[Dünya Güzeli ile Bey Oğlu]
(İç Anadolu Bölgesi, Konya)

[DÜNYA GÜZELİ İLE BEY OĞLU]

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, birbirinden güzel üç kız varmış. Kışın yakmak için ormana odun kesmeye gitmişler. Odun toplamak için ayrılmışlar ormanda. İçlerinden en güzelini ormanda unutmuşlar. Kız da dünya güzeliymiş.

Kız ormanda yolunu bulabilmek için bir o tarafa bir bu tarafa bakmış. Ama ağaçlardan hiçbir şey görünmüyormuş. Az gitmiş, uz gitmiş, bir pınar başına varmış, orada bir de kavak varmış. Kavağın başına gelerek, kavağa:

— Kavağım eğil, kavağım eğil, ben çıkayım da sen doğrul, demiş dünya güzeli.

Kavağın tepesine çıkmış, bakmış. Bir delikanlı oğlan varmış avlanan. Oğlan kavağın tepesindeki kızı görmüş, âşık olmuş kıza. Kızı kavaktan indirmiş bey oğlu.

— Ben seni Allah’ın emriyle alacağım, demiş kıza. Kız anlatmış başına gelenleri. Oğlan bunları dinledikten sonra kızı getirmiş pınarın başına koymuş. Kıza:

— Ben bir avlanıp geleyim, sen burada dur, sonra gideriz, demiş. Kız:

— Eğil kavağım eğil, ben çıkayım da sen doğrul, diyerek tekrar kavağın tepesine çıkmış:

— Yarın öğlen seni burada beklerim, diyerek bey oğlunu göndermiş, dünya güzeli.

Abdallar da otururmuş pınar başına yakın bir yerde. Oğlanın avlanmaya gittiğinin ertesi günü bir Abdal kızı pınar başına gelmiş. Su alırken bir ışık vururmuş suya. İçine eğilir bakar, bir şey yok. Etrafa bakar, bir şey yok. En sonunda doğrulmuş havaya bakmış. Kavağın tepesinde bir dünya güzeli var. Abdal kızı yansımanın güzelliğini kendi güzelliği zannederek:

— Bu güzellik böyle bende var da ben burada ne diye hizmetçilik yaparım, diye su kovalarını çarpmış yere kırmış. O kırdıkça kovaları, yukarıdaki kavaktan seslenmiş:

— O güzellik sende değil, bende. Kırma kovalarını, yazık etme, demiş. Abdal kızı da kavağın sırrını biliyormuş. O da eğil kavağım eğil, ben çıkayım da sen doğrul, demiş kavağa. Kavak eğilmiş, çıkmış Abdal kızı kavağa:

— Dünya güzeli laf arasında nişanlım gelecek, falan yerde kalmıştım, işte şu vakit gelecek, demiş.

Abdal kızı bunu öğrenince kızın kafasını kesmiş. Dünya güzelinin kafası kuş olmuş, uçmuş. Abdal kızı dünya güzelinin yerine geçmiş, oturmuş. Oğlan gelmiş:

— Eğil kavağım eğil, demiş. Kavak eğilmiş, kız inmiş. Oğlan:

— Sana ne oldu böyle, demiş. Abdal kızı:

— Yazın sıcağında beni koydun gittin, karardım, kül oldum sıcaktan. Yandım, kavruldum, bu hâle geldim, demiş bey oğluna.

Dünya güzeli uçup gitmemiş. Akmış. Aktığı yerde başından bir gül, gövdesinden de bir kavak bitmiş. Abdal kızı Allah’ın emriyle evlenmiş, iki çocuğu olmuş ikiz. Abdal kızı kocasına:

— Hadi beşiklik kes gel, demiş.

Oğlan o pınara, kızın başının gül, gövdesinin de kavak olduğu yere gitmiş. Oradaki kavağı kestirmiş. Getirmiş, ondan bir beşik oydurmuş, oradan bulduğu gülü de getirmiş, beşiğin başına takmış.

Oğlan beşiği eve getirmiş. Abdal kızı bilmiş, gülü saklamış. Dünya güzelinin ebesi varmış, anası yokmuş da. Ebe, o gülü Abdal kızından almış, nasıl kandırmışsa. Artık ebesinin evinde dururken Allah tarafından o dünya güzeli eski hâline dönermiş orada. Ebesi de anlayamazmış eski hâline döndüğünü. Dünya güzeli kapının ardına sinermiş. Gelir yemeği pişirirmiş, evi siler süpürürmüş. Evinin içi nur gibi kalır, yemeği pişermiş ebenin, buna bir anlam veremezmiş.

Beyoğlu da bu sırada verem olmuş, Abdal kızının zulmünden. Bir kuş, ebeye:

— Bir bey oğlu, Abdal kızını aldı. 

— Bir bey oğlu Abdal kızını aldı, dermiş.

Kızın kafasıymış artık, o gülden kuşa dönen. Ebe:

— Bu kuştan kurtulmak için ne yapayım, nereye gideyim, diye düşünürmüş. Bir hocaya varmış, danışmış. Hoca:

— Kimseye deme, demiş.

Bir gün öyle, iki gün öyle derken bir bakmış. Torunu karşısına çıkıvermiş:

— Vay kızım, demiş, sen neredeydin bu zamana kadar böyle?

Dünya güzeli anlatır başına gelenleri artık, ebesine. İşte böyle böyle der, Abdal kızı benim başımı kesti, der. Başımda gül bitti, o kuş oldu, uçtu gitti, der.

Ebe oradan gider, bir müjde verir bey oğluna. Abdal kızının ne olduğunu anlayan bey oğlu gider, kör atın kuyruğuna çocuklarını, Abdal kızını çakıverir. Dünya güzeline kırk gün kırk gece düğün eder bey oğlu. Bu masal da burada biter.