Vırak Vırak Kadınlar
(İç Anadolu Bölgesi, Eskişehir)

 

 

[VIRAK VIRAK KADINLAR]

 Bir varmış, bir yokmuş. Yıllar önce Anadolu’nun bir yerinde bir çoban ve karısı yaşarmış. Adam sığır çobanlığı yaparmış. Bir gün karısı, adamdan yün almasını istemiş:

— Eğirip çorap öreceğim, demiş. Adam inanamamış ve:

— Yarın alayım, demiş. Sabah olmuş adam elinde çuvallarla yün getirmiş. Aradan birkaç gün geçmiş ve kadın bir topak iplik yapmış. Adam, akşam yorgun bir şekilde eve gelmiş. Kadın, kocasından ipi tutmasını ve kendisinin toparlamasını istemiş. Kocası yorgun argın kabul etmiş.

Kadın, birkaç gün sonra sıkılmış ve yün eğirmeği bırakmış. Kocası her akşam geldiğinde, aynı ipi tutmasını istemiş. Bir gün adam, karısına:

— Kaç gündür bana ip tutturuyorsun, getir de şu ipleri bende bir göreyim, demiş. Kadın:

— İşte bu kadar demiş. Adam çılgına dönmüş. Kadına:

—Yarına kadar bu yünler eğrilmezse seni evden atarım, demiş. Kadın; sabah olunca yünleri yıkamaya havuza gitmiş. Orada kurbağalar, vırak vırak diye ses çıkarıyorlarmış. Kadın:

— Vırak vırak kadınlar, şu yünlerimi yıkayıverin, akşam ben almaya gelirim, demiş. Bırakmış ve eve gelmiş.

Akşam yünleri almak için gelmiş. Bakmış ki yünler yok. Hemen eve gelmiş, küreği kaptığı gibi havuza gelmiş ve havuzu yıkmaya başlamış. Havuzun duvarının altından altın bir sini çıkmış. Kadın, siniyi aldığı gibi eve gitmiş, akşam kocası gelmiş. Evden ayrı bir ışık vuruyormuş dışarıya. Eve girmiş ki ne görsün altın bir sini. Karısına sormuş:

—Hanım bu ne, nereden buldun, demiş. Kadın da:

— Vırak vırak kadınlar yünleri kaybetmiş, ben de onların yemek yediği siniyi alıp geldim, demiş.

Adam çok sevinmiş sabah sığır otlatmaya gitmiş. Gitmeden önce de siniyi kimseye vermemesi için tembih etmiş. Kocası gittikten sonra, sokağa çerçi gelmiş. Kadın düşünmüş:

—Sofra bir tane duracağına şunu vereyim de üç dört tane tabak alayım, demiş. Altın siniyi çerçiye götürmüş ve bunun yerine kendisine birkaç tane tabak vermesini istemiş. Altın siniyi gören çerçi, arabasındaki bütün tabakları kadına vermiş. Kadın, bütün tabakları raflara dizmiş.

 Kadının, kocası akşam gelmiş. Bakmış ki altın sini yok. Her taraf tabak. Kadına:

—Altın siniye ne oldu, diye sormuş. Kadın:

—Altın sininin yerine çerçiden bu tabakları aldım, demiş. Adam yine çılgına dönmüş. Bu sefer evden kadını kovmuş. Kadın, dışarıda kalırken yanına bir tane altın yüklü deve gelmiş. Kadın bu deveyi almış ve eve gelmiş. Kapıyı çalmış, kocası açmamış. Birkaç kere daha çalmış, kocası çıkmış. Bakmış ki ne görsün; altın yüklü deve ile karısı. Hemen içeriye almış. Kadına:

—Bugün çok dolu yağacak, sen bu kazana gir, ben başında beklerim, demiş. Kadın da hemen girmiş. Adam kazanın üstüne bir sini koymuş, üzerine de buğday atmış. Birkaç tane civciv koymuş. Bu civcivler yemi yedikçe tık tık diye sesler geliyormuş. Kadın da dolu yağıyor sanıyormuş.

Adam hemen altınları almış. Duvarı yıkmış, altınları da içine koyup duvarı yeniden örmüş. Sonra da kadını kazandan çıkarmış. Dışarda da tellallar gezmeye başlamış:

— Beyin altın yüklü devesi kayboldu, bulan getirsin, diyorlarmış. Kadın hemen dışarı çıkmış:

—Ben buldum, kocama verdim, ne yaptı bilmiyorum, demiş. Askerlerden biri adamı almış. Adamı beyin huzuruna götürürken, adam karısına kapıyı örtüp gelmesini söylemiş. Kadın bunu kapıyı sök de gel anlamış. Kadın kapıyı sökmüş, sırtına almış gelmiş. Adama altınları nereye koyduğunu sormuşlar. Adam:

—Beyim öyle bir şey yok, benim karım kafadan sakattır inanmayın, demiş.

—Ben kapıyı ört de gel dedim, kapıyı sök de gel, anlamış, demiş.

—İsterseniz dışarıda kapı sırtında bekliyor, bakın, demiş. Bey dışarı çıkmış bakmış ki gerçekten öyle. Sonra adamın suçsuzluğuna karar vermişler, salmışlar.

 Adamla karısı da zengin olmuşlar. Mutlu bir şekilde yaşamışlar.