umutphp/masallar huggingface dataset:
Şansını Arayan Adam
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir zamanlar çok fakir bir adam varmış. Ben gidip şansımı arayacam bulunca dövecem demiş. Yolu tutup yürümeye başlamış. Yolda bir aslan görmüş. Aslan eli karnında yürüyemiyormuş. Aslan:

— Nereye gidiyorsun?

Fakir:

— Şansımı aramaya gidiyorum.

Aslan:

— Benim de şansımı görürsen sor. Ne zamana kadar elim karnımda kalacak.

Biraz daha ilerlemiş. Bir adam tarlayı sürüyormuş. Tarlayı süren adam:

— Nereye gidiyorsun?

Fakir:

— Şansımı aramaya gidiyorum.

Tarlayı süren adam:

— Benim de şansımı görürsen sor. Tarladaki buğday ne zaman güzel olacak.

Biraz daha yürümüş. Kıyıda bir tane balık görmüş. Balık:

— Nereye gidiyorsun?

Fakir:

— Şansımı aramaya gidiyorum.

Balık:

— Benim de şansımı görürsen ne zaman suya inebileceğimi sor.

Adam yürümeye devam etmiş ve yolda bir sultan görmüş. Sultan:

— Nereye gidiyorsun?

Fakir:

— Şansımı aramaya gidiyorum.

Sultan:

— Benim de şansımı görürsen askerlerim bana ne zaman itaat edecek diye sor.

Adam yürümeye devam etmiş. Çok güzel bir bahçe görmüş ve geçmiş. Bir adamla karşılaşmış. Bahçedeki adam:

— Ne işin var burada?

Fakir:

— Şansımı arıyorum.

Bahçedeki adam:

— Ben senin şansınım.

Fakir:

— Sen benim şansımsan neden beni zengin yapmıyorsun?

Bahçedeki adam:

— Üç tane şansın gelecek.

Fakir geri dönmüş. Balık:

— Ne oldu?

Fakir:

— Benim üç şansım varmış. Senin de ağzında bir boncuk varmış, , o boncuğu çıkarırsan suya geçebilirsin.

Balık boncuğu çıkarıp adama vermiş ama adam almamış. Yürümeye devam etmiş. Sultanla karşılaşmış. Sultan:

— Ne oldu?

Fakir:

— Sen kadınmışsın, askerler kadınlara itaat etmez.

Sultan:

— Gel evlenelim, bütün mal mülk ikimizin olsun.

Fakir:

— Benim üç şansım var.

Demiş ve yürümeye devam etmiş. Tarlayı süren adamın yanına varmış. Adam:

— Ne oldu?

Fakir:

— Senin tarlanda yedi küp altın varmış. Onları çıkarırsan buğday olacak.

Tarlayı süren adam:

— Gel benim yerime biraz sür. Ben su içmeye gideceğim.

Fakir adam tarlayı sürmeye başlamış. Yedi küp altını bulmuş. Fakir:

— Bak ne çıktı?

Tarlayı süren adam:

— Bu küplerin yarısını sen al.

Fakir:

— Benim daha üç şansım var.

Demiş ve küplerin yarısını almamış. Sonra aslanla karşılaşmış. Aslan:

— Ne oldu?

Fakir:

— Balık bana ağzındaki boncuğu verdi almadım. Sultan da kadın çıktı, benimle evlen tüm dünyaya hükmedelim dedi, kabul etmedim. Tarlayı süren adamda bana yedi küp altının yarısını verdi almadım.

Aslan:

— Benim için ne dedi?

Fakir:

— Senin için eşek oğlu yediğinde elin karnından çıkacakmış, dedi.

Aslan:

— Şimdi sen sana verilen tüm şansları geri çevirdin demek ki sen eşek oğlusun.

