DEV İLE KIZ
(Marmara Bölgesi, Kocaeli)

 

[DEV İLE KIZ]

Bir varmış, bir yokmuş. Adamın birinin üç kızı varmış. Adam bir gün şehre gidecekmiş. Kızlarına:

— Kızlar şehre gidiyorum. Ne istiyorsunuz, demiş. Biri, üstüne elbiselik ısmarlamış. Biri, başına örtü ısmarlamış. Küçük kız:

— Ben alıç istiyorum. Eğer alıcımı getirmezsen yoluna tozlu dumanlar çöke! Gelemeyesin köye, demiş.

Adam gelmiş şehre. Elbiseliği almış, örtüyü almış, işini görmüş. Geri dönerken yolda küçük kızının ısmarladığı alıcı almayı unuttuğunu fark etmiş. Şehirden de epeyce uzaklaşmış imiş...

— Görüyor musun, kızın alıcını unuttum, demiş kendi kendine. Yoluna da tozlu duman çöküyormuş. Orada bir alıç ağacı görmüş. Ağacı silkelemeye çıkmış. O arada dev gelmiş:

— Şimdi seni yiyeyim mi? Sen niye benim ağacımı silkeledin? Bu ağaç benimdi, demiş. Adam korkusundan titreyerek:

— Ne yapayım? Üç kızım var. Böyle böyle oldu. Alıcı unutunca yoluma tozlu duman çöktü. Yolu bulup da köye gidemiyorum. Bu ağacı gördüm. Alıcı alayım ki yolum açılsın da gideyim köye, demiş. Dev:

— Kızını bana verirsen seni yemem. Yoksa yerim seni, deyince adam da:

— İyi ya veririm! Ne yapayım? Ne zaman gelirsin, demiş. Dev:

— Siz ne zaman ayran çorbası pişirirseniz ben, o zaman gelirim, demiş. Adam alıcı almış. Tozlu duman yoldan çekilmiş.

Eve gelmiş. İki kızını çağırmış. Ismarladıklarını vermiş ellerine güzelce. Küçük kızına hiçbir şey söylememiş, alıcını da kaldırmış önüne atmış. Kız buna üzülmüş. Oturup ağlamış:

— Babam niye ablalarımın ısmarladıklarını güzel güzel verdi de benimkini sinirle attı, demiş anasına. Anası kızına teselli vermiş. Sonra kocasına dönmüş:

— Niye böyle yaptın adamcağız? O kız ne yaptı ki onun eşyasını kızarak önüne attın, demiş. Adam:

— Niye atmayayım? Böyle böyle oldu… Dev kızı istedi ben de verdim. Yoksa beni yiyecekti, demiş. Evde kızılca kıyamet kopmuş. Bağrışmışlar, ağlaşmışlar. Ana:

— Dev ne zaman gelecek, diye sormuş. Adam:

— Siz ayran çorbası pişirdiğinizde ben gelirim, dedi, demiş.

Bunlar bir zaman ayran çorbası pişirmemişler. Bir gün, zaman geçince unutmuştur diye pişirmişler. Dev çıkıp gelmiş. Kapıyı bacayı tıkamışlar, kilitlemişler. Dev kapıda bağırmış, çağırmış. Ama bunlar açmamışlar. O yana bu yana derken dev, bacaya çıkıp camı kırmış, başını içeri uzatmış:

— Niçin kapıyı açmıyorsunuz? Hepinizi yiyeyim mi şimdi, demiş.

—Sağırız, duymadık, demişler. Dev:

— Hepiniz mi sağırsınız, demiş.

— Hepimiz sağırız. İşitmedik ondan açmadık, demişler. Başka bahaneler de uydurmuşlar.

Sonra devi içeri almışlar. Yedirip içirmişler. Sabahtan kızlarını yola hazırlamışlar, devin yanına katıp yolcu etmişler.

Dev ile kız gitmişler gitmişler, devin evine yaklaşmışlar. Devin üç tane eniği* varmış. Enikler yolda bunları karşılamış. Dev enikleri kucaklamış, sevmiş. Birini bir omzuna koymuş, birini öbür omzuna. Ötekini de başına koymuş:

— Sev bunları! Yoksa yerim seni, demiş kıza da. Kız korkusundan sevmiş enikleri.

Eve varmışlar. Evin kırk odası varmış. Bu kırk odada, kimi canlı kimi ölü, kırk insanoğlu kilitliymiş. Anahtarları da devin sakalında asılıymış. Durmuşlar, oturmuşlar. Birkaç zaman sonra dev, kıza:

— Karım değil misin? Gel, sakalımı bitle, demiş. Kız, devin sakalını bitlerken anahtarları görmüş:

— Ne güzelmiş bu anahtarlar. Bana versene, demiş. Dev:

— Yok, demiş vermemiş. Kız:

— Karın değil miyim? Versen ne olur? Ben senin dediğini yapıyorum da, demiş.

Dev anahtarları vermemiş. Ama kız, sakalını bitlerken devin uykusu gelmiş. Uyumuş. Kız, hemen anahtarları devin sakalından çözmüş, almış.

Dev, bir gün nereye gitmişse gitmiş. Kız hemen odaların kapılarını açmaya başlamış. Yalnız devin enikleri eteğinden asılmış, bırakmamışlar kızı. Kız, dönmüş, bir kazan su kaynatmış. Enikleri kaynar suya sokmuş sokmuş çıkarmış. Tandırın yanına dizmiş. Enikler ölmüş.

Sonra kız gitmiş, odaların hepsini açmış. Diriler çıkmış, ölüler kalmış. En son odada bir adam varmış. Bu adam, hemen bir kavak kesmiş. Kavağın içini oymuş, kızı da içine bindirip ırmağa göndermiş. Irmağın akıntısı, kızla kavağı götürmüş. Bu kavak, bir adaya takılmış, yeşermiş. Kız oraya yerleşmiş.

Bir kadının keçisi varmış. Çoban da bu keçiyi otlatırmış. Keçi, bu kavağa dadanmış. Onun yeni yeşeren yapraklarını yermiş. Kız da oradan uzanıp keçinin sütünü emermiş. Keçi süt vermez olunca kadın, çobana demiş ki:

— Benim keçim her gün sağılmış geliyor. Çoban:

— Irmağın kenarında bir kavak var. Bu keçi, o kavağın yanına gidince memeleri boşalmış geliyor. Ben o kavağı keseceğim, demiş.

Kavağı kesmeye gitmiş. Bakmış ki kavağın içinde bir kız, ay gibi parlıyor. Kız:

— Ben emiyorum sütü. Beni babamın köyüne bırakırsan bu kavağı kes. Yoksa kesme, demiş. Çoban, kızı almış, eve getirmiş. Kadın, kızı görünce tanımış:

— Bu kız, benim bacımın kızı ya, demiş.

Kızı, babası evine kavuşturmuşlar. Yemiş, içmiş muratlarına geçmişler.

*enik: Memeli hayvanların yavrusu