umutphp/masallar huggingface dataset:
[Horoz, Kurt ve Koyun]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Çok yıllar önce bir horoz, bir köpek ve bir koyun dağa çıkmışlar. Kendi aralarında bir iş üleşimi yapmışlar. Köpeğe sen muhtar ol, demişler. Koyuna da sen imam ol, demişler. Horoz da vakti iyi bildiğinden ben müezzin olayım demiş. Bunlar bir ıssız vadide bir ine varmışlar. Horoz öterken bir tilki gelmiş. Burada ne aradıklarını sormuş. Onlar da:

-Bizi buraya muhtar getirdi, kendisi de ava gitti, demişler. Tilki:

-Benim aklım iyi erer, burası Kurt Baba diye bir adamın yüz elli senelik yurdudur. Sizin buraya konmanıza katiyen müsaade etmez, hepinizi perişan eder, demiş.

Onlar da:

-Biz karışmayız, muhtar gelmeyince biz bir şey diyemeyiz, demişler.

Şimdi tilki doğru kurdun yanına varmış.

-Şöyle böyle lezzetli avlar var, koyunu sen yersin, horoz da bana yeter, demiş. Ben senin mekân sahibi olduğuna şahitlik ederim, demiş.

Öte taraftan diğerleri de muhtara olayları anlatmışlar. Şimdi orda bir çulfalık yalağı varmış. Muhtar onun içine girmiş. Horoz da üstünü çer çöple örtmüş, yalnız gözünü açık koymuş. Muhtar demiş ki bunlara:

-Eğer o tilki şahitlik ederse, şuralardan bir kâğıt bulup 313 el bastırın, demiş.

Az sonra bunlar gelmişler. Muhtar nerede diye sorunca onlar da muhtarın ava gittiğini söylemişler. Kurt fırsat bu fırsat diye düşünmüş. İşte şahidim bu tilki, buralar öteden beri bizim yurdumuz, demiş. Tilki Allah, vallah diye eğilip kalkarken köpeğin gözünü görüvermiş. Köpek yerinden fırlamasıyla kurdu yakalamış, orada hakkını avucuna vermiş. Tilki yine bir yolunu bulup kaçmış.
[Yılan ve İnsan]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Çok eskiden adamın birinin evine bir misafir gelmiş. Bu misafir evin içindeki her şeye karışırmış. Ev sahibi bu misafiri iyice bir dövüp evinden göndermiş. Bu durumu ev sahibinin yakın arkadaşlarından biri duymuş. Olayı merak edip arkadaşını ziyaret etmek için yola koyulmuş. Yolda gelirken çocukların bir yılanı öldürmeye çalıştıklarını görmüş. Çocuklara etmeyin eylemeyin dese de dinletememiş. En sonunda bakmış olacağı yok, yılanı satın alıp heybesine koymuş ve yoluna devam etmiş. Arkadaşının evinde çok iyi karşılanmış. Gel gör ki bir türlü meseleyi soramamış. Evine dönerken yılan heybeden usulca çıkarak adamı kulağından yakalamış ve:

-Seni sokacağım, demiş.

Adam şaşırmış ve sebebini sorunca yılan da:

-İnsanoğluna iyilik yaramaz, demiş.

Adam atını yıldırım hızıyla sürmüş ve yaşlı bir ağacın altına gelmiş. Durumu ağaca anlatmış, ağaç adamı haksız bulmuş:

-Siz insanlar önce altımda konaklar, sonra kolumu kanadımı koparıp gidersiniz, demiş.

Adam bunun üzerine atını hızla ırmağa sürmüş. Irmak da adamı haksız bulmuş:

-Siz insanlar, bende hem temizleniyorsunuz hem de giderken yüzüme tükürüyorsunuz, demiş.

Adam bu sefer atını ormana sürmüş. Ormanda atını sürerken uzaktan bir tilki görmüş. Ona:

-Sana iki tane okkalı tavuk var, demiş.

Tilki hemen meseleyi kavramış ve bir de olayı tilkiye anlatmışlar. Tilki yılana sormuş:

– Bu adam seni kurtardı mı?

– Kurtardı.

– Seni nerede taşıdı?

– Heybede.

– Sen nasıl girdin heybeye, bir göster bakalım.

