Padişah Olan Nohut Oğlan
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ağrı)

PADİŞAH OLAN NOHUT OĞLAN

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, zamanın birinde bir ülkede bir padişah varmış. Bu padişahın hiç çocuğu yokmuş. Hekimlere danışmış, büyüler yaptırmış ama hiç sonuç alamamış. Ülkede ne kadar hekim varsa bir kapıdan gidiyorlar. Padişah bunları tek tek dinliyor, öğütlerini alıyor, öbür kapıdan uğurluyormuş. Bir gün üstü başı dağınık, zayıf kara kuru bir adam gelmiş. Sarayın kapısındaki nöbetçiler:

-Giremezsin yasak! Demişler. Adam:

-Ben büyü yaparım padişahla görüşmek isterim demiş.

-Büyücüler arka kapıdan saraya girerler, ancak oradan girebilirsin demişler.

Büyücü gösterilen kapıdan saraya girmiş. Bunu doğruca padişahın huzuruna almışlar. Büyücü:

-Sizinle görüşmek için on günlük yoldan geldim. Sizi kötü bir büyücü bağlamış. Yaptığı büyüyü denizin yedi kat dibine atmış. Bulunup alınsa bile sizin çocuğunuz doğarsa küçücük, çakıl taşı kadar boyu olur demiş.

Padişah bunu duyunca sevinmiş, çığlıklar atmış. Sonra büyücüye dönmüş.

-Söyle büyücü… bildiklerini söyle, denizin yedi bin katında da olsa o kara büyüyü gidip alır getiririm. Demek çocuğum olacak ha! Demiş. Yaptıkları kara büyü nedir? Söyle! Aman büyücü söyle ki seni altına, paraya boğayım demiş.

-Padişahım, kırk çalı dikenini sizin gömleğinize saplamış, denizin yedi kat altında kara bir balığa giydirmişler. Eğer balıktan çıkartıp, dikenleri sökerseniz bu iş olur. Ama yedi kat denizin dibine attıkları için eğer çocuğunuz olursa boyu normal insan boyu gibi olmaz. Çok küçük olur demiş.

Padişah haznedarını çağırtmış, altın istemiş. Altınlar gelince büyücünün kaybolduğunu görmüş, padişah üzülmüş. Ama bir çocuğa kavuşacağı için de çok mutlu imiş. Derhal ülkesinin her yerine adam çıkartmış. Yedi kat denizin dibinden padişahın gömleğini kara balıktan kim çıkarsa ona hazinesinin yarısını vereceğini buyurtmuş.

Gençler delikanlılar birer birer saraya gelmişler. Toplanmışlar. Davullarla denizin ağzına gitmişler. Herkes dalmış ama kimse yedi kat dibe dalamadan ya çıkmış ya da ciğerleri patlayıp balıklara yem olmuş.

Birinci gün kimseden sonuç alınmamış. Padişah üzgün sarayına dönmüş. Ertesi gün balıkçılar gelmişler, dalmışlar. Bir sonuç alınamamış. Son gün kimse gelmemiş, padişah akşama kadar beklemiş. Denize dalan çıkmamış. Hatta bazı kimseler padişaha bile:

-Sırf bir gömlek için bu kadar genci öldürmek insan işi değil diyorlarmış.

Padişah üzülmüş. Artık geri döneceği sırada bakmış yine o büyücü gelmiş.

-Padişahım gömleği kimse çıkaramadıysa ben çıkarmak istiyorum demiş. Padişah:

-Hay hay demiş sevinmiş.

Büyücü soyunmuş, denizin ağzına inmiş. Bir şeyler mırıldanmış, birden bembeyaz bir balık olmuş. Suya dalmış. Padişah şaşırmış. Biraz sonra adam ağzında bir gömlek, bir elinde siyah bir balık çıkmış. Siyah balığı tekrar denize atmış. Sonra çıkıp gömleği padişaha vermiş. Padişah gömleği almış, teşekkür etmiş. Büyücü kaybolmuş. Sarayda gömlekteki dikenleri teker teker çıkartıp ateşe atmış. Her diken tanesi yanınca bir “ah!” sesi yükseliyormuş.

