umutphp/masallar huggingface dataset:
Topal Serçe
(Ege Bölgesi, İzmir)

Bir varmış bir yokmuş, Allah’ın gulu çokmuş. Bir topal serçe varmış. Çöplüklerde gezermiş bu topal serçe.

Gezerken ayağına bir diken batmış. Bu dikeni almış gitmiş. Bir adama;

-Bu dikenimi sakla, demiş.

Adam da dikenini almış. Topal serçe gezmeye gitmiş. Ekmek pişiriymiş, tandırı yanmamış. O bi dikeni atınca tandır yanmış; ekmeğe pişmiş. Topal serçe gelmiş;

-Dikenimi ver, demiş.

O da demiş;

-Tandırım yanmadı, attım yandı; olmaz.

-Ekmek ver yerine, demiş, ekmek almış. Ekmeği almış gitmiş.

Bir çoban görmüş. Çobana;

-Bana şu ekmeği sakla. Ben gelip senden alacam, demiş, gitmiş.

Bir müddet sonra, topal serçe gelmiş.

-Ekmeğmi ver, demiş.

-Acıktım, yidim; olmaz, demiş.

-O zaman bir goyun verceksin, demiş, bir goyunu almış.

Gitmiş, bakmış. Bi yerde gasaba gidiyor. Gasaba diyor;

-Bu goyunumu sakla. Ben gelip alacam.

Dolaşıyor, geliyor, istiyor. İsteyince –o da düğün yapıyormuş-

-Kestik, yidik, demiş.

-Olmaz; gelini alacam, demiş, gelini almış.

Gidiyo; bi yerde davul düdük görüyo. Davul çalıyolarmış. Oraya;

-Şu gelinimi saklayın; sizde kalsın, demiş.

Verirler mi? Bir müddet sonra geliyor,

-Gelini verin.

-Gelinini kaçırdık, diyolar.

Ondan sonra, davullan düdüğü aliyir.

Bu artık gidiyor, sevinerek;

-Dikeni verdim, ekmek aldım…

Bir dilki geliyor karşısına. Dir ki;

-Serçe kardeş, sen bu davulu düdüğü nerden aldın? Bi de gelin almışın.

Diyor kü ne;

-Bak, şu guyu var ya; senin guyruğun daha uzun, oraya salla, sana neler çıkacak.

Dikli guyruğunu sallıyor.

-Ama bekliyceksin, diyor.

Tabii, guyruk ağarlaştıkça bi şey çıkacak sanıyor. Buz tutuyor; topal serçe gurtariyir. Yiycek dilki.

-Dikeni verdim, ekmek aldım. Dütdürü dütdürü, dombidi dombidi. Ekmeğe verdim, gelin aldım. Dombidi dombidi. Gelini verdim, davul düdük aldım. Dilgiyi gandırdım, diye çala çala gidiyir.

Dom dom, düt düt gidiyir. Masal da bitti işte.
Tilki Katır ve Kurt
(Doğu Anadolu Bölgesi, Hakkari)

TİLKİ, KATIR VE KURT
Bir varmış bir yokmuş. Bir tilki, bir katır, bir de kurt varmış. Bunlar birbirlerini çok sevdikleri için
birbirlerine kardeş diye seslenirlermiş. Tilki bir sohbet esnasında arkadaşlarına:
-Ne kadar kemik varsa tümünü sakladım. Siz acıktığınızda ben mağaraya getiririm demiş. Kurt:
-Ne zaman gözlerim kızarsa o zaman size bir kurt getiririm,

