Kurtlu Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

KURTLU KIZ

Bir varmış bir yokmuş. Köyün birinde baba, ana ve kızı yaşarmış. Kız günün birinde rahatsızlanmış, vücudunun her yerinden yaralar çıkmış. Zamanla evin içini pis bir koku almış, hatta kızın yattığı yatak bile kurtlanmaya başlamış. Anasıyla babası, eve gelen misafirlerden utanır olmuş.

Bir gün kızın anası demiş ki:

— Allah’ım biz bu kızı ne yapsak, ne etsek?

Kızın babası da demiş ki:

— Bir testiye su doldur. Yanına biraz ekmek koy. Bir de helva pişir, tasa bas. Ben bunu götürüyüm, ormana bırakıp geliyim.

Adam ertesi gün kapının önüne bir at arabası getirmiş. Kızı arabaya bindirmiş, yanına da azık bohçasını koyup yola çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda ormana gelmişler, bir ağacın dibine oturmuşlar. Adam kızına demiş ki:

— Kızım sen burada otur, ben biraz odun keseceğim. Odunları arabaya doldurunca gelir seni buradan alırım.

Adam ilerideki ağacın birine bir kuru kabak bağlamış. Rüzgâr estikçe kuru kabak ağaca çarpmakta ve tak tak tak diye ses çıkarmaktaymış. Kız da bu sesleri duydukça babası ileride odun kesiyor sanıyormuş.

Kız beklemiş beklemiş, gelen giden yok. Akşam olmuş, yine babası gelmemiş. Hemen yerinden kalkıp tak tak tak diye ses gelen ağacın yanına gelmiş. Bir de bakmış ki ağaçta bir kuru kabak sallanıp duruyor, ama babası ortada yok:

— Vay babacığım vay, beni bırakıp giden babacığım vay, diye ağlamaya başlamış.

Biraz sonra kızın karnı acıkmış. Hemen bohçasını açıp ekmeğinden, helvasından yemiş, suyundan kana kana içmiş. Sonra da bir ağacın altında uykuya dalmış.

Bir gün öyle, iki gün böyle derken azığı iyice azalmış. Ama temiz hava kıza pek iyi gelmiş. Yaraları geçmiş, saçındaki yağlar kaybolmuş. Bir de azığı bitmek üzere olmasa, keyfi yerindeymiş aslında.

Birkaç gün sonra kızın yattığı ağacın yanına bir davar sürüsü gelmiş. Koyunlar kızı görünce ürkmüşler, sağa sola dağılmışlar. Çoban bu duruma çok şaşırmış:

— Allah Allah, koyunlar niye ürktüler? Dur şu ağacın oraya bir bakıyım, demiş.

Çoban gelip ağacın altına bakmış ki orada nur topu gibi güzeller güzeli bir kız yatıyor. Kızın yaraları falan geçti ya hani, güzelliği ortaya çıkmış tabii. Çoban kıza sormuş:

— Sen burada ne arıyorsun? İn misin cin misin?

— Ne inim, ne cinim. Seni beni yaratan Allah’ın bir kuluyum. Ben çok kötü hastalandım, vücudum yara yara oldu. Babam da beni getirip bu ormana bıraktı. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.

— İstersen seni bizim köye götürüyüm. Bir yaşlı anam var köyde, bizimle yaşarsın.

— Olur.

Çoban hemen davarları toplamış, kızı da yanına alıp köye gelmiş. Evin bahçesinden içeri girer girmez anasına seslenmiş:

— Anaa, bak sana misafir getirdim!

— Aman hay oğlum, ne yapacağım ben misafiri? Bizim yiyecek ekmeğimiz, içecek suyumuz yok!

— Olsun ana, yarım ekmeğin varsa yarısını sen ye, yarısını buna ver. Otursun garip. Ormanda buldum, gidecek yeri yok.

Çobanın anası kızı eve kabul etmiş. Bir gün iki gün derken kız eve alışmış, çobanın anası da kızı sevmeye başlamış. Sonunda konu komşu laf etmesin diye kadın, oğluyla kızı evlendirmiş. Artık kız, çobanın eşi olmuş. Bir sene kadar sonra da ilk evladını doğurmuş. Çocuğunun adını, “N’oldum” koymuş. Kocası bir şey dememiş. Aradan bir-iki sene geçmiş, bir çocuk daha doğurmuş. Onun adını da “N’olacağım” koymuş. Kocası yine sesini çıkarmamış. Aradan hayli zaman geçmiş, çocuklar büyümüş. Bazen davar gütmeye bile gidiyorlar, babalarına yardım ederek günlerini geçiriyorlarmış.

Bu arada kızın babası, yıllar sonra vicdana gelmiş. Karısına demiş ki:

— Hanım, şu kızı bir dolaşıp geliyim. Kurt mu yedi, köpek mi yedi, ne oldu? Bir bakıyım, demiş.

Kızın babası ormana gelmiş, seneler önce kızını bıraktığı yere bakmış. Ama kızından hiçbir iz yokmuş. Kızın yerinde yeller esiyormuş. Sonra kendi kendine düşünmüş:

— Bu kız tek başına nereye gidebilir ki? Şurada bir köy var, belki oraya gitmiştir. Köylülere bir sorayım.

Kızın babası köye gelmiş, az ileride duran davarların yanına yaklaşmış. Sürüyü güden çocuklar birbirlerine N’oldum, N’olacağım diye hitap ediyorlarmış. Bunu duyan adam, bir an kızını aramayı unutup çocukların yanına gelmiş:

— Sizin adınızı kim koydu çocuklar? Ananız babanız kim?

— Babamız çoban. Biz de ona yardım ediyoruz. Ama adımızı babamız değil, anamız koymuş.

— Haydi, beni sizin eve götürün.

Çocuklar adamı almışlar, evlerine götürmüşler. Bu adamın dedeleri olduğunu bilmiyorlar tabii. Adam kapıdan içeri girerken kız babasını hemen tanımış, ama adam kızını tanıyamamış. İçeride kızın kocası da varmış. Adam oturup çobanla sohbet etmiş, kız da onlara hizmet etmiş. Sofra sermiş, çay ikram etmiş falan. Sonra adam sohbet açmak için çobana sormuş:

— Hanımın pek maharetli birine benziyor. Onu nerede görüp beğendin?

— Vallahi hanımımı bir gün ormanda tesadüfen buldum. Babası onu ormana terk etmişti. Getirip evime hanım yaptım.

— Aman deme, bu benim kızım. Onu hasta diye ormana bırakan bendim. Çok pişman oldum, onu aramaya geldim.

Kız anasına da babasına da hâlâ kırgın olduğu için gidip de babasının elini öpmemiş. Babası durumu fark edip iyice üzülmüş:

— Kızım bizi affet. Arada bir ziyaretimize gel.

— Siz beni vaktiyle bir köpek yavrusu gibi ormana attınız. Daha da sizin evinize gelmem. Benim evim burası.

Adam yerinden kalkmış, üzgün üzgün evine dönmüş. Kızı ise iki çocuğu, kocası ve kayınvalidesiyle mutlu mesut yaşamış. Bu masal da burada bitmiş.