umutphp/masallar huggingface dataset:
Mitişik Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

MİTİŞİK KIZ

Zamanın birinde, birbiriyle arkadaş olan beş kız varmış. Bunlar her gün tuturuk* kazımıya giderlermiş. Bir gün kazıdıkları tuturukla evlerine dönerlerken yorulmuşlar, rastladıkları bir evin kapısını çalmışlar:

— Teyze, bizi bu akşam misafir eder misin? Çok yoruldu da, demişler.

Meğer orası bir dev anasının eviymiş. Kızları hemen içeri almış, yüzlerine gülmüş, rahat yataklar yapmış, karınlarını doyurmuş ve yatırmış. Maksadı, kızlar uyuyunca onları yemekmiş. Kızların içinde, pek akıllı, pek kurnaz Mitişik adında bir kız varmış. Devin maksadını sezmiş ve uyumamış. Dev dişlerini güzelce bilemiş. Kızları yoklamıya gelmiş. Uyuyup uyumadıklarını anlamak için usulca seslenmiş:

— Kızlar, kim uyuyor? Kim uyanık?

— Mitişik kız uyanık.

— Kızım sen niye uyumadın, deyince kız,

— Evde iken, anam bana her gün baklava, börek pişirir, onları yer, ondan sonra uyurdum, der.

Dev anası, kız uyusun diye istediklerini yapar, önüne getirir. Mitişik kız da arkadaşlarını uyandırır, kendilerine güzel bir ziyafet çekerler ve gene yatarlar. Fakat Mitişik kız uyumaz. Dev anası yine gelir, usulca seslenir:

— Kızlar, kim uyuyor ? Kim uyanık?

— Mitişik kız uyanık.

— Kızım sen niye uyumadın hâlâ?

— Ben evde baklava, böreği yedikten sonra, anam bana ırmaktan bir kalbur dolusu su getirir, onu içtikten sonra uyurdum, der.

Dev anası çaresiz, bir kalbur alır, ırmağa su getirmiye gider. Kalburu suya daldırır, çıkarınca su deliklerden boşalırmış. Kalburun deliklerine çamur sıvar, her yola başvurur. Fakat bir türlü kalbura su dolduramazmış. O suyu doldura dursun, biz gelelim evdekilere.

Dev anası ırmağa gidince, Mitişik kız arkadaşlarını uyandırır:

— Aman kızlar buradan kaçalım, dev anası bizi diri diri yiyecek, der. Ama gitmeden önce şu dev anasına öyle bir oyun oynıyalım ki Mitişik kızı unutmasın.

Bunun üzerine, tuturuk denklerinden birini evin ortasına yığarlar, kibriti çakarlar. Tuturuk otu çabuk ateş alan bir ot olduğu için, birden bire parlar, alevler volkan volkan yükselir, bir çırpıda evin her yanını kaplarlar. Kalbura bir türlü su dolduramıyan dev anası yorulur, evin yolunu tutar. Bir de ne görsün: Evi kül olmak üzere.

— Ah Mitişik kız! Vah Mitişik kız! Böreğimi, baklavamı yedin, doymadın. Şimdi de evimi ateşlere yediriyorsun, ben sana gösteririm, der.

Öte yanda kızlar, fak* kurarken, faka basan devin hiddetini seyrediyor, keyifleniyorlarmış. Yedik içtik murada geçtik.

 


* tuturuk: Ateş tutuşturacak çalı çırpı vb. şeyler

* fak: Tuzak, kapan
İKİ ÖKSÜZ
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

  Bir varmış, bir yokmuş. Ülkenin birinde iki tane çocuk öksüz kalmış. Amcası iki öksüz çocuğu evlatlık almış ama yengeleri bu çocukları kabullenmek istememiş. Onlara kötü davranıyormuş.

 Amcası köyde büyük bir bahçeye buğday ekmiş ama ekinleri yeşermiyormuş. Yengeleri de köyde bir evliyaya gitmiş.

