Yedi Başlı Dev
(Karadeniz Bölgesi, Karabük)

[YEDİ BAŞLI DEV]

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellâl iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken zamanın birinde bir ülkede bir padişah ve padişahın üç oğlu yaşarmış. Bunların saraydan uzakta geniş bir bahçeleri varmış. Her gün sabah kalktıklarında bu bahçeye zarar verildiğini görürlermiş, fakat neyin bu bahçeye zarar verdiğini bilemezlermiş.

Padişah bir gün oğullarını huzuruna çağırmış.

—Evlatlarım bu böyle olmaz. Bu işe bir çözüm bulmak gerekir. Bundan sonra her gece biriniz nöbet tutacaksınız. Bahçeye zarar vereni bulup öldüreceksiniz, demiş.

O gün padişahın büyük oğlu nöbet tutmuş. Gece olmuş, gecenin ilerleyen saatlerinde bir patırtı ile bir yaratığın bahçeye girdiğini görünce korkmuş. Koşarak saraya girip odasına yatmaya gitmiş.

Sabah olunca padişah büyük oğlunu huzuruna çağırmış. Gece bir şey görüp görmediğini sormuş. Çocuk sabaha kadar nöbet tuttuğunu fakat bahçeye kimin zarar verdiğini görmediğini söyleyip babasının huzurundan ayrılmış.

İkinci gün ortanca oğlan nöbet tutmuş. Yine gecenin ilerleyen saatlerinde bir gürültü duymuş. Korkup saraya gitmiş. Sabah padişah ortanca oğlunu huzuruna çağırmış. Gece ne olduğunu sormuş. Ortanca oğlan sabaha kadar nöbet tuttuğunu fakat bir şey görmediğini söyleyip babasının huzurundan ayrılmış.

Üçüncü gün padişahın küçük oğlu nöbet tutmuş. Gecenin ilerleyen saatlerinde gürültü ile gelen bir yaratık görmüş. Pusuya yatmış. Yaratığın yaklaştığını görüp öldürmüş. Bunun yedi başlı bir dev olduğunu anlamış. Bu devin kulaklarını kesip padişaha göstermek için yanına almış.

Sabah padişah oğlunu huzuruna çağırmış. Gece ne olduğunu sormuş. Küçük oğlan, gece yedi başlı bir devin bahçeye girdiğini, pusuya yatıp devi öldürdüğünü söylemiş. Yanında getirdiği kulakları padişaha göstermiş.

Padişah bunu duyunca çok sevinmiş, küçük oğlunu ödüllendirmiş. Kardeşleri küçük oğlanı kıskanmış. Ormanda gezme bahanesiyle kardeşlerini götürüp bir kuyuya atmışlar. Bu çocuk bu kuyuda üç kapı görmüş; kapılardan biri altın, biri demir, biri tahta imiş. Çocuk hangisine gireceğine bir türlü karar verememiş. En sonunda tahta kapıyı açmış, burada halı dokuyan kızlar varmış. Kızlar:

—İnsanoğlu sen buraya nasıl geldin? Burada yedi başlı dev yaşar, Odası da şu altın kapılı odadır, seni burada görürse öldürür, demişler.

Küçük oğlan başından geçenleri kızlara anlatmış. Buradan kurtulmak için yardım istemiş. Kızlardan biri saçından iki tel vermiş.

—Bu saçları birbirine sürt. Karşına iki koç çıkacak. Biri kara, biri beyaz. Sen beyaz olana bin, o seni yedi kat yukarı çıkaracak. Eğer kara koça binersen yedi kat yerin altına inersin, demiş.

Bu sırada dev uyanmış. Oğlan kızların yanından ayrılmış. Saç tellerini birbirine sürtmüş. Karşısına biri kara biri ak iki koç çıkmış. O, korkudan yanlışlıkla kara koça binmiş. Yedi kat yerin aşağısına inmiş.

İndiği yerde bir ağaç kovuğunda yavru kuşlar görmüş. Bu yavru kuşları yemek için yaklaşan bir yılan görmüş. Yılanı öldürmüş. Sonra o ağacın altında uyuyakalmış. O sırada anne kuş çıkagelmiş. Bu insanoğlunun yavrularına bir şey yapmasından korkup ağzına koca bir taş almış. O taşı tam oğlanın başına atacakken yavru kuşlar onun kendi hayatlarını kurtardığını söylemişler. Bu sırada küçük oğlan uyanmış. Karşısında bir iri kuşu görünce şaşırmış. Bu kuş:

—Sen benim yavrularımın hayatını kurtarmışsın, dile benden ne dilersen, demiş. Çocuk yeryüzüne çıkmak istediğini söylemiş. Kuş onu yeryüzüne çıkaracağını; fakat et ve su gerektiğini, “hık” deyince et, “vık” deyince su vermesini söylemiş.

Oğlan eti ve suyu hazırlamış. Kuşun sırtına binmiş. Yola koyulmuşlar. Kuş “hık” dedikçe et, “vık” dedikçe su vermiş. Fakat son kata geldiklerinde et bitmiş. Oğlan kuşa etin bittiğini fark ettirmeden ökçesinden bir parça et kesmiş. Kuş “hık” deyince o eti vermiş. Fakat kuş, bu etin insanoğlu eti olduğunu anlayıp yememiş; fakat çocuğa bir şey söylememiş.

Sonunda yeryüzüne çıkmışlar. Çocuk kuşa gitmesini söylemiş. Kuş ise:

—Önce sen git, demiş. Çocuk kabul etmiş, topallayarak yürümeye başlamış. Kuş, neden topalladığını sormuş. Çocuk da son katta etin bittiğini o yüzden ökçesinden bir parça kestiğini söylemiş. Kuş da ağzında beklettiği eti çıkarmış. Bu etin insanoğlu eti olduğunu anladığını, yemediğini söylemiş. Sonra eti çocuğun ökçesine yerleştirmiş. Birdenbire çocuğun ökçesi iyileşmiş.

Çocuk ayağa kalkmış, kuşa teşekkür etmiş. Kuşun yanından uzaklaşmış. Kuş da yuvasına gitmiş, masal da burada bitmiş.