umutphp/masallar huggingface dataset:
ÖKSÜZ ÇOCUKLAR
(İç Anadolu Bölgesi, Nevşehir)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir kız, bir erkek kardeş varmış. Bu çocuklar çok mutluymuşlar. Bir gün anneleri hastalanmış ve ölmüş.

Babaları çocuklara bakmayınca çocukları ormana atmış. Çocuklar günlerce, aç, susuz dolaşmışlar. Küçük çocuk artık açlığa dayanamıyormuş, gezerken ormanda etrafı göllerle kaplı bir yer bulmuşlar. Çocuk tam eğilmiş su içeceği sırada gölden:

— Beni içersen, inek olursun, diye bir ses duymuş. Korkmuşlar, diğer göle gitmişler. Yine tam içeceği sırada:

— Beni içersen ceylan olursun, diye bir ses duymuşlar. Ancak çocuk dayanamayıp suyu içmiş. Bir anda ceylan olmuş. Ablası ağlayarak ceylan olan kardeşine sarılmış.

O gün padişahın oğlu ava çıkmış, birden gözüne ceylan çarpmış. Tam tetiği çekip vuracağı sırada, ablası ceylanın önüne geçmiş. Güzel kız, padişahın oğluna başından geçenleri ağlayarak anlatmış:

— Bu ceylan benim kardeşim, demiş. Padişahın oğlu bir anda kıza vurulmuş, kızı ve kardeşini alarak saraya gitmiş. Orada kıza dillere destan, bir düğün, yedi gün, yedi gece davullu zurnalı, bir düğünle evlenmiş. Ceylan olan kardeşine de bir oda vermişler.

Günler, aylar mutluluk içinde geçiyormuş. Derken kız hamile kalmış. Bunları kıskanan sarayın hizmetkârı, güzel kızı kıskanıp, sinsi sinsi planlar kuruyormuş.

Padişahın oğlunun eve çıktığı bir gün, denizin kenarında oturan kızı, denize itmiş. Kız, denizin derinliklerinde kaybolmuş. Bunu gören ceylan kardeş gözyaşlarına boğulmuş. Hain hizmetkâr hemen kızın odasına çıkmış, kızın elbisesini giyerek, süslenip püslenip kızın odasına oturmuş.

Avdan dönen padişahın oğlu odasına çıktığında gördüğü karşısında şaşırmış:

— Sana ne oldu da böyle çirkinleştin, demiş. Gel zaman, git zaman kadın daha da çirkinleşmiş. Ayrıca padişahın oğlunun denizin kenarından ayrılmayan ceylan dikkatini çekmiş. Bunu sezen hain kadın ceylanın kesilmesini istemiş. Bunu duyan padişahın oğlunun şüpheleri artmış ve bir gün ceylanın konuşmasını dinlemiş.

Denize düşen kızı büyük bir balık yutmuş ve onun karnında bir oğlu olmuş. İki kardeş birbirleriyle dertleşiyorlarmış: Balığın karnındaki kız kardeş:

— Balık beni yuttu, Şıh Mehmet kucağımda uyudu, ceylan kardeş, demiş. Ceylan ise kardeşine:

— Bacı bacı bıçaklar bilendi, yarın beni kesecekler, etimi yiyecekler, demiş.

Bunları duyan padişahın oğlu, denizin suyunu boşaltıp balığı kesin emrini vermiş. Balığın karnı yarılıp içinde kızla kucağında çocuk çıkmış. Bu kötülüğü yapan hain hizmetkârı hemen sarayın bahçesine çağırmışlar; kadına dünyanın en ağır cezasını vermek istemişler. Kadına kırk katır mı kırk satır mı istersin, diye sormuşlar:

— Kırk satır sevdiğinin boyuna insin, bana güzelinden kırk katır verin, gidip dünyayı gezeyim, demiş. Kadını kırk azgın katıra bağlayıp her birini bir tarafa sürmüşler. Dağa taşa çarparak kaybolmuş.

Padişahın oğlu ve ailesi mesut hayatlarını yaşamaya devam etmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.
[ Eşek mi? Adem mi? ]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde herifin üç kızı varmış. Padişahın biri istemeye gelmiş, kızın bubası demiş ki padişaha:

- Bu gızların biri köpek, biri eşek biri adem!

Padişah:

-Olsun, alcan demiş.