demiş. Bu sırada da katır da çayın kenarında otlamaktadır. O kadar çok yemiş ki yemekten yusyuvarlak
bir hale gelmiş. Tilki kurda demiş ki:
-Bir fikrim var. Bizim katır çok fazla yiyor. Aklı fikri yemekte, o dereden gelirken biz de karşı tarafta bir
kayanın arkasına saklanalım. O geldiğinde birden önüne çıkıp onu korkutalım.
Bunlar konuşurken katır bu sözleri duymuş ve gelip mağaraya saklanmış. Kurtla tilki hala kayanın
arkasında bekliyorlarmış. Bakmışlar ki olacak gibi değil en iyisi mağaraya geri dönelim, demişler.
-Sen hangi taraftan geldin?
-Karşı tarafta ot bitmişti. Ben de öbür tarafa geçtim. Oradan geldim demiş. Tilki kurda:
-Sen kaç yaşındasın? Diye sormuş. Kurt:
-Kore savaşının olduğu yıl doğdum demiş.
Tilki ağlamaya başlamış. Kurt:
-Küçük kardeş sen niye ağlıyorsun?
-Kore Savaşı’ndan bahsettin de benim bir oğlum o savaşta öldü demiş. Tilki, katıra:
-Sen kaç yaşındasın? Demiş. Katır:

-Dedem Mekke’den Medine’ye giderken kaç yaşında olduğumu not etmiş. Ve bunu bir atın nalına
yazmış. Kurt tilkiye:
-Sen bizim küçüğümüzsün. Atın nalına sen bak
Tilki gidip bakmış ve:
-Benim gözlerim görmüyor. Kurt kardeş sen git bak demiş.
Kurt gidip nala bakmış. At da bir tekme atmış ve naldaki çivi kurdun alnına çakılmış. Kurdun gözlerine
yavaş yavaş kan inmeye başlamış. Kurt:
-Küçük kardeş, niye gülüyorsun? Diye sormuş. Tilki:
-İlk defa gözlerin kızardı. Herhalde sen gidip bize koyun getireceksin, demiş.
Tilkinin Arkadaşlığı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Hakkari)

TİLKİNİN ARKADAŞLIĞI

Bir gün tilkiyle ayı arkadaş olmuşlar. Tilki demiş:
—Ayı kardeş ben sana bir horoz getirirsem sen bana bir ay bakar mısın?
—Tamam, demiş.
Ayı her gün ormandan bir şeyler alıp geliyor. Hani tilkiye bir ay bakacak ya, bir gün tilkiye diyor:
—Hani sen horoz getirecektin?
Tilki geziyor geziyor bakıyor bir kümes ama kapalı, bir şey almadan dönüyor. Ayı soruyor, tilki de:
—Kümes kapalıydı bir şey alamadım, diyor.
Bunlar yola düşüyorlar. Gidiyorlar gidiyorlar bir derenin kenarında oturup dinleniyorlar. Tilki birden
ayının üzerine atlıyor. Bunu tutup sıkıyor. Maksadı ayıyı yemek ama bakıyor ki bir şey olmuyor, diyor:
—Ya ayı kardeş ben şaka ettim vallah.
-Böyle şaka mı olur, ben altıma ettim.
Derken tilki yine bu saf ayıyı kandırıyor. Yine yola devam ediyorlar. Karşılarına bir ağaç çıkıyor. Tilki:
—Ayı kardeş bu ağaca çıksana ama çıkarken yaş dalları inerken kuru dalları tutacaksın.
—Tamam, demiş.
Ayı dediğini yapmış, kuru dalları tutup inerken dallar kırılmış. Ayı ağacın altına serilmiş. Tilki hemen
gelip bunu kafasından yemeye başlamış. Ayı da demiş ki:
—Yok tilki kardeş bu çıkardığımı yesene.
Tilki de demiş:
—Ne varsa bu kuru kafanda var. Orda ne var?
Lüzumsuz Ağa
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

Bi varmış bi yohmuş. Alla’an gulu çohmuş. Köyün bi ağası varmış. Bu ağa Rabbım’a dimiş ki:

— Ey Alla’am! Horozun, tavuun, köpeen sözünü noolur ben de işitiyim, dimiş.

Allah da dimiş ki:

— Onları duymah sana yaramaz, gel isteme, dimiş.

Adam,

— Yoh, ille duyacaam da duyacaam, diye istemiş Allah’tan.

Neyse Allah emretmiş. Adam, kedinin, horozun, köpeen dilini gendiliine öörenmiş. Zabah galhmış, balhona çıhmış. Adam balhonda oturakene adamın garısı sufra altını çırpmış. Horoz hemen gopmuş, tıp tıp tıp ekmek gırıntılarını toplamış. Kediynen köpek:

— Biz ne yiyecek? Hep sen topluyon bunları ya, dimiş.

