umutphp/masallar huggingface dataset:
Tilki ile Ayı
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, ülkenin birinde bir tilki ile ayı varmış. Tilki bir gün ayının yanına gitmiş, gel seninle arkadaş olalım demiş. Ayı kabul etmiş. Tilki, ayıya:

—  Gel seninle bağa gidelim. Üzüm yapıp karnımızı doyuralım, demiş. Ayı da:

—  Tamam gidelim, demiş. Tilki bağda karnını doyurmuş. Ne gördüyse yemiş. Ayı da üzüm yiyormuş. Tilki bağın sahibini görünce hemen kaçmış. Ayıya söylememiş. Bağın sahibinin geldiğini görmeyen ayı, yemeye devam etmiş. Bağın sahibi ayıyı sopayla dövmüş. Tilki, tepeden:

—  Vur ayıya, diye bağırmış. Ayı güçlükle kurtulup bir çalının dibinde sızlanırken tilki ayının yanına gelmiş. Ayı, tilkiye:

—  Ben dayak yerken sen niye vurun ayıya dedin, demiş. Tilki, ayıya:

— Sen yanlış anladın, ben sana boz sırttan yukarı kaç diye bağırdım, demiş. Ayının gönlünü almış.

Tilki, ayı kendine geldikten sonra ayının tekrar yanına gelmiş:

—  Gel bir bahçeye gidip karnımızı doyuralım, demiş. Ama bu sefer ben kaçtığım zaman sen de kaçacaksın, ben sana haber vereceğim, demiş. Ayı, kabul etmiş.

Tilki ile ayı bahçeye gidip meyveleri yemiş. Bahçenin sahibi geldiğinde tilki, ayıya:

—  Kaçalım, demiş. Tilki dar bir yerden çabucak kaçıvermiş. Ayı geçememiş. Ayı yine dayak yemiş.

Ayının canı bir daha yanıyor. Ayı, kurnaz tilkiye bir daha güvenmeyeceğine kendi kendine söz vermiş.

Bu masal da burada bitmiş. Gökten üç elma düşmüş. Biri bana, biri sana, biri söyleyene …
Kuyruk Acısı
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; tıngır elek, tıngır felek, demişler, bu masalı şöyle anlatmışlar:

Memleketin birinde ailesinin geçimini odunculuk yaparak sağlamaya çalışan bir adam yaşarmış. Bu adam her gün sabah erkenden ormana gidip odun toplarmış.

Bir gün ormanda yine odun toplarken karşısına aniden büyük bir yılan çıkmış ve çok korkmuş. Ancak yılana hiç karışmamış.

Bunun üzerine yılan başlamış konuşmaya ve adama, ilk kez bir insanın kendisine iyi davrandığını anlatmış. Sonra da adama başı her sıkıştığında yanına uğramasını söylemiş.

Adam ilk başta yaşadıklarına inanamamış, biraz bocaladıktan sonra kendisine gelmiş ve odunlarını alıp köyüne dönmüş. Bugünden sonra da başı her sıkıştığında yılanın yanına gitmiş, yılan da ona yardım etmiş.

Bir gün adam aniden hastalanmış. Bu nedenle ormana gidememiş. Onun için de maddi açıdan sıkıntı çekmeye başlamış. Sonunda adam mecburen oğlunu yanına çağırıp ona bütün olan biteni anlatmış. Ardından oğluna, ormana yılanın yanına gidip bütün olup bitenleri yılana anlatarak ondan yardım istediklerini söylemesini istemiş.

Bunun üzerine çocuk hemen yola koyulmuş. Ormana varıp yılanı görmüş ve babasının söylediklerini ona iletmiş. Yılan da adamın isteğini kırmayıp altın almaya kuyusuna inmiş.

