umutphp/masallar huggingface dataset:
Takdir-i İlahi
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir padişahın gızı varımış, oğlu olmazımış. Geziye çıkmış, bir köye varmış.

— Köye varınca acaba kime hısta* oluruk? dir padişah.

Yanında da veziri var. Vezir de:

— Varırsak sığır güdenin evine varırık, dir. Padişahınan vezir sığır güdenin evine varirler. Varınca dir ki:

—Selamun aleyküm, aleyküm selam.

Sığır güdenin avradının da üzeri yüklimiş. Padişahın avradının da üzeri yüklimiş. Böğün* yarın doğum yapacaklarımış. Şimdi oturmuşlar. Sığır güden çabalarımış, hanımı sancı çekir ya. Padişah da:

— Oğlum ne çabalin dimiş. Yavan bulur yavan yirik, suğan bulur suğan yirik, dimiş.

— Ah padişahım keşke öyle olsa dimiş, hanımım sancı çekir.

Padişah da:

—Tamam öyle olsun dimiş. Padişahın yanında veziri dışarı çıkmış. Dışarı çıksa ki ağ sakallı bir Hızır. Hızır dimiş ki:

—Padişahın gızını sığır güdenin oğluna yazirim, dimiş gitmiş.

Vezir içeri girmiş dimiş ki:

—Padişahım, ah sakallı bir Hızır geldi, padişahın gızını sığır güdenin oğluna yazdım, didi gitti.

Padişah da:

— Eh nasıl idecik ya bu işi? dir. Ben bunu bozarım, dir padişah. Ağırlınca altın virip, oğlan çocuğunu aldıktan sona:

— Götürüp atarım gurtulurum dir. Sığır güdennen avradı çağiriller.

Padişah:

— Benim hiç oğlan çocuğum yok, dir. Bu çocuğu bana satan mı, dir. Ben padişahım.

Danişiller, ağırlığınca 5 kilo altın virir padişah. Çocuğu aldıkdan sonra değirmenin ardına atir, geçip gidiller.

Az gideller uz gideller, baksalar ki arkalarından bir atlı gelir. Atlı gelince çocuğun sesini duyar, alır götürür. O atlı da köyün ağası zenginimiş. Çocuğu götürir okutir. 18 yaşına girir çıbık gibi deliganlı olir.

Aradan zaman geçtikten sona padişah o köye geziye varir. Vardıktan sona vezir dir ki, çocok hürmet idir ya:

— Şu çocuk varya dir vezir. Bizim ganala attığımız çocuk, dir.

—Yok olmaz dir padişah, o öldü gitti, dir.

Padişah vezire:

— Oğlanın kökenini ara, dir.

Araştırir, anlir ki böle böle. Ağa da ben okuttum şöle şöle yaptım, dir.

Padişah:

— Sen ağasın nasıl olsa gapında çalışanın bulunur dir. Benim hiç çocuğum yok, bu çocuğu bana vir, sana ağırlınca altın virim, dir.

Çocuk seksen kilo gelir. Padişah seksen kilo altını virdikten sona çocuğu alir, çocuğu öldürtdürecek ya.

Altını virdikten sona bi mektup yazıp, çocuğa virir. Mektubu saraya götürmesini istir. Çocuk, padişahın sarayına vardıktan sona bahçanın içinde binek daşının yanına uyir. Yokardan gız görür. Gız aşşaya inir, gelse ki bi oğlan. Mektubu oğlanın elinden aldıktan sona, yukarı çıkir, gız mektubu okir. Allah yazdı ya. Mektubu yırtır, yerine yeniden möhürlü mektup yazir. Mektuba:

— Ben varana gadar bunların düğünün idilmesini isterim, diye yazir. 40 gün 40 gece düğünü idirler. Daha sona da bi çocukları olir.

Aradan bir sene geçtikten sona, padişah saraya gelir. Eniştesinnen gızı da, padişaha garşı variller. Halktan biri de:

— Padişahı görin ni, gızı evlenmiş bi de çocukları olmuş, dir.

Padişah:

—Eyvah dir, takdirde yazılan tedbirinen bozulmaz.

 


* hısta: Misafir.

* böğün: Bugün.
Üç Gız
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ülkenin birinde bir padişah yaşarımış. Padişahın da üç tane gızı varımış. Padişah bu gızlarını yanına çağırmış:

— Gızlarım beni ne gadar sevirsiz, dimiş.