O zamanaça horuz dimiş ki:

— Siz durun, bugün ağanın inee ölecek. Onun kemiklerini sen yin, etini de kedi gardeş sen yin, doyarsıız, dimiş.

(Anaaa!) Herif bunları duymuş. Bahmış ki:

— Benim ineem ölecek, iyisi mi, ben gidiyim bu inek ölmeden bunu satayım, dimiş.

Herif hemen götürmüş inee satmış. Ertesi gün olmuş. Gine herif balhonda oturahana sufra altını çırpmışlar. Kediynen köpek gine horuza:

— Sen napıyon arhadaş? Gine hep sen yiyon bize kalmıyo. Biz aç galdıh, dimişler.

Horuz dimiş ki:

— Siz durun. Bugün ağanın öküzü ölecek. Onu kesecekler siz çoh yiyeceeniz, dimiş.

Bunu da duymuş herif, götürmüş öküzü de satmış. Gine ertesi gün balhona çıhmış, oturmuş herif. Sufra altını yine çırpmışlar. Gine horuz gopmuş, tık tık tık toplamış. Köpek aç galmış. Dimiş ki:

— Arhadaş bu böyle olmaz. Hep sen yiyon, ben aç galıyom, dimiş.

— Bugün ağanın atı ölecek, gapıya atacahlar. Sen çoh yiyecen, tıha basa doyacan, dimiş.

Neyse herif bunu da duyuyo, galhıyo atı da satıyo. Atı, öküzü, inee hep satıyo herif. Herif maasus,* irtesi gün gine çıhıyo oturuyor balhona. Gine sufra altını döküyolar. Horuz, tıh tıh tıh gine topluyo galanı gideni. Kediynen köpek aç:

— Arhadaş, yeter gayrı. Her gün her gün sen yiyon. Biz gine aç galdıh, diyolar.

Horuz diyo ki:

— Sen dur köpek gardeş, sabret! Boon* ağa ölecek, et kesecekler, yimek virecekler, gapıya dökecekler. Hepiciini* siz yiyeceeniz. Siz de öyleliine* doyacaanız, diyo.

— Vaah, diyo herif. Demek boon sıra bana geldi, diyo.

Adam ölecaanı duyunca korhuynan çatlayıp ölüyo. Dutuyollar et kesiyollar, yimek pişiriyollar, öteyi beriyi hep gapıya yığıyollar. Köpek de doyuyo, kedi de doyuyo. Cenab-ı Allah diyo ki:

— Ben sana dimedim mi? Sen onları işitme, işitme ki bu sana yaramaz. (Yaramadı da bah. Adam gayleynen* evini, malını mülkünü hep sattı. Sonunda gendi de çatlayıp öldü. Yani neyimiş, Alla’an işine takdirine garışılmaz imiş. Bu masal da burda bitmiiş. Allah adamın yardımcısı olsun.)

 


* maasus: Gerçek gibi söylenen yalan ya da yapılan eylem.

* boon: Bugün

* hepicii: Hepsi

* öyleliinen: Öylece, böylece

* gayle: 1. Rıza, razı, 2. Sıkıntı, gam, keder.
İhtiyar Adam ile Üç Oğlu
(Ege Bölgesi, Muğla)

Evel zaman içinde kalbur saman içinde, bir kişi varmış. Bu kişinin de üç oğlu varmış. Adam ihtiyarladıktan sonra oğlunun birisini çağırmış. İlk önce malları paylaştırmış yani, malları ne varsa, malları paylaştırmış. Şimdi, adamın çalışma durumu galmayınca oğlanın birisini çağırmış en büyük olanı.

Demiş ki:

̶  Oğlum benim bir şeyim yok, kudretim kalmadı. Bana bakın.

Oğlu:

̶  Hayır, olmaz demiş.

Çekmiş gitmiş. O, ortancı oğlunu çağırıyo. Diyo ki:

̶  Oğlum ben bu duruma düştüm, çalışamaz hale geldim, bana bakın, demiş.

