Dev
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

Varmış yokmuş, bir padişah varmış. Onun da üç tane oğlu varmış. Bir de bir bahçesi varmış. O bahçede bir elma varmış. O elma her sene üç tane tutar, üçü de yaşamazmış. Ne olduğunu bilemiyormuş padişah. Sonra padişah demiş ki:

— Hele gidin bahçeyi bekleyin, bakın bu elmalar ne oluyor?

Büyük oğlu gidip tüfeğini almış, elmanın altına oturmuş. Dev gelmiş, o elmanın tekini alıp gitmiş. Gelmiş eve babasına demiş ki:

— Sabahtan kalktım, elmanın teki yok.

— Oğlum, kimin koparttığını görmedin mi?

O da demiş ki:

— Gece yarısına kadar bekledim, görmedim.

Ortanca oğluna demiş ki:

— Sen git bekle.

O da tüfeğini alıp gitmiş beklemeye. Beklerken düşmüş, yatmış. Dev gelmiş, elmanın tekini de almış gitmiş. Bir de uyanmış ki elma dalda yok. Kimin götürdüğünü bilmemiş. Koşmuş eve gelmiş oğlu. Babası sormuş ki:

— Ne yaptın oğlum?

— Elmanın tekini de götürmüşler, hiç haberim olmamış. Uykudan sıçradım ki elma yok.

Küçük oğlu da demiş ki:

— Bunların elinden iş gelmez. Dur ki ben gideyim, bu elmanı bekleyeyim. Bakalım bu elmayı kim götürüyor.

Oğlan kalkmış, silahını almış gitmiş. Gitmiş elmanın dibine yatmış. Yattıktan sonra uykusu gelmiş, parmağını kesmiş, tuz serpmiş ki uykusu gelmesin. Orada o parmağının acısıyla oturup beklemiş. Bakmış ki dev gelmiş, o elmaya çıkmış, o elmayı kopartmış. Koparttıktan sonra almış gitmiş.

Oğlan da arkası sıra gitmiş. Bakmış görmüş ki bir kuyunun içine girmiş. Oğlan geri dönmüş gelmiş. Gelmiş kardeşlerine haber etmiş. Sonra babasına söylemiş.

— Gidin o devin kellesini getirin!

Bu çocuklar, üç kardeşler gitmişler. Gitmişler küçük kardeşe bir ip bağlamışlar, onu kuyuya sallamışlar. Salladıktan sonra o çocuk kuyunun içini bir memleket olarak görmüş. O burada bir kapıyı açıp içeri girmiş. Bu devin eviymiş ora. Gidip bakmış ki üç bacı oturuyor. Onlar demişler ki:

— İnsanoğlu, buraya niye geldiniz? Burası yedi baş devin evidir.

Oğlan da demiş ki:

— O dev nerede? Ben o dev için geldim.

— Dev filan yerde uykuya yatmıştır.

Hemen oğlan kılıcını almış, o deve bir tane vurmuş. O dev demiş ki:

— Bir tane daha vur insanoğlu.

Oğlan da demiş ki:

— Anamdan bir kere doğmuşum.

Devi orada öldürmüş. O iki bacıları kuyudan dışarı vermiş. Kalmış küçük bacısı. Oğlan demiş ki:

— Gel seni dışarıya çıkartayım.

Kız da demiş ki:

— Sen çık. Ben sonra çıkarım. Sonra senin kardeşlerin ipi keser, kuyuya atar.

Sonra oğlan kızı dışarıya çıkarmış. Kalmış oğlan içeride. Kardeşler oğlanı yarı yere kadar çekmiş, sonra ipi kırmışlar. Oğlan olduğu gibi yere düşmüş, dört beş adım içeriye gitmiş, kocakarının evine gitmiş. O kocakarı da demiş ki:

— Oğlum sen in misin cin misin?

Oğlan da:

— Ben adamım.

Oğlan susamış, su istemiş. Kocakarı da demiş ki:

— Oğlum bizim burada su yok.

Oğlan da demiş ki:

— Ana, ne susuz memleket bu.

Kocakarı da:

— Oğlum burada bir dev var pınarın içinde, günde bir adam yemezse bize su vermez. Bugün padişahın kızının sırasıdır. Gidecekler, verecekler ki su versin.

Oğlan gitmiş, kılıcını alıp bir çınar ağacının dibinde yatmış. Orada Zümrüdüanka kuşunun cücüklerini* yılan yiyormuş. Hemen oğlan yukarıdan sıçramış, kalkmış o yılanı bütün doğramış.

