umutphp/masallar huggingface dataset:
[Sakalına Bit Düşen Adam]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Sakalını darakan guca adam, pit tüşmüş. Amma o piti de bi gul bilmezimiş eveli. Geş (genç), güzel bi olan, gız da güzelimiş, gızı soruyomuş. Hani, u guca adam gızı soruyomuş:

- Bu ne diye?

Gız da bilmeyomuş. Hani pit oldeni bilmeyomuş. Diyelim, sen güzelsin, isteyosun hanı onu almak isteyosun. U demiş ki:

- Pit pit demiş yavaşça, yavaş yavaş pit pit.

Unu da anlamamış. Gız anlamamış, guca adam anlamış. (Bit olduğunu) Ben kim bilise, una vicem demiş ya padişah gızını. Benim gızı demiş:

- Kim bilise buna, una vecen.

Sakallı adam duymuş. Bi gencin biri:

- Pit demiş, hanı bene vesin deye.

Yavaşçılan, u genş duymamış, gız duymamış u gencin dedine, guca adam duymuş, guca adama vemiş. Guca adama işkence yapmış. Guca adam hasta olmuş, doktura götümüş, guca adamı, havuşları sivreltmiş, guca adama işkesmiş u gız. İşkenci yapmış çok. Havuş sokmuş kıçına, sölemesi ayıp. Nele dediyse, nele ettiyse olmamış,

-Ben seninnen geçinmen demiş. İn sonunda hadı demiş hangımız güzel, hangımız çikin, guyunun başına gidem demiş.

Guyunun başına vamışla, höle dolanmışla. Sen güzel ben güzel, sen güzel ben güzel deken, guca adamı almış, içine bi atmış, (gız) gız gurtulmuş.

- Ben gurtuldum çok şükür demiş, seni Allah gurtarsın demiş.

Bu gada biliyon gari, ötesini bilmiyon çocum, ondan sona selamları va.
Edik ile Düdük
(Ege Bölgesi, Muğla)

Ediynen Düdük varımış. Bunların bi sivilce gızları varımış. Adı Sivilceymiş. Sona bu, Düdük baba, Edik anne, öteki de gızları. Düdük bi şey almış gelmiş bazadan. Kelle, bacak garın niyse, unları almış gelmiş. Almış gelmiş gızım, demiş:

- Yıka gel bunları, demiş.

Bi çay kenarına gitmiş çaya. Yıkarkan unları sel almış, su almış. Başlamış u gız alamıya. Atın üstünde bi bey gelmiş. Bey gari, eveliki padişahlar.

- Ni alıyosun, demiş?

- Altın yüsseminen, bileziklerimi sel aldı ona alayom, demiş.

- Min hayvanın kıçına, demiş. Alama, demiş. Ben seni alır giderin, demiş.

Hayvanın kıçına mindirmiş, almış gitmiiiş. Sona, bizim gız yok, böğün durmuşla, yarın durmuşla, obür gün durmuşla yok. Gız nere gitti, gız nere gitti köy aya kalkmış, hani aramıya. Sona sizin gız, demişle:

- Filan yerde duru.

- Adı niy?

-Sivilce.

Niyse, vamışla, durmuşla, hep berabar iğleşmişle, ni güzel olmuş, yulu düşmüşle, gızlarını alıp gitmek için. Gızı almıya gittiği yerde inatdar* varımış daşın altına gomuşla. Düdük, demiş ki:

- Ben  şi yapıyom, demiş. Daşın altına inatdarı godum. Suya girem, demiş,

Suya girmişle, ordan bi insan geçiyomuş. Parları varımış bunların, parları, üzerlerinde. Garşıdan çubanı gömüşle.

- Eeey çubaaan, demiş.Elinde, burnundan  ya akıbatan guzuların birini geti buraya, demiş.

Burnundan ya akıbatan guzula götüvemiş. Güzel guzu götümüş.

- Aaa olmadı, demiş.

Baya burnundan sümük akıbatan olcamış.

Niyse, sümük akıbatanı almış, gelmiş, vemiş. Unu kesmişle bunla evlerinde, kesmişle yicekle. Yicez emme, demişle:

- Dişimizin govene neynen türtcez. Hadi kenara çay kıyısına gidem, demişle. Şiy toplamaya, gırıntı. (…) Dişlemizi tötmek için.

