İki Yılanla Evlenen Kız
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

İKİ YILANLA EVLENEN KIZ

Bir varmış, bir yokmuş, çok söylemesi günahımış. Bir tene adam varımış. Bu adamın da bir garasıyla, bir gizi varımış. Bir gün, adamın garısı ölüyor. Garısı ölünce, gizi hocaya yolluyorlar. Gız, esgi yazıyı öğreniyor. Tutuyor, hoca bunu okuduyor. Hocanın da, bu gizin babasında gönlü varımış. Babası da,köyün en zen­gin adamıyımış. Gıza diyor ki hoca:

-Gızım, baban evlenmiyecek mi?

-Hayır, babam evlenmiyecek.

-Gızım, babana söyle de evlensin. Sen, yalınız bir gızsın, böyle olmaz. Babana söyle, evlensin, diyor.

-Pekiyi, babama söylerim hocam, diyor gız.

Gız geliyor, babasına söylüyor:

-Baba, bana bir cici anne alsana, ben yalınız sıkılıyoın, diyor.

-Gızım, ben artık yaşlandım, beni kim alır? diyor.

-Ece baba, köyden birini seç, al. Ben, bir cici anne isdiyorum.

-Pekiyi gızım, dur bakîm, bir gonuşalım, anlaşalım. Beni bir alan olursa alı­rım, diyor.

Amma, adam çok zenginimiş. Gız, tekrar hocaya geliyor. Hoca diyor ki:

-Gızım, babana söyledin mi?

-Söyledim hocam. Babam, böyle böyle dedi; 'beni kim alacak?' dedi.

-Gızım, babana get söyle; hocam seniyinen evlenir, onu isde, hocamınan evlen, de, diyor.

Bu gediyor, babasına diyor ki:

-Baba, sen benim hocamınan evlen, hocam çok iyi bir insan, diyor.

-Pekiyi, Allahın emriyinen, peygamberin gavliyinen gizi isdiyelim, alırsa evle­nirim, diyor.

Gediyor bunnar, düğürçülük yapıyorlar. Gadın:

-Tamam evlenirim ben seniyinen, diyor.

Bunnar evleniyorlar, aradan gel zaman get zaman, epey bir vakit geçiyor. Köyünde de bir padişahı varımış. Padişahın garısı da her doğurmasına bir yılan çocuğu doğururmuş.Bu hoca dutuyor, padişaha diyor ki:

-Benim gizim ebelik yapıyor, ebeliktden çok güzel annar. Gel, senin gizim bu doğutdursun, diyor.

Gadında içerde doğum yapıyorumuş. Padişah:

-Pekiyi, senin gizin doğutdursun, diyor. Bu adam, bir gün bir yere gediyor, bu adam çok uzağa gediyor. Adam uzağa gedince gadın, bunun bütün malını mülkünü, hep gendi üzerine yapdırıyor, altınlarını falan hep gendi alıyor, bu gızı da, bodrum gata atıyor. Gel zaman get zaman, padişahın garısı gene hamileyimiş, yine doğuracak. Doğum yaklaşınca, padişah:

-Şu gızı çağırın gelin, bu ebelik yapsın,diyor. Gadının doğurduğu yılan da, kim doğutdurursa onu sokar öldürürümüş. Bunnar gediyorlar, bu öksüz gizi çağırıyorlar. Diyorlar ki:

-Sen, ebelik yapacaksın, padişah seni isdiyor, diyorlar. Giz, ağlıyor, ağlıyor, ağlıyor:

-Allahım, yâ Rabbim, ben ebelik bilmem, bişet bilmem, ben ne yapim? diyor.Gız gediyor, annesinin mezarlığına varıp ağlıyor. Annesi de sağlığında çok iyi
bir kimseyimiş. Gız:

-Anneciğim, ben ebelik bilmem, bişe bilmem. Bu gadın yılan doğuruyor, herkesi sokuyor.