Bu arada çocuk da yılanı öldürürsem kuyudaki bütün altınları alabilirim, diye düşünmüş. Yılanın kuyudan çıktığı sırada arkadan hemen yılanın kuyruğunu tutmuş, ancak yılan kendisini çocuğun elinden kurtarmış. Tabii kuyruğu kopmuş bir şekilde. Bunun üzerine yılan kuyruğunun verdiği acıyla dönüp çocuğu zehriyle öldürmüş.

Bu sırada hasta yatağında oğlundan gelecek iyi haberi bekleyen adam, köylülerin oğlunun cesedini getirdiklerini görmüş ve çocuğunun neden öldüğünü hemen anlamış.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra adam tekrar, ormana, yılanın yanına gitmiş. Yılandan bütün olup bitenleri öğrendikten sonra tekrar dost kalmayı teklif etmiş. Ancak yılan ona:

— Bende bu kuyruk acısı, sende de bu evlat acısı oldukça, senle biz artık asla dost kalamayız, demiş. Bunun üzerine adam tekrar geldiği yoldan köyüne geri dönmüş.
AVCI İLE CEYLAN
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Avcı ile Ceylan

Bir varmış, bir yokmuş; deve tellal iken, pire berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, çok uzun zaman önce memleketin birinde bir avcı yaşarmış. Bu avcı her gün yaptığı gibi avlanma araç gereçlerini omzuna alıp, avlanmaya çıkmış. Uzun yollar aşmış, ormanın her yerini aramış ama avcının o gün kısmeti pek açık değilmiş. Hava kararmaya yakın olduğu hâlde bir tane bile av bulamamış.

Avcı tam ümidini kaybedip evine döneceği sırada, dere kenarında bir ceylanın su içtiğini fark etmiş. Sessizce ona doğru yaklaşmış. Ceylan da bu esnada avcıyı fark etmiş ve kaçmaya başlamış. Ceylan hızlandıkça, avcı da hızlanmış, avının peşini bırakmamış.

Ceylanın peşinde bilmediği yerlere sürüklenen avcı, köyden epey uzaklaşmış. Ceylanın hızına yetişemediği için, bir süre sonra ceylanın izini kaybetmiş.

Yorgun, argın yollarda ilerlerken bir mağara önüne gelmiş. Bir de ne görsün! Mağaranın üzerinde, insan gözüne benzeyen elmas parlaklığında, yan yana iki taş durmakta. Avcı, bunların ne olduğunu merak etmiş, dayanamayıp taşları sökmüş ve evine götürmüş.

 Taşların çok kıymetli olduğunun farkına varan avcı, taşları nereye saklayacağını düşünmüş. Günlerce düşündükten sonra, taşları un ambarına, unların arasına saklamaya karar vermiş.

Aradan bir müddet geçince, taşları kontrol etmeye gitmiş. Gördüklerine inanamamış. Taşlar çoğalmış, bu duruma çok şaşıran avcı ne yapacağını bilemez hâlde evinin yolunu tutmuş.

Günleri, taşları düşünmekle geçmekteymiş. Taşların çoğalmasına bir türlü akıl erdirememekteymiş. Dayanamayıp tekrar taşları kontrole gitmiş. Aman Allah’ım ne görsün! Taşlar yine çoğalmış, aynı zamanda büyümüşler de.

 Avcı, en sonunda taşları aldığı mağaraya götürmeye karar vermiş. Bu kez de taşlar büyüdüğü için yerlerine sığdıramamış.

O esnada mağaranın içinden ses gelmiş. Bir de bakmış ki; bir tane ceylan, iki yavrusuyla mağaraya sığınmış. Avcı anlamış ki bu ceylan, taşı bulduğu gün öldürmek istediği ceylandır. Bu taşlar, ceylanı öldürmemesi için mağaranın duvarına ilahi hikmet tarafından yerleştirilmiştir.

