umutphp/masallar huggingface dataset:
Neydim Ne Oldum Ne Olacağım
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Varmış yokmuş bir padişah varmış. Bu padişahın bir tek kızı varmış. Bu padişah, benim bu kızımın yazısı nasıl, diye baktırır. Cenabı Allah onu onu fakir birisine yazmış, derler. O padişah gazap ediyor:

-Ya Rabbülalemin, ben bir padişah olayım da benim evladım bir fakire düşsün, diyor.

Neyse bir zaman geçer, zengin bir adam bu kızı ister. Kızı verirler, gelini yola çıkarırlar, yan yolda bir fırtına tutar, bir alamet çıkar, ne düğüncü gelini görür, ne de gelin düğüncüyü görür. Cenabı Allah gelinin tahtırevanını götürür, bir denizin kıyısında bırakır. Gelin üç gün orada aç susuz, per perişan kalır. Bir çoban, oraya davarını götürür, gelini görür. Sorar:

-Bacım, sen nerelisin, neyin nesisin, sen buraya neden geldin?

-Kardeşim hiç sorma, ben bir padişah kızıyım. Böyle böyle oldu.

Akşama kadar beraber davar otarırlar, ekmek yerler. Aksam olunca çobanın evine gelirler. Çoban der ki:

-Bacım, sen Allah’ın emriyle beni almazsın, ama dünya ahiret kardeşim ol, gene yanımda dur. Yalnız Allah’ın emriyle beni almaz mısın?

-Alırım, neden almayayım kardeş.

Çoban gider hocayı getirir, Allah’ın emriyle nikahlarını kıydırır, bu kızı alır. Bir zaman sonra bunların bir oğulları olur. Kız der ki:

-Eğer gücenmezsen bu oğlumun ismini ben koyayım.

-Neden güceneyim, nasıl biliyorsan öyle yap.

Kız, çocuğunun adını "Neydim" koyar. Bir zaman sonra bir çocukları daha olur. Kız:

-Gücenmezsen bunun ismini de ben koyayım.

-Sen bilirsin, ben sana gücenmem.

Kız ikinci çocuğunun adını da "Noldum" koyar. Zaman sonra bir çocukları daha olur. Kız:

-Bunun ismini de ben koyayım.

-Sen bilirsin, bana hiç sorma.

Kız üçüncü çocuğunun ismini de "Nolacağım" koyar. Hayli vakit geçer, çoban büyük oğluyla beraber davar otarmaya gider. Kızın babası Padişah, derviş kıyafetinde devriye çıkmış. Oraya dahil olur. O çobana der ki:

-Oğlum, bu gece sen beni misafir etmez misin?

-Dervişim, benim yerim yok, bir tek göz odam var, çocuklarım var, sen sığmazsın.

-Peki oğlum, benim ekmeğim aşım hep yanımda, yalnız bu akşam sizde yatayım.

-Oğlum, bu dervişi götür, evde misafir etsinler.

Çocuk dervişi eve götürür. Ne kız babasını tanır, ne de babası kızını. Kız, çocuklarına seslenir:

-Neydim, sen bu işi böyle yap.

-Noldum, yavrum, sen de bu işi böyle yapma.

-Nolacağim, sen bunu neden böyle yapmadın?

Padişah, “Bu eksik etek, bu çocuklara neden böyle isimler koymuş” diye düşünür. Sorar:

-Evladım, sen neden bu çocuklara böyle isimler koydun?

-Hocam, hiç  sorma.            

-Yok, söyle, neden böyle koydun?

-Ben bir padişah kızıyım. Babam remil baktırmış, ben çok fakire yazılmışım. Beni bir zengin yere verdi. Beni götürürlerken yolda bir fırtına çıktı, ben denizin kıyısına geldim. Bu çoban beni buldu. Allah’ın emriyle de aldı. Onun için de bu çocuklara böyle isimler koydum.

-Sen benim evladımsın, ben seni tanıyamadım.

