Hint Kızı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Tunceli)

Vakti zamanında bir Mehmet Ağa varmış. Bir de oğlu varmış. Mehmet Ağa ihtiyar olunca oğluna demiş ki:

— Oğlum, büyük adamlarla oturup kalkma.

Bu oğlan on beş yaşına girince, bu Mehmet Ağa da balık avcısı imiş. Bu oğlan o zaman anasına sormuş:

— Benin babam ne zanaat sahibi idi?

Anası da demiş ki:

— Oğlum, senin baban balıkçı idi.

—  Ana, benim babamın yayından okundan yok mudur?

— Var oğlum, demiş.

— Ana, babamın yayını okunu bana ver.

— Oğlum ne yapacaksın yayını okunu?

— Babamın yaptığı zanaatı ben de yapacağım.

Giderken balık avına bir tavus kuşu rast gelmiş. Sonra vezir de rast gelmiş kendisine, oğlana demiş ki:

— O tavus kuşunu bana ver.

Oğlan da demiş:

— Vermem.

Bu vezir gidip padişaha söylemiş ki:

— Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet bir tavus kuşu bulmuş ki sizlere harç bir şeydir.

Sonra vezire padişah demiş ki:

— Git, Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet’i çağır yanıma.

O da gidip çağırmış. Çocuk da yanına gitmiş.

— Oğlum, bir tavus kuşu bulmuşsun. Bana vereceksin.

Sonra çocuk tavus kuşunu ona vermiş.

Ahmet dönüp eve gelmiş. Vezir söylemiş ki:

— Padişahım, bu tavus kuşuna göre fildişinden bir ev yapmak lazım gerektir. Padişah söylemiş ki vezire:

— Bu fildişinden evi kim yapar?

O da demiş ki:

— Tavus kuşunu kim bulduysa evi de o yapabilir.

Vezire söylemiş padişah:

— Git, Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet’i çağır, demiş.

Vezir de gidip:

— Ahmet, seni padişah çağırıyor.

Oğlan da ağlayarak padişahın yanına gitmiş:

— Buyrun padişahım, demiş.

Padişah da dönüp demiş ki:

— Bu tavus kuşunu sen bulmuşsun, bu fildişi evi de sen yapacaksın.

Ahmet ağlayarak eve gelmiş. Anası demiş:

— Niye ağlıyorsun oğlum?

Oğlan da demiş ki:

— Padişah bana dedi ki “Fildişinden ev yapacaksın.”

Ağlayarak gelmiş anasının yanına.

Anası dönmüş demiş ki:

— Oğlum, babanın bana vasiyeti vardı ki “Oğlum büyürse büyük adamlarla durup kalkmasın.” İşte başına böyle bela gelir. Cezandır, çek. Gidersin dört yol var, dört yolun birinden ayrılırsın. Orada fil gölü vardır. O fil gölünün başında oturur beklersin. Orada akşamüzeri olur, dört tane erkek gelir; onlar senin dayındır. Onlar gelip fil suvaracaklar* teker teker. Onlar seni sorarlar. Sen de dersin ki “Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet’im.” Onlar anlar ki ben onların bacısı olduğumu bilirler. O zaman yeğenimiz diye tanırlar. “Niye buraya gelmiş?” diye sorarlar. O zaman da dersin ki “Padişah bana fildişinden ev yapacaksın diye söylediler. Beni de anam buraya gönderdi. Filan gölde dayıngil gelir, otur da o gölü bekle. Ben de geldim, bu gölün başında oturdum, sizi bekledim.”

Sonra dayıları kırk tuluk şarap getirmişler, o göle dökmüşler. O filler gelmiş, o gölden su içmiş. Bütün dişleri dökülmüş. O dişleri toplamışlar ki bir filin birisine yüklemişler. Yükledikten sonra:

— Haydi oğlum, al git, demişler.

Oğlan önüne almış katmış, almış gelmişler. Padişahın yanına gitmişler. Padişah demiş:

— Yap bu evi göreyim.

Oğlan beş günde yapmış çıkmış. Padişahı çağırmış:

— Gel, konağı yaptım, demiş.

Padişah gelmiş, o konağı beğenmiş.

Vezir söylemiş ki:

— Padişahım, bu konağın içine de Hint padişahının kızı lazım.

Padişah sormuş vezire ki:

— Bunu kim getirecek?

O da:

— Fildişi konağı yapan kimse o Hint padişahının kızını da o getirecek.