Padişah kızlardan birini istemiş varmamış, birini istemiş varmamış. En son küçüğü istemiş, kız:

-Varcan, demiş.

En küçük kızı padişaha vermişler, padişah demiş ki:

-Bu eşek ama aldık gari.

Kızı almış eve getmişler.  Sabaha kalkmışlar ay gibi bir kız doğuyor. Undan sonra kırk gün kırk gece düğün yapmışlar, sevinerekten barabar olmuşlar. Meğer alınan kız ademmiş!
Keçi ile Üç Yavrusu
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış bir yokmuş,evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir keçinin üç yavrusu varmış.Birinin adı Engilik birinin adı Mengilik diğerinin adı ise Külvelik imiş.Bu keçi yavrularını doyurmak için otlanmaya gidiyor.Gitmeden önce onlara:

_ Eğer kapı çalarsa emin olmadan sakın kapıyı açmayın yoksa kurt gelip sizi yer, demiş ve gitmis.

Kurt ise bunları gözetliyormuş. Anne keçi otlanmaktan gelmiş ve:

_ Engiliğim, Mengiliğim,Külveliğim ben geldim, size boynuzlarımla ot getirdim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim, açın kapıyı.

Ve yavruları annelerinin geldiğini anlayınca kapıyı açarlar. Anne keçi yavrularını doyurur ve bir gün sonra yine otlanmaya gider. Bunu gören kurt ise hemen işe koyulur, yavruların kaldığı evin kapısını çalar ve:

_ Engiliğim Mengiliğim Külveliğim ben geldim, size boynuzlarımla ot getirdim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim. Aynı annelerinin dediği gibi o da öyle der ve yavrular inanmazlar.

_ O zaman ayaklarını göster, derler.

Kurt boz ayaklarını gösterir ve yavrular:

_ Bizim annemizin ayakları kınalı kınalı, senin ayakların boz boz, diyerek kapıyı kurda açmazlar.

Kurt geri gider. Anne keçi gelir ve yavrularına:

_ Açın kapıyı, ben geldim, size boynuzlarımla ot getirdim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim, der.

Yavrular korkarlar.

_ Ayaklarını göster, açalım kapıyı, derler.

Anne keçi ayağını gösterir ve üç yavru annelerinin ayağı olduğunu söylerler, kınalı kınalı ayaklarını göstererek yavruları da açarlar kapıyı. Olanları annelerine anlatırlar ve anne keçi:

_ İyi yapmışsınız, sakın kapıyı açmayın yoksa kurt gelip hepiniz yer, diyerek yavrularını tembihler.

Daha sonra kurt bu arada ayağını dağdaki kınalı taşlara sürterek onun da ayakları kınalı olur. Anne keçi tekrar otlanmaya gider ve Kurt gelir aynı anne keçinin dediğini der:

_ Yavrularım açın kapıyı ben geldim, size boynuzlarımla ot getirdim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim, der ve kınalı ayaklarını gösterir. Bunu gören yavrular kapıyı açarlar o sırada bunu gören külvelik hemen külve* denen yere saklanır ve Engilik ve Mengiligi kurt oracıkta yer. Anne keçi gelir ve olanları Külvelik anlatır anne keçi çok üzülür ve kurda çok sinirlenir kurdu aramaya giderler ve kurt orda yayılmış vaziyette yatmaktadır. Keçi gelir ve onun karnına boynuzlarını batırır. Kurt orada ölür ve anne keçi Külveliğini alarak oradan uzaklaşır.

*külve: Tandırdaki ateşin yanmasını sağlayan hava deliği.
Kaf Dağı Masalları
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış, bir yokmuş. Kaf Dağı’ndan çok uzak olmayan bir deniz ülkesinde bir balıkçı varmış. Her gün sahile açılır, ağını atar “Ne çıkarsa bahtıma” diyerek balık tutar ve evine dönermiş. Ama bu balıkçı her gün ağını yedi kere denize atarmış.

Yine bir gün denize açılıp ağını atmaya başlamış. Altı kere atınca balık tutamamış. Nasıl ki yedinci ağını atmış, kocaman bir balık tutmuş ve evine geri dönmüş. Balık konuşmaya başlamış. Kendisine ne yapacağını sormuş. Balıkçı da kekeleyerek kızartıp yiyeceğini söylemiş. Balık ise kendisini padişaha vermesini istemiş. Altın pullu balık olduğu için padişahın kendisine altın ihsan edeceğini söylemiş.

