Üç Taş
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Adıyaman)

 

[ÜÇ TAŞ]

Evvel zaman içinde bir anne ve oğul varmış. Annesi oğlunu evlendirmek istiyormuş. O ise utanıyormuş. Çok terbiyeliymiş. Anne bir gün oğlunun odasında üç taş bulmuş. Biri beyaz, biri pembe, biri siyahmış. Bunları almış akıllı bir komşusu varmış. Ona götürmeye gitmiş. Komşusu:

—Sevin sevin, oğlun evlenmeyi istiyor, demiş. Bu beyaz tenli, kara gözlü, pembe yanaklı bir kız istiyorum demek, demiş.

Annesi hemen kız aramaya çıkmış. Oğlunun istediği gibi bir kız bulamıyormuş. Bakmış şehrin dışında bir yerde üvey annenin yanında bir tek kız varmış. Bunu istemiş. Üvey anne seve seve kabul etmiş. Düğün hazırlıkları hemen başlamış.

Önceden gelin hamamı adeti varmış. Kızı hamama götürmüşler. Hamama gidince üvey annesi kızın mutluluğunu kıskanmış. Kız yıkanırken başına bir ilaç sürmüş. Kız yıkandıktan sonra bakmış ki başında bir tek saç teli kalmamış. Kız çok ağlamış, çok üzülmüş.

—Aman olsun bir takma saç takalım, düğünün yine olsun demişler. Bir takma saç bulup takmışlar. Kıza telli duvaklı bir düğün yapmışlar. Düğün gecesi damat gelinin duvağını açıyorum derken eli duvağa takılmış, takma saç düşmüş. Çocuk kızı ilk kez görecekmiş. Eskiden öyleymiş. Bir de bakmış ki kızda ne saç ne bir şey. Damat hemen o an:

—Annem bu kızı nereden buldu, demiş ve evi terk etmiş. Bir daha da uğramamış. Anne sabahtan elimi öpecekler diye bekliyormuş ama gelen yokmuş. Gidip bakayım, demiş kendi kendine. Bakmış ki kız ağlıyor. Kıza her şeyi anlattırmış. Olanları duyunca anne, oğluna sinirlenmiş:

—Oğlumu affetmeyeceğim. Gelip bana soraydı bu kızı niye aldın diye? Ben onun beğenmediği kızı almazdım. Kızım sen sabret, saçların çıkana kadar bekleyelim, oğlum da pişman olsun. Pişman olana kadar ben seni bırakmam. Sen benim gelinimsin, diyerek ana kız yaşamaya başlamışlar.

Kızın saçı uzamış ve eski güzelliğine kavuşmuş. Oğlansa gidiş o gidiş, bir daha uğramamış. Bunlar çok zenginlermiş. Oğlan güzel bahçeli, havuzlu bir ev yaptırmış. Bahçıvan da tutmuş. Annesine:

—O kel kızı bırakıp gel, ben başkasıyla evleneceğim, diye haber yolluyormuş Annesiyse hiç cevap vermiyormuş. Kızın saçı başı uzayıp güzelleşince annesi kıza:

— Sen git oğlumun bahçesinden bir demet beyaz gül al, demiş. Kız beyazları giymiş, çok güzel olmuş ve gitmiş.

—Annemin bugün günü vardı, beyaz gül istiyor, demiş. Bahçıvan gülleri kıza vermiş. Tam kapıdan çıkarken oğlan görmüş onu, konuşamamış. Eve gelince anne sormuş:

—Benim hayırsız oğlanı gördün mü? Kız da:

—Kapıda karşılaştık, demiş. Anne:

—Sen ses etme, ben seni bir daha gönderirim, demiş. Bir hafta sonra bu sefer kıza pembe elbiseler giydirmiş. Kız daha başka güzel olmuş:

— Bu sefer pembe gül iste, demiş kıza. Kız gitmiş yine bahçıvanın yanına. Oğlan bunu görünce bayılmış. Yine konuşamamış. Bu sefer peşine koşmuş. Ama kız oralı olmamış. Anne yine sormuş:

—Bizim oğlanı gördün mü, diye. Kız da:

— Peşimden koştu ama ben bakmadım, demiş.

Oğlan annesine ben bir kız buldum. Onunla evleneceğim diye haber yollamış. Ama annesi yine ses çıkarmamış. Bir zaman sonra bu sefer de kıza kırmızı elbiseler giydirip kırmızı gül alması için köşke yollamış. Bir de kıza demiş ki:

—Oğlum yanına gelince bilerek bir şeyle kolunu çiz, kanat demiş. Bakalım seni seviyor mu sevmiyor mu anlayacağız, demiş. Çocuk da köşkte kız gelsin diye bekliyormuş. Kız gidip:

— Annem bir demet kırmızı gül istiyor, demiş. Oğlan bahçıvanı beklemeden:

—Gel ben vereyim hanımefendi, demiş. Sen kimsin, nereden geldin, ismin ne şanın ne, derken kız birden gülleri koparmış. Güllerin dikenleri batmış kıza. Kızın eli kolu kan içinde kalmış. Oğlanın davranışlarından anlamışlar ki oğlan kızı gerçekten seviyor. Bunun sonucu yeniden evlenip bir ömür mutlu yaşamışlar.