Padişah Kızı İle Tembel Ahmet
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Padişah ile vezirler otururken bir hamal, sırtında iki kasa domates ile elma getiriyormuş. Derken ip kopmuş, kasalar düşmüş. Mal sahibi kızmış:

— Eyvah, ne kötü hamal, demiş. Padişah ve vezirler de:

— Adamın malını batırdı, demişler. Padişah ve vezirler böyle deyince padişahın kızı:

— Baba, hamal kötü değil. İp de kötü değil, demiş. Padişah ve vezirler şaşırarak bakmışlar. Padişahın kızı  devam etmiş.

— Baba, karısı kötü, demiş.

Vezirlerin önünde yaşanan bu olay padişahın içine çok büyümüş. Kızının bunu neden söylediğini  anlayamamış.

Çarşıdan geçerken görmüş ki bir kadın dilencilik yapıyormuş. Kadın bir yere girmiş. Padişah da merak edip peşinden gitmiş. Bakmış ki bir adam bıyıklarını bükmüş, anadan doğma sırt üstü yatıyormuş. Padişah kadına sormuş:

— Bu çocuk senin neyin? Kadın:

— Bu yiğit, benim oğlum. Padişah:

— Ne yapıyor böyle? Kadın:

— Yatıyor. Padişah:

— Kalkmıyor mu? Kadın:

— Yok, kalkmıyor. Padişah:

— Kaç yaşında? Kadın:

— Yirmi beş yaşında. Padişah:

— Neden kalkmıyor? Kadın:

— Anadan  doğdu doğalı, yatıyor. Padişah:

— İsmi ne? Kadın:

— Tembel Ahmet. Padişah:

— Peki, demiş ve kadının evinden çıkmış. Kızının yanına gitmiş. Kızına:

— Kızım, seni Allah’ın emriyle evlendirdim, demiş. Kızı:

— Peki baba, sen nasıl uygun görürsen, demiş.

Padişah böylece Tembel Ahmet’le kızını evlendirmiş. Kızına para pul verip Tembel Ahmet’e göndermiş. Padişahın kızı Ahmet’in annesine para verip:

— Sen artık dilencilik yapma. Git kendine ve oğluna bir kat elbise ile iki bağ da öğendere al, demiş.

Padişah kızı Ahmet’in yanına gelip yalvarmış:

— Ahmet, Allah dedi kalk, demiş.

Ahmet kalkmıyormuş. Sonra kapı çalınmış. Padişahın kızı dışarıya çıkmış ki Ahmet’in anası gelmiş. Öğendeleri ve elbiseleri getirmiş. Kız, Ahmet’in anasına:

— Sen git, demiş.

Sonra eline bir helki de su almış. Ahmet’e :

— Ahmet, hadi kalk, demiş.

Ahmet yine kalkmamış. Kız, Ahmet’in üstüne yorganı atmış. Ahmet’e bir, iki, üç, beş kere vurmuş. Öğenderinin bir bağını kırmış. Ahmet hâlâ kalkmamış. Öbür bağdan iki tane vurunca Ahmet dayanamamış ve kalkmış. Padişahın kızı Ahmet’e:

— Git, neye hevesleniyorsan onu bana söyle, demiş.

Ahmet dışarıya çıkar çıkmaz bakmış ki merkeple odun getiriyorlarmış. Hemen içeriye girip demiş ki:

— Odun getiriyorlardı, ona heveslendim.

Bunun üzerine padişahın kızı oduncuya gidip demiş ki:

— Bir eşek de bizim için al, bunu da yanında götür. Oduncu:

— Peki, demiş.

Böylece bir, iki gün gitmişler. Ahmet yirmi beş senedir yattığı için odunlara balta filan vuramıyormuş. Çekiyor, yoluyor, yardım ediyorlar ve beraberce getiriyorlarmış. Padişahın kızı demiş ki:

— Getirdiğin odunu iki kelimeye satacaksın.

