Üç Erkek Kardeş
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken, bir yerde bir adam varmış. Adamcağızın üç oğlu, üç kızı varmış. Adamcağız hastalanır, evlatlarını başına çağırır:

— Gelin evlatlarım, ben öleceğim. Yalnız, size bir vasiyetim var. Kızlarımı kim isterse ona verin. Şöyle böyle demen… Der.

Adam ölür. Aradan günler gelip geçer. Bir aslan gelir.

— Hak dost kül dost, der. Oğlana,

— Senin büyük kız kardeşini, Allah'ın izniyle bana verin, der.

Birbirine bakarlar.

— Soyu belli değil, sopu belli değil, nasıl vereceğiz kardeşimizi buna, derler.

Küçük oğlan:

— Ne olursa olsun, ben babamın vasiyetini yerine getireceğim. Vereceğim kız kardeşimi, der. Neyse aradan üç ay gelir geçer. Bir tane tilki gelir. O da ortanca kızı ister. Yine birbirine bakarlar.

— Nasıl vereceğiz buna, derler.

Küçük oğlan:

— Olsun, ben vereceğim, der.

Ona da verirler. Neyse, aradan bir zaman daha geçer. Serük Paşa diye biri gelir. O da ister.

— Bu sefer katliken (katiyen) vermeyiz, derler.

Aradan on gün geçer, yirmi gün geçer. Küçük oğlan:

— Olsun, ben vereceğim, der.

Öbür kardeşler de kabul ederler. Neyse, gel zaman git zaman, evveli ateş bulunmuyormuş. Akşam olur. Kardeşleri de gelmek üzeredir. Küçük oğlan bakar etrafına, ilerde bir ateş görür. Yanına varır. Yedi tane dev oturmuş, kazanda insan kaynatıp yiyorlarmış. Bunu görünce:

— Heeeeeyt! Biz, seni gece ararken; sen gündüz ayağımıza geldin. Eğer, şu kazanı şuradan kaldırıp şuraya koyarsan, başımızın üstünde yerin var. Eğer kaldırıp koyamazsan, o kazanın içine seni koyacağız, derler. O:

— N'olcak bu filan, ben bunu kındil* parmağımla kaldırırım, der.

— Heeeeeyt! Ya Allah, ya Muhammet, ya Ali! Der. Ali gücü ver, der.

Kazana yaklaşır. Devler:

— Dur, derler.

Devlerin hoşuna gider. Onun için koyun kuzu keserler, yedirirler. Aradan zaman geçer. Buna, yedi tane anahtar verirler. Sekizinciyi de verirler.

— Fakat onu açma. derler.

Neyse birini açar. Güzel kız, hazine vardır. Şeytan ya bu, onu durutmaz. Sekizinciyi de açar. Yedi başlı bir canavar vardır. Canavar adamı döver, kızı alıp kaçar. Bu, eve döner. Aradan bir zaman geçer.

— Ben gideceğim. O kızı, canavardan alıp evleneceğim, der.

Kardeşleri:

— Gel gitme, buradan sana istediğin kızı alalım, derler.

O:

— Yaa, ben ille de gideceğim, der.

Neyse gider. Bir ormana varır. Ormanda yalnız bir saray varmış. O saraya varır. Bir de ne görsün, büyük kız kardeşinin evi değil miymiş? Bunlar sevinir. Kız kardeşi:

— Sen saklan, eğer kocam seni severse gel. Sevmezse görünmeden kaç. Yoksa öldürür, der.

Neyse, akşam Aslan Bey eve gelir, yemeği yer. Karısı:

— Kardeşlerimden hangisi gelse iyi, der.

Oğlan kardeşi de dinler. Aslan Bey:

— Eğer büyük ağabeyin gelsin, kulağım kadar etini bırakmam. Ortanca kardeşin gelsin onu da komam, amma küçük kardeşin gelsin; başımın üstünde yeri var, der.

Küçük oğlan çıkar, sarılırlar; yerler, içerler. Neyse, küçük oğlan derdini anlatır. Aslan Bey:

— Biz kırk yerden onun hakkından gelemedik, ne yapacaksın boş ver. Elini salla kırkını getireyim sana, der.

— Yok! Gideceğim.

— Eh; hadi Allah selamet versin.

Oğlan gider. Giderken giderken tilkinin evine varır. Orada da kardeşi saklar ve tilkiye, hangi kardeşinin gelmesini istediğini sorar. O da, Aslan Beyin verdiği cevabı verir. Neyse, orada da biraz kaldıktan sonra yola koyulur. Gider, gider küçük kardeşinin evine varır. Orada da sevilir, sayılır. Hepsi de:

— Gitme, sana istediğin kadar kız buluruz, derler.

— Yok, der.

Yine yola düşer. Gider gider, yorulur. Bir ağacın gölgesine yatar. Canavar, bunu görür ve parçalar. Neyse, bir torba bulup bütün parçaları alır, ama kındil parmağını bulamaz. Bunu, atın üstüne koyar, denize atar. At da, onun sevdiği kız imiş. Canavardan kurtulabilmek için, at kılığına girmiş. Neyse, at varır; oğlanın öbür üç kardeşine durumu anlatır. Aslan Bey, Tilki Beye:

— Buna çareyi sen bulursun, der.

— Bize şimdilik hayat suyu lazım. Öyle olmayışın, biz de rahat edemeyiz; kardeşlerimiz de rahat edemez. Bize ettiği bu iyiliği, şimdi biz de ona edeceğiz, derler.

Biri gider, hayat suyu arar; diğeri de gider, parmağı bulur. Parmağı suya batırırlar, oğlan dirilir. Kırk gün, kırk gece düğün ederler.

 


* Küçük parmak.