İnci Salkım
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Gaziantep)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir adam varmış. Bu adamın da üç tane kızı varmış. Bu kızların üçünü de hocaya okutmaya göndermiş.

Hoca, kızları çağırmış. Küçük kıza:

— Kızım, baban yakında bezirgânlığı gidecek. Katırlarla kumaş, yiyecek ve içecek getirecek. Sana ne istersen derse, sen “İnci Salkım” iste. “Eğer getiremezsen katırların kan işeye, yolun toz dumanla kapana” de. Büyük kızlara da:

— Siz ne isterseniz, isteyin, demiş.

Kızların babası bezirgânlığa gidecekmiş; tam yola çıkarken kızlarını çağırmış:

— Kızlarım ne istersiniz, demiş. Büyük kız:

— Şimşir tarak isterim, demiş. Ortanca kız:

— Bana zıbınlık al, demiş. Küçük kız:

— Ben İnci Salkım isterim. Eğer almazsan katırların kan işeye, yolunu toz duman kapata, demiş

Neyse, adam yola koyulmuş. Kutuyu, kumaşı, tarağı, zıbınlığı almış. Fakat küçük kızın istediği İnci Salkım’ı her yere sormuş, bulamamış. Tekrar geri gelmek için yola koyulmuş. Yarı yola gelince bir toz, bir duman, bir fırtınadır kopmuş. Adam tozun, dumanın içinde kalmış. Katırların da her biri  bir dağa kaçmış. Hemen aklına küçük kızının bedduası gelmiş. İnci Salkım’ı bulmak için geri dönmüş, aramaya başlamış. Gide gide gitmiş, yolda ak sakallı bir ihtiyara rastlamış.

— Bu İnci Salkım, nerede bulunur, diye sormuş.

— Sen İnci Salkım’ı ne edeceksin?

— Benim bir küçük kızım var. Hocası onu arzulamış, ona götüreceğim.

— Sen onu burada bulamazsın. İnci Salkım, bir dev. Seni boğar, öldürür.

— Siz söyleyin de yine varsın, öldürsün.

— Falan yerde toprak bir kale var, bu toprak kaleye vardığın zaman karşına büyük halası çıkar. Sen de ona İnci Salkım’ı sorarsın. O sana nerede olduğunu söyler.

Adamcağız bir gün, beş gün; az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda toprak kaleye varmış.

— İnci Salkım, İnci Salkım, diye bağırmış. Kaleden çıkmışlar:

— İnci Salkım’ı ne yapacaksın, demişler.

O da kızının istediğini söylemiş. İnci Salkım’ın halası:

— İleride gümüş kale var, oraya varınca sorasın, demiş.

Adam az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda gümüş kaleye varmış. Yine İnci Salkım’ı sormuş.

— Ne yapacaksın, demişler. O da küçük kızının istediğini söylemiş.

— Filan yerde altın kale var. Altın kaleye varınca “İnci Salkım nerede?” diye sorarsın, o zaman sana söylerler.

— Peki, olur.

Adamcağız yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş; altı ay, bir güz gitmiş. Sonunda altın kaleye varmış.

— İnci Salkım nerede, diye sormuş.

Oradakiler de kalenin karşısında bir saray göstermişler. Gitmiş, gitmiş, bu görünen saraya varmış.

— İnci Salkıııım, İnci Salkıııım, diye çağırmış. Babayiğit bir delikanlı çıkmış:

— Ne edeceksin sen İnci Salkım’ı? İnci Salkım benim, demiş.

— Oğlum, küçük kızım seni istedi. Hocası seni buyurmuş. Beni senin yanına yolladı.

— Kızın beni istedi ise gidersin bir saray yaptırırsın, içine bir de havuz yaptırırsın, sağ tarafından bir pencere açarsın. Kızını da gelin eder, içine koyarsın. O zaman gelirim.

— Peki.

Adam yola çıkmış, doğru eve gelmiş. Büyük kızları:

— Benim istediğimi aldın mı, demişler.

— Aldım deyip tarak ile zıbınlığı vermiş. Küçük kız:

— Hani benim istediklerim, demiş.

— Onu da aldım kızım, demiş.

— Peki ama nerede?

Adam her şeyi anlatmış. Sonra adam saray yaptırmış. Bahçesine de bir havuz yaptırmış. Kızını da  gelin edip sarayın içine koymuş. O gece sarayın penceresinden güvercin biçiminde bir şey içeri girmiş. Sabah olduğunda uçup gitmiş. Sabahleyin kızın büyük bacısı gelmiş. Gelinin yatağını kaldırmış. Bir de bakmış ki yatağın altında bir altın. Hemen alıp cebine koymuş. Ertesi gece güvercin yine gelmiş. Yatmışlar, kalkmışlar. Sabah olunca yatağın altına  bir altın daha koymuş, gitmiş. Altını, yine kızın büyük bacısı almış. Küçük kız da aç acına dolaşıyormuş. Akşam güvercin adam gelince, kız:

— Ben aç acıma duruyorum. Bana niye ekmek getirmiyorsun, demiş. Güvercin adam da:

— Neden öyle söylüyorsun?

— Ben burada aç, susuz duruyorum.

— Ben senin için döşeğin altına günde bir altın koyuyorum. Senin yatağını kim kaldırıyor?

— Büyük bacım kaldırıyor.

O gün küçük kız yatağını kendi toplamış. Altını da kendisi almış. Onunla yiyecek şeyler alıp yemiş.

Kızın büyük bacısı gelmiş. Bakmış ki yatak kaldırılmış. Yatağın altındaki altın da alınmış. Kendi kendine:

— Ben size sorarım, demiş.

