Muradına Nail Olmayan Kız
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Muradına Nail Olmayan Kız

Köyün birinde muradına nail olmayan kız varmış. Bir yoksul köylü varmış. Karısı hamileymiş. Sonunda gitmiş doğumhaneye. Hastaneye gidince bir kızı oluyor. Üç tane Arap gelmiş.

—Bunun adını biz koyacağız. Hiç korkma, demiş. Birisi:

—Bu yürüdükçe ayağının altından çimen bitsin. Başına dökülen sular altın olsun, demiş. Birisi de demiş:

—Güldü mü yanaklarında gül açsın, ağladı mı gözlerinden inci dökülsün, demiş. Birisi de:

—Bunun adı Muradına Nail Olmayan Kız olsun, demiş.

Koluna bir bilezik takmış. Böylece köye gelmişler. Yoksul bir oduncuymuş. Bebek ağladıkça gözlerinden inci dökülüyormuş. Oduncu inci satmaya başlamış. Bir banyo yapıyorlar, hadi dökülen sular altın olmuş. Oduncu altın satmaya başlıyor, zengin oluyor. Zengin olduktan sonra günler böyle geçiyor, çocuk büyüyor. Padişahın oğlu da duymuş. Gelinlik çağı gelmiş kızın.

—Ben ille o kızı alacağım, Muradına Nail Olmayan Kızı alacağım, demiş. Bir de cici annesi varmış.

—Onu öldüreyim, kendi kızımı vereyim, demiş.

Bunlar yola çıkıyorlar. Padişahın oğluna götürecekmiş kızı. Az gidiyorlar uz gidiyorlar, kız yoruluyor.

—Ben çok susadım, demiş.

—Gözünün birini verirsen su veririz sana, demişler.

Gözünün birini çıkarmış, vermiş. Ondan sonra biraz daha gidiyorlar.

—Ben acıktım, demiş.

—Bir gözünü de verirsen ekmek veririm sana, demiş.

Onu da veriyor. Gözlerini de alınca cici annesi bunun üstünü başını soyuyor, kendi kızına giydiriyor. Bunu kakıveriyor ormana. Kendi kızını götürüyor padişahın oğluna. Götürünce padişahın oğlu,

—Aha kız geldi, Muradına Nail Olmayan Kız geldi, diyor.

Kırk gün kırk gece düğün yapıyorlar. Öteki kız ağlaya ağlaya ağlaya inci yığılmış önü. İnci yığılınca bir oduncu,

—Eşeğe sarayım, diyormuş, eşek semeri devirip kaçıyormuş. Eşekle uğraşırken onu görmüş.

—Ben bir oduncuyum ya, sen kimsin ya bu dağ başında? demiş.

—Ben böyle böyleyim, demiş.

Halini anlatmış. Oduncu odunları bırakmış, kızı eşeğe bindirmiş, gitmiş evine. O da bir oduncuymuş. İncileri topluyor, satıyor herif.

—Benim başıma bir de su dökün, altın olur, demiş.

Hep anlatmış. Anlatınca da adam odunculuğu bırakıyor, zengin oluyor.

—Bir gün ben ölürsem, benim kabrimi ta tepenin üstüne yaptırın. Altından yaptırın. Kapısı açıldı mı bağırsın, kapandı mı bağırsın Muradına Nail olmayan Kız diye, demiş.

Öteki de, padişahın oğlu da gerdek gecesi gün girmiş. Şıngır şıngır girmiş gelini güldürmek için. Gelin bir gülmüş, dişleri sırıtıp durur, hiç gül açmamış. Ondan sonra bir tas su istiyor. Suyu döküyor başına. Hiç altın olmamış.

—Sen değilsin, diyormuş.

—Benim, diyormuş.

—Sen değilsin, diyormuş.

—Benim, diyormuş. Annesi geliyormuş.

—Buraların havasını alamadı. Alırsa gül açar, inci olur, diyormuş.

Ağlatıyormuş, hiç inci olmuyormuş gözlerinden dökülen. Bunlar böyle hır gür hır gür geçinip gidiyorlarmış. Bir gün gülmüş Muradına Nail Olmayan Kız. Yanağından gül açmış. Gülü koparmış, oduncuya vermiş.

—Bunu köyde sat. Bir göze bir gül, bir göze bir gül diye sat, demiş. Bir göze bir gül diye satmış. Hemen o kızın annesi duymuş.

—Nasıl olur bu? Yaşıyor daha, ölmemiş, demiş.

Gülü alıyor, gözü veriyor. Gidiyor hemen, kızının yanağına takıyor. Güya güldü, gül açtı. Damat geliyor. Hemen gülü bir alıyor, gülü kokluyor.

—İnşallah gülü geldi ya, kendisi de gelir, diyor.

O gülü kokladığı zaman kız hamile kalmış, Muradına Nail Olmayan kız. Masal bu ya. Cici annesi başlıyor cadılık düşünmeye, kızı öldürmeye. Bir gün koca karı kimsesiz o evin etrafında dolaşmaya başlamış.

—Yardım edin, kalacak yerim yok! diyormuş.

Misafir alıyorlar. Kızın odasına atıyorlar yatağını. Gece olunca cadı, kolundan bileziği çıkarıp gidiyor. Bilezikteymiş canı. Kız ölüyor. Sabah oluyor. Oduncu az duruyor, çok duruyor.

—Niye kalkmadı bu kızımız, niye kalkmadı?

Varsalar ki ölmüş. Bir türbe yaptırıyorlar. Padişahın oğlu da evde

—Sensin, sen değilsin, diye evde münakaşa ederken tüfeğini almış, ava çıkmış. Bir de bakmış ki dağ  başında pırıl pırıl bir türbe. Varıyor türbeye. Kapıyı bir açıyor,

—Muradına Nail Olmayan Kız, diye bağırıyormuş; kapıyı kapatıyor,

—Muradına Nail Olmayan Kız, diye bağırıyor. Bakmış ki orada, türbede çocuğu da olmuş. Bakmış çocuk oynayıp durur, anne ölü. Çocuğu alıyor, evine getiriyor.

—Bunu sakın ha ağlatmayacaksınız! demiş.

Çocuk oralarda yuvarlanırken annesinin bileziği eline geçiyor. Çevir Allah, çevir Allah, ağla bakalım. Padişahın oğlu duyuyor bunu, geliyor.

—Niye ağlatıyorsunuz bunu?

—Bilezikten ağlıyor.

—Verin onu!

Veriyorlarmış, yine ağlıyormuş. Bakmış bakmış olmayacak.

—En iyisi ben bunu götüreyim annesine yine, demiş.

Annesine götürmüş. Bileziği koyuvermiyormuş çocuk. Çocuğu koyuvermiş türbenin, annesinin yanına. Değdiği yere can geliyormuş, değdiği yere can geliyormuş. Bakmış bakmış, bileziği çocuğun elinden almış da koluna takıvermiş, aynı uyanır gibi kalkmış.

—Ben böyle böyleyim, ama sen kimsin? demiş.

—Ben de padişahın oğluyum. Bizim eskiden beri kavuşmamız lazımmış, ama o vakit, bu vakitmiş, demiş.

Sonra da evine geliyorlar. Kaynanasıyla karısına:

—Kırk katır mı istersiniz kırk katır mı istersiniz? demiş.

—Kızım, kırk satır alıp da ne yapacağız, kırk katır alalım da odun çekeriz, demiş anası.

Kırk katırın kuyruklarına bağlamışlar bunları, sürüklemişler.