HASIRCI PADİŞAH
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Kilis)

 

[HASIRCI PADİŞAH]

Vaktiyle zamanında bir padişah varmış. Vezirini çağırmış, demiş ki:

—Al sana bir altın, bir koyun isterim, etinden kebap isterim, koyunu diri, altınımı geri isterim. Bunu yapmazsan kelleni kestiririm.

Vezir altını almış. Padişahın huzurundan ayrılmış. Yürüye yürüye, düşüne düşüne bir köye gelmiş. Harman yerinde bir ağacın altına oturmuş. Köylüler etrafına toplanmış. Selamdan hoşbeşten sonra içlerinden birisi:

—Ağa senin bir derdin var. Hep dalıp dalıp gidiyorsun. Sıkıntın ne ise söyle, derdini söylemeyen derman bulamaz, demiş. Vezir başına geleni anlatmış. Köylü:

—Benim çok akıllı bir kızım var, dur bu işi ona sorayım, belki bir çare bulur, demiş. Kalkıp evine gitmiş. Biraz sonra dönmüş, vezire:

—Sen altını ver, kızım padişahın istediğini yapacak, demiş. Vezir sevinçle parayı vermiş ve köylünün evine de misafir olmuş. Kız hemen çok yünlü bir koç almış. Yününü kırkmış eğirmiş, boyamış güzel bir namaz seccadesi dokumuş. Pazara götürüp bir altına satmış. Kız, koyuna yumurtaları vermiş, koçun yumurtalarını çıkarmış. Vezire altını, koyuna yumurtaları vermiş ve vezire:

—Al götür, işte koyun diri, etinden kebaplık ve altını veriyorum, demiş. Vezir sevinçle padişahın yanına çıkmış. Kızın söylediklerini tekrarlamış. Padişah:

—Bu defa da kızı bana Allah’ın emriyle iste, demiş. Vezir köye giderek padişahın arzusunu bildirmiş. Köylü kızı:

—Padişahla evlenebilmem için bir sanat bilmesi gerektir. Yoksa evlenmem, cevabını vermiş.

Vezir kızın sözlerini padişaha anlatmış. Sözünün kesin olduğunu da söylemiş. Padişah buna kızmış ama kızı da görmeden sevmeye başlamış. Hemen saraya bir hasırcı çağırtmış. Beş on gün içinde hasırcılığı öğrenmiş. Veziri yeniden kıza yollamış.

Vezir padişahın sırf kendisiyle evlenmek için hasırcılığı öğrendiğini kıza söylemiş. Bundan sonra padişah ile kız gerekli hazırlıkları yaparak evlenmişler.

Günlerden bir gün padişah, başka bir vezirini yanına alarak çarşı pazarı teftiş için kılık değiştirerek gezmeye başlamış. Bir içli köfte dükkânına girmiş. Yemek söyleyip dükkânın arka tarafına geçmişler. Birden oturdukları iskemlenin altı açılmış. Her ikisi de yuvarlanmış. Kendilerini bir mahzende bulmuşlar. Biraz sonra kasap kılıklı adamlar gelmiş. İkisini de muayene etmiş. Padişahı orada bırakmışlar:

— Bu zayıf biraz beslensin, diyerek bırakmışlar, veziri alıp götürmüşler. Meğer bu dükkânı işletenler adam avlayarak bunları keser, etleriyle köfte yapıp satarlar. Padişah birkaç gün burada kaldıktan sonra yemeğini getirenlere:

—Ben burada boşu boşuna duruyorum. Sanatım hasırcılıktır. Hasır kamışı ve renkli kurdeleler getirin de hasır işleyip size vereyim, satıp kazanırsınız, demiş.

Köfteciler istediğini kabul etmiş. Hasır için gerekli malzemeyi göndermişler. Padişah başlamış hasır işlemeye. İşlediği hasırlar beğenildiğinden tutuklu bulunan bu adamdan böylece faydalanmayı daha uygun bulmuşlar ve kesmekten vazgeçmişler.

Padişah mahzende hasır işlemekte olsun, biz haberi köylü kızı Sultan hanımdan alalım.

Köylü kızı, padişahın aradan günler geçmesine rağmen eve dönmemesinden şüphe etmeye başlamış. Bir gün kıyafet değiştirerek şehri gezmeye çıkmış. Çarşı pazarı dolaşırken bir yerde haraç mezat bir hasır satıldığını görerek oraya yönelmiş. Hasırı inceleyince üzerinde birtakım yazılar bulunduğunu görmüş. Yazıları dikkatle okumuş. Hasıra hemen ne istendiyse fazlasıyla parasını vererek alıp saraya getirmiş. Hasırda padişah kendisinin içli köfteci dükkânında tutuklu bulunduğunu, bir gün okuyanın saraya bilgi vermesi yazılı imiş.

Sultan hanım sarayda bir ordu düzenlemiş. Kendisi de başlarına geçerek dükkânı basmış ve padişahı kurtarmış.