Avcı Ali
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

AVCI ALİ

Bir varımış, bir yoğmuş. Bir Avcı Ali varımış. Bunnar yedi tene avcıyımış. Gelmişler, Avcı Ali’ye demişler ki:

-Yârin ava gedek Avcı Ali, demişler, bunun odasına toplanmışlar. Avcı Ali:

-Olur, gedek, demiş.

Yârin olunca ava getmişler, herbiri bir goyuğa dağılmışlar. Avcı Ali de getmiş bir semte. Orada da iki tene yılan sevişinmiş. Yılanın birisi gözel, beyaz yılanımış biri de çirkin yılanımış. Bu, Avcı Ali’nin zoruna getmiş; "şu çirkin yılanı vurîm, demiş. Avcı Ali, tüfâni sıkmışımış, gözel yılana dâmiş. Yılanlar, birbirlerini goyuruvermişler, akıp getmişler. Avcı Ali’nin, bu zoruna getmiş. Ağşara olunca da toplanmış gelmişler. Gene, Avcı Ali’nin başına gelmişler, bakmışlar ki, Avcı Ali efkerli:

-Yâ Avcı Ali, senin başında ne var?

-Siz ne vurdunuz, ne etdiniz?

Kimisi:

-Ben keklik vurdum.

Kimisi:

-Turaç vurdum.

-Davşan vurdum.

-Baba, sen niye seslenmiyon, sen de söylesâne, demişler Avcı Ali’ye. Avcı Ali:

-Aaah alı, benim başımdaki acıyı heç sorman.

-Baba, niyoldu?

-Gettiğim yerde, iki yılan sevişiyordu. Biri çirkinidi yılanın, biri güzelidi. Çirkin yılanı vurîm diyen tivfâmı sıkdımıdı, gözel yılana dâdi, bunnar akdılar getdiler.

Bu yılan da yılan padişahının gızıyımış, gözel yılan. Yılan, babasının yanına
varınca:

-Gızım, sana noldu? diyor babası.

-Beni, baba, Avcı Ali vurdu.

Şahmaran yılanları da padişahın candarmasıyımış:

-Gedin de Avcı Ali’yi sokun gelin, demiş, Yılanların padişahı, şahmaran yı­lanlarına.

Şahmaran yılanları gelmiş, Avcı Ali’nin ayakkabılarının içine girmiş. Ayak­kabıları da eşiklikdeyimiş. Oradan Avcı Ali’nin laflarını da dinemişler. Avcı Ali de o sırada:

-Çirkin yılana sıkdımıdı, gözel yılanı vurdum, bunu can sıkısı ediyorum, diyorumuş, Avcı Ali arkadaşlarına. Şahmaran yılanları da bunu dinemişler:

-Eee... Avcı Ali’nin suçu yoğumuş, biz bunu ne diyen sokak da öldürek? de­mişler, geri dönmüşler. Padişahın yanına varmışlar:

-Senin gızındaymış gabahat, Avcı Ali’de yoğumuş.

-Nasıl?

-Eeee, gızın sevişirimiş senin, işde bir çirkin yılanman barabanmış. Avcı Ali; "ona sıkdımıdı, gözel yılana dâdi," diyen laf veriyor. Biz de, bunu dînedik, o yüz den geri geldik, Avcı Ali’yi sokmadık," demişler.

-Gedin de Avcı Ali’yi çağırın, demiş padişah. Bunnar, varmışlar Avcı Ali’nin yanına:

-Seni yılan padişahı isdiyor, demiş şahmaran yılanları.

-Birisi önüne düşmüş Avcı Ali’nin, birisi de arkasına düşmüş:

-Gorkma ha, sağda solda ejderhalar ağzını eğdirirler, amma sakın onnardan gorkma -demiş şahmaran yılanları- Biz, padişahın yanma seni eletirik; 'Dile dilâni avcı,' derler, sen de de ki; 'Tükürüğünü dilerim padişahım' de, diye öğretmişler Avcı Ali’yi.

Avcı Ali, padişahın yanma gelince, padişah:

-Dile, dilâni," demiş.

-Tükrüğünü dilerim -üç kere demiş-, tükrüğünü dilerim, tükrüğünü dilerim.

Şahmaran yılanları önceden demişlerimiş ki:

-Padişah, sana; 'aç ağzını' der, ağzına tükürür. Bütün mahlukların, bütün guşların, sen dilinden bilirsin o zaman. Bunu da kimseye deme Avcı Ali, dersen ölür­sün," diye öğretmişlermiş, Şahmaran yılanları.

Bunnar, padişahın yanına gelmişler:

-Dile dilâni Avcı Ali, demiş yılan padişahı.