En büyük gızı,

— Baba seni gucak dolusu sevirim, dimiş.

Ortanca gız,

— Dünyalar gadar.

En küçük gız da,

— Duz gadar sevirim, dimiş.

Bu duz gadar sevirim diyen gızı mahsene gapattırmış.

Aradan yıllar geçmiş, bu gızın üçü de evlenmiş. Babalarını tek tek eve davet itmişler. En büyük gızına gitmiş, goç, goyun kesmiş, hazırlamış. Ortanca gıza gitmiş, o da diğer gız gibi hazırlamış. Sıra en küçük mahsene gapattığı gıza gelmiş, duz gadar sevirim diyen gıza. Gız ablalarından daha güzel yemekler hazırlamış; ama duzsuz hazırlamış. Padişah kaşığı alır, yemeklerden birer birer tadar. Tattıkdan sonra,

— Hani gızım bunun duzu, dir.

Gız da,

— Ya baba duzsuz yemek yenir mi, dir. Sen beni duz kadar sevirim didiğim için mahsene gapattın, dir.

Padişah bunu affeder. Gızlarının çocoklarını evlendirir. En küçük gızının çocuğunu davulunan, zurnayınan gelin ider. 40 gün 40 gece torunlarına düğün yapar. Duz kadar sevirim diyen gızının değerini anlar, daha çok sever. Onlar erer muradına biz çıkalım kerevetine.
Yedi Kardeş
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, yedi kardeşin bir kızkardeşleri varmış. Bunlar beraberce ormanda yaşıyorlarmış. Bu yedi kardeş her gün ava gider. Giderken de kızkardeşlerine iyice tembih yaparlarımış:

—Sakın kapıyı kimseye açma diye.

Kızkardeşleri de onlar gidince, evin işini görür, çamaşırlarını yıkar, yemeklerini hazırlar, kardeşlerini pencerede beklermiş. Kapıyı kimseye açmazmış. Kardeşleri de yaptıkları avı, bazen getiriyorlar evde yiyorlar, bazen de pazara götürüp satıyorlarmış. Geçimlerini bu şekilde temin ediyorlarmış.

Bir gün ormanda yaşayan dev, kızı pencerede görmüş. Kızın çok güzel olduğunu görünce, kıza kapıyı açtırıp konuşmak istemiş. Kapıya gelmiş, kapıyı vurmuş. Kız,

—Buyur kimsin? demiş.

—Ben sana kardeşlerinden haber getirdim, kapıyı açta anlatayım demiş. O da,

—Kapıyı açmam demiş.

—Açmazsan, parmağını uzat da kardeşlerinin gönderdiği yüzüğü takayım demiş.

Kız kapının kolundan parmağını uzatmış. Parmağını uzatınca, dev nasıl yüzüğü taktıysa kız oraya bayılmış. Kardeşleri gelmişler, kapıyı vurmuşlar vurmuşlar kapı açılmamış. Kapıyı kırmışlar, bir de bakmış ki, kız ölü. Aslında ölmemiş, bayılmışımış ama bunlar öldü zannetmişler. Marimen* devin, kızın parmağına taktığı yüzük zehirliymiş. Neyse bunlar kız kardeşlerini toprağa vermeye kıyamamışlar. Yedi kardeşin bir kız bacıları olduğu için:

—Bunu ne yapalım, ne yapalım? demişler.

Güzelce tahtadan bir tabut yapmışlar. Tabutun içini naylonla örtmüşler, su girmeyecek şekilde denize bırakmışlar. Kız yüze yüze gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Epey bir yol almış. Giderken kayıkçının biri bunu görmüş. Çekmiş kıyıya çıkartmış salı. Açsa baksa ki içinde dünyalar güzeli bir kız:

—Allah Allah kız yaşıyor fakat konuşmuyor.

Bir de sağa sola döndürürken parmağındaki yüzüğü çıkartmış. Kız uyanmış. Kıza soruyor:

—Sen in misin, cin misin?

—Ne inim ne cinim. Seni yaratan Allah’ın kuluyum der.

Bu adam memleketin ağasının oğluymuş. Kızınan bunlar, birbiriyle anlaşmışlar, sevmişler. Babasına anlatmışlar. Ağa bunlara 40 gün 40 gece düğün yapmış. Aradan zaman geçmiş. 6-7 sene geçtikten sonra bir gün derenin kenarında, kardeşleri hem geziyorlar hem de bacılarına acıyorlarmış. Bir de çocuklar oynuyorlarmış. Bir gün çocuğun bitanesi aşık oynuyormuş. Aşığı atınca,

—Çik aşığım çik

    Ağ devenin ağnıyım

    Yedi kardeşin yeğniyim diyormuş.