Unu ararkan ararkan urdan biri geçiyomuş atlının biri. U atın adını sölemiş, ismini.

- Daşın, çakmak daşının altında inatdar va, demiş. İnatdarı alısın, gapıyı açasın, orta yerde etimiz va, yi gorsun, demiş.

Ütekile girmişle, yimişle, içmişle, gapıyı kitleyivemişle gene, hada. Gelmişle, bi bakmışla et yinmiş, yok. Nere gitmiş bu, nere gitmiş unun peşine düşmüşle. Unu ararkan ararkan bulumamışla.

- E nidelim, bi daha gidem, demişle. Para çok nasıl olsa, bi daha gidem çubana.

-Çuban yok gari, demiş. Vimem, bi daha vimem gari, demiş.

Sona dönmüşle, gelmişle. Niyse, urda galanını, yiyelim biz bunu, demişle.

Selamları va.


inatdar: Anahtar
Altınlı Horoz
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Altınlı Horoz

Bir horoz varmış. O horozun altını varmış. Beyoğlu’na vermiş. Beyoğlu da almış gitmiş başka yere.

—Ulan gideyim de Beyoğlu’ndan altınımı alayım geleyim, demiş

Düşmüş yola. Gidiyormuş, gidiyormuş, bir canavar denk gelmiş. Canavar demiş ki:

—Arkadaş, nereye gidiyorsun?

—Beyoğlu’ndan altınımı istemeye gidiyorum, demiş.

—Beni de götür, demiş.

—Sen gidemezsin, gidemezsin, demiş. O da:

—Giderim, giderim, demiş.

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Oradan canavar yorulmuş.

—Arkadaş, ben gidemeyeceğim, demiş.

—Tırnaklarını kes de benim götüme gir, demiş.

Oradan onun götüne girmiş. Giderken giderken bir tilki denk gelmiş. Tilki demiş

—Arkadaş, nereye gidiyorsun? demiş.

—Beyoğlu’ndan altınımı istemeye gidiyorum, demiş.

—Beni de götür, demiş.

—Sen gidemezsin, gidemezsin, demiş.

—Giderim, giderim, demiş.

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Tilki yorulmuş.

—Arkadaş, ben gidemeyeceğim, demiş.

—Tırnaklarını kes de benim götüme gir, demiş.

Onu da koymuş. Gide gide gide bir çaya denk gelmiş. Çay akıp gidiyormuş. Çay gidiyormuş, o da gidiyormuş. Çayın suyu bitmiş. Çayın suyu bitti mi,

—Arkadaşlar, ben gidemiyorum, kalıyorum, demiş.

—Hadi sen de benim götüme gir de beraber gidelim, demiş çaya.

—Olur, demiş.

Gitmiş, Beyoğlu’na varmış. Beyoğlu’nun masasının üstüne uçmuş, oturmuş.

—Beyoğlu altınımı ver! Beyoğlu altınımı ver!

—Şu ocağı sönesiceyi atların önüne koyun da atlar çiğnesin de öldürsün, demiş.

Atların önüne atmışlar. Canavarı çıkarıvermiş, atları yedirmiş. Bunun kazları varmış bir sürü.

—Bunu kazların damına atın da yesin de öldürsün, demiş.

Kazların damına atmışlar. Ona da tilkiyi çıkarıvermiş. Hep kazları öldürmüş. Yine varmış, Beyoğlu’nun masasının üstüne oturmuş.

—Beyoğlu, altınımı ver! demiş.

—Fırını yakın yakın, içine bir atın bunu, yansın; ondan sonra etini yiyelim.

Fırını yakmışlar. İçine bunu atmışlar. Çay çıkıvermiş, fırını söndürmüş. Yine gelmiş masanın üstüne.

—Bunu ne yapalım, ne yapalım? demiş. Bir dam altını varmış Beyoğlu’nun da.

—Onu altınların içine atın da, beğendiğinden bir altın alsın da gitsin, demiş. Altınların içine atmışlar bunu.

—Hap götüm yut götüm, bir dam altını yut götüm!

Bir dam altını yutturmuş. Oradan gelmiş evlerinin önüne.

