Div (Dev)
(Ege Bölgesi, Manisa)

                                                                                              DİV (DEV)


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Ülkenin birinde üç gardeş varmış. Bunların babalarından galan bi elma tarlaları varmış. Bu aile böylece bu elma tarlasından geçinip gidelermiş.


Günlerden bi gün bu elma tarlasına bi div gelmiş. Bunların elma tarlalarına zarar vermeye başlamış. Bunlar divi öldürmeye karar vermişler. Büyük oğlan:


— Siz durun, ben divi furen* gelen, demiş. Neyse büyük oğlan ertesi gün gitmiş, div elmaları yerken görmüş. Divin yanına varınca korkup geri dönmüş. Gardeşlerine:


— Yok, ben divden korktum, divi furamadan geldim, demiş. Ortanca oğlan:


— Ben, onu fururum, demiş. Bu da gitmiş, korkup geri gelmiş. Sıra gelmiş güççük oğlana! Güççük oğlan:

— Onu, ben fururum, demiş. Gardeşleri bunun yapacağına inanmamışlar. Ama ertesi gün güççük oğlan gitmiş. Elma tarlasında divi beklemeye başlamış. Saklanmış, iyiyce gizlenmiş. Div gelince uygun anı gözletmeye başlamış. Div elmaları yerken bi furmuş, onu fena yaralamış. Div yaralı yaralı oradan kaçmaya başlamış. Sonunda yaralı div bi guyuya saklanmış. Güççük gardeş hemen diğer gardeşlerine haba verip hep beraba guyunun başına gelmişler. Div bi biçimde guyunun aşasında duruyomuş. Kim guyuya incek derken güççük oğlan:

— Ben inerin, demiş. Bunu ipnen aşaya sallamışlar. Güççük oğlan divin yanına varınca div:

— Fur, canımı al gari, demiş. Oğlan da:

— Ben bi sefe fururum, başka furmam, deyince divin canı çıkıvemiş. Sonra nasıl olduysa guyunun içinden bi kapı açılmış. Bi bakmış içerde dünya gözeli bi gız. Güççük oğlan:

— Bu, en büyük abimin, demiş. Sonra onu ipnen yukarı yollamış. Sonra ilerlemiş, bi kapı daha açılmış, orda da ötekinden daha gözel bi gız:

— Bu da ortanca abimin olsun, demiş. Onu da ipnen yukarı yollamış. Tekrar ilerlemiş. Bu sefe bi kapı daha açılmış. Ordaki gız hepiciğinden daha gözelmiş, dünyalar gözeliymiş.

— Aha, bu da benim oluvesin gari, demiş. Onu da yukarı çıkarmışlar. Emme kendi tam yukarı çıkarkene ağabeyleri ipi kesivemiş. Oğlan guyuya düşmüş, orda galmış. Sonra oğlan ne yapsın. Bi yol bulmuş, kapılardan geçerek ilerlemiş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Ne kadar yol gittiğini, ne kadar zaman geçtiğini kendi de bilememiş. Neyse bi ülkeye gelmiş en sonunda.
Güççük oğlanın geldiği bu ülke o kadar gözelmiş ki cennet gibiymiş. Yemyeşil tepeler, dağlar, ağaçlar, ormanlar… Gürül gürül akan çaylar, dereler, ırmaklar… Sonra oğlan bi ağacın altına gelmiş.

— Dur, bu ağacın altında güççük dinnenem, uyuyem, demiş. Tam uyucakken ağaçta guş yavrularının çığırtısını, bağırtısını duymuş. Guş yavruları çıyak çıyak ediyomuş. Bi bakmış, yılanın biri guşları yimeye gidiyo. Kalkmış, usulca yılana yaklaşmış. Yılanın kafasını ezip, öldürüvemiş. Bi zaman sonra guşların anası gelmiş. Nasıl alduysa Allah, guşların yavrularına dil vermiş, yavrular konuşmaya başlamış. Yavrular annelerine:

— Ana! Bu oğlan, yılan yiyecekken bizi yılandan kurtardı, demişler. Ana guş:

— Her sene benim yavrularımı bu yılan yirdi, şimdi dile benden ne dilersen, demiş. Oğlan bu arada yerin yedi kat altında olduğunu öğrenmiş. Bu durum karşısında oğlan guşa:

— Yerin bu yedi kat altından kurtulmak dilerim, demiş. Guş, oğlanın yeryüzüne çıkma isteğini kabul etmiş. Ancak bunun için:

— Yedi gova et ve yedi gova su gerekli, demiş. Genç de:

—Tamam, diyerek oradan ayrılmış. Gide gide bi çeşmenin yanına varmış. Çeşmenin başına varınca ne görsün! Divin biri bi gızı kaçırıyo. Gız feryat ediyomuş, gız divin elinden kurtulamıyomuş. Sonra genç, divin üzerine atlamış, gızı divin elinden kurtarmış. Sonra gız, oğlanı babasının yanına götürmüş. Adam, ülkenin varlıklılarındanmış. Oğlanın bu davranışına çok sevinmiş ve ona:

— Dile benden ne dilersen, demiş. Oğlan da yedi gova su ile yedi gova et istemiş. Adam hemen istediklerini vermiş ve oğlan elindekilerle guşun yanına gelmiş. Guşun sağ kanadına yedi gova eti, sol kanadına yedi kova suyu koymuş, üstüne de kendisi oturmuş.

Oğlanla guşun yolculuğu başlamış. Yeryüzüne doğru yolculuk ederkene oğlan guşun ağzına bi et veriyomuş bi su, tam yedinci kata çıkarken et tükenivemiş. Oğlan hemen bacağının arkasından bi parça et koparıp guşun ağzına vemiş. Guş bunu anlamış, o eti yimemiş, ağzında tutmuş ve oğlanı yeryüzüne çıkarmış. Oğlan yeryüzüne çıkınca yürümeye başlamış emme yürüyememiş. Ayakları uyuşmuşmuş. Bu arada guş ağzındaki parçayı da geri yapıştırmış. Ayak eskisinden daha sağlam olmuş.

Oğlan, ülkesine varınca bi bakmış, kendisi için ayırdığı gızı başkasına düğün ediyolar. Yalnız bu arada o bi sarrafın yanına çırak olarak girmiş. Bi ara ustasından izin isteyip dükkândan ayrılmış. Düğün yapılırken bi anda düğün yerini atlı bi oğlan birbirine gatmış, ortalığı dağıtmış, gelini de kaçırmış. Herkes bu işe çok şaşırmış. Bunu yapanın kim olduğunu bilememişler. Sonra az gittikten sonra oğlan dükkâna geri gelmiş. Ustası da:

— Ya oğlum, sen yokken burda neler oldu biliyon mu? Ortalığı genç bi oğlan savaş meydanına çevirdi, gızı da kaçırdı, demiş. Oğlan gülerek:

— O bendim usta, demiş. Ustası da:

— Hadi oğlum hadi, işine bak, demiş. Sonra oğlan işten ayrılmış ve sevdiği gızı da alıp çok uzaklara gitmiş.
Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…

*furen: Vurayım

(Kaynak Kişi: Fadime GÖKBOYA, 1920 Kula/Manisa doğumlu, ümmî (okuyazar değil), Manisa’nın Kula ilçesi Güvercinlik köyünde yaşıyor, masalı büyüklerinden öğrenmiş, masal 2005’te derlendi.)