Elma Kabuğu
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

ELMA KABUĞU

Bir varmış, bir yokmuş. Bir padişahın oğlu varmış. Düğünlere oynamaya gidermiş. Bir gün bir köye gitmiş. Orada bir padişahın bir kızı varmış. Onu da herkes istiyormuş vermiyorlarmış. O da padişah oğluymuş, ama onun padişah oğlu olduğunu nereden bilecekler.

̶  Burada ne var? demiş.

̶  Burada padişahın kızı var, evlerinin önünde bir de servi ağacı var.O servi ağacının dalını kim keserse kızı ona verecekler, demişler.

Oğlan:

̶  Tamam, demiş.

Hemen oraya gitmiş. Önce kıza bakmaya gitmiş. Kızlar camın önüne çıkmış. Oğlan bunlara bakarken çamura batmış. Onlar da elmanın kabuğunu soyarlar da yere atarlarmış. Oğlan da onun aşkından yerden elma kabuğunu almış da yiyivermiş. Onlara bakarken ayağı çamura dalmış. Cebinde ipek mendil varmış silmiş, atmış:

̶  Hıhh! Bu bir padişah oğlu olsun da benim attığım elma kabuğunu yesin, demiş.

Oğlan:

̶  Ulan senin aşkından yedim, demiş.

Oğlan kıza ona güldüğü için kızmış ve bir çobana gitmiş. Çobana:

̶  Şu kumaş elbiselerimi sana vereceğim, sen de bana eski elbiselerini vereceksin, tamam mı? demiş.

Çoban bundan korkmuş  ̶  Tamam, demiş. Çobandan bir de koyun istiyor. Çoban:

̶  Ne olacak koyun? demiş.

Oğlan:

̶  Şimdi kes, derisini ben alacağım, eti senin olsun, demiş.

Çoban koyunu hemen kesiyor. Böyle boklu karnını başına giyiyor. Bunu kıza kızdığı için yapıyor, ama kız bunu bilmiyor. Ertesi gün oğlan sıvır sıvır akıtarak geliyor. Oğlan kurnaz imiş. Akşamdan oğlan bir tane ekmek almış, bunu içine de bir tane Pazar helvası koyup ağacın dibine sokmuş.

̶  Bunu sabaha kadar karıncalar yer, ben de keserim, demiş.

Karıncalar ekmekle helvayla dalın kökünü yemişler. Oğlan atını satıp bir balta almış. Kız geliyor:

̶  Hıhh! Keli de geliyor, körü de geliyor, demiş.

Kız onu kel sanıyormuş.

̶  Çekilin! demiş, oğlan.  ̶  Bismillahirrahmanirrahim demiş.

Servi dalını küldürt diye yıkmış.

̶  Eyvah babacığım yaptığını gördün mü? Kel de keser dedim, çingen de, çetmisi de... demiş.

Babası:

̶  Kızım nasibin... demiş.

Kız:

̶  Hayır ben evlenmem, demiş.

Padişah söz verdiği için tamam demiş. Kız babasına demiş ki:

̶  Ben bir mani atacağım, ona cevap verirse o zaman varacağım.

Padişah:

̶  Tamam, demiş.

Aah evimin önünde vardır bir selvi

Selvinin yaprakları telli

O da memlekette belli

Sen unun bil Kel Çetaş, demiş.

Oğlan da demiş ki:

Evimin önünde vardır bir servi dediğin senin boyların değil mi?

Yaprakları telli dediğin senin saçların değil mi?

Memlekette belli dediğin senin kendin değil mi?

Alacağım hanımım saracağım.

Kız:

̶  Eyvah! Tekrar söyleyeceğim, demiş.

Oğlan:

̶  Söylesin, demiş. Kız kabarmış:

Aah evimin önünde vardır dediğin senin lamban değil mi?

İçindeki yılanı dediğin fitili değil mi?

Ağzındaki mercanı dediğin ateşi değil mi?

Alacağım hanımım saracağım, demiş.

Kız tekrar soracak olmuş, oğlan kabarmış:

̶  Aah evimin önünde üç ayaklı vardır yürümez

Yürümezin yanında vardır dula orak doğurmaz

Yanında vardır söylenmez

Sen bunu bil Kel Çetas, demiş.

Evimin önünde üç ayaklı yürümez dediğin senin sacağın değil mi?

Yanında dula urak doğurmaz dediğin maşan değil mi?

Alacağım hanımım saracağım, demiş. Kız artık tamam, bitti demiş. Padişah:

̶  Tamam verdim, demiş. Buna kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Bunlardan oğlanın anasının babasını haberi yokmuş. Oğlan memleketinde nişanlıymış. Oğlan düğün yapıldıktan sonra bir müddet orada kalmış.

̶  Ben yer tokmağından çıkmadım ya! Benim de memleketim var, ben gideceğim, sen de gel, demiş oğlan.