Ahmet böylece odunları meydana getirmiş. Meydandaki insanlar:

— Ne istiyorsun delikanlı odunlarına, demişler. Ahmet:

— Bir çift kelime, demiş.

İnsanlar üsteliyorlar. Sonunda biri:

— Kimler iyi, derlerse; iyilere, iyidir de, demiş Ahmet:

— Sattım gitti, demiş.

Sonra eve dönmüş. Padişahın kızı odunları sorunca Ahmet:

— “Bir çift kelimeye ver.” dedin, ben de verdim, demiş.

Padişahın kızı, “Kimler iyi, derlerse; iyilere, iyidir de.” sözünü duyunca memnun olmuş. Ertesi gün yine aynı adamla odun kesmeye gitmişler. Padişahın kızı demiş ki:

— Getirdiğin odunu iki kelimeye satacaksın.

Ahmet odunları yine meydana getirmiş. Meydanda bulunan insanlara yine aynı sözü söyleyince, içlerinden biri:

— Kul bunalmazsa Hızır yetişmez, demiş. Ahmet:

— Sattım gitti, demiş.

Daha sonra Ahmet’in yanındaki, söktükleri odunları çalıp bir çukura yığıyormuş. Böylece oduncu:

— Ben daha gelmeyeceğim, demiş. Ahmet:

— Ben işi öğrendim ya. Artık yalnız gelirim, demiş.

Dağa varıyor ki odun bitmiş, oduncunun yığdığı çukur hep altın olmuş. Gidip padişahın kızına demiş ki:

— Dağdan odun bitmiş, hep altın olmuş. Padişahın kızı bunun üzerine:

— Git, onu yükle. Kimseye göstermeden getir, demiş.

Ahmet altınları getirmiş. Merkebi de satmış. Padişahın kızı, Ahmet’e

— Git, neye hevesleniyorsan onu bana söyle, demiş.

Ahmet çıkmış ki padişahın konağının önünde yukarıya sırtlarıyla develerden tuz yıkıyorlarmış. Ahmet bu adamlara demiş ki:

— Nasıl da zorlanıyorsunuz böyle. Onlar da demişler ki:

— Sen bize yardım edebilir misin? Ahmet:

— Ederim, demiş.

Bunun üzerine adamlar çalışma karşılığında ne istediğini sorduklarında, Ahmet :

— Padişah kızına bir sorayım, demiş.

Padişah kızının yanına gitmiş. Olayı anlatmış. Padişahın kızı demiş ki:

— Üç altın, demiş. Ahmet:

— Peki, demiş.

Ahmet gidip üç altın olduğunu söyleyince adamlar kabul etmişler. Tuzları yıkmışlar. Sonra Ahmet de onlara katılmış ve çöle doğru hareket etmişler. Çöle varınca develer susamış. Kuyunun başına gelmişler. Ahmet su çekmek için kuyuya inmiş. Adamlar, Ahmet’e:

— Ahmet, yeter su çektik,. Sen bir helki daha ver, çık demişler.

Ahmet bir helkiyi doldurmuş. Helki çıkmış, Ahmet çıkamadan kuyu kapanmış. Kuyunun başında Ahmet’in karşısına birileri çıkmış, sormuşlar:

— Kimler iyidir?

Ahmet düşünmüş, düşünmüş. Dualar etmiş. Sonra aklına odun sattığı zamanlar gelmiş ve karşısına çıkanlara:

— İyiler, iyidir, demiş.

Sonra Ahmet’i alıp bir saraya atmışlar. Bu karanlık sarayda Ahmet bir o tarafa, bir bu tarafa bakmış. Karanlık yerde içi sıkılmış. Yine dualar etmiş. Derken karşısına biri çıkıp ne yaptığını sorunca, Ahmet:

— Ben ne yapayım? Daraldım, fakat kul bunalmazsa Hızır yetişmezmiş, demiş.