— Ekinlerin yeşermesi için ne yapalım, demiş. Evliya:

— Sizin evdeki çocukların birinin başını tarlanın bir ucunda, diğerinin başını ise tarlanın diğer ucunda kesin, bu kanlar birbirine ulaşınca ekinleriniz yeşerir, demiş.

Kadın eve gidip kocasına anlatmış ve adam isteksiz olsa da kabul etmek zorunda kalmış. Ertesi sabah çocukları kesmeye karar vermişler.

 Çocukların küçüğü erkek, büyüğü kızmış. Çocuklar yemek yerken kız çocuğu serçelerin önüne yem atmış. Serçeler de ertesi gün olacak olayları çocuklara anlatmışlar.

Bu iki kardeş evden kaçmışlar. Yolda çok susamışlar ve yaşlı bir adam görmüşler. Su içebilecek bir yer sormuşlar. Yaşlı adam demiş ki:

— İlerde üç gözlü bir çeşme var; birinci gözden içerseniz eşek, ikinci gözden içerseniz öküz, üçüncü gözden içerseniz koç olursunuz.

Erkek çocuğu dayanamayıp üçüncü gözden içmiş koç olmuş ve kaçıp gitmiş.

 Kız tek başına kalmış. Bir ağacın tepesine çıkıp orda yaşamaya başlamış, ağaç su kenarındaymış.

Bir gün bir paşanın oğlu oradan geçerken atını suluyormuş. Suyun içinde çok güzel bir kızın resmini görmüş ve hemen kıza âşık olmuş.

Kızın ağaçtaki gölgesi suya yansıyormuş. Paşanın oğlu sürekli oraya gidiyormuş ama kız ağaçtan inmiyormuş.

Bir gün bir çingene bunu fark etmiş. Kızın yanına gidip onun saçlarını taramak istemiş, kızın kafasına vurup suya düşürmüş. Kendisi de kızın yerine geçmiş.

Paşanın oğlu gelince çingene ağaçtan inmiş. Oğlan şaşırmış gördüğüm güzel bu olamaz, demiş içinden ama yine de evlenmiş onunla. Daha sonra çocukları olmuş. Suya düşen güzel kızda orada bir fidan gibi yeşerip ağaç olmuş. Daha sonra bebeğe beşik yapmak için o ağacı kesmişler.

Çocuk ne zaman beşiğine girse ağlıyormuş. Annesi de bunu fark edince beşiği yakmış.

Beşik kül olunca iğneye dönüşmüş. Kadın da o iğneyi alıp evde bir tahtaya batırmış. Ondan sonra kız her sabah kalktığında ev tertemiz oluyormuş.

Bunu kocasına söylemiş ve kocası da bunu takip etmeye başlamış. Bakmış ki o iğne her gece güzel bir kız olup her yeri temizliyor.

Adam kızı yakalamış. Kız da olan her şeyi anlatmış. Adam olayları anlayınca çingene karısının ellerini bir atın kuyruğuna bağlamış. Ata kırbacı vurup kadını göndermiş.

Paşanın oğlu da sevdiği kızla evlenmiş ve mutlu mutlu yaşamışlar.
ŞAH İSMAİL VE ŞAH VELED
(Ege Bölgesi, Uşak)

Bir varmış, bir yokmuş. Şah İsmail ile Şah Veled varmış. Bu ikisi, çok iyi arkadaşmış.

Şah İsmail, bir gün bir kız ile nişanlanmış. Şah Veled, onun nişanlanmasını, evlenmesini istemezmiş. Eğer evlenirse, arkadaşının kendisinden uzaklaşacağını düşünürmüş. Şah Veled, Şah İsmail’e:

— Arkadaş, çalışmaya gidelim. Biraz çalışalım, düğünü öyle yaparız, demiş. Şah İsmail arkadaşının teklifini kabul etmiş. Şah İsmail, ayrılacakları zaman nişanlısına bir gül vermiş ve ona:

— Bu gül solarsa bil ki ben ölmüşümdür, evlenirsin. Bu gül solmazsa ben ölmemişimdir, beni beklersin, demiş. Nişanlısı ile sözleşmiş.

