RÜYA
(İç Anadolu Bölgesi, Eskişehir)

 [RÜYA]

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer top oynarmış ahir zaman içinde. Bir anayla babanın bir oğlu varmış. Oğlan okula gidiyormuş.

Bu oğlan azıcık büyüyünce bir rüya görmüş. Sabahtan kalkmış, anasına babasına:

— Ben akşam bir rüya gördüm, demiş. Anası da babası da hayır olsun dememişler. Çocuk da hayır olsun demediler diye rüyasını anlatmamış.

— Anlat oğlum, demiş babası. Oğlan:

— Demem, demiş. Anası:

— Anlat oğlum, demiş. Oğlan:

— Demem, demiş. Yine tekrarlamış babası. Hayır olsun, dememiş:

— Anlat oğlum, demiş.

— Demem, demiş oğlan.

Sabah olmuş. Okula gitmiş. Hocasına:

— Hocam, ben akşam bir rüya gördüm, demiş. Babam anlat dedi, anlatmadım. Anam anlat dedi, anlatmadım. Benim rüyamı nasıl yoracaksan yor, demiş.

Hoca da hayır olsun dememiş. Çocuk rüyasını hocaya da anlatmamış. Hoca çocuğu reddetmiş:

— Git hadi, rüyanı anlatmıyorsun madem… Git nereye gideceksen, demiş. Çocuk eve de gidememiş. Varmış, üç yolun ayrımına oturmuş. Otururken kervancılar gelmiş. Bakmışlar, bir çocuk büzülüp oturmuş. Çocuğa:

— Ne oldu oğlum? Burada ne oturup duruyorsun, demişler. Çocuk cevap vermemiş.

— Anlatsana çocuk, demişler yine kervancılar. Çocuk da:

— Ben bir rüya gördüm. Anama dedim, anam hayır olsun demedi, ben de anlatmadım. Babama dedim, babam hayır olsun demedi. Ona da anlatmadım. Sonra hocam zorladı anlat diye, anlatmadım. Beni bir rüya için buraya attılar, demiş.

Bunun üzerine kervancılar çocuğu almışlar, kervanlara bindirip uzak bir diyara götürmüşler. Çocuk çok güzelmiş. Kervancılar onu satmaya karar vermişler.

Bir padişah gelmiş, padişahın da çocuğu yokmuş. Onu görünce çok beğenmiş. Almış, sarayına götürmüş. Eşine:

— Ben bu çocuğu aldım, ona iyi bak, demiş. Karısı da:

— Götür, niye getirdin. Götür, ben istemem, demiş.

Padişah, çocuğu alıp dışarı oturtmuş. Almış, getirmiş ya nasıl geri verecek, kime verecek? Nerede bulacak kervanı? Kadın, çocuğu öyle görünce dayanamamış. Çocuğu alıp gelmiş, ayrı odaya koymuş padişaha duyurmadan. Orada çocuğu büyütmüş. Padişahın hiç haberi olmamış. Günler geçmiş, yıllar geçmiş, çocuk on yedi, on sekiz yaşlarında bir delikanlı olmuş.

Günlerden bir gün gâvur padişahından üç tane kılıç gelmiş. Padişaha:

— İyisini alsın, ötekileri geri yollasın, yollamazsa harbim var, demiş. Padişah ne yapacağını bilememiş. Bahçede bir o yana, bir bu yana dolaşıp durmuş. Karısı görmüş:

— Hayrola padişahım, neyi düşünürsün böyle telaşlı, demiş. Padişah olanları karısına anlatmış. Karısı da:

— İyi bakalım, düşünüp durma. Hallederiz, demiş. Sonra oğlanın yanına gitmiş. Olanları ona anlatmış:

— Ne yapalım, diye sormuş. Oğlan:

— Götürsün kılıçların üçünü de suya atsın. İyisi dalar dibine, kötüleri suyun yüzünde kalır. Kötülerini geri yollasın. İyi kılıcı alsın, demiş. Kadın hemen padişahın yanına gelmiş:

— Ben bir akıl düşündüm, deyip oğlanın dediklerini söylemiş.

— Tamam, demiş padişah.

Kılıçları suya atmışlar. İyisi dalmış, kötüleri suyun yüzünde kalmış. Onları yollamışlar gâvur padişahına.

Aradan biraz daha zaman geçmiş. Bu sefer gâvur padişahından üç tane at gelmiş. Gâvur padişahı:

— Bu atların iyisini alsın, kötülerini geri yollasın. Yoksa harbim var, demiş. Padişah meraklanmış, yine bahçede geziniyormuş. Karısı görmüş:

— Yine niye merakın, demiş. Böyle böyle oldu diye anlatmış karısına. Kadın yine oğluna varmış. Ne yapacaklarını sormuş. Oğlan:

— Üç tane adam bulsun, süvari. Her birini bir ata bindirsin. Üç metre eninde hendek kazdırsın. İyi olanı geçer, iyi olmayan atlar arkada kalır, demiş. Kadın gelmiş, oğlanın dediklerini padişaha anlatmış. Padişah:

— Hay senin aklına, demiş. Çok sevinmiş. Üç metre eninde bir çukur kazdırmış, üç tane süvariyi de üç ata bindirmiş. İyisi atlayıp geçmiş. Ötekiler arkada kalmış. İyisini almış, kötülerini yollamış.

