Gül Yağı Tüccarı
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

GÜL YAĞI TÜCCARI

Bir varmış, bir yokmuş 

Evvel zaman içinde 

Kalbur saman içinde… 

Develer tellal iken 

Pireler berber iken... 

Ben anamın beşiğini 

Tıngır mıngır sallar iken… 

Babam düştü eşikten 

Anam düştü beşikten… 

Biri kaptı maşayı 

Biri kaptı şişeyi 

Korkudan dolaştım dört köşeyi…

Masaldır bunun adı 

Dinlemekle çıkar tadı...

Her kim dinlemezse

Rüyasına girsin cadı…

Vaktiyle memleketin birinde bir tüccar yaşarmış. Bu tüccar gül yağı ticareti yaparmış. Bu adamın karısıyla iki de oğlu varmış. İyilik etmekten hoşlanır, yoksulları doyurur, donatırmış. Böylece mutlu, mesut yaşayıp giderlermiş.

Bir gün otururken aklına bir soru gelmiş.

— Acaba bu memlekette benim kadar zengin olan, gül yağlarımın hepsini alacak bir insan var mı?

Büyük oğlanı yanına çağırıp:

— Bak oğlum, sana kırk deve, kırk katır yükü gül yağı vereceğim. Onları götürüp satacaksın, demiş.

Büyük oğlan:

— Baba, biz zaten sen söylesen de söylemesen de gül yağlarını götürüp satıyoruz, demiş.

— Oğlum, tamam satıyorsunuz. Ama bu sefer kırk deve, kırk katır yüklü gül yağını tek bir kişiye satacaksın. Bakalım bu memlekette bu kadar gül yağını alabilecek kimse var mı, demiş babası.

Oğlan:

— Baba, bu kadar gül yağını alabilecek kimse yoktur herhâlde. Ama gideyim, belki bulurum. Bulamazsam da ayrı ayrı satarım, demiş.

Babası ısrar etmiş.

— Hayır, ben bunları bir kişiye satacaksın diyorum. Satamazsan geri getir, demiş.

Oğlan kırk deve, kırk katır yükü gül yağını almış, yola düşmüş. Memlekette gezip dolaşmadığı yer kalmamış. Gittiği yerlerde müşteri buluyormuş, ama hiçbiri de gül yağının hepsini alacak kadar zengin değilmiş.

Aradan seneler geçmiş. Oğlan, gül yağını satacak birini bulamamış. Sonunda yorulmuş, geri dönmeye karar vermiş. Hem geliyor hem de müşteri arıyormuş.

Aradan birkaç gün geçmiş. Yolu bir kasabaya düşmüş. Akşamüzeri olduğu için yükünü hanın önüne yıkmış. Yemek yemek için hana girmiş. Oturmuş, bir güzelce karnını doyurmuş, kahvesini içmiş. Tam kalkacağı sırada yanına bir adam gelmiş, oturmuş.

— Ben filan adamım, gül yağı alacağım, demiş.

Oğlan:

— Ben bunları toptan satacağım. Hepsini alacaksan olur, demiş.

Adam:

— Zaten hepsini alacaktım, demiş.

Gül yağı için pazarlık yapmışlar. Adam parasını verince oğlan da gül yağını teslim etmiş.

Oğlanı bir merak almış.

— Bir şey soracağım. Bu kadar gül yağını ne yapacaksın, diye sormuş.

O da:

— Ben çok zengin biriyim. Hiç kimsem yok. Bu gül yağını camiye harç olarak kullanacağım, demiş.

Oğlan, bir müddet daha dinlendikten sonra tekrar yola düşmüş. Aylarca yol gitmiş, sonunda memleketine gelmiş. Babasının yanına varmış. Başından geçenleri anlatmış.

Aradan bilmem kaç sene geçmiş. Caminin ünü her yere yayılmış. Gül yağı tüccarı, bu camiyi görmek için yollara düşmüş. Sonunda caminin bulunduğu şehre gelmiş. Cami şehrin en güzel yerindeymiş. Yanında da bir hamam varmış. Camiye gidecek olanlar önce hamama, sonra camiye girerlermiş. Tüccar, âdet üzere önce hamama girmiş. Sonra da çıkıp camiye girmiş. Namazını kıldıktan sonra bu camiyi yaptıranı soruşturmaya başlamış. Sora soruştura camiyi yaptıranın hamamın külhanında çalıştığını öğrenmiş.

— Nasıl olur da böyle bir camiyi yaptıran külhancı olur, diye sormuş.

Hamama gelmiş. Doğruca külhana girmiş. Bu arada adam namaz kılıyormuş. Namazını bitirip kalkmış. Tüccar kendini tanıtmış.

— Nasıl olur da böyle bir camiyi yaptıran zengin biri külhanda yaşar, diye sormuş.

Adam başlamış anlatmaya:

— Evet, gül yağını ben aldım, bu camiyi ben yaptırdım. Ama bir gün namaz kıldık, çıkıyorduk. Yanımda tanınmış, çok zengin bir arkadaşım vardı. Tam kapıdan çıkarken kapının eşiğinde bir ekmek parçası gördüm. Eğilip almadım. Ayağımla kenara ittim. Bu işten sonra Allah’ın gazabına uğradım. Malım, mülküm, bütün servetim elimden gitti. Dükkânlarım iflas etti. Şimdi de kendi yaptırdığım hamamda külhancılık yapıyorum, demiş.