Balıkçı balığı alıp saraya götürmüş. Balık ise ona, kendisini nerede yakaladığını padişaha söylememesi gerektiğini söylemiş. Balıkçı padişaha balığı verince padişah böyle bir balığı ilk defa gördüğü için çok şaşırmış. Nerede yakaladığını sorunca balıkçı söylememiş. Birçok hediyeler vermiş. Ama balıkçı yine söylememiş. Padişah zindana atacağını söyleyince zor durumda kalıp söylemiş.

Balıkçı adamlarını sahile yollayıp bütün balıkları toplamalarını emretmiş. Adamları elleri bomboş geri dönmüşler. Bu sefer padişah balıkçıyı yollamış. Balıkçı da tekrar bu sahile gelmiş. Ağını altı kere atmış. Yedincide tekrar altın pullu bir balık tutmuş. Balıkçı bu balıkla konuşurken balık, kendisinin tuttuğu diğer balığın kardeşi olduğunu söylemiş. Vezirin onları bu hale getirdiğini söylemiş. O denizdeki sudan bir tas alıp vezirin üzerine serptiği zaman bu balık olma esaretinden kurtulacağını söylemiş. Balıkçı da denizden bir tas su alarak saraya geri dönmüş.

Altın pullu balığı gören vezir çok sinirlenmiş ve balıkçıya kükremiş. Balıkçı ise denizden aldığı suyu hemen vezirin üzerine serpince balıklar altın pullarından arınıp insan olmuşlar. Biri denizler ülkesinin padişahı, diğeri de onun kardeşiymiş. Balıkçıya ne isterse onu dilemesini söylemişler. Balıkçı da bundan sonra ağlarının balıkla dolmasını istemiş. O zamandan sonra da attığı ağları balıkla dolarak Kaf Dağı’ndaki evine geri döner olmuş.
Yedi Erkek Kardeş
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzurum)

Bir varmış bir yokmuş. Kadının birinin yedi oğlu varmış. Hiç kızı yokmuş. Oğulları demiş ki: Ana bize bir bacı doğur diye her gün ısrar edip dururlarmış. Annesi de bu ısrarlar sonucunda sinirlenip nerden size bir bacı doğurayım cehennem olup gidin başımdan çocuklar da el ele verip alıp başlarına giderler. Az giderler uz giderler dere tepe düz giderler sonunda bir dağ başında küçük kulübe bulup oraya yerleşirler ve yaşamaya başlarlar. Sırayla yemek yapmaya başlarlar. Gel zaman git zaman anneleri bir bacı doğurmuş. Bacıları büyümüş. Kız da annesine: Anne benim niye erkek gardaşım yok der dururmuş annesi de senin kardeşin yok der. Kız bir gün çeşmeye gider. Çeşme başında bir kadın: Senin yedi kardeşin vardı. Annen kovaladı gittiler. Bunu duyan kız alıp başını üç gün üç gece gider. Bir dağ başında bir eve girer bu evde yedi kaşık görünce bunlar kesin benim kardeşimdir deyip evi barkı temizleyip aşlarını yapmış. O gün sıra küçük kardeşin sırası imiş. Küçük kardeş evi o halde görünce korkmuş dışarı çıkmış kapının önünde oturmaya başlamış. Akşam olup diğer kardeşler eve gelince durumu sorar diğer kardeşi anlatır. Kardeşleri içeri girip kızı görünce: Sen in misin cin misin? Kız da: Ben ne inim ne cinim insanoğlu insanım der. Bunun üzere yedi erkek kardeş neden geldin diye sorar kız da olanı biteni anlatır. Bunların hepsi sarılır kucaklaşır. Kardeşleri ona inciler mercanlar hediye vermeye başlar. Neyse bunlar her gün ki hayatlarına devam etmeye başlar. Erkek kardeşleri kıza: Pisik gelir bacada mercan düzerken pisiğe piss deme gelir ateşe işer. Ateş bulamaz olursun. Kız tamam der. Bacadayken pisik gelir piss der ateş söner kız o tarafa  gider  bu tarafa gider ateş bulamaz olur. Az gider uz gider dev karıları yedi kazanda bulgur pişirirlermiş. Ateş ister ateş vermezler. En sonunda biri verir kız eve gelir ateş yakar çorba pişirmeye başlar. Devler kapının önüne gelir kız kapıyı kitler açmaz devler aç seni yiyeceğiz der kız : Açmam der . Devlerde o zaman parmağın ver emip gideceğiz kız kapı deliğinden parmağını uzatır dev emer kızın parmağı ipince kalır. Çorbayı karıştırırken parmağı düşer akşam kardeşleri gelir küçük kardeşin tabağına parmağı düşer ve kız durumu anlatır kardeşleri çok sinirlenir kılıçlarını kuşanıp yedi devi öldürüp dev karılarını eve getirip sırasıyla kız kardeşlerine hizmet etmesi için sıraya koyar. Bir gün bir dev karısından süt ister dev karısı sütün içine yılan yavruları koyar kız sütü içer ve boğazını yara yara bir şeyin gittiğini söyler. Dev karısı süt getirdim der. Gün gittikçe kızın karnı şişmeye başlar dev karıları iftira atar kıza ve kardeşleri bunu görüp çok sinirlenir kız kardeşlerini alıp az gider uz gider kız kardeşleri çok yorulduğunu söyler ve biraz dinleneyim derken uykuya dalar kardeşleri onu bırakıp gider. Kız uyanıp ağlamaya başlar midesi bulanır ve kusmaya başlar kustukça yılan yavrularının başı ortaya çıkar onları alıp torbaya koyar ve kardeşlerinin yanına gider. Kardeşlerine durumu anlatır kardeşleri yedi dev karısını alıp kesip öldürürler ve kız kardeşlerini yanına alıp mutlu mesut yaşamaya devam ederler.
Civrengi ile Mevrengi
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Sıçan ile karafatma böceği evlenmiş. Sıçanın adı Civlengi; karafatmanın adı da Sultan Kadın'mış. Civlengi:

— Ben değirmene gideyim, sen de çeşmeden su doldur gel, der.

Sultan su doldurmaya gidince çukura düşer. Debelenir, debelenir bir türlü çıkamaz. Oradan geçenlere bağırır:

— Heyyy, değirmene giden, değirmene varırsan, Civlengi'yi görürsen, Sultan Kadın, can kadın suya düştü ölüyor, deyiver.

Adam şaşırır, sesin nereden geldiğini bilemez. Değirmene varınca değirmenciye:

— Burada Civlengi var mı, diye sorar.

Değirmenci:

— Öyle birisi yok, der.

Adam:

— Çeşmede bir ses, “Heyyy, değirmene giden, değirmene varırsan, Civlengi'yi görürsen, Sultan Kadın, can kadın suya düştü, ölüyor deyiver” diye bağırıyordu, der.

Civlengi hemen bunu duyunca koşarak çeşmeye gelir. Sultan Kadın'ı bulur.

— Ver elini Sultan Kadın, der.

Sultan Kadın da:

— Geç kaldın, vermem elimi Civlengi, der.

— Ver elini Sultan Kadın!

— Vermem elimi, Civlengi!

Civlengi kızar.

— Hadi öyleyse! Deyip oradan gider.

Sultan Kadın inadının kurbanı olup orada ölür.
Ayı İle Yavrusu
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış bir yokmuş. Bir ayı ile yavrusu varmış. Bir gün ayı, yavrusuna:

— Senle yayılmaya gidelim, der.

Düşerler yola, giderler giderler. Bir ulu cevizin altına varırlar. Anne ayı çıkar cevize. Başlar cevizleri aşağıya indirmeye. O indirir yavrusu yer, o indirir yavrusu yer. Aşağıya iner. Bir baksa hiç ceviz kalmamış, yavrusuna:

— Cevizleri niye yedin? Diye sorar.

Yavrusu:

— Ben yemedim, diye cevap verir.

Sen yedin, ben yemedim diye kavga ederler. Anne ayı atacağı cevizleri de yemesin diye, yavrusunun üstüne bir taş koyar, yine çıkar ağaca ceviz toplamaya. Yavrusu o çıkarken taşın altından:

— Şu kadarcık cevizi bana zehir ettin, der.

Anne ayı ne kadar ceviz varsa hepsini toplar, aşağıya iner. Cevizleri bir tarafa toplar. Yavrusuna da:

— Kalk bakalım. Şu cevizleri şimdi beraber yiyelim, der.