Yedi kardeş birbirine sormuş:

—Bu çocuk birşey söylüyor, ne diyor soralım bakalım demişler.

Marimen daha öncesi kardeşlerini görmüş; fakat utandığından kardeşlerine sahip çıkamamış. Çocuğuna öğretmiş. O yedi kişi geçerken böyle böyle de demiş:

—Çik aşığım çik

    Ağ devenin ağnıyım

    Yedi kardeşin yeğniyim.

Durmuşlar, çocuğu çağırıp sormuşlar:

—Yeğenim sen kimin oğlusun.

—Falan adamın oğluyum.

Annenin adı ne şu, babanın adı ne şu:

—Peki oğlum sen bize evinizi gösterebilir misin?

Çocuk,

—Tamam amca demiş.

Götürmüş çocuk yedi kardeşin yedisini de evlerine. Varsalar ki bacıları, öldü sandıkları bacıları. Onlar sarılmışlar, birbirine, sevinçten ağlamışlar, gülmüşler. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.          

 


* marimen: Meğerse
AYŞECİK VE ÖLÜ BAŞI
(İç Anadolu Bölgesi, Konya)

                     Ayşecik ve Ölü Başı

 

Bir varmış bir yomuş, bir ġadınla bir adamın uzun yıllar çocuğu olmamış. Nedenkiri bir gızları olmuş. Adını Ayşecik goymuşlar. Ayşecik okula gitmeye başlamış bir guş her gün o okula giderken;

- Cik cik ayşecik, diye ötüyorumuş. Alla Alla gız buna içerlerimiş. Her gün öterimiş. Alla Alla niye öter niye öter diye düşünürümüş. Gız okula gider ya annesi banyosunu yaptırmış;

- Hay ġızım sen günden güne zayıflıyon niye demiş,

- Anne bir guş var ben okula giderken her gün cik cik ayşecik cik cik ayşecik diye ötüyor demiş,

- Gızım sormadın mı neden cik cik ayşecik diyon bana demiş;

- Yo demedim demiş.

- İyi o zaman bir daha öterse sor bakalım demiş.

 Neyse gine okula giderkene guş çıkmış karşına cik cik ayşecik diye ötmeye başlamış. Bu sefer ayşecik sormuş;

- Ne den hay guşcuk ne diye cik cik ayşecik diye öten demiş, guş;

- Sen yedi yıl ölü başı bekleyeceksin demiş ayşecik ağlayarak annesine gitmiş,

- Anne guş bağa sen yedi yıl ölü başı bekleyeceksin dedi demiş, gadın da gocasına söylemiş adam ;

- Gızımız ölü başı beklemeyecek demiş göçü topladıynan ailesini de almış ordan ayrılmışlar. Az gitmişler uz gitmişler dere depe düz gitmişler yorulmuş acıgmış susamışlar. Demir gapısı olan bir evin önünde durmuşlar. Her yeri demirdenimiş bu yerin. Gocman bir binaymış onnon sonra herkes girip çıkıyorumuş. İhtiyaçlarını görüyorlarımış. Bunlar da su içmek için girmişler. Onnon sonra girmişler çıkmışlar, herkes çıkmış ayşecik su içerkene demir kapı kapanmış. Gız orda galmış. Gız da sekiz on yaşlarında gücük… Onnon sonra allahım o gadar kesmeye uğraşmışlar o gadar demiri açmaya uğraşmışlar, gızı annesiynen babası gurtaramamış.  Annesiynen babası ağlaya ağlaya gızı orda bırakıp gitmişler.

- Demekki guş bizim gızımıza böyle söyledi bizim gızımız burada galacak, demişler. Gız orda tek başına galmış. Bina da o gadar çok o gadar çok odalıymış ki gezmiş. O gapıyı açmış bakmış, o gapıya girmiş o gapıdan çıkmış, bu gapıya girmiş o gapıya varsa ki

- Sen buradan git demişler.

