Karga Ağası
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

KARGA AĞASI

Bir varmış, bir yokmuş. Bir karı koca varmış. Bu karı koca çok fakirmiş. Bir gün bunlar mısır ekmişler. Mısırları büyümüş, ürünleri çok olmuş; ama kargalar bu mısırlara dadanmışlar. Durmadan gelip onları yiyorlarmış. Adam ne yapsın, durmadan kargaları kovalıyormuş. Bazen de yakaladığı kargayı öldürüyormuş.

Bu kargaların bir de ağası varmış.

Karga ağası, bir gün adamın yanına gelmiş:

‒ Kargalarımı, adamlarımı öldürüp duruyorsun, onları öldürme!.. Ürün kaldırma zamanı gelince ben yenen mısırlarının hakkı neyse sana öderim, demiş.

Günler geçip gitmiş, ürün kaldırma zamanı gelmiş. Çiftçi bir de bakmış ki hasat edilecek bir tane mısır yok… Kargalar ne var ne yok bütün mısırları yemişler. Adam bunun üstüne hakkını almak için karga ağasının yanına gitmiş. Karga ağası da ona yenen mısırların yerine bir eşek vermiş.

Adama da:

‒ Bu eşeği eve götürene kadar sürekli yürüt! Sakın ha durdurma! Eve gelince de onu bağla! Bir de göreceksin ki, eşekten altınlar dökülüyor, demiş.

Adam, eşeği alıp yola düşmüş. Karga ağasının tembihlerini tutmuş; eşeği hiç durdurmadan yürütmüş. Eve varınca eşeği durdurup bağlamış. Birden eşekten altınlar dökülmeye başlamış.

Adam altınları toplayıp, karısına:

‒ Bu altınlarla idare et. Sen durmadan hamama gidiyorsun. Sakın ola bu eşeği yanında götürme, demiş.

Karısı da:

‒ Sen hiç merak etme, onu bir yere götürmem, demiş.

Birkaç gün sonra adamın bir işi çıkmış, şehre gitmiş. Onun gitmesini fırsat bilen karısı hamama gitmiş. Tabii eşeği de yanına almış.

Hamamcıya:

‒ Eşeğim sana emanet. Onu hiç durmadan yürüt, demiş.

Hamamcı eşeği götürüp bir yere bağlamış. Bir de bakmış ki, eşekten altınlar dökülmüyor mu? Bunun üstüne o eşeği alıp yerine başka bir eşek bağlamış. Kadın hamamdan çıkınca da o eşeği getirmiş, vermiş. Kadın bu eşeğin kendi eşeği olmadığını anlamamış bile, dosdoğru evine gelmiş. Eve gelince eşeği durdurmuş ama bakmış ki, eşekten altınlar dökülmüyor. O zaman anlamış ki, hamamcı eşeği değiştirmiş.

Aradan biraz zaman geçmiş. Kadının kocası şehirden dönmüş.

Kadın:

‒ Aman efendi başıma ne geldi biliyor musun? Bugün hamama gittim. Giderken de eşeği yanımda götürdüm. Meğer hamamcı eşeği değiştirmiş. Şimdi ne yapacağız, demiş.

Adam:

‒ Ben sana hamama giderken eşeği götürme demedim mi, demiş.

Adam epeyce bir zaman düşünmüş. Sonra karga ağasının yanına gitmeye karar vermiş. Kalkmış, karga ağasının yanına gitmiş. Ona başına gelenleri anlatmış.

Karga ağası bu sefer ona bir sofra vermiş:

‒ Bu sofrayı al! Acıktığın zaman sofrayı yere ser! İçinde bir kırbaç var. O kırbacı alıp sofraya vurarak; “Bana rızkımı ver!” de!.. O zaman sofra türlü çeşitli yemekle dolar, demiş.

Adam sofrayı almış, sevinçle yola çıkmış. Eve gelir gelmez sofrayı yere sermiş. Sonra da elindeki kırbacı sofraya vurarak; “Bana rızkımı ver!..” demiş. o anda sofranın üstü yiyeceklerle dolmuş. Bunları karısıyla beraber yemiş.

Sonra da dönüp karısına:

‒ Sakın bu sofrayı bir yere götürme! Eşekten olduğumuz gibi bundan da oluruz, demiş.

Karısı da:

‒ Herif ben deli miyim? Sen hiç merak etme, onu bir yere götürmem, demiş.

Derken aradan günler geçmiş. Kadın bir gün padişahın hanımının ve kızlarının topluca hasbahçede yemek yiyip eğleneceklerini duymuş. Kendi kendine; “Ben bu sofrayı oraya götürüp üzerini donatırsam padişahın hanımı da kızları da orda bulunan herkes de o yemeklerden yer. Hem de benim soframın marifetini görürler.” demiş.

Kadın günü gelince sofrayı yanına almış, oraya gitmiş. Elindeki sofrayı orda bulunan bir adama teslim etmiş. Meğer bu adam eşeği teslim ettiği hamamcı değil miymiş! Onu hiç tanıyamamış.

Adama:

‒ Amca, al bu sofra sana emanet. Sakın ola yere serip içindeki kırbacı vurarak; “Bana rızkımı ver!” deme, dile tembih etmiş.

Kadınların kendi aralarında eğlenceye dalmalarını fırsat bilen adam sofrayı yere sermiş. İçindeki kırbacı alıp: 

 ‒ Bana rızkımı ver!..” diye sofraya birkaç kere vurmuş. Sofranın üstü türlü be çeşit yiyeceklerle dolmuş. Adam sofrayı almış, yerine başka bir sofra koymuş.

Kadın eğlenceden dönmüş, sofrayı da alıp eve gelmiş. Akşam sofrayı serince üstüne yiyecekler dolmamış. Olup biteni anlamış ama, iş işten geçmiş bir kere. Bunu da kocasına anlatmış.

Kocası:

‒ Ben sana sofrayı hiç bir yere götürme demedim mi? Niye götürdün, demiş.

Adam yine derin derin düşünmüş. Karga ağasının yanına gitmiş. Başından geçenleri ağaya anlatmış. Karga ağası bu sefer adama bir tokmak vermiş.

Demiş ki:

‒ Bu tokmak kimin elinde ise sen tokmağa; “Vur!..” dersen tokmak o kişiye vurmağa başlar, demiş.

Adam, tokmağı eve götürüp saklamış. Daha önce kadından eşeği ve sofrayı alan adam bu sefer de tokmağın peşine düşmüş. Gizlice eve girmiş, tokmağı almış. O tokmağı çalarken adam görmüş.

Hemen tokmağa:

‒ Vur, diye seslenmiş.

Tokmak, adamın tepesine tepesine vurmağa başlamış. Bunun üstüne çalan adam aman dilenip yalvarmaya başlamış.

‒ Bu tokmağın sahibi kim? Allah aşkına gelip bunu durdursun, diye bağırmış.

Adam gelip karşısına durmuş:

‒ Bu tokmağı durdururum; ama sen de bana eşeğimi, soframı vereceksin, demiş.

Hamamcı bunu kabul etmiş. Adam da tokmağı durdurmuş. O da gidip eşeği de sofrayı da adama geri getirmiş.

Böylece adam hem eşeğine hem de sofrasına kavuşmuş.