ÇEBİÇ KIZ
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

ÇEBİÇ KIZ

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde bir gelin yaşarmış. Bu gelinin hiç çocuğu olmuyormuş. Bir gün yolda yürürken bir oğlak görmüş. Bunun üzerine Allah’a yalvarmış:

–Allah’ım, şu oğlak gibi bir çocuğum olsa ona bile razıyım, demiş.

Allah, gelinin duasını kabul etmiş, gelin hamile kalmış. Sonra da bir oğlak çocuk doğurmuş. Dışı aynı oğlak gibiymiş, ama içinde güzel bir kız çocuğu varmış. Adını Çebiç koymuşlar.

Aradan hayli zaman geçmiş, Çebiç büyümeye başlamış. Anası önüne bir tekne koymuş, Çebiç her gün oradan yem yiyormuş. O yemini yerken anası da evin işlerini görüyormuş. Çebiç kız da anasına yardım etmeyi çok istiyormuş, ama anası her defasında onu yanından kovuyormuş:

–Git şuraya otur, sen ekmek yapamazsın!

–Git şuraya otur, sen ev süpüremezsin!

–Git şuraya otur, sen çamaşır yıkayamazsın!

Anası böyle bağırdıkça Çebiç kız pek üzülürmüş, ama anasına bir şey diyemezmiş.

Aradan hayli bir zaman daha geçmiş, Çebiç iyice büyümüş. Yalnız başına kaldığı bazı anlarda sırtındaki oğlak postunu çıkardığı olurmuş. O zaman ortaya dünyalar güzeli bir kız çıkarmış. Ama onu kimse daha postsuz görmemiş.

Bir gün anası derenin kenarına çamaşır yıkamaya gelmiş. Çebiç de onun yanında bekliyormuş. Anası çamaşır yıkayadursun Çebiç derenin başka bir köşesine gitmiş, üzerindeki postu çıkarıp derede yıkanmaya başlamış. Beyin oğlu da orada avlanıyormuş. Suyun içindeki kızı görünce gözlerini ondan alamamış. Biraz sonra kız sudan çıkmış, üzerine postunu giyinip anasının yanına varmış. Oğlan da uzaktan kızı takip etmiş. Üzerine oğlak postu giymesine bir anlam veremese de kızın güzelliğinden büyülenmiş bir kere.

Akşam olmuş, oğlan eve gelince hemen anasının yanına koşmuş:

–Anaa, falanca komşumuzun kızını bana ister misiniz?

–Git oğlum, delirdin mi sen? Onun kızı falan yok, oğlaktan bir yavrusu var.

–Yok, ana ben gördüm. Çok güzel bir kızı var.

–İyi, o zaman yarın hamamda bir görelim kızı.

Çebiç’in bir köpeği varmış. Bu köpek Çebiç’e âşıkmış. Oğlanla anasının konuşmasını dinlemiş, hemen kızın yanına koşmuş. Köpek, kıza demiş ki:

–Yarın hamama gideceksiniz. Sen hiç soyunma, sadece bir tek düğmeni aç, sonra geri ilikle.

Köpek, kız soyununca güzelliğinin ortaya çıkmasından korkuyormuş.

Ertesi gün Çebiç köpeğinin dediğini yapmış, böylece oğlanın anası kızın güzelliğini görememiş. Sonra kadın evine gelince:

–Oğlum, bu kız bildiğin oğlak. Tüylü bir şey. Bundan vazgeç.

–Yok ana, ölürüm de vazgeçmem!

–O zaman bu oğlak kız yarın biraz gül toplasın da maharetini görüyüm.

Köpek bunları dinlemiş, hemen koşup kıza yine yalan bilgi vermiş:

–Yarın gül toplamaya gideceksin. Bir tane topla, başka güle dokunma, demiş.

Ertesi gün oğlanın anası Çebiç’i gül toplarken izlemiş. Bakmış ki oğlak kız hiç çalışmıyor. Eve gelince oğluna demiş ki:

–Oğlum bu oğlak kız hiçbir iş yapmıyor. Bunun elinden bir şey gelmez, bu sevdadan vazgeç.

–Yok ana, ölürüm de vazgeçmem!

Oğlanın anası bakmış ki olacak gibi değil, kocasına durumu anlatmış. Oğlanın babası da Çebiç’i gelin almak istememiş. Bunun üzerine oğlan, mahsustan hastalanıp yataklara düşmüş. Sonra da ana babasına demiş ki:

–Memleketin bütün kızlarını çağırın. Hangisinin yaptığı çorba beni iyileştirirse onunla evlenirim.

Oğlan, Çebiç gelene kadar beklemiş, diğer kızların çorbalarını beğenmemiş. Sonra Çebiç gelmiş, bir çorba kaynatmış. Oğlan çorbayı içer içmez ayağa kalkmış. Oğlanın ana babası söz verdikleri gibi dünür gidip kızı almışlar. Kız evlendikten sonra oğlana her şeyi anlatmış, sırtındaki postunu çıkarıp güzeller güzeli yüzünü oğlana göstermiş. İki sevdalı mutlu mesut yaşamaya başlamışlar.

Çebiç kız gerçeği kaynanasına söylemediği için, kaynanası onu hep hor görüyormuş:

–Senin elinden bir iş gelmez, diyormuş.

Bir gün ekmek yaparken kız un çuvalını devirince ona oklavayla vurmuş. Başka bir gün çamaşır yıkarlarken kız kazanı devirdi diye ona bu sefer de tokaçla vurmuş. Derken günler böyle geçip gitmiş.

Bir gün köyde bir düğün olmuş. Kaynanası kınaya gitmiş, ama bizim Çebiç’i götürmemiş. Çebiç de kaynanası gidince üzerindeki postu çıkarmış, süslenip kınaya gitmiş, kaynanasının yanına oturmuş. Kaynanası bakmış ki güzeller güzeli bir kız gelmiş, yanına oturmuş. Kıza sormuş:

–Kızım sen hangi mahallede oturuyorsun?

–Oklavayiyen mahallesinde!

Kaynanası bir şey anlamamış. Biraz sonra yine sormuş:

–Kızım sen hangi mahallede oturuyorsun?

–Tokaçyiyen mahallesinde!

Kadın yine bir şey anlamamış. Biraz sonra Çebiç kalkıp eve doğru yürümeye başlamış. Kaynanası da onun kim olduğunu öğrenmek için peşinden gitmiş. Bakmış ki kız kendi evlerine giriyor. O da hemen eve girmiş. Çebiç üzerine oğlak postunu giyemeden kızı yakalamış, her şeyi anlamış:

–A kuzum, ben senin böyle güzel bir kız olduğunu bilemedim. Beni affet, demiş.

Çebiç ile kaynanası sarılıp barışmışlar. O günden sonra ailecek mutlu mesut yaşamışlar. Bu masal da burada bitmiş.