Her taraf mezar doluymuş. O gapıya varırmış o gapıdan govarlarımış, bu gapıya giderimiş bu gapıdan çevirirlerimiş neyse.. Bir gapıyı açsa girse ki orda bir mezar varımış. Ayşecik bunun başında bekleyeceksin diye yazıyorumuş mezarın başında. Ayşecik bu mezarın başında bekleyeceksin bir mendil varımış mendili de sallayıp duracaksın yazılıymış. Ayşecik yedi sene, yedi ay, yedi gün, yedi saat o mezarın başında uyumadan mendil sallamış. O mezardaki adama sinek gelmesin bişey gonmasın diye o mezardaki adama mendil sallamış. Yedi sene, yedi ay, yedi gün, yedi saat soŋra o gabirdeki çocuk galkmış çıkmış, genç bir delianlı olarak bu gız da genç bir gız olmuş. Onnan ikisi evlenmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.
Sabır Taşı
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış bir yokmuş

Evvel zaman içinde

Kalbur saman içinde

Develer tellal iken

Pireler berber iken

Ben anamın beşiğini

Tıngır mıngır sallarken

Birden geldi babam

Aldı eline maşayı

Ben kaçtım o kovaladı

Ben kaçtım o kovaladı

Az gittik uz gittik

Dere tepe düz gittik

Altı ay bir güz gittik

Bir de baktık ki

Bir arpa boyu yol almışız

Sabır Taşı

Ülkenin birinde bir ananın bir babanın bir kızları varmış. Bu kız her gün çeşmeye su getirmeye gidermiş. Gün olmuş zaman olmuş çeşmenin başına bir kuş gelmeye başlamış. Bu kuş kızı görünce şöyle demeye başlamış:

- Ey kızcağız kızcağız, der uçar gidermiş. Bir gün olmuş iki gün olmuş günler haftaları haftalar ayları kovalamış kuş gelip kıza her gün aynı şeyleri söyler olmuş. Günlerden bir gün kız gelmiş annesine söylemiş; annesi kızına şöyle demiş:

- Kızım kuş gelip bunu söyleyince şöyle de: ‘Murazın ne kuşcağız’, demiş

Kız su doldurmak için tekrar çeşmeye gitmiş ve kuş hemen gelmiş, kuş demiş:

- Hey kızcağız. Kız hemen sormuş:

- Murazın ne kuşcağız? Kuş hemen cevap vermiş:

- Kırk gün, kırk gece ölü başı bekleyeceksin, demiş ve uçup gitmiş. Kız evine gidip olanı biteni annesine anlatmış. Annesi bunu duyar duymaz varını yoğunu alıp toplayıp gitmiş. Bir ülkeye varırlar. Bu ülkede konaklarlar.

Kız bir gün dışarıda gezinmeye çıkar. Bir konağa rastlar, bu konağın etrafında oynarken bir kapı açılır, kız bu kapıdan içeri girer ve kapı kapanır. Kız bu arada bir yiğitle karşılaşır, bu yiğidin her tarafında iğne batırılıdır. Kız otuz gün bu iğneleri gece gündüz demeden çıkarır. Otuz dokuzuncu gün pencereden dışarı bakarken dışarıda beyin kervanlarının geçtiğini görür. Kervancıya seslenir:

- Hey kervancı bana bir can şenliği ver.

Kervancı kıza bir kız verir. Genç kız diğer kıza der:

- Otuz dokuz gündür geceli gündüzlü iğne çıkarırım kalan iğneleri sen çıkarda ben biraz uyuyayım.

Kız uyumaya başlar, diğer kız iğneyi çıkarır ve yiğit ayılır. Yiğit hemen sorar:

- Beni sen mi kurtardın. Kız:

- Ben kurtardım seni, der.

Yiğit bunu duyunca kızla evlenmek ister, düğün hazırlığına başlanır. Genç diğer kıza sorar:

- Sen ne istersin? Kız cevap verir:

- Bana bir sabır taşı ve bıçak alır mısın?

Yiğit sabır taşı ve bıçağı alır. Satıcı şöyle der:

- Bunu kime alıyorsun? Yiğit genç bir kıza aldığını söyler. Satıcı:

- Dikkat et, bu kız kendini helak edecek.

Yiğit taşı ve bıçağı kıza verir. Kız yalnız kalınca sabır taşını eline alır ve şöyle der:

- Ey sabrım sabrım taşı, sen bu çektiklerime dayanır mıydın?

Taş ikiye ayrılır. Kız bıçağı çalacakken yiğit gelir ve kurtarır. Kendisini kurtaranın bu kız olduğunu anlar, kırk gün kırk gece düğün yapar.

