Yassıl Kavacığım Yassıl
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Yassıl Kavacığım Yassıl

Padişahın bir oğlanı varmış. Onun da bir tane beygiri varmış. Bu kır beygirine binmiş,  sulamaya gitmiş. Sulamaya gidince bir de bakıvermiş ki, suyun içinde dünya güzeli bir kız varmış. Beygir:

—Hiiii, demiş.

Gerisin geri çekilmiş, suyu içmemiş..

—Allah Allah ! Bu beygir nasıl da su içmiyor, demiş. Bir de bakmış suyun içinde bir güzel kız varmış.

—Haayt, demiş kız.

Yukarıya kavağın tepesine çıkmış.

—İn kız aşağıya, demiş.

—İnmem, demiş.

—Seni beygirle götüreyim, demiş. O da:

—İnmem, demiş.

Padişahın oğlu gitmiş beygirle gerisin geriye. Oraya bir çingene kızı gelmiş, suya. Bir de bakmış ki, gölgesini görmüş içinde.

 —Ay ben bu kadar güzelim, demiş de bardakları kırıp da geçivermiş. Padişahın oğlu da bir kocakarıya varmış.

—Bir güzel kız var kavağın tepesinde. Ben yukardan indiremedim. Bana indiriver, demiş.

—Ben sana indirivereyim, demiş o da.

Gitmiş bunarın önüne, tava getirmiş çamaşır yıkayacakmış. Ters koyarmış üstüne, su dökermiş ocağı söndürürmüş. Kız:

—Nene, tavayı ters çevirme, öyle koyma, düz koy, demiş.

 -Kızım koyamıyorum, gözlerim görmüyor. Sen in de sen koyuver, demiş.

—Yassıl kavacığım yassıl! demiş kız. Kavak yassılıvermiş  yukarıdan. Kız inmiş. Tavayı koyarken padişahın oğlu sinleniyormuş[1], çıkıverince de hemen kızı yakalamış.

—Koyuver beni, demiş kız.

—Koyuvermem, demiş.

 —Madem koyuvermeyeceksin, parmağımdakini çıkart da bir de önüme halı döşe, öyle al beni, demiş.

Gitmiş parmağındaki yüzüğü çıkartmış. Kızın parmağına takmış. Kız yine yukarı kavağın tepesine çıkmış. Padişahın oğlu da yollara halı döşemeye gitmiş. Çingene kızı da suya gelmiş. Bir de görüyor gölgesini, güzel kız.

—Ben böyle güzel kız olayım da, demiş, bardaklarını kırıvermiş.

—Kırma kardeş, kırma, demiş yukarıdaki, bardaklarını kırma, demiş.

—Hay kardeş, beni de çıkartsana yanına, demiş.

—Yassıl kavacığım yassıl! demiş. Yassılmış.

—Padişahın oğlu gelecek buraya, beni almaya. Yüzüğünü takacak. Sen de benim hizmetçim oluver. Şimdi halı döşemeye gitti, demiş.

O kızın tepesinden bir saç koparıvermiş çingene kızı. O güzel kız da pırrradak kuş  olmuş, uçmuş. Güvercin olmuş,  uçmuş gitmiş. O çingene kızı da kalmış orada. Padişahın oğlu da yollara halı döşeye döşeye gelmiş.

—Yassıl kavacığım yassıl, demiş. Yassılmış.

—Vay, sen benim yüzük taktığım kız değilsin, demiş.

—Yüzük  taktığın  kız  olmaz  mıyım?  Senin  yollarını  bekleye  bekleye  karara kaldım buralarda, demiş.

O da davulla almış, götürmüş bunu. Orda padişahın oğlu kız getirmiş kız getirmiş diye diye, bakmışlar ki, o da karaca bir kızmış. Hay Allah, padişahın oğlu beri yandan aşık olmuş. Kuş da gitmiş bir yandan padişahın oğlunun bahçesine  varmış. Elmalar varmış sıralı. Şimdi bu bir elma ağacının tepesine konmuş. Padişahın hizmetkarı da kuşu öldürecek olmuş. Kuş da Pırrradak kaçmış. Kaçıncaya kadar o dal kökünden kurumuş. Ertesi gün o kuş bir daha gelmiş. Hizmetkar bakmış, kuş yine oraya gelmiş. Öldürecek olmuş kuş yine kaçmış. O dal yine kurumuş. Padişahın oğlu:

—Getireyim geleyim, yakalayalım bunu, demiş.