 Yaya giderken çaya varmışlar. Çaya varınca, Şah İsmail çaya vurmuş, karşıya geçmiş. Ardından da çaya Şah Veled girecekken girmemiş. Şah İsmail’e:

— Ben gelmeyeyim, geri döneyim, demiş ve köye dönmüş. Köye dönünce Şah İsmail’in nişanlısına:

— Senin sevdiğini çay aldı, demiş. Kız İsmail’in kendisine verdiği güle bakmış. Gül solmamış, taptaze duruyormuş.

 Kız, adamlar tutup Şah İsmail’i aratmış. Arattığı adamlara gülü ısladığı tası vermiş ve onlara:

— Bununla su dağıtın, benim İsmail’imi bulun, demiş.

Adamlar, arayıp sorarken Şah İsmail’i bulmuşlar. Şah İsmail, tası görünce, tası tutan adama:

— Sen kimsin, diye sormuş. Elinde tas olan adam, tek tek her şeyi anlatmış.

Kız, İsmail’den umudunu kesmiş, başka birisiyle evlenmek üzereymiş. Adam olan biteni anlatınca, Şah İsmail’in durumdan haberi olmuş. Şah İsmail:

— Gül solmadı, ben ölmedim, demiş. Hemen yola çıkıp memleketine gelmiş.

 Şah İsmail, hemen annesinin yanına gitmiş. Annesi onu tanıyamamış. Şah İsmail de kendisini tanıtmamış. Şah İsmail, annesinin yanına girmiş. Şah İsmail’in duvarda asılı bir sazı varmış. O girince saz, “tın” diye ses vermiş. Şah İsmail, annesine:

— Teyze, burada düğün mü var, demiş. Annesi durumu anlatmış:

— Benim oğlum artık yok, öldü. Düğün oluyor, demiş. Şah İsmail, annesine:

— Oğlunun sazı da mı var, diye sormuş. Annesi:

— Var, demiş. Şah İsmail:

— Onu bana verir misin, onunla düğün yerine gideyim, demiş. Annesi İsmail’e sazı vermiş. Şah İsmail, oradan düğün yerine varmış. Sohbete katılmış ve şöyle söylemiş:

Sabah namazında,

Halaç yerinde, 

Öğlen namazında, 

Kars ile düzde, 

Akşam namazında, 

Sultan Firiz (Firdevs) ile,

Kız yârim haberini aldım da geldim,

Kara haberini duydum da geldim.

Bunu duyanlar, Şah İsmail’in geldiğini anlayıp, korkuyla kaçışmışlar. Şah İsmail ve nişanlısı, kendi düğünlerini kendileri yapmışlar.
Yedi Yıl Şehzade Bekleyen Kız
(Karadeniz Bölgesi, Zonguldak)

Yedi Yıl Şehzade Bekleyen Kız

Zamanın birinde bir aile varmış, bu ailenin çocuğu olmuyormuş. Sonra kadın bir dua etmiş: “Allah'ım bana bir evlat ver, yedi yıl ölü başı beklesin” demiş.

Allah da kadının bu duasını kabul etmiş. Bir kızları olmuş, ailesi çok sevinmiş. Kız on sekiz yaşına gelmiş. Bir gün çeşmeye gitmiş. Çeşmede suları doldururken bir karga çeşmeye konmuş. Kıza:

— Yedi yıl ölü başı bekleyeceksin, demiş. Kız su kaplarını atmış, koşa koşa eve gitmiş. Ailesine olanları anlatmış. Ailesi çeşmeye gitmiş. Karga onlara da aynısını söylemiş. Onlar da buralardan uzaklaşalım, demişler.

Sonra yola çıkmışlar. Çok acıkmışlar. Bir kale görmüşler. Kalenin kapısına vurmuşlar. Kapı açılmamış, kız:

— Bir de ben deneyeyim, demiş. Kapıyı açmaya çalışırken kale kızı içeri çekmiş. Annesi babası yardım almak için gitmişler. Kız sarayı gezmiş. Kalenin içinde altınlar, mücevherler, değerli eşyalar varmış. Odaları gezerken bir odayı açmış, odada bir erkek varmış. Bu bir şehzade imiş. Ama ölüymüş. Bir cadı yedi yıl ölü kalsın diye büyü yapmış. Kim o şehzadenin başını yedi yıl beklerse şehzade eski hâline dönecekmiş.

