umutphp/masallar huggingface dataset:
Ne Dediğini Bilmeyenler
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

Bir varmış, bir yokmuş. Vaktin birinde küçük bir kasabada babalarıyla yaşayan üç kız varmış.

Bir gün kızların en büyüğü gölün yanındaki çeşmeye su getirmeye gitmiş, fakat saatlerce dönmemiş. Meraklanan baba ortanca kızını göndermiş, o da uzun süre dönmemiş, merakı daha da artan adam bu defa en küçük kızını göndermiş. O da dönmeyince kendi ne oldu bu kızlara diye hayıflanarak gölün kenarına gitmiş. Bir de ne görsün üç kızda gölün kenarına oturmuş ağlaşıyorlar. Meraklanan baba:

— Ne oldu, niye ağlaşıyorsunuz, diye sormuş. Kızların en küçüğü:

— Ablam bir gün çocuğumuz olur da gelip bu göle düşüp boğulursa diyor, ona ağlıyoruz, deyince kızlarının aptallıklarından küplere binen baba üçüne de bir güzel bağırıp çağırmış:

.— Gidip dolaşacağım. Eğer sizin gibi geri zekâlı, aptal insanlar bulursam size karışmayacağım. Fakat bulamazsam sizi geri dönüp sizi bir güzel terbiye edeceğim, deyip yola çıkmış.

Yolda çamaşır seren bir gelinle karşılaşmış. Gelin adama seslenmiş:

— Nereye gidiyorsun kardeşim, demiş. Adam da zaten sıkıntılı olduğundan :

— Cehennemden geliyorum bacı, deyip yoluna devam etmiş. Fakat gelin adamın peşi sıra seslenerek:

— Hasan’ı gördün mü, demez mi. İşte kozlarım gibi bir aptal daha diye düşünüp:

— Evet gördüm, demiş adam. Kadın:

— Ne yapıyordu, bir şeye ihtiyacı var mıydı, deyince

— Evet aç, susuz, yardıma ihtiyacı vardı, demiş adam. Saf kadın:

— Kardeş gel, sana şu altınlarla paraları verem, götür cehennemde Hasan’a ver de karnını doyursun, demiş. Adam kadının verdiği altınları, paraları alıp gitmiş. O sırada gelinin babası eve gelmiş. Gelinin boynunda altınları göremeyince sormuş:

— Kızım altınları ne yaptın?

 Yaptığı işi gayet normal sanan gelin, yaptıklarını babasına anlatmış. Olanları duyan baba sinirinden gelini evire çevire dövmüş. Atını alıp yola çıkmış, giderken adama rastlamış. Adama:

—İki saat içinde buradan geçen birini gördün mü, demiş. Adam:

— Evet gördüm fakat o yaya gidiyordu, sen atlısın. Atın dört ayağını atana kadar adam iki ayakla nerelere varır, deyince attan inerek adama:

— O zaman atım sende kalsın ben de ayakla gidip tez kavuşayım, deyip. Atı bırakıp yola çıkmış.

Ata binen adam evinin yolunu tutmuş. Eve vardığında kızlarını:

— Sizlere hiç karışmayacağım, yine akıllı olan sizsiniz. Sizden aptalları da varmış meğer, demiş ve mutlu bir hayat sürmüşler.
Kepenek Koca ile Üç Dev
(Karadeniz Bölgesi, Samsun)

Vaktiyle Kepenek Koca isminde yaşlı bir adam varmış. Kepenek Koca bir yerden bir yere gitmek için yola koyulmuş. Akşam olunca kalacak bir yer ararken karşısına bir han çıkmış ve oraya girmiş.

Bu handa üç dev bulunuyormuş. Devler böyle bir av geldiği için çok sevinmişler. Devler, Kepenek Koca’yı yiyebilmek için birkaç bahane ile onu denemeye karar vermişler. Ama Kepenek Koca da çok kurnaz bir adammış.

Devler Kepenek Koca’ya büyük büyük ibrikler vermişler ve:

— Bunları doldur, bize getir, demişler. Kepenek Koca aşağı inmiş ve ibrikleri boş bir hâlde devlere geri getirmiş.