Kız:

̶  Olmaz! Gidemezsin, demiş.

Oğlan gidecek olmuş. Kız buna üzülüp sararıp solmuş. Kızın annesi:

̶  Kızım ne oluyor sana böyle, demiş.

Kız:

̶  Beni de götürmek istiyor, demiş

Annesi:

̶  Götürür götürür, demiş.

Kız:

̶  Ben oralarda ne yapacağım? demiş.

Kız eski düzenleri giymiş. Padişah kızı, yeni gelin ama oralarda neler olur bilmiyormuş. Yola çıkmışlar. Yolda giderken kız:

̶  Ayyy! Bacaklarım acıdı, dermiş.

Oğlan hemen bir tekne kırıntısı ve iplik bulmuş;

̶  Bin ben seni çekerim, demiş.

Kız:

̶  Hiç olur mu, unda oturulur mu? demiş.

Kız binmiş oğlan tıkır tıkır çekermiş. Kız:

̶  Ayy acıdı bacaklarım, deyip inermiş.

̶  Yoruldum, deyip binermiş. Biraz daha gitmişler bir derenin kenarında bir peştamal parçası bulmuşlar. Oğlan:

̶  Hanım, hanım! Yanındakini görmüyor musun? Al hadi onu. demiş.

Kız:

̶  Almam, demiş.

Oğlan:

̶  Çobancığını seviyorsan alırsın, demiş ve kız onu almış.

Derelerden geçerken onu yıkıyormuş. Biraz daha gittikten sonra bir kabak parçası bulmuşlar. Oğlan:

̶  Şunu al, demiş.

Kız:

̶  Ne yapacağım? demiş.

Kızın saçı uzunmuş.  ̶  Saçlarını yıkarsın, demiş oğlan.

Kız:

̶  Ee senin annen baban yok mu eve gitmeyeceğiz mi? demiş.

Oğlan:

̶  Öldüyse nereden bileceksin? demiş.

Yolda yarım bir kırık tarak bulmuşlar onu da aldırmış. Köye girerken eski bir kaz kümesi varmış, bu kendilerininmiş. Eskiymiş bir yanı yıkıkmış. Oğlan bu kümesi görünce:

̶  Eyvah! Annem babam ölmüş, demiş.

Kız:

̶  Bu mu eviniz? demiş.

Oğlan:

̶  Bu ya! demiş.

Oğlan kıza:

̶  Sen şurada dur, ben gideyim dayımlara bakayım, babamgil ne zaman ölmüş, demiş.

Evine varmış. Annesi:

̶  Ah oğlum nerede kaldın nişanlın seni bekleyip duruyor, demiş.

Oğlan:

̶  Ah ana ben bir suç yaptım, demiş.

Annesi:

̶  Hani at? demiş.

Oğlan:

̶  Sattım, demiş.

Annesi:

̶  Eh sen sağ salim geldin ya atı matı ne yapayım, demiş.

Oğlan anası görmeden oradan bir ekmek çalmış, biraz da peynir çalmış, kıza götürmek için. Oğlan:

̶  Yahu anam babam öleli yıllar olmuş. Ne olacak şimdi? Yarın benim amcamın oğlu evlenecek aynı bana benzer. Orada düğün yufkası yapacaklar sen de git, demiş kıza. 

Kız:

̶  Olmaz ben oranın yabancısıyım, demiş.

Oğlan:

̶  Beni seviyorsan git, demiş.

Oğlan amcasının evlendiğini söylemiş, halbuki kendisi evleniyormuş. Düğün olmuş, oğlan demiş ki:

̶  Çobancığını seversen memelerinin altına iki tane hamur sakla.

Kız:

̶  Öyle olur mu ben yapamam onu! demiş.

Ama oğlan:

̶  Çobancığını seversen yapacaksın, demiş.

Kız bunun üzerine zar zor bir tane saklamış. Oğlan anasına:

̶   Kocasını seven hamurlardan çalmış, demiş.

Anası:

̶  Öyle olur mu, hiç çalınır mı? demiş. Tam hamur çalınmış derken hamurlar hıp hıp düşüvermiş.

Anası:

̶  Hadi kızım o senin olsun, zaten fakirmişsiniz, demiş. Kız bunun üzerine eve ağlaya ağlaya gelmiş. Oğlana:

̶  Sen bana oraya koy dedin, demiş.

Oğlan:

̶   Ben sana dediysem oraya mı koy dedim cebine koysaydın” demiş.

Oğlan mahsus oraya koyduruyormuş. Orada buldurmuş.

Oğlan:

̶  Yarın inci dizecekler düğün hediyesi olarak sen de iki dize sakla sen de takınırsın, demiş.

Kız:

̶  Hıh! Benim incilerim mercanlarım var, demiş.

