Üç Altına Üç Nasihat  
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş… Vaktin birinde bir fakir adam varmış. Bu adamın bir kızı varmış. Karısının da gövdesi yüklüymüş. Bunlar zar zor geçinirmiş. Bir gün adama fakirlik tak eder. Karısını karşısına alarak:

— Karı, bu böyle olmayacak. Ben gideyim İstanbul gibi bir memlekete kazanayım, geleyim, der.

Karısını elinde kızı, karnı yüklü bırakıp gurbete çıkar.  Adam gittikten sonra kadının gövdesindeki çocuk doğar. Bir erkek çocukları olur. Çocuklar büyür. Aradan on sene, yirmi sene geçer. Adam geri gelmez.  Neyse adam gurbette dikiş tutturamaz. Yirmi senede sadece üç altın kazanabilir. Bir gün:

— Varıp köyüme gideyim, deyip yola çıkar.

Gele, gele gelir... Köyüne yakın bir yerde aksakallı birisiyle karşılaşır. O aksakallı adama:

— Hocam, ben İstanbul’a gideli çok oldu. Köyde ne var ne yok anlatsana, der.

— Ben ancak bir altına konuşurum, diye cevap verir.

Adam:

— Altını verip konuştururum, sonra bunu öldürüp geri alırım, diye düşünür.

Çıkarıp kazandığı o üç altının birini verir.  Neyse altını verince:

— Oğlum başa gelmedik iş olmaz, ayak almadık taş olmaz, deyip susar.

Bir daha konuşmaz. Adam:

— Hocam konuşsana, diye ısrar eder; ama aksakallı adamdan çıt çıkmaz.

Çıkarıp altının birini daha verir. Hoca:

— Güzel güzel olmaz, gönül kimi sevdiyse güzel odur, der.

Birlikte biraz yürürler; ama hoca yine konuşmaz. Adam:

— Hocam, konuşsana, diye çıkışır.

Konuşturabilmek için üçüncü altını da verir. Hoca da:

— Güzel sensin, nuru Allah’tır, deyip ortalıktan kayboluverir...

Neyse başına gelenleri hayra yorup parasız pulsuz köyün yolunu tutar. Giderken bir koca karının evine varır:

— A teyze susadım bir su verir misin, diye sorar.

Kocakarı:

— A oğlum, bizim su bir dev elinde de su alamıyoruz. Bize su vermiyor, diye sızlanır.

Anlatmaya devam eder:

— Dev çeşmenin başına bir kız koymuş, bir de kurbağa koymuş. ‘Kız mı güzel? Kurbağa mı güzel?’, diye soruyor. Bunu bilirsek suyu verecek; ama şimdiye kadar bir bilen çıkmadı.

Adam sorar:

— Teyze o çeşme nerede?

— İşte şurada, diye kocakarı çeşmenin yerini gösterir.

Bu çeşmenin başına varır. Suda bir gölge görür. Başını kaldırıp bir bakar ki, dünya güzeli bir kız. Dev seslenir:

— Yahu insanoğlu gelme! Kız mı güzel? Kurbağa mı güzel? Bil öyle gel.

Adam ne desem diye düşünür. Hocadan aldığı nasihatler aklına gelir.

— Güzel güzel olmaz, güzel kimi sevdi ise güzel odur, diye cevap verir.

O zaman dev suyu salıverir. Eline bir at verir. Atın terkisindeki heybeye iki de karpuz koyar. O dünya güzeli kızı da ata bindiriverir. Adamı uğurlar.  Neyse bir akşam vakti adam evine varır. Ayın ışığı evin penceresine vururmuş. Bir bakar ki, evde karısı bir adamla kucaklaşıp durur. Adamın aklı başından gider. Mermiyi tüfeğe sürüp içerdeki adamı öldürmeyi düşünür. Tam tetiği çekeceğinde aklına hocanın nasihati gelir. Kendi kendine:

— Yahu, adam bana ne dedi. ‘Başa gelmedik iş olmaz, ayak almadık taş olmaz’ demedi mi? Belki bu kadının başına bu iş zorla geldi, diye söylenir.

Adam hemen kapıya dayanıp

— Kapıyı aç, der.

Kadın kapıyı açıp karşısında kocasını görünce:

— Kapıyı açtım güldürdün. Memelerimden emdirdim, der.

Karısının ne demek istediğini düşünürken aklına üçüncü nasihat gelir:

— Güzel sensin, nuru Allah, demişti ya.

— Öyleyse karımın kucağındaki benim oğlum, diye düşünür.

Oğlunu bağrına basar, öpüp koklar. Adam:

— Kabul ederseniz ben de bir misafir getirdim, der.

Kadın misafiri karşılamak için dışarı çıkıp bir bakar ki kızı:

— Allah yavrum!... Devlere çaldırdıydım ben seni, diye bağırıp kızına koşar.

Kavuşmanın telaşıyla kız attan inerken heybedeki karpuzlar yere düşer. İçindeki altınlar meydana saçılır!  Hepsi birleşirler. Kalan ömürlerini mutlu ve huzurlu yaşayıp dururlar.