Keloğlan
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Keloğlan

Bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın da iki tane yengesi varmış, iki de abisi. Keloğlan’a demişler ki yengeleri:

—Keloğlan bize su getirsene. O da:

—Keyfim yok benim, demiş. O da çok haylazmış.

—Ama abilerine sana hiç hediye getirttirmeyiz, demişler. Boğazını da çok severmiş.

—Fındık fıstık getirttirmeyiz.

Almış bakırları, gitmiş suya, dereye. Öyle derken kovanın içine bir balık girivermiş. Girince hemen yakalamış Keloğlan balığı.

—Keloğlan, sal beni, demiş.

—Salmam, demiş.

—Sal, demiş.

—Sana bir yardımım dokunur, demiş.

—Yengeme pişirtirim ben seni, yardımın dokunur, demiş.

—Ama ne dileğin varsa hemen benden dile, demiş. O da:

—Nehirdeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle kovalar eve marş marş, demiş. Evvel kovalar önden, Keloğlan arkada. Kovalar yerişmiş yengelerine. Yine

—Keloğlan, bizim odunumuz yok, demişler. Keloğlan hemen:

—Nehirdeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle balta odunları kes, odunlar sen buraya yerleş, diyor.

Balta kesiyor, odunlar yerleşiyor yerlerine.

—Keloğlan, bizim evde de odunumuz kalmadı.

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle bir araba.

 Yine:

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle araba bayıra marş marş.

Gidiyorlar bayıra. Hiç önüne geçilmezmiş Keloğlan’ın arabasının

—Balta sen odunları kes deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle.

Odunlar kesiliyor, araba doluyor.

—Hadi eve marş marş Keloğlan’ın dileğiyle.

Ondan sonra bunu padişah duyuyor.

—Nasıl şey bu böyle, diye hayret edip kalıyor herkes. Sonra bunlar neyse, padişah diyor:

—İlle getir onu buraya, diyor.

—Gitmem, ben gitmem, diyor Keloğlan.

—Keloğlan neyi seviyor?

—Kırmızıyı seviyor. Kırmızı balığı seviyor, kırmızı elbiseyi seviyor.

Giydiriyorlar, kuşatıyorlar kırmızı elbiseyi, ama yine gitmiyor adam. Biraz içki miçki içiriyorlar buna, alıp götürüyorlar. Ama karyoladan inmezmiş Keloğlan.

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle, padişahın evine karyola marş marş.

Karyola gidermiş. Bir de bakmış padişah bir karyola geliyor ama,  ondan sonra padişahın kızı görüyor, bu Keloğlan.

—Keloğlan’a gideceğim de Keloğlan’a gideceğim, diyor padişahın kızı.

—Olur mu? Sen padişahın kızısın. Ben seni Keloğlan’a nasıl vereceğim? Olmaz, diyor. Kızına kızıyor.

Kızını fıçının içine koyuyor, Keloğlanı da koyuyor fıçının içine. Atıyorlar denize. Dalga vura vura vura kıyıya çıkarıyor bunları. Keloğlan’ın yanında bir çakı varmış. Böyle yapa yapa yapa açmış.

—Ben nerdeyim? demiş. Keloğlan’ın aklı başına gelmiş.

—Ben nerdeyim? Çok dar yerdeyim. Kız:

—Fıçıya koydurdu babam bizi, attırdı, demiş. Sonra çıkmışlar bir kıyıya.

—Keloğlan, istesen sen bir ev yapamaz mısın? demiş kız. Ama padişahın sarayı da böyle karşılarında duruyormuş, kızın babasının sarayı.

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle padişahın sarayından ala bir saray, demiş.

Hemen oraya bir saray dikiliyor. Masal bu ya. Padişahın sarayından âlâ. Allah Allah, padişah bakmış bakmış:

—Kim bu benim toprağıma gelip de bu sarayı konduran? demiş. Çağırmış onu, davet etmiş.

—Padişah kendi gelsin. Her ne konuşacaksa padişah kendi gelsin, demiş Keloğlan. Çağırmış padişahı, o davet etmiş, yemeğe çağırmış. Ama padişah bakmış.

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle padişahın eşyasından daha ala eşya, yemek takımından daha ala yemek takımı.

Bir de geliyor padişah ne görürse böyle her şeysi ondan ala.

Kız padişahın sarayından iyi, ala her şeyi görmüş, ama Keloğlanı güzel görmemiş kız. Babasının önüne çıkarmaya utanmış yani.

—Keloğlan, her dediğimi yapıyorsun. Bunu da yapabilirdin. Daha bir ala, daha bir güzel olabilirsin.

—Deredeki balığın emriyle, Keloğlan’ın dileğiyle, kendimi şöyle civan gibi bir delikanlı istiyorum, demiş.

Olmuş civan gibi bir delikanlı. Padişah geliyor:

—Sen kim oluyorsun? Kendin gençsin, kuvvetlisin, güçlüsün. Sarayın benden ala, eşyaların benden ala, kim oluyorsun sen? demiş.

—Hani bir kızını fıçıya koydurup da denize attırdın ya. Benim işte, Keloğlanım ben, demiş.

Hala daha geçinir giderlermiş.