Ceylan, o gün bu gündür mağarada saklanmaktadır. Bunu fark eden avcı, pişman olur ve bir daha hayvanları öldürmemeye karar verir.
Neydim Ne Oldum ve Ne Olacağım?
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; tıngır elek, tıngır felek, demişler, bu masalı şöyle anlatmışlar:

Padişahın bir kızı varmış, Allah bir hastalık veriyor; nice hekimler, nice doktorlar geliyor, bunun bir çaresini bulamıyorlar. Eriyip bir deri bir kemik kalmış. Yani kendi öldürecek ama kıyamıyor evladına. Vezirine diyor ki:

— Bunu bir götürün; bir dağın başına bırakın da, gözüm görmesin bari kurt kuş yesin.

Bunu alıyorlar, götürüyorlar bir dağın başına bırakıyorlar. Ertesi gün orda o yana bu yana sürünürken, tabii hasta, bakıyor ki, aşağıda bir su parlıyor.

— İneyim de şuradan bir su içeyim, diyor.

Aşağı iniyor bakıyor ki orda bir yılan. İçti gitti. Geri kustu, geçti gitti. Kız oraya yaklaşıyor; su içerken bakıyor ki su değilmiş, süt imiş.

— Sahibi gelene kadar ben içeyim de ben öleyim. Nasıl olsa zehir, diyor.

Kız orda o sütü içiyor, buna bir baygınlık geliyor, orda bu bayılıp düşüyor. Biraz sonra çoban sütünü içmek için bu yana gelirken bakıyor ki orda bir kadın. Yaklaşıyor, kıza soruyor:

— İns misin, cin misin?

— Valla ne insim ne de cinim, seni beni yaradan Allah’ın kuluyum, diyor.

Çoban merhamete geliyor. Çobanların bir eşeği olur. Öteberi taşımak için. Eşeğe biniyor, alıp getiriyor evine. İşte o yılanın zehri de buna şifa geliyor, Allah’ın hikmeti. Sütü içerken içerken kız düzeliyor.

Kız epey düzeldikten sonra çoban, kıza evlenme teklif ediyor. Kız kabul ediyor. Bunlar evleniyorlar. Bunun üç tane çocuğu oluyor. İsimlerini “Neydim”, “Ne oldum” ve “Ne olacağım” koyuyorlar.

Padişah bir gün tebdil-i kıyafet ediyor, veziriyle beraber gezmeye çıkıyorlar. O köye isabet ediyor. Köylüler:

— Valla efendim, çoban diyorlar ama onun hanımı çok hizmetli; size karşı güzel yemekler falan yapar, diyorlar.

Geliyorlar, çoban bunları misafir ediyor. Kız babasını tanır ama babası kızı tanımıyor ki. Ondan sonra sabah oluyor, kız yine kalkıyor, sofrayı kuruyor, bunların sabah yemeğini hazırlıyor. Çocuğun biri geliyor. Padişah:

— Oğlum adın neydi, diyor.

— Neydim, diyor. Öbürü gelince Padişah:

— Senin adın ne?

— Ne oldum, diyor. Üçüncü kardeş geliyor. Padişah:

— Senin adın ne yavrum?

— Ne olacağım, diyor. Padişah Vezirine dönüp diyor ki:

— Vezir, bunda bir oyun var, bu bilmeceyi bir çözmek lazım, diyor.

Neyse biraz sonra Padişah rahat edemiyor. Çocukların annesine sesleniyor.

— Kızım nerden icap etti de bu çocukların adını Neydim, Ne oldum, Ne olacağım koydun, diyor. Kadın bu kez dayanamıyor, orda ağlamaya başlıyor.

— Baba ben senin kızın değil miyim? Sen beni götürdün, dağın başına bıraktıydın, kurtlara, kuşlara. Ben işte senin kızınım, böyle böyle oldu, diyor.

Padişah yaptıklarından utanıyor. Kızını kucaklayıp özür diliyor.

Onlar erdi muradına, darısı bize. Gökten inen üç elmanın biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de masal kahramanımızın başına…
KURT KIZ
(Karadeniz Bölgesi, Gümüşhane)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken; anam düştü eşikten, babam düştü beşikten; ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir ülkede bir aile varmış. Bu ailenin hiç çocuğu olmuyormuş. Bu aile, Allah’a:

— Keşke bir çocuğumuz olsun da; ister kurt olsun ister kuş olsun, diye dua etmiş.

