KURT
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

[KURT]

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemesi sevap, çok söylemesi günahmış. Zamanın birinde bir adamın bir tek kızı varmış. Gün geçmiş, zaman dönmüş, kız yetişmiş. Evlenecek çağa gelmiş. Adam:

—İt gelirse ite, kurt gelirse kurda vereceğim, deyip dururmuş. Aradan zaman geçmiş. Günlerden bir gün bir kurt gelmiş, kapıya başını koymuş. Adam:

—Hoşt hoşt defol! Demişse de kurt bir türlü kellesini eşikten kaldırmamış. Kurt dile gelmiş:

—Sen it gelirse ite, kurt gelirse kurda vereceğim, demedin mi, demiş. Ben de geldim işte.

Kurt böyle deyince adam bir tek kızını kurdun arkasına katmış. Kurt ile göndermiş. Kurt kızı alıp gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş. Aradan zaman geçmiş. Bu adam bir gün karısına:

—Hanım, gözbebeğimiz bir kızımız vardı. Onu da kurdun arkasına kattık. Sen şimdi bana biraz azık hazır et, bir de demir çarık yaptır da ben gidip bir araştırayım, soruşturayım, demiş.

Adam yollara düşüyor. Gidiyor, gidiyor bir pınarın başına varıyor ki ne göre, pınarın başında adamın biri bir kabı ağzından dolduruyor, kap alt tarafından boşalıyor. Bu hâl böyle devam edip gidiyor. Ona hiçbir şey demeden onu geçiyor.

Gidiyor, gidiyor yine bir adama rast geliyor ki o da odunu yükleniyor, kaldıramıyor. Kaldıramadıkça yine fazlalaştırıyor. Yükleniyor, yükleniyor kaldıramıyor. Kaldıramadıkça yine fazlalaştırıyor. Ona da hiçbir şey demeden oradan ayrılıyor.

Gidiyor, gidiyor bir büyük ağaca rast geliyor. Bu adam bu ağacın gölgesinde oturuyor, gölge bundan kaçıyor. Bu gidiyor gölgeye, gölge kaçıyor öteye. Onu da geçiyor.

Gidiyor, gidiyor bir yere daha geliyor ki orada bir bülbül ağaca çıkıyor, nağmeli nameli ötüyor. Aşağı iniyor, pislikte deşiniyor. Yukarı çıkıyor, nameleniyor. Aşağı iniyor pislikte deşiniyor. Onu da geçiyor.

Gidiyor, gidiyor gide gide bir köye ulaşıyor. Araştırıyor, soruşturuyor. Böyle böyle deyip derdini halka anlatıyor. Bir evin kapısını çalıyor. Evin sahibinin karısı çıkıyor. Bu adama:

—İçeri gel, diyor. Adam da ona:

—Böyle böyle deyip isteğini iyice anlatınca evin sahibinin karısı:

—İçeri gel, sen benim babamsın, ben de senin kurda verdiğin kızınım, diyor. O zaman babası:

—Kızım nasıl oldu anlatsana, demiş. Kızı:

—Baba sen orada beni kurdun arkasına kattın. Biraz yürüdük, geldikten sonra kürklü mürklü bir bey oldu, demiş. Gün geçmiş akşam olmuş. Ev sahibi gelmiş.

—Baba hoş geldin, sefalar getirdin, diyerek çok hürmet göstermiş ve şöyle demiş:

—Baba gelirken nelerle karşılaştın, diye de soruyor. Adam başlıyor başından geçenleri anlatmaya:

—Öğlen bir pınara geldim. Bir adama rast geldim ki o da bir kabı üstten dolduruyor, kap alttan boşalıyor. Onu geçtim. Bir adama rast geldim ki o da odunu yığın yapıyor, yükleniyor kaldıramıyor. Kaldıramadıkça da odunu arttırıyor. Yine yükleniyor yine kaldıramıyor. Onu da geçtim. Büyükçe bir ağaca rast geldim ki onda da gölgesine oturdum. Gölge benden kaçtı. Ben gittim gölgeye, gölge kaçtı öteye. Onu da geçtim. Ondan sonra bir bülbüle rast geldim ki ağaca çıkıyor, iyice iyice ötüyor. Ağaçtan iniyor, pislikte deşiniyor. Yukarı çıkıyor, nameleniyor. Aşağı iniyor pislikte deşiniyor. Adam bunları anlatınca damadı:

—İşte baba ahir zamanda öyle nesiller gelecek ki... Adamın doldurmak istediği hâlde dolduramadığı kap “Söyleyeceksin, söyleyeceksin boşa gidecek. Hiç kimse sözünü tutmayacak.”

Diğer odunu kaldıramadıkça yüklenen adama gelince: “Günah işleyecek, az bulacak yine işleyecek.”

Gölgesini esirgeyen ağaca gelince “O zamanın zenginleri, fakiri fukarayı hiç gözetmeyecek. Hiç mi hiç gölgelik etmeyecekler.”

Bülbüle gelince “O da zamanın hocaları. Minareye çıkacaklar ezan okuyacaklar. Aşağı inince çoğu gıybet edecekler.” demiş. Ondan sonra bu adam:

—Güle güle geçinin, mutlu olun evlatlarım, demiş ve köyüne dönmüş. Onlar ermiş muradına.