Demiş ve adamı tutup yemiş. Eli karnından çıkmış ve ormana doğru yürümeye koyulmuş.
Nine ile Balları
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde bir köyde bir nine yaşarmış. Ninenin kocası öldüğünden her işini kendi görürmüş. Bu ninenin arıları varmış. Arılarını besler onlara bakar ve arılardan geçini sağlarmış. Arıları nineye kovan kovan bal verirmiş.

Günlerden bir gün nine yufkasını açmış. Yağını hazırlamış. Kovandan bal alayım da yağla balı katık edip yiyeyim diye düşünmüş. Arıların yanına gitmiş. Bir de ne görsün petek petek ballarının hiçbiri ortada yokmuş. Ağlamış. Dövünmüş. Kim benim gibi yaşlı kadının ballarını yer diye düşünmüş. Aklına bir şey gelmiyormuş. O gün tereyağını ekmeğine sürmüş, yemiş. Vardır bunda da bir hayır demiş. Gece bu olayı düşüne düşüne uykuya dalmış. Bir gün iki gün derken kovandan balı çalınıp durmuş. Nine hayretler içinde kalmış. Artık bu işe bir hal bulmalıymış. Arıların ötesine bir tabure çekmiş ve arıları izlemeye koyulmuş. İkindine doğru hain mi hain bir tilki kovana yanaşmış. Balları afiyetle yemiş. Bunu gören nine:

— Demek balımı bu kurnaz tilki yiyormuş da haberim yokmuş. Kıran tıkılsın senin içine! Ah tilki, vah tilki! diye söylenmiş.

Nine akşam evinde kara sakız hazırlamış. Ertesi gün tilkinin gelmesini bekleyedurmuş. Tilki gelmeden evvel kara sakızı koca bir taşa sürmüş. Bunlardan haberi olmayan tilki kovandan balı almış. Taşa oturmuş balı afiyetle yemiş.

Tilki kalkacağı sırada: ‘

— Ah! diye inlemiş. Kurnaz tilkinin kuyruğu kara sakıza yapışmış. Nine kuyruğu almış. Allamış pullamış. İncik boncuk takmış. Elinde sallandırmış. Nine tilkiye:

— Kuyruğun bana kaldı mı? Balım da bana kaldı mı? demiş. Tilki ağlasa da sızlasa da nine kuyruğunu vermemiş. Bu masal da burada sona ermiş.
İnek ile Aslan
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde köylerden birinde varlıklı bir adam yaşarmış. Adamın inekleri, öküzleri, tavukları, eşekleri varmış. Bir gün adamın ineklerinden biri hastalanmış. Köylerinde baytar yokmuş. Baytar öbür köydeymiş. Adam ineğini de alıp baytarın yanına gitmek için yola koyulmuş. Yolda giderlerken ineğin bir bacağı çamura saplanmış. Adam uğraşmış didinmiş fakat inek çok hasta olduğu için onu çukurdan çıkaramamış. Adam ineğini orada bırakmış. Baytarı ineğin yanına getirmek için yoluna devam etmiş. İnek sahibinin gittiğini görür de durur mu ağlamaya bağırmaya başlamış.

İneğin kaldığı yolun yamacında aslan kral yaşarmış. Aslan kral ineğin seslerini duymuş. Daha önce böyle bir ses işitmediğinden ürpermiş ve iki çakalı yanına çağırmış. Onlara sesin nereden geldiğini sormuş. Çakallar sesi işitmediklerini sesin nereden geldiğini bilmediklerini söylemişler. Kötü niyetli olan çakal:

_ Sizin gibi büyük bir kral bir sesten mi korkuyor? diyerek aslanla alay etmiş.