Aradan biraz daha zaman geçmiş. Bir kâğıt gelmiş gâvur padişahından. Dermiş ki:

— İneklerinin bağrışından, köpeklerinin uluyuşundan, atlarının kişneyişinden askerlerim huzursuz oluyor. Bunlara ne çare bulacaksan bul. Bulamazsan harbim var.

Padişah okumuş, ne yapacağını bilememiş. Gezinmeye başlamış yine. Karısına anlatmış olanları, karısı da oğlanın yanına gitmiş. Oğlan:

— Beni giydirsin, kuşatsın. Bir de en iyi atına bindirsin. Bir elime en iyi kılıcını, bir elime de bir bayrak versin. Ben, o işi görür gelirim, demiş. Bunun üzerine kadın gitmiş, padişaha demiş ki:

— Padişahım, hani senin yıllar önce getirdiğin, benim istemediğim çocuk var ya… Çıkıp götürdün de götüremedin, kapının önüne koydun. İşte o çocuğu kapıda öyle görünce ben dayanamadım. Onu aldım, büyüttüm. Gel de bir gör.

Sonra padişaha, her şeyi çocuğun yaptığını anlatmış. Padişah:

— Amanın bilirim. Hemen getir, demiş. Süvarilerinki gibi giydirmiş, kuşatmış. Atına bindirmiş, eline de bayrak vermiş. Gâvura yollamış. Oğlan gitmiş, onlar da dört gözle oğlanın dönüşünü beklemişler.

Oğlan, gâvur padişahının sarayına varmış. Merdivenin koluna atını bağlamış. Hemen karşılamışlar oğlanı. Yukarı çıkartmışlar. Gâvur padişahı, lalasına demiş ki:

— Padişahın atına yem dökün. Oğlan da:

— Benim atım yem yemez, demir yer, demiş. Gâvur padişahı:

— At demir yer mi hiç, deyince oğlan da:

— Yer, yer, demiş. Sonra iki padişah konuşmak için oturmuşlar. Harp olacak mı olmayacak mı? Birbirlerini alt etmeye çalışmışlar. Önce gâvur padişahı:

— Hadi Türk padişahı, bu demirden bana bir yelek kes, demiş. Önüne bir çuval demiri koymuş. Bunun üzerine oğlan da cebinden mermer çıkarmış, gâvur padişahına:

— Sen de o zaman şu mermerden iplik bük, demiş.

— Ondan iplik bükülür mü, deyince gâvur padişahı, oğlan da:

— Eee, bundan yelek kesilir mi, demiş. Birbirlerini alt edemeyeceklerini anlayan iki padişah, anlaşma yapmaya karar vermişler. Onlar konuşurlarken, gâvur padişahının kızı, oğlanın ay gibi parlayan yüzünü görüp âşık olmuş. Oğlan da kızı görünce âşık olmuş. Kız hemen babasıyla konuşmuş:

— Ben bu Türk padişahıyla gideceğim, demiş.

Olur mu, olmaz mı diye düşünürken gâvur padişahı; oğlanın güzelliğine, aklına bakmış, dayanamamış. Kızını vermiş.

Türkler de dört günden beri merakla oğlanın yolunu bekliyorlarmış. “Acaba ölüp de mi gelecek, ölmeden mi gelecek?” diye beklerlermiş. Bir de bakmışlar oğlan, atının arkasında bir kızla geri dönmüş. Karşılamışlar.

Oğlanı karşılayanlar arasında, oğlanın kendi memleketinden sevdiği kız da varmış. Gâvur kızıyla oğlanı yan yana görünce kızın morali bozulmuş. Neyse, oğlan iki kızın ortasında, eve çıkmışlar. Oğlan:

— Ben bir ellerimi, ayaklarımı yıkayayım. Bir abdest alayım. Her yakam toz toprak, demiş. Kızlardan biri ibriği tutup abdest suyunu dökmüş; birisi de havluyla başında bekliyormuş. Oğlan kızları böyle görünce birden gülümsemiş. Gâvur kızı:

— Padişahım, beyim niye gülümsediniz, demiş. Bizim kız seslenmemiş. Oğlan:

— Ben bir rüya gördüydüm, deyince, gâvur kızı hemen:

— Hayır olsun padişahım, demiş. Öyle deyince oğlan rüyasını anlatmış:

— Türk kızı sağ yanıma ay gibi doğmuştu, gâvur kızı sol yanıma gün gibi doğmuştu. Benim rüyam buydu, gerçek oldu. İşte ona gülümsedim, demiş.

El ermiş muradına, biz de çıkalım kaynının kerevetine.