Bir baksa ki; yavrusu taşın altında ölmüş. Ne cevizden geçebilir, ne yavrusundan. Ama yavrusunu öyle görünce cevizden falan geçer. Yavrusunu sırtına bağlayıp, inleyerek oradan uzaklaşır.
Denizdeki Balık
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir ülkede bir padişah varmış. Bir gün bu padişah hastalanır. Hekimler:

— Denizde bir balık vardır. Onun etini yersen ölmezsin, derler.

Padişah adamlarına:

— Gidin, balığı bulun, diye emir verir.

Adamları padişahın oğluyla birlikte balığı bulmaya giderler. Denizde balığı bulurlar. Bir baksalar ki alt tarafı balık, üst tarafı çok güzel bir kız. Oğlan bunu görünce kıyamayıp tekrar denize bırakır. Geri döndüklerinde padişah ne olduğunu sorar. Adamları:

— Balığı bulduk ama oğlun geri bıraktı, derler.

Padişah, oğlunun yaptığını duyunca onu ülkeden kovar. Sonra annesi, oğlunu çağırır:

— Oğlum, çantana azık koyuyorum. Senden önce yemeğe kim başlarsa, onunla yola gitme. Yemeğe senden önce başlamayıp, seni beklerse onunla yola çık.

Yolda giderken, bir arkadaş bulur. Azığını açar:

— Başla, der karşısındakine. O, başlamaz.

Padişahın oğlunun yemesini bekler.

— Yemek senin, sen başla, der.

Oğlan başlayınca, arkadaşı da başlar. Beraber yola devam ederler. Bir kasabaya varırlar. İkisi birlikte bir işte çalışmaya başlarlar. Çalışırken; padişahın bir kızı varmış, kiminle evlenirse, güvey ölüyormuş, bunu duyarlar. Oğlanın arkadaşı padişahın yanına gider. Kızını arkadaşına ister. Padişah oğlana:

— Kızımın evlendiği kişiler ölüyor, der.

Oğlan:

— Benim dediğim gibi yaparsan, kızını alırız; fakat güveyi gecesi elini eline ben vereceğim, hiç kimse karışmayacak. der.

Padişah kabul eder. Düğün hazırlıkları başlar. Güveyi gecesi oğlan, arkadaşının elini gelinin eline verirken, kızın alnından çıkan akrebi öldürür, sonra ellerini birbirine verir, dışarı çıkar. Gelin ile güveyi kavuşturduğunu söyler. Sabah olunca herkes, bu sefer de güvey öldü sanıp, ocağa kazan koyarlar. Güvey uyanır. Hemen padişaha haber verirler, güvey ölmedi diye. Padişah, güveyin arkadaşını çağırır. Güveyin arkadaşı:

— Kızının alnında akrep varmış, onu öldürünce güveyin ölmedi, der.

Padişah, güveyini çağırır:

— Benim yerime geçeceksin, der.

Bunun üzerine, oğlanın arkadaşı gideceklerini, kızı da giderse götüreceklerini, gitmezse bırakacaklarını söyler. Kızı, kalmayı kabul etmez. Üçü birlikte yola düşerler. Oğlanın evine varırlar. Arkadaşı oğlana:

— Sen, benim kim olduğumu biliyor musun? Diye sorar.

Oğlan da:

— Hayır; tanışmadan önce senin kim olduğunu bilmiyordum, der.

— Ben, denizde bıraktığın balığım; sen bana kıyamadın, ben de sana yetiştim, der.

Onlar ermiş muradına...
İki Koca Kadın
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, evin birinde iki tane koca kadın bulunuyormuş. Bunların yaşadığı köyde, bir kralın bir oğlu yaşar. Kralın oğlu, bunların evlerinin önünden geçer. Bu koca kadınlar, ana-kız taklidi yapıp; bir tanesi bahçeye maydanoz koparmaya gider. Bu sırada da oradan kralın oğlu geçer. O oğlanın geçtiğini gören koca karı:

— Anne, maydanozun dikeni elime battı, der.

Bunu duyan kralın oğlu da koca karıya vurulur. Hemen ailesine gidip istetir. Koca karıyı da bu oğlana verirler. Düğün günü gelip çatar. Kralın oğlu, kızı çok merak eder. Ama kızı bir türlü göstermezler. Gelin çıktığı gün, koca karıyı bir sandığa koyarlar. Hamal bunu alıp, kralın oğlunun evine götürür. Akşam olur. Kralın oğlu merakından duramaz.

