.

Adam kendi kendine; “Bu ne kadar ağır? Boşken bile taşıyamıyorum. Bir de su koyarsam kim bilir nasıl taşırım? Ama imkânı yok taşıyamam.” demiş. Çeşmenin başına gelince aklına bir şey gelmiş. Su torbasının içine bir tas su koymuş, üfleyerek torbayı şişirmiş. İçi hava dolu torbayı sırtlamış, mağaraya gelmiş. Gelir gelmez yorulmuş.

— Offf! Çok yoruldum. Hele herkesten önce biraz su içeyim, demiş.

Torbayı kaldırmış, kafasına dikmiş. Ağzını açmış, içindeki havayı yavaş yavaş boşaltmış. Torbadaki hava tamamen boşalınca da dibindeki bir tas su adamın ağzına gitmiş. O sırada devler onun yaptıklarını görmüşler.

— Biz bu suyu kırk dev, tam yedi günde içiyorduk. Bu adam o kadar suyu bir dikişte içti. Kesin bu adam bizi yer. En iyisi biz onu buradan yollayalım, demişler.

Adama:

— Evine gitmek ister misin, diye sormuşlar.

Adam da:

— Evet! Tabii gitmek isterim, demiş.

Devler, ona bir at hazırlamışlar, atın eyerini altınla doldurmuşlar. Yanına da bir dev vermişler.

Adam yola düşmüş. Gide gide evine varmış. Eve geldikleri zaman onu getiren dev, sevincinden derin bir “Ohhh!” çekmiş. Dev, “Oh!” çektiği sırada ağzından çıkan hava, adamı evinin tavanına yapıştırmış.

Dev öyle şaşırmış ki adama:

— Niye tavana çıktın, diye sormuş.

Adam:

— Babam, eskiden bize gelen misafirleri uğurlayacağı zaman onları tavanda sakladığı bir sopayla döver, evlerine öyle yollardı. Ben de onun için tavana çıktım, demiş.

Bunu duyan dev, korkusundan altınları oraya bırakmış. Atına binmiş, hızla ordan uzaklaşmış.

Onu uzaktan gören bir çiftçi, deve seslenmiş:

— Niye kaçıyorsun?

Dev, başından geçenleri anlatmış.

Çiftçi:

— O adam karısının korkusundan hiçbir şey yapamazdı. Şimdi sen gelmiş, onun yaptıklarını söylüyorsun. Hem de ondan korkup kaçıyorsun? Hiç öyle şey olur mu, demiş.

Öte taraftan korkak adam, altınları eve götürmek istememiş. Devin bıraktığı eyerin içindeki altınları bir yere boşaltmış, eyerin içine de pamuk doldurmuş. Daha sonra da karısının yanına gitmiş.

Karısı:

— Yedi yıl boyunca çalıştın, eve ne getirdin, demiş.

Adam:

— Ah! Ah! Yedi yıl boyunca çalıştım, yedi yıllık emeğimin karşılığı budur, demiş.

Getirdiği pamukları karısına uzatmış. Böylece ona da iyi bir ders vermiş...