Bunu duyan aslan sinirlenmiş ama ne çare! Çakalın söyledikleri doğruymuş. Aslan çakalların yanından ayrılarak sesin geldiği tarafa gitmiş. Yolun ortasında bir inek yatıyormuş. Aslan ineği görür görmez onun cüssesinden korkmuş. Sonra ineğin yardıma ihtiyacı olduğunu anlayarak vicdanına yenilip yanına gitmiş. İneği çamurdan kurtarmış. İneğin hasta olduğunu görerek annesinin yanına götürmüş. Kralın annesi şifacı aslanmış. Ormandaki tüm hastaları iyileştirmiş. İneği de iyileştirmek için mağarasına getirmiş. Şifacı kadın oğluna çıkmasını söylemiş. Aslan dışarıya çıkınca iki çakalla karşılaşmış. Kötü niyetli olan çakal aslana:

 _ Senden daha güçlü olan o ineği buraya getirmekle hata ettin. O iyileşince senin yerini alacak kralım, demiş.

Aslan kral çakalın sözüne kulak asmamış. Günler günleri kovalamış. İnek iyileşmiş. Aslanla inek dost olmuşlar. Bir gün aslanın karnı acıkmış. İnek ve şifacı aslan ona yemek hazırlamışlar. Şifacı kadın sofrayı hazırlarken inek yemeğe son eklemelerini yapmaktaymış. İki çakal ineğin yemek yaptığını görmüş. Kötü olan çakal iyi çakala:

_ Şimdi gidip krala ineğin ona yaptığı yemeğin zehirli olduğunu söyleyeceğim. Aslan da onu öldürecek ve ben aslanın en yakın arkadaşı olacağım, demiş. İyi çakal:

_ Yalan söylemek kötüdür. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar, diyerek ona nasihat vermiş.

Kötü çakal onu dinlemeyerek aslanın yanına gitmiş. Aslana çakala söylediklerini bir bir anlatmış. Aslan duyduklarından çok korkmuş. İçine bir kor ateş düşmüş. İnek yemeği getirince aslan ineğe saldırmış. İneği oracıkta öldürmüş.

İneğin öldüğünü gören şifacı aslan oğluna o yemeği birlikte yaptıklarını, yemekte zehir olmadığını söylemiş. Şifacı aslan oğlunun yaptığı şeyden dolayı kahrolmuş. Aslan kral kötü çakalı öldürmüş. O günden sonra da dostlarına güvenerek hayatını sürdürmüş.
Hünerli Delikanlı
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

 

Çok eski zamanlarda bir padişah yaşarmış. Bu padişahın güzeller güzeli bir kızı varmış. Bu kız güzel olduğu kadar zekiymiş. Çok iyi ata biner, ok atarmış. Bir gün padişahın kızı evlenmeye karar vermiş. Babasına evlenmek istediğini söylemiş. Ülkeye haber salmışlar. Bu haber üzerine ülkedeki tüm bekar erkekler saraya gitmiş. Erkeklerin hepsi bu güzeller güzeli kızla evlenmek istiyormuş. Padişah tüm yiğitlerin sahip olduğu şeyleri dinliyormuş. Görücüler çok zenginmiş fakat padişah hepsini birer birer reddediyormuş. Buna anlam veremeyen sultan padişaha sinirleniyormuş. ‘‘Bey! Bey! Görücülerin hepsini reddediyorsun. Gelenlerin kimi tüccar kimi kadı kimi asker… Hepsinin de serveti var. Sen daha ne istiyorsun?’’ diyormuş. Oysa padişah bambaşka bir şey istiyormuş. Parayla saadet olmayacağını bilirmiş. Aylar geçiyormuş. Saraya nice delikanlılar gelmiş. Padişah hepsini geri çevirmiş.

Bir gün eski püskü kıyafetlerle saraya bir oğlan gelmiş. Padişahın kızına talip olduğunu söylemiş. Herkes ona şaşkınlıkla bakarken o padişahın huzuruna çıkmış.

Padişah:

— Hoş geldin delikanlı. Demek kızımı istiyorsun? Bana sahip olduğun şeyi de hele bilelim.