— Bir bakayım, der.

Sandığı açar ki; koca karının dişlerini görür. Hemen onu kaptığı gibi pencereden dışarı atar. Pencerenin yanında da bir üzüm çubuğu varmış. Kadın ona asılıp kalır. Bir gece orda durur. Koca karının başına gelen melekler, ona dileğini sorarlar. O da genç kız olmak istediğini söyler. Melekler de onu genç kız yapar. Oğlan, aşağı baktığında genç kızı görür ve onu içeriye alır. Sonra kırk gün, kırk gece düğün edip mesut yaşarlar.
Keloğlan
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Evvel zaman içinde bir anayla oğlu yaşarlarmış. Bu oğlanın saçları yokmuş. Bu yüzden annesi onu “kel oğlum” diye severmiş. Bir de bu çocuk şımarık ve tembelmiş. İş yapmayı hiç sevmezmiş. Annesi:

— Oğlum artık kocaman oğlan oldun, çalışıp eve para getirme zamanın geldi de geçiyor bile, der.

Oğlan da iş bulmak için yollara düşer. Yolda düşüne düşüne giderken bir demir para bulur. Parayı alır.

— Ben bu parayla üzüm alsam sapı var; armut alsam çekirdeği var, et alsam nerede pişireceğim. En iyisi ben buna leblebi alayım.

Bir çuval leblebi alır ve köyün yolunu tutar. Giderken susar ve önüne bir dere gelir. Eğilip şuradan su içeyim derken bütün leblebiyi dereye döker.

— Ben şimdi anama ne diyeceğim. Elim boş gitmek zorunda kalacağım, diye söylenir.

O sırada suyun içinden peri çıkar:

— Keloğlan niye üzülüyorsun, deyince o da olanları anlatır.

Peri:

— Bu derenin altında padişahlar yaşıyor. Padişahın kızının düğünü olurken senin leblebiler onların üstüne döküldü. Onlar da yediler. Sen onlara hakkını helal et de, ben sana bir kutu vereyim. Bu kutuya istediğin zaman “Açıl kutum.” dersin; sana bin bir çeşit sofra açılır, “Kapan kutum.” dersin, kapanır, der.

Oğlan da kutuyu aldığı gibi köyün yolunu tutar. Yolda karnı acıkır. Kutuya, “Açıl kutum.” demesiyle bir kutu açılır ve istediği kadar yemek yer. Sonra kutuyu alıp köyün yolunu tutar. Annesine kutuyu gösterir. Annesine ve bütün köylüye ziyafet çeker. Böylelikle fakirleri sevindirir. O günden sonra Keloğlan ile annesi mutlu bir hayat sürerler.
İki Üvey Kız Kardeş
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Çok eskilerde iki üvey kız kardeş varmış. Abla zengin, bir o kadar da bencilmiş. Küçük kız fakirmiş. Kocası da ölmüş, çocukları yetim kalmış, gelirleri de yokmuş. Geliri olmadığından küçük kız ablasının evinde çalışır. Evinin her işini; temizlik, yemek, yapar. Bulaşıkları yıkar. Fakat ablası emeğinin karşılığını vermez. Bunun için çocukları açtır.

Kadın da ablasının evinde yoğurduğu hamurların bulaşıklarını yıkamaz, evine getirir, elinin bulaşıklarıyla bulamaç yapar, çocuklarına yedirir. Uzun zaman böyle idare eder. Bir gün ablası sorar:

— Kardeşim, senin gelirin yok. Çocukların ne yer, ne içer?

Kadın ablasını yardım edecek sanarak:

— Elimin hamurunu evde yıkayıp, onunla bulamaç yapıyorum, der.

— Evimin bereketini götürüyorsun, elini yıka da git!

Kadın ağlayarak evine gider. Çocukları açtır. Tencereye taşı koyar, “Çorba pişiriyorum.” diye çocuklarını kandırır. Bu, üç-beş gün böyle devam eder. Çocukları ağlayınca dağa odun toplamaya gider. Dağın eteğine vardığında, karşısına bir delikanlı çıkar. Der ki:

— Esen rüzgârda, yağan yağmurda nereye gidersin teyze?”

— Oğlum, Allah'la pazarlık mı edeceğiz? Allah'tan gelene şükürler olsun.

