Ebicik İle Bübücük
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim. Bir de baktım ki; bir arpa boyu yol gittim.

Bir köyde Ebicik ile Bübücük diye karı koca yaşarmış. Bunların bir kızı varmış. Bunu karşı dağın arkasındaki köye gelin etmişler. Bir gün Ebicik:

— Ey Bübücük, kızımızı görmeye gidelim, çok özledim, der.

Bübücük de:

— Peki, gidelim ama pazardan yağ, ekmek alalım, demiş.

Kalkmışlar, kapıyı kilitlemişler. Evlerinin altında bir çiftçi tarla sürüyormuş. Onu çağırmışlar. — İçerde selenin altında et var, kapıyı kilitledik kara taşın altına koyduk. Gelen giden olursa bizim eve bakıver, demişler ve yola koyulmuşlar.

Pazardan bir tuluk yağ, bir çuval ekmek alırlar. Eve dönerler. Çiftçiye:

— Gelen giden oldu mu, diye sorarlar.

Çiftçi:

— Kuş bile uçmadı, der.

İçeriye girince bakarlar, et yerinde yok. Çiftçiye:

— Eti gördün mü? Et yerinde yok, derler.

Çiftçi:

— Biraz önce su içmeye gelmiştim, içerde selenin üstünde sinekler vardı, yemişler mi demek, der.

Ebicik ile Bübücük, kızlarına gitmek için hazırlık yaparlar. Ebicik bir tuluk yağı, Bübücük de ekmek çuvalını sırtına alır. Yola çıkarlar. Öğleyin sarı sıcak olur. Ebicik:

— Ay Bübücük; yoruldum, şu tepede duralım, biraz dinlenelim. Sonra devam ederiz, der.

Bübücük uyur, kalır. Ebicik de dağın kayalarını beyaz ve çatlak görünce, tuluğun ağzını açar. Yere yağları sürmeye başlar. Bübücük uyanınca:

— Ne yapıyorsun? Der.

Ebicik:

— Kızımızın dağları yağsızlıktan çatlamış, onları yağlıyorum, der.

Bübücük:

— İyi etmişsin. Biz de kızımıza bir çuval ekmeği götürürüz, der.

Yola koyulurlar. Köyün gerisinde köpekler havlamaya, üzerlerine gelmeye başlarlar. Bübücük çuvalı açar, her köpeğe bir ekmek atar. Kızlarının evine gelinceye kadar ekmekler biter. Ebicik:

— Ha olsun, bir şeysiz geliriz biz de kızımızın evine, der.

Kapıyı çalarlar. Kızı çıkar. Çok sevinir, yukarı çıkarlar. Yemek yeyip yatarlar. Ebicik:

— Ay Bübücük, kızımızın sandığında ne var, gel bakalım. Beni hiç uyku tutmuyor, uykum kaçtı, der.

Kalkarlar, sandığı açarlar. Çeşit çeşit güzel elbiseler vardır. Ebicik eline makası alır.

— Biçen terzi biçememiş, diken terzi dikememiş, diyerek *vele ederler. Kızları sabahleyin bir bakar ki; her yer vele.

— Bu ne? Diye sorar.

Anne ve babası:

— Terziler düzgün etmemiş kızım, derler.

O gün, misafir olunca hiçbir şey demezler. Gezerler, eğlenirler. İkinci gün yine yatarlar. Ebicik:

— Ay Bübücük, yine uykum kaçtı. Kızımızın kazları ne yapıyor, gel bakalım, der.

Kalkarlar. Aşağıdaki odayı açarlar. Kazların hepsi de uyuyorlarmış. Ebicik:

— Ay Bübücük, bunlar hep bitlenmiş, gel yıkayalım, der.

Kazanı suyla doldururlar ve altını yakarlar. Suyu kaynatırlar. İçine kazları batırıp çıkarıp, raflara koyarlar ve yukarı çıkıp yatarlar. Kızları, sabahleyin kazlara bakmaya inince hepsinin ölü olduğunu görür. Annesine:

— Anne! Kazların hepsi ölmüş, der.

Ebicik ile Bübücük:

— Kızım onlar bitlenmiş, biz onları akşam yıkadık, derler.

Bunlar hem dünür, hem misafir diye bir şey demezler. Üçüncü gün yine gezip dolaşırlar ve yatarlar. Ebicik:

— Ay Bübücük, benim uykum niye tutmaz bilemedim emme, yine kaçtı. Kızımızın kilerinde ne var, gel bakalım, der.

İkisi de kilere girerler. Orada katran varmış. Katranı birbirlerine sürerler. Her yanları katran olunca, yatağa yatarlar. Sabah olunca, kızları:

— Anne, baba, kalkın, kalkın, der.

Ses çıkmaz. Bir bakmış ki; yorgan onlara yapışmış. Her yer katran olmuş. Onları yataktan ve yorgandan asılır.

— Sizler ana baba iken, getik (eksik) kalın, diye evden çıkarırlar.

Bir daha da Ebicik ile Bübücük kızlarını görmeye gitmezler.

 


*vele: Renkli kumaş parçaları.