Bir de o Zümrüdüanka gelmiş ki cücükler çığrışıyor. Hemen oğlan o çınar altının dibinde yatmış. İstiyormuş ki o Zümrüdüanka kuşu o oğlanı yesin. Hemen cücükler çığrışmış ki:

— Yeme! O bizim canımızı kurtardı.

Oğlan düşüp yatmış kuş, kanatlarını onun üstüne germiş ki gölge olsun. Oğlan yatmakta olsun, bir de bakmış ki bir ağlamak, bir kıyamet sesi geliyor. Hemen oğlan uykudan kalkmış. Bir bakmış ki bir kız gidiyor. Oğlan sormuş kıza:

— Derdin ne?

O da demiş ki:

— Beni deve vereler ki dev yesin, bizim ahaliye su versinler.

Neyse, oğlan o kızın arkası sıra gitmiş. Dev başını uzatmış, hemen oğlan devin başına bir kılıç vurmuş. Devi orada öldürmüş. Kız da hemen elini kana batırmış, oğlanın arkasına vurmuş. Sonra bütün millete su dağılmış. Kız da doğrudan doğruya gitmiş babasının evine.

— Kızım niye koydun geldin? Yoksa kaçtın mı?

— Baba, bir oğlan devi vurdu, ben de kurtuldum.

— Yalan söyleme, demiş.

Padişah tellal çağırttırmış “Bütün ahali gelsin, kapının önünden geçsin.” diye. Kızına sormuş ki:

— Bu ahalinin hangisidir seni kurtaran?

Kız da demiş:

— Bunların hiçbiri kurtarmadı.

Orada tellala sormuş ki:

— Hiç daha bir yerde adam kalmadı mı?

O da demiş ki:

— Bir kocakarının evinde bir garip adam var.

Padişah demiş ki:

— Git onu al.

Gitmiş getirmiş o adamı.

— Kızım bu mudur seni kurtaran?

— Evet, beni kurtaran budur, demiş kızı.

— Öyleyse oğlum kızımı sana vereyim.

Oğlan da dönmüş, ona demiş ki:

— Yok padişahım. Benim istediğim murat odur ki dünya yüzüne çıkayım.

— Ne istiyorsun oğlum?

— Kırk tuluk et istiyorum.

Oğlana vermiş kırk tuluk eti. Sonra oğlan gelmiş kuşun yanına. Kuş demiş ki:

— İste muradını oğlum.

Oğlan da dönmüş demiş ki:

— Dünya yüzüne çıkmak muradım.

Kuş demiş ki:

— Git, kırk tuluk da şarap bul.

Gitmiş oğlan padişahın yanına, demiş:

— Padişahım, kırk tuluk şarap ver.

Padişah kırk tuluk şarap vermiş, kırk tuluk da et vermiş, onları almış gitmiş kuşun yanına. Kuş demiş:

— Bin sırtıma. “Gaa!” dedikçe et vereceksin. “Guu!” dedikçe şarap vereceksin.

Bindirmiş oğlanı sırtına. Oğlana demiş:

— Gözünü yum, aç. Bak gör dünya ne kadar görünüyor.

Oğlan da demiş ki:

— Bir yıldız gibi görünüyor.

Oğlan kuşa “Gaa!” dedikçe et vermiş, “Guu!” dedikçe de şarap vermiş. Oğlana demiş ki:

— Yum gözlerini.

Oğlan yummuş gözünü.

— Aç, demiş gözünü.

Oğlan açmış gözünü ki dünya yüzündeymiş. Oğlanı indirmiş yere. Oğlana demiş:

— Hele git bakalım.

Oğlan topallamaya başlamış; oğlan kendi etini kuşun ağzına kesmiş vermiş. Kuş da anlamış ki insan etidir. Oğlana bir daha söylemiş:

— Git bakalım.

Oğlan topallamış. Dilinin altından çıkartmış, oğlanın ayağına yapıştırmış. Oğlana demiş:

— Bir daha git bakalım.

Oğlan gitmiş, eti yapıştırınca iyi olmuş.

— Haydi oğlum, Allah selamet versin.

Oğlan da gitmiş evine, anasına babasına kavuşmuş; yemişler, içmişler muratlarına geçmişler.

 

 

 


* cücük: kuş yavrusu.