Bu ailenin birkaç yıl sonra bir kızları olmuş. Bu çocuk günden güne öyle büyüyormuş ki, yattığı beşiğe sığmıyormuş. Ve bu ailenin her gün bir koyunları azalıyormuş.

Anne ve baba kızlarından şüphelenip onu bir gün sabahtan akşama kadar izlemişler. Bir de bakmışlar ki, kızları onlar yokken kurda dönüşüyormuş.

Ailesi kızlarını o hâlde görünce ettikleri dua akıllarına gelmiş ve üzülmüşler. Kızları koyunları yedikten sonra onları da yiyeceğini anlamışlar. Buna bir çare düşünmeye başlamışlar. Ve kızlarını öldürme kararı almışlar. Ama bunu kendileri yapamamışlar.

Adam, ağabeyinin yanına gidip kızını onun öldürmesini istemiş. Ağabeyi biraz itiraz ettikten sonra kabul etmiş. Anne ve babası kızlarıyla vedalaşıp kızlarını amcasıyla ölüme göndermişler.

Kız her şeyden habersiz amcasıyla ıssız bir alana gitmiş. Amcası kızı attan düşürüp öldürmeyi planlamış. Ancak bu planı tutmayınca başka bir yol bulmuş. Amcası kızı attan indirip atı ağaca bağlamış. Kendisi de ağacın tepesine tırmanmış.

Kız amcası ağaçtayken atı yiyip bitirmiş. Kız bir süre aşağıda beklemiş ve yine karnı acıkmış. Sıra amcasına gelmiş. Kız, amcasının yanına ağaca çıkmaya çalışırken bastığı dalı amcası kırmış ve kız o anda yere düşüp kafası parçalanmış.

Amcası kızın cesediyle birlikte köye dönmüş, köylüye de kızın bir kazada öldüğünü söylemişler.
İki Kardeş
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

İki Kardeş

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğinde tıngır mıngır sallanırken bir ülkede iki kardeş varmış. Bu kardeşlerden biri çok fakirmiş ve üç tane oğlu varmış. Diğeri ise çok zenginmiş. Onun da üç tane kızı varmış. Zengin olan kardeşin, bir ahır dolusu atı varmış. Her gün bir atı çalınıyormuş. Büyük kız:

— Baba, ben bekleyeceğim, demiş. Babası da:

— Bekleme, dayanamasın; uyuyup kalırsın kızım, demiş. Kız, beklerken uyuyakalmış, atlardan bir tanesi yine çalınmış. Daha sonra ortanca kız:

— Baba, ben bekleyeceğim, demiş. O da dayanamamış, uyuyakalmış; atlardan bir tanesi yine çalınmış. Küçük kız:

— Baba, ben de bekleyeceğim, demiş. Babası yok dese de o da beklemeye başlamış. Babaları:

— Boşuna bekliyorsunuz, ben atı kimin çaldığını biliyorum, demiş.

Kız parmağını kesmiş ve acıdan uyuyamamış. Başlamış beklemeye. Hırsız gelince, tahtayı başına vurup yaralamış. Bakmışlar ki, amcasının oğlu.

— Amca tarafı, “Kanımıza kan isteriz!” diye tutturmuşlar. Küçük kızı oğullarına almışlar.

Kızla oğlan atla giderlerken, oğlan attan inmiş. Pınarın başına oturmuş, bir sigara içmiş. Çakmağını orda unutmuş. Sonra kızı sık bir ormana bağlamış; kızı yakacakmış. Bakmış ki çakmak yok, çakmağını almaya gitmiş.

O gelinceye kadar kız, ipleri çözmüş, kaçmış. Saçına başına çamur sürmüş, yırtık pırtık elbiseler giymiş. Kendini Keloğlan’a benzetmiş.

Kaz güden bir ağa oğluna rast gelmiş. Konuşup anlaşmışlar; kız, oğlanın kazlarına çoban olmuş.

Bir gün oğlandan kazan, sabun gibi şeyler istemiş. Oğlan, bunları vermiş, sonra da izlemiş. Bakmış ki dünya güzeli bir kız. Sonra kızın yine saçına başına çamur sürdüğünü, eskileri giydiğini görmüş. Oğlan, annesine anlatmış:

— Kızı alacağım, demiş. Almış, varmış evlerine götürmüş. Yıkamışlar, düğün dernek kurmuşlar. Oğlanla kız evlenmişler. Onlar ermiş muradına, bir çıkalım kerevetine…

Gökten üç elma düşmüş; biri söyleyene, biri dinleyenlere, biri de bu masalı başkalarına aktaranlara olsun!
Ejderha ile Genç Kız
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir kız ile bir de babası varmış. Çok evvel zamanda bu kızın alnına yazılmış. Kızı ejderhaya vereceklermiş. Kız bir gün kalkıp çeşmeye giderken herkes kıza demiş ki:

— Senin baban seni ejderhaya verecek. Bunun üzerine kız eve gidip ağlamış. Babasına:

— Baba herkes bana böyle diyor. Ben ejderhayla evlenmem, demiş. Bunun üzerine baba:

— Kızım hiç korkma ben seni ejderhaya vermem, demiş. Kız babasına demiş ki:

— Gelir zorla alırsa? Babası:

— Ben bir ev yapacağım, camları pencereleri olmayan. Bir ev dört duvarın arasına seni koyacağım, kimse sana yaklaşamayacak, demiş.

Kız zamanla büyümüş genç kız olmuş. Babası, kıza bir ev yapmış.

— Kızım hiç korkma sana burada bir şey olmaz, demiş.

Kızın gençlik zamanı gelince ejderha gelip duvara vurmuş, duvarı yıkmış, kızın alnına bu yazılmış ya, duvarı yıkıp kızı alıp götürmüş. Ejderha tabut gibi bir şeyin içinde sürekli yatıyormuş:

— Benim zamanım var, eğer buradan kalkarsam sen beni altı kalıp sabun ve altı kazan suyla yıkayacaksın. Ben kendime gelip seninle evleneceğim, demiş.

 Kız kalkmış altı kazan su ısıtmış, altı kalıp sabunla bunu yıkamış. Ejderha çok yakışıklı bir insana dönüşmüş. Kız da âşık olmuş ve onunla evlenmiş.
Beş Kardeşin Bir Bacısı
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, anam düştü eşikten, babam düştü beşikten; ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallarken, anam kaptı saçmayı, babam kaptı dolmayı; derken, çok uzun zaman önce beş kardeş bir gün yatılı ava gitmişler. Evde ise kız kardeşi kalmış. Aradan çok zaman geçince kız kardeş meraklanmaya başlamış. Ağabeylerinden hiç haber alamamış. Kız daha fazla dayanamamış, ağabeylerinin yanına varmış.

Kız ağabeylerinin korkusunda gündüz yemeklerini, temizliğini akşam olunca da sabah kahvaltılarını hazırlar, saklanırmış. Üç gün beş gün böyle geçmiş. Abileri sonunda kız kardeşlerini yakalamışlar. Sevinçlerinden kurban kesmişler. Birkaç gün yemiş içmiş, eğlenmişler.

Ağabeyleri yine ava çıkmış. Kız yemek yapacakmış ama ateşi bitmiş. Ateş almak için karşıdaki komşusunun yanına gitmiş. Komşusu ateş vermiş; ama bir de tembihte bulunmuş:

— Aman kızım burada cazı karısı var. Senin geldiğini anlarsa seni aramak için yollara düşer. Sen bu bir kalıp sabunu al, geçeceğin ırmağı bununla köpürt cazı karısı o ırmağı geçemez, demiş.