O zaman sarmaşırlar, ağlaşırlar. Akşam çoban davarını getirdiğinde padişah der ki:

-Evladım, herkesin davarını kendine ver, değneğini at. Ben sizi memlekete götüreceğim.
Üç Kız Kardeş
(İç Anadolu Bölgesi, Eskişehir)

  Bir zamanlar bir ülkede yaşayan bir değirmenci ve bu değirmencinin de üç tane kızı varmış. Üç kız kardeşin üçü de birbirinden güzel ve zarifmiş.

  Günün birinde değirmenci artık çalışamayacak kadar yaşlanmış ve değirmeni satmış. Eline geçen parayla da koyun ve bir de çıkrık* almış. Bir akşam kızlarını karşısına alıp eskisi gibi çalışamadığını ve bu yüzden de değirmeni sattığını söylemiş.

Evi, aldığı koyunları ve çıkrığı kızlarına bırakmış. Kendisi de kalan üç beş kuruşuyla dünyayı dolaşmaya karar vermiş. Kızlarına akıllarını kullanıp bu çıkrık ve koyunlardan yararlanmalarını öğütlemiş. Ertesi gün eşeğine yükünü yükleyip kızlarıyla vedalaşmış ve yollara düşmüş.

  Kızlar yalnız başına kalınca düşünmeye başlamış. Kızların en büyüğü Nazlı ağıla gitmiş ve koyunları okşarken bir yandan da nasıl onlardan faydalanılabileceğini düşünmeye başlamış. O sırada koyunlardan biri dile gelmiş.

Nazlı kıza kendilerinden faydalanıp insanları besleyebileceklerini, giydirebileceklerini söylemiş ve kızın yanından uzaklaşmış.

Nazlı kız bunu diğer kardeşleri Elif ve Ece’ye anlatmış ama onlar Nazlı kıza inanmamış. Yine de bir umutla ablalarına sarılmışlar.

Sonra Elif koyunların yünlerini çıkrıkta eğirerek iplik yapabileceklerini söylemiş. Yaptıkları ipliklerden üçü birlikte güzel güzel kazaklar örmüşler. Bu kazakları pazarda satıp bir yığın para kazanmışlar.

Nazlı bir yandan da insanları nasıl besleyebileceklerini düşünüyormuş. Bir gün aklına süt sağabilecekleri gelmiş. Sonra başlamışlar yoğurt, peynir, tereyağı yapmaya…

  Günler geçtikte müşterileri artmaya başlamış. Bütün kent halkı onlarda alışveriş yapar olmuş. Bir süre sonra babalarının evlerinin yerine kocaman iplik atölyesi ve süthane kurmuşlar. Kendilerine de şehrin en güzel yerine konak yaptırmışlar.

  Günlerden bir gün zengin beylerden birinin üç oğlu ava çıkmış. Yolları bu üç kızın yaşadığı şehre düşmüş. Oradaki halka en güzel sütün peynirin nerede satıldığını sormuşlar. Sonra bu üç kız kardeşin dükkanlarına gelmişler ve kızları görür görmez âşık olmuşlar. Kızlar da onları beğenince çok geçmeden evlenmişler.

  Aradan yıllar geçmiş kente aksakallı göbeğine kadar uzamış bir adam gelmiş. Adam evine kadar gelmiş, ama evinin yerinde iplik dokuma atölyesi ve süthane görmüş. Bunların sahibinin kim olduğunu sorunca halk onu kızların evine götürmüş.

Kızlar önce babalarını tanıyamamış. Babaları güzel kızlarım deyince hemen kollarına atılmışlar. Babaları kızlarının birkaç koyun ve çıkrıkla bu kadar büyük işler başarmaları ile gurur duymuş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

*Çıkrık: İplik bükme, iplik sarma vb. işlerde kullanılan, el veya ayakla çevrilen dolap.
Hasetlik
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

 Bir varmış, bir yokmuş; develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, çok uzun zaman önce, bir ülkede bir anne ve onun bir çocuğu varmış. Çocuğun babası o küçükken ölmüş.

