Eskici Arap ile Padişahın Kızı
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellal iken, eşek berber iken, bit süvari iken, pire pehlivan iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir padişah varmış. Bu padişahın yaşadığı yerde bir de zenci bir eskici varmış. Ona Eskici Arap derlermiş. Eski ayakkabı falan tamir eder, onunla geçinirmiş.

Bir gün, padişah deniz kenarına geziye gidince iki kişinin kâğıt yazıp denize attıklarını gözmüş. Yanlarına giden padişah:

—  Bunu ne yapıyorsunuz, demiş. Adamlar:

—  İşte, falanın oğlunu falanın kızına yazıyoruz, demişler. Padişah:

—  Benim kızımı kime yazdınız, demiş. Adamlar:

—  Senin kızı da Eskici Arap’a yazdık, şu ilerde oturuyor, demişler. Padişah sinirlenmiş:

—  Siz onu yazsanız da ben onu bozarım, demiş. Adamlar:

—  Biz yazdık, sen de boz, demişler. Saraya dönünce Padişah eskiciyi huzuruna çağırtmış.

—  Şu elimde gördüğün şişeyi alacaksın. Kaf Dağı’na gidip oradan can suyu doldurup getireceksin, diyor. Eskici:

— Ben nereden bulayım şimdi o dağı? Eğer getiremezsem de padişah beni asar, diye geçiriyor içinden. Çaresiz görevi kabul ediyor. Aslında padişah eskiciyi oraya ölüme gönderiyor.

  Eskici umutsuzca yola çıkıyor, bir süre gidiyor. Şehrin dışına çıktıktan sona bakıyor ki bir atlı gelmekte. Bu atlı durup:

—  Atla, atın arkasına, Gözünü yum, ata bin, diyor.

Eskici gözünü kapatıyor; atına biniyor. Bir de omzuna heybe alıyor, eski zaman heybelerinden; alıyor, yola çıkıyorlar. O can suyu dedikleri yerde, o can suyu çeşmesinin başında adamı indiriyor. İndirdikten sonra diyor ki:

— Can suyu burada. Şişeyi doldur, bir de yıkan. Buradaki taşlardan heybene doldur. Hazır olunca ben yine gelir, seni alırım, diyor.

Zenci söylenilenleri yapıyor. Suyu doldururken o yıkanmayı unutuyor. Su böyle şişeden taşınca ellerine dökülüyor, zencinin elleri beyazlaşıyor.

— Eyvah! Adam bana yıkan, demişti. Orda bir yıkanıyor adam, zenciliği siliniyor. Tekrar şişeyi de dolduruyor, önüne alınca o atlı geliyor:

— Bin atıma, diyor. Biniyor. Padişahın sarayına yaklaşınca oraya gelince, adama:

— Bu taşları ağır sarraflara bozdur, ucuz bozdurma, diyor ve attan indiriyor.

— Tamam, diyor. Adam, zenciyi bırakıp gidiyor. Bu geliyor, o taşlardan küçük bir tanesini sarrafa götürüyor. Sarraf diyor ki:

—  Bizim buna gücümüz yetmez.

— Yarına kadar bir ekmek parası ve o zaman, diyor. Neyse bu küçük taşı bozduruyor adam. Bu taşın parası ille padişahın sarayının karşısına bir saray yaptırıyor, ama ondan daha gösterişli.

Şimdi bu bir taş da padişaha hediye gönderiyor. Gönderince, vezirlerini çağırıyor padişah, diyor ki:

—  Acaba bu taşı ne yapmamız lazım. Biz bunun karşılığına ne verelim, Bu karşıdaki adam böyle böyle yapmış. Onun can suyunu almak için gönderdiği Eskici Arap olduğunu bilmiyor tabii. O zaman vezirler diyor ki:

—  Padişahım, o adam bekar, kızını ver.

— Tamam, gelsin haber verin.

Arap geliyor. Artık zenci değil tabii. Kırk gün kırk gece davul zurna çalınıyor.  Düğün yapıyorlar. Evleniyor, bir çocuğu oluyor. Çocuğu olunca padişahın bir zaman önce istediği can suyunu yanına da alıyor, padişahın kızını da alıyor, padişahın evine padişahı ziyarete gidiyor.

   Oraya varıp da can suyu şişesini padişahın önüne koyunca, padişah:

—  Eyvah! Yazıya boz olmazmış, diyor.

Onlar yemiş, içmiş, muradına geçmiş, darısı size.