TALİHSİZ KIZ 
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

TALİHSİZ KIZ 

Vakti zamanında köyün birinde tüccarlık yapan bir adam varmış. Bu adamın bir kızı, bir de oğlu varmış. Bu tüccarın durumu kötüye gidince oğlunu yanına alıp uzak bir diyara gitmiş. Kızını da güvenip sevdiği ve komşusunun oğlu olan Ali isminde birine emanet etmiş.

Zamanla kendisine emanet edilen kıza heveslenir hâle gelen Ali bu durumu kıza belli edince kız artık Ali’ye kapıyı açmaz olmuş. Bunun üzerine Ali kızın babasına haber yollayıp kızının kötü yola düştüğünü söyleyerek ona iftira atmış. Kızın babası oğluna:

— Git kızı öldür, gömleğini de kanına batırıp getir ki olanlara inanayım, diyor.

Oğlan bir süre sonra köye geldiğinde bakıyor ki durum hiç de anlatıldığı gibi değil. Oğlan kızı alıp dağa çıkıyor ve kız uyuyunca yanında getirdiği horozu kesiyor ve kızın gömleğini horozun kanına batırıyor, kızı da orada bırakıp gidiyor.

Oğlan babasının yanına varınca kanlı gömleği babasına gösterip bacısını öldürdüğünü söylüyor. Sonra uyanan kız dağlarda dolaşırken bir padişaha rast geliyor. Başından geçenleri ona anlatıyor.

Padişah çok güzel olan bu kıza kırk gün kırk gece düğün yapıp evleniyor. Padişahtan bir kız bir erkek çocuğu olan kız, bir süre sonra padişaha babasını ve abisini görmek istediğini söylüyor.

Padişah kızın yanına vezirini ve askerlerini de katarak babasının yanına yolluyor. Kız ve yanındakiler yolda gece olunca bir yerde konaklıyorlar.

Kıza göz koyan vezir, onun çadırına girip ona sahip olmak istiyor; fakat kız olmaz, diyor.

Vezir kıza kendisiyle olmaması durumunda çocuklarını da kendisini de keseceğini söylüyor. Canı dara düşen kız, çadırdan kendini zor atıyor ve dağa karışıyor. Vezir ise çocukları alıp geri dönüyor ve padişaha:

— Dağda bulduğun kadından hayır gelmezdi, zaten bizi dağda terk edip kaçtı, diyor. Padişah da:

— Kalkın onu aramaya gidiyoruz, diyor ve yola koyuluyorlar.

Kız bu arada köyüne yaklaşıyor ve bir ovada bulunan sürünün çobanına rast geliyor. Çoban da babasının çobanıymış. Çobana:

— Bir kuzu kesip işkembesini bana verirsen sana bir avuç altın veririm, diyor. Kız bu işkembeyi kafasına geçirip tanınmamak niyetindeymiş. Çoban da:

— Tamam, diyor ve bir kuzu kesip işkembesini kıza veriyor. Kız çobanla beraber davar gütmeye başlıyor.

Bu sırada Ali’yi de yanına alan padişah ve adamları, kızın davar güttüğü ovaya geliyor ve orada konaklıyorlar. Gece olunca bir araya gelip hikâyeler anlatmaya başlıyorlar. Herkesin hikâye anlattığını gören kız, bir hikâye de ben anlatayım diyor ve başlıyor:

— Köyün birinde Ahker tüccar diye biri varmış. Bu tüccar uzak diyara oğluyla beraber gidince kızını komşusu Ali’ye emanet etmiş. Ali’nin gönlü kıza kayınca kız artık Ali’ye yüz vermez olmuş. Ali de kızın babasına kızın kötü yola düştü diye haber salmış ve kıza iftira etmiş. Bunun üzerine kızı öldürmeye gelen abisi durumun doğrusunu öğrenince kızı dağa çıkarıyor, orada gömleğini horoz kanına buluyor ve kızı da dağda bırakıp gidiyor deyince, Ali’nin beti benzi atıyor ve Ali tuvalete çıkmak istiyor. Fakat kız buna izin vermiyor ve hikâyesine devam ediyor. Sonra uykudan uyanan bu kız dağda bir padişaha rast geliyor ve başından geçenleri ona anlatıyor. Bunun üzerine padişah kızla evleniyor. Bir süre sonra babasını görmek için vezir ve askerlerle yola çıkan kız, yolda vezirin kendisine sahip olmak istediğini görünce dağa kaçıyor, deyince vezir de toplantıdan ayrılmak istiyor. Fakat kız ona da izin vermiyor.

Bu arada orada olan kızın babası:

— Ah benim kızım da yanımda olsaydı da ona sarılıp kendimi affettirebilseydim, deyince kız başındaki işkembeyi çıkarıyor ve:

— İşte o kız benim, diyor ve babasına sarılıyor.

Kaçmaya çalışan vezir ve Ali’yi oradakiler yakalıyor ve katırların arkasına bağlıyorlar.

 Katırların arkasına da köpekleri salıyorlar, böylece Ali ve vezir katırların arkasında kaybolup gidiyorlar. Sonra kız ile padişah tekrar kavuşuyorlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.