Aradan yıllar geçmiş. Çocuk aslan gibi delikanlı olmuş, annesi de gitgide yaşlanarak gücü azalıyormuş. Delikanlı, annesi yorulmasın diye her işe kendisi koşmaya başlamış.

Delikanlının annesi iyice yaşlanmış, şirin mi şirin bir nine olmuş.

Komşuları onu çok severmiş, üzülmesini istemezlermiş. Oğlu da annesinin üzülmesini, yorulmasını istemezmiş. Ninecik oğlunun tek başına yaptıklarını görüp çok üzülüyormuş ve dua ediyormuş:

— Allah’ım ne olur, oğluma onun gibi iyi bir gelin ver, bu evin neşesi hiç eksilmesin, diye.

Ninecik bir gün oğluna artık evlenmesi gerektiğini, evi derleyip düzenleyecek bir gelinin olması gerektiğini söylemiş. Delikanlı da annesinin bakıma ihtiyacı olduğunu düşündüğünden, annesinin isteğini kabul etmiş. Böylece iyi kalpli, tatlı dilli, güler yüzlü bir gelin adayı aramaya başlamışlar.

Çok geçmeden evin içinde üçüncü kişi gezinir olmuş. Delikanlıyı evlendirmişler.

Gelin hanım eve geldiği ilk zamanlar günleri öyle güzel geçiyormuş ki gülüyorlar, eğleniyorlarmış hep beraber.

Günler haftaları, haftalar ayları kovalamış. Mevsimler bir bir değişmiş. O eski günler yavaş yavaş kaybolmaya başlamış. Artık bağrışmalar başlamış.

Gelin hanım nineciği artık istemiyormuş. Ninecik bu durumun farkındaymış ve bir şey yapamıyormuş. Delikanlı da gelin hanım daha fazla söylenmesin, kavga etmesin diye istemeyerek annesini alıp nereye götüreceğini bilmeden evden çıkmış.

Delikanlı çok sevdiği annesiyle yürüyerek bir vadiye gelmişler. Akşam olmak üzereymiş. Delikanlı, annesine:

— Anacım, seni getirebileceğim tek yer burası, beni affet, demiş. Ninecik de kısık sesle:

— Evladım her şeyi biliyorum. Sen üzülme, beni bırak git, ben başımın çaresine bakarım, demiş.

Delikanlı, annesini akşam vakti o vadide bırakmış, evine dönmüş.

Günler geçmiş üzerinden fakat içi hiç rahat değilmiş. Bir sabah annesini geri almak için o vadiye gitmiş. Geldiğinde ne görsün, vadi cennetten bir köşeye dönmüş. Sanki annesi konuştukça ağzından altınlar saçılıyormuş.

Nineciği o hâlde gören delikanlı içi rahat şekilde dönüp, her şeyi karısına anlatmış. Karısı da hasetliğinden çatlamış ve:

— Yarın benim annemi de oraya götür, onun da ağzından çil çil altın dökülsün, sonra altınları topla getir, demiş.

Delikanlı karısını huyunu bildiğinden tekrar huzursuzluk olmasın, yaşanmasın diye kaynanasını da oraya götürmüş, geri dönmüş.

Ertesi gün karısı keselerle kocasını yollamış.

Adam geldiğinde görmüş ki annesi yok, o cennet köşesi vadi yok. Kurtlar her yeri parça parça etmiş. Kaynanasını da kurtlar alıp götürmüş.

Delikanlı, kaynanasının geride kalan elbiselerinin parçalarını toplayıp gömdükten sonra eve dönmüş ve olanları karısına anlatmış.

Karısı olanları duyunca hiçbir şey söyleyememiş. Susmuş... Susmuş... Günlerce, aylarca tek kelime etmemiş ve bir daha da hiç konuşamamış.
Üç Şaka
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir zamanlar üç tane candan arkadaş varmış. Bütün günlerini ona buna takılmakla, eğlenmekle geçirirlermiş. O gün de kasabada pazar kurulmuş. Yakın köylerden bir sürü insan kasabaya akın etmiş. Meydanlar kum gibi insan kaynıyormuş. Bir ara eşeğinin sırtında sallana sallana kendilerine doğru gelen bir köylü görmüşler. Kendisine eğlence arayan Ali arkadaşlarına dönerek:

— Ben şu adamın çıngıraklı keçisini hiç habersiz alabilirim, demiş. Veli de:

— Ben de üstüne bindiği eşeğini alırım, demiş. Mustafa da aşağı kalır mı:

— Ben de sırtındaki elbiselerini alırım, demiş.