—Abla beni aç, abla beni aç, abla beni aç!

Açmış.

—Abla, beni döv!

Vurdukça altın sıçmış, vurdukça altın sıçmış. Bir komşusu gelmiş, bir koca karı.

—Kız ne yapıyorsun komşu? demiş.

—Beyoğlu, altınlarını vermiş de oradan altın almış gelmiş. Altın sıçıyor, demiş.

—Beyoğlu neredeyse söyle de, ben de horozumu göndereyim, demiş. Göndermiş horozunu. Gelmiş horozu. Bununki de bok sıçmış.

—Aaa senin horoz altın sıçıyor, benimki de bok sıçıyor, demiş.

İkisi bir kavga horozların başında. Burada da masal bitmiş.
Aslan İle Tilki
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Aslan İle Tilki

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir aslan varmış. Bir köyden devamlı haraç alıyormuş. Her gün bir koyun, bir kuzu, bir inek ne bulursa alıyormuş. Köylü artık bu aslandan bıkmış. Aslan da

—Ormanların kralı benim, diyormuş.

Her gün bir kuzu, bir koyun, bir inek almaya devam ediyormuş. Bir gün köylülerden biri tilkiye gitmiş ve demiş ki:

—Bizim başımıza bir aslan musallat oldu. Bizi bu dertten kurtarsan kurtarsan sen kurtarırsın, demiş.

Tilki de:

 —Bunun karşılığında bir çuval tavuk alırım, demiş.

Köylü bunu kabul etmiş. Artık aslanın haracını vermemeye başlamışlar. Aslan da köye inmiş, karşısına tilki çıkmış. Tilki aslana:

—Sen dağların kralı benim diyorsun, ama bir kral da burada var. Köylü artık sana haraç vermeyecek, demiş.

Aslan da:

—Nerede o kral? demiş. Tilki de kuyuyu göstererek:

—İşte kuyunun içinde, demiş.

Aslan da kuyudan aşağıya bakmış. Kuyudan aksini görmüş. Aslan kükremiş. Kuyudan yankı gelmiş. Kuyudaki aslanı öldürmek için kuyunun içine atlamış ve ölmüş. Böylece tilki köylüyü aslandan kurtarmış. Bu defa tilki haraca alışmış. Tilki köylüden her gün tavuk istiyormuş. Bu defa köylü tilkiden bıkmış. Köylü toplanıp tilkiye:

—Sana bir çuval tavuk verelim, alış verişi keselim, demiş.

Çuvalın içine tazı koymuşlar. Çuvalı tazıya vermişler. Tilki inmiş bayıra. Çuvalı bir açmış, tazı. Tazı tilkiyi kovalamış, yakalamış, öldürmüş. Köylü tilkiden de kurtulmuş.
Ayı ile Üç Kız Kardeş
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Ayı İle Üç Kız Kardeş

Üç tane kız kardeş varmış. Bu üç kız kardeş dereye gezmeye gitmişler. Çamaşır yıkayacaklarmış. Almışlar çamaşırlarını, yiyeceklerini, derenin başına gitmişler. Derenin başına gitmişler, çamaşırlarını yıkamışlar. Bu üç kız çamaşırlarını yıkadıktan sonra bıcı bıcı yapmışlar. Bir tane ayı gelmiş yanlarına. Kızlar ayıdan kurtulalım, kaçalım falan derken kaçamamışlar. Ayı kızların üçünü de yakalamış, götürmüş inine. Kızları esir etmiş.

Sonra bir gün bu üç kız kardeşin karnı çok acıkmış. Ayıya demişler:

 —Bizim karnımız çok acıktı. Bizi kaçırdın madem,  kaçırdığına göre doyur bizi.

Ayı demiş:

—Tamam, doyuracağım.

Büyük kardeş gitmiş çalı çırpı toplamaya.

—Ben çalı çırpı toplamaya gideceğim, demiş.

Gitmiş, bir vakit gelmemiş. Meğer kaçmış. Ortanca kardeş de:

—Ablam gelmedi. Nereye gitti acaba? Ben onu getireyim, demiş.