Bunun üzerine yılan heybeye girmiş. Tilki adama işaret ederek heybeyi taşa çalmasını söylemiş ve böylece adam yılandan kurtulmuş. Gelelim tilkinin tavuklarına. Adam tamam getireceğim, diye gitmiş ve tilkinin yerini avcıya tarif etmiş.
Deli Kardeşin Kısmeti
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Eskiden köyün birinde üç kardeş yaşarmış. Bunların bir de yaşlı ve hasta anaları varmış. Bu üç kardeşten üçüncüsü kafadan çatlakmış. Bunların bir de inekleri varmış. İnekleri otlatmaya hep deli kardeşlerini gönderirlermiş. Bir gün, deli olan kardeş evde kalmış. Anasına:

-Ana, ben seni iyileştireceğim, deyip bir kazan kaynar suyu anasının tepesine dökmüş.

Tabii ki anası ölmüş. Akşam ağabeylerini yolda karşılayıp müjdeyi vermiş. Ağabeyler eve gelince başlamışlar ağlamaya ama iş işten geçmiş. Neyse delinin ağabeyleri mezar kazmaya gitmişler. Bu arada deli de anasının saçlarına bir ip bağlayıp sürüye sürüye mezarlığa doğru yola çıkmış. Mezar kazmaktan dönen ağabeyleri olayı görünce analarını alıp eve götürmüşler. Onu yıkadıktan sonra defnetmişler. Aradan zaman geçmiş, acıları biraz dinmiş. Büyük ağabey:

-Artık inekleri paylaşalım, demiş ve paylaştırmışlar. Ama en zayıf ineği deli olana vermişler. Deli farkına varınca doğru ormana gitmiş ve ineği bir ağaca teslim etmiş. Ağabeylerine de:

-Onu bir adama teslim ettim; o bakacak, demiş.

Ertesi gün ormana gidince ineğini bir ayının yediğini anlamış. Bu defa ağacı, sen benim ineğime niye bakmadın, diye kesmeye başlamış. Başlamış ama ağacın içinden tam bir şapka dolusu altın çıkmış. Akşam eve gittiğinde de ağabeylerine ineği sattığını söyleyip altınları göstermiş. Ağabeyleri altınları görünce başlamışlar deliye yağ yakmaya:

-Gidelim bu altınlarla bir dükkân açalım, demişler.

Yola çıkarken deli, babalarından kalma bir değirmen taşını da yanına almış. Neyse az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, bir ağacın altında konaklamışlar. Düşünmüşler, ağacın altında yatsalar hırsızlar altınları çalar. Onun için ağaca çıkmaya karar vermişler. Gece yarısında ağacın altına bir kervan gelmiş. Bu kervan bakır eşya satarmış. Üç kardeşten deli olan, değirmen taşını da yanına çıkarmış ya. Biraz sonra taş aşağı yuvarlanmış. Kervandakiler, ağaçtan ayı iniyor diyerek eşyalarını da bırakıp kaçmışlar. Kardeşler de onların mallarını alıp şehre gitmişler. Kendilerine bir dükkân açmışlar. Ben onlardan alışveriş yapıp geldim.
[Kuş Dili Bilen Beyoğlu]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Evvel zaman içinde bir bey yaşarmış. Bey, oğlu ve karısı bir yaz günü evin önünde yemek yerlerken ağaca bir kuş gelip konmuş ve ötmeye başlamış. Karısı beye:

-Bu kuş ne diyor acaba, demiş.

Bey düşünmüş bilememiş. Oğlu ben biliyorum ama söylemem, demiş. Annesiyle babası çok ısrar edince çocuk bu defa:

-Bu kuş bana sen padişah olacaksın, baban eline su dökecek, annen de havlu tutacak, diyor, demiş.

Bu yoruma çok sinirlenen bey:

-Demek senin canın böyle istiyor; bunu götürün öldürün, kanlı gömleğini bana getirin, demiş.

Bunun üzerine beyin adamları çocuğu alıp götürmüşler fakat öldürmemişler. Bir tavşan bulup kanını çocuğun gömleğine sürmüşler. Getirip çocuğun babasına vermişler. Çocuk da şehre doğru gitmiş.