Oğlan:

̶  Buraya faydası var mı yarın ne takınacaksın, demiş.

Kız incileri dizerken cebine iki tane dizeyi cebine koyuvermiş. Oğlan anasına:

̶  İncileri gençler çalar ceplerine bakın, demiş. O dermiş  ̶  Ben çalar mıyım? Bu dermiş  ̶  Ben çalar mıyım? O da kızda bulunmuş. Oğlan:

̶  Yarın herkes hamama gidecek sen de gidersin, demiş.

Kız:

̶  Benim urgan gibi saçım var, hamama neyle gideceğim? demiş.

Oğlan:

̶  Tarağın var, kabağın var peştamalin var, demiş.

Kız:

̶  Hiç benim saçım ince mi? demiş.

Oğlan:

̶  Senin dilin yok mu? Aman kardeş ver de ıslayıvereyim, aman kardeş tarağını ver de şunu yazıvereyim, dersin ve yazarsın demiş. Herkes faytonlara binmiş  ̶  Aman hırsız karı geliyor, demişler. Onun adını hırsız karı takmışlar. Halbuki o padişah kızı bilen yok. Faytona onu bindirmemişler.

̶   Beni bindirmiyorlar, demiş.

̶   Faytonun arkasına yapışsan ya, demiş.

Faytonun arkasına yapışmış faytoncu da  kırbacı onun ellerin vururmuş. Orada oyun düğün her şey bitmiş. Öteden damat gelmiş. Tepsinin içine bir tomurcuk gül koymuş, şöyle bir avuç toprak koymuş. Bir tane altın yüzük koymuş. Bir tane gümüş yüzük koymuş.

̶  Bana bakın yengeler, bunu gelin kıza gösterin. Bunu gelin bilirse onu öyle alacağım, bilemezse almayacağım, demiş.

̶  Eee ne var bunu bilmeye; toprak, gümüş, altın, gül, demişler.

̶  Hayır öyle değil. Hayır bunu kim bilirse onu alacağım, demiş.

̶   Herkes alınır mı? demişler.

Oğlan:

̶  Yok, ben kim bilirse onu alacağım, demiş.

̶  Tamam, demişler. Ona buna sormuşlar herkes aynı cevabı vermiş.

̶  Hamamda hiç kimse bilmiyor mu, arayın bakayım, demiş. Kız urgan gibi saçlarını daha yeni ıslatıyormuş.

̶  Hırsız bir çoban karısı var, demişler.

Oğlan:

̶  O insan değil mi? Onun da canı var, gidin ona sorun, demiş.

Kadınlar kızın yanına gelip:

̶  Bak bakalım şuna bilebilecek misin? demişler.

Şöyle bir saçını kaldırmış ve bakmış:

̶  Ah ah gül gibi tomurcuktum, gümüş gibi beyazdım, altın gibi sarardım, toprak gibi karardım, demiş.

Oğlan:

̶  Tamam ben bunu alacağım, demiş.

̶  Ama o hırsız, demişler.

Kız:

̶  Hı! Benim çobancığım var, deyip iki gözü iki çeşme ağlamış.

Yengeler:

̶  Sen çobanı ne yapacaksın? demişler.

Kızı yıkayıp giyindirmişler. Kız  ̶  Benim çobancığım var, diye ağlarmış. Oğlanın anası eve gelmiş:

̶  Koca adam senin oğlun ne yapıyor? Gelin kızı bırakmış çoban karısı alacakmış; git kaz kümesinde bekle, demiş.

Dede gitmiş sabaha kadar beklemiş, beklemiş beklemiş gelmiş:

̶  Yok be kocakarı, çoban falan yok, demiş.

̶  Eyvah geline söyledilerse gelin kendini intihar etmiştir. Ben şimdi ne yapacağım, deyip ağlamış kız.

Oğlan:

̶  Gel bakalım ben seni çobancığına götüreceğim sen şimdi yat, demiş.

Kız hemen yatmış. Şöyle bir yatınca, kızın çobancığının beni varmış; hemen:

̶  Sen benim çobanımsın, demiş sarılmış.

Oğlan:

̶  Sen bana nasıl güldün, ben de senden bunları çıkarttım. Bana Kel Çetas diyordun; aşkından yediydim elmayı, demiş.

Sabah olmuş gün doğmuş, damadın annesi kıza:

̶  Sen haydi çobancığına git, demiş.

Kız:

̶  Hıh! Benim çobancığım buymuş, demiş.

Annesi:

̶  Ne?! demiş.

Oğlan:

̶  Ana otur sana bir hikaye anlatacağım; o da padişah kızıdır, onu hırsız yapan cefa çektiren benim. Ben atı sattım, koca servi ağacını bunun yoluna kestim, bunu aldım, demiş.

Kırk gün kırk gece düğün olmuş, geçinip dururlarmış.