Devler ibriklere sarılıp su içecekleri zaman boş olduğunu fark etmişler ve Kepenek Koca’ya neden boş olduğunu sormuşlar. Kepenek Koca da:

— İbriği doldurmuştum, ama gelirken yolda susadım ve merdivenlerde hepsini içtim, demiş. Bunun üzerine devler düşünmüş ve büyük bir kayayı göstererek:

— Bu taşı kaldırabilirsen seni bağışlarız, demişler. Kepenek Koca hemen taşın başına geçmiş. Taşı kucağına alıp şu tarafa mı yoksa bu tarafa mı atayım derken, devler hemen araya girmiş:

— Aman, sakın atma. Bu bizim sınama taşımız, demişler. Devler Kepenek Koca’yı ne yiyebilmişler ne de başlarından atabilmişler. Birkaç gün sonra Kepenek Koca’yı bir ormana götürüp:

— Buradan şu ağaçları kesip odun yapacaksın, demişler. Kepenek Koca buradan şuraya kadar, şuradan oraya kadar hepsini keseyim deyince, devler burası bizim ormanımız diye bıraktırmışlar. Kepenek Koca’yı yine yiyemeyince:

— Kepenek Koca, artık sen memleketine git demişler. O da burada rahat olduğunu söyleyerek gitmemiş. Son olarak devler gitmesi için:

— Sana şu kadar altın verelim. Yanına da seni götürmesi için bir dev verelim, demişler.

Kepenek Koca kabul etmiş. Dev, Kepenek Koca’yı sırtına almış ve yola çıkmışlar.

Bir süre sonra evine varmışlar. Evin bahçesinde arı kovanları varmış. Arılar oğul vermiş. Dev bunları görmüş ve Kepenek Koca’ya bunların ne olduklarını sormuş. Kepenek Koca, bunların kendi çocukları olduğunu söylemiş.

Dev bundan korkmuş ve oradan kaçıp gitmiş. Kepenek Koca da devlerden kurtulmuş ve muradına ermiş.
Sabır Taşı
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Zamanın birinde genç bir kız varmış. Kız daima koyun güdüyormuş. Koyun güderken bir kuş gelip:

— Vay kız, vay başına, vay kız vay başına, diyormuş. Kız da kuşun dilinden anlıyormuş. Bir gün böyle, iki gün böyle kız en sonunda durumu annesine anlatmış. Annesi de bilgili kadınmış:

— Ne gelirse gençlikte gelsin kızım, kocalıkta çekilmez demiş. Kız ertesi gün yine koyun gütmeye gitmiş kuş yine:

— Vay kız, vay başına, vay kız vay başına, demiş. Kuş gidiyor, kız gidiyor. Kuş en sonunda bir eve giriyor. Kız da peşinden giriyor. Kız eve girince ardından kapı kilitleniyor.

Kız bakıyor ki odanın birinde altın yığılı, diğerinde de bir genç yatıyor. Delikanlı oldukça hasta imiş. Kız bu delikanlıya otuz dokuz gün boyunca bakıyor. Yemeğini, çorbasını yediriyormuş. Kırkıncı gün bakıyor ki dışarıda çingeneler gidiyor. Çingenelere:

— Bana bir kız verin, size bir kalbur altın vereyim, diyor. Çingeneler parayı da sevdikleri için hemen buna bir kız veriyorlar.

Birinci kız başından geçenleri çingene kızına anlatıyor. Çingene kızı bunları ezberliyor. Birinci kız, erzak almak için kasabaya inince delikanlı uyanıyor ve çingene kızı karşısında görüyor:

— Ne oldu bana deyince, çingene kızı:

— Ne olacak, diye kızın anlattıklarını kendi yapmış gibi anlatıyor. Oğlan:

— Öyleyse ne dilersen dile benden. Sana kırk gün kırk gece düğün yapıp seni alacağım, diyor.

Birinci kız geldiğinde, oğlanın kendisini çingene kızı olarak tanıdığını görüyor. Birinci kız ne yapsa oğlanı inandıramıyor.

Bir gün oğlan kasabaya eksik görmeye giderken iki kıza da ne istediklerini soruyor. Birinci kız:

— Bana bir ustura ile bir sabır taşı al. Eğer dediğimi unutur da gelirsen Allah yoluna boz duman çıkartsın, bir yeri göremeyesin, diye de beddua ediyor.