-Ben ne yapîm? diyor. Annesi, orada dile geliyor:

-Yavrum, evladım, bir goca gazan süt gaynat. Siidü gaynat, sıcak sıcak, onun buğuna gadını ver, bununla doğutdur. Onun buğuna gadın doğum yapar, o yılan da
südün içine düşer. Sen, heç ağlama diyor. Ondan sonra, bu giz tabiî geliyor artık. Giz geliyor diyor ki:

-Bana, yedi gollü, yedi kulplu gazanınan süt gaynatın, diyor, gendisi heç eli­ni vurmuyor.

-Getirin bir teşte dökün, -diyor- garıyı da getirin.

Bunnar, garıyı da getiriyorlar. Giz:

-Dutun bakim, şunun golundan.

Üç dört gişi, gadının golundan dutuyorlar, südün buğuna otudduruyorlar. Biraz sonra, gadından bir ejderha, yılan çıkıyor, südün içine düşüyor. Ondan sonra gadın gurtuluyor. Bu yılan, kimseyi sokamıyor. Bu yılanın alt yanı yılan, üst yanı inşa­mmış. Amma, bu yılan süde düşdükden sonra, sırtından yedi kere kat çıkarıyor, ondan sonra giz işini bitiriyor:

-Ben, artık hiçbir şeyine garışmam. Ben evime gediyorum, artık beni çağır­man, diyor.

-Pekiyi, diyorlar.

Bu padişah, kızı çağıtdırıyor, diyor ki:

-Evladım, ne isdersen alacâm sana. Her sene, karım doğum yapar, her sene bir yılan doğururdu. Bu yılan sokar, herkesi öldürürdü. Ne isdiyorsan, onu alacâm sa­na, diyor.

Giz diyor ki:

-Ben, hiç bir şeyinizi isdemem, sağlığınızı isderim.

Artık padişah dutuyor, bu gızın gollarına gadar bilenzik yapdırıyor, üsdünü ba­şını geyindiriyor, yatdığı odanın her yanını donatıyor böyle. Üvey annesi bunu, bodrum kata atanmış, bunu hemen oturduğu yere, üst gata alıyor.

-Aman yavrım, işde şöyle, işde böyle, diyor, gıza iyi davranıyor.

Üvey annesi, gıza biraz öyle, iyi davrandıkdan sonra, gizin golundan bilezikle­rini alıyor, genegeri gizi boduruma atıyor. Atdıkdan sonra, gel zaman, git zaman, bu oğlan büyüyor. Evdekilere diyor ki:

-Ben okuyacâm!

-Allahım, yâ Rabbim, biz bunu nasıl okutalım, bu hocasını sokar öldürür, diyor babası.

Bu gızın üvey annesi, dutuyor diyor ki:

-Bizim gız, bunu okudur. Nasıl doğutdurduyusa, öyle okudur, diyor. Padişah, bu gizi çağıtdırıyor:

-Evladım, bunu sen okudacaksın. Nasıl doğutdurduyusan, öyle okudacaksın, diyor.

Bu giz yine gidiyor, annesinin mezarının başında ağlıyor, ağlıyor:

-Anne, ben nâpîm, bir akıl ver bana, diyor. Annesi diyor ki:

-Evladım, eline gırılmaz bir sopa yapdır; 'Sübhaneke, de, vur gafasına, 'Allahümme,' de, vur gafasına. Gafasını, gözünü açma. Heç, dayakdan gözünü açdırma.
Okudursan öyle okudursun, başga türlü okudamazsm, diyor.

Bu gız gidiyor, annesinin dediği gibi yapıyor. Bu oğlanı dayakla okuduyor. Okudukdan sonra, bu yılan bir delikanlı oluyor. Babasına:

-Ben asgere gedecâm, asgerlik yapacâm, diyor. Bu, asgerlik de yapıyor. Asgerliğini yapdıkdan sonra geliyor:

-Ben evlenecâm, diyor. Buna diyorlar ki:

-Allah, yâ Rabbim, biz buna kimin gizini alak, sokar öldürür, nâpalım, niyedelim? Gene, bu gizin üvey anası geliyor. Padişaha diyor ki:

-Bu gız, oğlunuzu okuddu, en iyisi, siz bunu alın, diyor.

