Devlet Kuşu
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

 

[DEVLET KUŞU]

Zamanın birinde çok zengin bir adam yaşarmış. Bu adamın yanına bir gün üç adam gelmiş. Adamlar:

— Sana bir yokluk gelecek. Gençlikte mi gelsin kocalıkta mı, diye sormuşlar. Adam:

— Siz şimdi gidin yarın gelin. Ben hanımım ile konuşayım ona göre size bir cevap vereyim, demiş.

Sabah olunca adam hanımına sormuş. Hanım;

— Aman bey! Ne gelecekte genç yaşımızda gelsin, demiş. Üç adam tekrar gelmiş. Adam:

— Tamam. Ne gelecekse gençlikte gelsin, demiş.

Aradan zaman geçmiş. Bu adamın parası bitmiş, evi yıkılmış neyi var neyi yok tükenmiş. Geriye kala kala üç beş parça eşyası ile bir de eşek kalmış.

Adam hanımını ve iki oğlunu da yanına alarak uzak bir memlekete gitmiş. Bu memlekette çobanlık yapmaya başlamış. Adamın hanımı çok güzelmiş. Adam bir gün çobanlık yapmaya gitmiş. Hanımı ise göl kenarında çamaşır yıkarken bir kervancı gelip konmuş. Kervancı, kadınlara:

— Benim de bir iki kirli eşyam var. Parasıyla kim yıkar, diye sormuş. Kadınlar:

— Şu çobanın hanımına ver. Onların paraya ihtiyacı var, demişler.

Kervancı hanımın güzelliğine vurulmuş. Çobanın hanımı çamaşırları yıkamış, bir güzel de katlamış. Çocuklarına çamaşırları kervancıya götürmelerini, parayı da alıp gelmelerini söylemiş. Kervancı çocuklara:

— Siz yolda giderken parayı kaybedersiniz, gidip annenizi çağırın, ona vereyim, demiş.

Çocuklar annelerine kervancının söylediklerini bir bir anlatmışlar. Anneleri kervancının yanına gitmiş. Kervancı kadını bir sandığa kilitlemiş ve düşmüş yollara.

Akşam olunca adam gelmiş ki ne görsün çocuklar evde ağlıyormuş. Adam:

— Hayırdır niye ağlıyorsunuz, anneniz nerede, diye sormuş. Çocuklar:

— Baba, annemizi bir kervancı aldı götürdü, demişler. Adam:

— Başımıza bu da mı gelecekti, demiş. Başlamış ağlamaya.

Sabah olunca adam çocuklarını da alıp oradan göçmüş. Adam çocuklarıyla bir ırmak kenarına gelmiş. Adam çocuklardan birini ırmağın karşı tarafına geçirmiş. Dönüp diğer çocuğunu da almış kucağına. Irmağın ortasına gelince ırmağın kenarında duran çocuğunu bir canavar almış. Adam hızlanayım derken boynundaki çocuğunu da ırmağa düşürmüş. Adam çok uğraşsa da iki çocuğunu da kurtaramamış. Koca dünyada tek başına kalmış. Biraz ileride bir köy görmüş. Adam:

— Gideyim de o köyde biraz dinleneyim, demiş.

Canavarın yakaladığı çocuğunun sesini bir çiftçi duymuş. Gitmiş, bakmış ki canavarın ağzında çocuk var. Çiftçi çocuğu canavardan kurtarmış. Çocuğun ailesi çıkmayınca kendi oğlu gibi büyütmüş.

Irmağa düşen çocuğu ise bir değirmenci kurtarmış. O da bu çocuğu kendi evladı gibi büyütmüş. Meğerse çiftçiyle değirmenci aynı köyde yaşıyorlarmış. Ama iki kardeşin de birbirlerinden haberi yokmuş.

Adam köye varıp bir kaz damına çıkmış. Artık adamın hiçbir şeyi kalmamış dünyada:

— Ben de burada öleyim, diye içinden geçirmiş.