-Tükrüğünü dilerim, tükrüğünü dilerim, demiş üç kere.

-Aç ağzını, demiş yılan padişahı, Avcı Ali’nin ağzına tükürmüş:

-Haydi, götürün genegeri Avcı Ali’yi evine, demiş şahmaran yılanlarına.

Şahmaran yılanları, genegeri, biri önüne düşmüş, biri arkasına düşmüş, evine götürmüşlür Avcı Ali’yi.

Artık Avcı Ali, her dilden annarımış, guşların dilinden, malın dilinden, köpeğin dilinden, herşeyden annarımış, bütün mahlukların dillerinden annarımış.

Bir gün, Avcı Ali dağda gezeriken, bir çobanın yanma gelir. Çobanın goyunu
guzlamış, eşli goyunu varımış. İki kötü goyun guzlamış, guzunun biri erkâmiş, biri dişiyimiş. Dişi guzu derimiş kine:

-Bin tene goyuna ana olacâm.

Erkek guzu da derimiş kine:

-Ben, bin tene goyunun babası olacâm, derimiş.

Avcı Ali, bunu duyar, çobana der kine:

-Çoban, bana bu goyunundan bir damızlık ver.

-Get içine, biyan, biyandiğini al.

-Yok, şu guzluyak goyunun guzusuyunan barabar verirsen, bana yeter, demiş.

-Yaaa baba, o kötü işde, onu alma da iyesini al.

-Yok baba, sen niyedicîn, bunu bana ver.

Çünkü duydu , o lafı duydu, birisi babası olacak, birisi de anası olacak, bin tene goyunun. Avcı Ali, onu alır, gederler. Çobana der kine:

-Çoban, bu gün goyunu terge, eve varak, evde yatak.

-Yok, benim goyunumu gurt yer, tergiyemem geri.

-Terge çoban, gurt yemez.

-O sırada, canavar garşıdan ulur, der kine:

-Avcı Ali eve geder, ben bugün varır, goyununu orada yerim, der.

Köpek de oradan çağırır, der kine:

Avcı Ali, eve vardımıyıdı, ağam bir goyun keser, goyunun da döşünü, Avcı
Ali bana atar. Ben, o goyunun döşünü yerim, sizi getirmem bu goyuna. Size goyunu yedirmem, der.

Avcı Ali, bunu da dîniyor. Sonra, çobanı alır, eve varırlar. O köpek, sabaha gadara goyunu güder. Avcı Ali, bir goyun keser, döşünü yemeden köpeğin Önüne
atarlar. Köpek döşünü yer, goyunun yanma varır. Sabaha gadar, goyunların gıyında dolanır, canavarı getirip, goyunları ona yedirtmez.

Avcı Ali’nin goyunu törer, bin tene olur. Erkek guzu goç olur. Avcı Ali’nin dağda, yaylada bir evi varımış. Güz gelir, Avcı Ali’nin göçüm zamanı, goyunu bağlamış. Evin bir tarafına erkek goyunu bağlamış, bir tarafına da goçu. Dişi goyunlarınan sürü de evin bir tarafında yayılımmış. İki tene serçe gelir, evin dirâne gonar:

-Ortalık, dağlar, yaylalar soğudu, yârin şehere gedek, derler.

Avcı Ali, buna gülüverir. Bu guşların, böyle dediğine güler Avcı Ali. Avcı Ali’nin hanımı der kine:

-Avcı Ali, sen niye güldün?

-Yok, ben bişeye gülmedim, der, inkar eder.

-Avcı Ali güldün, söyle.

-Yok hatın, bişeye gülmedim ben.

-De Avcı Ali, bunu diyeceksin bana, der.

Adam demez. Çok üsdüne varıp üzberleyince, Avcı Ali:

-Ben, bunu habar verirsem hatın, ben ölürüm. Benim kefinniğimi hazırla. Ga­zana da suyumu goy, ataş da ılısın, ondan sonra söylevim, der.

Avcı Ali’nin hanımı bezini getiddirir, suyu da ataşa godurur, her şeyi hazırlar. Avcı Ali:

-Şu goyunları da goça çağırîm de.

-Gel galan gel, ne duruyon?"

O sırada goç der kine:

-Ben, Avcı Ali gimi akılsız dâlim kine, avrat lafı dutam, der, goyunnara. Goyunnar gene çağırınca:

-Yok, gerekseniz siz gelin, der.

Avcı Ali, bu gonuşmaları dîner. Hanımına:

-Gel hele gel -der, çağırır hanımı- bana gereğin yok. Üçden dokuza boşsun, çek babiyen evine get, der.

Avcı Ali, hanımını bırakır. Bunnar, böyle muratlarını almışlar.