Kız kabul etmiş. Almış ateşle sabunu geri dönmüş. Kızın ateşi bittikçe oraya gidermiş. Alırmış ateş ile sabunu, geri dönermiş.

Yine bir gün ateş almak için gelmiş, ama aksilik olacak ya ne kendisinin sabunu kalmış ne de komşu kadının. Mecbur sadece ateşi alabilmiş.

Cazı karısı kızın geldiğinden haberdar olmuş. Düşmüş yola, ırmağa gelmiş, bakmış ki ırmak köpürmemiş. Cazı karısı, ırmağı geçmiş, varmış kızın evine. Kız kapıyı iyice kapamış. Cazı karısı içeriye giremeyeceğini anlayınca kıza:

— Elimde bir yüzük var. Pencereden parmağını uzat. Parmağına yüzüğü takayım. Sana hediyem olsun, demiş.

Kız da pencerede uzatmış parmağını. Meğerse cazı karısının niyeti farklıymış. Kız parmağını uzatmış. Cazı karısı kızın parmağını koparıp yemiş.

Kız içerde kan kaybından bayılmış. Akşam olunca ağabeyleri eve gelmişler. Bir bakmışlar ki kız kardeşleri baygın. Beş kardeş kız kardeşleri için kırk gün kırk gece ağıt yakmışlar. Kız kırk gün sonra ayılıp kendisine gelince kardeşler bayram yapmışlar.
TIĞ DEDE
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, köyün birinde bir Tığ Dede varmış.

— Tığ satarım, tığ satarım, diye sokaklarda geziyormuş. Bir köye varmış. Bu köyde de üç tane bacı varmış. Tığ almaya gelmişler. Kızlar bakmış bakmış, tığı beğenmemiş. Tığ Dede demiş ki:

— Gel kızım, bizim evde var. Seni götüreyim tığları beğen, demiş. Kız da:

— Tamam, demiş. Kız, Tığ Dede’nin peşine düşüyor. Giderken kızın bir de büyük kedisi varmış, yanına alıp gitmiş.

O küçük kız, Tığ Dede’nin evine varıyor. Tığ Dede, iyi bir dede değilmiş. Kötüymüş. Kıza demiş ki:

— Kızım yemek yapalım, yiyelim. Kız da:

— Tamam, demiş. Yemek yapıp yemişler. Kız, Tığ Dede’ye güveniyor.

— Kızım, ben tığ satmaya gideyim. Sana anahtarı vereyim. Benim burada yüz tane evim var. Hepsine bak birine bakma, demiş.

Dede anahtarı vermiş. Gitmiş. Kız hepsini açmış, baksa ki birisini açmamış. Sonra dede gelmiş. Dede kızın güvenini kazanmak için:

— Yemek yaptın mı, demiş.

— Yaptım, demiş. Dede ile oturup yemek yemişler.

— Kızım parmaklarımı yer misin, demiş. O da:

— Yerim, demiş. Sonra dede parmaklarını kıza vermiş. Kız da parmaklarını kediye yedirmiş. Sonra dede demiş ki:

— Parmaklarım neredesiniz, demiş.

— Sıcak karnın içindeyim, deyince de kız yedi, demiş. Sonra dede kıza iyice güvenmiş. Dede yine satmaya gidince kız huylanmış. Gitmiş, o kapıyı açmış.

Kapıyı açsa ki içinde genç bir oğlan, ellerinden çivi ile çakmışlar. Tığ Dede, oğlanı oraya çakmış. Hapsetmiş. Oğlan demiş ki kıza:

— Dede gelince kafana bakayım diyerek saçının ucundan kes. Saçından kesince bayılır. Beni kurtar, ikimiz kaçalım, demiş. Kız:

— Tamam, demiş. Dede gelmiş yine. Kız demiş ki:

— Dede bakayım saçlarına.

Kız dedenin saçlarına bakarken saçından kesmiş. Tığ Dede bayılmış. Gidip oğlanı oradan kurtarmış. Odada altınlar varmış. Oğlanla kız altını alıp, koyup kaçmış. İkisi birlikte mutlu mesut yaşamış.