Oğlan kasabada eksik görüp geri gelirken kızın dediklerini unuttuğu için yoluna pus çöküyor göz gözü görmez oluyor. Geri kasabaya dönüyor, ustura ve sabır taşı satanlara soruyor. Kadın bir satıcı:

— Bunu isteyene dikkat et, başından büyük bir şey geçmeyen bunu istemez, diyor.

Oğlan taşı ve usturayı alıp birinci kıza götürüyor. Kız taşı alıp karşısına koyuyor ve başından geçenleri taşa anlatıyor. Kız anlattıkça sabur taşı şişiyor. Kız taşa:

— Sen benim yerimde olsan ne yapardın deyip usturayı boğazına çalacakken sabır taşı çatlayıp parçalanıyor. O zaman delikanlı:

— Ben ettim, sen etme, bu kız beni kandırdı, diyor. Çingene kızını da kovup evleniyorlar. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.
Padişahın Oğlu ile Peri Kızı
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Vakti zamanında tezgâhta kilim dokuyup satan bir kadın varmış. Çocuğu olmayan bu kadın, bir gün yalancı bir bebek yapmış. Onu iyice süslemiş.

Bu kadının evinin önünde de bir çeşme varmış. Padişahın oğlu da her gün bu çeşmeye atını sulamaya getirirmiş. Kadın yalancı bebeği:

— Aman benim kızım kilim dokur, aman benim kızım şöyle yapar, aman benim kızım böyle yapar, diye severmiş. Padişahın oğlu da bu methiyelerden etkilenerek yalandan kıza sevdalanır. Annesinden bu kıza dünür gitmelerini ister. Annesi:

— Oğlum o kadının kızı yok, dese de oğlan:

— Var, deyip illa gitmelerini ister. Sonunda çaresiz, kadına dünür gidiyorlar. Kadın:

— İyi has geldiniz ama kızı size gösteremem. Düğün için şunu alacaksınız, bunu alacaksınız, diyor ve dünürleri geri gönderiyor.

Dünürcüler her şeyi hazırlıyorlar, ediyorlar kızı götürmeye geliyorlar. Kadın tahtırevana yalandan kızı bindiriyor.

Bu arada bir peri oğlu varmış ve bu oğlanın çenesinin altında bir çıban varmış. Dünyayı dolaşıyor ama derdine çare bulamıyor. Kadının yaptığı sahtekârlığı görünce peri oğlu gülüyor, gülünce çıbanı deşilip kaybolup gidiyor.

Peri oğlunun da bir bacısı varmış ki doğan aya, ya sen doğ ya ben doğayım, dermiş. O kadar güzelmiş. Peri oğlu, bacısına:

— Bacım, ben dünyayı dolaştım derdime bir çare bulamadım. Allah bana bu şifayı verdi. Biz de onları utandırmayalım, diyor. Yalandan kız yerine kendi bacısını bindiriyor. Ama peri oğlu, bacısına:

— Padişahın oğlu “gardaşının başı için” demedikçe onunla konuşma, diyor.

Kız her şeyi yapıyor ediyor ama oğlanla hiç konuşmuyor. Padişahın oğlu kızın üstüne kuma bile getiriyor ama kız gene de konuşmuyor. Padişahın oğlu bir gün gidiyor bir âlime danışıyor. Durumu anlatıyor. Âlim de oğlana:

— O zaman oğul! Sen de şu kadar yemek yap, şu kadar misafir çağıracağım, de dolaba saklan bakalım sen gidince konuşuyor mu, diyor.

Peri kızı ya hani ocağın başına oturuyor, neye gel dese o geliyormuş ayağına. Peri kızı nane kabağına:

— Gel, nane kabağı, diyor. Eğilip içindekini döküyor. Peri kızı, nane kabağına:

— Şöyle bir şamar vurayım mı diyor. Nane kabağı:

— Hanım “gardaşının başı için vurma” deyince. Peri kızı:

— Yazıklar olsun, padişahın oğlu ki şu nene kabağı kadar olamadın, diyor. O anda padişahın oğlu dolaptan çıkıyor.

— Hanım, “gardaşının başı için konuş” diyor. Peri kızı da konuşuyor. Onlar ermiş muradına biz çıkalım tahtına.
Padişah ile Köylü
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Çok eski zamanlarda bir ülkenin padişahı avı çok severmiş. Yine bir gün veziriyle beraber ava çıkmış. Av sırasında padişah yorulmuş, bir ağaç kenarına oturmuş veziriyle birlikte.