Günlerden bir gün şehirde hükümdarlık seçimi yapılıyormuş. Bir güvercin uçurmuşlar; kimin başına konarsa hükümdarımız odur, demişler. Güvercin de gelip çocuğun başına konmuş. Bu çocuktur diyip bir daha uçurmuşlar. Yine çocuğun başına konunca onu hükümdar yapmışlar. Yıllar sonra hükümdar vezirle gezmeye çıkmış. Çocuğun babası da bakmış ki hükümdar geliyor. Karısına:

-Hükümdar geliyor, bir kaz kes, yemek çıkaralım, demiş.

Neyse hükümdar gelmiş, bey hükümdarın eline su dökmüş. Karısı da eline havlu vermiş. İçeri geçilmiş. Yemekler yenilmiş. Hükümdar babasına:

-Beyim sizin hiç çocuğunuz yok muydu? Hep kendiniz hizmet ettiniz, demiş.

Bu defa bey başlamış ağlamaya. Olan biteni olduğu gibi anlatmış. Anası öldürtme diye çok yalvardı da ben laf dinlemedim, diye dövünmeye başlamış. Hükümdar da kendisinin başından geçenleri anlatıp, öldü sandıkları çocuklarının kendisi olduğunu söyleyince birbirlerine sarılıp ağlamışlar.
Ahmaklar
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Ülkenin birinde güzel mi güzel bir kız yaşarmış. Bir gün bu kıza görücü gelmiş. Kız mutfağa çay hazırlamaya gitmiş. Birden gözüne mutfaktaki balta ilişmiş:

-Ben evlenip çoluk çocuğa sahip olunca babamın evine gelirsem de bu balta çocuklarımın kafasına düşerse ben ne yaparım, diye oturup ağlamaya başlamış.

Bu arada annesi içeri girmiş. Kızım ne oldu, diye sormuş. Kız da:

-Bu balta çocuklarımın başına düşerse sen ne yaparsın, demiş.

Annesi de oturup ağlamasın mı? Tam o sırada baba da içeri girmiş. Durumu ona da anlatmışlar. O da oturup ağlamaya başlamış. İçeride sadece kızı isteyen oğlan kalmış. Gürültüyü duyunca o da mutfağa gelmiş. Hepsini ağlar görünce meseleyi sormuş ve ağlamalarını çok ahmakça bulmuş. Bu kadar ince düşünceli bir kızla evlenemem, diyerek oradan ayrılmış Biraz ilerde bir grup insanın ırmaktan bir şey çıkarmaya çalıştıklarını görmüş. Onlara ne yaptıklarını sorunca:

-Ay ırmağa düştü, onu çıkarıyoruz, demişler.

Baksanıza ay gökyüzünde dediyse de dinletememiş. Bu defa çıkarmasanız ne olur, diye adamlarla dalga geçmeye başlamış. Adamlar da:

-Biz ayı çıkarmazsak ay batmaz, ay batmazsa güneş doğmaz. Güneş doğmazsa ekin ekilmez. Ekin ekilmezse aç kalırız, demişler.

Adam bakmış bu insanların çoğu ahmak, geri dönüp ince düşünceli kızla evlenmiş.
[Fakir Oğlanın Sabrı]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Eski zamanlarda yaşlı ve fakir bir kadın varmış. Bu kadın oğluyla yaşarmış. Günü gelip çocuk evlenme çağına gelmiş. Ama elde avuçta bir şey yokmuş. Kadın çaresiz halkın arasına karışıp para istemeye başlamış. Aldığı paraları ödünç alıyormuş. Neyse, bu kadın aldığı paralarla çocuğunu evlendirmiş. Çocuk gelinin kucağında bir gece yatmış. Ertesi gün:

— Ana ben borcumu ödemek için çalışmaya gideceğim, demiş.

Bu çocuk gurbet ellerde tastamam on beş yıl çalışmış. On beş senede on beş lira kazanmış. O zamanda bu para çok kıymetliymiş. Ağasının yanına gidip hesabını görmüş ve yola koyulmuş. Bir dağda ilerlerken eli asalı bir ihtiyar görmüş. Gidip şu ihtiyara yetişeyim diye düşünmüş ama bir türlü ona yetişemiyormuş. Sonunda kestirmeden önüne çıkmış. Selam vermiş ama ihtiyar selamını almamış. Çocuk:

— Amca, bari selamımı alsan, demiş.

