Meraklı Kız ve Kurt
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

 

[MERAKLI KIZ VE KURT]

Bir varmış, bir yokmuş. Annesi ve babasıyla birlikte çok uzaklarda yaşayan meraklı bir kız varmış. Bu kız bir gün arkadaşlarıyla oyun oynarken arkadaşları kardeşlerinden söz etmişler. Bunun üzerine meraklı kız oyunu bırakıp hiç kardeşinin olmamasına üzüle üzüle eve gitmiş. Annesine:

—Anne benim neden kardeşim yok, diye sormuş. Annesi kızın çok üzüldüğünü görünce gerçeği anlatmaya karar vermiş.

—Aslında senin çok uzaklarda, yedi dağın arkasında yaşayan yedi erkek kardeşin var, demiş. Kız hemen annesine:

—Ben onların yanına gitmek istiyorum. Oraya nasıl giderim, diye sormuş. Annesi de:

—Kızım gidip toprak getir, sana bir eşek yapayım. Ona binip git ama eşeğini hiçbir zaman durdurma, durduğunda eşek yıkılır ve sen yolda kalırsın, demiş.

Bunun üzerine kız annesine toprak getirmiş. Annesi ona topraktan eşek yapmış. Kız eşeğe binip yola koyulmuş. Epey gittikten sonra yolda parlak bir kâğıt görüp merak etmiş ve eşeğini durdurmuş. Eşeğini durdurduğu anda eşek yıkılmış. Annesinin dediklerini hatırlamış. Hemen eve dönüp annesine olanları anlatmış. Annesi kızına tekrar bir eşek yapmış. Kızını bu kez daha sıkı tembih etmiş.

Kız eşeğine binip bu defa annesinin sözünü dinleyip eşeğini hiç durdurmadan ağabeylerinin evine varmış. Kız içeri girmiş ama evde kimse yokmuş. Çünkü ağabeyleri avcılıkla geçinirmiş, bu yüzden her gün ava giderlermiş.

Kız, ev çok kirli olduğu için evi temizleyip düzenlemiş. Ağabeylerine yemek yapmış. Akşam olunca da ağabeylerinden korktuğu için saklanmış. Ağabeyleri geldiklerinde ise temizlenmiş evi, yapılmış yemekleri görünce şaşırmışlar. Kimin bu evi bu hale getirdiğini merak etmişler. İçlerinden birinin elini kesip onun uyanık kalmasını sağlayarak evi temizleyen kişiyi görebileceklerine karar vermişler. Bunun üzerine en küçük kardeşlerinin parmağını kesip üzerine tuz serpmişler. O da bu acıyla uyanık kalıp beklemiş. Kız geç saatte ortaya çıkmış. Bekleyen kardeşi onu görmüş ve yakalamış. Ağabeylerine haber vermiş. Kız:

—Bana bir şey yapmayın, ben sizin kardeşinizim, diye ağlayıp sızlamış. Ağabeyleri de:

—Sen bizim kardeşimizsen neden saklandın? diye sormuşlar. Kız:

—Sizden çekindiğim, korktuğum için saklandım, demiş. Daha sonra kardeşler birbirlerini bulduklarına çok sevinmişler ve hep birlikte yaşamaya başlamışlar. Ağabeyleri her çıktıklarında kıza:

—Kapıyı kimseye açma. Buralarda bir kurt var, seni kandırıp yer. Parmağını uzat da yüzük takayım der, sen sakın kurdun dediklerini yapma. Ne olursa olsun kapıyı açma, şeklinde tembihlerlermiş.

Kurt ise her gün ağabeylerin evden çıkmasını bekliyor ve her gün gelip kızı kandırmaya çalışıyormuş.

Kurt, kızın ağabeyleri gittikten sonra kapıyı çalmış ama kız açmamış. Kurt kızı başka isimler, başka sesler kullanarak kandırmaya çalışmış. Kız ise ağabeylerinin sözünü hatırlayıp kapıyı açmamış. Kurt:

—O zaman parmağını uzat da yüzük takayım, demiş ama kız yine hayır demiş. Kurt her gün bu şekilde gelip gitmiş. Kız bir gün çok merak ettiği için parmağını uzatmış. Kurt kızın parmağını emmiş. Bu günlerce devam etmiş. Kurt kızın parmağından kızın kanını içtiği için kız gün geçtikçe zayıflıyormuş. Kızın bu durumunu gören ağabeyleri kıza:

—Sen niye zayıflıyorsun? Yoksa anneni babanı mı özledin? diye sormuşlar. Eğer öyleyse seni geri götürelim, demişler. Kız:

—Yok beni geri götürmeyin, annemi babamı özlemedim, demiş. Ağabeyleri niye zayıfladığını tekrar sorunca kız olanları anlatmış. Ağabeyleri de sonraki gün kurda bir tuzak kurup kurdu yakalamışlar. Sonra da mutlu yaşamlarına devam etmişler.