Üç Tembel Arkadaş
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş… Zamanın birinde, bir memlekette üç temel arkadaş olmuşlar. Birlikte çalışıp para kazanmaya çıkmışlar. Gide gide bir köye varırlar. Köy odasına misafir olurlar. Neyse misafiri gören köylüler yiyecek içecek getirip misafiri ağırlarlar. O da sahipleri bunları yatmaları için bırakıp gider. Bu üç kafadar aralarında:

— Burada bedavadan besleniyoruz. Çalışmaya hiç gerek yok. Burada kalalım, diye anlaşırlar.

Köylüler odaya sırayla yemek getirmeye devam ederler. Bunlar da gelen yemekleri yer içer yatar. Keyifleri iyidir. Neyse beş on gün böyle beslenirler. Bir gün yemek getiren köylülerden biri bunları fark eder diğer köylü arkadaşlarına:

— Odadaki misafirler beş on gündür aynı misafir. Bunlar bize kendilerini besletiyor, diye açıklar.

Yemek vermemeyi kararlaştırırlar. Köylüler bir iki gün yemek getirmezler. Bu üç arkadaş bakmışlar yemek kesildi.

— Arkadaş burada iş kalmadı. Başka bir plan düşünelim, derler.

Biraz düşünüp hırsızlık yapmaya karar alırlar. Oradan gidip bir dağ kelifine* sığınırlar. Aralarında iş taksimi yaparlar:

— Sen falan yere git. Ben falan yere gideyim, deyip hırsızlığa çıkarlar.

Neyse baldır, yağdır, süttür ne buldularsa çalar gelirler o kelifceğiz de yerler. Aralarından biri gittiği yerde yatar yatar, hiçbir şey çalmadan eli boş gelir. Arkadaşlarını da:

— Rahatsızlandım, şöyle oldu, böyle oldu, diye kandırır.

Bu üç gün böyle beş gün böyle devam eder. Arkadaşları:

— Bak arkadaş bu böyle olmaz. Biz getirelim sen ye. Böyle bedavacılık olmaz. Gitmezsen seni döveriz, deyip onu da yanlarına alarak hırsızlığa götürürler.

Hırsızlık mahalline gelirler.

— Bak arkadaş sen şuraya yağa, ben bala, sen ete gireceksin, diye işi ayarlarlar, planlarlar ayrılırlar.

Bizim tembel arkadaş hemen döner, gelir kelife yatar. Öbürleri çalacaklarını çalarlar gelirler. Bakarlar ki bizim ki yine yatıp durur, bir şey getirmemiş.

— Arkadaş ne oldu, diye sorarlar.

O da:

— Vallahi arkadaşlar sizden ayrıldım. Önüme bir yılan çıktı, adam gövdesi gibi! Vallahi kaçmasam beni yiyecekti, deyince arkadaşlarından biri:

— Hadi len sen de adam gövdesi kadar yılan mı olur, diye çıkışır.

— Yine baldırım kadar vardı!

— Hadi len yalan söyleme.

— O kadar yoksa da bileğim kadar vardı canım, deyince bunu bir daha sıkıştırırlar.

O zaman da:

— Parmağım kadardı, der.

Öte beri bir daha sıkıştırırlar.

— Vallahi arkadaş bir çatırtı oldu, ben onu yılana keşfettim, der.

Arkadaşlar bir araya gelip:

— Biz bu planı da değiştirelim, yoksa bu deyyus bize kendini besletecek, diye yeni bir plan düşünürler.

Yalancılık yapmayı kararlaştırırlar. Buradan ayrılıp başka bir köye varırlar. Köylülerle hoş geldin, beş gittin sohbet ederler. Köylüler:

— Sizin oralarda ne var yok, diye sorarlar.

— Bizim oralarda fazla bir şey yok. Yalnız bizim eşekler hep havaya uçtu, derler.

Köylüler birbirine bakışarak:

— Olur mu yahu, hiç eşek havaya uçar mı, derler.

Köylülerden biri:

— Allah’ın işi bu, belki uçabilir, diye onları yatıştırır.

Neyse burada birkaç gün kalırlar.

— Yalanımız ortaya çıkmadan buradan gidelim, diye yola çıkarlar.

Gide gide başka bir köye varırlar. Hoşbeş on beş köylüler:

— Sizin oralarda ne var yok, diye sorarlar.

Bunlar da:

— Bizim orada başka bir şey yok gökten semer yağıyor, derler.

Köylülerden biri:

— Allah Allah! Doğru len arkadaşlar. Ben aşağı köyde eşekler hep havaya uçmuş diye duymuştum. Her halde bu semerler o uçan eşeklerin semeri olsa gerek, deyince köylüler:

— Bu Allah’ın bir mucizesi, falan diye aralarında sohbete devam ederler.

Bu üç kafadar üç beş gün de burada beslenip başka bir köyün yolunu tutarlar. Ben dün o köyde onları gördüm. Köylülere yine yalan kıvırıp dururlar.

 

*kelif: Kulübe.