umutphp/masallar huggingface dataset:
Tilki Paşa ile Canavar Paşa
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Zamanı birliğinde bir Tilki Paşa ile Canavar Paşa arkadaş olmuşlar. Tilki Paşa:

— Canavar Paşa, gel bugün gidelim. Şabe’nin tavuğunu toplayıp gelelim. Sen üç kısır koyun getir, bunu sızgıt* yapalım. Kışın ne yiyeceğimizi düşünmeyelim, demiş.

Canavar gitmiş iki kısır koyun getirmiş, tilki de gitmiş, üç tavuk getirmiş. Aradan bir zaman geçtikten sonra, tilki demiş ki:

— Canavar Paşa, bugün Şabe’nin gelininin şenliği var. Şunu bir doğurtsan, hamileymiş, demiş. Canavar demiş ki:

— Yav ben yapamam öyle işleri Tilki Paşa. Sen git bu işi gör, gel, demiş.

Tilki gitmiş sızgıt küpünün başından başlamış birazını yemiş. Geri gelmiş yatmış. Sabah olunca kalkmış canavar:

— Ne yaptın, nesi oldu, demiş.

— Kız, demiş.

— Adını ne koydun, demiş.

— Başlama koydum, demiş. Küpün ağzından başlamış ya.

Aradan iki üç gün geçtikten sonra yine demiş ki:

— Canavar Paşa, Misali’nin gelininin şenliği varmış, bugün sen git, ben yorgunum, demiş. O da demiş ki:

— Yav ben öyle işleri beceremem, sen git yine, demiş.

 Tilki gitmiş bugün de küpün yarısını yemiş. Sabah olunca canavar gene sormuş.

— Nesi oldu?

— Oğlu oldu. Adını da belleme koydum, demiş. Küpün yarısına kadar indiği için. Neyse yarın gitmiş, birini daha söylemiş.

— Onun adını ne koydun, demiş.

— Onun adını da yalama koydum, demiş. Küpü yalayıp bitirdiği için. Aradan iki üç gün geçtikten sonra demiş ki:

— Canavar Paşa, bizim bir sızgıtımız vardı, gel gidelim bir bakalım. Acaba bunu kurt mu yedi, kuş mu yedi, duruyor mu? Varsalar ki sızgıtın yerinde yel esiyor. O demiş ki:

— Sen yedin, demiş.

— Sen yedin, demiş Canavar. Sen yedin tartışmasını sürerken Tilki demiş ki:

— Sabah altına kim işese sızgıtı bil ki o yedi, demiş. Bunlar ikisi de yatmışlar. Gece tilkinin su dökesi gelmiş. Sabaha karşı demiş ki:

— Kalk, kalk! Altına işemişsin, bak sen yemişsin sızgıtı, demiş. O sırada Canavar Paşa demiş ki:

— Tilki Paşa, ben senden ayrılacağım, böyle iş olmaz. Tilki de:

— Ayrıl, demiş.

— Öyle ayrılma değil, deyip tilkinin tepesine hoplamış. Tilkiyi bir güzel afiyetle yemiş.

— Şimdi sızgıtı kim yedi, anladın mı demiş. Tilki numara yapmanın cezasını çekmiş.

*sızgıt: Kavurma, kavrulmuş et.
GÖRÜYORUM AMA DİYEMİYORUM
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

Görüyorum ama Diyemiyorum

Bir varmış, bir yokmuş… Zamanın birinde bir köyde bir karı koca yaşarmış. Adam o kadar huysuzmuş ki her zaman karısını dövmek için bir fırsat ararmış. Artık kadın, kocasından bıkmış.

Bir gün kadının aklına kocasının dayaklarından kurtulmak için bir fikir gelir. Kadın şehre gidenlere:

      — Bana bir kilo balık getirin, der.

Kadın, ısmarladığı balıklar gelince, planını uygulamak için balıkları da alıp tarlada çalışan kocasına yemek götürmeye gider. Kadın, kocası görmeden yemekleri bir köşeye bırakır ve tarlada toprağı yardıkları yere balıkları bir bir dize dize kocasının yanına kadar gider. Kadın, kocasına:

      — Yemeğin hazır, ben burada biraz çalışayım sen de git kenarda yemeğini ye gel, der.

Adam giderken balıkları görür ve onları toplaya toplaya tarlanın diğer ucuna kadar gider. Oradan karısına bağırır:

      — Hanım tarlada balık bitmiş, der.