O da o şekilde kaçmış. Bunlar kaçmışlar. Küçük kız kardeş kaçamamış. Ayının yanında esir kalmış. Sonra bu küçük kız kardeşle ayının bir tane çocuğu olmuş. Çocuğun yarısı insan,  yarısı ayı kılığındaymış. Sonra kız evini, ailesini, ablalarını çok özlemiş.

—Ne yapsam da bu ayıdan kurtulsam, ne yapsam da bu ayıdan kurtulsam? demiş. Ayıya bir gün,

—Bugün benim canım çok bal istiyor. Git bana bal getir, benim için bal araştır, demiş.

Neyse, ayıyı göndermiş. Ayı gidince kendisi, çocuğu salıncağında bırakmış, kaçmış gitmiş. Ayı gelse ki, kızın yerinde yeller esiyor. Çocuğu da salıncağında bırakmış. Sonra kız evine gidince olanları ailesine anlatmış.

—Böyle böyle oldu, falan filan, diye.

Daha sonra bu üç kız kardeş plan yapmışlar,

—O ayıyı ne yapsak da öldürsek, diye. Ayının yanına gitmişler.

—Hadi gel, biz bir hata yaptık. Seni biz evimize götürelim, demişler. Ayıyı evlerine götürmüşler.

—Ayı, senin karnın çok acıkmıştır. Sana bir çorba yapalım, demişler.

—Tamam, demiş.

Kocaman ocakta çorba kaynatmışlar. İyice çorba kaynadıktan sonra çorbayı kenara çekmişler, saç ayağını da ayının kafasına geçirmişler. Ayıyı öldürmüşler. Bu üç kız kardeş de mutlu mesut geçinmişler.
Ayı Kulak
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Ayı Kulak

Bir kız varmış. Karşıdan bir ayı gelmiş. Kız da bakır doldururmuş çeşmede. O bakır dolduran kızı kavramış gitmiş bayıra ayı. Bayıra gittikten sonra babası da gitmiş kızı aramaya. Varmış, bir taşın altında kızı kolaç* pişirirmiş. Babası,

—Of! demiş, yorulmuş, oturmuş oraya. Babası varmış yukarıda, ayı da aşağıda yatarmış. Kız kolaç pişirirmiş. Kolaç pişirirken kum serpivermiş babası. Kumlar da dökülüvermiş kolaçların üstüne. Kız bakmış.

—Aaa baba, seni ayı yerse. Ben sana bir süpürge dayayayım da, sen süpürge ol da, seni alayım içeri, demiş.

Süpürge vermiş babasına, dayamış içeri. Sonra ayıya demiş ki:

—Anam gelse yer misin? demiş.

—Baaa, demiş.

—Kardeşim gelse yer misin? demiş.

—Baaa, demiş.

—Babam gelse yer misin? demiş.

—Kahve tütün, keyif bütün, demiş.

Babasına bir şey dememiş. Kahve tütün, keyif bütün. Babasına hemen bir süpürge vuruveriyor, gidiyor ayının yanına. Kahve tütün, keyif bütün içiyorlar. Ondan sonra bir çocukları varmış. Ayının bir çocuğu olmuş o kızdan. Dedeleri eve gidecek olmuş.

—Ben eve gideceğim kızım, oğlum, demiş.

—Dede, sen benim sırtıma bin de götüreyim seni, demiş.

—Ya oğlum, sen küçüksün, beni götüremezsin, demiş.

Binmiş dedesi onun sırtına, gitmişler. Köye varmışlar. Sokağa çıkmış Ayı Kulak. Adı Ayı  Kulak’mış. Kızanlara birer şamar vururmuş, kızanlar hemen devrilirmiş yol üstüne.

—Bu böyle olmaz. Bunu yollayalım yerine, demişler. Dedesi:

—Oğlum, git bize bir araba odun getiriver, demiş.

Gitmiş, kocaman meşe ağacını sökmüş kökünden, tar tar sürükleyerek getirmiş. Bir gün olmuş, iki gün olmuş, yok, gitmiyor.

—Bunu götürelim yerine, demişler.

Dedesi götürmüş yerine. Oraya vardıktan sonra ayıyı vurmuşlar. Kızı arabaya koymuş ağabeysi, kızı getiriyormuş. Getirirken kız:

—Ağabey tarağım kalmış ya, demiş.

