Aç Tilki
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

Günlerdir aç bir vaziyette gezen tilki bir türlü karnını doyuracak bir şey bulamaz. Yolda giderken havada uçan bir keklik görüp, kekliğe:

— Keklik arkadaş, seni çok iyi süzülür diyorlar. Bir kere şöyle süzülüver de ben de göreyim, der.

Keklik de gözlerini yumarak süzülmeye başlayınca tilki atlayıp kekliği hemen kapar. Keklik gözlerini açınca kendisini tilkinin ağzında görür:

— Tilki arkadaş, ben senin karnını doyuramam. “Ya Rabbi şükür” deyip ondan sonra beni ye, der.

Tilki, “ya Rabbi şükür” demek için ağzını açınca keklik, tilkinin ağzından kaçıp karşıdaki ağacın dalına konar. Tilki, kekliğe aldanmasını bir türlü hazmedemeyip kekliğe:

— Keklik arkadaş, deminki süzülmen çok güzeldi. Bir kere daha süzülüver de dünya gözüyle son bir kez göreyim.

— Uykusu gelmeden uyuklayanın avradını bilmem ne etsinler, deyip keklik tilkiden yakasını kurtarır.

Bir türlü karnını doyuramayan tilki, kara kara düşünmeye başlar. Tilki, tekrar av aramak için giderken tavuğu çok olan bir köye rast gelir ve:

— Ben bu sefer karnımı doyuracak avı buldum. Her gün bir tane tavuk yersem kimse anlamaz, der.

Tilki her gün bir tavuk çalıp yemeye başlar. Bir gün böyle, iki gün böyle, üç gün böyle olunca köylü tavuklara bir hırsızın dadandığını fark eder. Köylülerden birisi bir gün tavukları uzaktan izleyip hırsızın kim olduğunu anlar. Köylüler bir araya gelip toplanırlar. “Ne yapalım ne yapalım da bu tilkiden kurtulalım?” diye konuşmaya başlarlar. Köylüler en sonunda tilkiyi tavuklara çoban tutmaya karar verirler. Tilkiyi çağırıp:

— Biz bir şey düşündük.

— Ne düşündünüz?

— Bizim tavukları güdüver. Bizden ne istersin? Bizim her gün bir tavuğumuz kayboluyor, ancak tavukların başına birisini tutarsak kaybolmaz.

— Vallahi ben onun hesabını yapamıyorum. Siz kendi aranızda konuşup hesaplayın, ne verirseniz alırım.

— Şu paraya güt.

— Tamam, güderim, der.

Ertesi gün köylüler tavukları tilkinin önüne katıp gönderirler. Akşam olunca ortada ne tilki var ne de tavuklar. Tilkinin iki tane yavrusu varmış. Tilki tavukları boğarak inine doldurur. Köylüler:

— Bu tilki tavukları boğup inine doldurdu.” deyip tilkinin inini aramaya giderler.

Köylüler, dağın yamacındaki tilkinin inini bulup, tilkiyi dışarı çıkarırlar. Bakarlar ki, tilki, tavukların hepsini boğmuş. Köylüler, tilkiyle yavrularını alıp götürürken annelerinin sürekli yere baktığını gören yavrular:

— Anne, sen neden hep yere bakıyorsun? Kafanı kaldırıp etrafa baksana.

— Yavrularım utanıyorum, utanıyorum. Ettiğim kabahat çok da ondan, der.

Köylüler, tilkinin yavrularını görünce öldürmekten vazgeçip salıverirler. Tilki, yavrularını başka bir ine bırakıp tekrar av aramaya başlar. Ormanda giderken köyün kenarındaki ağacın tepesine çıkmış bir horoz görür. Horoz da tünekleyip ötüyormuş. Tilki:

— A horoz arkadaş!

— Eeeyy…!

— Ezanı okudun, aşağıya in de namazları kılalım.

— Tamam, tamam. Avcılar çayın kenarına abdest almaya gitti, bana da “Biz gelene kadar sen ezanı okuya dur.” dediler. Ben şimdi cemaatle kılacağım namazı az bekle de beraber kılalım, der.

Avcıların orda olduğunu duyan tilki hemen oradan ipi kırıp gider. Horoz da kurnazlığıyla tilkiden kurtulur. Tilki de yediği tavuklarla kalıp yoluna devam eder.