Ağaca bakmış armut ağacı. Vezirine ağaçtan bir tane armut koparmasını istemiş. Padişah armudu çok beğenmiş ve afiyetle yemiş. O sırada bahçenin sahibi gelmiş. Padişah sormuş:

— Neden bu armut az tutmuş diye?

Bahçe sahibi de bir sene az, bir sene çok tuttuğunu söylemiş. Bu sırada bahçe sahibi karşısında padişahın olduğunu bilmiyormuş. Padişah:

— Eğer seneye tutarsa bana bir heybe* getirir misin, demiş. Bahçe sahibi:

— Elbette, fakat sizi nerede bulacağım, diye sormuş.

— Şehre geldiğinde Mahmut dersen beni herkes sana gösterir, demiş padişah.

Günler geçmiş, aylar geçmiş ve tam bir yıl olmuş. Tabi bu durumu bahçe sahibi eşine anlatmış. Zaman geçmiş, armut ağacı iyi tutmuş. Adamın hanımı demiş ki:

— Hani geçen sene bir adam armut istedi diyordun bey, armudumuz çok bir heybe alsan, demiş. Adam da olur demiş. Bir heybe armut toplayarak şehrin yolunu tutmuş ve şehre varmış. adm. Oradaki insanlara Mahmut adlı birini aradığını söylemiş.

— Şu karşıda oturuyor, demişler.

Orası da padişahın sarayı imiş. Adamın geldiği sırada saray cezaevindeki insanlar havalandırmaya çıkarılmış. Tam o sırada adam oraya gelerek mahkumlardan birine Mahmut adlı birini aradığını söylerken kendisini de cezaevine atmışlar. Adam ne kadar söylese de bir türlü anlatamamış derdini.

Yine bir gün mahkumlar havalandırmaya çıkarılmış. Padişah da mahkumları izlerken bu bahçe sahibini tanımış. Elçilerine:

— Şu adamı bana getirin, demiş. Getirmişler. Padişah sormuş suçun ne diye? Adam da başına gelenleri anlatmış:

— Size armut getirirken beni buraya attılar, demiş. Padişah vicdan azabı çekmiş. Haznedarına:

— Bu adamı hazineye götürün, ne isterse verin, demiş. Adamı hazineye götürerek:

— Ne istiyorsun, demişler. Adam bir tane ip, bir tane balta ve bir tane Kur’an-ı Kerim istemiş. Haznedar şaşırmış:

— Burada bu kadar altın var, bu talih kuşu bin kişiden birine düşer, neden hiç altın almıyorsun, diye sormuş. Adam bana bunlar lazım demiş ve padişahın huzuruna gelmişler. Padişah sormuş:

— Neden altın almadın bakalım, demiş. Padişah adamın elindekileri görünce şaşırmış. O kadar altın içinden bunları neden aldığını sormuş padişah, adama. Adam cevap vermiş:

— Bu iple, bana armudu satmayı aklıma düşüren avradımı bağlayacağım. Bu balta ile armudu keseceğim. Sapı ile de kadını döveceğim. Bu Kur’an’ın üstüne yemin edeceğim, Mahmut diye bir ismi ağzıma almayacağıma dair, demiş.

Adam, çekip gitmiş köyüne…

*heybe: At, eşek vb. binek hayvanlarının eyeri üzerine geçirilen veya omuzda taşınan, içine öteberi koymaya yarayan, kilim veya halıdan yapılmış iki gözlü torba:
Deli Pala
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, köyün birinde tembel bir genç yaşarmış. O kadar tembel ki yemek yapmaya erinir, miskin miskin yatarmış.

Yine böyle yatarken aç olduğu aklına gelmiş, uyuyamamış. Kalkıp kendine yemek yapmış, yemeği yiyince sofrayı kaldırmadan yine yatmış.

Uyurken birden uyanmış. Bir de ne görsün sofranın etrafını bir yığın sinek ve fare almış. Bunlar yemek kabına üşüşmüşler. Miskin genç hemen oradan bir sopayı tabağa doğru fırlatmış. Bir de ne görsün kırk sinek, bir de fare ölmüş.

