Celile ve Diyap
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzel bir nehrin yanında kurulu, güzel bir belde varmış. Bu güzel yerde büyük bir aşiretin reisi olan gururlu bir adam yaşarmış. Bu beldeye günlerin birinde büyük bir hükümdar gelmiş. Bu güzel beldedeki herkes hükümdarı karşılamış, elini öpmüş, birisi hariç. O kim mi dersiniz? Tabii ki de aşiretin reisi gururlu adam…

Sultan bu olaya çok sinirlenmiş. Hemen adamlarını çağırtmış:

— Şu adamın evine beni götürün! demiş.

Adamları, onu gururlu adamın evine götürmüşler. Sultan eve girmiş adama bakmış ve şöyle demiş:

— Bütün âlem geldi benim elimi öptü. Sen niçin asilik edersin?’’

Gururlu adam şöyle demiş:

— Sen bu beldeye sonradan geldin. Bize sordun mu ben buraya gelmek isterim diye.

O vakit sultan sinirlenmiş tam elini kaldırmış adama şamarı yapıştıracakken gözü adamın güzeller güzeli kızı Celile’ye ilişmiş. O an neye uğradığını şaşırmış, eli ayağı donuvermiş. Elini indirip evden çekip gitmiş. Artık Celile’den başka bir şey düşünemez olmuş. Birkaç gün geçmeden saltanatına güvenerek gururlu adamın evine dünürcü göndermiş.

Gururlu adam, bu kez donmuş kalmış nasıl olur da güzeller güzeli kızını bu kibirli adama verirdi. Üstelik kızı, kardeşinin oğlu Diyap’a sırılsıklam âşıkmış. Kendisi de kızını kardeşinin oğluna vermek istiyormuş.

Ne yapmışsa sözünü sultana dinletememiş. Sultan, Celile’yi almış kırk gün kırk gece düğün yapmış. Ama bu sırada Celile, Diyap’tan ayrılmamak için oyununu yapmış. Çeyizi atlara koşulmuş sallana sallana giderken duraklamış, Sultan’a:

— Ey Zamanın Sultanı ben kaşmerimi* evde unuttum, o olmadan ben gidemem, beni kim eğlendirir? O yabancı ellerde canım sıkılır, demiş.

Sultan, kaşmerin Diyap olduğundan habersiz;

— Tamam canım… Ondan kolayı ne? Götürürüz kaşmerini beraber, demiş.

Adamlarına emir vermiş. Adamlar yarı yoldan dönüp kaşmeri getirmeye gitmişler.

Diyap, bu sırada yırtık esvaplar giyip bir de kamışa binmiş. Kaşmerlik yapa yapa Celile’nin çeyizine yetişmiş.

Beraber Sultan’ın ülkesini varmışlar. El ayak çekilmiş. Sultan ile Celile odalarına çekilmişler. Sultan tam Celile’nin yüzünü açacakken Celile:

— Ey Zamanın Sultanı, şu kaşmeri çağıralım da bizi biraz eğlendirsin, demiş.

Sultan:

— Tamam, gelsin bakalım, bizi eğlendirsin de görelim, demiş.

Diyap, kamışıyla gelmiş. Atlayıp, zıplayıp bunları eğlendirmeye çalışmış. Celile içi kan ağlayarak bir amcası oğluna, bir Sultan’a bakmış.

— Ey Zamanın Sultanı, şu kaşmere bir asker kıyafeti giydir de bizi kılıçla oynayarak eğlendirsin, demiş.

Sultan:

— Tamam, getirin bakalım bir asker kıyafeti de giydirin şu kaşmere, bizi biraz da öyle eğlendirsin, demiş.

Diyap, kılıcı kuşanmış oynaya oynaya Sultan’ın burnunun dibine kadar gelmiş ve kılıcı boynuna dayamış:

— Ben, kaşmer değilim, Gururlu Adam’ın yeğeniyim, zorbalıkla bir yere varamazsın, deyip her şeyi itiraf etmiş.

Sultan, ağlayarak yalvarmış:

— Sana Dünya’nın yapılışından yıkılışına kadar her şeyi anlatırım yeter ki beni bırak, demiş’

Diyap, bu sırra Allah’tan başka kimsenin eremeyeceğini söyleyerek onu, saltanatını ve hükümranlığını almak şartıyla bağışlamış.

Sevdiği kızı almış Sultan olarak güzel nehrin etrafındaki güzel beldeye geri dönmüş.

Güzel beldede kırk gün kırk gece düğün olmuş. Gökten üç elma düşmüş. Biri sizin, biri benim, biri de zorbalığı yenen Celile ile Diyap’ın olmuş.

 

*kaşmer: Seçkin kişileri eğlendirmekle görevli olan kişi.