Oğlan:

— Padişahım benim bir iğnem bir de ipliğim vardır. Ben ancak bunlara sahibim. Kızınıza envai çeşit kıyafetler dikebilirim.

Padişah:

— Yalnız bu kadar? Bize bunu mu vaaz ediyorsun?

Oğlan:

— Bir de tahtam ve testerem var. Ben marangozluğu da bilirim. Kızınıza çardak yaparım. Çıkar üzerinde serinleriz.

Padişah: Allah Allah! Daha söyle bakalım nelere sahipsin?

Oğlan:

— Benim tuzum ve bıçağım da var. Aynı zamanda iyi bir aşçıyım. Kızınıza lezzetli yemekler yaparım birlikte yeriz.

Padişah sordukça delikanlının yeni bir hüneri otaya çıkıyormuş. Padişahla belli bir münakaşadan sonra sıra gelmiş kararı açıklamaya. Herkes padişahın kararını dört gözle bekliyormuş.

Padişah:

— Sen çok hünerli bir delikanlısın. Kızımı açta açıkta koymazsın. Ekmeğini taştan çıkarır, taşın da suyunu sıkarsın. Kızım senindir.

Oğlanla kız kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Düğündeki yemekleri delikanlı pişirmiş. Gelinliğini delikanlı dikmiş. Kıza ahşap bir ev yapmış. O evde ömür boyunca mutlu mesut yaşamışlar.
Oduncu ile Yılan
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Zamanın birinde bir oduncu ormanda odun keserken çalıların arasında bir yılana denk gelmiş. Elindeki baltayı kaldırmış. Tam yılana vuracakken vicdanı sızlamış. Yılanı öldürememiş. Yılan da bu durum karşısında duygulanmış. Dile gelmiş.

Yılan:

— Ey insanoğlu! Sen bana kıymadın. Benim canımı bağışladın. Ben de sana bir iyilik yapacağım.

Yılan birden oradaki kör bir kuyuya dalmış. Gözden kaybolmuş. Az sonra ağzında bir altınla geri dönmüş. Oduncuya:

‘— Bundan böyle sana her gün bir altın vereceğim.’ demiş. Oduncu buna çok sevinmiş. Yılana dua etmiş ve gitmiş. Oduncu aldığı altını bozdurmuş. O gün evinde bir şenlik düzenlemiş. Oduncu bu olayı ne ailesine ne de tanıdıklarına anlatmış. Çevresindekiler oduncunun çok çalıştığını bu yüzden zengin olduğunu düşünmüşler. Oduncu yıllar boyu her gün kör kuyuya gidip yılandan bir altın almış.

Oduncu artık yaşlanmış. Kuyunun başına gidecek hali kalmamış. Günler günleri kovalamış. Oduncu kuyuya gidemediği için yoksullaşmaya başlamış. Oduncu oğlunu yanına çağırmış. Yılanın sırrını ona bir bir anlatmış. Oğlu inanmasa da kuyunun dibine gitmiş. Yılan çocuğu görmüş ancak saklanmış. Ardından dayanamayıp ortaya çıkmış. Çocuğun oduncunun oğlu olduğunu, altınlar için oraya geldiğini anlayınca kuyuya inmiş. Bir altın lira getirmiş. Çocuğa vermiş. Oduncunun oğlu hikayeye inanmadığı için şaşırmış. Ondan sonra kendi kendine bu kuyuda daha çok altın olacağını düşünmüş.