Kız kaleyi gezerken askerleri görmüş. Askerler donmuşlar, heykel gibi duruyorlarmış. Kız şehzadenin başını ağlayarak bekliyormuş. Bir gün pencereye çıkmış. Bir kervanın geldiğini görmüş. Kız kervana bağırmış. Kervan sahipleri duymuş.

— Ne istiyorsun? diye sormuşlar. Kız:

— Bana yardımcı olabilecek birini verir misiniz, diye sormuş. Onlar da para karşılığında olabileceğini söylemiş. Kız da onlara kaledeki altınlardan vermiş. Kervancılar bir kız vermiş. Kız onu iple yukarı çekmiş. Aradan böyle yedi yıl geçmiş. Bir gün kız, hizmetçiye:

— Ben su içmeye gidiyorum, şehzadenin başını biraz da sen bekle, demiş. Tam da o zaman şehzadenin büyüsü bozulmuş. Şehzade uyanmış. Askerler de canlanmış. Şehzade, başındaki hizmetçiye:

— Benim başımı yedi yıl bekledin, benimle evlen, demiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Şehzadenin başını yedi yıl bekleyen asıl kızı öldüreceklerken, hizmetçi iken şehzadenin karısı olan kız:

— Öldürmeyin, hizmetçi yaparız, demiş. Şehzade de kabul etmiş. Bir gün hizmetçi kız, şehzadeden sabır taşı istemiş. Şehzade önce kabul etmemiş. Ama sonra, tamam, demiş.

Şehzade kızın niye sabır taşı istediğini merak etmiş. Bu kızın odasına saklanmış. Hizmetçi bütün derdini sabır taşına anlatmış. Sabır taşı çatlamış. Kız:

— Benim derdime sen bile dayanamadın, ben nasıl dayanayım, demiş. Şehzade saklandığı yerden çıkmış, kızdan af dilemiş. Karısını boşayıp bu kızla evlenmiş.

Bunlar kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Hizmetçi kızı da evine göndermişler. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Nene ile Tilki
(Marmara Bölgesi, Bursa)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde yaşlı, kimsesiz bir nene, bir de keçisi varmış. Nene her akşam keçisini sağıp sütü de sepetin altına koyarmış.

Nene yine bir gün keçisini sağıp sütü sepetin altına koyarken tilki bunu görmüş. Karanlık çökünce gizlice gelip sütün yarısı içmiş ve yarısını da dökmüş.

Sabah olunca nene ahıra gelip süte bakınca gördüğüne inanamamış. Yine keçisini sağıp sütünü sepetin altına koymuş. Tilki gece yine gelip sütün yarısını içmiş, diğer yarsını dökmüş.

Nene sabah olup ahıra gelince yine sütün döküldüğünü görmüş. Yine anlam verememiş. Bu durum bir hafta devam edince nine dayanamamış. Sütü sağmış, sepetin altına koymuş. Baltasını keskinletip kapının arkasına saklanmış.

Karanlık çökünce tilki yine gelmiş. Sütün yarısını içmiş, yarısını dökmüş. Tam kapıdan çıkınca nene baltasıyla vurup tilkinin kuyruğunu kesmiş. Tilki kaçmış ama kuyruksuz. Diğer tilkilerin yanına gidememiş. Ertesi gün nenenin yanına gelmiş. Nene de kuyruğu süsleyip kapıya asmış. Tilki neneye gelip yalvarır:

— Nene kuyruğumu ver ne olursun. Nene:

— Sen benim sütümü getir. Kuyruğunu sana vereyim. Yoksa vermem, demiş.

Tilki süt aramaya çıkmış. Yolda ineği görmüş. Yanına yaklaşmış. İneğe yalvarmış:

— İnek, bana süt ver. Ben neneye götürüp vereyim o da bana kuyruğumu versin. İnek:

— Karnım aç. Sen git, bana ot getir. Tilki kabul edip yola koyulur ve çimene varır. Ve ona yalvarır:

— Çimen, bana ot ver, ben ineğe vereyim, o da bana süt versin, ben de nineye verip kuyruğumu alayım. Çimen:

— Sen git bana tavuk gübresi getir. Yoksa olmaz. Tilki tekrar yola koyulur ve tavuğun yanına gider. Tavuğa yalvarır:

— Tavuk sen bana gübre ver. Ben çimene götüreyim. O bana ot versin, ben de otu ineğe vereyim. İnek bana süt versin. Sütü alıp nineye vereyim. O da ana kuyruğumu versin. Tavuk:

— Veririm ama sen git bana buğday getir. Tilki yola koyulur ve tarlaya varıp başaklara yalvarır:

— Başak bana buğday ver. Ben tavuğa götüreyim. O bana gübre versin. Ben gübreyi çimene verip ot alayım. Otu ineğe verip süt alacağım. Sütü de götürüp neneye vereceğim ve kuyruğumu alacağım. Başak:

— Sen git bana çeşmeden su getir. Tilki çeşmeye gider ve yalvarır.

— Çeşme, sen bana su ver. Çeşme:

— Veririm ama sen perileri getir; üstümde oynasınlar. Bende sana su vereyim.

Tilki Allah’a yalvarır ve iki peri ister. Öyle yalvarır ki duası kabul olur. Perileri alıp çeşme başına götürür. Periler oynar, çeşme su verir. Suyu alıp başağa götürür, taneleri alır. Taneleri tavuğa verip gübre alır. Gübreyi çimene götürüp otu alır. Otu ineğe götürür, karşılığında sütü alır. Sütü de neneye götürür.

Nene bu esnada tilkinin kuyruğunu çok güzel süsler. Tilki sütü verip kuyruğunu alır. Ama bir daha nenenin sütüne dokunmayacağına söz verip yoluna gider. Nene sütüne, tilki ise kuyruğuna kavuşur.
Aç Kurt
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

  Bir varmış, bir yokmuş. Bir aç kurt varmış. Aramış aramış, avlanamamış.

— Bugün önüme kim rast gelirse onu tutup yiyeceğim, affetmem, demiş. Bir buzağı geçmiş. Buzağıya demiş ki:

— Seni yiyeceğim. Buzağı:

— Vah, ben öküz olup da dağlara çıkacaktım. Ne olur, kağnı çeker bir öküz ve yukarı tırmanan at olma hayalim var. Onları biraz taklit edeyim de beni öyle ye, demiş. Kurt:

— İyi öyleyse hadi git, taklit yap da seni yiyeyim, demiş. Buzağı gelmiş, önünden geçmiş, kağnı çekiyor gibi, yukarı tırmanan at gibi taklit yaparak uzaklaşmış. Kaçmış, gitmiş. Kurt yine aç kalmış. Orada dolanmış dolanmış bir keçi yavrusuna rastlamış. Keçi yavrusu:

— Seni yiyeceğim, demiş. Buzağı beni kandırdı, seni yiyeceğim, affım yok, demiş. Keçi de:

— Tamam ama ben de keçi olayım, sürünün önünde gidiyor gibi yapayım da sonra beni ye, demiş. Keçi taklidi tutmuş. Sürünün önünde gidiyor gibi yapmış. Keçi de kaçmış. Bir koyun görmüş. Koyuna:

— Seni yiyeceğim, buzağıyla, keçi beni kandırdı. Sen kandıramazsın, demiş. Koyun:

— Ben de bir oyun oynayacaktım, bir oynayayım da öyle ye beni, demiş. Kurt oturmuş. Bu onun önünde oynamış. Biraz ileriden, biraz daha ileriden oynamış ve kaçmış. Kurt gitmiş gitmiş, bir at gelmiş. Ata demiş ki:

— Buzağı, keçi, koyun beni kandırdı, seni yiyeceğim. At:

— Bir şartım var. Sahibim ayağımın altına ferman kâğıdı yazdı, onu okursan yersin, yoksa yiyemezsin, demiş.

