Dev
(Karadeniz Bölgesi, Trabzon)

Bir zamanın birinde bir padişah varmış. Dünyada zürriyeti olmamış. Bu kahretmiş, “Memleketten çıkayım.” demiş. Yola giderken bir çeşme başında bir dervişe rast gelmiş. Selam vermiş dervişe, derviş de:

— Aleykümselam şevketlim, demiş.

Padişah da taaccüp etmiş:

— Sen beni neden anladın?

Derviş de:

— Sen niye müteessir oluyorsun? Ben sana bir ilaç edersem senin iki tane oğlun olur. Birini bana verir misin?

Padişah da:

— Veririm, demiş.

Derviş ona iki elma vermiş:

— Birini ailen* yesin, birini de kendin ye.

Bunları padişah derhâl almış ve evine gelmiş. Birisini ailesine vermiş, birisini de kendi yemiş. İki tane oğlu olmuş.

Bir zaman sonra o derviş gelmiş:

— Şimdiyse birini bana ver, demiş.

Padişah da şu cevabı vermiş:

— Sen bilirsin derviş baba. Ne istersen vereyim, bunları ayırma.

Derviş razı olmamış:

— Ben birisini alacağım, demiş.

Büyük kardeşi istememiş gitmeyi. Küçüğü de:

— Ben giderim, demiş.

Dervişle beraber giderken çocuğun bir bıçağı varmış, evin bir köşesine vurmuş onu. Büyük kardeşine söylemiş ki:

— Bunun içinden ne zaman kan damlarsa anla ki gayet sıkıntıdayım. Gelesin.

Dervişle beraber gitmişler. Giderken yolun üstünde bir çiftçiye rast gelmişler. Çiftçi çocuğu yanına çağırmış, anlatmış ki:

— Sen bu dervişle beraber gitme. Bir ejderhaya yedirecek seni.

Çocuk da dinlememiş.

— Ben giderim, demiş.

Çiftçi de:

— Madem benim sözümü dinlemiyorsun, şu karşıki mağaradan içeri girerken “Sen önüme geç.” diyecek. Sen onun önüne geçme.

Çocuk çiftçinin sözünü kabul etmiş. Derviş ile beraber gitmişler. Karşıki mağaraya girmişler. Derviş çocuğa:

— Düş önüme.

Çocuk da kabul etmemiş:

— Sen benim babam makamındasın, ben senin önüne geçmem.

Derviş de hiç vaziyeti bozmayarak ikisi beraber gitmişler. Yarı yoldayken çocuk bıçağını çıkarmış, dervişi öldürmüş.

Dervişin üzerini yoklamış. Üstünde kırk tane anahtar bulmuş. Onları alıp derhâl mağaraya doğru gitmiş. Giderken bir meydana çıkmış, görmüş ki o meydanda bir büyük bina var. Hemen o binanın yanına gelmiş. Anahtarları çıkarmış, kapıyı açarak içeri girmiş. Bakmış ki iki tane kız var orada. Kızlar derhâl buna sarılmışlar:

— Aman bizi al! Burada koyma bizi!

Çocuk da:

— Peki, sizi alırım, lakin bu binayı biraz seyredeyim, demiş.

Kızlar da demişler ki:

— Madem sen burada oturmak istersin, sakın burada oturma. Bizi de almazsan alma, sakın kendin git. Burada bir ihtiyar vardır. Şimdi gelirse bir deve yedirir seni.

Çocuk da sormuş ki:

— Dev nerededir?

Kızlar da söylemişler:

— Şu odadadır.

Hemen çocuk o kapıyı açarak devi öldürmüş. Ondan sonra kızlara söylemiş ki:

— Siz burada oturun, ben buraları gezeyim.

Bu da oraları gezerken bir çeşmeye rast gelmiş. Ellerini çeşmede yıkamış. Elleri altın gibi parlamış. Hemen elbisesini çıkarmış, o çeşmede yıkanmış. Çocuğun üstü altın gibi parlamış.

Oralarda gezerken bir ağacın yanına yaklaşmış. Bakmış ki o ağaca bir yılan çıkıyor. O ağaçta da kuş yavruları varmış. Meğer onları yiyecekmiş.

Çocuk, kuş yavruları cırlamaya başlayınca onların cırlamasına kulak vermiş, dinlemiş. Bakmış ki koca bir yılan ağaçtan yukarı çıkıyor.  Çocuk da derhâl bıçağını eline alıp yılanı öldürmüş. Kendisi o ağacın dibine yatmış, uyumuş. Meğer bu kuşların anneleri gelmiş. Hemen çocuğu öldürmek istemiş. Kuş yavruları analarına anlatmış:

— Aman ana, sakın ona dokunma. Bizi kurtaran odur.

