Arsız Kız
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Bir annenin üç kızı varmış, Bu kızlardan biri bir gün çarşıya gitmiş et almış, eve gelirken bir konağın önünde bir it görmüş. Bu it kızın elinden eti kapıp kaçmış, konağa girmiş. Kız da arkası sıra gitmiş, demiş ki:

— Teyze, sizin it, benim etimi kaçırdı, verin ben götüreyim.

— Kızım, sen bu gece burada kalırsan veririz, yoksa vermeyiz.

Kız korkusundan evine gidememiş, orada kalmış. Bu kızı bezemişler, tel duvak takmışlar, gelin gibi odaya koymuşlar, o iti de yanına koymuşlar. Bu kız sabaha kadar oturmuş, sonradan uykuya dalmış. İt de orada yatmış. Sabahleyin bakmış, oğulları insan değil gene köpek, bu kızın eline etini vermişler, yollamışlar.

Kız, evine gelince annesi bağırmış çağırmış:

— Neredeydin, ne oldu? Biz korktuk, seni bu kadar aradık.

— Böyle, böyle.

Bu sefer de ortancıl kız çarşıya gitmiş, et almış, dönerken o ite rastlamış, it eti ağızlamış, kaçmış. Kız da arkası sıra gene aynı konağa girmiş. Demiş ki:

—Teyze, sizin it bizim eti kaçırdı, verin ben alıp gideyim.

— Kızım, bu gece burada kal, yarın verelim, al da git evine.

Bu kızı da bezemişler düzemişler. İtin yanına koymuşlar. Bu kız da biraz oturmuş, sonra uykusu gelmiş, uyumuş. Sabahleyin bunun eline de etini vermiş yollamışlar. Kız eve gelince en küçük bacıları da demiş ki:

— İlla ben de gideceğim. Ben de bakayım o nasıl itmiş, kızları gelin edip bekletiyorlar.

O da gitmiş, geçerken it elinden eti ağızlamış. Bu kız da itin arkasından konağa gitmiş, demiş ki:

— Teyze, etimi verin, sizin köpek kaçırdı.

— Kızım, bir gece bizde kal, öyle verelim.

— Kalayım.

Bu kızı da bezemişler, düzmüşler, itin yanına koymuşlar. Hani küçükler biraz şeytan olurlar ya, bu da içeride kendi kendine çarpışmaya başlamış, kendi kendine oynayıp gürültü yapmış. Evdekiler de kapıdan dinlemişler:

— İyi, oğlumuz insanmış, demişler. Sabah olunca gelmişler, kapıyı tıklatmışlar. Kız:

— Yavaş, kardeşiniz ayıktır. Yemeğini getirin, ibrik, leğen verin, elini yüzünü yıkasın.

Kız kapının aralığından getirilenleri almış, elini yüzünü yıkamış, kendi kendine konuşuyormuş, it de orada yatıyormuş, hiç sesi çıkmıyormuş. Yemek gelince kız iki kaşıkla iki taraftan yemeği yemiş, kapları kapıya koymuş. Kız yiyip içip orada oturuyormuş. Bir gün, iki gün, üç gün böyle geçiyor. Bir gece kız ayıkmış, bakmış köpek yanında yok. Tüyü de orada duruyormuş. Devresi gün akşam, parmağını kesip, içine tuz basmış, uyumuş gibi yapıp yatmış. Biraz beklemiş, bakmış it kalktı, tüyünden çıktı, pencereden indi, gitti. Bu kız da kalkmış hemen arkası sıra gitmiş. Bu delikanlı bir ıssız yerde bir evden girmiş. Orası da peri kızlarının eviymiş. Oğlanı karşılamışlar, içeri alıp oturtmuşlar. Kız bunların konuşmalarını dinlemiş, peri kızının bu oğlandan hamile olduğunu öğrenmiş, geri dönmüş, gelmiş yatağına girmiş. Oğlan da biraz sonra gelmiş, gene tüyüne girmiş, oturmuş. Bu kız orada bunları dinlerken peri kızı demiş ki:

— Benim gönlüm portakal istiyor, yarın bana getir.

— Bir arsız kıza çattım, ona portakal gelirse, sana da getiririm.