Adam asasına dayanıp:

— Benim her konuşmam beş lira, demiş.

Çocuk çıkarıp beş lira vermiş. Adam:

— Sabrın sonu selamettir, deyip devam etmiş.

Bir müddet gittikten sonra çocuk bakmış ki adam yine susmuş. Çocuk:

— Niye konuşmaz oldun amca, demiş. Adam da:

— Bana bak evlat, ben sana her konuşmam beş lira demedim mi, deyince çocuk çıkarıp beş lira daha vermiş.

Adam bu defa:

— Güzel, güzel değil; gönle sığan güzel, deyip yine susmuş.

Biraz daha gidince yol ikiye ayrılıyormuş. Adam:

— Bak evlat, gözünü yumup elini cebime sok. Ben seni denedim, demiş.

Çocuk elini adamın cebine sokunca bir tomar gök şeritli para çıkarmış. Adam bu arada kaybolmuş. Meğer ihtiyar Hızır Peygamber’miş. Çocuk bundan sonra yoluna yalnız devam etmiş. Bakmış ki ilerde bir çınar dibinde bir Arap, bir güzel kız, bir de yakışıklı delikanlı varmış. Ne olur ne olmaz diye selam vermiş. Arap selamı alıp:

— Gel yanıma otur, demiş. Çocuk oturunca:

— Bu güzel kız bana mı düşer yoksa şu yakışıklıya mı?” diyince Hızır’ın sözü aklına gelmiş:

— Güzel, güzel değil; gönle sığan güzel. Bu kız hiçbirinize düşmez, demiş.

Arap bunun üzerine:

— Aferin evlat, kız delikanlıya düşer deseydin şu öldürdüğüm adamlardan farkın kalmayacaktı, şimdi gidebilirsin, diyince yola düzülmüş. Gide gide evlerine varmış. Pencereden bakınca bir de ne görsün? Anası alt köşede yatıyor, karısı da üst köşede çok yakışıklı bir oğlanla yatıyormuş. Çocuk beyninden vurulmuşa dönmüş. Silahını çekip tam vuracağı sırada Hızır’ın, sabrın sonu selamettir, sözü aklına gelmiş. Hele şunları bir uyandırayım demiş. Kapıyı çalınca kadın kocasının geldiğini anlamış. Kalk oğlum baban geldi, demiş. Adam hemen çocuğuna ve karısına sarılıp Hızır’ın sözünü hatırlamış.
Yazılan Yazı Bozulmaz
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Çok eskiden bir padişah yaşarmış. Bu padişahın bir de veziri varmış. Bu vezir önemli olaylar olacağı zaman hep gülümsermiş. Bir gün padişahın bir kızı olmuş. Birkaç gün sonra padişah veziriyle birlikte ava çıkmış. Avda vezir gülümsemiş. Padişah ne oldu diyince vezir:

—Padişahım, şu anda şu ilerideki çadırda kızınızın kocası olacak çocuk doğdu, demiş.

Padişah küplere binmiş tabi.

 —Benim kızımın kısmeti nasıl bir çoban olur, diye düşünmüş. Bunun üzerine çadıra gidip çobanı görmüşler. Bakmışlar gerçekten bir erkek çocuk doğmuş. Padişah çobandan çocuğu satın almış. Oradan ayrılınca yolda çocuğun gırtlağını kesip atmışlar. O sırada oradan geçen bir tabip çocuğu alıp iyileştirmiş. Aradan zaman geçmiş ve çocuk yakışıklı bir delikanlı olmuş. Padişah da bu arada harbe gidiyormuş. Yolda gençle karşılaşmışlar, vezir yine gülümsemiş. Padişah yine sormuş. Vezir de:

—Sizin damat geliyor, demiş.

Padişah önce anlamamış. Vezir:

—Padişahım, bu çocuk sizin kestiğiniz çocuk, demiş.

Padişah genci yanına çağırıp boynuna bakmış. Gerçekten de o çocukmuş. Bunun üzerine padişah gencin eline bir kağıt verip onu saraya göndermiş. Kağıtta da:

—Bu çocuğu öldürün, yazıyormuş.