Yılanı öldürmek için saldırmış fakat öldürememiş. Yılanın kuyruğunu koparmış. Yılan da kuyruğu kopunca oduncunun oğlunu bacağından sokmuş. Ölümüne sebep olmuş. Akşam olmuş. Oduncu oğlunu beklemiş beklemiş fakat oğlu ortada yokmuş. Meraklanmış. Hasta yatağından sürüne sürüne kuyunun başına gitmiş. Bir de ne görsün. Kuyunun başında oğlunun cansız bedeni ve kuyruğu kopmuş bir halde duran yılanı görmüş. Oduncu olup biteni anlamış. Çok üzülmüş. Oğlunun hatası için yılandan af dilemiş. Ona tekrar dost olmak istediğini söylemiş. Yılan, oduncunun bu teklifine acı acı gülümseyerek:

— Ben de dost kalmayı çok isterim ancak sende bu evlat acısı bende de bu kuyruk acısı oldukça biz artık dost olamayız, demiş.
Akıllı Oğlan ile Deli Oğlan
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler cellat iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken köyün birinde iki erkek kardeş, anneleri, babaları bir de yatalak hasta dedeleri yaşarmış. Çok yoksullarmış. Sabahtan anneleri ile babaları tarla ekip biçmeye gider, yiyecek iki lokma ekmek parası kazanırlarmış. Bir sabah yine annesi ve babası, akıllı oğlan ile deli oğlana dedelerini emanet etmişler ve tarlaya çalışmaya gitmişler.

Akıllı oğlan kendisi de çalışmaya gidemiyormuş. Deli kardeşi ve dedesine bakıyormuş. Anne ve babasına yük olduğunu düşünüp kahırlanıyormuş. Bari ev işlerinde anneme yük olmayalım diye deli kardeşine evleri süpürttürüyormuş. Kendisi de siliyormuş. Ev işleri bitince deli oğlana demiş ki:

— Dedemi yıkayalım da babam gelince sevinsin. Az odun var, yetmez. Sen ateşi yakadur ben de odun toplayıp geleyim, demiş.

Deli oğlan sen ateşi yak, kazana suyu doldur, dedeyi de içine oturt. Akıllı oğlan odunları toplamış gelmiş. Bir de ne görsün. Dedesi kazanın içinde. Deli oğlan ateşi tutuşturmuş, başında bekliyormuş.

—Sen ne yapıyorsun, diye koşup gelmiş akıllı oğlan. Dedesini kurtarmış.

Akşam olunca deli oğlan babasına:

— Bugün dedemi yıkadım. Akıllı oğlan bana bağırdı, demiş. Babası da:

— Oğlum sen akıllıydın. Sen de mi delirmeye başladın? Deliyle deli olunur mu, diye bağırınca akıllı oğlan her şeyi anlatmış.

— Eğer yetişmeseydim deli oğlan dedemi haşlayacaktı, demiş. Bunun üzerine anneleriyle babaları konuşmuşlar, düşünmüşler, taşınmışlar ve dedeyi evden göndermeye karar vermişler. Anne:

— Deli de olsa o bizim küçük oğlumuz. Daha çok küçük, belki akıllanır. Senin baban yaşayacağını yaşamış. Şimdi onun için oğlumuzdan vazgeçmem, demiş. Babayla akıllı oğlan dedesini birlikte ormana götürmüş, dedesi yalvarıyormuş:

— Ne olur beni burada bırakmayın. Allah rızası için. Benim suçum günahım yok diye, ağlıyormuş.

— Baba bende böyle olmasını istemezdim ama oğlum seni öldürecekti. Kusura bakma, demiş.

Adamı ağacın altına bırakmış gitmişler.

Yolda giderken akıllı oğlan

— Baba sen ilerde yaşlandığında ben de oğlumla birlikte seni buraya mı getireceğim, deyince baba ağlamaya başlamış. Koşarak babasına gitmiş, elini öpmüş, af dilemiş. Akıllı oğlan dedesini geri eve getirmeyi başarmış. Deli oğlan da o günden sonra dedesine bir daha hiç yaklaşmamış. Mutlu mesut yaşayıp gitmişler.
Üç Arkadaş
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Bir köyde üç tane arkadaş varmış. Biri topal dana, biri topal keçi, biri de topal horozmuş. Bir gün bunlar gezmeye gitmişler. Az gitmişler uz gitmişler dere tepe düz gitmişler bir ormana ulaşmışlar. Ormanda kayıp olmuşlar. Sonra bir mağara görüp içine girmişler. Ama bir de ne görsünler, içinde ayılar, canavarlar, her türlü hayvanlar ordaymış. Oradaki hayvanlar da topal dana, topal keçi ve topal horozu görünce sevinmişler. Bunları yeriz diye düşünmüşler. Topal horoz gezmeye çıkmadan önce kulağının arkasına kağıt koymuş gerek olursa kullanırım diye düşünmüş. Sonra topal dana, topal keçi ve topal horoz:

— Zaten bizi yiyeceksiniz bizim bir mektubumuz var önce onu okumamıza izin verin ondan sonra bizi yiyin’ demişler.

Ayılar, canavarlar ve diğer hayvanlar bunu kabul etmişler. Önce topal dana okumuş okumuş okumuş gece yarısı olmuş. Sonra sıra topal keçiye gelmiş o da okumuş okumuş okumuş yine uzun bir zaman geçmiş. Sonra sıra topal horoza gelmiş. Horoz da okumaya başlamış ve demiş ki:

— Belediyenin emri var, altmış tane ayı, altmış tane canavar, altmış tane aslan ve çakal, çarık kesip derisini toplayacağız. demiş.

Bunu duyan bütün hayvanlar ormana doğru kaçmışlar. Topal dana, topal keçi, topal horoz bu sayede kurtulup köylerine dönüp mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.
Kör Adam
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde köyde yaşayan bir karı koca varmış. Adamın gözleri görmüyormuş. Bu yüzden evi geçindirmek için dışarıya hep kadın çıkıyormuş. İş güç aramak ve geçinebilmeleri için. Bir gün kadın yine yetiştirdikleri tavukların yumurtalarını toplamış ve bahçelerindeki alıç ağaçlarında alıçları toplayıp pazara satmaya gitmiş. Ertesi sabah pazara gitmeden önce eşine şöyle söylemiş:

— Ben işe gidiyor sen de evdeki tavuklara bak, hayvanların suyunu, yemini ihmal etme onlara güzelce bak, demiş.

Adam da bakacağını söyleyip karısını evden göndermiş. Adam sonra karım bana iş verdi en iyisi kalkıp yapayım diye düşünüp kalkarak hayvanların yemini ve suyunu vermiş. Sonra aklına bir şey gelmiş. Benim bu tavukların bitlenmesini engellemem lazım demiş. Tabii o zamanda bit ilaçları yokmuş. Adam bir sıcak kazanda su kaynatmış ve ne kadar tavuk varsa hepsini bu kaynayan kazanın içerisine tek tek sokup çıkarmış ve adam böyle yapınca bu tavuklar yanmışlar. Adam kör olduğundan tavukların öldüğünü anlamamış ve onları sözde kurumaları için güneşin altına koymuş. Akşam olunca bu adamın karısı

Pazarda sattıklarının mutluluğuyla eve gelmiş bir de bakmış ki tavuklar yanmış vaziyette ve yerde sıra sıra dizilmişler. Kadın çok sinirlenmiş tavuklara ne olduğunu merak edip eşine sormuş:

— Bu tavuklar neden öldü ben sana onlara iyi bak demedim mi, neden onları öldürdün? demiş. Adam da:

Sen bana iyi bak demedin mi ben de işte onlara iyi baktım. Bitlenmelerini önledim demiş.
Yaşlı Dede
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, annem kaşıkta, babam beşikte iken… Ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, babam düştü beşikten, alnını yardı eşikten. Köyün birinde yaşlı bir dede ve 3 torunu varmış. Dedenin eşi olmadığı için, onu hayata bağlayan tek şey torunlarıymış. Torunlarının annesi ve babası olmadığı için her gün dağa gidip yiyecek toplarmış. Topladıklarıyla torunlarının karnını doyururmuş. Torunlarını ne kadar sevse de yalnızlık dedeyi sıkıyormuş. Dede torunlarını çok seviyormuş ama dedeyi seven yokmuş. Onun da sevgiye ihtiyacı varmış. Bir gün yine dağa yiyecek aramak için gittiğinde kuvvetli bir yağmura yakalanmış. Yağmurdan korunmak için bir mağaraya sığınmış.