Oğlu:

̶  Olmaz, demiş. Ben bakamam sana, demiş.

Ufak oğlanı çağırıyo.

Aynı şekilde o da ben sana bakamam abim gil baksınlar filan diyo. O da basıp gidiyo. Şimdi, adamcık ne yapsın? Bu durumda ne yapacak, adam bi plan düşünüyo. Diyo ki ben bunlara bi plan yapayım. Şindi birisine bir gürlen hazırlıyo. Gürlen, yani en eveli zamanda altın ve yahut da para gonup gömü yapılan bir gürlen buluyo. Bir de boynuz buluyo. Yani geçi boynuzu ve yahut da öküz boynuzu buluyo içine koyuyor. İçine de yazıyor.

Şindi, oğlanı çağırıyor, büyük oğlana diyor ki:

̶  Ben zamanında çalıştığımda size vermediğim bi küp, bi gürlen altın var, öbür ki gardaşların duymasın. Onu sen, bene bakarsan, onu sen al, diyo.

Ortanca oğlunu çağırıyo:

̶  Oğlum ben size bölüştürdüğüm mallardan bi gürlen altın yaptıydım size onu vermedim. Ben ölünce onu sen al diyo.

O da aynı şekilde iki eline sarılıyo. Böle alttan geliyo. Napsın adam? Güççük oğlanı çağırıyo:

̶  Ona da aynı şekilde bi gürlen altın, tabi üş beş kilo, altı kilo, yedi kilo var, diyo.

O da iki ele sarılıyo. Buna bakıyorlar. Hemen babası vefat ediyo bir gün. Tabi büyük oğlan geliyo. O altını tarif ettiği yere, ortanca oğlan geliyo, küçük oğlan geliyo. Hepsi de orda.

̶ Yav sen niye geldin?

̶  E babam bana böle böle, dedi.

Öbür kişi de:

̶  E babam bene de söyledi.

Öbür kişi de söylüyor:

̶  Lan bana da söyledi.

Allah Allah nedir bu hikmet ya? Hemen bakıyorlar, gazıyorlar. Hakkaten bir gürlen çıkarıyorlar, alıyollar ellerine, sokuyorlar ellerine bi dene boynuz, içinde de bi tane kâğıt.

“Ölmeden eveli mal bağışlayanın bu guyunun bilmem neresine gitsin” yazıyormuş. Çocuklar o an hatalarını anlamış ve pişman olmuşlar. İşte bu kadar.
AYAĞINA DİKEN BATAN HOROZ
(Ege Bölgesi, Muğla)

 

Bi horoz varmış. Horozun ayağına diken gaçmış. O dikeni çıkartmak için gedir, nenenin yanına varıy.

Nene ekmek bişirip duruymuş:

̶ Nene demiş, benim ayama diken gaştı. Bu dikeni çıkarabilir misin?

̶ Çıkarırım oğlum, demiş.

Dikeni çıkarmış nenem, atmış dikeni.

Karga demiş:

̶ Nenem hani benim dikenim?

Nene:

̶ Attım, demiş.

Karga:

̶ Ya dikenimi verirsin ya ekmeni alıp gaçarım, demiş.

Nenenin ekmenin birini alıp gaşmış. Bi gediyo, bi çobanın yanına variyi. Çobanın yanına varıydın goyunu sağmış, südünü öle içellermiş.

Karga demiş:

̶ E siz bunu niye böle içisiniz? Ekmek gırın öle için, demiş.

Çobanlar:

̶ Ekmemiz yok bizim, demişler.

Karga:

̶ E bende var ekmek. Gıralım, yiyelim, demiş.

Gırmışlar, yemişler orda.

Karga demiş:

̶ E hani ekmeğim?

̶ Ekmeği yedik ya, demiş çoban.

Bu sefer:

̶ Yo ekmeğimi bulun ya da goyununuzu alıp giderim, demiş.

Goyunu alıp gidiyi karga. Bi düğüne variyi. Düğüne vardığında bi bakiyi, köpek kesip duruylar. Köpeği kesiyler, millete yediriylermiş.

