SİHİRLİ KEÇİ
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Sihirli Keçi

Bir varmış, bir yokmuş; zamanın birinde bir sihirli keçi varmış. Bu sihirli keçinin de sahipleri üç kardeşmiş. Bunlar her sabah kalkıyorlarmış, yiyip, içip işlerine gidiyorlarmış, sonra da evlerine dönüyorlarmış. Yemeklerini yiyorlarmış, bunların sihirli keçisinin adı da Ebabil imiş.

 —Ebabil gel, iki dön de yatacağız, diyorlarmış. Ebabil de gelip:

 —Lambili lombili lambili lam, diyormuş.

 İki dönüp gidiyormuş. Onlar da yatıyorlarmış. Bir gün böyle, beş gün böyle derken büyük gelinin bir dostu varmış. Sabahleyin kalkıyor, dostu kapıdan geçerken dostunu içeri sesliyormuş.

Bir gün dostuna, tandır başında tandırı yakıp helva yaparken, sihirli keçi içeriden çıkıp gelmiş. Kadın, keçiyi tutup ağıla götürmek için keçinin kuyruğundan tutmuş ve keçinin kuyruğuna yapışıp orda kalmış. Dostuna:

 —Hele gel, beni buradan kurtar, demiş.

 Dostu da gelmiş, onu kurtarayım derken o da kadına yapışıp kalmış. O yana dönüyorlar, bu yana dönüyorlar ama kurtulamıyorlarmış. O sırada komşunun karısı banyo yapacakmış, tarak lazım olmuş.

—Gideyim Fatma hanımlardan alayım, demiş. Koşarak Fatma hanımgile gelmiş.

 —Fatma Hanım, Fatma Hanım! Tarağı ver de banyo yapacağım, diye bağırmış. Fatma Hanım:

 —Aman komşu, etme tutma, bizi kurtar buradan. Tarağı da al, git, demiş.

O da onları kurtarayım derken karının dostuna yapışıp kalmış. Avlunun içinde o yana bu yana dönüp duruyorlarmış. Bu sırada bir dilenci gelmiş:

 —Allah rızası için bir sadaka, demiş. Fatma Hanım, dilenciye:

 —Bizi buradan kurtar da ne istersen verelim, demiş.

 Dilenci gelmiş, bunları kurtarayım derken dilenci de bunlara yapışmış. Bu sırada dilenciyi takip eden köpek içeri girip o da bunlara yapışmış. Sihirli keçi bunları bir o yana bir bu yana döndürürken tandırın başındaki helva tavası da köpeğin kuyruğuna yapışmış.

Keçi bunları almış ve öylece ağıla götürmüş. Akşama kadar ağılda yatmışlar. Akşam olmuş ve üç kardeş işten gelmişler, karılarına seslenmişler:

 —Gelin neredesiniz? Yiyip, içip yatacağız, demişler. Kimseden hiç ses yokmuş, ufak geline seslenmişler:

—Fadime, Fadime… Bacı neredesin, gel hele aşımızı, ekmeğimizi getir, demişler. O da:

 —Ben Allah’tan, günahtan korkarım, deyip çıkmamış.

—Ya bacı etme, tutma gel; yine Allah’tan, günahtan kork, demişler.

 —Yok, ben Allah’tan, günahtan korkarım, demiş. Bunlar yemekten umudu kesip Ebabil’e seslenmişler:

 —Ebabil gel, iki dön de biz gidip yatacağız, demişler. Ebabil gelmiş.

 —Lambili lombili lambili lom, demiş. Bir tur dönmüş ve önlerine durmuş.

—Ya Ebabil bu ne neyin nesi, demişler.

Tavayı alıp bir kenara koymuşlar, köpeği de alıp bir kenara koymuşlar. Dilenciye:

—Gardaş sen kimsin, demişler.

—Vallahi ben buraya sadaka istemeye geldim, bunlar böyle yapışmışlardı. Gel bizi kurtar, ne istersen verelim, dediler. Ben de kurtarmak isterken böyle yapışıp kaldım, demiş.

Onu da ayırt etmişler; bir tas bulgur, bir tas tuz verip göndermişler. Komşusuna:

 —Burada sen ne arıyorsun bacı, demişler.

—Gardaş, banyo yapacaktım; buradan tarak almaya geldim. Bunları kurtarmak için ben de yapışıp kaldım, demiş.

—Bacı sen de git, demişler. Diğer adama:

 —Ula gardaş sen de kimsin, demişler. Adam:

 —Ben de kapıdan geçiyordum da Fatma Hanım seslendi. Ben de geldim, demiş.

—Sen hele şöyle bir kenara geç, demişler. Fatma hanıma:

 —Sen ne yapıyorsun burada?

 —Herif herif, keçi dışarı çıkmıştı da içeri alayım demiştim. Yapışıp kaldım, demiş.

—Sen de şöyle dur bakalım, demişler.

Daha sonra karıyı da herifi de bir güzel dövmüşler. Onları da yolcu etmişler ve muratlarına ermişler.