Buna şaşıran genç, hemen bir demirciye gider, kendisine bir kılıç yaptırır, üzerine “kırk uçanla bir kaçanı vuran Deli Pala” yazdırır ve artık miskin miskin yatmaktan vazgeçer.

Başka bir memlekete doğru yol alır. Az gider uz gider. Dere tepe düz gider, yorgunluktan bir evin eşiğinde yatar. Bu evde güzel bir kız varmış, bir de bunun yedi kardeşi. Bunlar bu sırada avdalarmış. Eve döndüklerinde kapının önünde Deli Pala’yı yatarken bulurlar. Bunu öldürmek isterler, fakat kırk uçanla bir kaçanı vuran Deli Pala yazısını görünce vazgeçerler.

Bunu usluca başlarından atmanın yollarını ararlar. Bunu köylerine bela olan iki devle savaşmaya götürürler. Deli Pala bunları birbirine düşürür. Devler birbirini öldürür.

Bunun üzerine Deli Pala’yı köyde hiçbir koyun bırakmayan canavarla savaşmaya götürürler. Deli Pala ağaca çıkar, canavar gelince korkudan onun üzerine düşer.

Köylüler canavar üzerinde Deli Pala’yı görünce canavarı öldürürler. Deli Pala'ya "ne yapacaktınız", diye sorarlar? O da canavarı canlı yakalayacaktım, der.

Bunun üzerine Deli Pala’yı başlarından atamayacaklarını anlayan kardeşler kendi aralarında bir plan kurarlar. Planları şudur: Gece Deli Pala’yı damda yatıracaklardır. Deli Pala uyurken üzerine kaynar su döküp öldüreceklermiş. Kendi aralarında konuşurlarken Deli Pala gizlice bunları duyar.

Gidip bir yerden ağaç kavuğu bulur. Gece bunu yatağına yerleştirir. Gece olmuş kardeşler suyu hazırlamış, götürüp dökeceklermiş.

Deli Pala yataktan çıkar ve ağaç kavuğunu yerleştirir. Kardeşler suyu dökerler, sabah olur, kardeşler Deli Pala’yı karşılarında görünce şaşırırlar, durumu bozuntuya vermemek için ona geceyi nasıl geçirdiğini sorarlar. O da biraz sıcak olduğunu terlediğini, söyler.

Bunun üzerine şaşırırlar ve kardeşlerini Deli Pala’ya vererek onu başından savarlar.
Ne İdim Ne Oldum Ne Olacağım
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, şehrin birinde ünü ve adaleti her tarafa yayılmış bir padişah varmış. Padişahın da güzelliği dillere destan bir kızı varmış.

Padişah kızının saraydan dışarı çıkmasına izin vermezmiş. Bir gün çok sıkılan padişahın kızı babasından izin almayı başarmış. Padişah, vezirine:

— Benim çok işim var, kızım sana emanet, sen gezdirip akşam olmadan getir, demiş.

Vezir ve kız saraydan çıkmış, ormana doğru ilerlemişler. Vezir çok kötü niyetli birisiymiş. Aklı padişahın kızı ile evlenip zengin olmaktaymış. Ormanda padişahın kızını kendi ile evlenmeye zorlamış, padişahın kızı evlenmeyi kabul etmeyince çok sinirlenmiş. Padişahın kızı, vezirden kendini zor kurtarmış. Vezir, saraya döndüğünde padişaha:

— Kızınızın niyeti dışarıda gezmek değil; sevdiğiyle kaçmakmış, demiş. Padişaha yalan söylemiş.

Padişahın kızı ise ormanda koşarken bir çobana rastlamış. Çoban çok iyi niyetli biriymiş. Onu evine götürmüş, karnını doyurmuş, onunla çok iyi ilgilenmiş. Sabah olduğunda ise çoban, kıza:

— Şimdi nereye gideceksin, diye sormuş. Kız:

— Ben sahipsiz biriyim, kabul edersen seninle evleneyim, sana da yoldaş olurum, demiş.

Çoban duyduklarına çok sevinmiş. Kısa zamanda evlenmişler, üç erkek çocukları olmuş. Anneleri büyük oğlunun adını Ne İdim, ortancanınkini Ne Oldum, küçüğünkini Ne Olacağım koymuş.

