Hırbil
(Ege Bölgesi, Muğla)

Domuz dağda gezekene ayıya denk gelmiş.

- Arkadaş olalım beraba demiş.

Gitmişle gezekene bi çakala denk gelmiş. Çakal:

- Garnımı doyurceniz mi? demiş.

Domuz:

- Arkadeş olalım mı? demiş.

Çakal:

- Olalım, demiş. 

Orda davşana denk geliyola. Davşanla da arkadeş olmuşla. Eee durmuşla bi yere bi çeşmenin başına vamışla. Garınları acıkmış.

- Ule arkadeş! Bir iki bişele yesek.

- Ne yecez? Donuz demiş.

Toprak garışdırıyo ya!

- Ben patatis gezen gelen, demiş tarladan.

Orda görünüp durumuş. Patatis aramaya gitmiş. Ayı da bal keserimiş o. Orada govanlıkları bilip durun.

- Ben de bal kesen gelen, demiş. 

Govanın birini bi hurmuş. O bal kesmiş.

Davşan:

-Ben buyday biçen gelen, demiş.

 Çakal:

-Ben bi dene oğlak duten gelen demiş.

Herkes vazifesine dağılmışla. Herkes vazifesini yapmışla. Buydaydan ekmek yapmışla. Eti bişirmişle. Bal gomuşla oraya. Patetis bişirmişle. Ohooooo konforlu bi yemek yapmışla çeşmenin başında. Tam yemeğe başlamışlamış hırrrrr hırrrrr hırrrrrrr hırrrrrrrr davşan bilip durumuş. Öbürlerin habarı yokmuş. Davşan demiş onlara:

- Hırbil* gelikgeli, demiş gaçalım.

- Hırbil ne ya!

- Len bizi gelirse paramparça ede. Dinle de bak, demiş.

- Hırrrrr hırrrrrr o hırlaken de hırlayan kedi. Kedi hırlayo ya. Onun adı hırbil. Ötekile de böyük bişe zannetmiş. Gaçalım sinelim. Tam yemeğe başlamışlar.

- Nereye gidelim?

Donuz demiş,

-Ben çemenin yanındaki gavan dibine sincem.

Geşmiş üsdünü örtmüş. O gizlenmiş. Ayı da ağacın başına çıkmış. Gavan başına. Çakal, orda börtlen çalısı varımış onun içine sinmiş. davşan, bi mevsim çalısı varımış oraya gizlenmiş. Zofra meydanda galmış.

- Sinerin demiş, onla geşdikten sonra kalka da yerin demiş.

Yatmışla. Senin hırbil sallanmış gelmiş. Ölee de acıkmış. Höle buharlanıp durumuş yemek tazece bişmişde. Acıkmışımış. Varıvemiş zofraya. Bi etden ye bi undan ye üstüne de balı yemiş artık. Garnı olmuş kocaman. Bi de su içen demiş, çeşmeye vamış. Bi de su işmiş. Senin ki tuvalete gidesi gelmiş gari. Olanını yemiş ya. Yere eşede sıça ya kedi. Vamış gavan dibine. Hora abdesimi yapan diye bakıpdurumuş. Tam eşce yere bakmışmış. Bamak gada fırrrk pırt fırrrrk pırt sallanıp durumuş. Yürkündü olmuş bu ne acaba deye kedi.

- Bi yoklayen bakem, demiş.

Höle pençesini bi vurmuşumuş. Donuzun burnuna gavak dalları gelmiş de oyumuş sallanıbatan. Donuzuzun burnu paramparça olmuş. Donuz o acıynan kalkış kalkmış da Allah hırbilin korkusundan ağacın başına galgımış. Ağacın başına korkusundan. Dırmanmış çıkmış. Ayı orda çıkıp batırı ya.

- Beni yimeye gelikgeli deye, goyvemiş dibine.

Ayanın biri de gırılmış. Apar topar hade getmiş. Undan da korkmuş. Gittiği yerde korkusundan börtlen çalısının içine tüymüş gari koruynan. Len çakal hırbil gelip duru deye korkuynan çakal mevsim çalısının içine atlamış. Mevsim çalısının içinden kalkıvemiş goca gulaklı bi şe. O da aşşa. Hırbil orda garnını doyumuş ama burnundan gelmiş yediği yemek. O da gaşmış gitmiş. Ora gaçanla aşada toplanmışla. Ayının ayanın biri gırık.

- Ule ayı gardeş noldu?

- Ayam gitti, demiş. Gavan başında goyvedim aşşa. Doru geldim, demiş.

Donuzun burnu gıpgırrmızı gan.

- Donuz gardeş senin burnun noldu?

- Ulen demiş, orda bildi beni yerin altında. Bi pençe furdu. Burnumu sıyırdı aldı, demiş.

Çakal:

- Ule sizden sonra bene nasıl tüydü, demiş.

- Davşan sen nasıl oldun? Üstünden tüy gopmuş.

- Belimin üstüne atladı benim, demiş.

- Len ne gadan gurnaz biriymiş bu hırbil. Bizim hepimizi sinlendi de nasıl bildi bizi ya, demiş. Bela bu, demiş.

O gadan yemeği yemiş. Hepsini de korkutmuş. Bi goca felaket gelmiş başlarına.


*Hırbil: Kedi