Oduncu Çocuk
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir köyde anayla oğul varmış. Oğlan dağdan odun keser, sonra bu kestiklerini satar, eve para getirir. Bir gün oğlan yine ormana odun kesmeye giderken, yolda birkaç çocuk görür. Bu çocuklar buldukları yılanı öldürmeye çalışıyorlarmış.

Oğlan çocuklara:

— Yılanı rahat bırakın. Eğer onu öldürmezseniz, size bir akçe veririm, der.

Çocuklar da bunu kabul ederler. Akçeyi alıp, yılanı rahat bırakırlar. Oduncu çocuk birkaç gün sonra yine oduna giderken, önüne kocaman bir yılan çıkar.  Oğlanla konuşmaya başlar:

— Sen benim yavrumu ölmekten kurtardın, dile benden ne dilersen?

— Sağlığın.

— Olsun, yine de ben sana bir mendil vereceğim. Bu mendili yere koyacaksın. Sonra "Açıl mendil açıl, türlü türlü yemekler saçıl" diyeceksin. Sonra içinde istemediğin kadar yemek bulacaksın.

Oğlan bu söylenenleri dener. Kocaman bir sofra ortaya çıkar.

Neyse oğlan mendili aldığı gibi eve gider. Eve gidince hemen annesine anlatır ve mendili yere koyup:

— Açıl mendilim açıl, türlü türlü yemekler saçıl, deyince yine türlü türlü yemeklerin olduğu sofra açılır.

Oğlanla annesi doyasıya yedikleri halde, sofrada hiç yemek eksilmez. Oğlan mendili dürüp cebine koyar.

Ertesi gün oğlan yine odun kesmeye gider. Yolda karşısına Arap bir çocuk çıkar. Bunlar arkadaş olurlar. Mendili açıp yemek yerler. Sonra Arap çocuk oğlana:

— Benim de kabağım var. İstersen senin mendille benim kabağı değişelim, der.

Oğlan da:

— Senin kabağının ne özelliği var? diye sorar.

Arap çocuk:

— Kabağı eline alacaksın, kabağı tıklatacaksın, tıklattığında içinden cin çıkacak. Sonra cin: "Emret ağası" der. İşte o zaman cinden ne dilersen dile. İster saray yaptır, ister başka memleketlerdeki padişahın kızını getirttir. Ne istersen yapar, der.

Oduncu çocuk da kabul eder ve kabakla mendili değişirler.

Oduncu çocuk, Arap çocuk uzaklaştıktan sonra kabağı bir tıklatır. Tıklatınca içinden cin çıkar ve:

— Emret ağası, der.

Oğlan da:

— Git ilerideki Arap çocuğu öldür, elindeki mendili de al gel, der.

Cin de çocuğun dediğini yapar ve çocuğu öldürüp mendili getirir. Sonra çocuk eve gelip, annesine başından geçenleri anlatır.

Aradan epey zaman geçtikten sonra oduncu çocuk:

— Anne artık ben evlenmek istiyorum. Git bana padişahın kızını iste, der.

 Annesi de:

— Oğlum biz fakiriz, padişah bize kızını vermez, der.

Oğlan yine de ısrar edince, kadın istemeye gider. Padişah da kadını kırmadan işi halletmek ister.

— En iyisi ben bunlardan yapamayacakları bir şey isteyeyim, onlar da yapamayınca kızı vermekten kurtulurum.

Padişah oduncu çocuğun annesine:

— Oğlun benim sarayımın karşısına benim sarayımın aynısından yaparsa o zaman kızımı ona veririm.

Kadın ümitsizce evine döner. Oğluna durumu anlatır. Çocuk da eline kabağı alır ve tıklatır.

Cin:

— Emret ağası, der.

Çocuk da:

— Padişahın sarayının karşısına aynısından bir saray daha yap.

Cin de bir gecede sarayı yapar. Padişah sabah uyandığında sarayı görür ve şaşırır. Bu sefer bir şart daha ortaya koyar:

— Oğlun benim sarayımdan karşıdaki saraya köprü yapsın. Bu köprünün üzerinde yetişmiş üzüm asmaları olsun.

