Yedi Peçeli
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

YEDİ PEÇELİ

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde zengin bir adam varmış. Bu adamın da bir karısıyla bir de kızı varmış. Bunlar, kimseye ihtiyaç duymadan kendi hâllerinde yaşarlarmış.

Evde başka çocuk olmadığı için kızın, evde bir dediği iki olmazmış. Kız, bir gün pencerenin kenarında oturmuş, gelen gideni seyrederken camın önündeki saksıdan bir taş parçası alıp fırlatmış. O sırada, karşıdaki çeşmede bir kadın su dolduruyormuş. Aksilik bu ya, kızın attığı taş, kadının testisini kırmış. Kadın buna çok kızmış:

— Bir evin bir kızısın. Sana beddua edemem, yazık olur. Ne diyeyim Yedi Peçeli'nin aşkına yanasın, demiş.

O günden sonra kızın içine bir ateş düşmüş; yemeden içmeden kesilmiş. Günler geçtikçe eriyip gidiyormuş. Derdini anasına, babasına bile söylememiş. Bir gün kızın arkadaşları, onu ziyarete gelmişler. Kızın annesi, onlara:

— Bu kız, bize bir şey söylemiyor. Siz arkadaşsınız, belki derdini size söyler, demiş.

Arkadaşları, kıza derdini sormuşlar. Kız:

— Yedi Peçeli'ye âşık oldum. Onun aşkından bu hâllere düştüm, demiş.

Anası ve babası, kızın bu durumunu öğrenince düşünmüş, taşınmış, bir çare bulamamışlar.

Bir gün kapıya bir derviş gelmiş. Dervişe:

— Sen çok gezer, çok görür, çok tanırsın. “Yedi Peçeli” diye birini gördün mü, tanır mısın? Kızımız ona âşık... Yorgan, döşek yatıyor, demişler.

Derviş:

— Evet, tanırım. Bir dağın tepesinde, ormanlık bir yerde yaşar. Kızınız bir mektup yazsın, ben götürüp vereyim. Size de cevabını getireyim, demiş.

Kız, hemen kâğıt kalem isteyip; “Ey Yedi Peçeli! Senin aşkın beni kendimde koymadı. Gecemi, gündüzümü yitirdim. Ne uykum kaldı ne huzurum. Bana acı, benimle evlen.” diye bir mektup yazmış.

Derviş, mektubu alıp gitmiş. Bu gittikten sonra kız biraz canlanır gibi olmuş. Aradan günler, aylar geçmiş. Günün birinde derviş çıkagelmiş. Derviş, Yedi Peçeli’den bir mektup, bir ustura, bir de kendir getirmiş. Yedi Peçeli, mektupta diyormuş ki; “Ey adıma âşık olan kız! Benimle evlenmek istiyorsun, ama gönderdiğim usturayla kesseler, kendirle assalar da seni alamam.”

Kız, mektubu okuduktan sonra daha da üzülmüş. Üzüntüsünden erimiş, akmış. Günlerce ölü gibi yatmış. Neredeyse öldü ölecek...

Anası, babası da kızlarıyla beraber helak olmuşlar. Bir yandan da kızlarına çare arıyorlarmış. Sonunda bir sandık yaptırmış, içine kızı koyup deryaya atmışlar. Sandık, deryada yedi sene dolaşıp durmuş.

Derken köyün birinin suyu, deryadan bir kanalla alınırmış. Kızın içinde bulunduğu sandık, bu kanaldan köye girmiş. Suyun kıyısında oynayan çocuklar, sandığı görünce annelerine haber vermişler. Oyun sandığı yapmak için sandığı kıyıya çekmişler. İçini açıp da kızı görünce şaşırmışlar. Kadınlardan biri, kızı evine götürmüş. Ona yatak hazırlayıp gece gündüz başını beklemişler. Günün birinde kız gözlerini açmış. Kıza derdini sormuşlar. O da olup bitenleri anlatmış. Anlattıkları bitince ev sahibi kadın:

— Yedi Peçeli, benim erkek kardeşimdir. Biz dört kardeşiz. Üç bacı, bu köyde yaşarız. Yedi Peçeli, her üç ayda bir buraya gelir, bizi görüp gider, demiş.