Çoban, eşinin neden bu isimleri çocuklarına verdiğine bir anlam verememiş. Aradan uzun seneler geçmiş. Padişah ve veziri halkın durumunu öğrenmek için ev gezilerine çıkmış. Yolda çobana rastlamış, tanışmışlar ama çoban padişahın, sultanın ne demek olduğunu bilmiyormuş. Padişaha:

— Sultan dayı, siz Tanrı misafirisiniz, yemek yedirmeden sizi bırakmam, diyerek ısrar etmiş ve eve götürmüş onları.

Padişah eve geldiğinde kızını tanıyamamış. Çobanın eşi güzel bir sofra hazırlamış. Çoban, sofra hazır olunca sırasıyla çocuklarını, Ne İdim, Ne Oldum, Ne Olacağım diyerek çağırmış. Padişah bu isimleri duyunca çobana:

— Bu isimleri neden çocuklarınıza verdiniz, diye sormuş. Çoban:

— Eşim bu isimleri verdi çocuklara, ben de hiç merak edip sormadım, eşim neden bu isimleri verdi, kendine sorun, demiş.

Padişah çobanın karısına, neden bu isimleri çocuklarına verdiğini sormuş. Çobanın karısı:

— Eğer odadan eşimle vezir çıkarsa söylerim, demiş. Çoban, vezir odadan çıkmış, kız da başından geçenleri bir bir padişaha anlatmış:

— Geçmişte “ne idim”, şimdi “ne oldum”, sonra “ne olacağım” bunun için bu isimleri çocuklarıma verdim, demiş.

Padişah olanlara bir yandan üzülmüş, bir yandan da sevinmiş. Üç akıllı torunu, bir de çok iyi niyetli, temiz huylu damadı olmuş. Padişah dışarıdan çobanla veziri çağırmış, çobanın sopasını vezirine vererek onu huzurundan kovmuş. Çobanı baş veziri yapmış.

Hepsi beraber saraya dönmüş mutlu ve huzurlu yaşamışlar.
Çaresiz Hoca
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

 Köyün birinde yalancı, yalancı olduğu kadar da fakir bir hoca yaşarmış. Hocanın bir tane ineği varmış. Hoca karısı ile yaşarmış. Karısı ile kışı nasıl geçireceklerini düşünmüşler.

Hocanın aklına bir fikir gelmiş. Köylülerin hepsi onu evine davet etsin diye biricik ineğini kesip, bütün köy halkını eve davet etmiş. Köylü yemiş, içmiş, evine gitmiş.

Kış gelince hoca ve karısı çeşmenin başında durup köylülerin kendilerini eve davet etmesini beklemişler. Köylüler gelip geçiyormuş ama hocayı davet eden çıkmamış.

Çaresiz kalan hoca ineğinin derisini alıp şehre satmaya gitmiş. Şehirde karanlık olunca, bir kapıyı çalmış. Kapıyı açan kadına:

— Kızım zor durumdayım. Bugün beni misafir eder misin?

Kadın hocayı eve almış. Yemek yedirip hocanın karnını doyurmuş. Hoca tam yemeğini yerken kapı çalmış. Eşinin geldiğini anlayan kadın, korkusundan hocayı odunluğa saklamış. Kadının kocası hiçbir şey anlamadan yemeğini yemiş ve yatmış. Gece hoca “derici derici” diye bağırmaya başlamış. Sesi duyan kadın:

— Hoca ne olur bağırma. Deriyi bana sat. Kaç lira dersen veririm yeter ki sus.

Hoca kadının bütün parasını alıp oradan ayrılmış. Şehirden elbiseler, yiyecekler alarak köye dönmüş. Bunu gören köylü hocaya bu paranın nereden geldiğini sormuşlar.

Hoca da ineğin derisinin şehirde çok para ettiğini söyleyerek köy halkını kandırmış. Hocaya inanan köylü evlerindeki bütün inekleri kesip derisini satmak için şehrin yolunu tutmuşlar. Tabi köy halkı parasını hocaya kaptıran kadının yollara bekçi koyduğunu bilmiyormuş.

— Deri, derici! diye bağıran köylüleri gören bekçiler, köylüleri dövmüşler. Dayak yiyen köylüler, hocadan intikamlarını almak üzere köyün yolunu tutmuşlar.