Annesi eve geri döner ve oğluna durumu anlatır. Oğlan da tekrar kabağı eline alır, kabaktan cin çıkar:

— Emret ağası, der.

— Benim sarayımdan padişahın sarayına kadar köprü yap ve bu köprünün üzerine de yetişmiş üzüm asmaları yap.

Cin bir gecede yapar. Sabah uyandığında köprüyü gören padişah hayret içinde kalır. Böylelikle kızı oğlana vermek zorunda kalır. Kırk gün kırk gece düğün yaparlar.

Oduncu çocuk bununla da kalmayıp, devlerin padişahının kızını getirip onunla evlenir. Aradan zaman geçtikten sonra oduncu çocuğa Hindistan padişahının kızını övmüşler. Oğlan da bu kızı almak için kabağı eline alır. Cin'e:

— Bana Hindistan padişahının kızını getir, der.

Cin de kızı getirir. O zamanlarda Hindistan'ın durumu hiç iyi değilmiş. Hindistan padişahı ülkesinin durumuna mı üzülsün, kızının kaybolmasına mı? Sonunda bir ferman çıkarır:

— Kızımı bulana kızımı vereceğim.

Padişahın yemekhanesinde fakir bir oğlan varmış. Padişaha kızını bulacağına dair söz verir. Kızı bulmak için yollara düşer. Gelelim oduncu çocuğa; oduncu çocuk bir gün ava çıkar. Fakat ava çıktığında kabağı evde unutur. Fakir çocuk sora sora bunların köyünü bulur. Dilenci kılığına girerek çocuğun evine varır. Annesi de üzülüp dilenci sandığı oğlanı eve alır, yedirir, içirir. Çocuk bu arada gözleriyle evi yokluyormuş. Tam o sırada Hindistan padişahının kızını görür. Daha sonra duvarda asılı kabağı görür. Kadına bunun ne olduğunu sorar. Kadın kabağın marifetini çocuğa anlatır. Çocuk da:

— Ver bir bakayım, der.

Kadın kabağı çocuğa verir. Kabağı alır almaz tıklar, cin de:

— Emret ağası, der.

Çocuk da:

— Oduncunun sarayını yerle bir et, Hindistan padişahının kızını alıp ikimizi Hindistan'a götür. Cin de oğlanın dediğini yapar.

Fakir çocuk kızı padişaha teslim eder. Padişah da çok sevinir ve kızını ona verir. Damadını mutfakta aşçı başı yapar. Çocuk kabağın marifetini padişaha anlatmaz. Kabağı iki bacağının arasına gizler. Çocuk çalışmakla meşgul iken, biz gelelim oduncu çocuğa.

Oduncu çocuk, avdan döndüğünde bir de ne görsün, sarayı yerle bir olmuş. Etrafta kimse kalmamış. Uzaktan sadece bir kedi sesi duyar. Kediyi eline alır. Karnını doyurur. Oduncu çocuk memleketini kimin bu hale getirdiğini anlar. Aradan günler aylar geçer. Oğlan dere tepe düz gidip Hindistan'a varır. Her tarafı kolaçan edip bilgi alır ve kimin yaptığını öğrenir. Hindistan'a kediyle birlikte gelmiş. Gizlice sarayın mutfağına girer. Aşçıbaşının mutfağına girmek çok zordur. Orada demir parmaklıklar vardır. Mutfakta aç fareler vardır. Oduncu çocuk farelere:

— Aşçıbaşının bacağının arasındaki kabağı bana getirin, yoksa bu kediye sizi yediririm, der.

Fareler kediye yem olmaktansa kabağı almayı tercih ederler. Mutfağa beş fare girer. Farelerden biri kuyruğunu karabibere batırır. Sonra da aşçıbaşının önüne gidip kuyruğunu sallar. O anda aşçıbaşı hapşurur, hapşurunca kabak yere düşer. Fareler kabağı elden ele dolaştırıp oduncu çocuğa getirir. Oduncu çocuk kabağı alır almaz tıklar ve içinden cin çıkar.

— Emret ağası, der.

Çocuk da:

— Burayı yerle bir et. Padişahın kızını al, memleketime götür, der.

Cin de çocuğun dediğini yapar. Kırk gün kırk gece düğün olur, mutlu bir hayat sürerler.