Kadın da:

      — Hayır, bitmez.

      — Bitmiş işte ben topladım.

Adam, kadının tarlaya dizdiği balıkları toplayıp karısına vererek:

      — Akşam bunları kızart da yiyelim, der.

Kadın, balıkları alıp eve gider fakat akşam olunca balıkları bilerek pişirmez. Adam, eve gelip balıkları sorunca da kadın:

      — Ne balığı, der.

Adam da:

      — Sen benim tarladan topladığım balıkları niye pişirmedin, diyerek kadını yine bir güzel döver. Kadın adamın elinden kaçıp köy meydanına gelir:

      — Benim kocam delirdi. Tarlada hiç balık biter mi? Hiç gördünüz mü, diye bağırmaya başlar.

Bunu duyan köy halkı bu adam delirmiş diyerek adamı akıl hastanesine götürürler. Adam herkese olanları anlatmaya çalışsa da kimseyi inandıramaz. Böylece kadının istediği yerine gelir ve adamı akıl hastanesine yatırırlar.

Altı ay adam, akıl hastanesinde yatar. Normale dönünce daha doğrusu olanları inkâr edince hastaneden çıkıp gelir. Kadın, bu sefer de evin bir odasında yataklar varmış, bu yatakların ortasına balıkları sıra sıra kafaları dışarıya gelecek şekilde dizer. Adam eve gelince balıkları görür ama bir türlü karısına yatakların arasında balık var diyemez. Kadın, adamın balıkları gördüğünü anlayınca ısrarla kocasına:

      — Ne görüyorsun, söylesene, der.

Adam da:

      — Görüyorum ama diyemiyorum, seni de dövemiyorum, der.

Böylelikle kadın dayaktan kurtulup feraha erer. Kadının fendi erkeği yenmiş olur.
Aslan Tut, Kaplan Yut
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Mardin)

Bir gün üç arkadaş şehre para kazanmaya gidiyorlarmış. İkisinde buğday ekmeği, birinde ise arpa ekmeği varmış. Tepenin birine gelince buğday ekmeği olanlar, arpa ekmeği olana:

— Hadi senin ekmeği yiyelim, bizimkileri de şu karşıki tepeye ulaşınca yeriz, demişler. Orada arpa ekmeğini yiyip yola devam etmişler. Diğer tepeye gelince arpa ekmeği olan adam acıkmış ve diğerlerine dönüp:

— Hadi sizin ekmekleri yiyelim, demiş. Onlarda:

— Şu tepeye varalım, o zaman yeriz, demişler. Diğer tepeye de varmışlar, adam tekrar hatırlatmış. Onlar yine:

— Şu tepeye varalım, o zaman yeriz, deyip yine oyalamışlar. O tepeye de varmışlar. Adam artık çok acıkmış, dayanacak gücü kalmamış ve tekrar söylemiş. Adamlar bu kez:

— Hadi oradan, ekmeğimizi seninle mi paylaşacağız, deyip onu orada bırakıp gitmişler.

Adam çaresizce ne yapacağını düşünürken bir mağara görmüş ve içeri girmiş. Bir ateş yakmış. Ateşin başına Aslan, kaplan, canavar ve bir tilki gelmiş. Bunların beşi koyu bir sohbete girmiş. Adam başından geçenlerin hepsini anlatmış. Bunun üzerine tilki:

— Şu dağın arkasında karıncalar deliğe altın çekiyorla, demiş. Sonra canavar da:

— Şu köyde bir padişah var, onun kızı çok hasta, iyileştirene hem kızını hem köyü veriyor. Ama onu sadece koyun ciğeri iyileştiriyor, demiş.

Bunları duyan adam hemen dağı aşıp karıncaların yuvasını bulmuş. İçinden altınları almış. Sonra köye gidip bir koyun almış ve hem kendi karnını hem de fakirlerin karnını doyurmuş. Koyunun ciğerini de alıp padişahın sarayına gitmiş. Padişahın huzuruna çıkmış ve:

— Ben kızını iyileştiririm, beni onun yanına götürün, demiş. Padişah bir umutla onu kızının yanına götürmüş. Adam aldığı koyun ciğerini kıza yedirmiş ve kız gözlerini açmış.

Bunu gören padişah hemen düğün dernek kurdurmuş. Kırk gün kırk gece düğün olmuş. Ve adam kızla evlenmiş, hem de köyün sahibi olmuş.