Vezire dönmüş demiş ki:

— Ahmet’i çağır gelsin.

Gitmiş vezir Ahmet’i çağırmaya:

— Haydi Ahmet, padişah seni çağırıyor.

Ahmet de ağlayarak padişahın yanına gitmiş:

— Emret padişahım, demiş.

— Sen gideceksin, Hint padişahının kızını bana getireceksin.

Oğlan da ağlayarak anasının yanına gitmiş. Anası da demiş ki:

— Git gene dayılarının yanına.

Oğlan yolu eline almış, gitmiş gene o gölün başına oturmuş. İkindi sıraları olmuş, dayısıgil gene o göle fil suvarmaya gelmiş:

— Nedir Ahmet, demiş.

Ahmet de:

— Padişah emrediyor ki “Hint padişahının kızını bana getireceksin.”

Dayısı oradan aldırmış, demiş ki:

— Padişahın yanına git de ki “Kırk kız tamamlasın, vezirden taraf bir de bir kayık hazırlasın. Bilmem, çok bir zahireler de peydahlasın vezir. Bunları vezir hepsini tamam ederse, gider Hint padişahının kızını getiririm.” dersin.  

Oğlan, padişahın yanına gitmiş demiş ki:

— Padişahım, vezir tarafından kırk kız, bir de bir kayık; yüz kilo da erzak. Bunların hepsini tamamlarsa gider, kızı getiririm.

Ondan sonra padişah çağırmış veziri:

— Bunların hepsini tamamlayıp Ahmet’e teslim edeceksin.

Vezir de cana başa düşmüş, bunların hepsini tamamlamış. Ahmet’e teslim etmiş. Ahmet gelmiş anasının yanına. Anası tekrar göndermiş dayılarının yanına. Oğlan gitmiş dayılarının yanına. Gittikten sonra:

— Oğlum, gidersin şu yola, epeyce bir yol gittin mi o yola, bir Suyutan vardır. Dersin ki “Bu ne hikmettir?” O da der ki “Ne hikmet ola? Sanki Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet midir ki fildişinden ev yapmış.” Sonra da der ki “Bana arkadaş olmaz mısın?” “Olurum.” de.

Bir günlük yola gitmişler, Karsavuran rast gelmiş. Ahmet demiş ki:

— Canım bu ne hikmettir?

— Canım bunda ne var? Sanki Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet mi fildişinden ev yapmış, demiş.

— Bana arkadaş olmaz mısın, demiş.

Karsavuran da demiş ki:

— Olurum.

Bir günlük yola daha gitmişler, Kökçeken rast gelmiş. Gene Ahmet demiş ki:

— Bu ne hikmettir?

— Bu hikmette ne var? Sanki Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet mi ki fildişinden ev yapmış. Bana arkadaş olmaz mısın, demiş.

O da demiş ki:

— Olurum.

— Haydi gidelim, demiş.

— Nereye gidelim, demiş.

— Hint padişahının kızını bizim padişaha getirelim.

Bunlar bir günlük yol gitmişler, gene bir arkadaşa rast gelmişler ki o arkadaş bir adımını atıyormuş Elaziz’e, bir adımını atıyormuş Kesirge’ye. Ahmet bunu görünce demiş ki:

— Bu ne hikmet?

O da demiş ki:

— Bunda ne var? Mehmet Ağa’nın oğlu Ahmet mi ki fildişinden ev yapmış. Bana arkadaş olmaz mısın?

O da:

— Olurum, demiş.

Gitmişler Hint padişahının huzuruna. Hint padişahının kızını: “Allah’ın emri ile, peygamberin kavli ile kızınızı bana verin.”

Padişah da dönüp demiş ki orada:

— Benim üç vaadim var. Bu vaadimi yaparsan kızımı veririm. Kırk kulplu kazan pilav pişireceğim, onu yiyip bitireceksiniz. Vaadimin biri bu.

Padişah tutmuş, kırk kulplu kazanda yemek pişirmiş. Bunların hepsini çağırmış, Suyutan bu pilavın hepsini yutmuş, kakmış. Kazana vuruyormuş ki “Daha doymadım, varsa getirin.” Hint padişahı demiş ki:

— Benim bütün askerim maskerim bunu yer, bitiremezdi; bir tarafı da dolu dururdu. Vaadimin biri oldu.