— Ondan kolay ne var. Ayağını kaldır demiş, eğilmiş. At demiş ki:

— Biraz daha eğil. Kurt biraz daha eğilmiş.

At, şafağına bir tekme atmış. Kurt orada bayılıyor. Üç gün yatmış, sonra kalkmış. Katıra gelmiş, demiş ki:

— Buzağı, at, koyun, keçi kandırdı. Sen kandıramazsın. Katır da:

— Ben kandırmam seni ama benim etim sert, benim etimi yiyemezsin, demiş. Sahibime gideyim de bir satır getireyim, sen beni kes, ondan sonra da ye, demiş.

Gitmiş üç gün olmuş oda gelmemiş. Kurt yine aç kalmış. Gelmiş bir değirmenin tozluğuna girmiş.

— Vah, demiş. Koyun kandırdı, kuzu, at, katır kandırdı. Aç kaldım, demiş. Şurada şimdi bir insanoğlu olsa, kuyruğumdan tutup bir o duvara bir bu duvara vursa … Ben ancak böyle akıllanırım. Başka türlü ben yine akıllanmam, demiş.

Fazla zaman geçmemiş ki değirmenci tozluğa girmiş. Girmiş ki bir tane kurt.

— Sen ne geziyorsun burada, demiş. Kuyruğundan tutmuş. O duvardan bu duvara, bu duvardan öbür duvara çala çala kurdu baymış. Sonra da sürüklemiş, çöplüğe atmış.

Kurt günlerce çöplükte baygın yatmış. Aklı başına gelince sürüne sürüne deniz kenarına gelmiş. Bir de bakmış ki bir insanoğlu denizin kenarında oturmuş, namaz kılmış, dua ediyor. Kurt bunun yanına gitmiş, demiş ki insanoğluna:

— Ey insanoğlu! Burada dua kabul olmaz, değirmenin tozluğuna git, benim duam orada kabul oldu, seninki de kabul olur.
ALİCİK İLE KURT
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer pire, pireler tellal iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken iki tane elti varmış. Bir eltinin çocuğu çokmuş, diğer eltinin ise hiç çocuğu yokmuş. Bir eltinin çocuğu çok olduğundan çocuklarıyla, babalarına yemek götürebiliyorlarmış. Ama diğer elti yemek gönderemiyormuş.

Bu kadın bir gün komşusuna gidip ağlamış. Kadın buna bir tabak mercimek vermiş.

— Bu mercimekleri dök yere. Onların hepsi çocuk olacak, demiş.

Kadın eve geliyor. Bu mercimekleri yere döküyor. Hepsi de küçük mercimek çocuk olmuş. Kadın kocasına götürsünler diye hamur yapıyormuş ama mercimek çocuklar hiç rahat durmuyorlarmış. Kadın ekmek tahtasını bunlara vurunca hepsi ölmüş. Kadın üzülmüş hepsi ölünce.

— Keşke, bir tanesi ölmeseydi, demiş. Tahtanın altından bir tanesi çıkmış.

— Ben ölmedim anne, demiş.

— Adın ne senin, demiş. O da:

— Benim adım Alicik, demiş.

— Alicik babana yemek götürür müsün, demiş. O da hemen kabul etmiş. Alicik yolda giderken bir kurtla karşılaşmış. Kurt, Alicik’e.

— Nereye gidiyorsun, demiş. Alicik babasına gittiğini söylemiş. Kurt demiş ki:

— Alicik atla sırtıma, ben seni götürürüm, demiş. Kurt, “ Ben nasıl olsa bunu yerim yolda” diye kendi kendine söyleniyormuş. Alicik kurdun dediklerini duymuş.

Alicik kurdun üstündeki torbanın içinde gidiyormuş. Sonra bu torbanın içine taş doldurmuş. Kurdun çişi gelmiş.

— Alicik, ben eve gidip geliyorum, demiş. Alicik hemen kaçmış. Elma ağacının üstüne gitmiş. Kurt eve gitmiş, torbayı açmış ki hep taş.