 Üçü de dediklerini yapmak için işe koyulmuşlar. Önce Ali yavaş yavaş keçinin peşine takılmış. Hayvanın boynundaki çıngırağı çözüp sokaklardan birine sapmış.

Köylü çıngırak sesini duyduğu için keçinin de peşinden geldiğini sanıyormuş. Tam pazara girecek, bakmış ardına keçinin yerinde yeller esiyor. Eşeğinden inmiş, gelene geçene keçisini sormaya başlamış. Köylüye doğru bir adam gelmiş ve:

— Biraz evvel güzel bir keçiyi şu sokakta sürükleyen bir adam gördüm, demiş. Köylü de bu hayırsever adama:

— Oğlum, sen şu eşeğe biraz bak, ben şu keçiyi koşup yakalayayım, demiş.

Adam da kabul etmiş. Sokakların hepsini bir bir dolaşmış köylü ama ortada keçi yok. Eşeğini almaya geri dönmüş ama bakmış eşeğin de yerinde yeller esiyor. Gelen geçene sormuş soruşturmuş, yok. Şaşkın şaşkın dolaşmaya başlamış.

Giderken yolun kenarında bir kuyunun başında dövüne dövüne ağlayan bir adama rastlamış. Yaklaşmış ve:

— Senin derdin ne hemşehrim, ne ağlayıp duruyorsun, demiş. Adam:

— Ah hemşehrim ah! Ben ağlamayım da kimler ağlasın, benim derdim çok büyük. Ustamın bir yere götürmek için verdiği bir kutu altını kuyuya düşürdüm, beni hırsız sanacaklar şimdi, demiş.

Köylü de inip almasını söylemiş. Ama adam:

 — Yüzme bilmem ben, keşke alabilsem. Bir alan bulursam, iki altın veririm, demiş.

İki altını duyan köylü hemen üstünü çıkarmış, atlamış kuyuya. Köylü kuyuya inmiş, bakmış kutu falan yok, bağırmaya başlamış:

— Hemşehrim burada kutu yok,

Köylüye cevap veren olmamış. Çıkmış kuyudan, bakmış ne adam var ne elbiseleri. İyice şaşkına dönmüş.

 Biraz sonra kahkahalarla gelmiş bizim üç arkadaş. Köylüye şaka yaptıklarını anlatmışlar ve elbiselerini, keçisini, eşeğini geri vermişler.

Bir de adamın gönlünü almak için onu kasabanın en güzel lokantasına götürüp karnını doyurmuşlar. Bir daha da böyle herkese inanmamasını söylemişler.
Balıkçı ile Deniz Kızı
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, cinler cirit oynarken, pireler berber iken, anam düştü eşikten, babam düştü beşikten; ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallarken, anam kaptı saçmayı, babam kaptı dolmayı; derken şehrin birinde ihtiyar bir balıkçı varmış. Bu balıkçı karısı ve iki çocuğuyla birlikte yaşarmış. Her gün balığa çıkar ne bulursa getirir, birazını satar birazını yer, kıt kanaat geçinirlermiş.

Yine bir gün teknesine binip balığa çıkmış. Epey açılmış ve beklemeye başlamış. Biraz sonra oltasında ne görsün, sarı saçlı güzel mi güzel bir deniz kızı. Deniz kızı:

— Ben sana yardım etmek için geldim, demiş.

 Ama balıkçı çok korkmuş hemen kaçmış oradan. Karısına gördüklerini anlatmış. Karısı da:

— Bu Allah’ın bir ödülü bize, sen yarın git oraya, korkma, demiş. Ertesi gün balıkçı aynı yere gitmiş ve beklemeye başlamış. Biraz sonra deniz kızı yine gelmiş:

— Ne istersen söyle yapacağım, demiş. Balıkçı:

— Bizim durumumuz pek iyi değil, şöyle ailemle yiyebileceğim bir yemek istiyorum, demiş.