Gitmiş, camları kırmış. Pencerenin önüne koymuş. Akşam olmuş. Güvercin gelmiş. Pencereye çarptığı gibi göğsüne camların hepsi birden batmış. Küçük kıza:

— Bana edeceğin bu muydu? Beni bir daha demir çarık delininceye, demir çöven eğilinceye kadar bulamazsın, deyip gitmiş.

Gitmiş. Bir gün, beş gün, on gün... Küçük kızın gözü pencerede kalmış. Güvercin gelmemiş. Kız:

— Varayım, ayağıma bir demir giyeyim; elime de demir çöven alayım. Onu arayayım, demiş.

Aramış, aramış. Aradan günler, aylar, yıllar geçmiş. İnci Salkım ortalarda yok. Sonunda demir çarığı delinmiş, demir çöveni de eğilmiş. Artık umudu kesilmiş. Tam o sırada bir ihtiyara rastlamış.

— İnci Salkım nerede, diye sormuş.

— Ne dedin?

— İnci Salkım.

— Sakın, İnci Salkım’ın sözünü etme. Sonra seni boğar, öldürürler.

— Ne diyeyim ya?

— Hekimim, dertlere devayım; hekimim dertlere devayım, de. O zaman sana nerede olduğunu gösterirler. Kız:

— Hekimim, dertlere devayım; hekimim, dertlere devayım, diye bağırarak yürümeye başlamış. Böylece bir toprak kalenin yanına varmış. Orada bir ihtiyar kadın:

— Benim kardeşimin bir oğlu var. Kaç yıldır yatıyor. Şurada gümüş bir kale  var. Oraya varınca aynı şekilde bağır, demiş. Kız oraya varmış, yine:

— Hekimim, dertlere devayım, diye bağırmış. Adamın biri:

— Benim bir kardeşim var. Kaç yıldır yatıyor. Altın kaleye var. Orada sana gösterirler, demiş. Kız altın kaleye varmış:

— Hekimim, dertlere devayım, diye bağırmış.

Oğlanın küçük bacısı  bunu duymuş, kalkmış:

— Benim bir kardeşim var. Kaç senedir yatıyor. Hele seni bir yanına götüreyim, demiş.

Oraya götürmüşler. Kaledekiler:

— Amaaan, bunca hekim çare bulamadı da  bu mu bulacak, demişler.  Sonra da belki bulur diye alıp  hastanın yanına götürmüşler.

Kız bakmış ki İnci Salkım bir inliyor. Bir inliyor ki iniltisi bütün dünyayı sarıyormuş. Artık ölme derecesine gelmiş. Kız eğilip bakmış ki İnci Salkım’ın vücudunda cam parçası doluymuş. Bu cam parçalarını orada bilen olmadığı için hiç kimse İnci Salkım’ı tedavi edememiş. Kız:

— Bana bir sabun ve bir kutu da merhem getirin, demiş.

Bir kutu merhemi ve sabunu getirmişler. Kız, İnci Salkım’ın vücudundaki bütün cam parçalarını çıkarmış. Sabunlamış, merhemi de vücuda çalmış. Hastayı da pamuğun içine yatırmışlar. Kız her gün gelip İnci Salkım’ın vücudunu merhemlemiş. Böyle böyle derken, İnci Salkım günden güne iyileşmeye başlamış. Tam iyi olduğu sırada kız kendini İnci Salkım’a tanıtmış. Önceden olanları da bir bir anlatmış. Böylece tekrar evlenmeye karar vermişler.

Günler geçmiş, kadın hamile kalmış. Bir oğulları olmuş. Oğlan doğunca:

— Bu bir insanoğlu, dur da sana gösterelim, demişler.

Dev olan İnci Salkım’ın, bir insan çocuğu olunca devler ülkesindeki herkes buna çok kızmış. İnci Salkım tehlikeyi sezmiş:

— Buradan kaçmanın bir kolayı olmalı, demiş. Hemen hazırlık yapmışlar. İnci Salkım:

— Ben dut ağacı olurum, sen dal olursun, oğlumuz da meyvesi olur, demiş.

İnci Salkım çocuğunu bir kanadının üzerine, karısını da öbür kanadının üzerine koymuş, yola koyulmuşlar. İnci Salkım karısına:

— Büyük bacım, su şeklinde; halam, yılan şeklinde; küçük bacım da bulut şeklinde gelir, demiş.

Biraz gittikten sonra karısı:

— Bir su geliyor ki iniltisi ortalığı yıkıyor, demiş.

İnci Salkım hemen dut ağacı, karısı dal, oğulları da meyve olmuş. Su gelmiş. Bir şey bulamamış, geri dönmüş. İnci Salkım:

— Onu atlattık, demiş.

Biraz sonra İnci Salkım’ın küçük bacısı, kara bir bulut hâlinde gelmeye başlamış. İnci Salkım hemen bir kale, karısı kale suru, oğlu da kalede bir taş olmuş. Kara bulut başlarına kadar gelmiş. Bir şey bulamamış, geri dönmüş. İnci Salkım:

— Bunu da atlattık, demiş.

Büyük halası ağzını açmış, kocaman bir yılan olmuş. Onlara uzaktan seslenmiş:

— Durun da size bir şey sorayım, demiş. Karısı, İnci Salkım’a:

— Kocaman bir yılan geliyor, demiş. İnci Salkım hemen yere inmiş. Bir kavun tarlası olmuş. Karısı kavun, oğlu da kelek olmuş.

Böylece yılanı da atlatmışlar. Gele gele saraya gelmişler. Yemişler, içmişler; muratlarına ermişler...