Bunun üzerine kız canlanmış, Yedi Peçeli'nin yolunu gözlemeye başlamış. Bir yandan da çok meraklanıyormuş.

Kadına:

— Yedi Peçeli’nin geldiğini nasıl anlayacağız, diye sormuş.

Kadın da:

— O gelince şu karşıdaki çeşmeden süt akar, üzerindeki çalılar gül olur, demiş.

Kız, her gün gözünü çeşmeden ayırmadan bakar dururmuş. Günün birinde bir de bakmış ki çeşme süt akıyor, çalılar da gül olmuş. Hemen kadına haber vermiş. Kadın, kıza yeşil bir fistan giydirmiş, eline yeşil bir testi, bir de yeşil bardak vermiş. Meğerse Yedi Peçeli, bacısının birinde su, birinde de kahve içermiş. Öbüründe ise yemek yermiş.

Yedi Peçeli gelmiş, bacısıyla oturmuş, konuşmuş. Kız, hiç görünmemiş. Bir ara Yedi Peçeli, bacısından su istemiş.

Kadın:

— Yeşil fistanlım

Yeşil testilim

Yeşil bardaktan su ver

Yedi Peçeli'ye

demiş. Kız gelmiş, suyu vermiş. Yedi Peçeli suyu almış, kıza bakarken bardak elinden düşmüş, kırılmış. Sonra da koşarak evden ayrılmış. Kız, üç gün sonra bakmış ki çeşme süt akıyor, çalılar da gül açmış. Yedi Peçeli, bu defa kızı çok beğendiği için üç günde geri dönmüş. Kız, yine hemen kadına haber vermiş. Kadın, bu sefer de kıza pembe fistan giydirmiş, pembe testi ile bardak vermiş. Yedi Peçeli gelmiş, oturmuş, konuşmuş, yine su istemiş.

Kadın:

— Pembe fistanlım

Pembe testilim

Pembe bardaktan su ver

Yedi Peçeli'ye

demiş. Kız getirip su vermiş. Yedi Peçeli, kıza bakarken yine bardağı düşürmüş, kırmış. Bu sefer kız dışarı çıkmış. Yedi Peçeli, bacısına biraz yatacağım, demiş. Bacısı dışarı çıkmış.

Kıza:

— Git, kardeşim yatarken sen de onu yelpazele! Sakın peçelerine elini vurma, diyerek tembih etmiş.

Kız, Yedi Peçeli'yi görünce hiçbir şeye benzetememiş. Eli, yüzü belirsiz, dağdaki kıllı ayılara benziyormuş. Çekinerek odanın köşesine gitmiş, oturmuş.

Yedi Peçeli:

— Sevdiğimden istedim

Bir busecik vermedi

Gönül aşk bahçesinde

Muradına ermedi

demiş. Daha sonra da kızdan kendisini yelpazelemesini istemiş. Kız, koynundan usturayı çıkarıp:

— Bu usturayla kesilsem de seni yelpazelemem, demiş.

Yedi Peçeli, kendi usturasını görünce kızı tanımış.

— Yüreğim parçalandı, artık yeter işve naz

Gel benden yüz çevirme, sevenler böyle yapmaz!

Cefakâr olma yârim, benim tahammülüm az

Gel benden yüz çevirme, sevenler böyle yapmaz!

demiş. Yine kızdan kendini yelpazelemesini istemiş.

Kız, bu sefer de kendiri çıkarmış.

— Beni bununla boğsan bile yine seni yelpazelemem, demiş.