Gökten üç elma düştü; biri anlatana, biri bana, biri de muradı olanlara.
Karga 
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

KARGA

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir karga varmış. Karganın ayağına diken batmış. Ağlamış, bağırmış, çağırmış. Oradan bir teyze geçiyormuş, ne var diye bakmış.

Karga:

-Ayağıma diken battı, demiş.

Teyze de ayağındaki dikeni çıkarmış. Karga, teyzeye:

-Al bu dikenim sende galsın. Ben gidem çarşıya, gelem, demiş.

Teyze de dikeni mangalın içine atmış. Diken yanmış. Karga gelmiş:

-Dikenimi ver, demiş. Teyze:

-Mangalın içine attım, yandı, demiş. Karga:

-Ya dikenimi verirsin, ya da mangalı verirsin, demiş.

Teyze de mangalı vermiş. Karga, başka bir teyzeye götürmüş mangalı. Ona da:

-Mangalım sende galsın. Ben gidem işimi halledem, gelem, demiş.

Teyze de mangalı ahırda bırahmış. İnek mangalı gırmış. Karga gelmiş:

-Teyze mangalımı ver, demiş.

-Ahırda bırahtım, inek gırdı, demiş.

-Ya mangalımı verirsin, ya da ineği verirsin.

Teyze de ineği vermiş. Götürmüş bu defa da başga bi teyzeye:

-İneğim sende galsın. Ben gidip gelecem, demiş.

Teyze de düğün yapimiş. İneği kesip yemişler. Karga gelmiş:

-İneğimi ver, demiş. Teyze:

-Düğün yaptık. İneği kesip etini yedik,  demiş. Karga:

-Ya ineğimi verirsin ya da gelini verirsin, demiş.

Teyze gelini vermiş. Karga gitmiş gitmiş, tarlada bir çoban görmüş:

-Çoban kardeş, çoban kardeş! Gel sana bu gelini vereyim ama elindeki kavalı bana ver, demiş.

Çoban elindeki kavalı vermiş. Karga kavalı almış bir ağacın üstüne çıkmış:

-Dikeni verdim, mangalı aldım. Mangalı verdim, ineği aldım. İneği verdim, gelini aldım. Gelini verdim, kavalı aldım. Düt, düt, düt.
Zili ve Zenbili
(Doğu Anadolu Bölgesi, Bitlis)

Bir zamanlar bir keçi varmış. Keçinin iki tane yavrusu varmış. Yavrularının birisinin adı Zili diğeri ise Zenbili imiş. Yavrularu açıkmış. Yavrularını ağılda bırakıp yemek bulmak için dağa çıkmış. Çimen yemiş. Çok süt toplamış, eve gelmiş. Yavrularını yanına çağırmış ama yavrularu yokmuş.

- "Zili, Zenbili nerdesiniz? Gelin anneniz geldi. Size süt getirdi."

Fakat yavrular hiçbir yerde yoktur. Bir kaç tane hayvana yavrularının nerede olduğunu sorar. Onlarda:

-"Senin yavrularını kurt yedi."

Keçi gidip kurdu bulur ve kurda:

-"Sen nasıl olur da benim yavrularımı yersin." der. Kurt ise yemediğine dair yeminler eder.

Bunun üzerine orada beliren yılan, keçiye der ki:

-"Kurdun dişlerini çekin, Eğer yemişse ortaya çıkar." Keçi yavrularını bulmak için kurdun dişlerini çeker.

Kurdun dişlerinin sivri olduğu görülünce onun yavruları yediği anlaşılır. Hemen orada kurdun karnı yarılır ve yavrular çıkarılır. Bu olaydan sonra keçi ve yavruları mutlu mesut yaşamaya devam eder.
Aç Kurt
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Orda ne var dediler, bir köy kurmuş keçiler, kurt köye muhtar olmuş, elini veren kolunu almış, diken verenin gülünü almış, damla verenin selini almış, kovan kovan balını almış. Bir kurtmuş ki sormayın, talkını vermiş ele, salkımı almış ele. İlk lokmayı aşırmış, ikincisinde çomar karşısına dikilmiş, kapanmış mı kapılar, kapıyı bırakıp sapı yutmuş, balı bırakmış hapı yutmuş. Uzak köyün birinde yaşlı bir kurt yaşarmış.