Köye gelen zavallı çiftçiler hocayı bir çuvala koyup ağaca bağlamışlar. Daha sonra köy halkı hocayı dövmek için sopa aramaya koyulmuş. Hoca:

— Almam, almam! Diye bağırırken oradan gecen bir çoban:

— Hayrola, neyi almazsın? diye sormuş. Hoca:

— Padişahın kızını veriyorlar, ben de almam diyorum, demiş. Bunu duyan çoban, hocayı çuvaldan çıkararak, onun yerine geçmiş. Çoban:

— Alırım, alırım, diye bağırıyormuş. Köy halkı hocayı iyice dövüp, köprüden aşağı atmışlar. O arada yalancı hoca sürüyü alıp kaçmış. Akşam köy halkı hocayı sürüyle görünce çok şaşırmış:

— Hoca bu sürüyü nereden aldın, diye sormuşlar. Hoca:

— Beni attığınız sudan çıkardım. Daha derine atsaydınız daha çok koyun çıkaracaktım, demiş.

Bunu duyan köylü hocayla beraber, köprüye gitmiş. Köylüye yer gösteren hoca “şuradan atlayın bura daha derin” diye yol göstermiş.

Su yutmaya başlayan köy halkı “gılk gılk” diye sesler çıkarıyormuş. Sesleri duyan hoca “kırk yetmez, elli çıkarın” diye bağırıp kahkaha atmış. Su köylüleri sürükleyip uzaklara götürmüş.

Hocayı aldatmanın sonra da onun yalanlarına inanmanın bedelini varlıklarıyla ödeyen köy halkının bütün varlığı yalancı hocaya kalmış.
Tilki ile Aslan
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, cinler cirit oynarken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bu tekerleme de böyle devam ederken çok uzun zaman önce ormanın birinde bir tilki yaşarmış.

Bu tilki bir gün çok aç kalmış. Neredeyse açlıktan ölüyormuş. Gezerken, tilki ormanlar padişahı aslanı görmüş. Aslan:

— Hayırdır tilki, bu ne hal, demiş. Tilki de çok acıktığını anlatmış. Aslan da:

— Gel sana av bulalım, demiş. Aslanla tilki yola düşmüş. Av ararken bir başı boş bir at sürüsü görmüşler. Aslan:

— Tilki kardeş dur sen şurada, beni izle, demiş. Tilki onaylamış. Aslan at sürüsünün çevresinde hızlıca bir dolaşmış. Geri gelmiş. Aslan:

— Tüylerim diken diken oldu mu, demiş. Tilki:

— Evet oldu, demiş. Aslan at sürüsünün etrafında şimşek gibi bir kez daha dolanıp gelmiş.

— Peki gözlerim kıpkırmızı oldu mu, demiş. Tilki de:

— Evet, demiş. Aslan şimşek gibi fırlamış, atların arasında otlayan bır atı bir koşuda yakalamış. Tilki ile aslan bu atı yiyip karınlarını doyurmuşlar. Aslan vedalaşıp gitmiş.

Sonra tilki bir gün gezerken bir çakal görmüş. Çakal çok açıkmış. Tilki, çakala:

— Gel benimle, senin karnını doyurayım, demiş. Çakal tilki ile yola düşmüş. Tilki, bir başıboş bir at sürüsü görmüş. Çakala:

— İyi izle, demiş. Tilki ayaklarını yere sürtmüş, sonra at sürüsünün çevresinde bir dolaşıp gelmiş. Tilki, çakala:

— Tüylerim diken diken oldu mu, demiş. Çakal:

— Yok olmadı, demiş. Tilki:

— Lan oldu desene, demiş. Çakal da:

— Olmadı ama hadi oldu diyelim, demiş. Tilki bu defa atların çevresinde bir kez daha hızlıca dolaşıp gelmiş. Çakala:

— Gözlerim kıpkırmızı oldu mu, demiş. Çakal yine olumsuz cevap vermiş. Tilki yine uyarmış.

Sonra tilki koşmuş at sürüsüne doğru, aslan gibi bir at yakalayacakmış. At bakmış ki bir tilki geliyor. Tilkiye bir çifte atmış, tilkiyi iki beş öteye attırmış. Bunun üzerine çakal, tilkinin yanına gelip:

— Haa tilki kardeş, şimdi tüylerin diken diken oldu, gözlerin de kıpkırmızı oldu, demiş. Şimdi oldu işte, demiş. Masal da burada bitmiş.