—Hadi tarağını al gel, demiş.

Tarağını almaya dönüyor. Ayının boynuna sarılıyor.

—Ayım, ayım, ayım! diye ayısına ağlarmış.

Ağabeyi de onu aramaya geliyor. Bir bakıyor, onu ayıya sarılıyor görüyor. Bir vuruyor onu da tüfekle. İkisi kalıyorlar yol üstünde işte.

 


* Kolaç: Ekmek.
Bıdıcık
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Bıdıcık

Yedi arkadaş, yedi cüce varmış.

—Hadi çalışmaya gidelim, demişler.

Çalışmaya gitmişler. Çalışmaya giderken yolda bir koca karıya denk gelmişler. O da cadı karısıymış. Ona misafir olmuşlar. Bunlar yemişler, içmişler, yatmışlar. Cadı karısı dişlerini sürtmeye gidermiş. Yedi cücenin de bir birini yiyecekmiş, bir birini yiyecekmiş. Onların içinde de akıllı biri varmış.

—Kalkın, kaçalım. Bu bizi yiyecek, demiş. Gelmiş.

—Kim uyur; kim uyanık?

—Herkes uyuyor da ben uyanığım, demiş.

—Sen niye uyumuyorsun?

—Anam bana bir horoz keser yedirirdi de ondan sonra uyurdum.

Cadı karısı da kesmiş, pişirmiş, yedirmiş. Yine gitmiş. Yine gezmiş, dolaşmış, gelmiş.

—Kim uyur, kim uyanık? demiş.

—Eller uyur da ben uyanığım, demiş o Bıdıcık. Onun adı Bıdıcık’mış.

—Niye uyumuyorsun oğlum sen? demiş.

—Anamın bir danası vardı. Bana keser yerdim de öyle uyurdum, demiş.

Cadı karısının da danası varmış, onu da kesmiş. Sabah olmuş. Akşam yine yatmışlar.

—Bugün ben bunların hepsini yiyeyim, demiş cadı karısı.

—Kim uyur, kim uyanık? demiş.

—Eller uyur, ben uyanık, demiş.

—Oğlum Bıdıcık, niye uyumuyorsun? demiş.

—Anam bana çaydan gözer*le su getirirdi, içirirdi de öyle uyurdum, demiş.

Gözerle su gelir mi? Cadı karısı gözer alıyor, gidiyor. Sıçıyor içine, sıvıyor, su gidecek.

—Kalkın, kaçalım. Bu bizi yiyecek, diyor.

Kalkıyor bunlar, kaçıyorlar. O Bıdıcık’ın da bir tane çakı bıçağı varmış. Orada kalmış. Yarı yolda dönüyor.

—Arkadaşlar, benim bıçak kalmış. Ben bıçağı alayım geleyim, diyor.

Dönüyor. Yağmur çiliyormuş hafif hafif. Geliyor koca karı, bir katmer sacı vuruyor. Oradan sacın üstünden cıs cıs ses geliyormuş. Cadı da sanıyormuş, yağmur damlıyor. Bıdıcık da dam beşten  işeyiveriyormuş. Dam beşe çıkmış, bakmış dam beşte büzülüp duruyormuş.

—Vay yavrum Bıdıcık, ben seni arıyordum ya, demiş.

Almış gelmiş, çuvala koymuş, ağzını bağlamış. Bu da bıçağı bulmuş, almış bıçağı. Cadı dişlerini sürtmeye gitti mi, bıçağı çuvala yalıyor, bacadan çıkıyor. Orada kavak varmış, kavağın tepesine çıkıyor beni tutar diye.

—Bıdıcık, Bıdıcık neredesin? diyor.

—Nine, nine buradayım, diyor, inmiyor.

—Vay yavrum Bıdıcık, nasıl çıktın oraya sen? diyor.

—Sabanı sabana koydum, demiri demir üstüne koydum. Bir hopladım, buraya çıktım, diyor.

Çıkarken de bir kese kum alıyor Bıdıcık.

—Sen yukarı bak nine, diyor.

Yukarı bakıyor, döküyor kum, yuvarlanıp gidiyor. Hadi aşağı düşüyor koca karı, ölüyor. Bıdıcık da oradan çıkıp gidiyor, arkadaşlarına erişiyor.

