Güzeller Güzeli
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Gaziantep)

 

 

 

[GÜZELLER GÜZELİ]

Bir varmış, bir yokmuş; vakti zamanında padişahın birinin yedi sene çocuğu olmamış. Yedi sene sonunda çok güzel bir kızı olmuş. Padişah bu kızını gözünden sakınırmış. Nere gitse kızın yanına korumalarını, cariyelerini gönderirmiş. Kızın artık aklı erince:

—Baba neden böyle yapıyorsun, her yere korumaları, cariyeleri gönderiyorsun, demiş. Babası da:

—Kızım ben gözüme inanmam. Ondan böyle yapıyorum, demiş. Günün birinde kız, cariyelerine:

—Çardağın altına yatak serin, orda yatacağım, demiş. Padişaha haber vermişler. Padişah:

—Tamam, kuş tüyünden bir yatak hazırlayın, demiş. Kız uyurken ağzı açık uyurmuş. Bu sırada yılan kızın ağzından içeri girmiş. Gün geçtikçe kızın karnı büyümüş. Herkes şaşırmış. Kızın hamile olduğunu sanmış. Babası çok kızmış ve vezirine emir vermiş:

—Ben bu utançla yaşayamam, kendi elimle de kızımı öldüremem. Sen bunu götür, bir yerde öldür, kanlı gömleğini de getir, demiş. Vezir kızı almış. Bir dağın eteğine nehrin yatağına getirmiş.

—Siz dinlenin ben etrafa bakayım, demiş. Kız suyun kenarında otururken vezir kılıcını çekmiş. Tam vuracakken kız arkasını dönmüş:

—Beni öldürecek misin, demiş. Vezir de:

—Sultanım kusura bakmayın. Babanız utancından yaşayamayacağını söyledi. Bana böyle bir emir verdi. Ama ben yapmayacağım, demiş.

—Siz gömleğinizi verin, ben onu kana bulayıp götürürüm, demiş. Vezir bir geyik vurup kızın gömleğini onun kanına bulamış, padişaha götürmüş. Padişah ve karısı çok üzülmüş. Karısının ağlamaktan gözleri kör olmuş.

Daha sonra kız aç susuz gezinirken bir Arap’a rastlamış. Arap kıza âşık olmuş. Eve getirmiş. Gün geçtikçe kızın karnı daha da büyümüş. Oğlan anasına babasına:

—Ben bu kızla evleneceğim çocuğun da babası olacağım, demiş. Evlenmişler ve günün birinde kızın midesi bulanmış. Kaynanası kıza çiğ süt vermiş. Epey süt içtikten sonra:

—Boğazıma bir şey oluyor, boğazıma bir şey oluyor, diyerek kusmaya başlamış. Kusarken yılan sıyrılıp gitmiş. Yılan iki metre olmuş. Kızın karnı beline yapışmış. Eski hâline dönmüş. Kırk gün kırk gece bayram yapmışlar. Aradan epey zaman geçmiş bir oğulları olmuş. Arap:

—Güzeller güzelim adını ne koyalım, diye sormuş. Kız ise

—Neydim olsun, demiş. Biraz daha zaman geçmiş yine bir oğlu olmuş. Arap:

—Adını ne koyalım, demiş. Kız da:

—Ne oldum, olsun, demiş. Aradan biraz daha zaman geçmiş ve üçüncü oğlan olmuş. Ona da, Ne olacağım, koymuşlar. Oğlanlar büyümüş bu arada padişah görevi bırakmış. Karısını cariyelerini ve korumalarını alıp dağın eteğinde evine gelmiş. Evin bahçesinde kiraz ağaçları varmış. Oğlanlar bu ağaçlardan kiraz yemişler. Korumalar durumu padişaha iletmiş. Padişah:

—Yakalayın bana getirin, demiş. Bu üç oğlanı yakalayıp getirmişler. Padişah çocuklara:

—Niye yaptınız, demiş. Oğlanlar da:

—Açtık, gönlümüz kiraz çekti. Ondan yedik, demişler.

—Adınız ne, demiş padişah. Onlar da:

—Neydim, Ne oldum, Ne olacağım, demişler. Padişah:

—Ananız, babanız kim, demiş.

—Anamız güzeller güzeli, babamız Arap, demişler. Çağırın da karınlarını doyursunlar demiş. Çocuklar haber vermişler. Güzeller güzeli, Arap’a:

—Bunda bir hayır var, gel gidelim, demiş. Gitmişler. Kız hemen tanımış anasını babasını. Padişah bu çocukların adlarını neden böyle koydunuz, demiş. Kız başlamış anlatmaya…

—İşte böyle padişahım, ben sizin kızınızım. Bu çocuklar benim kaderim: neydim, ne oldum, ne olacağım, demiş.

Kız anasına sarılıp ağlarken gözyaşlarından anasının gözleri açılmış. Tüm aile mutlu mesut yaşayıp gitmişler.