Kurt sinirlenmiş. Alicik’i bulmaya gitmiş. Bakmış ki Alicik bir elma ağacının üstünde. Kurt, Alicik’i indirmeye çalışmış.

Alicik birden ağaçtan düşüvermiş. Kurt yine Alicik’i sırtına atıvermiş. Alicik bu kez torbanın içine su doldurmuş. Kurdun yine çişi gelmiş. Alicik bu arda torbanın içinden kaçmış. Kurt eve gelmiş, torbayı açmış ki hep su Alicik yok. Kurt sinirlenmiş. Alicik’i bulmaya gitmiş. Bakmış ki Alicik yine ağacın tepesinde.

— Alicik in aşağı, demiş. Alicik inmemiş. Kurt:

— Beline bağla elmayı öyle at, demiş.

Alicik elmayı beline bağlayıp atmış. Sonra kurdun üzerine düşmüş. Yine arkasına oturmuş. Alicik torbanın üstüne bu kez diken doldurmuş. Doldururken kaçıvermiş. Kurt bunu görmüş. Alicik hemen yanındaki denize girmiş. Kurt:

— Alicik nasıl girdin oraya? Nasıl yüzüyorsun, demiş. Alicik:

— Çok kolay, sen de gir, demiş.

Kurt denize girmiş, boğulmuş. Alicik kurdun evindeki her şeyi almış. Annesine götürmüş. Yiyip içip mutlu olmuşlar.
Sedef Elbise 
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

SEDEF ELBİSE

Bir varmış bir yokmuş. Bir adamın üç tane kızı varmış. Adam bir gün pazara gidecekmiş. Kızları babalarından her biri bir şey istemiş. Üçüncü kız babasından sedef elbise istemiş. Babasına

— Sedef elbiseyi unutursan yollarına boz duman çöksün, demiş. Adam her şeyi almış. Sedef elbiseyi almayı unutmuş. Adamın yoluna boz duman çökmüş. Adam evini bulamamış. Yolda bir adama rastlamış. Adam dev imiş, her kılığa giriyormuş. Bu sefer de dilenci kılığına girmiş. Kızarın babası derdini deve anlatmış.

— Kızıma sedef elbise alamadım, demiş. Dev de

— Ben sana sedef elbiseyi veririm ama sonra gelir senden bir şey isterim, demiş.

— Sen de bana onu vereceksin, demiş. Adam almış sedef elbiseyi kızına götürmüş. Aradan zaman geçmiş. Dev tekrar dilenci kılığında adamın evine gelmiş. Adamdan büyük kızını istemiş. Adam da çaresiz büyük kızını vermiş.

Dev kızı alıp evine götürmüş. Eve gidince deve dönüşmüş. Dev kızın dizine yatar, kız da saçını sakalını kaşıtırmış.

Kız devin sakalının arasındaki anahtarları bulmuş. Kaçmaya çalışırken kızı dev öldürmüş. Saçlarından tavana asmış.

Dev tekrar gidip kızın babasından ortanca kızı da istemiş. Adam ortanca kızını da vermiş. O kız da devden kaçmaya çalışırken dev onu da öldürmüş.

Sora üçüncü kıza gelmiş. Küçük kız kurnazmış. Hem de sedef elbisesi varmış. Sedef elbise her şeyi kıza anlatmış. Kız sabah olunca devden saklanmış. Kapılarının arasında büyük bir kütük varmış. Sedef elbise kıza:

— Açıl kütüğüm açıl de, kütüğün içine gir, demiş. Kız:

— Açıl kütüğüm açıl, demiş. Kütüğün içine girmiş. Dev kızı bulamamış. Kütüğü kıramamış, alıp suya atmış. Kız tekrar suda giderken:

— Açıl kütüğüm açıl, demiş kütük açılmış. İçinden çıkmış. Kız ağaçta otururken padişahın oğlu atına su içirmeye gelmiş. Kız çok güzelmiş. Suya şavkı vurdukça at ürküp su içmiyormuş.