 


* Gözer: Buğday, çavdar, toprak gibi şeyleri elemek için kullanılan iri gözlü kalbur.
[Kara Tavuk]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Şindi bir gara* tavık* varmış. Çam agcının başına çıkmış. Tabi öyle doğurmuş yumurtalamış üç tane yavrusu çıkmış. O şeyen çam agcının dibine topal çakal geliyore.

-Gara tavık gara tavık demiş. Yavrının* bir tane verirsen verirsin vermezsen çıkar seni yerim.

- Al seni bi yavru demiş atmış.

Sonra demiş ki ikinci gelişte. Bi daha bağırıyoru:

- Gara tavık gara tavık diye. Yavrının bir tane verirsen verirsin vermezsen çıkar seni yerim.

- Al demiş.

Başlamış gar tavuk şindi* üç dene yavrumdan bi dene yavrum galdı deyi yas dutmaya. Ağlap duruyomuş. Hamaz* garga gelmiş.

- Gara tavuk sen ne ağlayıp turun.

- Üç dene yavrumdan bi dene yavrum kaldı demiş topal çakal yedi demiş.

- Sen onu bi daha gelişte demiş benim yanım gönderive demiş hamaz garga.

Sona geliyore bi daha isteyore yavruya. Hamaz garga, bana bi şey öretti demiş ama birez abes olacak ben söylemene. Sen onu demiş bir daha gelişte demiş:

- Ha yarağımı ye ha daşağımı ye decesin demiş.

İkinci gelişte gara tavık öle deyor üçüncü gelişte.

- Sene bunu kim öğretti demiş.

- Hamaz garga bunları öğretti demiş.

Ondan sonra hamaz garga ile topal çakal itişmişler kakışmışlar.


*gara: Kara, siyah

*tavık: Tavuk

*yavrı: Yavru

*şindi :Şimdi

*hamaz: Kurnaz, hileci
Bit Derisi
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Bit Derisi

Bir adam varmış. Bir de kızı varmış. Bu adam bit beslemiş. Bitin derisini soymuş.

—Bu bit derisini kim bilebilirse kızımı ona vereceğim, demiş.

Kız çamaşır yıkamaya gitmiş. Kızın yanına taşradan bir abdal gelmiş. Kız abdala demiş ki:

—Bizim eve var, bizim evde bit derisi var. Sana babam ne geldin diye sorarsa, bit derisi bit derisi deyip de çıkıver, demiş.

Adam eve gelmiş. İçeri girmiş. Kızın babası:

—Bu ne? diye sormuş. Abdal da:

—Bit derisi, bit derisi, deyip de çıkıvermiş. Kızın babası:

—Bu, bit derisini bildi. Varın, alın getirin kızımı, bu adama vereceğim, demiş. Kızını vermiş. Kızı almış götürmüş abdal, saraya kapatmış. Abdal oduna gidermiş, sarayda her yerin anahtarını verirmiş, bir yerin anahtarını vermezmiş. Bir gün abdal oduna giderken kız:

—Her yerin anahtarını veriyorsun da, falancanın anahtarını vermiyorsun. Onu da versene, demiş.

—Veririm, ama açma, demiş.

Kız açıvermiş kapıyı. Al gelin parmakları, allı başlı gelinleri yemiş yemiş, oraya kapatmış.

 —Ah ben napayım? demiş. Akşam abdal gelmiş.

-Açtın mı burayı? demiş.

—Açtım, demiş. Abdal:

—Hırrrrrr, onları çiğ yedim, seni pişirip de yiyeceğim, demiş. Gelini kilitlemiş, oduna gitmiş. Kız:

—Ne yapayım, ne yapayım? demiş.

Baca deliğinden çıkmış. Yukarda dikilip dururmuş. Oradan bir Soğancı geçiyormuş. Soğanın kilosu beşe beşe diye bağırıp gidiyormuş.

—Amca biricik beni alır mısın? Can kurtaran yok mu? demiş.

—Alırım, demiş.

Adam almış.