Delikanlı yola çıkmış. Saraya yaklaşırken yorulmuş, bir ağacın altında uyuyakalmış. Bu sırada padişahın kızı oradan geçerken genci görmüş. Bakmış ki elinde bir kağıt var. Onu alıp okumuş. Babasının yazdığını öğrenince kağıda:

—Gelen bu genci kızımla hemen evlendirin, yazmış.

Eski kağıdı da yırtıp atmış. Genç uykudan uyanınca kalkıp saraya gitmiş. Padişahın adamları kağıdı alır almaz kızla oğlanı evlendirmişler. Bir zaman sonra padişah savaştan dönerken vezir yine gülümsemiş. Padişah sorunca da:

—Padişahım, sizin kızın bir çocuğu oldu, demiş.
Tilki ile Yaşlı Kadın
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Çok evvelden yaşlı bir kadınla güzeller güzeli bir kızı varmış. Kız gelinlik çağa gelince evlenip başka bir köye gelin gitmiş. Aradan uzun bir zaman geçince annesi de kızını ziyaret etmek için kızının yaşadığı köye doğru yola çıkmış. Yanına da yolda yemek için azık ile kızına bazı hediyeler almış.

Yolda giderken bir tilki ile karşılaşmış. Bu tilki çok kurnazmış üstelik yaşlı kadının eşyalarına göz dikmiş. Hemen bir plan kurup yaşlı kadına yaklaşmış. Kadına yardım etmek istediğini söylemiş. Yaşlı kadın da ne yapsın hemen kabul etmiş. Elindeki yoğurt kabını tilkiye vermiş. Derken önlerine bir yol ayrımı gelmiş. Tilki kadına:

-Gel seninle bir yarış yapalım, yol kavuşana kadar, demiş.

Başlamışlar yarışmaya. Tabi tilki yolda yoğurdu yiyip yerine kaba su doldurmuş. Yolları birleşince bu sefer dinlenip öbür kabı almış. Yine önlerine bir yol ayrımı gelmiş. Tilki yine yarışalım demiş, bu sefer kaptaki peynirleri yemiş, yerine de çalı çırpı doldurmuş. Yaşlı kadınla tekrar buluşunca da bizim tilki hadi bana eyvallah, deyip savuşmuş.

Kadın da kızının yanına varıp hasret gidermiş. Kızı kaptakileri sorunca bunlar yoğurt ve peynir demiş. Kapları açınca bir de görsünler: su ile çalı çırpı …

Yaşlı kadın bunu tilkinin yaptığını anlamış. Kadın eve dönüp bir plan kurmuş. Meğer bu kadının üç oğlu varmış ve bunları ormana sakız toplamaya göndermiş. Bu arada tilki sürekli yaşlı kadının bacasına çıkıp:

-Oh oh canıma değsin, diyormuş.

Çocukları ormandan bol bol sakız getirmişler. Yaşlı kadın o sakızları bacaya yapıştırmış.Tilki yine bir gün gelip dalga geçince kadın ona terlik fırlatmış. Tilki kaçarken kuyruğu sakıza yapışmış. Kadın da tilkinin kuyruğunu kesmiş.

Tilki arkadaşlarının yanına gidince bütün tilkiler "kuyruksuz, kuyruksuz" diye onunla alay etmeye başlamışlar. Tilki kuyruksuz yaşayamayacağını anlamış. Yaşlı kadının evine gelmiş. Yaptıklarından pişman olup ondan özür dilemiş. Bunun üzerine yaşlı kadın onu affetmiş ve kuyruğunu geri vermiş. Hatasını anlayan tilki bir daha yaşlı insanları kandırmamaya yemin etmiş.
[Korkak Adam]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Zamanın birinde bir korkak varmış. Öyle korkakmış ki hiç evden çıkmazmış. Karısı:

-Dışarı çık, tarlayı ek, biç; bize ekmek getir, dedikçe adam daha da korkarmış.

Karısı evden çık dedikçe adam beni kediler yer, dermiş. Karısı çık, dedikçe olmaz beni köpekler, kuşlar, inekler yer dermiş.

Sonra karısının aklına bir fikir gelmiş. Bir leğen çörek pişirmiş ve evin bahçesine aralıklarla koymuş. Kocasına:

-Anladık tarlada çalışmazsın ama bak gökten çörek yağdı bari onları topla da çocukların karnı doysun, demiş.

Adam zor bela ikna olup çıkınca da kapıyı kilitlemiş. Adam:

-Aç kapıyı kedi, köpek beni yer, demiş ama o açmamış. Adam bakmış dışarda kalacak bari ağaca çıkayım da kimse beni yemesin, demiş. Neyse, ağaçta bekleyedursun bunun uykusu gelmiş ve dalda uyumuş.

Gece bir bakmış ağaç sallanıyor, gözlerini açmış ki ne görsün…Bakmış bir ayı sırtını ağaca vermiş kaşınıyor, bizimki korkudan bayılıp ayının üzerine düşmüş. Düşünce uyanmış ve korkudan ayının sırtına sarılmış. Ayı da ondan korkup kaça kaça komşu köyde bir ahıra gelmişler. Fakat adam korkudan ayıyı bırakmıyor. Bunların ahıra girdiğini gören köylüler biri ayı yakaladı, diye peşlerinden ahıra girmişler. Buna yardım edelim, demişler. Silahla ayıyı vurmuşlar, ayının sırtında kaskatı kesilen adamı da tedavi etmişler. Köylüler onun cesaretine hayran kalıp:

-Sana tarla, hayvan verelim sen burada bize baş ol, demişler. O da gidip karısını alıp getirmiş ve orda yaşamış.
[Açgözlü Serçe]
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Çok zaman önce bir serçe varmış. Bu serçe bir gün çöp karıştırırken ayağına bir diken batmış. Dikenin acısı ile kıvranırken ekmek yapan bir ebe kocakarı görmüş. Ona dikeni çıkar demiş, o da çıkarmış. Serçe biraz uzaklaştıktan sonra gelip dikenini istemiş. Ebe onu ateşe attığını söylemiş. Serçe de o zaman bana ekmek ver, demiş. Ekmeğini alıp yola koyulmuş. Az sonra bir çobana denk gelmiş. Ekmeği çobana verip gitmiş. Çobanın karnı acıkmış ve ekmeği yemiş. Serçe gelmiş ve çobandan ekmeğini istemiş. O da yedim deyince o zaman bana bir koyun ver demiş. Koyunu alıp gitmiş, yolda bir düğün alayı görmüş koyunu onlara emanet bırakmış. Oradan uzaklaşmış, misafirler çoğalınca ev sahibi koyunu kesip onlara ikram etmiş. Serçe gelmiş koyunu verin diye tutturmuş. Onlar da misafirlere ikram ettik deyince o zaman gelini verin demiş. Bunlar çaresiz gelini vermişler. Gelinle serçe oradan gitmişler. Bunlar yolda bir âşığa denk gelmişler. Serçe gelini âşığa emanet edip oradan ayrılmış. Epey bir zaman sonra geri gelip gelini âşıktan istemiş. Bunun üzerine âşık olmaz, demiş biz birbirimize aşık olduk ben vermem demiş. Serçe de bunun üzerine:

-Ya gelini ya sazını ver, demiş.

Âşık, çaresiz sazını vermiş. Serçe sazı alıp bir ağacın altına gitmiş:

Dikeni verdim ekmeği aldım

Ekmeği verdim koyunu aldım

Koyunu verdim gelini aldım

Gelini verdim sazı aldım diye tıngırdatır dururmuş o zamandan beri.
Hiç
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

Bir gün Keloğlan’ı annesi tuz almaya göndermiş. O zaman tuzun adı da hiçmiş. Keloğlan da unutmayayım diye yolda hiç hiç diye diye diyormuş. Yolda balık tutan bir adama denk gelmiş. Hiç hiç deyince adam ona dediğini sanıp bunu bir temiz dövmüş. Keloğlan balıkçıya:

-Ne diyeceğim peki ben, deyince balıkçı da:

-Beş altısı, beş altısı diyeceksin, demiş.

Bunun üzerine Keloğlan beş altısı, beş altısı diye diye yola koyulmuş. Yolda bir cenaze alayı görmüş. Beş altısı beş altısı deyince millet beş altısı ölsün anlamış ve onu dövmüşler. Keloğlan da meseleyi anlatıp onlara:

-Ya ne diyeyim, demiş. Onlar da:

-Emir Allah’ın emir Allah’ın diyeceksin demişler.

