Peri Kızları
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Peri Kızları

Oturduk, masal satıştık birbirimizle, çoluğumuz çocuğumuz, komşular. Köyün altında bir eşek ölmüş. Çocuğun birisi,

—Kaburganın altına gireyim de şu kuşların birini tutayım, demiş.

O da kaburgadan çıkana kadar kargalar kapıyor. Hadi altın dağının tepesine götürüyor. Oraya çıkıyor çocuk, inemiyor. Ona altın atıveriyor, buna altın atıveriyor. Bir gün karnı acıkıyor.

—Nasıl ineyim, nasıl edeyim?

Eline dalak gibi bir şey alıyor. Kargaların kemikleriyle kazarken, bir kaygan taş buluyor. Kaygan taşı buluyor, çıkarıyor, ta oraya dayıyor. Bir merdiven buluyor, iniyor merdivenden aşağı. Varıyor, dev karısı fırın süpürüp durur. Bunun memesine yapışıyor, boynuna yapışıyor. Karı bunu fırın ekmeğiyle kuzu gibi karnını doyuruyor.

—Sen benim anamsın!

—Sen benim oğlumsun!

Bunlar anlaşıyorlar. Bir gün dururken dev babaları gelmiş.

 —Karı, bu evde bir âdem kokuyor. Saklıyorsun, saklama. Ben bunu bulacağım, diyor.

—Tamam. Bir şey demeyeceksen çıkaracağım, diyor. Çıkarıveriyor.

—Tamam oğlum, sen bizim oğlumuz ol. Bizim de evladımız yok. Ben de senin baban olayım, diyor.

Günlerden bir gün canı sıkılıyor. Havuz varmış. Peri kızları gelirmiş. Orada güvercin olurlar. Oğlan bunlara bakarken vuruluyor.

—Bunu ben nasıl tutacağım ana? diyor. Gül bahçesinin orada gül varmış.

—Güllere sin, gülün içine gir. Hangisini seviyorsan onun elbisesini kavradığınla otur. Onlar senin kıyına gelir. Öteki gider varır, diyor.

—Tamam.

Bu siniyor. Gelmiş iki güvercin, çamaşırlarını çıkılamışlar. Havuzun içine giriyor. Oğlan bunun birini alıyor hemen. Öteki güvercinin biri gidiyor. Biri kıyında kalıyor.

—Ana, buldum, tuttum, diyor.

Bunlar yine az duruyorlar uz duruyorlar ikisi beraber.

—Bizim de anamız babamız vardı. Bizi yollasana, diyor. Koca dev, babası diyor:

—Hadi oğlum, yeter.

Bunlara bir beygir yükü altın sarıveriyor. Yarı yola kadar da iletiveriyor. Dönüveriyor gerisin geriye.

—Oğlum, sana bir tembihim var. Bunlar yüz sene de olsa alır da gider. Bunlar peri Per zar* kızlarıdır. Yalnız bu hüneri, bu elbiseleri yavuz yere sakla. Duvarın temelini kaz, oraya at, diyor. Varıyor bunlar anasının babasının yanına. Kırk gün kırk gece davul çaldırıveriyor.

—Oğlum, biz bu hüneri yapacağız.

—Tamam, yapın ana.

Bunlar bir düğün yapıyor. Bir yakaya gidince temeli kazıyor, ta oraya saklıyor giyecekleri. Neyse geliyor güvercin. Bir kokuyor, duvarın dibine bir yumruk vuruyor, yarıyor. Cenabı Allah’ım onu yarıyor. Alıyor elbiselerini.

—Hadi, şimdiye kadar seninle eşlik yaptım. Ben gidiyorum evime. Beni ister dilersen.

—Gök, dağ! diye diye gel.

—Beni buldururlar, ben seni bulurum, diyor.

—Allah verirse alıp geleceğim, diyor.

Gidiyor. Bunu Cenabı Allah’ım, perileri Per zarları yollara dikiyor. Oğlan giderken bu oğlanı buluyorlar, öldürüyorlar. Hata getirmeden bu kızla babasının karşısına iletiveriyorlar.

—Eh kızım, bu mu? diyor.

—Bu yiğit, beni havuzdan alıveren, ediveren.

—Eh, tamam, diyor. Bir dernek de babaları yapıyor.

—Kızım, burada mı duracaksın, yerine mi gideceksin? diyor.

—Baba, ben oraya yakışırım, diyor.

 —Kızım, zaten senin erinin evine yakışmak buradan bedel olmuş. Git yavrum, diyor. Burada bitiyor.

 


* Per zar: Peri zad, peri soyundan, peri gibi çok güzel.