Garip Oğlan ile Dev
(Karadeniz Bölgesi, Artvin)

[GARİP OĞLAN İLE DEV]

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde Garip isminde bir adam varmış. Garip denmesinin sebebi de bir koca anası ile yalnız başına yaşamasıymış. Babası henüz kendisi doğmadan ölmüş. Yokluk, sefalet henüz o doğmadan başlamış. Bütün bu yoklukların sebebi ise bir dev imiş. Her yıl köye gelir, köylülerin az çok olan mahsullerini zorla alıp gidermiş. Artık herkesin canına tak etmiş. Ama ellerinden de bir şey gelmiyormuş.

Garip doğduktan henüz kırk gün sonra sefalet öyle artmış, öyle artmış ki annesinin sütü kesilmiş. Zavallı kadın oğlunun öleceğini düşünüyormuş. Bu düşünce ile oğluna süt bulabilmek umudu ile dışarı çıkmış ve nereye gideceğini bilmeden öylece yürüyormuş. Kendi kendine: “Ah keşke oğlum biraz daha büyük olsa idi. O zaman bir parça ekmek yer de ölmekten kurtulurdu” diye düşünürmüş.

 Bu düşüncelerle ilerlerken evden çok uzaklaştığını düşünmüş. Üzgün bir şekilde ağlaya ağlaya tutmuş evin yolunu. Bir taraftan da dua ediyormuş Allah’a. “Allah’ım yavrumu bana bağışla” diye. Bu hal üzerine eve dönen kadın bir bakmış ki ne görsün. Çocuk kalkmış, yürüyor, konuşuyor, evdeki yiyeceklerden yiyebiliyormuş. İnanamamış gördüklerine ve kadıncağız çok sevinmiş. Allah’ a şükretmiş biricik yavrusu kurtulduğu için.

Gel gelelim çocuk çok çabuk büyümüş ve gelişmiş. Henüz beş yaşında iken on yaşında gösteriyormuş. Yaşıtları ile oynamıyor, büyükler gibi konuşuyormuş. Çok akıllı ve çok güçlüymüş. Ayılarla boğuşuyor, kendinden büyükler ile güreşiyormuş. Bu garip çocuğun bir tek isteği varmış. O da kendisi gibi garip olan anasına son yıllarında mutlu bir hayat sunmakmış.

Henüz on yedi yaşında iken bu duyguları iyice kabarmış. Bu düşünceler ile her yıl köye gelip bütün hasatlarını alan devi öldürüp, tekrar kendilerinden aldıklarını elinden alacakmış. Anası ne kadar yalvardı ise de vazgeçirememiş. Herkes ile helalleşip çıkmış yola.

Bu çocuk az gitmiş, uz gitmiş günler günleri kovalamış ve sonunda mağaraya ulaşmış. Bir de baksın ne görmüş. Mağarada güzeller güzeli bir kız oturuyor, hem de bağlı. Kız sürekli ağlıyormuş.

Onu bu halde gören Garip acımış. Gencin küçük yüreğinde aşkın acısı dolaşmaya başlamış ve bu ateş, bütün damarlarını yakar olmuş. Garip:

—Neden ağlıyorsun güzel kız? Kız:

—Nasıl ağlamam. Tam bir yıldır burada tutsağım. Garip:

—Sen ağlayıp da o güzel gözlerine yazık etme. Bulunur her şeyin bir çaresi güzel kız. Kız:

—Kaç kendini kurtar, dev birazdan gelir. Garip:

—Ne kaçması, onu öldürmeye geldim.

Kızı oradan kurtarmış ve bir plan yapmışlar. Kız mağaranın önünde beklemeye başlamış. Akşam üzeri dev dönmüş. Bir de bakmış ki kızı kapının önünde, onu görünce çok şaşırmış.

—Sen nasıl kurtuldun, demiş. Öyle demeye kalmamış kız içeriye kaçmış. Dev de tam arkasından gidecekmiş ki, Garip mağaranın üstünden kocaman bir taş yuvarlamış. Ve dev oracıkta ölmüş. Üç adam boyundaki bu insan azmanı öyle bir çığlık atmış ki sesi gökyüzüne çıkmış. Garip oğlan kızı alıp hemen gidecekmiş ki güzel kız:

—Benim gibi başka tutsaklar da var, demiş. Tekrar mağaraya girmişler. Epeyce ilerlemişler. Bir kapıya gelmişler. Kapıyı açmışlar ki bir de ne görsünler, kırk kız, kırk da erkek tutsakmış. Kırk deve, kırk katır, kırk eşek varmış. Ayrıca bu hayvanlara yüklenecek kadar da hazine varmış. Yedi çeşit de hayvan sürüsü varmış.

Bütün hazineyi ve tutsakları kurtardıktan sonra hayvanlara yüklemişler. Bütün hepsi Garip oğlana kul, köle oluyorlarmış. Bu hal içinde tutmuşlar köyün yolunu.

Gel gelelim köye. Artık herkes umudunu kaybetmiş garip oğlandan. Zavallı anası hastalanıp yataklara düşmüş.

Günler sonra köye ulaşmışlar. Anasının elini öpüp, hayır duasını almış. Kırk oğlanla kırk kızı birbirleri ile evlendirmiş. Kırk deve, kırk katır, kırk eşek dolusu hazineyi köylülerle kırk çifte dağıtmış. Kendisi de o güzel kızla evlenip kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Boy boy çocukları olmuş. Sönmek üzere olan o garip ocak tekrar tütmeye başlamış.