Külden Eşek 
(Ege Bölgesi, Afyonkarahisar)

KÜLDEN EŞEK

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir köyde bir tane kız varmış. Kızın yedi tane oğlan kardeşi varmış. Kızın oğlan kardeşlerinden haberi yokmuş. Kız on yedi yaşına gelince köyde arkadaşları kardeşin yok diye onunla dalga geçmeye başlamışlar.

Bir gün kız ağlayarak annesine gelmiş. Annesi kızının ağlamasına dayanamamış ve her şeyi anlatmaya karar vermiş. Demiş ki:

— Bak kızım! Senin yedi tane oğlan kardeşin var. Onlar uzak bir dağda kulübede yaşıyorlar. Kız bunları duyunca:

— Kardeşlerimin yanına gideceğim, diye annesine yalvarmaya başlamış. Annesi:

— Kardeşlerinin yanına gidebilirsin, ama yolda eşeğe sakın çüş deme. Eğer dersen eşek bozulacaktır, demiş.  Bu eşek külden eşekmiş.

Kız da eşeğe binmiş, gitmeye koyulmuş. Giderken bir tane mavi boncuk görmüş ve eşeğe:

— Çüş, demiş ve eşek yok olmuş.

 Eve dönmüş. Annesinden bir tane daha külden eşek yapmasını istemiş. Annesi bir daha yapmış:

— Ama bir hakkın kaldı, demiş.

 Kız tekrar yola koyulmuş. Tıngır mıngır giderken bu sefer bir tane bilezik görmüş. “Çüş” deyince eşek tekrar yok olmuş. Yine kız ağlayarak eve dönmüş. Bu sefer annesi iyice tembihlemiş kıza:

— Sakın çüş deme, demiş.

Bir daha külden eşek yapan annesi onu eşeğe bindirip yollamış. Bu sefer hiç çüş demeden kardeşlerinin evine varmış. Avluyu açarak eve girmiş:

— Bak bu evin haline, her yer dağınık, demiş.

 Evi temizlemeye başlamış. Her yeri temizlemiş. Akşama bin bir çeşit yemek yapmış. Abilerine sofra hazırlamış. Bu arada kapı gıcırdamış. Hemen kız dolaba saklanmış. Eve gelen kardeşleri ne görsünler? Her yer toplanmış, sofra kurulmuş, bin bir çeşit yemek yapılmış. Oğlan kardeşler şaşırmış ve aralarında söylenmeye başlamışlar:

— Bunları kim yaptı? diyerek evde biri var mı diye aramaya başlamışlar. Ararken en küçük kardeş, kız kardeşini saklandığı yerde bulmuş ve kardeşlerine haber vermiş. Sonra kız kardeşe sormuşlar:

— Sen kimsin? İn misin cin misin? Kız:

— Ben ne inim ne de cinim. Ben sizin kız kardeşinizim, demiş.

Tabii ki oğlanların kız kardeşlerinden haberi olmadığından inanmamışlar. Kız, annesinin yazmasını gösterince erkek kardeşleri kıza inanmışlar ve çok sevinmişler. Kız kardeşine

— Artık sen de bizimle yaşayabilirsin, demişler ve onu evde bırakıp dağa oduna gitmişler.

 Kız kardeş avluyu temizlerken bir tane üzüm tanesi bulmuş. Evin köpeğini çağırmış:

— Pındili! diyerek. Köpek de gelmeyince üzüm tanesini ağzına atmış. Pındili gelince kıza:

— Beni neden çağırdın? diye sormuş. Kız da:

— Bir tane üzüm tanesi bulmuştum. Çağırdım gelmedin. Ben de ağzıma atıverdim, demiş.

Kıza sinirlenen Pındili evin bacasına çıkarak, bacanın içine işemiş ve yanan ateşi söndürmüş. Ateş sönünce kız düşünmeye başlamış. Çünkü akşama yemek yapması gerekiyormuş. Ateş olmayınca yemekleri yapamayacakmış.

Kız dışarıya çıkarak ateş aramaya başlamış. Dağ tepe yürüdükten sonra incecik bir duman görmüş. O dumanın olduğu yere varmış. Avlunun içine girmiş. Bir tane fırın varmış. Fırının içinde cadı karısı ve üç gelini varmış. Cadı karısının bir dudağı yeri bir dudağı göğü süpürüyormuş. Kıza sormuşlar:

 —Senin burada ne işin var? Şimdi kaynanamız gelirse seni yer, demişler. Kız da:

— Ne olursunuz bana ateş verin. Kardeşlerime yemek yapacağım, demiş.

Gelinler kıza ateşi vermişler, yollamışlar. Cadı karısı kalkmış, gelinlerinin yanına gelmiş ve gelir gelmez:

— Eti güzel koktu, demiş. Gelinler cadı karısına:

— Avcunu yala, demişler.

Sonra avluya çıkmış ve kızın şalından düşen ipi bulmuş. Yola koyulup kızın evini bulmuş. Kapıyı tıklatmış. Abilerinin tembihi aklına gelmiş kız kapıyı açmamış. Cadı karısı:

— Ben senin teyzenim, aç kapıyı, demiş. Kız da açmamış. Cadı karısı da kapının zembereğinden:

— Elini uzat, yüzük vereceğim, demiş. Kız da parmağını uzatmış. Cadı karısı da parmağını ısırıvermiş. Kız zehirlenmiş, kapının arkasında bayılmış.

Cadı karısı gitmiş, kardeşleri gelmiş. Kapıyı çalmışlar, açan olmamış. Telaşa kapılmışlar. Kapıyı açamamışlar. Bacaya gitmişler, bacada duman çok olduğundan inememişler. En küçük kardeşi “yandım” dedikçe:

— İpi sallayın, dermiş.

 Sonunda aşağıya inmiş. Kapıyı kardeşlerine açmış. Kızı soğan kokutarak uyandırmışlar. Kıza:

— Bunu sana kim yaptı, diye sormuşlar. Kız kardeş de:

— Bana bunu cadı karısı yaptı, demiş.

 Bunlar da yedi kardeş toplanmışlar, cadı karısına gitmişler. Cadı karısına sormuşlar:

—  Kırk katır mı istersin, kırk satır mı istersin? demişler. O da:

— Kırk tane katır isterim, demiş.

 Cadı karısını tutmuşlar, kırk tane katıra bağlamışlar. Katırların kuyruklarına da birer tane diken kıstırmışlar. Katırlar da taşlara, kayalara çarpa çarpa cadı karısını öldürmüşler. Oğlanlar evlerine dönmüş. Yedi tane kız bulup evlenmişler. Bir tanede damat bulup kız kardeşini onunla evlendirmişler. Annelerini yanlarına getirip mutlu mesut yaşamışlar.