 Deniz kızı balıkçıya evine gitmesini akşam yemeğin evinde olacağını söylemiş. Balıkçı eve heyecanla gitmiş. Bakmış çok güzel bir sofra var. Ailesiyle birlikte güzelce karınlarını doyurmuşlar.

Balıkçı sabah yine aynı yere gitmiş. Bu kez deniz kızı'ndan büyük bir saray istemiş. Akşam evine döndüğünde evinin yerinde kocaman bir sarayla karşılaşmış. Sevinçle içeriye girmiş. Karısı akşam:

— Bey sen yarın bu deniz kızı'ndan daha çok şey iste, sonra gider, hiçbir şey alamayız, demiş.

Balıkçı da sabah hemen yola koyulmuş. Bu kez deniz kızı'ndan köyün efendisi olmayı ve herkese hükmetmeyi istemiş.

Deniz kızı o zaman balıkçının bencil, aç gözlü biri olduğunu anlamış ve verdiklerini de geri alıp onu eski fakir hayatına geri göndermiş.

— Bu sana ders olsun, gözün doymadı, hiçbir şeyle yetinmedin, demiş deniz kızı.

 Balıkçı eski hâline dönünce dayanamamış ve kendini denize atmış. Bu olay da köydeki herkese ders olmuş.
Yoksul Köylü ile Köy Ağası
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

 Bir varmış, bir yokmuş; vaktiyle yoksul bir köylü varmış. Derme çatma kulübesinde, karısı ve dokuz çocuğuyla birlikte yaşarmış.

Yoksul köylü, çocuklarının açlıktan ağlaştığı bir gün çareyi kümesteki son kazını da kesmekte bulmuş. Karısı kazı temizlemiş ve güzelce pişirmiş. Fakat kazın yanında bir lokma ekmekleri bile yokmuş ki hepsinin karnı doysun.

Köylü; düşünmüş taşınmış. Pişmiş kazı alarak köyün ağasının kapısını çalmış. Ağaya:

— Size mis gibi kızarmış bir kaz getirdim ağam, karşılığında biraz un verir misiniz, demiş.

 Köylünün elindeki kazı gören ağanın ağzı sulanmış. Onu içeri buyur etmiş.

— Teşekkür ederim ama ben kaz paylaştırmayı hiç bilmem. Bunu bana ve aileme paylaştırır mısın, demiş.

— Elbette efendim. Lafı mı olur, demiş köylü.

Eline bıçak almış. Kazın başını kesip, ağanın önüne bırakmış.

— Bu senin. Çünkü bu evin başı sensin, demiş

 Sonra kazın gerisini kesip, evin hanımının önüne bırakmış.

 — Evi koruyan ve her işin arkasında duran sensin, demiş.

 Sonra kazın ayaklarını kesip oğlanların önüne bırakmış.

 — Babanızın izinden gidin, demiş.

 Sonra kazın kanatlarını kesip, kızların önüne bırakmış.

 — Yakında evlenip, babanızın evinden uçacaksınız, demiş.

 Gövdesini de kendine almış.

 — Biz köylüler çalışırken çok yoruluyoruz. Kazın gövdesi bizi ancak doyurur, demiş.

 Ağa, bu esprili köylünün kazı paylaştırmasından çok memnun olmuş. Ona bir çuval un vermiş. Köylü un çuvalını ve kazın gövdesini yüklenip evine dönmüş. Undan ekmek yapıp kazın yanında bir güzel yemişler…
Tilkiden Korkan Erkek
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Bir zamanlar bir karı-koca varmış. Adam tilkiden çok korkarmış. Hanımı bunu para kazanmaya göndermezmiş. Bir gün kadının aklına bir fikir gelmiş. Komşusundan biraz un istemiş. Unla ekmek yapıp ekmekleri yola serpmiş, dizmiş. Kocasına:

— Bey, kalk gökten ekmek yağıyor, demiş.

