Gençliğine mi Kocalığına mı?
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Gençliğine Mi Kocalığına Mı

Vakti ile bir Mehmet Ağa varmış. Bir karısı ile iki de çocuğu varmış. Zengin mi zenginmiş. Bunların malı mülkü çokmuş. Fakat bunu üç gece üst üste:

—Gençliğine mi çekeceksin, kocalığına mı çekeceksin? diye sorguya çekmişler. Adamcağız öte döner, beri döner, üçüncü gün son gün karısı:

—Yeter artık Mehmet Ağa, yat yerine, demiş. Mehmet Ağa sıkışır:

—Son günün bugün, söyle diyorlar, demiş. Karısına:

—Bana üç günden beri geliyorlar. ‘Gençliğine mi çekeceksin, kocalığına mı?’ diyorlar. Ne yapayım ben? deyip şaşmış. Kadın da:

—Gençliğimize çekelim de, demiş.

O da mecbur kalıp,

—Gençliğimize çekelim, demiş. Bu sefer soran kişiler:

—Evin yanacak, hemen toplan çıkın! demişler.

Bunlar da hiçbir şey alamamış. Bir tek üstlerindeki çamaşırları, bir de yükte az bir para alıyorlar. Bir de baksalar ki, evleri tutuşmuş. Hemen hayvan çobanları yanlarına gelmiş:

—Mehmet Ağa, Mehmet Ağa! Ver bizim hesabı, hayvanların kökünü kurt yedi.

—Koyun çobanları?

—Onlar da ölü.

Hepsinin hesabını görür. Mehmet Ağanın hiçbir şeyi kalmamış. İki oğlan çocuğuyla karısı kalmış. Gidiyorlar, gidiyorlar, buradan misal Sarıbeyler kadar gidiyorlar. Adamın işeyeceği tutmuş. Karısına:

—Sen şu dereden çocukları geçire koy. Ben bir küçük su dökeyim, demiş. Adam ufak su dökmeye başlamış. Dereye varırken kadın çırpınıp dururmuş.

—Adam gel!

—Ne oldu, ne oldu?

—Çocuğun birini karşıya koydum. Karşıya koyduğumu kurt kaptı gitti. Birini de sele kaptırdım, demiş.

Adam karısıyla baş başa kalıyor. Bu sefer adam ne yapsın, çaresizlik karısını alıp gidiyor. Karşıya koyduğu çocuğu bir avcı bulup gidiyor. Sele kaptırdığı çocuğu da çırpı toplayan bir kadın kurtarıyor. Bu adam gidiyor, gidiyor, gidiyor bir ufak köye varıyor. Bu ufak köyde de onları ilk kim gördü, onları misafir olarak alıyor. Misafir alan adam:

—Ben sizi misafir olarak alıyorum. Bizim köyün âdeti böyle, diyor.

Misafir kalıyor orada. Bu sefer camide odaya gidiyorlar. O günün zamanında sığırtmaç arıyorlar. Mehmet Ağa eskiden patrondu, ama şimdi bir şeysi yok.

—Hadi durayım sığırtmaç[1] olarak, diyor.

Sığırtmaç olarak duruyor. O günün zamanında oradan kervanlar geçiyor.

 —Biz bitlendik, biz kirlendik, bizi yıkayacak yok mu? Çamaşırımızı yıkayacak yok mu?

Köylüler diyor:

—Dur dur dur! Sığırtmacın karısı çamaşırınızı yıkar. Bu sefer kadına soruyorlar.

—Tamam yıkarım, diyor.

Yıkıyor. Bu sefer pantolonu alta koyuyor, entariyi üste koyuyor, iç atleti onun üstüne, külotu en üste koyuyor. Adamlar baksa ki, bu kadın görenekli. Sığırtmaç karısına benzer biri değil. Bu sefer,

—Alıp kadını götürelim, diyorlar. Kadın:

—Etmeyin benim kocam var, diyor.

Devenin üstüne atıp kadını götürüyorlar. Sığırtmaç gelir evde kadın yok.

