Fakir Oduncu
(Karadeniz Bölgesi, Gümüşhane)

[FAKİR ODUNCU]

 Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ülkenin uzak bir köşesinde fakir mi fakir bir oduncu yaşıyormuş. Bu oduncu, ormandan odun toplar, ihtiyacı olanlara satarmış. Bu oduncunun bir eşi, üç tane de çocuğu varmış. Gel zaman git zaman bunlar geçinememeye başlamışlar. Kazandıkları para evin ihtiyaçlarını karşılamıyormuş. Bunun üzerine karı koca kendi aralarında konuşup değerlendirmişler. Oduncu, karısına:

—Hanım, ben çocukları götüreyim, ormanda uygun bir yere bırakayım. Böyle gözümüzün önünde açlıktan öleceklerine belki ormanda başlarının çaresine bakarlar, demiş. Bunun üzerine kadın ağlamış, sızlamış, hiç istememiş. Fakat çaresiz razı olmuş. Oduncu, bir sabah çocuklara:

—Çocuklar, bugün sizi ormana götüreceğim, hep birlikte gidip döneriz, demiş. Evde sıkılan çocuklar bu habere çok sevinmiş. Oduncu düşüncelerini hanımına söylerken, kardeşlerden erkek olan çocuk babasının anlattıklarını baştan sona dinlemişmiş.

Babasının anlattıklarını dinleyen bu çocuk çok akıllıymış. Babalarının kendilerini ormanda bırakacağını duyunca cebine çok sayıda çakıl taşı doldurmuş. Çocuklar, babalarının arkasında ormanda ilerlerken geçtikleri yerlere çakıl taşları bırakmışlar.

Az gitmişler, uz gitmişler, sonunda ormana varmışlar. Çocuklar orada oynarken, oduncu baltasını alıp odun kesmeye gitmiş. Sonra da çocukları orada bırakıp sessizce eve geri dönmüş. Oduncu eve geldiğinde olanlarını karısına anlatmış. İkisi de bu olanlara çok üzülmüş, ağlamış sızlamışlar ve o gece hiçbir şey yemeden yatmışlar.

Geçelim diğer tarafa: Ormanda gece olmuş ve çocuklar babalarını aramaya başlamışlar. Babasının annesine anlattıklarını duyan erkek çocuk, cebine çakıl taşları doldurmuş ve yol boyu bunları geçtikleri yerlere bırakmıştı. Sabah olunca da çocuklar bu taşları takip ede ede evlerini bulmuşlar. Kapıyı çalmışlar kapıyı anneleri açmış ve çocuklarını görünce çok sevinmiş, “yavrularım!” diye çocuklarına sarılmış.

Oduncu ve karısı bir iki gün daha çocuklarla birlikte bir lokma ekmek ile karınlarını doyurmaya çalışmışlar. Ama bakmışlar ki dayanılacak gibi değil. Sonunda oduncu karısına:

—Hanım, ben çocukların böyle sefalet içinde günden güne erimelerine dayanamıyorum. Ben çocukları tekrar ormana götüreceğim, demiş.

Kadıncağızın elinden gelecek bir şey olmadığı için mecburen kocasının bu teklifini tekrar kabul etmiş. Erkek çocuk çok zekiymiş ve babasının onları tekrar ormana götüreceğini biliyormuş ama bu sefer cebine koyacak çakıl taşları bulamamış ve o da ekmek kırıntıları koymuş. Yolda ormana doğru giderken çakıl taşlarının yerine yola ekmek atmış ama kuşlar bu ekmekleri onların peşinden yemişler. Akşam olmuş oduncu yine çocukları ormanda bırakmış, kaçıp eve gelmiş. Yine ağlamışlar sızlamışlar ve o gece hiçbir şey yemeden yatmışlar. Çocuklar yine babalarına seslenmişler. Bakmışlar ki babaları gitmiş. Erkek çocuk yine:

—Yolu biliyorum, peşimden gelin, demiş kardeşlerine. Fakat bakmışlar ki ekmek kırıntıları ortada yok. Ormanın içinde ilerlerken kocaman bir sarayın önüne gelmişler. Bu saray, bir devin eviymiş. Çocuklar kapıyı çalmışlar. Kapıyı devin kızı açmış. Dev çok zalim ve kötü birisiymiş, fakat kızı bir o kadar sevecen ve iyi yürekliymiş. Devin kızı, çocukları görünce korkmuş ve çocuklara:

—Bakın çocuklar, babam evde yabancı insan kokusu alırsa ve evde yabancı bir insan olduğunu anlarsa, hiç acımaz sizi hemen yer, demiş. Fakat yine de çocukları içeri almış. Onların karınlarını doyuruyormuş. Çocuklar sonra dev gelmeden oradan ayrılıyorlarmış. Bir iki gün böyle devam etmişler. Ama dev her gün eve geldiğinde:

—Bu evde insanoğlu kokusunu alıyorum, diyormuş. Dev böyle dedikçe kızı inkâr ediyormuş. Bir gün artık soğuklar gelmiş ve kar yağmaya başlamış. Çocuklar gelmiş ve devin kapısını çalmışlar. Kıza yalvarmaya başlamışlar:

—Ne olur bizi içeri al. Dışarıda çok üşümüşler. Kız da onların bu yalvarışlarına daha fazla dayanamamış ve:

—Tamam, gelin ama babam sizin kokunuzu alırsa ne yapar ne eder sizi yer, demiş. Çocuklarsa çaresizlikten:

—Olsun, biz razıyız, demişler. Dev, eve gelmiş ve kapıdan içeri girer girmez demiş ki:

—Bu evde insanoğlu kokusu var, diye bağırmış. Sonra  kızına sormuş. Kızı önce inkâr etmiş ama babasının ısrarlarına dayanamamış ve itiraf etmiş:

—Evet baba, üç çocuk geldi. Dışarıda kalmışlar, ben de karınlarını doyurdum ve onları sakladım, demiş ve sonra da çocukları sakladığı yerden çıkarmış. Dev bakmış ki çocukların üçü de zayıf ve cılız. Dev bir oturuşta kırk sofra yemek yiyen bir devmiş. Bu çocukları şimdi yese doymazmış. Kızına dönüp:

—Sen bunları besle, yedir, içir. Biraz kilo alsınlar. Yoksa bunlar benim dişimin kovuğuna bile yetmez, demiş. Devin kızı, deve hiç benzemiyormuş. Dev ne kadar kötü yürekliyse, kızı da o kadar iyi yürekliymiş. Babasına karşı gelemezmiş, ondan çok korkarmış. Mecbur çocukları beslemeye başlamış. Bu çocukları öyle bir besliyormuş ki her gün pastalar, börekler, çöreklerle çocukları yedirip içiriyormuş. Çocuklar şişmanlamaya başlamış ve gürbüzleşmişler. Dev:

—Tamam, artık iyice şişmanladınız. Ağzıma layık oldunuz. Önce şu iki kızı yerim, sonra şu erkek olanı yerim, demiş. Erkek çocuğu bir düşünce almış. Nasıl olsa da buradan kurtulsak, diye. Çünkü devin kızı sürekli bunları besliyormuş, çocuklarda yedikçe şişmanlıyorlarmış. Bu da devin hoşuna gidiyormuş. Dev artık çocukları yemenin zamanının geldiğini düşünmüş. Çocukların yanına gelerek:

—Önce şu kızları yerim, sonra da şu erkek çocuğu yerim, demiş. Bu arada çocuk kafasından plan yapmış ve deve demiş ki:

—Dev, önce onları yersen miden ağrır. Sen önce beni ye, sonra onları ye. Ama beni fırında öyle bir kızart ki, çıtır çıtır olayım. Sen de beni daha iştahlı yersin. Bu fikir devin aklına yatmış. Kızına fırını yakmasını söylemiş. Fırın öyle büyük bir fırınmış ki, kocamanmış. Sonra çocuk, fırın yanar iken fırının önüne yağ dökmüş ki devin ayağı kaysın. Devin kızı, devin isteklerini yapıyormuş ama artık o da canından bezmiş ve istemeye istemeye yapıyormuş. Dev, tam erkek çocuğu fırına atacağı sırada çocuk fırının içine bakmış ve:

—Dev, şuraya bir bak. Sanki fırının içi iyi ısınmamış. İyice kor olmamış gibi, demiş. Dev tam eğilip fırının içine baktığı sırada, devin kızı ile birlikte devi fırının içine itip düşürmüşler ve devden kurtulmuşlar.

Dev orada yanıp ölmüş. Çocuklar devin kızı ile birlikte yiyip içiyorlarmış. Devin evinde kapalı bir oda varmış. Yemek yedikten sonra erkek çocuk, devin kızına bu odada ne olduğunu sormuş. Devin kızı da bu odanın gizli olduğunu ve bu odaya sadece babasının girdiği söylemiş.

Neyse gidip odanın anahtarını bulmuşlar.  Sonra odanın anahtarını bulup kapıyı açmışlar ki içerisi altınlar, zümrütler ve incilerle dolu. Çocuklar çok sevinmiş çünkü buradan biraz altın götürürlerse babalarının bir daha onları ormana götürmeyeceğini düşünmüşler.

Devin kızı, birkaç ata biraz altın ve mücevher yükleyerek onları evlerine göndermiş. Ormanın içinde ararken ararken evlerini bulmuşlar. Kapıyı çalmışlar. Anne ve babası çocuklarını gördüklerine çok sevinmişler. Bunlar bir anda zengin olmuş ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.