Gel zaman git zaman buğday ekmeği olan iki adam para kazanamamışlar ve açlık içinde gezerken, arpa ekmeği olan arkadaşlarının köyüne gelmişler.

Köyün sahibinin arkadaşları olduğunu görünce çok şaşırmışlar ve nasıl bu hâle geldiğini sormuşlar. Padişah olan arkadaşları da başından geçen bütün olayları anlatmış.

Bu iki arkadaş yine kurnazlık düşünüp oradan ayrılmışlar ve hemen mağaraya gitmişler. Ateş yakıp, beklemeye koyulmuşlar. Yanlarına yine aslan, kaplan, canavar ve tilki gelmiş. Adamlar bunlara dönüp:

— Biz şu köyün sahibinin arkadaşıyız, çabuk bizi de onun gibi zengin edin, demişler. Bu durum karşısında çok sinirlenen tilki dönüp;

— Aslan tut, Kaplan yut, demiş.
İki Arkadaş
(İç Anadolu Bölgesi, Yozgat)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde birbirlerini kardeş gibi seven iki arkadaş varmış. Bu iki arkadaş bir gün şehre çalışmaya gitmeye karar vermişler. Bu iki arkadaş kendi ihtiyaçlarını görüp, azıklarını ve sularını hazırlamışlar ve şehre gitmek üzere yola koyulmuşlar.

Bu iki arkadaş uzun bir müddet yol aldıktan sonra, dağlardan ve tepelerden aşmışlar ve yine acıkmışlar. Daha sonra Ali, Ahmet’e:

— Azığını çıkar da yiyelim, demiş. Bunun üzerine Ahmet de:

— Yarım saat sonra yiyelim, diyerek konuyu kapatmaya çalışmış. Biraz geçtikten sonra Ahmet, Ali’ye dağ başında bırakıp kaçmış. Ancak Ali çok acıkmış, ama azığını daha önce Ahmet’le birlikte yediği için yiyecek-içecek hiçbir şeyi kalmamıştı.

Ali biraz daha ilerledikten sonra karşısında bir değirmen görmüş. Ve belki yiyecek içecek bir şey bulurum umuduyla oraya doğru ilerlemeye başlamış. Değirmenin yanına geldikten sonra ambara girmiş ve orada ayı, tilki ve kurtla karşılaşmış. Tilkiye:

— Ne arıyorsun tilki kardeş burda, diye sormuş. Tilki ise:

— Sen buradan git, ilerideki köyün girişindeki taşın altında gömü var, demiş. Ayı:

— Eğer insanoğlu olmuş olsaydım da padişahın kızıyla evlenebilseydim, demiş. Kurt:

— Karşı dağda kaybolmuş bir koyun var. Onu bulursan eti her derde davadır demiş.

Geçen bu konuşmalar Ali’ye bir nevi yol gösterir olmuşlar. Bunlar Ali’nin aklına ermişler ve bunun üzerine Ali yola koyulmuş.

Ali ilk önce tilkinin bahsetmiş olduğu gömüyü bulmuş, daha sonra ayının bahsetmiş olduğu kızı bulmuş ve kızla evlenmiş. Yalnız kız hasta imiş.

En sonda da kurdun bahsetmiş olduğu koyunu almış. Koyunu kesip kıza yedirmiş, kız tamamıyla iyileşmiş.

Ali’nin evlenmiş olduğu kız çok zengin olduğu için Ali de zengin olmuş ve kendilerine köşk almışlar.

Almış oldukları köşk çevresinde bulunan diğer yerlere oranla en güzel ve en gösterişli köşk imiş. Bir gün onlar oturuyor iken kapı çalınmış ve hizmetçi gelip Ali’ye kapıda bir dilencinin bulunduğunu söylemiş.

Bunun üzerine Ali kapıya doğru ilerlemiş. Ali kapıya geldiğinde kapıdaki dilencinin eskiden kardeşi gibi sevmiş olduğu ve kendisini yarı yolda bırakıp geri dönen eski arkadaşı Ahmet’in olduğunu görür.

Fakat Ali, önce kendisini tanımazlıktan gelir. Ahmet, Ali’den yardım ister. Bunun üzerine aklına önceden Ahmet ile birlikte yaşamış olduğu tüm olumsuzluklar gelir.