Onlar ermiş muradına, bir çıkalım kerevetine…

Gökten üç elma düşmüş; biri söyleyene, biri dinleyenlere, biri de bu masalı başkalarına aktaranlara olsun!
Üç Limon Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, eşekler hamal iken, ben ninemin beşiğini tıngır tıngır sallar iken ülkenin birinde, üç limon içinde üç kız yaşarmış. Bu üç limon kız, bir büyücünün kulübesinde esir kalmışlar. Kurtulabilmeleri için kulübeye giren kişinin alıp limonları bir göl kenarında kesmesi gerekiyormuş. Aksi takdirde bu kızlardan hiçbiri yaşayamazmış. Fakat kızları kurtarmak için yola çıkan hiç kimse geri dönememiş.

Bir zaman sonra padişahın oğlu, üç limon kızın hikayesini işitir ve onları kurtarmak ister. Babasının itirazına, karşı koymalarına rağmen kararından vazgeçmeyip yola çıkar. Epey yol aldıktan sonra karşısına çıkan yaşlı bir adam kendisini durdurur ve:

— Allah rızası için bir ekmek ver bana, der. Şehzade, yaşlı adama acıdığından yanında ekmek olmadığını; fakat onun yerine ekmeğin parasını verebileceğini söyler.

Yaşlı adam bu teklifi kabul edip şehzadeye çok dualar eder ve genç adama nereye gittiğini sorar. Şehzade durumu anlatınca yaşlı adam:

— O kulübeye giden bir daha geri dönemiyor, vazgeç bu sevdadan, der. Fakat genç şehzade kararlıdır, sonu her ne olursa olsun yolundan dönmeyecektir. Yaşlı adam ısrarının faydasız olduğunu görünce:

— O hâlde beni iyi dinle. Kulübeye varmadan önce rastlayacağın kapalı kapıya açıl, açık kapıya kapan de; ata ot, köpeğe et ver; suyu iç ve oh ne güzel tadın var de; gülü kokla ve ne güzel kokuyorsun, de.

Bu sözler üzerine şehzade, oradan uzaklaşır ve kulübeye yaklaşır. Kapıdaki köpeğe et, ata ise ot verir. Daha sonra yaşlı adamın söylediklerini sırayla yaparak şatoya girer ve üç limon kızı alarak cebine koyar.

Durumu fark eden büyücü kapıya kapanmasını söylediği hâlde kapı kapanmamış ve şehzade dışarı çıkmış. Sonra güllere sarmaşık olmaları ve gencin çıkmasını engellemelerini emretmiş; fakat güller:

— Sen bizi koklayıp ne güzel kokuyorsun demediğin için sarmaşık olmayacağız, demişler.

Şehzade, kulübeden uzaklaştıktan sonra üç limondan ikisini keser ve içinden çok güzel kızlar çıkar; fakat ikisi de ölür.

Şehzade o anda limonları göl kenarında soyması gerektiğini hatırlar ve son limonu bir göl kenarında keser. İçinden çok güzel bir kız çıkar. Onu alıp saraya getirir ve kırk gün kırk gece düğün yaparlar.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine… Gökten üç elma düşmüş; biri anlatana, biri söyleyene, diğeri de bana…
Yılan Çocuk
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

 Bir varmış, bir yokmuş Allah’ın kulu çokmuş. Bir karı koca varmış ama bunların çocukları olmuyormuş. Bir gün bunlar heybelere azıklarını koymuş ve yola çıkmışlar. Kadın yolda yılanın yavrularıyla oynadığını görmüş. O kadar çok üzülmüş ki:

— Allah’ım benim yılan kadar bile mi değerim, iyiliğim yok. Bana tek çocuk ver de yılandan olsun, demiş.

