Tanınmayan Savaşçı
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Tanınmayan Savaşçı

Bir varmış, bir yokmuş... Bir padişahın üç güzel kızı varmış. Kızların evlenme çağı gelmiş. Sarayın önünden geçen ahalinin üstüne, ellerindeki ayvaları atıp, kimin başına düşerse, onunla evlenmeye karar vermişler. Büyük kız, elindeki ayvayı bir atmış, zengin bir adamın kafasına düşmüş. Ortanca kız atmış onunki de zengin bir adamın kafasına düşmüş. Küçük kızın attığı ayva ise, Keloğlan’ın başına düşmüş. Etraftan "Olmaz" demişler. Bunun üzerine küçük kız ayvayı tekrar atmış. Yine Keloğlan’ın başına düşmüş. Bir daha "Olmaz" deyip, kıza bir daha attırmışlar. Yine Keloğlan’ın başına düşünce, kız:

–Bu benim kısmetimmiş, deyip Keloğlan’la evlenmeye karar vermiş. Padişah, büyük ve ortanca kızlarına, kırk gün kırk gece allı şanlı bir düğün yapmış. Küçük kızı da Keloğlan’la öylece evlendirivermiş. Padişah küçük damadını, devamlı olarak, hakir görür. Büyüklere her türlü ihtimamı gösterirmiş. Gel zaman git zaman... Padişaha, komşu devletlerden, bir savaş ilan edilmiş. Padişah, büyük ve ortanca damada her türlü silâhı ve en iyi atları vermiş. Keloğlan’a da bir topal at vermiş. Büyükler iyi atlar ve silâhlarla yola çıkmışlar. Keloğlan’a da:

–Bu at ve silâhla savaşa mı gidilir? Sen geri dön demişler. Büyükler atlarını önden sürüp gitmişler. Keloğlan da arkalarından atını sürmüş. Bir tepenin arkasında, cebinden tılsımlı bir tüy çıkartıp, tüyü tüye çalmış. O anda kabadayı bir delikanlı, savaşçı olmuş. Savaş meydanına gelmiş. Kendi kendine:

–Savaş meydanının ortasına geleceğim. Ortaya bir selam vereceğim. Hangi taraf selamımı alırsa, karşı tarafla savaşacağım, demiş. Savaş meydanının ortasına gelip, selamını vermiş. Kayınpederi selamını alınca, karşı tarafla savaşmaya başlamış. Karşı tarafa büyük zayiatlar verdirmiş, bozguna uğratmış. Bu arada kolundan ufak bir yara almış. Bir aglap ağacının altına oturup, yarasını sarmakla uğraşırken, padişah yanına gelmiş. Hanımının hediye ettiği, altın işlemeli mendili, o yiğidin yarasına sarmış. Padişah ve ordusu oradan ayrılmış. Keloğlan, orada tüyü tüye tekrar çalmış ve tekrar bir topal atın üstünde, Keloğlan, hâline dönmüş. Padişah ve ordusu dönüşte, yolda ona rastlayınca:

–Nereye gidiyorsun?

–Savaşa gidiyorum, deyince, padişah:

–Dön ulen! Savaş bitti, biz galip geldik, demiş. Böylece saraya geri dönmüşler. Dönüşte, padişah, büyük ve ortanca damatlarını hediyeye boğmuş. Keloğlan’a hiçbir şey vermemiş.

Padişahın hanımı, büyük kızın evine varmış. Bir dağınıklık görmüş. Ortanca kızın evine varmış. Yine bir dağınıklık görmüş. Küçük kızın evinde ise bir tertip bir düzen varmış. Keloğan’ın yaralı kolundaki, kanlı, altın işlemeli mendili görmüş. Kocasına bunu söylediyse de, padişah buna inanmamış. Keloğlan’ı yine hakir görmeye devam etmiş.

Gel zaman, git zaman, padişahın gözleri kör olmaya başlamış. Büyük damat:

–Bir yerde iyi bir hekim var. Onu alayım geleyim. Senin gözlerini açar, demiş. Ortanca da:

–Falan yerde iyi bir hoca var. Onu getireyim. Senin gözlerini açar, demiş. Büyükler böylece hekim ve hoca bulmak üzere yola çıkmışlar. Keloğlan da arkalarından gitmiş. Yolda tüyü tüye çalıp, bir yörük beyi sıfatında büyüklerin önüne geçmiş:

–Nereden gelip, nereye gidersiniz? diye sormuş. Büyükler, ne için yola düştüklerini anlatınca:

–O ilâç bende var. Yarın Gelincik Ana’da, benim obam var. Oraya gelin. Ben size ilâcı vereyim. Babanızın gözleri açılır, demiş. Yörük Beyi, obaya gelmiş. Sütleğenden bir ilâç yapmış. Büyük damatlar obaya gelince, onları karşılamış. İzzet ikramda bulunmuş ve yaptığı ilâcı onlara vermiş. Yaptığı ilâç da ışılayan gözü kör eden bir ilâçmış. Büyükler, borçlarını sorunca, Yörük Beyi, olmayacak miktarda bir para istemiş. Büyükler:

–Bizde bu kadar para yok, deyince:

–Ben sizin kıçınıza bir mühür basayım. İlerde sizi bu mühürden tanırım. Borcumu da alırım, demiş. Büyükler, buna razı olunca, onların kıçlarına çıkmayacak bir mühür basmış. Onları uğurlamış. Büyükler ilâcı bulduk diye sevinerek saraya gelmişler. Büyük damat ilâcı padişahın gözüne çalınca, az gören gözleri iyice zayıflamış. Ortanca damat elindeki ilâcı sürünce, padişahın gözleri, iyice kör olup, çanak hâline gelmiş. Keloğlan, arkadan gelip:

–Bir de benim ilâcı sürelim, deyince, padişah:

–Büyüklerin getirdiği ilâç gözlerimi çanak etti. Senin getirdiğin ilâcın ne faydası olacak. Git şuradan, demiş. Keloğlan, ısrar edince:

–Ne olacak. Zaten gözlerim çanak oldu, deyip, Keloğlan’ın ilâcını da gözlerine sürdürmüş. Padişahın gözleri o ilâçla hemen açılmış.

Keloğlan, o zaman, savaşta olan olayları anlatmış. Savaşta düşmanı bozguna uğratanın, kendisinin olduğunu söyleyip, padişahın savaşta yarasına sardığı mendili göstermiş. Padişahın hanımı da önceden gördüğü için bunu tasdik etmiş. Sonra:

–Büyük ve ortanca damada ilâçları veren Yörük Beyi bendim. Onlardan büyük bir miktar para istedim. Veremeyince kalçalarına bir mühür bastım, demiş. Damatların kalçalarını açıp bakmışlar ve mühürleri görmüşler. Padişah, o zaman Keloğlan’a:

–Yavrum dile benden ne dilersen.

–Ben senin küçük kızınla bizi hakir görmeden, sarayın bir köşesinde mutlu bir şekilde yaşamak istiyorum diye cevap vermiş.

Padişah büyük ve ortanca damadı zincire vurup zindana attırmış. Keloğlan’la küçük kıza kırk gün kırk gece düğün yapmış:

–Benden sonra padişah Keloğlan’dır, demiş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Dün ben oradaydım. Düğünden yenicecik geliverdim...