Meğerse o köyde bir devlet kuşu yaşarmış. Köy halkı bu kuşu serbest bırakırmış. Bu kuş kimin damına konarsa o kişiyi padişah ilan ederlermiş. O gün de köy halkı devlet kuşunu serbest bırakmışlar.

Devlet kuşu uçmuş ve gelmiş adamın kaldığı kaz damına konmuş. Ahali şaşırmış:

— Bu harap, virane kaz damına bu kuş niye kondu, diye düşünmüşler. Ancak çıkıp da bakmamışlar. Kuşu tekrar uçurtmuşlar. Devlet kuşu uçmuş yine gitmiş, o kaz damına konmuş. Ahali:

— Bunda bir iş var. En iyisi çıkıp da bakalım, demişler.

Demişler ama ne görsünler; damda bir adam yatıyor. Adamın saçı sakalı birbirine karışmış; kirden, kokudan yanına yaklaşılmıyor. Ahali:

— Bunda da bir keramet vardır. Hadi hayırlısı,i diye düşünmüş. Adamı önce temizlemişler sonra da padişahın koltuğuna oturtmuşlar. Bu burada kalsın biz varalım oğlanlara.

Çiftçinin yanında büyüyen çocuk çiftçilikten çok sıkılmış. Kendi kendine:

— Gideyim de padişahın kapısında çalışayım, demiş.

 Gitmiş padişahın yanına. Ne padişah tanımış oğlunu ne de oğlu tanımış babasını. Çocuk derdini anlatmış padişaha. Padişah da çocuğu saraya almış. Değirmencinin yanında olan çocuk da:

— Çiftçinin oğlu sarayda rahat rahat yaşıyor. Ben de gider çalışırım, demiş.

Padişah onu da saraya almış. Kervancı dönmüş dolaşmış, o köye gelmiş. Kadını hâlâ sandıktan çıkarmıyormuş. Kervancı varmış, padişahın yanına. Akşam olunca padişah kervancıyı bırakmamış. Padişah:

— Sen bugün burada kal, benim hizmetliler gider, evine göz kulak olurlar, demiş.

  Kervancı kabul etmiş. Padişah iki oğlunu kervancının evini korumaları için göndermiş. Akşam olunca iki koruma için kervancının evinde yatak sermişler. Korumalar sohbet etmeye başlamışlar. Küçük kardeş başından ne geçmişse değirmencinin oğluna anlatmış. Büyük kardeş dayanamamış:

  — Ben de senin suya düşen kardeşinim, demiş.

Birbirlerine sarılmışlar. Kervancının sandıkta sakladığı kadın konuşmaların hepsini duymuş.        Kadın:

  — Ben de sizin ananızım, sandıktan çıkartın beni. Size doya doya sarılayım, demiş.

  Çocuklar annelerini sandıktan çıkarmışlar. Kadın oğullarından birini bir koluna birini de diğer koluna almış yatmışlar.

Kervancı gelmiş ki ne görsün, sandık açılmış, kadının bir kolunda biri diğer kolunda da başka biri yatıyormuş. Kervancı uyandırmadan hemen padişahın yanına varmış. Padişaha gördüklerini anlatmış. Padişah:

  — Onları uyandırmadan yanıma getirin, demiş. Varmışlar onları halıya sarıp getirmişler. Padişah sormuş çocuklara:

  — Sizin yaptığınız affedilir şeyden değil, demiş. Çocuklardan biri:

  — Padişahım bizi dinlemeden mi hüküm vereceksin, demiş. Padişah:

  — Tamam. Sizi de dinleyeyim, demiş. Çocukların ikisi de anlatmış başlarından geçenleri. Padişah ağzı açık dinlemiş çocukları. Çocuklar konuşmalarını bitirdikten sonra padişah:

  — Ben de sizin babanızım, demiş.

  Padişah kervancıyı bir atın arkasına bağlamış ve köy köy gezdirmiş. Padişah, hanımı ve iki oğlu ile mutlu mesut yaşamış.