Dikenler bitmiş padişah gömleği sırtına giymiş. Aradan zaman geçmiş padişahın karısı hamile kalmış. Doğuma yakın ülkede bayram ilan edilmiş. Her yerde eğlenceler düzenlenmiş. Saraya hekimler çağrılmış. Hekimbaşları kadının başında beklemişler.

Günü gelmiş, kadın doğurmuş. Sonunda mini mini bir çocuk dünyaya gelmiş. Eli ayağı her yeri tamammış. Ama boyu bir parmak boyunu geçmiyormuş. Çocuğu almış, sarmalamış, bir altın beşiğe koymuşlar. Padişah sevinmiş. Ülkesinde açları doyurmuş, çıplakları giydirmiş. Aradan zaman geçmiş, çocuk o boyuyla o miniciliğiyle kalmış. Bir santim bile uzamamış. Gün geçmiş çocuk baba demeğe, anne demeğe başlamış. Sonunda konuşmayı sökmüş. Çocuğa bir ad bulunamamış. Herkes de ona:

-Çöp çocuk

-Nohut oğlan

-Fasulye kadar çocuk

-Çakıl taşı kadar çocuk derken, nohut oğlan adı daha çok söylenmeye başlanmış. Böylece çocuğa nohut oğlan adı ad olarak kalmış. Gel zaman git zaman Nohut oğlan büyümüş, dolaşmaya başlamış. Padişah babası ona minik elbiseler yaptırmış, minik bir kılıç hazırlatmış. Nohut oğlan kılıcıyla sarayın bahçesinde hem dolaşıyor hem de kendini nasıl savunacağını öğrenmeye çalışıyormuş. Padişah babası da pencereden onu gözlüyormuş.

Nohut oğlan dolaşırken aniden bir kartal süzülmüş. İki ayağını omuzlarına taktığı gibi nohut oğlanı alıp göklere yükselmiş. Padişah bağırmış, çağırmış, en usta okçularını çağırtmış. Nişan aldırtmış, yaylar boşalmış ama kartal gözden kaybolmuş. Padişah saçını başını yolmuş ama fayda etmemiş. Atlılar çıkartılmış. Kartalın gittiği yönde nohut oğlanı aramağa başlamışlar.

Nohut oğlan kartalın pençeleri arasında göklere yükselirken korkudan tir tir titriyormuş. Önceleri bağırmış ama ses alamayınca bundan vazgeçmiş. Kartal gökte nohut oğlanı gagalamaya başlamış. Nohut oğlan kılıcını çekmiş, kartal gagasını uzatınca onu dokundurmuş. Kartal gagalamaktan vazgeçmiş.

Sonunda sarp bir kayanın tepesinde kartalın yuvasına inmişler. Orada iki tane de kartal yavrusu varmış. Kartal yavrularının artık uçma zamanı da gelmiş. Kartal, Nohut oğlanı yuvaya bırakmış, havalanıp gitmiş. Kartal yavruları önce ona saldırmak istemişler. Ama vazgeçip oğlanla dost olmuşlar. Büyük kartal yavrusu bir uçuş denemesi yapmış, havalanıp uçmuş. İkinci yavru da havalanmış. Kartal yavrusu Nohut oğlanı sırtından tutup dağların ötelerinde görünen bir saraya götürmek istemiş.

Kartal yavrusu, Nohut oğlanla göklerde dolaşmış. Sonra onu alıp sarayın bahçesine doğru süzülmüş. Saraya yaklaşınca çok büyük bir kalabalığın toplandığını görmüşler. Orta yerde bir boşluk, boşlukta da basamaklarla çıkılan bir masa varmış. Kartal pençesinde nohut oğlanla yaklaşınca alkışlar kesilmiş, sesler durmuş. Herkes merakla gözlerini onlara dikmiş. Biraz sonra Nohut oğlanı masaya bırakan kartal yavrusu yükselip gitmiş.