Keloğlan da emir Allah’ın, emir Allah’ın diye diye giderken bir köpek cesedine rastlamış. Onu görenler köpeğe söylediğini sanıp onu bir daha dövmüşler. Keloğlan meseleyi anlatıp:

-Ya ne diyeceğim deyine onlar da:

-Üff ne pis şey diyeceksin, demişler.

Keloğlan da unutmamak için üff ne pis şey diye diye yola çıkmış yine. Öyle giderken yolda bir grup kıza denk gelmiş. Kızlar da kendilerine üff ne pis şey dediğini sanıp onu yine dövmüşler. Keloğlan kızlara:

-Ya ne diyecektim, diye sormuş. Kızlar da:

-Ohh, ne güze şey, diyeceksin demişler.

Keloğlan yine yola koyulmuş. Bu sefer yolda ohh ne güzel şey diye giderken evi yanan bir adama denk gelmiş. Adam da evinin yandığına seviniyor diye bunu bir temiz dövmüş. Keloğlan o kadar dayağın üzerine evin yolunu zor bulmuş. Anası tuzu alıp almadığını sorunca o da unuttum, demiş. Anasından da bir temiz dayak daha yemiş.
Üç Arkadaş
(Ege Bölgesi, Muğla)

Bi canavar varmış, bi dilki varmış, bi de gatır varmış. Üçü arkadaş olmuşlar. Gezerlerken gezerlerken gatır bulduğu şeyi yer. Ötekinler de ne yiyecek? Et yiyecek. Acıkmışlar.

Gatıra:

—Sen bulduğunu yiyerek besleniyon biz de acıktık, demişler. 

Gatır demiş:

—E ne olcak?

—Biz seni yiyecez, demişler.

—Yiyiceksiniz ama benim vasiyetim ne olacak?

Tilki ile canavar sormuş:

—Ne vasiyeti?

Gatır:

—Benim arka ayağımın altında vasıyetname vardır. Onu okuyun ondan sonra beni yiyin, demiş.

Tilki az gurnaz değil ama demiş ki:

—Benim okur yazarlığım yoktur, demiş. 

Ardına geçmiş gatırın vasiyeti okumak için. Tam o sırada vurmuş tekmeyi. Tilki ve canavar kaçmış.  Tilki, kürkçü dükkânında buluşuruz deyip gaçmış, getmiş. Şimdi gatırı  kimse yiyemez.  Onun ayağının altında vasiyeti var, ondan kimse onu yiyemez.
[Vezirin Kızları]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Şimdi, eveli bi vezirin üç gızı vamış. Gardeşleri, küçük gız gardesini sevmezmiş. Küçük gızı hep dışlarlarmış. Babası da küçük gızı severmiş. Gızlar, küçük gız gardeşimiz şöle yaptı böle yaptı diye hep şikâyet ederlermiş. İşte bir gün babası paralarını, altınlarını her şeylerini goyuyor gızın yanına. Adamlarına:

— Bu kızı dağın birine bırak gel, diyor.

Goyuyoru bubası oraya dağa. Orda ekmeni her şeyi bittiğinde bi çoban görmüş. Çobana:

— Beni eve götür diyoru. Ben açım, çok acıktım diyoru.

Çoban anasına gidiyoru:

— Böle böle bi gız var getircen, diyor.

Anası diyoru:

— O gızı buraya getirme, bizi sevmez diyoru. Buraya gelmez diyoru. Dünya güzeli bi gız diyoru.

Oğlan da götürüyor kızı eve. Orda evleniyollar, beğeniyollar birbirlerini. Oğlan:

— Bi ev yapalım, diyoru.

Bi yol kenarına bi ev yapmaya çalişiyollar.

— Ben evi büyük yapcan, diyoru. Otel yapcan, diyoru oğlan.

Yıllar geçiyor, günler geçiyor. Üç dene çocukları oluyor. Üç dene çocuklarının isimlerini Neydim, Nuldun, Nolcan goyuyor. E günler geçiyor vezir tatile çıkıyor. Otel arıyor. Çobanın oteline götürüyollar. Varıyor çobanın oteline, yerleşiyor. İşde çocuklar geliyor:

— Hoş geldin, diyorular.