Padişahın oğlu da ata sinirleniyormuş. Bir gün kız padişahın oğluna seslenmiş. Padişahın oğlu kızı görünce âşık olmuş. Alıp evine götürmüş. Evlenmişler. Çocukları olmuş.

Dev kızı unutmamış. Kızın peşindeymiş. Keçi kılığına girip kızın evine gelmiş. Kız keçilerin çoğaldığını fark etmiş. Kocasına söylemiş:

— Bu dev, demiş. Kocası inanmamış. Gece kocası ve çocuğu uyurken dev kızı götürmeye gelmiş. Dev kocasının uykusunu kovaya bağlamış. Kapının arkasına takmış. Sedef elbise, kıza:

— Kovayı al yere vur, kocan uyanır, demiş. Kovayı almış yere vurmuş, kızın kocası uyanmış. Devi yakalamış. Aslanlara, kaplanlara atmış. Dev ölmüş. Daha sonra kız ile kocası mutluluk içinde yaşamışlar.
Tembel ve Cin
(Karadeniz Bölgesi, Trabzon)

Bir zamanlar tembel bir çocuk varmış. Bu çocuk küçük yaşta annesiz kalmış. Babası odun toplayarak satar, ekmek parası kazanır ve çocuğuna bakarmış. Bir gün babası ile odun toplamaya çıkmışlar. Babası ooof of derken birdenbire karşılarında bir cin belirmiş. Babası cine sormuş:

—Neden geldin?

—Cin cevap vermiş:

—Beni sen çağırdın, benim adım Of’tur. Dile benden ne dilersen, demiş.

—Adam demiş ki:

—Yanlışlıkla çağırdım ama şu oğluma bir çare bul oğlum çok tembel, demiş.

—Sen oğlunu bir yıllığına bana çırak olarak ver ben onu eğitecem, demiş.

Adam da oğlu ile vedalaşmış ve Cin onu alıp yerin altındaki gizli mağaraya götürmüş. Çocuk, Of’un karısıyla karşılaşmış. Karısı da çok mutsuzmuş. Çünkü Cin bu köyden evine getirdiği çocukları yiyormuş. Of’un karısı çocuğa acımış ve demiş ki:

—Of’un öğrettiği şeyleri iyice dinle ama öğrenip öğrenmediğini sorarsa öğrenmedim diyeceksin. Yoksa senin kafanı keser, demiş.

Cin çocuğa Öğrendin mi? diye sorduğunda hep Hayır cevabını veriyormuş. Of da bu tembel çocuktan bıkıp babasına getirmiş. Of adama demiş ki:

—Oğlun çok tembel hiçbir şey anlamıyor, al oğlunu demiş ve gözden kaybolmuş.

 Babası bir köşede ağlarken tembel çocuk babasının yanına gelmiş:

—Ben her şeyi öğrendim ama cine öğrenmediğimi söyledim. Ben şimdi bakımlı bir katır olacağım sen beni pazarda iyi bir paraya sat, demiş.

Babası da tembelin dediğini yapmış. Onu iyi bir paraya satmış. Eve geldiğinde ise oğlunun ondan önce geldiğini görmüş. Katır parasıyla bir süre geçirdikten sonra tembel çocuk, babasına demiş ki:

—Ben güzel bir ev olacağım sen beni pazarda çok iyi bir paraya sat, demiş.

Babası evi sattıktan sonra kendi evine geldiğinde tembel çocuğun ondan önce geldiğini görmüş. Evi satın alan adam ooof of derken Of yine çıkıvermiş. Adama sormuş ve neler olduğunu öğrenmiş. Tembeli bir düelloya çağırmış tembel de gelmiş. İlk önce Of bir kedi olmuş tembel de köpek olmuş Of’u kovalamış. Of horoz olup durmuş. Tembel de hemen tilki olmuş yine Of’u kovalamış. Of hemen bir fare olmuş tembel de bir kedi olup Of’u yemiş. Bu köyün küçük çocukları, tembel çocuğun sayesinde ölmekten kurtulmuş ve mutlu bir şekilde ömür sürmüşler.