Delikanlı:

 — Teyze, ver çuvalını. Sen otur, ben sana toplarım odun, der.

Delikanlı odunu toplar, kadının eline verir çuvalı. Kadın eve gelir, çuvalı bir döker ki, sarı sarı altın. Artık ihtiyaçlarını rahat rahat karşılarlar. Bir gün ablası gelir.

— Ekmek yapmaya da gelmiyorsun, ne yer ne içersiniz, diye sorar.

Kadın başına gelenleri anlatır. Bunun üzerine ablası da hemen eski püskü bir şeyler giyer. Çuvalı alır, güya odun toplamaya gider. Delikanlı aynı yerde yine çıkar ve sorar:

— Teyze; esen rüzgârda, yağan yağmurda nereye gidiyorsun?”

Kadın:

— Kırk yılda bir odun etmeye gidiyorum; yağan, esen yerine taş tıkansın, diye lanet getirir, memnuniyetsizliğini belirtir.

Delikanlı:

— Sen otur teyze, ben toplarım odunu, der.

Toplar odunu, verir eline. Verir de:

— Şunu der, evine götürünce açmadan nerede delik, govuk varsa tıka, der.

Kadın sevinir. Çuvalı evinde bir boşaltır ki, içinden gıvıl gıvıl yılanlar çıkar. Kadın ettiklerini bulur.
Cingen Kızı
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Evveli bir çingene kadınla kızı varmış. Bir gün bunlar kelle pişirirler. Başka bir çingene de o eve isteyiciliğe gelir. Kız da anası görmeden kesilen koyunun üç paçasını veriverir. Anası duyunca kıza:

— Or... üç paçamı bul, or… üç paçamı bul, diye yanaşır.

Padişahın oğlu da cingen kızını görür ve ona vurulur, padişahın oğlu kızla evlenir, onun çingene kızı olduğunu bilmiyordur. Kız, padişahın oğluna:

— Anam yok, der.

Evlendikten sonra, kızın anası onlara bilmeden isteyiciliğe gider. Kadın, kızını görünce yine:

— Or... üç paçamı bul, or… üç paçamı bul, diye yanaşagelir.

Kız da:

— Sus ana, ben seni padişah oğlu duymadan, evde köle diye çalıştırayım, der.

Kadın da:

— Olmaz, der.

Sonra kız anasını bir kakar*, öldürür. Kız, oğlan görmeden anasını bahçeye gömer. Sabaha kadar o mezarın üstünde nar ağacı bitmiş. Sabah kız kalksa baksa ki; mezarın üstünde nar ağacı peyda olmuş. Hemen nardan koparır. Nar da:

— Or… üç paçamı bul, or… üç paçamı bul, demeye başlar. Kız güler.

Padişahın oğlu da:

— Ne gülüyon, diye sorar.

Kız da:

— Senin bıyıklarını, bizim evin tuvaletinin süpürgesinin tellerine benzettim, der.

Oğlan, kız böyle deyince onların evlerini merak eder. Kıza bir gün:

— Sizin eve gidelim, der.

Kız da:

— Anamgilin ev uzaktır. Kırk gün kırk gecede anca varırız. Ekmek edip, katırlara yükleyip gidelim, der.

Gide gide bir yere varırlar. Oğlan bir ağacın altında uyuyakalır. Orada da ak yılan ile karayılan kavga ediyorlarmış. Ak yılan ermişlerden imiş. Karayılan da onu öldürecekmiş. Ak yılan kıza:

— Beni kurtarırsan ne istersen veririm, der.

Kız başından geçenleri anlatır.

— Benim ne anam var, ne babam. Padişahın oğlu da bana, anangilin evine gidelim diyor. Bana bir ev göster de; padişahın oğlunu oraya götüreyim.

Kız, ak yılanı kurtarır. Ak yılan:

— Uzakta bir ışık var, oraya gelin, der.

Giderler. Ev çok güzeldir. Oğlan da tuvaleti merak eder. Neyse oğlan tuvalete gider. Kapısını bir açmış bakmış; nalinler, aynalar, süpürgeler pırıl pırıl. Süpürgenin dallarında da cevahir yanıyormuş. Oğlan, tuvalete girmeden geri döner. Kıza da:

— Sen beni iyi şeye benzettin, der.

Kırk gün, kırk gece bir daha düğün ederler. Onlar ermiş muradına...

 

*kakmak: İtmek.