O ağacı ilaçlamışlar. İlaçlayıncaya kadar padişahın oğlu da gelmiş. Kuş gelmiş. Padişahın oğluna:

 —Uyur mu, uyanık mı? demiş. Padişahın oğlu da:

—Uyuyor, demiş.

—Uyusun  uyusun, üstüne güller bürüsün. Benim konduğum dallar kökünden kurusun, demiş kız.

Pırrradak  uçacak  olmuş,  uçamamış  dala  yapışa kalmış.        Hemen kuşu yakalamışlar. Oradan getirmişler kafese koymuşlar. Eve getirmişler, güvercin cır cır cır cır ötermiş orada. Çingene kızı bunu  anlamış. Kuşun o kız olduğunu  anlamış. Onu anlayınca da çingene kızı hastalanmış.

—Kuşu keserseniz, bana da getirir yersem, iyileşeceğim, demiş. Kuşu kesmişler. Kuşu keserken kanı merdivene damlamış. Çingene kızı düzelmiş. O merdivenin ucundaki kan Selvi ağacı olmuş, Akasya ağacı olmuş. Padişahın oğlu  girerken, çıkarken akasya ağacı sarılı sarılıverirmiş ona. Çingene kızı yine bunu anlamış. Hastalanmış.

-Bu dal kesilirse ben iyileşeceğim, demiş.

Akasyayı kesmişler, yongası kaymış komşunun odunluğunun bir kenarına. Odunların bir parçası kaymış. Çingene kızı yine düzelmiş. Padişahın oğlu hasta olmuş. O ninecik de yonga toplarken kırmızı bir burçak varmış. Burcu burcu kokuyormuş çıralı çıralı. Onu da eteğine koymuş da,

—Sininin içine atıvereyim, burcu burcu kokuyor, demiş, atmış. O da yine aynı kız olmuş. Nine bir kaşık çorba yer gezmeye gidermiş. Bulaşığı da ocağın başına  kapatır,  gezmeye  gidermiş. Bir de  gelirmiş, çorba yenmiş, çanak yıkanmış, bir şey yok.

—Allah allah, her gün böyle oluyor, demiş.

Bir gün kapının arkasına sinlenmiş. Kız da fırradak çıkmış. Çorbayı yerken nine bunu yakalamış.

—Sen kızım nerden geldin?

—Böyle oldum böyle oldum ben, demiş.

—Kızım, padişahın oğlu bugünlük yarınlık hasta. Ben bugün hastalığına gideceğim. Beni yanına koymazlar, ama yine de gideceğim, demiş.

—Nine, bir çorba pişir de götür. Ben sana bir çorba pişirivereyim de, çorbayı götür de içsin, demiş.

—Kızım bizim çorbayı yer mi o? demiş.

—Yer yer nine, o yer. Yemezse yemesin, kaşıkla bir çorbayı karıştırıversin, demiş. Kız çorbayı pişirmiş. Parmağındaki yüzüğü de çıkarmış, çanağın dibine atmış. Almış götürmüş bunu. Hizmetkarlar:

 —Girme nine, girme nine! Seni padişahın oğlu içeriye koymaz, demişler. Öyle ya onlar padişahın oğlu, bizi koyarlar mı?

—İlle gireceğim. Çorba getirdim, içsin, demiş.

—Çorbayı içmez o, demişler. Oğlan da içerden:

—Gelsin gelsin. Kimin ne olacağı belli olmaz, demiş. İçeri girmiş.

—Oğlum sana çorba getiriverdim, ye, demiş.

—Yiyeyim nine, demiş.

Kaşığı bir salmış, çorbadan almış.

—ok tatlıymış nine çorban, demiş.

Bir daha almış tıkırtı olmuş dibinde. Bir de bakmış yüzük çıkmış dibinden.

—Nine bu yüzüğün sahibi nerde? demiş.

—Benim evde, demiş.

—Ben de onu arıyordum, demiş.

Bir de ninenin evine varıyorlar, kız ordaymış. Kırk davulla yollara halı döşemişler. Kırk davulla, kırk zurnayla düğün dernek yapmışlar. Padişahın oğluyla o güzel kız artık öyle yaşıyorlarmış. Çingene kızına da:

—Sen ne istiyorsun, kırk katır mı kırk satır mı istiyorsun?, demişler.

—Ne yapayım kırk satırı, kırk katır verin de bari odun çekeyim, demiş.

Kırk katıra bağlayıvermişler. Bir şaplak vurmuşlar götüne, duman olmuş gitmiş. Kırk davulla kırk zurnayla düğün yapmışlar da geçinip dururlarmış.

 


[1] Saklanıyormuş