Ali, önceden yaşananları Ahmet’e hatırlatır. Yine de ona yüklü bir miktar sadaka verir ve uğurlar dileyip gönderir.
Çocukların Sabrı
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, var varanın, sür sürenin, destursuz bağa girenin çok olduğu zamanlarda bir orman köyünde bir anne babanın bir oğlu, bir kızı varmış. Bir gün anne ağır bir hastalığa yakalanıp ölmüş. Adam da başka bir kadınla evlenmiş.

Üvey anneleri çocukları evde hiç istemiyormuş, onları sürekli rahatsız edermiş. Bir gün kocasına:

— Çocukları götür ormana bırak, demiş. Babaları da çaresiz kalınca çocuklara:

— Sabahleyin erkenden ormana odun getirmeye gideceğiz, demiş.

 Beraber ormana gitmişler. Adam iki tane kabağı bir ağacın dalına bağlamış. Çocuklara:

— Siz burada oynayın, ben gidip odun getireceğim, demiş.

Çocuklar oynamaya dalmışlar. Rüzgâr estikçe ağacın dalındaki kabaklar ağaca vuruyormuş. Çıkan sesi çocukları babaları odun kesiyor sanmışlar.

Sonra bir ağacın dibinde uyuyup kalmışlar. Uyandıklarında bir bakmışlar ki hava kararmış. Arıyorlar, bakıyorlar ki babaları yok. Sarılıp birbirlerine ağlamaya başlamışlar:

— Top top topacık, bizi azdıran babacık, diye diye ağlıyorlar.

Sabah olunca yola çıkmışlar, yürüye yürüye bir avcıyla karşılaşıyorlar. Avcı:

— Sizin burada ne işiniz var. Burada bir dev var, sizi yer, demiş. Sonra çocuklara bir sabun, bir tarak bir de bıçak vermiş.

— Dev sizin kokunuzu alır, peşinize düşer. Size her yaklaştığında bunların birini arkanıza atın, demiş.

Bunlar yola çıkmışlar, dev bunların kokularını alıp peşlerine düşmüş. Devin yaklaştığını anlayınca arkaya doğru tarağı atmışlar.

Dağlar taşlar hep tarak olmuş. Tarak devin ayaklarına batmış, onu biraz oyalamış. Bu arada çocuklar bayağı yol almışlar.

Dev tekrar yaklaşınca bu sefer çocuklar arkaya sabunu atmışlar. Dağlar taşlar her yer sabun olmuş. Bu sefer dev kayıp kayıp düşmüş.

Dev tekrar yaklaşınca bu sefer bıçağı atmışlar. Devin her tarafı kesilince bir daha koşacak hâli kalmamış.

Çocuklar az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, bir kulübeye varmışlar.

Burada yaşlı bir nineyle dede yaşıyormuş. Çocukları yokmuş. Dede ile nene bu çocukları alıp büyütmüşler.

Çocuklar sabırları sonunda o ülkede çok önemli görevlere gelmişler. Bundan sonra mutlu mesut bir hayat yaşamışlar.
Karga ile Bülbül
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, uzak diyarların birinde bir bülbül ile karga varmış. Bülbül’ün sesi dört bir yana nam salmış. O kadar güzelmiş ki ötüşü.

Ancak karga da bu yetenek yokmuş. Zamanla bu durum kara kargayı üzmeye başlamış. Karganın bu durumunu anlayan annesi ona nasihatlerde bulunmuş:

— Oğlum, ne gerek var bu kadar üzülmene. Sen sahip olduklarınla daha güzelsin. Sana lütfedilenden başkasını elde edemezsin, demiş.

Karga kafasına koymuş ve diyar diyar gezerek sesini düzeltecek iksiri bulmaya karar vermiş. Annesi ne kadar kızsa da dinlemeyip yola koyulmuş.

Az gitmiş, uz gitmiş. Dere, tepe düz gitmiş. Yolda bir baykuşa rastlamış, derdini anlatmış. Ancak baykuş kargaları sevmediği gibi diğer kuşları da sevmez, kıskanırmış. Baykuş bu durumdan istifade kargaya demiş ki:

— Karga kardeşim, bunun çaresi şu dağın arkasındaki sihirli derede saklı. Gidip o deredeki sudan içersen dileğine kavuşursun, demiş.

Baykuş’un söylediği bu sözlerin aslı yokmuş, zira o derede öyle bir tesir varmış ki suyunu içen konuşursa susar, konuşan dili mühürlenirmiş.