Önce bir şaşkınlık olmuş. Çok küçük bir insanı görünce herkes bir alkış bir bağırtı içinde kendini bulmuş. Biraz sonra birkaç tane yaşlı adam çok saygılı bir biçimde basamakları çıkıp Nohut oğlanın önünde eğilmişler. Ona:

-Sizi Allah gönderdi. Bundan sonra ülkemizin padişahı sizsiniz demişler.

Nohut oğlan şaşkınlıkla:

-Ben mi? Diyebilmiş. Adamlar:

-Eski padişahımız dün öldü. Geleneğimize göre bugün akşama kadar bekleyecektir. Kim gelirse, saraydan kim içeri adımını atarsa o padişahımız olacaktı. Siz geldiniz. Padişahımız da sizsiniz demişler.

Nohut oğlanı almış padişahın tahtına oturtmuşlar. Nohut oğlan çok küçük olduğu için tahtın içinde ancak görünüyormuş. Ona özel bir taht yaptırmışlar. Altından, zümrütten işlemişler. Nohut oğlan sarayın bütün işlerini kısa zamanda öğrenmiş. Ülkesini çok güzel yönetmiş. Ülke zenginlik içinde komşularını geçmiş. Ülkesi düzelince Nohut oğlanın padişahlığını çekemeyenler de artmış. Bir gün onu kaçırmayı planlamışlar. Bir tören sırasında kalabalıkta Nohut oğlanı alıp kaçırmışlar. Önceleri kimse Nohut oğlanın kaçırıldığını anlamamış. Tören bitmiş, Nohut oğlan ortalıkta görünmemiş. Sarayın ileri gelenleri aramış taramış, sormuş soruşturmuşlar Nohut oğlanı gören çıkamamış. Saraydaki herkes üzülmüş. Günlerce Nohut oğlanın gelmesini beklemişler.

Nohut oğlanı kaçıranlar onu götürüp bir odaya kapatmışlar. Günlerce aç kalmış. Bir gün evin içini araştırırken odanın duvarında bir delik görmüş. Bu bir fare deliğiymiş. Nohut oğlan kılıcını çekmiş, delikten içeriye dalmış. Saatlerce yürümüş. Deliğin çıkış yerine gelmiş. Bir taşın altından ormanlık bir alana gelmiş. Nohut oğlan bu tünelde yürürken bir fareye rastlamadığına da sevinmiş. Çıktığı yerin neresi olduğunu bilmiyormuş. Karnını otlarla doyurmuş. Birkaç gün yürümüş. Nereye gittiğini, hangi yönde olduğunu bilmeden yürümüş. Bir açık alana gelmiş. İleride deve çıngırakları işitmiş. Yaklaştığında dinlenme sırasında bir kervan görmüş. Nihayet bir kente gelmiş. Kentin girişinde mola vermiş. Kervan sahipleri kendi aralarında konuşurken Nohut oğlan bir sarayın yanında olduklarını anlamış. Kervancılar:

-Bu akşam kumaşımızı saraya, padişaha götürelim.

-Padişahın karısına hediyelikleri hazırlayalım da öyle gidelim.

-Oğlu nasılmış?

-Küçük bir şeymiş, parmak kadar çocukmuş.

Bu sesleri işitince Nohut oğlan heyecanlanmış. Bu sarayın babasının sarayı olduğunu anlamış. Kervancılar saraya hediyelik eşyaları götürürken Nohut oğlan kimseye görünmeden eşyaların arasına saklanmış. Kervancılar saraya gitmişler. Padişah onlara yemekler vermiş. Onlar da getirdikleri hediyeleri vermişler. Padişah hediyeleri açıp bakarken Nohut oğlan birden ortaya çıkmış.

-Babacığım demiş

Padişah önce şaşırmış hayal görüyorum sanmış. Dikkatlice bakınca bunun oğlu olduğunu anlamış. Hemen sarılmış oğluna. Karısını çağırtmış. Baba oğul, ana oğul yeniden kavuşmuşlar. Padişah kervancılara hediyeler vermiş. Nohut oğlan başından geçenleri babasına anlatmış. Padişah çok sevinmiş.

-Zaten ben yaşlandım tahtımı sana bırakıyorum demiş.

Böylece Nohut oğlan padişah olmuş, yemiş içmiş muratlarına ermişler.