Üç Biber
(Karadeniz Bölgesi, Bolu)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir babanın üç kızı varmış. Bir gün babaları, kızlarına:

— Ben pazara gidiyorum bir isteğiniz var mı, demiş. Büyük kız:

— Baba bana küpe ile kolye al, demiş. Ortanca kız:

— Baba bana bilezik ve yüzük al, demiş. Küçük kız da:

— Baba bana üç biberimi getirmezsen yolda kalasın, demiş. Babaları pazara gitmeden önce kızlarına:

— Evlatlarım ben üç gün içinde dönerim. Bu vakte kadar hiç kimseye kapıyı açmayın, diye sıkı sıkı tembih etmiş.

Eve dönmek için babaları yolun yarısına geldiğinde, önü diken arkası kılıç olmuş ve küçük kızın üç biberini unuttuğu için eve dönemediğini düşünüp geri dönmüş.

Pazardan üç biber alıp eve gelmiş. Büyük kızın küpe ve kolyesini, ortanca kızın bilezik ve yüzüğünü vermiş. Küçük kızına da cebinden üç biberi çıkarıp uzatmış. Büyük kız:

— Baba ben senden bunları istemedim. Ben sana Üç Biber adında genci sordum. Onu bana al, getir, dedim. Ama sen bana üç biber getirdin. Üç Biber’i arayıp bulacağım, demiş.

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Nihayet bir köye varmış. Bu köyde herkes yas içindeymiş. Kız merak edip, sormuş:

— Niye hepiniz karalara bürünmüşsünüz? Adam da:

— Kızım bizim padişahımızın kızı delirmiş, sarayda hangi cariye yemek götürdü ise, o cariyeyi öldürmüş, saraya cariye dayandıramıyoruz, demiş. Saraya padişahın yanına giden kız, padişahın huzuruna çıkıp:

— Efendim kızınıza bugün yemeği ben vereceğim, demiş. Akşam tepsiyi alıp kızın odasına götürmüş. Tepsiyi yere koyup ayağı ile kızın önüne itelemiş. Kendisi de merdivende oturarak kızın yemesini beklemiş.

Birden odadaki mum sönmüş. Kız pencereden dışarı baktığında karşıdan ışık geldiğini, bir şeylerin yandığını fark etmiş.

Usul usul ışığa doğru gitmiş. Bir de bakmış ki kocaman kazanlar kurulmuş, altına kocaman ateşler yakılmış, iki ihtiyar kadın da hem ateşe odun atıyor hem de konuşuyorlarmış:

— Padişahın kızı, biz bu ateşi ne kadar çoğaltırsak, o kadar çıldırıp bağırıyor, diyorlarmış.

Konuşmaları dinleyen kız usulca kazanlara yaklaşmış, kaynayan kazanları ateşin üstüne devirerek ateşi söndürüp kaçmış. Saraya koşarak vardığında kızın:

— Ben deli değilim. Sökün şu zincirleri, diye bağırıp, ağladığını duymuş.

Herkes korkudan birbirine bakıyormuş, kalabalığın arasından sıyrılıp kıza koşmuş. Hemen elindeki ayağındaki zincirleri söküp atmış.

Kız kimseye saldırmamış. Babasına sarılarak ağlamış. Kızının normale dönmesine çok sevinen padişah:

— Ne istersen iste, dilediğin her şeyi sana vereceğim, diye sorunca o da:

— Efendim, ben Üç Biber adında bir genci arıyorum. Onu bana bulup getirtin. Başka bir şey dilemem, demiş.

Padişah bu söz üzerine adamlarını ülkenin dört bir yanına salmış, Üç Biberi bulup getirmelerini emretmiş. Askerler bulup getirmişler. Üç Biber padişahın huzurunda çok korkmuş ve:

— Efendim size karşı bir kusur mu işledim, demiş. Padişah gülerek:

— Hayır hiçbir kusurun yok. Ama seni görmek isteyen bir kız var. O seni çok seviyor ve evlenmek istiyor, demiş. Üç Biber çok şaşırmış. Padişah, kızı huzuruna çağırmış:

— Kızım senin Üç Biber ’in bu mu, demiş. Kız da:

— Evet efendim, demiş.

     Bu sözler üzerine Üç Biber kızı görür görmez güzelliğine âşık olmuş. Padişah da bu iki genci evlendirmiş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.