Karga da bu durumdan habersiz az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş, sihirli dereye varmış. Heyecanla gagasını daldırmış, doya doya içmiş.

Karga sudan içmiş ama ne fayda. Sonuç istediği gibi olmamış, aksine o beğenmediği sesini de kaybetmiş. Çaresizlikler içinde annesinin yanına varmış. Annesi karganın bu durumuna:

— Oğlum, ben sana demedim mi? Elindeki ile yetinmeyi bil, bilmez isen onları da kaybedersin. Her şeyin değerini kaybetmeden önce bil. Sen kargasın, sesin karga gibi olmalı. Sana en çok senin olan yakışır, demiş.

Karga da bu durumdan çok pişman olsa da bundan sonraki hayatına elindekilerin değerini bilerek devam etmiş.
Tasa Kuşu
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken okuyan bir kız varmış.

Bu okuyan kız, okulun bahçesinde oynarken bir kuş satıcısı gelmiş. Bu adam tasa kuşu satarmış. Kız bir tane tasa kuşu almış. Taşa kuşu, kıza:

— Siz nasıl oynuyorsunuz, beni salıver, ben de oynayayım, demiş. Akşam giderken kuş okuldan uzaklaşmış. Geri döndüğünde kuş, kıza bir pençe atıp:

— Bana tasa kuşu deyip durma, ben böyle tasa kuşuyum, daha başına ne dertler açacağım, deyip kızı almış, ormana koyup kaçmış. Kız uyanınca bir ağaca çıkıp beklemeye başlamış.

Bey oğlu ava gitmiş. Çeşmeye su içmeye gittiğinde suya bakmış ve kızın gölgesini görmüş. Kızı ağaçtan indirmiş, alıp eve götürmüş ve onunla evlenmiş. Annesi, babası dağ böceğiyle evlenilir mi demişler.

Bir sene sonra çocukları olmuş. Bir süre sonra tasa kuşu tekrar gelmiş. Çocuğu kaçırmış ve şöyle demiş:

— Daha senin başına çok dert açacağım. Sabah olduğunda çocuğun beşikte olmadığını gören babası, karısının ağzının kan olduğunu görünce çocuğu, annesinin yediğini sanmış. Oğlanın annesi:

— Oğlum, bu dağ böceği değil mi, çocuğu yemiştir, demiş. Bir daha çocuğu oluncaya kadar beklemişler. O çocuğu da kaçıran tasa kuşu, dediklerini yine tekrarlamış.

Kocası, karısını evden kovmuş. Tasa kuşu gelip kızı kaçırmış, çocuklarının yanına götürmüş.

Kocası, üzüntüden ava çıkmış. Karşıda bir ev görmüş, evin kime ait olduğunu öğrenmek için içeriye girmiş.

Karşısında karısı ile çocukların görünce sevinmiş. Karısı önüne kaşıkla yenmeyecek bir şey koymuş ve ısrarla kaşıkla yemesini söylemiş:

— Bu kaşıkla yenir mi demiş adam. Karısı da madem bu kaşıkla yenmezse, anası çocuğu yer mi demiş karısı. Kocası pişman olmuş. Karısına ve çocukların sarılmış. Sonra evlerine dönmüşler.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine... Gökten üç elma düşmüş. Birisi sana, birisi bana, birisi de dinleyenlere...
Oduncu ve Çocukları
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Oduncu ve Çocukları

Bir varmış, bir yokmuş. Odunculukla geçimini sağlayan bir adam varmış. Bu adamın iki çocuğu varmış. Adamın karısı hastalanıp ölmüş. Oduncu biriyle evlenmiş. Evlendiği kadın çocukları istemiyormuş. Oduncu bir gün oduna giderken çocukları da yanında götürmüş. Çocukları uzak bir yere bırakmış.

— Siz şu tepenin düzlüğünde bekleyin, balta sesi kesilmeden de yanıma gelmeyin, demiş. Adam bir ağacın altına taş dolu bir şişeyle bir kabak asmış, bunlar çarptıkça balta gibi ses çıkarıyormuş.

Akşam olmuş, çocuklar beklemekten sıkılmış ama balta sesi kesilmediği için babalarının yanına gitmemişler. Biraz zaman geçmiş, artık o kadar sıkılmışlar ki; babalarının olduğu yere inmişler.