Bu padişah fırını iyice yakmış; iyice kızdırmış, pul gibi etmiş. Bütün arkadaşlara demiş ki:

— Girin bunun içine.

Ahmet demiş ki:

— Karsavuran ne duruyorsun, bu marifet senindir.

Bu Karsavuran karı savura savura fırının içine girmiş. Arkadaşlar da arkası sıra girmiş. O Karsavuran demiş ki:

̶  Yandık, donduk, diye bağırmış.

Hint padişahı demiş ki:

— Bu ne hikmettir? Vaadimin biri kaldı, bunu da yaparlarsa veririm.

Bir mektup yazmış, güvercinin ağzına vermiş; bir mektup da Ahmet’e vermiş. Ahmet de demiş ki:

— Seyrekbasan bu senin marifetindir.

Bu Seyrekbasan mektubu almış, yola düşmüş. Bir adımı burada, bir adımı taa Iğıki’de. Güvercin görünürde kalmış, bu Seyrekbasan ilerlemiş. Arkasına dönüp bakmış ki güvercin görünürde. Orada başını yere koyup yatmış. Gelmiş güvercin onu geçmiş. Ahmet demiş ki:

— Gökçeken ne ediyorsun? Güvercin Seyrekbasan’ı geçti. Burada bir marifetini göster.

Gökçeken yerden bir meşe odunu çektiği gibi Seyrekbasan’ın yanına atmış, gelmiş Seyrekbasan’ın ayağına değmiş. Seyrekbasan sıçramış, arkasına dönmüş bakmış ki güvercin kendinden ilerlemiş. Hemen iki adımda güvercini geçmiş, götürmüş mektubu vermiş. Cevabını almış, geri dönmüş. Gelmiş dönmüş arkasına bakmış ki güvercin uzaktan hemin* geliyor. Gelmiş biraz orada yatmış. Güvercin gelmiş, kendini geçmiş. Ahmet demiş ki:

— Aman güvercin ilerledi. Gökçeken gene marifetini göster.

Gökçeken hemen bir meşe odunu çekmiş, Seyrekbasan’ın arkasına atmış. Seyrekbasan’ın ayağına değmiş. Uykudan sıçramış. Bakmış ki güvercin kendinden ilerlemiş. Hemen bir adımını buraya atmış, bir adımını da şuraya atmış; padişahın yanına gelmiş güvercinden evvel. Padişah demiş ki:

— Peki oğlum, vaadim yerine geldi.

 Kızını kalkmış vermiş Ahmet’e. Bunu almışlar, gelmişler. Seyrekbasan yerinde kalmış, Gökçeken de yerinde kalmış, Karsavuran da kalmış, Suyutan da kalmış. Ahme ise kızı almış, gelmiş. Yolda kız demiş ki:

— Ben padişahı almam, ben seni alırım.

Kız dönmüş, demiş ki Ahmet’e:

— Kırk gün koymam ki düğünüm olsun. Sen o padişahın odaya kadar lağım vur, söylemiş.

Oğlan de kızı almış, vermiş padişaha.

Padişah demiş ki:

— Düğün tutalım.

Kız ise:

— Ben kırk gün kestim. Düğün tutmam.

“Peki.” demiş ve padişah da kızın sözünden çıkmamış.

Oğlan lağım vurmuş padişahın olduğu odaya kadar. Kıza haber göndermiş ki:

— Ben lağım vurdum, hazırlandım, düğünümü tutsunlar. Padişah düğünümü tutmaya başlasın.

Beş altı gün padişah düğün yapmış.  Düğün bittikten sonra kızı içeriye vermişler, padişah kıza demiş ki:

— Üstünü çıkart.

Kız da demiş ki:

— En evvel sen üstünü çıkart.

Kız da karyolanın demirlerini kırmış, sicim bağlamış. Padişah nasıl karyolanın üstünde oturuyorduysa, padişah lağımdan aşağı düşmüş. Oğlana kız hemen haber göndermiş.

— Ben padişahı lağımdan aşağı attım.

Oğlan gelip padişahın tahtına oturmuş, padişahlığı almış. Hemen emir göndermiş ki “Düğünümü tutsunlar.” Düğün tutulmuş, dört beş gün düğün olmuş. Bu padişah olan oğlan da kızı almış, yiyip içip muratlarına geçmişler.

 


* suvarmak: hayvana su vermek, su içirmek.

* hemin: biraz önce; henüz; daha yeni. (Derleme Sözlüğü)