Bu kız sabah olunca hizmetçilere demiş ki:

— Bana portakal getirin.

Evdekiler de gelinimiz aş eriyor, torunumuz olacak diye sevinmişler. Bu kıza bir sandık portakal getirmişler. Bu kız gene akşama kadar, kendi kendi­ne gülmüş, söylemiş, oynamış. Yemiş, içmiş, oturmuş. Gece olunca kendini uykuya vurmuş ama bir taraftan da iti dinliyormuş. Yarı gece olunca it kalkmış, portakalı mendile koymuş, tüyünü çıkartıp dışarı çıkmış. Kız da arkası sıra gitmiş. Oğlan gene aynı eve girmiş. Peri kızıyla oturmuşlar, sevişmişler, konuşmuşlar. Gene oğlan gelmeden önce kız eve dönmüş. Bu kız bu oğlanı her gün takip etmiş. Artık peri kızının doğuracak günü gelmiş. Oğlanın bir gittiğinde peri kızı demiş ki:

— Ben yarın akşam doğum yapacağım, bana bir ebe kadın bul da getir.

— Nereden bulayım, arsız kız beni koymuyor ki, insan kılığına gireyim de bir tarafa gideyim. Hep onu bekliyorum.

Peri kızına her şey ayan, kız sabırlı, gelip bunları dinlediğini biliyor; ama oğlana bildirmiyor. Arsız gene kapıdan işitmiş, oğlandan önce eve gelmiş, yatağına girmiş. Ertesi gün arsız kız bir kara don giymiş, boynuna da bir tespih takmış, gene oğlanın peşi sıra gitmiş. Oğlan gitmiş, peri kızına demiş ki:

— Ne edeyim, ben sana ebe kadın bulamadım, koydum geldim.

Kız dışarıdan bağırmaya başlamış:

— Hasan, Hüseyin, oğlum neredesiniz? Yolu saşırdım, falan padişahın gelini doğuracaktı, oraya gidiyordum, burada karanlıkta kaldım.

Peri kızı demiş ki:

— Çık, çık kapının önünde bir ebe kadın var, al da gel onu buraya.

Oğlan hemen kapının önüne çıkmış, demiş ki:

— Gel gel teyze, burada bir doğum var, onu yaptır da öyle gidersin.

Kızı içeriye almışlar, peri kızının bir oğlu olmuş, çocuğun doğduğu dakika Peri kızı demiş ki:

— Nene karı, al bunu böylece sana hediye edeceğim. Benim yüreğim yoktur, ben çocuk büyütemem. Böyle göbeği üzerinde al da git.

Bu kız çocuğunu alıp eve koşmuş, kapıyı tıklatmış, demiş ki:

— Tez gelin bir torununuz oldu, alın. Hiç burada koymayın, oğlunuz çok titiz, burada çocuk istemez, siz besleyin.

Bunlar çocuğu almışlar, sevinmişler güvenmişler, göbeğini kesmişler, oğlan peri kızına sormuş:

— Çocuğu ne yaptın?

— Ebe kadına verdim, aldı gitti.

Bu oğlan gene gidip geliyormuş, arsız kız da ardı sıra. Peri kızının da canına yetmiş bir kız nasıl bu kadar sabredebiliyor diye. Bir gün oğlana demiş ki:

— Artık sen benden vazgeç, sen benim kardeşimsin, ben de senin bacın. Sana izin verdim, babanın evine git, insan ol. Bu arsız kız da senin ailen olsun. Çocuğu da sünnet ettir. Ye, iç, muradına geç. Böyle gelip gitmeyle bir şey çıkmıyor. Arsız kıza da çok acıyorum, onun da nefsi var.

— Öyle mi?

— Öyle, artık tüyünü giyinme, git arsız kızın yanına yat, seni yanında görsün.

Oğlan peri kızıyla orada vedalaşmış, eve dönmüş, arsız kızın yanına yatmış. Arsız kız birden sıçramış, bakmış, oğlan aslanlar gibi yanında yatıyor. Hemen kalkıp kapıyı açmış, gitmiş kaynanasının ellerini öpmüş.

—Gelin oğlunuz insan oldu, demiş

Oğlanın sünnetini kesmişler, bunların nikahlarını kıymışlar, birbirlerine vermişler. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler.