Çoban ve Define
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış,bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde köyün birinde bir çoban varmış. Bu çoban köy halkının koyunlarını otlağa götürüyormuş.  Sabah erkenden köylünün koyunlarını alır ve dağa çıkarmış, akşam olunca da köye geri getirirmiş. Köy halkından koyun sahibi olan biri, bir gün çobanın yanına gelmiş ve çobana "Koyunumun biri hiçbir gün süt vermiyor. Sen benim koyunumu kesin sağıyorsun." demiş ve bunun sebebini sormuş. Çoban da kendisinin koyunu sağmadığını söylemiş. Fakat adam sağıldığını, süt vermediğini ısrarla iddia etmiş. Çoban bu durumdan muzdarip olmuş. Çoban bu koyunu takip etmeyi planlamış.

 

               Ertesi gün çoban sabah yine koyunları önüne alıyor ve dağa doğru gidiyor. Çoban akşama kadar koyunu takip ediyor fakat hiçbir anormal bir şey göremiyor. Akşam köye doğru yola çıkıyor ve bakıyor ki o koyun sürüden ayrılıyor ve bir tane taşın dibine giriyor. Çoban hemen koyunun peşine gidiyor,taşın dibine bir bakıyor ki iki gözüde kör olan bir kurt yavrusu koyunun sütünü emiyor. Sonra koyun kalkıp sürünün içine katılıyor. Çoban şaşırıp kalıyor. Çoban kendi kendine demek ki o adam haklı ,koyunun sütü sağılıyormuş demiş. Çoban köye dönüyor evine gidiyor ve bir daha çobanlık yapmayacağım, iki gözü kör olan kurt yavrusunun rızkını veren Allah benimde  rızkımı elbet verir diyor.

 

          Ertesi sabah köylü herşeyden habersiz yine koyunlarını çıkarıyor fakat bakıyorlar ki çoban hiç ortalıkta yok. Köylü çobanın evine gidiyor ve çobana kalk koyunları otlağa götür diyor. Çoban da ben artık çobanlık yapmayacağım koyunlarınızı götürmüyorum demiş.  Durum böyle olunca halk kendi koyunlarını kendisi götürmeye başlamış.

 

        Bu süt vermeyen koyunun sahibi evinin arka bahçesinde geceleri define arıyormuş. Bir gün yine gece define ararken kazıdığı yerde  bir sandık buluyor. Adam sevinçten çılgına dönüyor ve hemen sandığı açıyor. Fakat sandığın içine bir bakıyor ki hep yılan, akrep, böcek falan dolu sandık ve şaşırıp düşünmeye başlıyor.  Adamın aklına yine çoban geliyor. Zaten sinirli ya çobana, kendi kendine  ben bu sandığı alayım, götürüp o çobanın evinin bacasından içeri dökeyim. Zaten artık koyunları da götürmüyor bu da ona ceza olsun, delirsin  diyor.  Adam hiç vakit kaybetmiyor ve sandığı alıp hemen çobanın evine gidip, sandığı öylece bacadan içeri boşaltıyor ve evine dönüyor.

 

         Çoban gece yarısı lavaboya kalkıyor, bir de bakıyor ki ay ışığı vurmuş evin her yeri parıl parıl parlıyor. Çoban şaşkına dönüyor bunlar ne, ne oldu diye kendi kendine konuşuyor. Birde gidip bakıyor ki evin her tarafı çil çil altın, mücevher kaynıyor. Çoban olanlara hiçbir anlam veremeden bütün altınları mücevherleri çuvala dolduruyor ve gidip karısını uyandırıyor. Karısı her şeyden habersiz neler olduğunu soruyor. Çoban hiçbir şey anlatmadan kalk toparlan gidiyoruz diyor. Karısı sen delirdin mi eşyalarımız erzağımız her şey burada gece vakti ne gitmesi deyip duruyor. Çoban sen bırak her şeyi diyor hemen karısını çocuklarını alıp sırtına da çuvalı alıp köyden uzaklaşmaya başlıyor.

         Ertesi gün ikindiye kadar çoban evden çıkmayınca köy halkı merak ediyor. Sandığı döken adam hiç kimseye bir şey anlatmıyor. Kesin evdekiler öldü, çoban da delirdi diye düşünüyor. Halk gidip çobanın kapısına vuruyor fakat hiç açan falan yok. Dayanamayıp kapıyı kırıp içeri giriyorlar bir de bakıyorlar ki evde hiç kimse yok. Hiçbir mana bulamayıp köylü evden çıkıyor. Fakat o adam evden çıkmıyor. Adam kendi kendine ben gece bu eve o kadar yılan, akrep, böcek döktüm bunlar nerede hiçbir değişiklik yok diyor.  Adam evin içinde biraz geziniyor bir de bakıyor ki koltukların altında altın mücevher parçaları. Adam şaşırıp kalıyor. Sonradan adam her şeyin farkına varıyor ve döktüğü sandığın altın olduğunu anlıyor. Adam başlıyor ah vah etmeye dizlerini dövmeye. Çoban şehre gidip bir iş kurup zengin oluyor, adam ava giderken avlanıp kendi kötülüğünün cezasını çekiyor.