Kuş da kanatlarını açıp çocuğun üstüne durmuş.

Çocuk da uykusundan uyanarak bir korku ile beraber görmüş ki üstünde bir şey duruyor. Hemen bıçağına dalmış. Kuş da:

— Hiç davranma. Benim yavrularımı sen kurtardın. Şimdi dile dileğini.

Çocuk da kuşa:

— Sen bir kuşsun, senden ne dileyeyim?

Kuş da ona kanadından üç tane kanat vermiş:

— Bunları kaybetme. Darlandığın vakit bunları birbirine çatarsan sana iyi bir at gelir, bir de kılıç. Her nereye gitsen mahcup olmazsın. Eğer ki iki defa çalarsan onları, bir aslan ile bir kaplan getirir sana.

Çocuk da almış bunları, aynı dediği gibi birbirlerine çarpıştırmış. Hemen bir at bir de kılıç; iki defa vurmuş, bir aslan ile kaplan gelmiş. Atına binip bir müddet gitmiş. Gittikten sonra bir şehrin içine girmiş. Meğer o şehrin padişahının sarayının önünden geçmiş. Padişahın bir kızı varmış, pencereden bakarken çocuğu görmüş. Meğer çocuğa âşık olmuş.

Çocuk da geçmiş gitmiş. Atını bırakmış, kendisi bir kahveye gitmiş. Meğer padişah o kahvede her daim otururmuş. Hemen çocuğa hoşbeş etmişler. Çocuk da oraya oturmuş. Beriden kız, anasının yanına gitmiş. Anasına sormuş ki:

— Babamın yemeğini gönderdin mi?

Anası da

— Göndermedim.

— Çabuk babamın yemeğini hazırla, gönderelim.

Anası da hazırlamış, kız gelmiş. Üç tane karpuzu babasının sofrasının üstüne koymuş. Birisinin vakti geçmişmiş, birisinin tam vakti olmuş, birisini de ham yollamış.

Hemen padişaha haber vermişler. Gelmiş, yemeğini yemiş. Yedikten sonra karpuzları kesmiş, üçünü de kesmiş. Bakmış ki biri ham, birinin vakti geçmiş, biri de tam vaktinde.

Padişah bunu düşünmüş “Bu neydi?”

Vezirini çağırmış, sormuş:

— Ey vezir! Bu nedir?

Vezir de anlamış ki:

— Padişah, senin üç tane kızın var. Biri vaktinden geçiyor, biri de tam vaktindedir, biri de kavuştu demektir. Bunları kocaya ver.

Padişah da o günden itibaren tellal okutmuş:

— Sarayımın önünden herkes gelip geçsin. Kızlarım kimi isterse alsın.

Millet hep sarayın önüne gelmiş, geçmiş. Küçük kızla büyük kız bulmuşlar birer kişi, almışlar. Ortanca kızı, kimseyi beğenip almamış.

Padişah sormuş ki:

— Daha adam var mıdır?

Demişler ki:

— Kimse kalmadı. Senin oturduğun kahvede bir misafir vardır.

Padişah da anlamış ve demiş ki:

— Gelsin, o da geçsin.

Gitmişler, haber vermişler ona. Gelmiş, geçerken kız onu almış. Çocuk o sarayda kalmış.

Bir müddet orada kalmış. Bir günün birinde ailesiyle beraber yatarken odada, bakmış ki denizin içinde bir ışık yanıyor. Sormuş ki ailesine:

— Bu ışık nedir?

O da:

— Ne bileyim, öyle yanıyor.

Bir gecenin birinde kuş kanatlarını alıp birbirine çarpmış. Bir at gelmiş. Atına binip hemen o ışığın üstüne gitmiş. Oradan ona bir ses gelmiş:

— Ey insanoğlu! Buraya gelme! Eğer ki beni yenersen gel, yoksa yenemezsen gelme!

Çocuk da hiç dinlememiş, gitmiş. Orada bir kız otururmuş. Çocukla güreşmişler. Orada çocuğu yenmiş, bir sandığa koyup denizin altına atmış. Sabahtan padişah, kızına sormuş ki:

— Hani ne oldu? Çocuk nerede?

— Bilmiyorum, demiş.

Böyle çocuk kaybolmuş.

 

*aile: eş; karı.