-Eee, yazzık günah, bu öksüz. Nâpalım, ya bunu sokup öldürürse?

-Onu sokmaz, diyor gadın. Bu gızı çağırıyorlar, diyorlar ki:

-Bu oğlanınan evleneceksin.

Giz, zavallı, gene ağlıyor ağlıyor, dutuyor annesinin mezarlığının başına varı­yor:

-Anne, ben niyapîm, diyor.

-Gızım, yavrun, üzerine yedi gat elbise geyin. Ocağa da ataş yakdır, böyle bir sürü odunnan at, ataş da gür gür yansın. Gerdeğe girdiğiniz zaman, diyeceksin ki; 'Önce sen soyun, yedi gat sen değişdireceksin, yedi gat da ben,' diyeceksin. O da çıkarırsa yedi gat gav çıkarır. Tek tek sayacaksın bu gavları. Tam, yedi gat gavını çıkartdığında, sayıp hemen gucaklıyacaksın, ataşın içine atacaksın, o yanacak, di­yor.

Ondan sonra, artık giz evlenmeye razı oluyor, ataşı yakdırıyor, oğlana diyor ki:

-Yedi gat, sırtından elbise çıkaracân. Bu, tam yedi gat olacak, diyor.

Gız sayıyor, tam yedi gat elbisesini çıkarınca, giz bunnarı gucaklıyor, hemen ataşın içerisine atıyor, oğlanın gavları* yanıyor. Yandıkdan sonra, sabah oluyor, ba­kıyorlar ki herkes, yılan gelini sokup öldürecek. Ondan sonra babası bir tabıt alı­yor, gapının ağzında bekliyor ki:

-Gız, ölü mü çıkacak, diri mi çıkacak, diye.

Bunnar, dutuyorlar, gapıyı açıyorlar ki, ne görsünler! Gızınan oğlan, birbirin­den güzel. O kadar mı güzel olmuş.

Aradan zaman geliyor, geçiyor. Bu oğlan diyor ki:

-Baba, ben başga bir melmekete gedecâm; bir ay, iki ay dönmem, diyor.

-Pekiyi oğlum, get amma, gelin burda galsın, bizim yanımızda dursun, diyor.

-Pekiyi, diyor.

Bu oğlan, çıkıp gediyor. Bir tene, ayâna demir çarık yapdırıyor. Bu oğlan getdikden sonra, ne geliyor, ne de bişe ediyor. Bunun üvey annesi diyor ki:

-Bunun gocası getdi, daha gelmiyor. Bunu, tekrar bir başgasına, ya gocaya ve­reyim, ya da bir kenara dutun, atın. Ben, üvey gızımı isdemiyom, diyor.

Bu gızı götüryorlar, uzak bir yere atıyorlar. Atdıktan sonra, orda da yakında bir köy varmış. Bu köyde de bir mağara varımış. Bu gız, o mağaraya yerleşiyor. Etrafındaki komşuları da yatak felan veriyorlar. Gız o mağarada kalıyor. Orada bir yılan dile geliyor, diyor ki:

-Benimle evlenir misin? diyor. Gız diyor ki:

-Allah Allah, bir yılandan gurtuldum, bir yılan daha başıma geldi, nâpiyim, niyedîm?  diyor. Yılan:

-Eğer, benimle evlenirsen, seni guş südüyünen beslerim, diyor.