Kocası da bakmış ki yerde gerçekten de ekmek serili. Adam ekmekten birini almış, sonra hemen içeri kaçmış. Derken alışmış ve ekmekleri toplamaya başlamış. İyice kapıdan uzaklaşınca karısı kapıyı adamın yüzüne kapatmış. Sesi duyan adam bir anda korkuya kapılmış, kapıya koşmuş. Kapıyı yumruklayıp karısına:

— Karıcığın ne olur kapıyı aç, bak şimdi tilki gelir, demiş. Hanımı, ekmek parası kazanmadan kapıyı açmayacağını söylemiş. Bunu duyan adam azığını almış, yola koyulmuş.

Adam yolda giderken kocaman bir mağara bulup içerisine saklanmış. Biraz sonra en büyüğünden en küçüğüne bütün hayvanlar doluşmuş. Kurt:

— Sanki burada insan kokusu var, demiş. Öteki hayvanlar:

— Hiç öyle bir şey olur mu, diyerek kurda inanmamışlar. Zebra:

— Bu insanoğlu çok saftır. Falan yerde bir köstebek var. Bu köstebek öğlen bir kese altını serip yatıyor. İnsanoğlu uyanık olsa köstebeğe bir değnek vurur, altınları alır, demiş. Köpek:

— Falan yerde bir tarla var. Bu tarla hiç mahsul vermiyor. İnsanoğlunun aklı olsa bu tarlanın dört köşesinde bulunan küp küp altınları çıkarır. Hem kendine hem de tarla sahibine faydası olur, demiş. Aslan:

— Şu ileriki köyden hiç su çıkmıyor. Köyün falan yerinde bir kör kuyu var. İnsanoğlunun aklı olsa o kuyudaki bir kazan altını çıkartır, hem kendine hem de köylüye bir faydası olur, demiş.

Sabah olunca mağara önünde bir hayvan beklermiş. O günkü hayvan da tilkiymiş. Adam fırsat bu fırsat diyerek eline bir sopa geçirmiş ve tilkiyi bayıltana kadar dövmüş. Daha sonra zebranın dediği yere varmış. Köstebeği korkutmuş, altınları da almış. Altınları aldıktan sonra tarlanın başına varıp adama selam vermiş, olanları adama anlatıp bir kürek bir kazma istemiş. Altınları çıkarıp yarısını tarla sahibine vermiş. Tarla sahibi de birkaç at verip adamı göndermiş. Daha sonra adam belirtilen köye gelmiş, onlara da olanları anlatmış. Kör kuyuyu kazıp buradaki altınları da yarı yarıya bölüşmüş.

Adam buradan da birkaç at alıp köyüne doğru yola çıkmış. Bu arada hem tarla görülmemiş bir ürün veriyor, hem de susuz köylü suya kavuşmuş.

Adam evine gelmiş, bacadan birkaç altın atmış. Bunu gören karısı hemen kapıyı açmış. Kocasının boynuna sarılmış. Böylece mutlu bir hayat yaşamışlar.
Mendo
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

 Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski bir zamanda 'Mendo' adında bir eşek varmış. Bu eşeğin sahibi de çok iyi sevecen yaşlı bir amcaymış. Bu amcanın varı yoğu yalnızca bu eşeğiymiş. Her şeyini onunla paylaşır, ona dert yanar ve onsuz hiçbir iş görmezmiş.

Bir gün ahırı temizlerken yaşlı amca eşeğin ona bir şey söylemeye çalıştığını fark eder ve eşeğin konuştuğunu görür. Bu olaydan sonra yaşlı amca her gün eşeğiyle muhabbet eder. Günleri daha iyi geçer. Bir zaman sonra gecenin bir vakti yaşlı amcanın kapısı çalınır. Gelen genç bir delikanlıdır ve tanrı misafiri olduğunu söyler.

