Tan Tan Kabacık
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Tan Tan Kabacık

Bir adamın karısı ölmüş, hanımı. Hanımı ölünce bir hanımın da beyi ölmüş. Bunlar ikisi bir araya gelmiş. İkisinden de birer çocuk kalmış. Olunca şimdi demiş ki hanımı adamdan olan çocuğa:

—Bunu ben kabul etmiyorum. Git, bayıra sapıt* da gel bunu, demiş.

Tamam. Götürüyor. Bu da önceden susak derlerdi, götürüyor, bir ağaca bağlıyor.

—Hadi oğlum, odun çırpı toplayalım seninle, diye dağa götürüyor.

Bir rüzgarlı havada ağaca bağlıyor. Şimdi babası odun kesiyor diye rüzgâr ağaca böyle vururmuş susak, tak tak tak. Çocuk gelmiş.

—Baba, baba! Yok. Ağlayarak:

—Tak tak kabacığım, beni sapıtan babacığım. Tak tak kabacığım, beni aldatan babacığım.

Bir çeşmeye gelmiş.

—Çeşme, bana bir su içirir misin? demiş.

—Kurbağa boklarımı paklayıverirsen içiririm, demiş. Onları temizlemiş. Oradan su içmiş. Yine:

—Tak tak kabacığım, beni sapıtan babacığım. Tak tak kabacığım, beni aldatan babacığım.

Bir dereye gelmiş.

—Dere, beni geçirir misin? demiş.

—Kurbağa boklarımı paklayıverirsen geçiririm, demiş. Onu da temizlemiş. Oradan geçirmiş. Yine:

—Tak tak kabacığım, beni sapıtan babacığım. Tak tak kabacığım, beni aldatan babacığım.

Bir fırına gelmiş. Orada da kömür varmış.

—Fırın, beni ısıtır mısın? demiş.

—Külümü paklayıverirsen ısıtırım, demiş.

Onu da temizlemiş. Orada ısınmış. Onları da yapınca Cenabı Allah tarafından kız  çocuğunun   boğazına bir katar altın takmışlar. Takıyor. Şimdi köyün kenarına gelmiş. Eve geliyormuş. Horoz:

—Gı gı gııık, altınlı ablam geliyor, demiş. Susturmuş kadın da.

—Kızı mı sapıttın? Sus, horoza diyor.

Oradan bir de baksa ki kız altınlarla gelip gelir. Eve geliyor. Ertesi gün karı,

—Hadi, benim kızı da sapıt da gel kendi kızını sapıttığın yere, diyor.

Şimdi ertesi gün diyor ki adam:

—Hadi kızım, seninle odun getirmeye gidelim dağa, diyor.

Gidiyor. Onu aynı yere yine sapıtıyor. Sapıtınca kaçıyor adam oradan. Kız:

—Tak tak kabacığım, beni sapıtan babacığım. Tak tak kabacığım, beni aldatan babacığım.

Aynı çeşmeye geliyor.

 —Çeşme, bana su içirir misin? diyor.

—Kurbağa boklarımı temizlersen içiririm, diyor.

—Ben güzel ellerimi batıramam, diyor.

—O zaman ben de sana içirmem, diyor. Yine:

—Tak tak kabacığım, beni aldatan babacığım.

Dereye geliyor.

—Dere, beni geçirir misin? diyor.

—Bu kurbağa boklarımı temizlersen geçiririm. Öyle olmazsa geçirmem, diyor.

—Nasıl pis burası. Ellerimi batıracak, diyor.

Biraz şey ediyor. Oradan geçiyor. Fırına geliyor.

—Fırın, beni ısıtır mısın? diyor.

—Külümü temizlersen ısıtırım, diyor.

Külünü temizlemiyor. O da ısıtmıyor. Karı da şimdi bakarmış benim kız da altınlı  gelecek diye. Bir de bakıyor ki kurbağa boklarını dolamış,  dere  geçirmiş amma bu pislikleri boynuna dolayıvermiş. Anam horoz:  

—Gı gı gııık pislikli ablam geliyor, dermiş.

—Sus. Benim kız da altınlı gelecek, dermiş.

Bir de bakıyor kız öyle. Sonra bir padişahın oğlu o altınlı kıza dünür çıkıyor. Dünür çıkıyor ona, padişahın oğluna nişanlıyorlar.  Nişanlayınca bu bir hocaya gidiyor, bir iğne okutup geliyor.

—Dur kızım, başında ne var, ne var? derken kızın tepesine bir iğne saplıyor. Kız kuş olup uçuyor.

 —Sizin nişanlınız kaçtı. Hadi küçük kızı vereyim size, diyor.

Buna küçük kızı nişanlıyor. Bir gün bir          ihtiyar ninenin bir asma ağacı varmış. Onun tepesine gelirmiş kız, cık cık cık ötermiş.

—Hay komşular, benim her gün konacağı yere bir kuş geliyor konuyor. Ben bunu tutacağım.

—Nasıl tutacaksın?

—Bir katran süreceğim her gün konduğu yere.

Katran sürmüş. Kuş gelmiş yine aynı yere. Gelince varmış nine, tutmuş.

—Ay ne güzel, ne güzel. Derken eline bir şey takılmış. Bir de bakmış ki iğne. Asılıvermiş, çıkmış, bir kız olmuş. O gün de öbür kızın düğünü oluyormuş. Nine şimdi varmış damada.

—Damat, senin nişanlın kuş olmuş uçmuş, benim evde. İstersen gidelim bakalım. Geliyorlar, bakıyor. Nişanlısı orada durup durur. Yine öteki kız kalıyor, onu alıyor.

 


* Sapıt: Bırakıp kaç.