Karga demiş:

̶ Siz burda köpek niye kesiysiniz? Goyun kesin, demiş.

Düğün sahibi:

̶ Goyun yok, demiş.

Karga:

̶ Goyun ben de var, demiş.

Kesirler, yiyirler.

Karga demiş:

̶ Hani benim goyunum?

Düğün sahibi:

̶ Goyunu kestik, yedik ya hep beraber, demiş.

Karga:

̶ Ya goyunumu bulun ya gelininizi alıp gaçarım, demiş.

Gelini alıp bi gediyi dağın başına, dağın daşına bi çıkıyı. Dağın başında horoz bi atiyi gelini. Gelin sizlere ömür.
Dev ve Yedi Çocuk
(Akdeniz Bölgesi, Antalya)

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkenin birinde yedi tane erkek çocuğu olan bir aile yaşarmış. Günlerden bir gün bu çocuklar ormanda oyun oynarken oyuna dalıp yollarını kaybetmişler evin yolunu ararken iyice ormanın derinliklerinde kaybolan bu yedi çocuk ne yapacaklarını bilmez bir şekilde ormanda dolaşıyorlarmış. Böyle etrafta dolaşırken karşılarına ışık yanan bir kulübe çıkmış o kulübede de çocuk yiyen bir dev yaşarmış. Bu devin de yedi oğlu varmış. Çocuklar kulübenin kapısını çalıp deve yollarını kaybettiklerini ve yatacak yerlerinin olmadığını söylemişler. Devde bunlara iyi davranıp yardım edebileceğini sabah olunca onları evlerine götürebileceğini söylemiş. Çocuklarda buna inanarak içeri girmişler ama devin niyeti gece uyudukları zaman çocukları yemekmiş. Bu yedi kardeşten en küçüğü devin niyetini anlamış ağabeylerine de durumu anlatmış. Dev gece olunca çocuklara yatacakları yeri göstermiş kendi çocuklarını da ayrı bir yere yatırmış. Çocuklar dev yokken devin çocuklarını kendi yerlerine yatırıp kendileri de onların yataklarına gidip yatmışlar. Her şeyden habersiz olan dev gece yarısı gelip kendi çocuklarını bir güzel yer sonra da gider yatar ve uyur. Çocuklar dev uyuduktan sonra kalkıp pencereden kaçarlar böylece kurtulurlar.
Yılan ile Tilki
(Akdeniz Bölgesi, Antalya)

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir tilki ile bir yılan varmış. Yılan ile tilki arkadaş olmuşlar ve ikisi bir yolculuğa çıkmışlar dağlar tepeler aştıktan sonra bir dere kenarına gelmişler, yılan tilkiye ben bu dereden geçemem sudan korkarım demiş, tilki de sen benim arkadaşımsın benim sırtıma bin ben seni karşıya geçiririm demiş.  Yılan tilkinin sırtına binmiş ve tilki yüzmeye başlamış tam derenin ortasına geldiklerinde yılan tilkinin boynuna dolanmaya başlamış niyeti onu sokup öldürmekmiş. Tilki yılanın kendisini öldüreceğini anlamış ve yılana belli ki sen beni öldürmeye karar verdin ama o kadar yıllık arkadaşlığımız var önce boynunu uzat ben seni boynunun altından bir öpeyim sen beni öyle öldür demiş. Yılan tilkinin söylediklerine inanmış ve boynunu uzatmış, tilki de hemen yılanın boynunu ısırıp koparmış ve dereden çıkmış. Yılanın ölüsünü yere dümdüz uzatmış ve demiş ki benim arkadaşım yılan gibi eğri büğrü değil işte böyle dümdüz olmalı
Ayı ile Tilki
(Akdeniz Bölgesi, Antalya)

Zamanın birinde bir ayı ile bir tilki varmış, bunlar arkadaş olmuşlar, birlikte vakit geçiriyorlarmış. Günler böyle geçerken bizim ayı ile tilki birlikte soğan ekmeye karar vermişler. Tabii tilki kurnaz ya ayıya sormuş:

—  Dibini mi istersin yapraklarını mı?