Yaşlı amca bunu içeri alarak yedirir, içirir. Gencin dertli olduğunu görür ve sorar:

— Neyin var yavrum, diye sorar. Genç:

— Yedi yıldır bir ağanın kızını seviyorum ama bir şart sundu fakat ben bu şartı yerine getiremiyorum, demiş. Yaşlı amca:

— Şart nedir, der. Genç:

— İmkansız bir şey. Bir eşeği ne zaman bir insan gibi konuşturursam o zaman kızını verecek, der.

Yaşlı amca olayı duyunca düşünür ve Mendo’yla bu konuyu paylaşmaya karar verir. Gidip Mendo ya durumu anlatır. Mendo da hiç düşünmeden kabul eder ve ağanın yanına giderler. Genç:

— Ağam sen bana ne zaman bir eşeği konuşturursam kızını verecektin değil mi, der. Ağa:

— Evet, der. Genç:

— İşte ben bunu başardım. Eşeği konuşturdum, der. Ağa:

— Ahmak, seni hiç hayvan konuşur mu? Ben sana olabilecek bir şey yapmanı hiç söyler miyim? Konuştur da görelim, der.

Bunun üzerine genç Mendo’ya konuşmasını ve ağadan kızını istemesini söyler. Mendo:

— Ağam, Allah’ın emri peygamberin kavliyle kızını genç kardeşimize istiyoruz, der

Ağa bunu duyunca şaşırır. Böyle bir şeyin mümkün olmadığını söyler; ama iş işten geçmiş olur; çünkü ağa söz vermiştir ve sözünden dönemez. Mecbur kızını verir gence. Kırk gün kırk gece düğün yaparlar ve gençle kız evlenir.

Genç ile kızın çocukları olur. Birlikte mutlu bir hayat sürmeye başlarlar. Yaşlı amca ve Mendo ise kendi hayatlarına geri döner ve günlerini tekrar birlikte geçirmeye başlarlar. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.
Gül Kız
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bingöl)

Köyün birinde yaşayan çok güzel bir kız varmış. Üvey annesiyle birlikte kalıyormuş. Bir gün annesinden su istemiş. Üvey annesi ona suyu getirmiş fakat suyun içine yılan yavrusu koymuş. Kız suyu içince içine bir şey girdiğini fark eder. Annesine söyler, ama annesi:

— Ağaç parçasıdır, sana öyle gelmiştir, der. Yılan zamanla midesinde büyür ve kızın karnı şişer. Babası ve abisi onun hamile olduğunu düşünürler ve onu öldürmeye karar verirler. Kız yemin eder, ama ona inanmazlar. Babası, abisine:

— Al kızı, bir dağa götür ve orada bırak, der. Abisi kızı dağa götürür, orada bırakır ve geri döner.

Kız bir bahçe görür, bahçenin hemen yanında da bir kuyu. Kız kuyunun yanına gider, midesi bulanır ve kusmaya başlar. İçinden yılan çıkar, kız rahatlar. Sonra bir düğün alayının oradan geçtiğini görür. Düğün de vezirin oğlunun düğünüymüş. Düğünde padişahın oğlu da varmış. Geçerken kızı görür ve ona:

— Sen kimin kızısın diye sorar. Kendi kendine de:

— Ben daha önce böylesine güzel bir kızı nasıl oldu da görmedim diye düşünür. Kız:

— Benim kimin kızı olduğum önemli değil. Beni istiyorsan ben sana varırım, der. Çocuk:

— Bugün beni bekle, ben yarın davul zurna ile gelip seni alacağım, der. Sonra bütün halkı çağırıp düğüne götürür. Bu arada kızın yanına bir göçmen kızı gelir. Göçmen kızı düğün alayından önce kıza yetişir. Göçmen kızının güzelliğine inanamaz ve ona:

— Sen benim kıyafetlerimi giy, ben de seninkileri. Bakalım ben senin kadar güzel olacak mıyım, der. Kızın elbiselerini zorla çıkarır, kendisi giyer, kızı da kuyuya atar. Padişahın oğlu gelir, gözlerine inanamaz.