Orada dinlendiği yerde mağaranın içinde bir ses duymuş. Dede meraklanıp mağaranın içini gezmiş. Gezerken bir de ne görsün; kayaların arasında bir göz ona bakıyormuş. Dede tek bir göz görse de bu gözü çok masum ve güzel bulmuş. Dede kayanın arkasındaki şeyin ne olduğunu bilmese de onu kurtarmak istiyormuş. Kayanın arkasındaki şeyin masum olduğunu düşünmüş. Kayaların arasından bakan göz dedeyi görünce tek gözünden de olsa gözyaşları süzülmüş. Dede bu gözyaşını görünce kendini seven birini bulduğunu düşünmüş.

Kendisi için ağlayan birinin olduğunu düşünüp çok mutlu olmuş. Halbuki kayanın arkasında görünmeyen şey bir canavarmış. Bu canavar o kadar büyükmüş ki kayanın arkasından sadece tek gözünü görünüyormuş. Dede ne yapsa bir çeşit kayayı oynatamıyormuş. Ardından köye dönmüş sevinç içinde ve olanları bir bir torunlarına anlatmış. Yarın sabah sizleri de götüreceğim siz de onu görün, demiş. Diğer gün dede, torunlarına yemeklerini yedirmiş ve hep beraber dağa çıkmak için yola düşmüşler.

Dede kayanın arkasındaki şeyi öyle bir anlatıyormuş ki torunları bir an önce mağaraya varmak istiyorlarmış. Bu süreç içerisinde başlarına ne geleceğini bilmiyorlarmış. Kayanın arkasında ne olduğunu bilmedikleri için dede ve torunlar pişman olacaklarını hiç düşünmüyorlarmış. Dede ve torunları mağaraya geçmişler. Torunlar da gözyaşı döken gözü görünce çok sevinmişler. Kayanın arkasındaki canavar da bir o kadar uyanıkmış. Dededen torunları kayayı hareket ettirmeye çalışmışlar. Onların azmini gördükçe daha çok gözyaşı döküyormuş canavar, ama hiç sesini çıkarmıyormuş.

Kayanın köşesi biraz açılınca çok sevinmişler. Dede birinizi diğer tarafa geçireyim de biriniz arkadan ittirin, demiş. Büyük torununu kayanın arkasına geçirmiş. Biraz geçmeden ortanca torununu da kayanın arkasına geçirmiş. Daha sonra sıra üçüncü toruna gelmiş. Üçüncü torun da kayanın arkasına geçmiş, canavar tamamen güçlendikten sonra kayayı tamamen itmiş. Dede bir bakmış ki karşısında kocaman bir canavar var. Canavar dedeyi de bir lokmada yemiş.
Ayağına Diken Batan Karga
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

AYAĞINA DİKEN BATAN KARGA Kaynak Kişi: Şenay Canlı

Bir varmış bir yokmuş, eski zamanlarda bir tane karga varmış. Bu karga çöpte yaşamayı çok severmiş. Bir gün çöpte gezerken ayağına tiken batmış:

—Bu tikeni napyım, demiş.

Bir fırıncı görmüş, oraya gitmiş.

—Bu tikeni ayağımdan çıkarır mısın, demiş.

—O da getir çıkartırım, demiş, çıkartmış.

Karga:

—Sen bu tikeni saklıcaksın. Ben iki üç gün sonra gelip bu tikeni alcam, demiş.

Fırıncı da:

—Tamam olur, demiş.