Bunun üzerine Allah kadının duasını kabul etmiş ve kadına yılandan bir çocuk vermiş. Kadın kaderine razı olmuş ve yılana bakmaya başlamış. Günler, aylar geçmiş ve yılan büyümüş. Artık annesi ona bakmaktan korkar olmuş. Bu yüzden ona özel bir oda yapmışlar ve yemeklerini üst taraftan atmaya başlamışlar.

Seneler sonra yılan dile gelmiş. Bir süre sonra evlenmek istediğini söylemiş.

 Bunu duyan anne ve babası çok üzülmüşler. Bir yılana kim kızını verir diye düşünmüşler. Sonra akıllarına fakir ve karısı olmayan Bostancı isimli bir adam gelmiş. Bu adamın üç kızı varmış:

— Bize kız verse verse ancak o verir, demiş ve büyük kıza dünür gitmişler.

Babası kızı vermiş, kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Yılan ilk gece gelini sokarak öldürmüş.

 Sonra adamın ikinci kızını da alarak ona da kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Ama yılan ilk gece bu kızı da sokarak öldürmüş.

Derken en küçük kızı da istemişler. Babası onu da vermiş. O gece kızın rüyasına annesi girmiş ve ona demiş ki:

— Kızım yılanın yedi kat derisi olur. İlk gece önce sen değil o soyunsun, bütün derilerini çıkarmasını bekle ve o görmeden bütün derilerini yak, demiş.

Kız annesinin dediğini yapmış. Derilerinin hepsini yakmış. Odaya girince görmüş ki yılan genç bir delikanlı olmuş. Sonra da çıkardığı derileri geri giymediği için hep öyle kalmış.

Sabah olunca anne ve babası yılanı genç bir delikanlı şeklinde görüp çok sevinmişler.

Bu olaydan sonra gelin ve damada tekrar kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Sonra da gelin ve damat mutlu mesut bir hayat yaşamışlar.
Buğday Çocuk
(Doğu Anadolu Bölgesi, Malatya)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Evli bir çift varmış. Bu çiftlerin hiç çocuğu olmamış. Devrin doktoruna, büyücüsüne, ebesine gitmişler; ama çare bulamamışlar.

Bir gün bir hocanın yanına gitmişler. Hoca bir buğday tanesini alıp sacda kavurmalarını istemiş ve o zaman çocuklarının olacağını söylemiş.

Çift de bu öneriye uymuş. Çift, işi sağlama almak için kırk buğday tanesini sacda kavurmuş. kırk çocukları olmuş.

Çift bundan kurtulmak için buğday tanelerini tekrar saca dökmüşler. Bir buğday tanesi süpürgeye takılmış, o buğday da çocuk olmuş. Çocuğu büyütmüşler.

Çocuk, tarlaya babasına yemek götürmüş. Babası yemek yerken kendi de tarlada çalışıyormuş. Babası, çocuğun üstünün kirlendiğini görerek üstünü yıkaması için çeşmeye göndermiş.

Çocuk üstünü yıkamış. Çeşmenin yanında bir elma ağacı varmış. Ağaca çıkıp elma yemeye başlamış. O sırada yanından bir cadı geçiyormuş. Cadı, çocuktan elma istemiş. Çocuk, cadıya elmayı vermiş. Cadı hemen çocuğu yakalamış. Torbaya koymuş almış ve götürmüş. Çocuk, bağırmaya, çırpınmaya başlamış. Cadıya:

—  Tuvaletim geldi, demiş.

Cadı, çocuğu bırakmış. Çocuk bu durumdan faydalanarak kaçmış. Ama cadı bir kez daha yakalamış. Koymuş torbasına, kulübesine götürmüş.

Cadı, çocuğu pişirip yemek için odun kırmaya başlamış. Çocuk da cadıya yardım etmek için almış baltayı, odunları kırmaya başlamış.

Birkaç odun kırdıktan sonra baltayı cadının kafasına vurmuş, cadı ölmüş. Çocuk kulübedeki bütün yiyecekleri evine götürmüş. Ailesiyle mutlu mesut geçinmişler.