Büyücü Derviş
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

Uzun yıllar önce, hiç erkek çocuğu olmayan bir padişah varmış. Bir gün lalasıyla yürüyüş yaparken bir kuyuya gelmişler ve dilek dilemek için durmuşlar. Birden bir derviş ortaya çıkarak:

 -Selam olsun padişahım! demiş. Buna karşılık padi­şah:

 -Benim padişah olduğumu biliyorsan derdimin sebebini de biliyorsundur, demiş. Derviş, göğsünden bir elma çıkarmış ve

-Derdiniz, oğlunuzun olmayışı­dır. Bu elmayı alın, yarısını yiyin ve diğer yarısını da karınız yesin. Bir zaman sonra bir erkek evladınız olacak. Bu çocuk, yirmi yaşına kadar size ait; ama daha sonra benim olacak, demiş ve ortadan kaybolmuş. Padişah, sarayına dönmüş ve elmayı ikiye bölmüş. Dervişin söylediği gibi bir yarısını kendisi yemiş, diğer yarısını da karısına vermiş. Bir zaman sonra dervişin söz verdiği gibi padişahın bir oğlu olmuş ve ülke çapında şenlikler yapılmış. Oğlan beş yaşına geldiğinde, ona okuma ve yazma öğretmek için bir hoca tutulmuş; on üçüne geldiğinde yürüyüşler ve seyahatler yapmaya başlamış ve kısa süre sonra da av gezilerine katılmış. Yirmisine yaklaşma­ya başladığında, babası ona evlenmek için bir eş aramaya başlamış. Uygun bir kız bulunmuş ve nişanlanmışlar. Ancak, düğün günü tüm da veliler tören için hazırken derviş gelip damadı almış, bir dağın eteklerine kapanıp 

-Huzur için­de ol

 demiş ve gitmiş. Korkuyla etrafına bakan genç şehzade, kenarında olduğu nehre doğru uçan üç beyaz güvercinden başka bir şey görememiş. Güvercinler yere indiklerinde üç güzel kıza dönüşmüşler ve nehre girmişler. Daha sonra iki tanesi nehirden çıkarak kuş haline dönmüş ve uçarak uzaklaşmışlar. Üçüncüsü ise sudan çıkarken genç şehzadeyi görmüş. Burada olmasına şaşırarak nasıl geldiğini sormuş. 

-Beni bir derviş getirdi buraya

 demiş genç şehzade. Kız ise,

-O derviş be­nim babamdır. Gelince seni saçından tutup şu ağaca asacak ve kırbaçla sana vuracak. Eğer sana,

-Biliyor musun? diye sorarsa

-Bilmiyorum! dersin

demiş ve bir güvercine dönüşerek uçup gitmiş. Şehzade, bir süre sonra dervişin, elinde bir kırbaçla yaklaştığını görmüş. Derviş, şehzadeyi saçından tutup ağaca asmış, kırbaşlaçamay başlamış ve

-Bi­liyor musun?

 diye sormuş. Şehzade:

-Bilmiyorum!

 diye cevaplamış ve üç gün boyunca bu böyle devam etmiş. Derviş, kurbanının hiçbir şey anlamadığına ikna olunca onu serbest bırakmış.  Bir vakit sonra, şehzadenin yanına bir güvercin gelmiş ve "Bu kuşu al ve sakla. Babam gelip

-Bu üç kızdan hangisini istiyorsun?

 diye sorarsa beni göster. Beni tanıyamazsan bu kuşu çıkar ve

-Bu kuş hangisine uçarsa onu istiyorum dersin

demiş ve uçarak uzaklaşmış.

