Ecir Sabır Kutusu
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

ECİR SABIR KUTUSU

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellâl iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken sallar iken ip koptu, beşik devrildi. Anam kaptı maşayı, babam kaptı meşeyi, döndürdüler dört köşeyi. Zor attım kendimi dışarı... Derken düştüm bir masalın içine.

Çok eskilerde bir konak varmış. Bu konakta zengin mi zengin mutlu mu mutlu bir aile yaşarmış. Konakta çok güzel bir kız yaşarmış, bu kız; ay kadar güzel, güneş kadar sıcakmış.

Bu güzel kız, her gün konağın avlusuna dolaşmaya çıkarmış. Bir karga ise bu kızı hep rahatsız edermiş. Bir gün karga “cak cak cak, kız başına ne gelecek” diye bağırmış.

Kargadan kaçan kız konağın içine girmiş. Fakat karga kızın peşini bırakmıyormuş. Kız dışarı her çıktığında kargada yanına gelip bağırıyormuş. Bundan bıkan kız annesine;

— Anne lütfen bu konaktan gidelim, başka bir yere gidelim, demiş. Annesi bu olayı kocasına anlatmış. Kocası da:

— Tamam, kızım düzelecekse gidelim, demiş ve çok büyük bir konağa gitmişler . Burada fakirlere yemek dağıtılmış. Konakta kırk tane oda varmış. Güzel kız konağın içinde büyük bir kapı görmüş ve bu kapıyı açmış. Tam o sırada karga yine gelmiş ve bağırmış, kanadıyla da kapıyı çarpmış. Ve kız içerde kalmış.

Kız kapıyı açmaya çalışmış fakat içerde kalmış. Bağırmış, ağlamış, sesini kimseye duyuramamış.

Kız biraz yorulmuş, uykuya dalmış. Sabah olduğunda bir ses duymuş ve evin içine girdiğinde koskocaman bir bey yatıyormuş. Bu bey çok güçlü zengin ve yakışıklıymış.

Genç kız bu beye tam kırk gün bakmış, evini temizlemiş. Bir gün evin balkonuna çıkmış. Aşağıdan Çingeneler geçiyormuş. O sırada bir Çingene kızı görmüş. Balkondan bağırmış ve kızı kendine yardımcı almak için aşağıya bir ip sarkıtmış ve altın vermiş.

 Çingene kızını yanına arkadaş olarak almış, onunla sohbet etmiş. Onu güzelce giydirip temizlemiş. Bir gün genç kız, Çingene kızına:

— Birkaç saat balkona hava almaya çıkacağım sen biraz beye bak ben geleceğim, demiş. Biraz sonra bey uykudan uyanmış. İlk bakışta yanında Çingene kızını görmüş. Bana sen mi baktın kırk gün boyunca diye, sormuş. Çingene kızı ise:

— Evet, ben baktım sana, evini temizledim. Sana da baktım, demiş. Bey, Çingene kızına altın bilezikler vermiş, ipek kumaşlar getirmiş.

Biraz sonra güzel kız gelmiş ve beyin uyandığını görmüş. Çingene kızı, beye o kız benim yardımcım, ben aldım, diye yalan söylemiş.

Beye âşık olan güzel kız ise bu duruma çok içlenmiş. Her gün ağlarmış. Bey ise merak etmiş:

— Neden sürekli ağlıyorsun, demiş. Genç kız ise anlatamamış.:

— Ailemi özledim, onlardan çok uzağım, demiş. Bey ise:

— Ben birkaç gün sonra şehre gideceğim, sana ne getiriyim, demiş. Genç kız ise:

— Ecir sabır kutusu getir, demiş. Bey ise o bıçakları neden istediğini anlamamış. Çingene kızına da sormuş:

— Sana ne getiriyim, demiş. Çingene kızı ise altınlar ipekler istemiş. Bey şehre inmiş altınları ipekleri almış. Daha sonra aklına ecir sabır kutusu gelmiş. Bıçakçılar çarşısına girip ecir sabır kutusunu almış. Bıçakçıya sormuş:

— Bu kutu nedir, demiş. Bıçakçı ise:

— Bu kutu; çileleri ve dertleri olanları dinler. Eğer dertleri çok ise patlar, etrafa bıçaklar saçılır, demiş. Bunu duyan bey konağa gitmiş. Çingene kızına aldığı hediyeleri verdikten sonra güzel kızın odasına gitmiş ve kutuyu vermiş. Daha sonra kapının arkasından kızı dinlemiş. Kız başına gelenleri birer birer anlatmış:

— Ben bir bey kızıydım. Bir karga geldi, beni buraya hapsetti. Beyi gördüm, ona âşık oldum, baktım. Sonra aldığım Çingene kızı yalan söyleyip benim yerime geçti, diye ağlamış.

Bu sırada kutudan sesler çıkmaya başlamış. Kutu tam patlayacakken bey içeri girmiş ve kızı kurtarmış. Kutu patlayıp bıçaklar etrafa dağılmış.

Bey gerçeği anlamış ve sen çok güzel ve iyi bir kızsın, ben seninle evleneceğim. Aileni de bulacağım. Sen yeter ki benimle evlen, demiş.

Daha sonra beyle güzel kız evlenmiş. Ailesi de gelmiş düğününe. Tam kırk gün kırk gece düğün olmuş. Bey ve güzel kız mutlu olmuşlar.