GEYİĞE DÖNÜŞEN KARDEŞLER
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ardahan)

GEYİĞE DÖNÜŞEN KARDEŞLER

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, eski zamanlarda bir diyarda küçük bir kız yaşarmış. Bu kız annesi ve babasıyla yaşarken hiç de mutlu değilmiş. Çünkü tüm arkadaşlarının abileri ve erkek kardeşleri varken onun hiç kardeşi yokmuş. Arkadaşlarıyla oynarken arkadaşları ona kardeşlerini anlatırken o da arkadaşlarına küçük buzağısını anlatırmış. Ama bunu yaparken arkadaşları tarafından alaya alınıyormuş. Küçük kız bir gün arkadaşlarıyla oynarken yine böyle olmuş. Kız hemen ağlayarak annesine gelerek:

- Anne benim niye kardeşlerim yok? Diye sormuş.

Annesi ise kızına onun yedi tane abisinin olduğunu ve onların bir gün ava çıktıklarını ve artık geri dönmediklerini anlatmış. Ondan sonra abilerinin oyuncaklarını ona göstermiş. Küçük abisinin topunu ona göstermiş. Küçük kız bu topu alıp hemen arkadaşlarının yanına gidip onlara göstermiş. Kendisinin yedi tane abisinin olduğunu onlara anlatmış. Bu sırada bir kartal küçük kızın elindeki topu alıp kaçmış. Küçük kız ağlayarak kartalı takip etmiş. Kartal epey gitmiş, küçük kız da onu takip etmiş. Kartal topu götürüp dağda bir kulübenin bacasından içeri atmış. Küçük kız kulübenin kapısını çalarak içerden çıkanın kendisinin en küçük abisi olduğunu bilmeden topu istemiş. Topun kendi abisinin topu olduğunu söylemiş. Küçük kardeş:

- Senin abin benim. Bu da benim topum demiş.

Küçük kızla abisi hasret giderip birbirlerine sarılmışlar. Küçük kız diğer abilerinin nerede olduğunu sorunca abisi ona ava çıktıklarını ve kendisinin de onlara yemek hazırladığını söyler. Küçük kardeş diğerleri gelmeden kız kardeşini saklayıp abileri gelince onlara göstermiş. Abileri çok sevinmişler. Yıllardır görmedikleri kız kardeşlerini bağırlarına basıp sevinmişler. Ertesi gün tekrar ava çıkarken kız kardeşlerini kulübede bırakmışlar. Ona:

- Burada kal ve bize yemek pişir. Ama sakın ateşi söndürme, bu dağ başında ateşi bulamayız onun için ateşe devamlı odun at diye tembih etmişler.

Küçük kız kulübede kalıp abilerine kavuşmanın mutluluğuyla onlara yemek hazırlamış. İki üç gün sonra abileri ona inci boncuklar almışlar. Kız kardeşleri onlarla meşgul olup sıkılmasın diye. Bir gün küçük kız boncuklarla uğraşırken farkına varmadan ateş sönmüş. Küçük kız ateşin söndüğünü anladığı zaman çok üzülmüş ve hemen ateş aramaya başlamış. Biraz dolaştıktan sonra uzakta bir evde ince bir dumanın yükseldiğini görmüş. Kendisi o dumana doğru yürümüş. Epey yol aldıktan sonra eve varmış. Eve geldiğinde altı yedi kadının bulgur için buğday kaynattığını görmüş. Kadınlar küçük kızı görünce:

- Neye geldin buraya? Burası devler ülkesi, dev uyuyor. Çabuk buradan git yoksa dev uyandı mı seni yer. Bizi de burada esir tutuyor demişler.

Küçük kız ise ateşinin söndüğünü ve abilerine yemek hazırlamak için ateşe ihtiyacı olduğunu söylemiş. Kadınlar ona biraz ateş verip eteğine biraz buğday koyduktan sonra çabuk buradan git demişler. Küçük kız yolda giderken korkudan eteğindeki buğdayları yavaş yavaş dökmüş. Dev az sonra uyanmış, burnunu çekerek:

-Burada insan kokusu var, kim geldi? Diye sormuş.