 —Soğanın kilosu beşe, soğanın kilosu beşe, diye diye uzaklaşmış.
Çıkrıkçı Kız
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Çıkrıkçı Kızı

Bir Beyoğlu varmış. Bir de kız varmış. Beyoğlu onu küçük görüyormuş. Beyoğlu her gün suya gidermiş. Öteki de çıkrıkçı kızıymış.

—Çıkrıkçı kızı ne yapıyorsun? dermiş. O da dermiş ki:

—İp büküyorum. Bir gün olacak da Beyoğlu yârim olacak, dermiş.

O da ona gülermiş. Bu Beyoğlu gülermiş. Şimdi o Beyoğlu evlenecek olmuş. Oradan bir kız alıyor. Tabi o da kendine göre zengin, bir bey kızı. Orada bu kız gelin girecek, ama kız kendine güvenemiyormuş. Bu kıza diyor ki:

—Sen bugün benim yerime gelin girer misin Beyoğlu’na? diyor çıkrıkçı kızına. O da:

—Tamam, diyor.

Ondan sonra gelin giriyor. Gece Beyoğlu:

—Al, sandığın anahtarları bundan sonra sende dursun, diyor.

Beyoğlu anahtarları çıkrıkçı kızına veriyor. Sabah olmuş, o sabahleyin gitmiş. Eskiden insanlar cahilmiş. Yine çıkrıkçı kızı evine gelmiş, ip büküyormuş, çıkrık büküyormuş. Yine Beyoğlu oraya gelmiş.

—Çıkrıkçı kızı ne yapıyorsun? demiş.

—Ne olacak? Bugün Beyoğlu yârim oldu, demiş.

—Yalan, demiş Beyoğlu.

Çıkrıkçı kızı da anahtarları çıkarıvermiş. Gelmiş, öteki kızı çıkarmış. Hani o çıkrıkçı kızını küçük, kendini büyük görüyormuş ya, onun dediği olmuş. Çıkrıkçı kızı Beyoğlu’nun karısı olmuş.
Eşek Tilki Horoz
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Eşek, Tilki, Horoz

Bir çocuk varmış. Çocuk yolda giderken giderken yolda bir horoz görmüş. Horoz,

—Nereye gidiyorsun sağdıç? demiş.

—Ben bir vilayete gidiyorum, demiş.

—Beni de götürür müsün? demiş horoz.

—Götürürüm, geç ardıma götüreyim, demiş.

Geçmiş ardına horoz. Giderken giderken bir tilki görmüş. Tilki:

—Nereye gidiyorsun sağdıç? demiş.

—Ben bir vilayete gidiyorum, demiş.

—Beni de götürmez misin sağdıç? demiş.

—Götürürüm ben seni. Geç ardıma, götüreyim, demiş.

Onu da götürürken yolda bir bağa rastlamışlar. Bağı bir çocuk bekliyormuş.

—Nereye gidiyorsun sağdıç? demiş.

—Biz bir vilayete gidiyoruz, demiş.

—Beni de götürür müsün? demiş.

—Geç ardıma, seni de götüreyim, demiş.

Bir eve varmışlar. Evde kazan kaynayıp durur. Aşlar kaynayıp durur.

 —Bunu biz yiyelim, demişler.

—Nasıl yiyelim? Bir de eşek geçmişmiş arkalarına.

—Sen kapının ardına dur, demiş eşeğe. Tilkiye demiş:

—Sen ocaklığın yanına geç.

Horoz da tavana çıkmış. O da kazanın ardına geçmiş. Boyuna aş kaynar. Bir ötüyorlar bunlar, bir bağrışıyorlar. İnsanlar bir kayboluyor, içinde aş pişirenler. Hadi artık hepsi kalıyor, aşlar kalıyor. Bir karınlarını doyuruyorlar, bir yiyorlar. Muhabbet ediyorlar. Varıyorlar, pencereden bakıyorlar. Alem yemiş yiyeceğini, oraya bakacak yok.

— Edemeyeceğiz, giremeyeceğiz, diye kimse giremiyor. Orası onlara kalıyor. Masal da burada bitiyor.
Hoca
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Hoca

Bir hoca varmış. Bu hoca evliymiş, ama evli de olsa bir kıza bakıyormuş.

Şimdi ezan vakti gelmeden hoca çeşmenin önüne varırmış.