Fakat dayanamamış. Yanına gidip yelpazelemeye başlamış. Konuşmuşlar, söyleşmişler. Yedi Peçeli, kızın avucuna “Yedi Peçeli” yazmış, sonra da uyumuş. Kız, Yedi Peçeli'nin baş ucuna oturmuş. Bu arada yüzünü merak etmeye başlamış. O uyuyunca birer birer peçeleri açmaya başlamış. Yedinci peçeyi açarken oğlan alev almış., yanmaya başlamış. Meğer peçeler açılırsa oğlan yedi sene yanarmış, yedi sene dolunca da ölürmüş. Oğlanı alevler içinde gören kız:

— Giden bir kervan değil, elimden can gidiyor

Ayrılık geldi çattı, derde derman gidiyor

Yüreğim parça parça, işte canan gidiyor

Ayrılık geldi çattı, derde derman gidiyor

 

Gözümde kanlı yaşlar, dudağımda hıçkırık 

Hayatım baştan başa, gönlüm büsbütün kırık 

Beni kırdı geçirdi, helak etti ayrılık

Ayrılık geldi çattı, derde derman gidiyor

diyerek evden çıkmış. Gözü yaşlı yollara düşmüş.

— İçimde bir ateş var, yanıyor için için

Sormayın ben ne oldum, gözyaşlarım ne için

diyerek söylene söylene giderken yolu bir köye düşmüş. Orada bir ağanın hizmetine girmiş, çalışmaya başlamış. Günün birinde ağanın karısı ölmüş. Ağa bakmış ki hizmetindeki kızın eli, ayağı doğru, içinde bir kötülük yok.

Kıza:

— Benimle evlenir misin, demiş.

Kız da:

— Evlenirim. Senden iyisini mi bulacağım ağam, demiş.

O arada kızın gözü oralarda dizi dizi duran şişelere takılmış.

Ağaya:

— Bu şişelerde ne var, diye sormuş.

Ağa ise:

— Bunlarda ilaç var. Birinci şişe, yedi sene yanan birinin alevlerini söndürür. İkinci şişe, yanıklara sürülür. Üçüncü şişe de can verir, demiş.

Daha sonra da kıza:

— Üç günlüğüne bir yere gideceğim, gelince nikâh kıyarız, demiş.

Adam yola çıkadursun, kız hemen şişedeki ilaçları yanına almış. Sonra da derviş kılığına girmiş, doğruca Yedi Peçeli’nin köyünün yolunu tutmuş.

Köye gelince:

— Yananları iyi edecek ilaçlarım var, diyerek köyün içinde dolaşmaya başlamış. Kızı, Yedi Peçeli’nin bacısına götürmüşler. Kız, birinci şişedeki ilaçları sürmüş, alevler sönmüş. İkinci şişedeki ilacı sürmüş, yanıklar geçmiş. Üçüncü şişedeki ilacı da sürünce Yedi Peçeli cana gelmiş. Meğer çok yakışıklı bir delikanlıymış. Bacıları çok sevinmişler. Derviş kılığındaki kız, bir köşeye oturmuş.

Kıza:

— Ne istersen iste, demişler.

Kız:

— Hiçbir şey istemem, demiş.

Bir ara Yedi Peçeli, kızın avucundaki yazıyı görmüş. Bacılarını dışarı çıkarmış.

— Sen bırakıp gitsen de aşkın kalbimden gitmez 

Bu aşkı bana Tanrı verdi, tükenmez, bitmez

 

Yârime kavuşmaktır Allah’ımdan dileğim

Kavuşmak er mi geç mi, Hak bilir, ne bileyim?

diyerek kızın yanına gitmiş.

Kız da:

— İçimde dopdolu ateş

Ateş değil sanki güneş,

İster söndür ister eş

Gönül erdim size diyor

demiş ve birbirlerine kavuşmuşlar. Bir daha ayrılmadan mutluluk içinde yaşamışlar.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...