Karı Koca İle Kara Adam  
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış bir yokmuş… Vaktin birinde bir karı koca varmış. Bunlar kendi hallerinde geçinip giderlermiş. Bunların yakın zamanda bir de çocukları olacakmış. Kadın da hamileymiş.  Bir gün bu karı koca hükümette mahkemeye giderler. Mahkemede ne olduysa olur. Kasabadan az çok harç görürler. Köye doğru yola düşerler. Dönüş yolunda çocuğun ağrısı tutar:

— Şimdi nereye gidelim, diye telaşa düşerler.

Bir kenara ormanın içine giderler. Orada kadın doğum yapar. Bir oğlan çocukları olur. Çok sevinirler. Çocuğu beleyip sararlar. Kucaklarına alıp, yola devam ederler.  Yolda karşılarına bir kara adam çıkar. Bu adamın elinde bir kalem ile defter varmış. Hiç başını kaldırmadan öyle ona bir şeyler yazarmış. Kavuşuverirler:

— Selamünaleyküm.

— Aleykümselâm.

— Nereden geliyorsunuz?

— Mahkememiz vardı. Oraya gittik. Dönerken doğum yaptık yolda, oradan geliyoruz.

— Sen nereden geliyorsun?

— Ben öleni siliyorum, doğanı yazıyorum.

— Öyleyse bizim çocuğu da yaz, derler.

Kara adamdan ayrılarak yollarına devam ederler. Şöyle biraz yürüyünce çocuğun doğduğu yerde bir şey unuttuklarını fark ederler. Adam karısına:

— Ben varıp alıp geleyim, sen burada dur, diye tembih eder.

Varır oraya. O kara adam tam çocuğun doğduğu yerde, oturup durur. Yine yazıp dururmuş. Adam unuttuğunu oradan alıp sorar:

— Bizim çocuğu da yazdın mı?

— Yazdım da sizin çocuğun işi iyi değil. Sonunda seni öldürecek. Anasını alacak.

Adam telaşla hemen karısının yanına gelir. Böyle böyle anlatır:

— Karı, götürmeyelim bu çocuğu, buraya koyalım gidelim. Buradan, birçok çocuksuz insan geçer. Onlar alırlarsa alırlar. Almazlarsa ne çare ölür gider,der.

Düşünürler taşınırlar. Sonunda çocuğu bırakmaya karar verirler. Böyle bir yazgı yaşamak istemezler tabii. Çocuğu oraya koyup giderler. Çocuk uyur, uyanır, ağlar. Dururken bir adam gelir:

— Heey, çocuk sahibi diye ünler bağırır.

Kimse yok. Bu adamın da çocuğu yoktur. Bu sahipsiz çocuğun dağ başında öleceğini düşünür. Çocuğu alıp evine götürür. Besleyip büyütür. Neyse çocuk on sekiz, yirmi yaşlarına gelir. İş aramaya çıkar. Böyle iş ararken bir bahçecinin işçi aradığını duyar. Bahçecinin yanına varır:

— Selamünaleyküm.

— Aleykümselâm.

— Amca, ben iş arıyorum. Senin işçi aradığını duydum. Çalışmaya geldim.

— Sen benim eve oturup bu bahçeyi bekler misin?

— Beklerim.

— Amma bahçemde bir insan görürsen, diri çıkarma ölü çıkar!diye de iyice tembih eder.

Anlaşırlar. Bahçe sahibi:

— Şunu çapala, burayı sula, diye yapılacakları gösterir.

Başka bir yerdeki evine göçer gider. Oğlan bahçe sahibinin söylediklerini bir bir yapmaya başlar. Böyle böyle bir zaman geçer. Bir gün yine bahçede çalışırken bir çıtırtı duyar. Bakar ki, eğile eğile bir şey arayan bir adam.

— Bana ağam ne dedi, diye düşünür.

— Öldür, diye tembih etti ya.

Bir tüfek sıkıverip, öldürür adamı. Meğer ölen adamı komşular tanırmış. Toplanırlar kabre koyarlar. Aradan biraz zaman geçer. Olanlar, ölenler unutulur. Komşular toplanıp ölen adamın karısına:

— Gel, sen bu ocağı söndürme. Bu oğlana var, derler.

Öte anlatırlar, beri yalvarırlar kadını ikna ederler. Sonunda kadını oğlanla nikâhlarlar, varıp giderler.  Gerdek gecesi kadının iki göğsünden de sel gibi süt patlar. Kadın komşuya koşar.

— Böyle böyle, anlatır.

Komşular bu işe bir anlam veremez. Varıp oğlana sorarlar:

— Sen nerelisin, kimin oğlusun, anan baban kim?

— Ben anamı babamı tanımam. Onlar beni bir yolun içine koyuvermişler. Bir çocuksuz adam denk gelmiş. Beni oradan almış, beslemiş büyütmüş. İş aramaya çıktım. Burada iş buldum. Böyle böyle oldu, diye anlatır.

O zaman kadın kendi oğluyla evlendiğini, kara adamın söylediklerinden kaçış olmadığını anlar. Aklı başından gider.