Ayı:

— Toprağın altındakini ne yapayım, yapraklarını isterim, demiş.

Soğanı ekmiş yetiştirmişler, tilki soğanın dibini toplamış gitmiş, ayıya hiçbir şey kalmamış. Ayı intikamını almak için tilkiye buğday ekmeyi teklif etmiş, tilki, yine sormuş:

— Dibini mi istersin yapraklarını mı? Ayı bu sefer akıllılık edecek ya:

— Dibini isterim, demiş.

Yine tilki karlı çıkmış ve buğdayları toplayıp gitmiş. Yine de ayı ile tilkinin arkadaşlığı devam etmiş. Bir gün iki arkadaş kovanlardan bal çalmaya karar vermişler, balları çalıp bir yere saklamışlar. Balı sakladıkları yere giden yol ayının evinin önünden geçiyormuş. Birkaç gün sonra ayı tilkiyi evinin önünden geçerken görmüş ve nereye gittiğini sormuş. Tilki de:

— Teyzemin kızının bir çocuğu oldu, onun adını koymaya gidiyorum, demiş. Tilki dönerken ayı, yine sormuş:

— Çocuğun adını ne koydun? Tilki:

— Başladı, koydum, demiş. Yine birkaç gün sonra ayı tilkiyi yine evinin önünden geçerken görmüş ve:

— Nereye gidiyorsun, diye sormuş. Tilki bu defa da:

— Amcamın kızının bir çocuğu oldu onun adını koymaya gidiyorum, demiş. Birkaç saat sonra tilki dönerken ayı yine sormuş:

— Çocuğun adını ne koydun? Tilki:

— Yarıladı, koydum, demiş. Yine aradan birkaç gün geçmiş, tilki yine yola çıkmış ayı ile karşılaşmış. Ayı yine nereye gittiğini sormuş. Tilki bu defa da:

— Dayımın kızının bir çocuğu oldu, onun adını koymaya gidiyorum, demiş.

Dönerken yine ayı ile karşılaşmış. Ayı, sormuş:

— Çocuğun adını ne koydun? Tilki de:

— Bitti yaladı yudu* koydum, demiş.

Üç gün sonra ayının canı bal çekmiş, bal yemeye gittiğinde bir de ne görsün, bal bitmiş. Ayı sinirle tilkiye koşmuş beni kandırdığın yeter artık buna bir son verelim, demiş. İkisi dövüşmeye karar vermişler. Tilki uzun bir çatırık** ve kısa bir odun bulmuş. Ayıya, sormuş:

— Uzun çatırığı mı istersin yoksa kısa odunu mu istersin?

Ayı yine akıllılık ettiğini düşünüp uzun çatırığı almış. Ayı uzun çatırıkla tilkiye vurmaya çalışırken tilki kısa odunla ayıyı bir güzel döver ve ayıyı öldürür. Bu masal da böylece biter.                                                                                                                        

 


* Yu-: yıkamak.

**Çatırık: 2 metrelik 3 çubuğun birbirine bağlanması ile yapılan yağ çıkarmaya yarayan alet.
Padişahın Oğlu
(Ege Bölgesi, Kütahya)

[PADİŞAHIN OĞLU]

Bi vamış, bi yokmuş. Padişahın bidene oğlu vamış. Ecinli perili, bu oğlanı zabdetmiş. Gitmiş çocuk, gide gide bi çamın altına vamış. Ee, biden de garının bi gızı vamış. Garı yatmış yumuş. Sığır damda gapalı galmış. Gız eline alıvemiş sığırları. İlkin çıkan sığır da gorunun arkasına vamış. Gız eline çomak almış, sığırları salma* gitmiş. Guş gelmiş dırnaklanla almış gızın başından örtmesini. Gız:

— Örtmemi ve, örtmemi ve, demiş. Guşun peşine dakılmış. Guş da gızı çamın altına götümüş. Gız, vasa baksa kin guş orda oğlan olmuş. Guş oraya varıncık ecinli perili, goyuvemiş. Gızla oğlan orda evlilik yapmışla. Çocukları olcekmiş. Çocuklan doğma vakti gelmiş. Dağda duradura gızın üstündeki elbiseleri yırtılmış. Oğlan gıza:

— Ben seni buvamgilin gapısına gada götüren, sen peşimden gel, demiş. Oğlan, gıza:
— Gapıyı çal, onna seni misafir alırla, demiş. Gız çalmış gapıyı. Padişahgil gapıyı açmışla, gızı içeri goymuşla.
Guş hergün bacaya gelip, derki:
— A yarim a yârim!
Gız der ki:
—E yârim!
Guş:
— Doğdu mu balim?
Gız:
—Doğmadı yârim. Guş gitmiş iki üç gün durmuş. Bi daha gelmiş. Guş demiş ki:

— A yârim!
Gız:
— E yârim!
Guş:
— Doğdu mu balim?
Gız:
—Doğdu yârim.
Guş:
—Kåtib beyin oğlu diye sordula mı barim?
Gız:
—Sormadıla yârim.
Padişah’ın garısı da bizim dilenci birisinlen gonuşuyo diye gızı garşısına almış. Padişahın garısı der ki:
—Gız gızım, sen bi de gonuşuyon birisinlen, demiş. Gız da der ki:
—Tabi, siz sormadınız ben demedim, demiş. Sizin oğlunuz vamış, Katip Bey. Ecinli perli zabdetmiş. Ben sığır salma gidince, gabdı örtmemi,demiş. Aldı, gitdi beni, bi çamın dibine, demiş. Gız padişahın garısına demiş ki:
—Siz bi araba çıra bidene hoca alıp gideceniz, demiş. Padişahgil de almışla götümüşle bi araba çırayla hocayı, oğlanı gurtarmışla. Padişahgil gıza:
—Vah bizim oğumuz vamış. Biz sayirci* sandıydık seni demişle. Gıza bidene de hizmetci dutup yanlana almışla.Masal burda bitmiş.

 


*salma: Hayvan otlatmak

*sayir: Dilenci
İYİLİĞİN MÜKÂFATI
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

İYİLİĞİN MÜKÂFATI

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, köyün birinde bir adamla kızı yaşarmış. Adamın karısı öldüğü için bir süre sonra başka bir kadınla evlenmiş. Yeni evlendiği kadının iki tane de kızı varmış.

Günler günleri kovalamış, zamanla kadının niyeti ortaya çıkmaya başlamış. Kadın üvey kızından kurtulmak istiyormuş. Hatta bir gün kocasına demiş ki:

–Bu kızını evde görmek istemiyorum!

–Yahu hanım, sen böyle diyorsun da, ben kızımı nereye götüreyim.

–Vallahi ben bilmem, nereye götürürsen götür. Ama onu artık burada görmek istemiyorum. Yoksa ben giderim.

Adam karısının dırdırına dayanamayıp bir gün kızını bir dağ başına bırakıp gelmiş. Kız orada beklemiş beklemiş, ama babası geri gelmemiş. Mecburen ormanda kendi başına yaşamaya başlamış. Ormandaki hayvanlara iyilik yaptığı için, onlar da kıza yiyecek getiriyormuş. Bir gün kaplumbağa ters dönmüş, kız hemen onu düzeltip ölmekten kurtarmış. Başka bir gün rüzgârda kuşların yuvası daldan aşağıya düşmüş, kız hemen yuvayı yerine koymuş. Diğer bir gün karınca yuvasını sel basacakken kız yuvanın önüne set yapıp karıncaları kurtarmış. Böyle böyle zaman akıp gitmiş.

Günlerden bir gün iyilik yaptığı hayvanlar, bu kızı alıp nehrin arka tarafına götürmüşler. Orada bir mağara varmış. Mağarada da iki tane su akarmış. Suyun biri simsiyah zift gibiymiş, diğeri ise sapsarı altın gibiymiş. Hayvanlar kızı sarı akan suyun içine sokmuşlar. Kız bir anda kirinden pisinden kurtulup pırıl pırıl parlamaya başlamış. Adeta bir prenses gibi olmuş. Sonra aynı hayvanlar, kızın aile hasreti son bulsun diye onu evine kadar getirmişler. Babası kızı görünce pek bir sevinmiş:

–Kaç gündür pişmanlıktan uyuyamıyordum. İyi ki geri geldin kızım, demiş.