Hızır’ı anar anmaz, Ahmet’i alıp dışarı atmışlar. Saraya varmış ki bir göbek, göbeğin ortasında tepsi; tepsinin bir başında bir kız, bir başında bir oğlan; ortasında bir Kübra var. Sonra oğlan, “Amca geldi!” diye bağırarak Ahmet’i yanına çağırmış. Ahmet gelince oğlan demiş ki:

— Bu kızı sen mi alacaksın, Kübra mı alacak, ben mi alacağım?

Tembel Ahmet düşünmüş, düşünmüş. Bir taraftan da oğlan üsteliyormuş. Ahmet birden:

— Haa! Bu kızın gönlü kimi severse o alacak. Çünkü gönül kimi severse güzel odur, demiş.

Böylece Kübra ile kız birbirlerine kavuşmuşlar. Ahmet kuyuda böyle işlerle meşgul olurken padişahın kızı da elindeki altınlarla bir saray yaptırmış. Saray, padişahın sarayından daha büyük ama içi aynı padişahın sarayı gibi olacak şekilde yapılmış.

Ahmet kuyunun ağzından çıkmış. Bakmış ki  kuyunun başında üç altın varmış. Altınları mendiline sarmış. Etrafta kimse yokmuş. O sırada bakmış ki önceden kendini tıraş eden bir adam karşıdan geliyormuş. Bu adamla selamlaşmışlar. Ahmet bu adamın gurbete çalışmaya gideceğini duyunca üç altını ona verip adamı evine geri yollamış.

Ahmet kendisini bırakan kervanı takip ede ede bir şehre varmış. Gitmiş ki kervan bu şehirdeki padişahın sarayının önüne tuzları yıkıyormuş. Hemen yeniden onlara katılmış. Derken Ahmet kuyudaki çiftten hediye almış olduğu yüzük sebebiyle bu şehirdeki padişahın kızı tarafından padişaha söylenmiş. Padişahın kızı:

— Baba, ağabeyimin yüzüğü bir hamalda, demiş.

Padişah hemen cellâtları hazırlatmış. Ahmet’i çağırttırıp sormuş:

— Gel bakalım buraya! Bu yüzüğü nereden aldın? Sen benim oğlumu öldürdün, yüzüğünü aldın, demiş. Ahmet:

— Hayır, ben kimseyi öldürmedim, demiş.

Padişaha başına geleni anlatmış. Birlikte kuyunun başına gelmişler. Ahmet kendini attıkları kapının önüne gelip bağırmış.

— Benim ben, sizi kavuşturan Ahmet, demiş.

Kapı açılmış. Padişah, oğlunu bulunca Ahmet’e:

— Dile benden, ne dilersen, demiş. Ahmet:

— Bir deve yükü altın isterim, demiş.

Padişah, Ahmet’e altınları vermiş. Ahmet böylece evine dönmüş. Padişah kızı onu görünce yanına gelip yükünü sormuş, Ahmet:

— Bir deve yükü altın, demiş.

Padişah kızı kimseye söylemeyeceğine yemin ettirmiş. Gitmiş, deveyi satmış. Kendine de bir kat elbise almış. Padişah kızı, Ahmet’e:

— Padişah ile üç vezirini bu eve davet et. Ahmet:

— Tamam, demiş.

Padişah ve vezirler, daveti kabul etmiş. Bu sırada padişah kızı, babasının en sevdiği yemeği hazırlamış.

Padişah, Tembel Ahmet’in evine gelince şaşırmış. Kendi sarayından daha büyük ama aynı şekilde yapılmış, içerisi her şeyiyle kendi sarayına benzeyen bir yapı. Yemekler desen, hep en sevdiği yemeklermiş. Padişah yemeğini yemiş. Arkasına yaslanmış. Bu sırada sofrayı toplamaya gelen kızı, babasına:

— Baba, ip mi kötü, hamal mı kötü; karı mı kötü, demiş. Padişah:

— Kızım, senin bildiğin gibiymiş, demiş.