—La ilahe illallah, la ilahe illallah.

Başlarmış hoca abdest almaya. Kız gelirmiş. Kız oraya çeşmeye geleceği zaman oraya varırmış. Kız dermiş ki:

—Senin hanımın var. Ben sana yakışmam.

—Hayır, hanım deme. Ben seni alacağım.

Bir gün böyle, iki gün böyle. Kız hocadan kurtulamamış. Kız kurtulamayınca bir gün:

—Bir akşam bizim eve gelir misin? diyor.

Gel denilen yere gelinir. Hoca varıyor. Varınca evin içine giriyor.

—Tamam. İkimiz de soyunacağız. Birimiz kancık gibi görüneceğiz, birimiz erkek, diyor.

—Tamam, diyor. Şimdi hocaya:

—Senin ayaklarını ben bağlayacağım. Sen de bana yetişebilirsen, beni tutarsın o zaman, diyor.

Şimdi kız böyle bir köşeden bir köşeye bir gidermiş.

—Hemen ön kesmek yok, dermiş kız.

Hoca da onun arkasından. Hoca yorulmuş, yetişemezmiş kıza, ayağı bağlı. Yorulunca kız hocanın elbiselerini alıyor, kendi elbiselerini alıyor, kaçıyor. Hoca yetişemiyor. Kız giyiniyor. Hocanın elbiselerini alıyor, hocanın evine varıyor. Çalıyor kapısını. Hanımı:

—Kimsin? diyor.

—Aç kapıyı, diyor. Kapıyı açıyor.

—Buyur kocanın elbisesini. Elbiselerini al, diyor.

Alıyor bu. Hoca ne yapsın, arla ayağında terlikler şakır şukur eve varmış. Hemen kadın da sopa hazırlamış kapının arkasına. Hoca varınca:

—Ben dururken sen elin kızıyla oynamaya mı gittin?

Bir sopa hocaya. Hoca hadi bakalım çıksın. Önceden çamaşırlık vardı. Kadınlar orada çamaşır yıkarlardı. Oraya geliyor. Orada da ateş varmış. Arkasını dönüyor, önünü dönüyor, ısınıyor. Çıplak. Hadi sabahleyin de bayrammış.

—Gideyim camiye. Gireyim, yatayım, diyor.

Girmiş camiye, varmış yatakların altına, uzatmış yorganı. Köy bekçisi geliyor. Bir de baksın ki ayakları dışarıda hocanın, ayakları tıkalı. Köy muhtarına diyor:

—Muhtar efendi, kalk. Bizim hocanın ayakları tıkalı, diyor.

Varıyor. E ya bayram. Sabah bayram namazına gelecek adamlar. Varıyor.

—Ne oldu?

—Benim ayağım böyle oldu.

—Hadi Yenice Köye git, başka bir yakın köye. Orada bir cingen var. Onu getir. Çözse çözse o çözer. Biz çözemeyiz bunun ayaklarını.

Bir ata bindiriyor bekçi. Hadi o köye gönderiyor. O köye varıp cingeni alıp geliyorlar,  ayaklarını çözdürüyorlar. Çözünce şimdi gari hoca bayram namazına giriyor.

—Elin karısına bakmayın, kızına bakmayın. Namus şöyle böyle, demiş.

Anlatırmış. Oradan namazdan çıkmışlar. Eve varamıyor. Köyden herkes buna et veriyor. Ye diye koyuyor. Eşeğine ardıyor*. Hocanın annesinin köyü başka yerdeymiş. Kadının biri:

—Hoca bu kadar vaaz veriyor. Bakalım bakmayacak mıymış? diyor.

Gitmiş bir çeşmenin önüne, bir kuma girmiş, yata koymuş. Çeşmenin yanına varıyor. Şimdi kurbağa da vak vak ötermiş. Kurbağaya:

—Sus. Al şu beş kuruşu, tut çeneni, demiş.

Ondan sonra inmiş eşekten. Hemen kadının yanına varıyor. Kadın kalkıyor. Ondan sonra alıyor bunu bir sopa, bir sopa, bir sopa. Eşeği de bırakmış, etler de kalmış, hadi köye doğru.

 

 

 

*ardıyor: Asıyor, üzerine koyuyor.