ÜÇ KARDEŞLER
(Karadeniz Bölgesi, Zonguldak)

 

[ÜÇ KARDEŞLER]

 Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, üç kardeş varmış. Bunların anne ve babası yokmuş. Bunlar bostan ekerlermiş ve tüm yiyeceklerini bu bostandan temin ederlermiş. Her yıl bu bostanı gelip bir dev yermiş.

Bir gün kardeşler karar almışlar. Devin ininin ağzını büyük bir kaya parçasıyla kapatmışlar. Ancak dev yine gelip bostandaki ekili olan ürünleri yemiş. Üç kardeş bir araya gelip demişler ki:

 —Biz bu devi öldürelim. Yoksa bize aman vermez. Büyük kardeş demiş ki:

— Ben öldüremem. Ortanca kardeş de demiş ki:

— Ben de öldüremem. Küçük kardeş:

— Ben öldürürüm, demiş. Küçük kardeşi ipe bağlayıp ine salmışlar. Küçük kardeş inince devin kaçırdığı iki kadınla karşılaşmış. Kadınlar küçük kardeşe:

—Dev seni öldürür, buraya niçin indin, demişler. Küçük kardeş:

—Ben devi öldürmeye geldim, bana devi gösterin, demiş. Kadın devin yerini gösterir ve der ki:

—Sakın iki kere vurma, iki kere vurursan dev dirilip seni vurur. Küçük kardeş odaya girer ve uyuyan deve kılıcıyla bir kere vurur. Dev der ki:

—İnsanoğlu bir kere daha vur, der.

—Ben anamdan bir kere doğdum, der. Dev ölür. Küçük kardeş kadınları alarak inin ağzına gelir. Kardeşlerine bağırır:

—Burada iki kadın var onları da alalım mı, der. Onlarda tamam deyip ipi sallarlar kadının biri çıkar. Diğer ip sallanınca kadın:

—Sen çık ben öyle çıkayım, der. Küçük kardeş de:

—Sen çık, kardeşlerim beni çıkartır, der. Sonra kadın küçük kardeşe dönerek der ki:

—Kardeşlerin seni çıkarmazsa şu iki saçı birbirine vur. Bir siyah, bir de beyaz koç gelir. Siyah koça binersen karanlık dünyaya, beyaz koça binersen ışık dünyaya gidersin.

 Sonra kadın kendini bağlayarak yukarı çıkar. Gerçekten de kardeşleri kadın çıkınca taşı kapatırlar. Küçük kardeş bir süre bekledikten sonra çaresiz kalınca iki saçı birbirine vurur. Bir siyah bir de beyaz koç gelir. Beyaz koça bineyim derken yanlışlıkla siyah koça binmiş. Koç bunu karanlık dünyaya götürmüş.

Küçük kardeş dönüp dolaşırken kuş civcivlerine karşı gelir. Küçük kardeş, ayıyı kuş civcivlerini yerken görmüş. Birden anneleri gelir. Küçük kardeşi öldüreceği zaman yavrular, annelerine:

— Bu insanoğlu bizi kurtardı, der. Kuş insanoğluna:

— Dile benden ne dilersen, der. İnsanoğlu da başından geçenleri anlatıyor:

— Beni ışık dünyaya götür, demiş. Kuş kabul etmiş:

— Yalnız bir şartım var, demiş. Ben gâh dedikçe et, kıh dedikçe su getireceksin, demiş. İnsanoğlu kabul etmiş ve yola koyulmuşlar.

Kuş insanoğluna gâh dedikçe et kıh dedikçe su getirmiş. Işık dünyaya yaklaşınca kuş, gâh der ama daha et kalmadığı için insanoğlu bacağından kesip verir. Kuş eti dilinin altında saklar. İnsanoğlunu ışık dünyaya bırakır:

— Haydi git, der. İnsanoğlu, kuşa:

— Sen git ben giderim der. Kuş insanoğlunun yürüyemediğini görünce dilinin altındaki eti çıkarıp ayağına yapıştırır. İnsanoğlu biraz yürüdükten sonra bir çeşmenin başına varır. Burada bir kızın ağladığını görür. Kıza niçin ağladığını sorar. Kız da:

— Bu çeşmenin başında bir dev var. Bir kız yer, bir gün su verir. Oğlan kıza der ki:

— Devin karşısına çık, bütün kızları yedin, bir ben kaldım. Beni de ye kurtulayım. Kız, devin karşısına çıkıp bunları söyler. Dev, kızı yiyeceği zaman oğlan kılıcıyla devi öldürür. Kız kandan alarak oğlanın anlına sürer, sonra suyunu doldurup evine gider. Herkes olayı merak eder, kızın başına gelip olayları anlattırır.

 Kızın babası, halkın ileri gelenlerinden birisidir. Kızın babası herkese haber göndererek bütün halkın meydandan geçmesini ister. Ertesi gün bütün halk meydandan geçer. Oğlan da bu kalabalık ne imiş diye o tarafa gider. Herkes geçip gittikten sonra oğlan oradan geçer. Kız gelip oğlanın koluna yapışarak:

— İşte bu delikanlıydı beni kurtaran, der. Kızın babası bu delikanlıya yüksek değer de mal mülk bağışlar. Kırk gün gece gündüz düğün yaptırarak kızı ile evlendirir. Daha sonra kendisine devin ininde bırakan kardeşleri bu delikanlıya muhtaç olurlar. Onlara dersini verir, ancak sonra bu delikanlı onları affeder. Mutlu bir şekilde hayatlarını sürdürürler.