Kadınlar korkudan küçük kızı anlatmışlar. Dev hemen yola çıkmış ve küçük kızın yolda döktüğü buğdayları görüp takip etmiş. Küçük kız dev yetişmeden kulübeye varmış ve kulübenin kapısını kilitlemiş. Dev kapıyı zorlamış ve kapıyı açmasını söylemiş. Küçük kız kapıyı açmayınca dev:

-Öyleyse parmağını çıkar biraz emip gideceğim demiş.

Küçük kız parmağını kapının aralığından çıkarmış, dev onun kanını emip gitmiş. Küçük kız orda bayılıp kalmış. Bir süre sonra kalkıp abilerine yemek hazırlamış. Akşam abileri geldiğinde kız kardeşlerinin çok bitkin ve bembeyaz olduğunu görünce ne olduğunu sormuşlar. Küçük kız hiçbir şeyinin olmadığını sadece biraz hasta olduğunu söylemiş. Ertesi gün dev yine kulübeye gelip küçük kıza:

-Parmağını çıkar demiş.

Küçük kız parmağını çıkarmış, dev kanını emip tekrar gitmiş. Küçük kız yine halsiz düşüp bayılmış. Akşama abileri gelince küçük kız yine bir şey söylememiş. O gün dev yine gelip kapıyı çalmış ve küçük kıza:

-Parmağını çıkar emeceğim demiş.

Bu sırada yedi kardeş ortaya çıkıp devle kavga etmeye başlamışlar. Yedisi kılıçlarıyla devi öldürmüşler. Devi kulübenin yanına bir yere gömmüşler. Kız kardeşlerine:

-Sakın bu devin mezarından çıkan otlarla bize yemek yapma demişler.

Aradan üç dört yıl geçmiş. Küçük kız ve abileri hayatlarına hep aynı şekilde devam etmişler. Bir gün kız yemek yapmak için dışarda otlar toplamaya çıkmış. Çıkınca da abilerinin öldürdüğü devin mezarı üzerinde çok güzel otların çıktığını görmüş. Abilerinin ettiği nasihati unutarak o otları toplamış. Otları götürüp abilerine çorba yapmış.

Akşam avdan dönen abileri kardeşlerinin kendilerine hazırladığı çorbayı içmişler. Altı büyük kardeşi birer kaşık içer içmez birer geyiğe dönüşmüşler. En küçük ise kaşığını yarı etmiş, kardeşlerini görünce bırakmış. O da yarı geyik yarı insan şeklini almış. Küçük kız yaptığı hatayı anlamıştı ama kardeşleri artık insanlıktan çıkmıştı. Hepsi dışarı çıkarak dağlara doğru kaçmaya başlamışlardı. En küçük kardeş ne yapacağını bilemeden o da peşlerinden gider. Küçük kız ağlayarak abilerinin peşinden koşar ama hiçbiri geri dönmez. Yarı geyik yarı insan olan küçük abisi geri dönmüş. Küçük kız onu alıp babasının evine getirmiş. Annesi ve babası oğullarının durumuna çok üzülmüşler. Küçük kız, kardeşine kendisi bakmaya devam etmiş.

Aradan yıllar geçmiş, küçük kız büyümüş. Annesi babası onu evlendirmişler. Kız evlenince de abisini kendisiyle götürmüş. Kardeşinin kaçmasını engellemek için onu sürekli odasında bağlı tutuyormuş. Ama kocası bundan hiç hoşnut değilmiş ve onu kıskanıyormuş. Epey süre geçtikten sonra kızın iki tane çocuğu olmuş. Ama kocası hala bu durumdan hoşnut değilmiş. Bir gün kız dereye çamaşır yıkamaya gitmiş. Geldiğinde kardeşini odasında görememiş. Hemen dışarı çıkıp onu aramaya başlamış. Abisini çok kıskanan kocası onu çözüp bir göle götürmüş ve onu boğmak için suya atmış. Bunu gören kız hemen suya atlamış, büyük gayretlerden sonra kardeşini çıkarmış. Yarı geyik yarı insan olan kardeşi bu olaydan sonra eski haline dönmüş. Kız çok sevinmiş ve kardeşini öldürmek isteyen kocasını terk etmiş. İki oğlu ve abisiyle mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.