— Benim gördüğüm kız sen değildin, der. Göçmen kızı da ona:

— Seni beklemekten bu hâle geldim, der. Bu arada kız çiçek olur. Çiçeği alırlar, göçmen kızı çiçeğin kız olduğunu bildiği için çiçeği atmazsanız gelmem, der. Sonunda çiçeği atarlar. Göçmen kızını ata bindirirler. Kız, bir at yavrusu olur, peşlerinden gider. Eve vardıklarında göçmen kızı:

— Atı öldürmezseniz sizinle gelmem, der. Atı da öldürürler. Atın kanı bir kavak ağacı olur.

Göçmen kızı bir gün hamile kalır, bir oğlan çocuğu olur. Göçmen kızı bu kavak ağacının kesilmesini ve beşik yapılmasını ister. Dediğini yaparlar ve marangozun yanına giderler. Marangoz ağaçtan bir beşik yapar.

Bebeği beşiğe koyarlar. Ama sanki bebeğe iğneler batıyormuş gibi bebek beşiğe girdiği zaman sürekli ağlıyormuş. Sadece babası salladığı zaman uyuyormuş. En sonunda Göçmen kızı beşiğin yakılmasını ister. Bu defa beşik dile gelir:

— Ben kuyunun başındaki kızım, beni yakmayın. Gül oldum, attılar. At yavrusu oldum, öldürdüler. Kavak ağacı oldum, kestiler. Şimdi de beşik yaptılar beni yakacaklar.

Paşanın oğlu kıza inanır ve göçmen kızının haddini bildirirler. Bir ata bindirip göçmeni çocuğu ile birlikte evine gönderiler. Kız yine eski haline gelir, kırk gün kırk gece düğün yapıp evlenirler.
İki Bacı
(Akdeniz Bölgesi, Adana)

  Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde köyün birinde iki bacı yaşarmış. Bunlardan birisi zengin birisi de çok fakirmiş. Fakir olan kadın çok iyiymiş.

Bir gün kadın evinin önünde ekmek pişirirken büyük bir gürültü duymuş. Korkudan:

— Yer yarılsaydı da yerin içine girseydim, yer yarılsaydı da yerin içine girseydim, demiş.

Tam o anda yer yarılmış, yerin içine girmiş. Orada bulunan insanlar bu kadına bir kutu vermişler. Bu kutuyu çocukların uyuduktan sonra, sabaha doğru aç, sakın önce açma, demişler.

Kadın evine dönmüş. Çocuklarını yatırmış. Kendi sabaha kadar beklemiş. Sabaha doğru kutuyu bir açmış ki bir de ne görsün, kutunun içinden bir sürü altın çıkmış. Kadın çok zengin olmuş. Aradan günler geçmiş. Bir gün kadının zengin olan bacısı gelmiş. Kadın meraklı bir şekilde:

— Bacım ne yaptın da bu kadar zengin oldun, demiş. Fakir kadın da anlatmış başına gelenleri. Zengin kadın bunu öğrenince hemen evine gitmiş. Evinin önünde ateş yakmış. Ekmek pişirmeye başlamış. Daha sonra hiçbir olay olmadan:

— Yer yarılsaydı da yerin içine girseydim, yer yarılsaydı da yerin içine girseydim, demiş.

Yer yarılmış yerin içine girmiş. Orada bulunan adamlar bu kadına da bir kutu vermişler. Bu kutuyu çocukların uyuduktan sonra aç, sakın önce açma, demişler.

Kadın kutuyu alıp evine gitmiş. Çocukları uyuduktan sonra kutuyu açmış. Kutunun içinden üç dört tane zehirli yılan çıkmış. Kadını ve çocuklarını sokmuş. Daha sonra evin tavanına çıkmış. Aradan günler geçmiş. Fakir kadın bacısını merak etmiş. Günlerce hiç görünmemiş. Kadın:

— Bir gidip bakayım, demiş. Zengin kadının evine gitmiş. Kapıyı açmış, bakmış. Bacısı ve çocukları ölmüş. Tavanda da üç dört tane yılan. Bacısının zengin olduğunu çekemeyen kadın ölmüş.