Oduncunun Kızı
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler cellat iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken…

Bir oduncu adam varmış. Bu oduncu adam, kızı ve karısı ormana uzak bir kulübede mutlu mesut yaşarlarmış. Oduncu adam ve kızı her gün ormana ağaç kesmeye giderlermiş. At arabasının arkasında oturan küçük kız, annesinin kendisinin yemesi için verdiği ekmeği küçük küçük yaparak kuşlara ata ata gidermiş. Ormana vardıklarında babası:

— Kızım sen buralarda oyna ama sakın fazla uzaklaşma yoksa ormanda kaybolursun ve kötü kalpli cadı seni ele geçirir, dermiş. Babası odun keserken kızı da oralarda oyun oynarmış. Akşam olup hava kararmaya başlayınca da evlerine dönerlermiş. Böyle böyle günler haftaları, haftalar ayları aylarda yılları kovalamış ve bir gün oduncunun karısı ölmüş. Küçük kızıyla baş başa kalan oduncu çok çaresizmiş. Ormana gidip odun kesmek zorunda olduğu için evine bakamaz olmuş ve evlenmesinin hem kendisi hem de kızı için daha iyi olacağını düşünmüş ve evlenmiş.

Evlendiği kadın küçük kızı evinde fazlalık olarak görüyormuş. Oduncuya bir gün;

— Bey, ben bu çocuğu istemiyorum götürelim ormana bırakalım, demiş. Oduncu da:

— Peki, madem, demiş.

Bu arada küçük kız konuşulanları duymuş.

Ertesi gün küçük kız yine at arabasının arkasına oturmuş. Babasıyla her gün ki gibi ufak ufak ekmekler atarak gittiği yolda ağlıyormuş. Ağlayarak attığı ekmeği arabanın peşi sıra gelen kuşlar yiyorlarmış.

Kuşlar:

— Ne oldu neden ağlıyorsun, diye sormuş.

Küçük kız üvey annesiyle babasının kendisini ormana bırakıp kaçacaklarını duyduğunu söylemiş.

Kuşlarda küçük kıza taş toplayıp getirmişler:

— Al bunları yollara at. Böylelikle onlar seni bıraksalar bile sen taşları takip ederek evine geri dönebilirsin demişler.

Kız çok sevinmiş. Arabanın arkasında giderken taşları yola ata ata gitmiş. Ormana varmışlar. Babası her zaman ki gibi;

—  Kızım sen buralarda oyna ama sakın fazla uzaklaşma yoksa ormanda kaybolursun ve kötü kalpli cadı seni ele geçirir, demiş.

Küçük kız babam galiba vazgeçti beni bırakmayacak, diye düşünmüş ve oynamaya başlamış. Babası bakmış kızı oyuna dalmış. Ağaca bir kernip asmış. Bu kernip rüzgâr estikçe ağaca çarpıp tak tak ses çıkartıyormuş. Kızı bu sesi duydukça babam odun kesiyor zannedip oynamaya devam etmiş. Bu arada babası çoktan evin yolunu tutmuş.

Akşam olup hava kararınca kız bakmış ki babası yok. Ağlamaya başlamış. Babam beni kötü kalpli cadının olduğu ormanda bırakıp gitti diyerek. Bu sırada aklına kuşların verdiği nasihat gelmiş (yollara atarak geldiği taşlar). Birden ağlamayı bırakmış ve taşları takip ede ede evin yolunu tutmuş. Eve varmış, kapıyı çalmış. Üvey anne kızı görünce şaşırmış:

— Bey, sen benimle alay mı ediyorsun. Beni mi kandırıyorsun, demiş.

Oduncu, kızı gerçekten ormanda bıraktığını söyleyip durmuş. Oduncu:

— Kızım seni kaybettim sandım, diye yalan söyleyerek kızın nasıl geldiğini öğrenmek istemiş kız:

— Babacığım ben yollara taş atarak gitmiştim. Taşları takip ederek geldim demiş.

Bunu duyan üvey anne kızı dışarı adım attırmıyormuş. Yine taş toplar diye

— Çıkma dışarı kaybolursun, diyormuş. Derken oduncuyu yine kandırmış.

— Sabahtan beraber gidip kızı ormana bırakalım gelelim, demiş. Kız yine duymuş.

Sabah olmuş yollara düşmüşler. Kız at arabasının arkasında kuşlara ekmeğini atarken ağlamış, üvey annem beni ormana bırakacak, diye. Kuşlar yine taş getirmiş.

— Bunları yola at. Üvey annenle baban gidince sende taşları takip ederek evine varırsın, demiş.

Kız üvey annesiyle babasının gittiğini anlayınca yola koyulmuş. Evine dönmek için ama kötü kalpli cadının tuzağına düşmüş.

Kötü kalpli cadı küçük kızı almış evine götürmüş kızı beğenmemiş:

— Iyyy, sen de ne küçüksün, ne kadar cılızsın. Annen sana hiç yemek vermedi mi, demiş.

— Annem öldü, diyerek kız ağlamaya başlamış.

— Baban vermedi mi, demiş.

— Babam da ormana bırakıp kaçtı, demiş.

Cadı sevinmiş:

— Güzel, demiş. O zaman arayan soranın yok. Ve onu evine hapsetmiş. Ona güzel güzel yemekler yedirmiş ki kız büyüsün şişsin de kendisi de afiyetle yesin. Günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları kovalarken kız büyümüş şişmiş.

Kötü kalpli cadı onu yemek için hazırlanırken kız:

— Buraya geleli çok zaman oldu, tozlandım, pislendim. Ateşe su koy da önce yıkanayım temizleneyim, demiş.

Cadı da:

— Nasılsa sonunda seni yiyeceğim. Bu kadar bekledim. Biraz daha beklerim, demiş. Ateşi yakmış, kazana suyu doldurmuş. Ateşe koymuş, kıza:

— Hadi, temizlen artık, demiş. Kız cadıya:

— Su kaynamış mı mikropların ölmesi gerek. Beni yedikten sonra hastalığa yakalanmanı istemem, demiş. Cadıyı kandırmış. Cadı tam kazanın içine bakarken kız cadıyı suyun içine atıp kapağı kapmış ve cadı ölmüş. Evi ve her şeyi de kıza kalmış. Kız mutlu mesut yaşayıp gitmiş.