Elini öpüyor vezirin. Vezir isimlerini sormuş. Başlıyor:

— Neydim, Nolcan, Noldum, demişle.

Vezin çocukların isimlerini duyunca annelerine soruyor. Anneleri geliyor, Yüzüğünü gösteriyor. O yüzükte babasının işareti varmış. Vezir, bu benim kızım diye sariliyollar, seviniyollar, torun torba sahibi oluyollar. Mutlu mesut oluyollar.
Yörüğün Rüyası
(Ege Bölgesi, Muğla)

Şimdi zamanıyle padışahın gızı varmış. Bir insanla anlaşmış. Yörüğün birisi bir rüya görmüş. Mesela, birisi bir rüya görmüş, yörüğün birisine anlatmış, çobana.

— Yav benim, demiş gören adam, sağ yanımda güneş vardı. Sol yanımda da göğsümde de ay oldu. Bu nedir?

Hemen, yörük akıllı del mi?

— Sen bu rüyayı bene satsana.

Çoban:

— Ee ne vericen?

— İki dene goş verıcem sene, demiş.

İki dene goş vermiş. Rüyayı satın almış. Durarken durarken, padişahın gızı, tabi birisiyle anlaşmış. Ya iki tane at hazırlamış. Birisi sevgilisi için, birisi de, efendim, kendisi için. Heybeye doldurmuş altınları, yola çıkmış. Neyse, çobanın goyunu görmüş. Buna gider gece. Gece çobanın goyunu getmiş. Goyuna gettığinde, padişahın gızı çıkagelmiş. Bin, bin ata. Tabi ki gece vakti ne binecek? Nese, bindıse, abov! Neredese, gonaklacaklarsa varmışlar. Bakmışlar, sevdı adam değil. Almışlar, mesud olmuşlar. yörük de güzel bi çocumuş. Orda, dereye büyük bi akan suların, mesela, şelalede, şelalenin başında efendim, yörük banyo yaptırmış. Elbisesini keydirmiş. Sevgilisinden daha iyi olmuş. Daha güzel bi olan olmuş gari. Yörük de ondan faydalanmış. Rüyanın da insanlara bir faydası vardır, yani bulunur.
[Kim Uyur Kim Uyumaz]
(Doğu Anadolu Bölgesi, Iğdır)

İki tane çocuk kaybolmuş, ormanda yürüye yürüye gitmişler bir eve varmışlar. O evde de başka başka çocuklar da varmış. Bir tane adam çocukları kaçırmış bu eve doldurmuş. Evin ışıklarını yanık görmüşler eve gitmişler. Bir tane çirkin bir adam almış onları içeriye. Adam bu çocukları yedirmiş içirmiş yatırmış.

Sonra seslenmeye başlamış çocuklara. Demiş ki:

- Kim uyur kim uyumaz.

Kimseden ses çıkmayınca başlamış çocukları yemeye. Meğerse bu adam çocuk yiyen devmiş.

Dev yine:

- Kim uyur kim uyamaz demiş.

Korkudan kimse ses çıkaramamış. Dev, bir çocuğu daha yemiş. Sonra dev gitmiş dolanmış bir daha seslenmiş:

- Kim uyur kim uyamaz.

Bu arada Cımbılı Çıttan diye bir çocuk varmış. Bu demiş ki yatakta yatarken:

- Ben uyanığım ben demiş.

- Sen kimsin demiş dev.

O da demiş ki:

- Ben Cımbılı Çıttan'ım demiş.

O da demiş:

- Sen niye uyanıksın bakıyım.

Çocuk da demiş ki:

- Bana ninem dedem uyumadan önce bal, süt, çörek verirdi ben onları yemeden içmeden uyumazdım bal, süt, çörek olmadan uyuyamam demiş.

Bu dev de uyumadan çocukları yiyemiyormuş, çocukların uyuması gerekiyormuş.

Dev:

- Tamam demiş sana gidip bal, süt, çörek getireceğim demiş.

Dev; bal, süt, çörek almak için evden dışarıya çıkınca bu Cımbılı Çıttan da çocukları uyandırmış evden kaçmışlar ve devin elinden kurtulmuşlar.