GÖKBONCUK
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

 Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğinde tıngır mıngır sallanırken bir köyde çok fakir bir adam yaşarmış. Bu adam köy köy gezer, zengin ağaların hizmetkârlığını yaparmış.

 Yine bir zaman bir köye gitmiş. Köyün ağasına hizmetkâr durmuş. Ama ağanın şartı varmış. Kim ona küserse onun sırtından bir davulluk deri yüzecekmiş. Adam bu şartı kabul etmiş. Ağa adama çok zor işler buyuruyormuş. Adam sabretmiş, dişini sıkmış, hiçbir zaman küstüm dememiş. Ama artık adamın takati kalmamış. En sonunda dayanamamış:

 — Ben artık bu işi yapamayacağım, küstüm size ağam, demiş.

 Ağa adamın sırtından bir davulluk deriyi yüzmüş, adamı da işten atmış. Adam kendi köyüne, ailesinin yanına dönmüş.

 Adamın köyde Gökboncuk adında bir oğlu varmış. Babasının vaziyetini görünce:

 — Baba sana bu eziyeti kim yaptı, diye hiddetlenmiş.

Babası her şeyi olduğu gibi anlatmış. Gökboncuk babasına yapılanları sindirememiş ve:

 —Kim bu ağa denen adam? O adamın derisini yüzüp sana yapıştıracağım, demiş.

Babası ne kadar yapma, etme, gitme demişse de babasını saymamış ve yola düşmüş. O köye gitmiş ve ağaya hizmetkâr olmuş. Ağa, Gökboncuk ile da aynı pazarlığı yapmış. Gökboncuk her şeyi kabul etmiş ve işe koyulmuş. Ağanın emirleri arka arkaya gelmeye başlamış.

— Sabahtan tavuklara yem verilecek, demiş. Gökboncuk sabah olunca kümese gitmiş, bütün tavukları kesmiş, telef etmiş ve ağaya götürmüş. Gökboncuk, ağaya:

— Ağam küstün mü, diye sormuş. Ağa da:

 — Yok oğlum, niye küseyim, demiş.

 Akşam olmuş, ağa Gökboncuk’u öküzlere saman vermeye göndermiş. Bu sefer de Gökboncuk, öküzlerin kafasını kesmiş, ağaya götürmüş. Ağa öküzlerin kafasının kesildiğini görmüş. Gökboncuk, ağaya:

 — Ağam küstün mü, diye sormuş. Ağa da:

 — Yok oğlum, niye küseyim, demiş ve gitmiş. Gece olmuş ve yatmışlar. Ağa, karısına:

 — Biz bu Gökboncuk’tan kurtulamayacağız, başımıza bela oldu, demiş. Düşünmeye başlamış. Bir süre sonra aklına bir fikir gelmiş:

 — Hatun sen bir sürü çörek pişir, bu gece mutlaka kaçmalıyız, yolda azık olur bize, demiş.

Kadın çörekleri pişirmiş ve bir çuvala doldurmuş. Gökboncuk ağayla, karısının kaçacağını anlamış ve çuvalın içindeki çörekleri boşaltmış ve kendisi içine girmiş.

 Sabah olunca ağa çuvalı sırtına aldığı gibi, karısıyla kaçmışlar. Böylece bir süre yol gitmişler. Gökboncuk çuvalın içinde iyice sıkılmış, bunalmış ve tuvaleti gelmiş. Artık dayanamaz vaziyetteymiş ve çuvalın içine işemiş. Ağanın sırtından aşağıya doğru da akmaya başlamış. Ağa olanlardan huylanmış ve eliyle sırtını yoklamış. Eline bir yaşlık gelmiş ve anlamak için elini yalamış.

 — Ulan karı, çöreği iyi yapmışın amma biraz tuzlu olmuş, demiş.

 Öylece bir vakit daha gitmişler. Gide gide bir deniz kenarına varmışlar. Orda yemek yemeye durmuşlar. Ağa:

 — Hatun aç şu çuvalı da karnımızı doyuralım, demiş. Kadın çuvalı açmış, birde bakmış ki Gökboncuk çuvalın içinde duruyor. Çok şaşırmışlar, ne yapacaklarını bilememişler. Gökboncuk çuvalın içinden çıkmış. Ağaya:

 — Ağam küstün mü, demiş.

 — Yok oğlum niye küseyim ki, demiş.

O geceyi orada geçirmişler. Herkes yatmış. Gökboncuk yine bir şeyler olacağını fark etmiş ve uyumamış. Ağa, karısına:

 — Hatun Gökboncuk’u denize atmalıyız yoksa başımıza bela olacak, demiş.

 Gökboncuk konuşmaları duymuş. Gece onlar uyuyunca kalkmış ve kadını kendi yerine doğru çekmiş ve ağanın yanına yatmış. Ağayı dürtmeye başlamış.

 — Herif herif kalk gayri, kalk da Gökboncuk’u denize atalım, demiş. Ağa hemen kalkmış, Gökboncuk sandığı karısını biri bir taraftan, biri bir taraftan tutmuş ve denize atmışlar.

 Sabah olunca ağa bir bakmış ki karısı yerinde yokmuş. Gökboncuk ise hâlâ hayattaymış. Şaşırmış kalmış. Gökboncuk’a sormuş:

 — Oğlum ablan nerde, demiş. Gökboncuk:

 — Ağam gece denize attık ya. Hatırlamıyor musun, demiş.

Adam olanlara çok üzülmüş, donup kalmış. Gökboncuk adamı böyle görünce:

— Ne oldu ağam küstün mü, demiş. Ağa:

— Bu sefer küstüm, demiş.

Gökboncuk bunu fırsat bilmiş ve ağanın sırtından bir davulluk deriyi yüzmüş. Hemen götürmüş ve babasının sırtına yapıştırmış. Babası yeniden sağlığına kavuşmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…