Ertesi gün derviş, üç kızı getirip hangisini istediğini sormuş. Şehzade kuşu çıkarmış ve hangisine giderse onu istediğini söylemiş. Kuş uçarak kendisini eğiten kızın üzerine konmuş. Kız şehzadeye evlenmesi için verilmiş ancak cadı olan annesinin buna rızası yokmuş. Bir gün şehzade ve kız beraber yürürken, cadı annenin arkalarından geldiğini görmüşler. Kız, şehzadeye bir kere dokunarak onu koca bir bahçeye, ikinci bir dokunuşla da kendisini bir bahçıvana çevirmiş. Cadı anne gelerek,

-Hey bahçıvan! Bir kızla bir oğlan buradan geçtiler mi?

 diye sormuş. Bahçivan ise:

-Kırmızı turplarım henüz olgunlaşmadı, hâlâ küçükler

demiş. Cadı sertçe:

 -Sana turplarını değil, bir kız ve bir oğ­lanı soruyorum!

 diye alışmış. Ancak bahçıvan:

-Bu sene ıspanak ekmedim. Bir iki aya büyümezler zaten

 diye de­vam etmiş. Bu işten bir şey, anlamayan cadı, arkasını dön­müş ve uzaklaşmış. Kadın gidince, bahçıvan bahçeye dokunarak şehzadeyi eski haline getirmiş daha sonra da kendine dokunarak eski haline dönmüş. Tekrar yürümeye devam etmişler ancak kadın onları beraber görünce aceleyle onlara doğru gelmeye başlamış. Kız, annesinin aceleyle geldiğini görünce şehzadeye bir kez daha dokunmuş ve onu fırına, yine bir dokunuşla kendisini de bir fırıncıya  dönüştürmüş. Anne gelmiş ve sormuş:

-Hey firma! Bir kızla bir oğlan buradan geçtiler mi?

 Fırıncı, kadına dönerek:

-Daha ekmekler  pişmedi, yeni koydum fırına. Yarım saat sonra tekrar gel

 diye cevaplamış. Buna karşılık kadın:

 -Sana ekmekleri değil, bir kız ve bir oğlan buradan geçtiler mi? diye soruyorum! demiş. Ancak, fırıncının  cevabı bir öncekine benzer olarak:

 -Biraz bekle. Ekmekler hazır olunca yiyeceğiz

şeklinde olmuş. Kadın bu sözler üzeri­ne yine arkasını dönmüş ve gitmiş. Kadın gözden kaybolunca, fırıncı şehzadeye ve kendine tekrar dokunınuş ve eski hallerine dönerek yollarma devam etmişler. 

Arkalarına baktıklarında, kadının vazgeçmeye niyetli olmadığını anlamışlar; çünkü kadın tekrar onlara doğru geliyormuş! Kız bu sefer dokunarak şehzadeyi bir havuza, kendisini de suyun üzerinde yüzen bir ördeğe çevirmiş. Kadın, havuzun kenarına gelince karşıya geçecek bir yer bulmak için bir sağa bir sola dolanmış. Geçecek yer bulamayınca da arkasını dönmüş ve uzaklaşmış. Tehlike geçince ikisi de eski hallerine geri dönerek yürümeye koyulmuşlar.

Saraya doğru ilerlerken bir hana girmişler. Şehzade, kıza:

 -Sen burada kal, ben bir araba getireceğim

 diyerek yola düşmüş. Yolda dervişle karşılaşmış ve derviş onu derhal babasının sarayına getirerek halen davetlilerin beklediği salona bırak­mış. Şehzade, etrafina şaşkınlıkla bakarak gözlerini ovalamış ve bir rüyada oldu­ğunu düşünerek, kendi kendine:

-Tüm bunlar ne anlama geliyor? diye sormuş.

Bu sırada handa bekleyen kız, şehzadenin dönmediğini görünce kendi kendine:

-Vefasız beni terk etti, diyerek bir güvercine dönüşmüş ve saraya doğru uçmaya başlamış ancak bir pencereden görkemli saraya girmiş ve şehzadenin omzuna konumş:

-Vefasız! Beni handa bıraktın ve burada düğün yapıyorsun, diyerek sitem etmiş ve uçarak hana dönmüş. 

Şehzade, bunun bir rüya olmadığını anlayınca arabayı alıp aceleyle hana geri dönerek kızı almış ve onu saraya getirmiş. Bu esnada, hem gelin hem de düğündekiler damadı beklemekten çok sılulmışlar ve evlerine geri dönmüşler. Böylece şehzade, dervişin kızıyla evlenmiş ve ikisinin düğünleri kırk gün kırk gece sürmüş.