Karga uçmuş gitmiş. Karga uçup gittikten sonra fırıncı beklemiş karga gelmemiş. Sonra karga gelmiş:

—Amca tikenimi verir misin, demiş.

O da:

—Fırına attım, yandı, demiş.

—Ya tikenimi ver ya ekmek ver.

Ya tikenimi ver ya ekmek ver, diye çok üstelemiş.

Karga üsteledikçe adam sinirlenmiş bi tane ekmek vermek zorunda kalmış. Ekmeği ağzna almış, uçmuş. Uzak bir köye gitmiş. Orada bir tane fakir bir nine varmış.

Karga nineye:

—Nine bu ekmek sizde kalsın. Ben iki üç gün sonra gelip alacam, demiş.

—Peki olur, demiş.

Karga uçmuş, gitmiş yine. Ninenin yanında bir tane torunu kalıyomuş. O da okuldan gelmiş. Ninesine demiş ki:

—Nine çok acıktım.

—Yavrım evde hiçbir şey yok.

—Ama burda ekmek var, onu alıp yiyebilir miyim?

Nine de:

—Al yavrum, demiş.

Torun ekmeği yemiş. İki üç gün sonra karga gelmiş.

—Gak gak ben geldim. Ekmeğimi geri ver, demiş.

Nine:

—Ekmeği torunum yedi, ekmek yok, demiş.

—Ya torununu vereceksin ya ekmeği.

Ya torununu vereceksin ya ekmeği, devamlı böyle üstelemiş.

Nine de torununu vermek zorunda kalmış. Karga çocuğu almış, uçarak başka bir köye gitmiş. Orada da çok yağmur yağıyormuş. Sonra orda bir kapı varmış. Karga kapıya vurmuş, ev sahibine:

—Bu çocuk sizde kalabilir mi, demiş.

Ev sahibi de:

—Ev çok kalabalık, çocuğu hiç koyacak yerimiz yok. Ahırda yer var. Ahırda kalırsa kalsın.

O da:

—Tamam, demiş.

Karga çocuğu ahıra koymuş, uçup gitmiş. İki üç gün sonra gelmiş yine kapıya vurmuş.

—Çocuğu verir misiniz, demiş.

—Çocuk ahırdaydı inekler basıp öldürmüş, demiş.

Öyle deyince:

—Ya çocuğu vereceksiniz ya ineğ vereceksiniz. Ya çocuğu vereceksiniz ya ineği vereceksiniz, demiş.

Köylü ineğ vermek zorunda kalmış. İneğ almış, uzak bir köye gitmiş. Orda da düğün oluyormuş.

Ordakilere:

—Bu inek sizde kalsın. Ben iki üç gün sonra gelip sizde kalcam, demiş.

—Tamam olur, demişler.

Orda düğün olduğu için ineğ kesip yemek yapmışlar. İneğ yeyip bitirmişler. Sonra karga gelmiş, ineğ istemiş.

—İnek yok, demişler.

—Ya ineğ vereceksiniz ya gelini vereceksiniz.

Ya ineğ vereceksiniz ya gelini vereceksiniz, sık sık tekrarlamış.

Onlar da gelini vermek zorunda kalmış. Gelin gittiği için hepsi ağlamış. Karga gelini almış uzak bir dağa çıkmış. Dağda bir çoban varmış, koyun güdüyormuş. Karga koyun güden çobana:

—Ben sana gelini vereyim, sen de bana kavalını ver, demiş.

—Tamam olur, demiş.

Çoban gelini koluna takmış, çoban evine gitmiş. Karga da kavalıylan başlamış:

—Düttürü düt düt

Ayağıma tiken battı.

Fırıcıya vardım.

Düttürü düt düt

Fırıncıdan ekmek aldım.

Ekmeği verdim çocuk aldım.

Düttürü düt düt

Çocuğu verdim inek aldım.

İneği verdim gelin aldım.

Düttürü düt düt, demiş ve masal bitmiş.