Balıkçı Oğlu
(Karadeniz Bölgesi, Zonguldak)

 

[BALIKÇI OĞLU]

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde balıkçılık yapan bir baba ve oğul varmış. Bir gün baba oğul balığa çıkmışlar. Belirli bir zaman sonra bunların oltasına bir büyük balık takılmış. İkisi birden bu balığı çekememişler. Babası oltayı oğlana verip, kendisi adam çağırmaya gitmiş. Oğlan babasını beklemeye başlamış. Bu balık, çırpınmaya başlamış. Oğlan bu balığa acımış. Dayanamayıp, merhamet etmiş. Balığı bırakmış. Eve gitmiş.

Oğlanın babası da adam toplamış, denize gidiyormuş. Oğlanla karşılaşmışlar. Oğlan:

—Balığı bıraktım, deyince, balıkçı dayanamamış oğlanı dövmüş. Oğlan eve gelmiş, annesine olanları anlatmış. Artık buralarda duramayacağını, başka yerlere gideceğini söylemiş. Anası ne kadar dil döktüyse de dinletememiş. Annesi, oğluna azık hazırlamış. Oğlana da şu nasihati vermiş:

— Oğlum, arkadaşlarına çok dikkat et. Eğer arkadaşın ekmeğin yumuşak yerini kendine ayırıyor, sert yerini sana veriyorsa onunla arkadaşlık etme. Eğer arkadaşın ekmeğin yumuşak yerini sana verip, sert yerini kendisi yiyorsa onunla arkadaşlık kur, demiş.

Oğlan epey bir yol yürümüş. Yolda birine rastlamış. Onunla biraz sohbet etmiş. Herhalde iyi biridir diye içinden düşünmüş. Bir ağacın altına oturup yemek yemeye başlamışlar. Bakmış ki oğlan, adam ekmeğin yumuşak yerini kendisine ayırıyor. Belli etmeden bayatı da oğlana verince, annesinin sözü aklına gelmiş. Sonra Balıkçıoğlu, adamın yanından ayrılmış.

Bir müddet daha gidince yeni birine rastlamış. Onunla da konuşup yemeğe oturmuş. O da yumuşak tarafını kendine ayırıyor, bayatı balıkçının oğluna veriyormuş.

Yine ayrılmış ve yürümüş. Yine biriyle karşılaşmış. Yemeğe oturmuşlar. Bu adam yumuşağı arkadaşına ayırıyor, bayatı kendisi yiyormuş.

Balıkçı oğlu, annesinin tarif ettiği insanın böyle olduğunu düşünerek bu adam ile arkadaşlık kurmuş. Beraber şehre gidip ortak bir kunduracı dükkanı açmışlar. Günler, böyle kundura dükkanında geçerken bir gün bir tellal:

—Bir saat gözü kapalı, bir saat gözü açık gidebilecek bir yiğit arıyorum, deyince balıkçı oğlu:

—Ben varım, demiş. Tellal bunun gözünü bağlamış. Bir saat atın üstünde yürütmüş. Bir saat de gözü açık gitmiş. Bir kuyuya gelmişler. Tellal:

—Bu kuyuya ineceksin. Yoksa hakkın olan parayı vermem, deyince bizimki kabul etmiş. Kuyuya inmiş. Kuyuya inince bir de bakmış ki, kuyunun içi altın dolu.

Tellal, altınları kovaya koymasını istemiş. Balıkçı oğlu kova kova altın doldurmuş. Sonunda artık tellal:

— Altın koyacak yer kalmadı, demiş. Balıkçı oğlu:

— Beni yukarıya çek, demiş. Tellal gülerek seni burada bırakacağım. Buranın yerini tek ben bilmeliyim deyip oradan ayrılmış. Balıkçı oğlu bir müddet daha kuyuda beklemiş. Bakmış ki kuyuda bir akrep dolanıyor. Balıkçı oğlu:

—Bu akrep bu kuyunun içinde yaşayamaz. Kesin burada bir çıkış vardır, demiş.

Akrep bir deliğe girmiş. Balıkçı oğlu, yanındaki bıçakla akrebin girdiği yeri genişletmiş. Bir de bakmış ki karşısında bir tilki. Tilkiyi takip edip epey bir zaman yürümüş. Çıktıklarında insan iskeletleri varmış.

Balıkçı oğlu düşünmüş. Tilki buradaki insanları yemiş olmalı. Beni de yemek isteyecektir. Oradan çıkmış. Araya araya kunduracıyla yaşadığı şehri bulmuş. Olanları kunduracıya anlatmış. Birkaç ay böyle geçince yine aynı tellal:

 —Bir saat gözü kapalı, bir saat gözü açık gidebilecek birisini arıyorum, demiş.

Bu sefer kunduracı gitmiş. Yine aynı şekilde gitmişler. Kuyuya geldiklerinde tellal:

—Bu kuyuya inmezsen paranı vermem, demiş. Kunduracı:

—Verme. Ben böyle anlaşmadım. Benim anlaşmamda kuyuya inmek yoktu, demiş. Tellala:

—Sen in, demiş. Tellal inmiş. Kova kova altını çıkartmış. Altınları alıp tellalı içerisinde bırakıp ata binmiş. At kendisini tellalın evine götürmüş. Tellalın evine gelmiş, oradaki altınları da almış.

Bizim ikili çok zengin olmuşlar. Padişahın konağının karşısına bir konak yaptırmışlar. Balıkçı oğlu padişahın kızını istetmiş. Padişah ne istediyse tamam demişler. Padişah:

— Benim kızım bundan önce yedi sefer evlendi. Damatlar hep ilk gece öldü, demiş. Düğün olup gerdek olmaya geldiğinde, ben senin ortağınım. İlk ben gireceğim, demiş. Balıkçı oğlu:

— Olur mu hiç, o benim karım dediyse de, dinletememiş. Kunduracı elinde bir kılıç içeriye girmiş. Meğer kızın midesinde bir yılan varmış. Ağzından çıkar ve damatları öldürürmüş. Kız da bunu her seferinde saklarmış. Eğer kız söylerse, kızı içeriden sokacakmış. Yine yılan çıkınca, kunduracı yılanı kılıçla öldürmüş. Balıkçı oğlunu çağırmış.

Balıkçı oğlu odaya girdiğinde olanları öğrenmiş. Kunduracının sadık olduğuna bir kere daha inanmış. Zamanla, kunduracıyla servetlerini bölüşmüşler. Memleketlerine döneceklermiş. Kunduracı razı olmuş. Balıkçı oğlunun bir zamanlar balık tuttuğu yerde ayrılacaklarmış. Kunduracı:

— Bizim her şeyimiz ortaktı, bu kız da ortak, demiş. Balıkçı oğlu:

—Etme, tutma demiş. Kunduracı kabul etmemiş. Çaresiz bizim oğlan kabul etmiş. Kızın ellerini ve ayaklarını iki ağaca bağlayıp, kızı germişler. Kunduracı:

— Ya Allah! deyip, kızı keseceği sırada kız korkusundan kusuvermiş. Meğerki yılan midesinde yavrulamış. Kusunca yılan yavruları çıkmış. Kızın tekrar ellerini, ayaklarını çözmüşler. Kunduracı:

—Balıkçı oğluna ben senin salıverdiğin balığım demiş ve şunları söylemiş:

— Sen bir iyilik et, suya at, balık bilmezse Halik bilir.

Kunduracı tekrar suya atlamış. Oğlanla kız kendi altınlarını da bırakıp denizde kaybolmuş. O günden sonra padişahın kızı ile balıkçı oğlu arasında hiçbir gizli şey olmamış.