—Eyvah ben bitkin haldeyim. Kaldı tek başına. Sonra,

—Ben buraları terk edeceğim, artık hem karım yok, diyor. Gidiyor Bergama gibi büyük bir şehre. Varmış bir alana. Oradakiler Allah Allah, Hu Hu diyip kuşları uçuru uçuruveriyorlarmış. Bu toplumun içine adamda karışıvermiş. Bu sefer kuş geliyor, o sığırtmaç adamın tepesine konuveriyor. Oradakiler bir bakıyorlar.

—Ulan biz burada neyiz? Bu kadar katip, zabit, öğretmen amir mamiriz. Bu saçı sakalı kıllı adamın başına nasıl kuş konar? Gelme buraya, git, çevreden çık!

Adamı çevreden çama yolluyorlar. Yine Allah Allah Hu Hu deyip kuş uçuruyorlar. Kuş dönüp dolaşıp yine çama uçuyor. Bakmışlar, kuş adamın tepesine yine konmuş. Bu sefer,

—Seni hakiki öldürürüz, girme toplumun içine, diyorlar. Bir hamama kapatıyorlar adamı. Yine Allah Allah Hu Hu deyip kuş uçuruveriyorlar. Kuş öte dönüp beri dönüp hamamın bacasından içeri girip adamın başına yine konuyor. Bu sefer akıllanıyorlar.

 —Biz hata mı ediyoruz? Bunda bir iş var.

Adamın saçını sakalını yıkayıp tertemiz ediyorlar.

—Bugünün berinde sen padişahsın, gir saraya emret, diyorlar. Giriyor adam.

—Var mı isteğin?

—Evet var. Önce dünyada ne kadar kervan varsa buradan geçecek deveciler. Kadını bulacak adam. Tabi adam emrediyor. Emirciler geçiyor, deve geçiyor, deve geçiyor, deve yok. En son karşıdan karanlıkta bir deve geliyormuş.

—İşte padişahım padişahım! Bir tane deve geliyor, üstünde tek bir kadın var.

—Tutun kadını, atın zindana! diyor. Tutturuyor kadını, attırıyor zindana.

—Önüne iki asker dikin, diyor. İki asker diktiriyor.

 —Az ekmek verin! Zamanı gelince kadın ölmesin.

Ekmek veriyorlar. Bu sefer askerin birisini ünlettiriyor. Tabi o günün zamanında padişahın emri, kestiği kestik biçtiği biçtik. Asker diyor:

 —Padişahım! Askerler o kadının dizinin üstünde uyuyor, diyor. Birisi birine birisi diğerine. Bir güzel sıvayışlayıp duruyor kadın.

Padişah askerleri çağırttırıyor.

—Niye yattınız kadının dizinin üstüne? Sen kimsin? diyor padişah.

—Biz çok küçük yaşta çok zengindik. Babamın adı Mehmet Ağaydı. Bizim malımız mülkümüz çoktu, fakat evimiz yandı. Beni sel götürdü, bir kocakarı buldu. Annem öldü şimdi, diyor.

—Tamam, git sen şimdi, diyorlar. Ötekine gel diyorlar. O da:

—Çok küçük yaşta evimiz yandı. Kurt kaptı beni, bir avcı buldu.

—Sen de git, diyor. Kadını ünlüyor.

—Gel bakalım sen!

Kendini göstermeden parmağını kapıdan sokuyor. Kendisini yüzükle tanıtacak tabi. Karısı tan tan tan gelip kapıyı vuruyor:

—Ey Mehmet Ağa! Allah bizi gençliğine mi çekeceksin, kocalığına mı çekeceksin diye sınadı. Allah bizim evimizi yıktı, yaktı. Malımızı mülkümüzü kurt çakal yedi, ton ton dağıttı. Yirmi dört sene sonra bizi burada buluşturdu. Sonra ben kendi rızamla  gitmedim, beni deveciler zorla ite kaka attı gitti. Ben senin hanımınım. Bu askerler de bizim çocuklarımız, diyor.

Ondan sora güzel bir hayat yaşıyorlar.

 

 


[1] Çoban