Oradan gelen sesin balta sesi olmadığını, babalarının kendilerini kandırdığını düşündükleri için ağlamışlar. Karanlık çökünce korkmaya başlamışlar. Birbirlerine:

— Köpek havlayan yere mi duman tüten yere mi gidelim, demişler. Kardeşi, abisine:

— Köpek havlayan yere gidersek köpek ısırır, o yüzden duman tüten yere gidelim, demiş.

Duman tüten yere gitmişler. Duman tüten yer devlerin eviymiş. Evin kapısını çalmışlar, devi görünce korkmuşlar ama gidecek yerleri olmadığı için içeri girmişler.

Devin karısı nereden geldiklerini sormuş. Çocuklar başlarına gelenleri anlatmışlar. O gece orada kalmışlar.

Kız, devin karısıyla oğlan da devle yatmış. Dev o anda oğlanı yiyecekmiş ama dişleri iyi kesmediği için yiyememiş, sabahı beklemiş.

Dev sabah dişlerini keskinleştirmeye başlamış. Devin karısı dev evden çıkınca hemen çocukları uyandırmış ve oradan uzaklaşmalarını söylemiş. Gitmezlerse devin onları yiyeceğini söylemiş.

Bunları söyledikten sonra çocuklara tarak, kül ve sabun vermiş. Çocuklar oradan hemen kaçmışlar.

Dev çocukların kaçtığını görünce peşlerine düşmüş. Dev yaklaştığında çocuklar külü savurmuşlar ve ortalık toz duman olmuş. Dev bir şey görememiş.

Toz geçene kadar çocuklar uzaklaşmışlar ama dev tekrar yaklaşmış. Önlerine bir akarsu çıkmış. Ellerindeki tarak yardımıyla akarsudan karşıya geçmişler.

Geçtikten sonra sabunu suya atmışlar. Dev karşıya nasıl geçtiklerini sormuş. Onlarda sabunu göstererek bu taşa basarak geçtiklerini söylemişler.

Dev karşıya geçmek için sabuna basmış ve suya düşmüş. Dev orada suya kapılıp gitmiş.

Çocuklar devden kurtuldukları için çok sevinmişler. Bundan sonra çocuklar devin karısıyla birlikte yaşamışlar.
İlimsiz Alim 
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir memleketin kenar mahallelerinin birinde fakir bir adam ve karısı yaşarmış. Bunların yiyecekleri tükenmiş.

Tam o anda tellal, padişahımız bir rüya gördü, bunu yorumlayacak varsa saraya gitsin, diye bağırıyormuş.

Hanım beyinden ne yapıp edip bu rüyayı yorumlamasını istemiş. Bey ne kadar uğraşmışsa da hanımı ikna edememiş.

Düşmüş yollara. Kara kara düşünürken sarayın yanına varmış. İçeri girmeden kenarda kırık bir duvar varmış. Adam oraya oturup ne diyeceğini düşünmeye başlamış. Tam o sırada duvarın kırığından çıkan bir yılan adama seslenmiş:

— Yaklaş da sana padişahın rüyasını yorumlayayım, demiş. Adam şaşırarak yaklaşmış. Yılan bir şartının olduğunu söylemiş. Aldığı altınların yarısını istemiş ve adam da bunu kabul etmiş. Yılan adamın rüyasını tabir etmiş.

— Padişahın yanına vardığında doğrudan konuşmaya başlayacaksın. Rüyanda bir kadın gördüğünü söyleyip yorumlayacaksın, demiş.

Adam varmış padişahın yanına. İçeri girer girmez yılanın dediklerini yapmış. Padişah hayret içinde dinlemiş. Adama iki kese altın verip yollamış.

 Adam hemen yılanın yanına gelmiş. Yılanı ininde bulamasa da kesenin birini atıp gitmiş. Hanımıyla beraber altınları epey zaman harcamışlar ve altınlar bitmiş.

Tekrardan padişah bir rüya görmüş. Bu sefer rüyasında bir tilki görmüş. Adam yine yılanın bulunduğu yere gelmiş. Biraz bekledikten sonra yılan yine ininden çıkmış ve adama rüyanın tabirini yapmış.

Adam da padişaha rüyanın tabirini yapıp bu sefer dört kese altın almış. Adam altınların yarısını yılana vermeyip doğruca eve gitmiş. Ama altınlar günün birinde yeniden bitmiş.