Baba kız sarılıp hasret gidermişler. Ama üvey ana, evden kovduğu üvey kızının güzeller güzeli bir kız olarak döndüğünü görünce onu yine kıskanmış:

–Hele anlat, nasıl bu hale geldin, demiş kıza.

Kız da başından geçenleri bir bir anlatmış. Üvey ana, kızın güzelliğini o kadar kıskanmış ki kendi kızlarının da onun kadar güzel olmasını istemiş. Hemen iki kızını da üvey kızının dediği yere göndermiş:

–Siz de bunun yaptıklarını yapın, dünya güzelleri olarak geri dönün, demiş.

Üvey ananın iki kızı yola düşmüş, az gitmiş uz gitmiş o ormana ulaşmış. Ama diğer kızın yaptığı hiçbir iyiliği yapmamışlar. Kaplumbağa yolunda giderken hayvanı ters çevirmişler. Rüzgârda kuşların yuvası daldan aşağıya düşünce yuvayı iyice bozmuşlar. Karınca yuvasını değnekle iyice eşeleyip dağıtmışlar. Ormandaki hayvanlar bu kızlara çok sinirlenmiş. Onları alıp nehrin arka tarafındaki mağaraya götürmüşler. Ama bunları altın gibi akan suya değil, zift gibi akan suya sokmuşlar. Kızlar kapkara olup çıkmışlar. Nehirde ne kadar yıkansalar da bir türlü karaları çıkmamış. Mecburen bu halde eve dönmüşler.

Anaları, kızları bu halde görünce üvey kızını suçlamış yine:

–Sen benim kızlarımı kandırdın, seni burada görmek istemiyorum, demiş.

Bunu duyan adam artık dayanamamış, kadınla iki kızını evden kovmuş. O günden sonra baba kız mutlu mesut yaşamışlar. Herkes ettiğini bulmuş, bu masal da burada bitmiş.
Bremen Mızıkacıları/Dört Hayvan
(Ege Bölgesi, Muğla)

Bi varmış bi yokmuş. Mızıkacılar varmış bi. Bi eşşek varmış. Eşşek yaşlanmış, terk edilmiş. Giderkene yolda köpek ile karşılaşmış:

̶  Köpek demiş, ne var? nö yok?

Köpek gardeş:

̶  Ben terk edildim sahibim tarafından. İş görmez hale geldim. Beni terk ettiler, demiş.

Hadi, beraber yola düşiyler. Giderkene bi kediye rastlıyolar.

̶  Ne var kedi gardeş? demişler.

Kedi:

̶  Ee ben avcılık yapamaz oldum. Sahibim tarafından terk edildim, demiş.

̶  Hadi sen de gel bizimle, demişler.

Giderken bunlar, bi üçü beraber, bir horoza rastlıyolar.

Horoza:

̶  Ne var horoz kardeş? deyiler.

Horoz deyi:

̶   Ben sahibim tarafından terk edildim, deyi. Yaşlandım, deyi. İş görmez hale geldim, deyi.

̶  E gidelim hadi dördümüz beraber, deyiller.

Bunlar gediyler bi yola çıkıylar, varıylar. Gide gide bi eve varıyler bunlar. Eve bi giriyler. Eve girdiklerinde bunlar, herkes evden gaşmış, kimse yokmuş. Ne varsa yemişler, işmişler bunlar. Ordan sahibi bi geliyi, Allah Allah hiş bi şe yok. Bi bakıy, bi şe ışıldıyo.

Ev sahibi:

̶  Bu ne acaba ışıldayan? deyi.

Bi sigara basıy ışığa. O ışık kedinin gözüymüş. Bunlar saklandıkları yerden bi çıkar, vur dekme, vur dekme ev sahiblerine. Ev sahibini çıkarmışlar bunlar. Mızıkacılar o evin sahibi olmuş.