Hüsnü Yusuf
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

HÜSNÜ YUSUF

Bir varmış bir yokmuş. Bir padişahın bir tek kızı varmış. Bu kız her gün has bahçenin içinden akan bir derenin kıyısına oturur, serinlermiş. Günlerden bir gün yine bu derenin kıyısında serinlerken, kolundaki bileziğini çıkarıp bir taşın üzerine koymuş, derede ellerini yıkarken kırk bir tane beyaz güvercin gelip yeşil çimlerin üzerine konmuşlar. Bunlardan kırkı bir silkinişte kız, bir tanesi de yakışıklı bir delikanlı oluvermiş. Bütün bu olan bitenleri hayran hayran seyreden padişahın kızı, bileziğini koluna takmak için dere kenarından kalkınca, yakışıklı delikanlı, yeniden bir güvercin oluvermiş, taşın üzerinde duran bileziği boynuna geçirip uçup gitmiş. Kırk kızın kırkı da güvercin olup onun peşinden pırradak* uçup gitmişler.

Ondan sonraki günlerde kız yine has bahçedeki derenin kenarına oturmuş, güvercinleri beklemiş ama ne gelen ne giden olmuş bir daha. Delikanlıya gönlünü kaptırmış olan kız, derdinden hastalanarak yataklara düşmüş. Babası ülkenin en ünlü hekimlerini çağırtmış, ama kızın derdine derman bulan olmamış. En son kızına bir hamam yaptırmış; her gelen, önce başından geçen ilginç bir olayı anlatır, ondan sonra yıkanırmış. Günlerden bir gün hamama genç ve güzel bir gelin gelmiş ve başından geçen şu olayı anlatmış:

— Bir gün çayın kenarında çamaşır yıkarken, işimi bitirmek üzereydim ki, odunum bitti. O sırada otuz katır yükü odun geçiyordu yakınımdan. Peşlerine düşerek yürümiye başladım. Gittiler, gittiler, kayalık bir yerde bir kapının önünde durdular. Biraz sonra kapı açıldı ve katırlarla birlikte ben de içeri girdim. Girmemle kapının kapanması bir oldu. Yürüyerek bir merdivenden yukarı çıktım. Bir odaya girdim. Burası bir mutfaktı. Nefis yemekler pişiyordu tencerelerin içinde. Birinin kapağını açtım. O sırada bir ses,

— Bırak onu, açma kapakları! Onu peri padişahımızın oğlu yiyecek, diye seslendi. Kapağı kapattım, mutfaktan çıkıp bir başka büyük odaya girdim. İşte o zaman ne olduysa oldu. Tam kırk bir tane beyaz güvercin doldurdu odayı. Kanatlarını çırpar çırpmaz, kırkı birer genç kız, biri de aslan gibi bir yiğit oluverdi. Delikanlı bir odaya girdi, elindeki kamçıyı yere vurarak şaklatınca, odanın her bir yanı tiril tiril titredi. Bunun üzerine,

— Sizler nasıl titriyorsanız, sevgilim de böyle titreyip inlesin, dedi ve odadan çıkıp gitti.

Ertesi gün katırlarla birlikte ben de bu garip yerden çıkıp evime döndüm. Bunu duyan padişahın genç kızı,

— Bütün hamam senin olsun, yeter ki beni oraya götür, demiş.

Ertesi gün katırların peşine düşen genç kız, açılan kapıdan içeri giriyor, tencere kapaklarını kaldırıyor, karnını bir güzelce doyuruyor ve güvercinlerin gelmesini beklemeye koyuluyor. Görünmemek için de büyük odadaki dolaplardan birinin içine saklanıyor, biraz sonra gelen güvercinlerden kırkı kız, biri de erkek oluyor. Bir de ne görsün? Elindeki kamçıyı yere vurarak şaklatınca, her yer titreyip inlediği hâlde, kızın saklı olduğu dolapta ne bir hareket görülür ne de bir ses duyulur.

— Ey dolap! Kaç senedir kahrını çekiyorum da sen niçin inlemiyorsun, diye sorar delikanlı.

— Ya Hüsnü Yusuf, içinde sevgilin saklı, onun için inlemiyorum, diye dile gelen dolap karşılık verir.

Dolabı açan delikanlı, sevgilisini karşısında görünce sevincinden deliye döner. Gel zaman git zaman kız, sevgilisine bir çocukları olacağını müjdeleyince delikanlı,

— Şimdiye kadar periler, senin burada olduğunu anlamadılar. Fakat anlarlarsa seni öldürürler. Ben seni, padişah babamın sarayına götürüp, kapının önüne bırakırım. Sen de, Hüsnü Yusuf’un başı için beni içeri alın, dersin. Ben her gün seni görmeye gelirim, diye gönlünü alır.

Sonra da onu kanadına bindirip babasının sarayı önüne bırakır. O gece kız, bir erkek çocuk doğurur. Bir gece, saraya gizlice giren Hüsnü Yusuf’la kızın konuştuklarını hizmetçiler görüyor ve gidip padişaha haber veriyorlar. Padişah, kızı çağırtınca kız, olan biteni bir bir anlatıyor. Ertesi gece, Hüsnü Yusuf gelince yakalanıyor. Serbest bırakmalarını, bırakmadıkları takdirde perilerin hepsini öldüreceklerini söylüyorsa da gene bırakmıyorlar. Padişah, beyaz bir güvercin satın aldırıyor, sarayın fırınlarından birini de yaktırıyor. Periler gelip Hüsnü Yusuf’u istiyor, üstelik de padişahın üstünü başını parçalıyorlar. Bunun üzerine padişah, elindeki beyaz güvercin havaya kaldırıyor ve

— Hüsnü Yusuf’un yokluğuna yıllarca katlandım, bundan böyle de katlanırım. Ama sizin yanınıza da bırakmam artık onu, diyor.

Sonra elindeki güvercini yanmakta olan fırının içine fırlatıyor. Fırlatılanın, Hüsnü Yusuf olduğunu zanneden kırk perinin kırkı da fırına dalar ve hepsi de yanarlar. Böylece kötülük perilerinin elinden kurtulan iki gencin düğünü yeniden yapılır. Yenilir, içilir, muratlarına geçilir.

 

 


* pırradak / pırada / pır diye : Aniden, hızlıca, birdenbire