Padişah yine bir rüya görmüş. Bu sefer rüyasında ağzı kanlı kurtlar görmüş. Adam yaptığı işten dolayı pişman olmuş ancak iş işten geçmişti. Fakat yine de bir umut yılanın bulunduğu yere gelip yalvarmaya başlamış. Yılan yalvarışlara dayanamayıp yine dışarı çıkmış. Adam yaptığından dolayı çok üzgünmüş. Yılan:

— Padişahın adamları tilki olduğundan senin de bunu yapman normaldir, demiş ve rüyayı tabir edip adamı yollamış. Adam padişahın huzuruna varmış, rüyayı tabir edip bu sefer sekiz kese altın almış. Adam doğruca yılanın bulunduğu yere gelmiş. Yılan dışarıda bekliyormuş.

Adama bu işin böyle devam etmeyeceğini söylemiş. Adamdan önceden aldığı keseyi de geri verip başka bir iş kurmasını istemiş. Taşıma suyla değirmen dönmeyeceğini, söylemiş.

Adam da yılanın dediğini yapıp mutlu bir hayat sürmeye başlamış.
İnsan Aslına Benzer
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

 

Bir varmış, bir yokmuş, çok eski zamanlarda bir padişah varmış. Bu padişahın hiç oğlu olmamış. Padişahın yaşı gittikçe ilerliyormuş, tahtını bırakacak bir oğlunun olamayışı onu çok üzüyormuş.

Hanım Sultan bir gün padişahın yanına gidip hamile olduğunu söylemiş. Padişah bunu duyunca çok mutlu olmuş ve hanım sultana:

— Eğer oğlum olmazsa seni bu sarayda istemem, demiş. Hanım sultan bunu duyunca çok korkmuş, çünkü o kızı olacağını anlamış.

Hanım sultanı doğum için hastaneye götürmüşler. Hanım sultan ile beraber hastanede toplam altı tane hamile kadın varmış. Bu kadınlardan dört tanesinin doğuma alınma günü hanım sultan ile aynıymış. Hanım sultan bu dört kadınla konuşmuş, erkek çocukları olanlardan biriyle çocuğunu değişmek istediğini ve o kişiye çok para vereceğini söylemiş.

Kadınlar bunu kabul etmiş. Hanım sultan ve bu dört kadın doğuma alınmış. Sadece birinin erkek çocuğu olmuş. Erkek çocuğun annesi çingene imiş. Hanım sultan bu çingene ile anlaşmış ve onun erkek çocuğunu alıp saraya gitmiş.

Padişah, hanım sultanın saraya erkek çocuk ile geldiğini görünce çok mutlu olmuş. Padişah oğlunu çok güzel ortamlarda büyütmeye başlamış.

Padişahın oğlu on altı yaşına gelmiş. Bir gün padişah, oğlu ve vezir ava gitmişler. Oğul bir ağaç görmüş ve padişaha:

— Baba bu ağacı keselim, bundan çok iyi kasnak olur, demiş. Padişah çok şaşırmış. Çünkü kasnak yapımı ile genellikle çingeneler uğraşırmış. Vezir, padişaha:

— Bu sizin oğlunuz olamaz, demiş. Padişah hemen hanım sultanın yanına gidip gerçeği öğrenmiş ve onu saraydan kovmuş.

Öz kızının bir çingenede olduğunu öğrenince onu nasıl bulacağını düşünmeye başlamış. Vezir kızı bulabileceğini söylemiş. Vezir şehrin meydanına bir altın ibrik koyup on altı yaşındaki kızların meydanda toplanmasını istemiş. Üç dört saat sonra tüm kızlar orada toplanmış. Vezir, kızlara:

— Bu ibriğin değerini bilene ödül vereceğiz, demiş. Kızlar teker teker tahminde bulunmuşlar. “100 akçe, 40 akçe, 15 akçe…” demişler. Bir tane kız:

— Altının değerin sarraf bilir, demiş.

Vezir bir kızın cevabını beğenmiş ve “Buldum” diye bağırıp kızı padişaha götürmüş. Padişah araştırmış ve bu kızın kendi öz kızı olduğunu öğrenmiş.

Padişah kızını alıp sarayına götürmüş orada uzun yıllar mutlu olarak yaşamışlar. Buradan da, çocuklar nerede olurlarsa olsunlar ailelerinin özelliklerini taşıdığı ve aslına benzediği ortaya çıkmış.