-Pekiyi, evlenirim, diyor giz.Ondan sonra, yılan diyor ki:

-Amma, ben seni burada bırakmam, diyor. Gızı alıyor, götürüyor. O yılanın da annesi, yine senin gibi, benim gibi inşanımış. Artık, annesine diyor ki:

-Benim odamı hazırla, ben evleniyom, diyor. Yılanın annesi, gizin yanına varıyor:

-Gızım, sen onunla nasıl evleneceksin. Bu bir yılan, seni sokar, ben onun annesiyim, ben bile korkuyorum, diyor. Diyor ki gız:

-Benim şansım, gaderim, hep yılandan getdi. Ben gorkmuyom, ben onunla evlenecâm, diyor.  Artık evleniyorlar. Bir de, bu yılanın altından salıncağı varımış.

Demiş ki:

-Eğer, doğum yaparsan, çocuğumu bu salıncağa goyacaksm, demiş.

-Pekiyi.

Salıncak da çok güzelimiş. Evini de yine öyle, güzelce donatıyor. Bir gün böyle, beş gün böyle derken, bu gadın hamile galıyor. Hamile galınca, kaynanasına söylüyor. Diyor ki:

-Anne, ben hamileyim!

-Allah, yâ Rabbim, yavrum, bunun babası yılan, gendi de yılan olur. Nâpalım, ne edelim? Gel senin gamına daş goyuyum, bu düşsün. Yılan doğuracağına, hiç doğurma daha iyi, diyor.

-Pekiyi, diyor gadın.

Gadın yatıyor, gaynanası bunun gamının üsdüne, bir sürü daş dolduruyor, ge­tiriyor gelinin gamının üsdüne goyuyor. Ordan Allah gatından bir ses geliyor. Di­yor ki:

-O daşı galdır, çocuğun yılan olmiyecek, annen bilmez, diyor. Giz, gaynanasına diyor ki:

-Anne, bu daşı galdır, benim yılan çocuğum olnıiyecekmiş, diyor.

Artık, bunnar daşı galdırıyorlar. Dokuz ay, dokuz gün, dokuz saat tamam olu­yor. Bu gadın, doğum yapıyor ki, bunun ikiz çocuğu oluyor. Biri giz, biri erkek. Gadın, beşiği indiriyor, çocukları salıncağa goyuyor. Hiç birisi gelip de, bunun evini açmazımış. Diyor ki gelin:

-Anne, ne var, ben yalnızım, gel de beni tuvalete götür, diyor.

-Olmaz.

-Olur.

-Olur, derken;

-Yavrum, ben gorkuyom oğlumdan, o beni sokar, diyor.

-Yok anne, sokmaz, diyor.

Gelin, gocasından müsade alıyor, diyor ki:

-Nolur artık ben, gonuya, gomşuya gideyim, diyor.

-Pekii, artık git, diyor gocası.

Bu gelin, gezerimiş orda, burda, gomşularım ziyaret ederimiş. Diğer gomşuları da, ona gelip giderlerimiş, alışmışlar böyle birbirlerine. Çocuklar da büyümüş, artık altı-yedi yaşına gelmişler.

-Çok seviyordum, gocamı, diyor.

-Eğer, çocuklarına dayanabilirsen get, diyor.

-Ben, neriye gediyim? Ben, seni de seviyom, onun gadar. Benim, iki tene yav­rum var, bırakamam, imkanı yok, diyor.

Gece oluyor, bu gadıncağız, zavallı:

-Bu, gece gelir, beni sokar, diyor.

Gadın öyle, o gorkuyunan yatıyor. Sabanan bakıyorlar ki, gelin ölmüş gorkudan!

Artık, gadının geride iki çocuğu galıyor. O çocukları da büyütüyorlar, büyüt- tükden sonra, kocası da:

-Benim garım öldü, imkanı yok, ben de yaşamam, diyor.

O da dutuyor, bir tarla yakmışlarmış, her taraf ataşımış, ataşın içine gendini atıyor. Öteki yılan:

-Ben de ölürüm, diyor.

O da, gendisini ataşa atıyor.

Bu da, böyle sona eriyor...

 

*gav: kav, yılan derisi.