[Tuz Kadar]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Eskiden bir padişah varmış, üç olu varmış. Oğulları bi gün aklına gelmiş, toplamış. Oğlum, büyük oluna soruyo:

- Sen beni ne kadar seviyosun?

İşte, küçük oluna, ortana oluna soruyo:

- Sen beni ne kadar seviyosun?

Küçük oluna soruyo tabi. Büyük olu diyo ki:

- Ben dünyalardaki tatlılar gadar seni seviyorum baba diyo.

Olanı şöle ayırıyo. Ortanca oluna diyo:

- Dünyadaki mallar mülkler, kuşlar, her canlı varlıklar gibi seni seviyorum.

Onu da ayırıyo şöle. Küçük oluna geliyo sıra.

- Sen ne gadar seviyosun olum diyo.

- Ben seni tuz gadar seviyorum olum diyo.

Öle deyinci kükrüyo padişah:

- Nasıl sen beni duz gadar seviyosun? Ben seni şöle yaparım, böle yaptırrım seni, astırrım kestirim, neye böle tuz kadar seviyosun diye oluna sitem yapıyo.

Çarıyo hemen cellatları:

- Bunu diyo, alın diyo götürün. Filanca dada bunu kesin, kanlı gömleni bene getirin.

Neyse, cellatlar alıyo olanı. Varıyorlar dağa. Cellatlar çocu kıyamıyolar. Orda bi domuz buluyolar, domuzun, olanın gömleni alıyolar, donuzun kanına buluyolar, getiriyolar.

- Öldürdük padişahım diyolar.

Çocu salıyolar ordan. Çocuk, az gidiyo, uz gidiyo, yabancı bi devlete sığınıyo. Orda da bir türlü orası, padişah seçimi varmış. Bir türlü kendilerine padişah bulamamışlar. Ona varıyo;

- Ne diyo sizin derdiniz, niye böyle birbirinizle, hep kavga ediyosunuz?

- E biz diyo, padişah olcak birisini bulamadık. Hiş kimse padişah olmak istemiyo diyolar.

- Ben olurum diyo olan. Ben geldim diyo, ben olurum, ama yabancıyım ama ben olurum.

Geçiyo padişah, ülkeyi güzel bi yönetiyo. Bir gün aklına gelmiş, babası padişah ya.

- Filanca ülkenin padişahına buraya davete getircez. Yemekleri hazırladın, ni kadar yemek olursa olsun, tatlı olsun, efendin yemek olsun, çorba olsun, ne olursa olsun, hiç birine tuz girmiycek diye emrediyo.

Neyse, davet ediyo, geliyolar. Yemek vakti geliyo, masayı kuruyolar, yemekler veriliyo. Ondan tadıyo, öbür müsafir padişah, bundan tadıyo bi türlü yiyemiyo. Çarıyo şimdi öbür padişahı.

- Padişam, sizin yemekleriniz nasıl yemek ya. Bunlan hiç tadı yok, ben yiyemedim. Öbürü de diyo ki:

- Bir zamanlar diyo, benim duydum kadarıyla diyo, kendisini demiyo, bir padişahın diyo üç olu varmış, yanına çarmış. En küçük olu tuz gadar seviyorum demiş, onu da da kestirmiş, kanlı gömleni eve getirmiş demiş. Onun için, biz o günden beri tuz kullanmıyoruz.

- Niye kullanmıyosunuz? Tadı yok. Tuzsuz bunlar dadı olur mu?

- Ama siz demiş, niye kestirdiniz olunuzu? E tuzsuz da yemeklerin tadı olur mu? Siz bene soruyosunuz. Senin öbür olanların nasıl dedi. İşte datlılar kadar, işte yemeklerin, ne gada güzel yemekler varsa onlar kadar sizi seviyorum. E tuzsuz onların tadı olur mu?

- Olmaz. O zaman diyo ki, bir gün diyo, siz benim müsafirim olun.

- Tamam gabul ediyorum diyo, olalım.

Varıyo, tabi o yemekleri hazırlatıyo, tatlı, güzel bi şekilde, yemekleri iyi, tadında, kıvamında yapıyo. Şindi, yemek yedikten sonra;

- Nasıl diyo, benim yemekleri beğendin mi?

- Ben beğendim diyo. Sen nasıl, neden beğenmedin diyo? Gelip tekrar soru açıyo.

- İşte diyo, bu yemeklere tuz katarsan tatlı olur diyo, tuz katmazsan (…) Neden diyo, siz diyo öldürdünüz diyo, küçük olunuzu kestirdiniz diyo. Ben o olanım işte diyo.

Hemen bi sarılıyo oluna;

- Ben diyo olum hata yaptım.

O cellatları çarıyo, onları ödüllendiriyo, kesmediniz için işte şöledir böledir. Ondan sona hep beraber mutlu olmuşlar, o padişahlığı da birleştirmişler, büyük bi devlet olmuşlar ondan sona. Şimdi çok mutlu yaşıyolar. Yanlarından geldim, sizlere de çok selamları var.