Bu yaşlı kurt eski günleri düşünürmüş hep. Eskiden çok güçlüymüş acıktığında kimseye ihtiyaç duymadan avını yapar karnını doyururmuş. Şimdilerde çok yaşlanmış, lappuşlaşmış iyice hömbükleşmiş avını yakalayamıyor günlerce aç kalıyormuş.

Üzüntü içinde yürürken bir an da cıvık bir çamura basmış, kaymış yere kepmiş. Bunu gören ceylan gülmüş kurdun haline. Ne yapsın çaresiz kurt, yardım istemiş ceylandan.

- Ceylan kardeş çok açım ne olur bana yardım et karnımı doyurayım.

- Sana yardım etmem, sen benim yıllar önce kardeşimi yedin.

Üzülerek yoluna devam etmiş kurt. Ne yapacağını bilmiyormuş biraz daha aç kalırsa bayılacakmış. Uzaklarda bir geyik görmüş. Genç geyiği yakalayamayacağını bildiğinden ondan da yardım istemeye karar vermiş.

- Merhaba geyik kardeş. Çok açım günlerdir bir şey yemedim bana yiyecek bulmam da yardım eder misin?

- Sana neden yardım edeyim? Yıllardır sizin korkunuzdan rahatça karnımızı doyuramadık biz. Şimdi senin karnını doyurmana yardım edemem.

Kurt zamanında yaptığı kötülerin karşılığını şimdi alıyormuş. Hatasını fark etmiş etmesine ama çok geçmiş artık. Bir kenara düşmüş ve çaresizce beklemeye başlamış. O sırada yanına sıplık gibi bir aslan yaklaşmış ve sormuş:

- Kefalet ola kurt kardeş neyin var, nedir bu halin?

- Ah sorma. Çok açım bir lokma yemek bulamadım.

- Benim yanıma niye gelmedin, yıllarca benimle avını paylaştın sen. Şimdi sıra bende demiş aslan.

Kurt o zaman anlamış iyiliklerin sonucunu iyilikle kötülüklerin sonucunu kötülükle alacağını. Kalan ömründe herkese iyiliği yardımı öğütlemiş.

Gökten üç elma düştü; biri bana, biri dinleyenlere, diğeri de bütün iyi insanlara olsun.
Yoksul Adam
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde… Amanoslar’ın eteğinde güzel bir köy varmış. Bu köyde fakir mi fakir bir adam yaşarmış. Köylüler bu adamı hep hakir görürlermiş. Ona çift ektirmezler, hayvan besletmezlermiş. O, hiçbir mal varlığı olmadan sadece köyün ineklerini yayıp, nahırını güdermiş. Gün içinde yiyecek bir parça ekmek bulsa mutlu olurmuş. Köylüler ona, Ebkekir* derlermiş. Bu, adamın zoruna gidermiş.

Bir gün, canına tak etmiş. Pılını pırtını toplayıp köyü terk edip uzak diyarlara gitmiş. Çalışmış, çabalamış, Allah da yardım etmiş. Eli para tutmuş. Zengin olup çıkmış.

Sonra tekrar köyüne dönmüş. Köylüler onu görünce çok şaşırmışlar. Bir ilgi bir övgüdür almış başını gitmiş.

Adam, her şeyin farkındaymış. Onlara şöyle demiş:

— Beni hor görüyordunuz. Para ah bu para! Deliyi akıllı eder. Önce Ebkekirdim, Şimdi Hacı Bekkar oldum.

Bu lafın üstüne köylüler çok utanmışlar ve ne olursa olsun insanları küçümsememeyi öğrenmişler.

* Ebkekir: Pasif insan.
Aslan ile Çiftçi
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Bir zamanlar bir tane çiftçi varmış. Çiftçi eski zamanda olduğu gibi tarlasını inekler ve öküzler ile sürüyormuş. Tarlayı sürdüğü sırada birden bir aslan çıkmış karşısına. Aslan:

— Hey çiftçi kardeş senin bu inek ve öküzler den bir tanesini yiyecem. Çiftçi bu duruma itiraz etmiş. Aslana şöyle demiş:

— Ama olmaz, sen beni hazırlıksız yakaladın. Ne silahım ve ne bir şeyim var. Ben seninle mücadele edemem, demiş. Aslan adama demiş ki:

— Tamam. Ben seni burada bekleyelim, sen git evden kılıcını tüfeğini al gel, demiş. Ben seni yenersem senin hayvanlarından bir tanesini yerim ama sen beni yenersen hayvanlarına karışmam, demiş. Adam da:

 — Tamam. Ben hayvanlarımı bırakıp eve gideceğim, kılıcımla tüfeğimi alıp geleceğim ama ben sana güvenmiyorum. Ben eve gidersem sen hayvanlarımı yersin. Ben seni bağlayayım ki ben eve gidip gelene kadar sen de hayvanlarımı yemeyesin, demiş. Aslan da çiftçinin dediğini kabul etmiş. Çiftçi aslanın ayaklarını bağlamış ve çiftçi hayvanlarını alıp eve doğru yol almış. Aslan bunu görünce çiftçi ye seslenmiş:

— Sen bana ne dedin ve şimdi ne yapıyorsun, sen bana hainlik ettin. Nasıl beni bu şekilde bırakıp gidiyorsun, demiş. Çiftçi aslana:

— Sen benim hayvanlarımı yersin, demiş. Adam o sırada hayvanlarını alıp tekrar yola koyulmuş. Aslan da sağa sola kıvranarak bir çukurun içine düşmüş. Çukurda da bir tane fare varmış. Fare aslanın ayağındaki ipleri kemirmiş ve o ipleri çıkarmış.  Aslan iplerden kurtulduğuna sevinmiş ve fareye teşekkür etmiş. Daha sonra aslan çukurdan çıkarak buralar bana göre değil demiş ve o diyarları terk edip başka bir diyara gitmiş.
Helva Kız
(Akdeniz Bölgesi, Hatay )

Zamanın birinde bir tane yaşlı bir adam varmış bir memlekette. Bu adam damda hep bulgur felan serermiş. O bulgurları satarak geçimini sağlıyormuş. Adamın dama serdiği bulgurlara sürekli kuşlar geliyorlarmış. Bu adam daha fazla bu duruma dayanamayıp helvadan bir tane kız yapıp dama bulgurların yanına koymuş. Helvadan kız her gün orada duruyormuş. Tabi bu helvadan kız eriyince adam baştan yapıp dama bulgurların yanına koyuyormuş. Günlerden bir gün padişahı oğlu oradan geçerken damdaki helva kızı görmüş ve çok beğenmiş aşık olmuş. Gitmiş gelmiş hep bu kıza bakmış. Bu helva kızı istiyor bir türlü gidip yaşlı adamdan istemiyormuş. Daha sonra padişahın oğlu yaşlı adamın yanına giderek adamdan bu helva kızı istemiş. Yaşlı adam tabii padişahın oğluna kızım yok diyemiyormuş. Şehzade başının vurdurur diye çok korkuyormuş sormuş. Şehzade gidip yaşlı adamın komşularına sormuş bu adamın bir kızı var mı diye. Komşularda şehzadeye bu yaşlı adamın kızı olmadığını söylemişler. Şehzade ama yukarıda bir kız duruyor demiş. Şehzade tekrar yaşlı adamın yanına giderek amcacığım ben gelip kızını isteyeceğim demiş. Amca demiş ki oğlum kızım şimdi evde yok sonra gel iste demiş. Yaşlı adam o sırada padişahın olduğunu göndermiş. Yaşlı adam padişahın oğlunu göndermiş ama ne yapacağını bilmiyormuş. Yaşlı adam her gece Allah'a yalvarmış. Allah'ım ne olur şehzade bu helva kızdan vazgeçsin demiş. Yaşlı adam tam dua ettiği sırada kapısı çalmış. Yaşlı adam gitmiş kapıya bakmış. Kapıyı açtığında şehzadeyi görmüş yaşlı adam şehzadeye sormuş şehzadem ne oldu demiş. Amca ben kızını istemeye geldim demiş şehzade. Yaşlı adam tam kızım yok diyecekmiş ki arkadan bir ses hoş geldin şehzadem demiş. Tabii yaşlı adam bu duruma çok şaşırmış. Yaşlı adam arkasına dönmüş bakmış ki arkasında kendisinin yaptığı gibi çok güzel bir kız duruyormuş. Allah yaşlı adamın tüm dualarını kabul etmiş. Ve yaşlı adam bu kızı şehzadeye bağışlamış. Şehzade içeriye girmiş kızı istemiş ve 40 gün 40 gece düğün yapmışlar. Mutlu mesut yaşayıp gitmişler.