BİR KÜP ALTIN
(Karadeniz Bölgesi, Sinop)

Bir Küp Altın

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken yaşlı bir adam varmış. Bu adam çiftçilik yaparak geçinirmiş. Üç oğlu bir de karısıyla birlikte yaşarmış.

Adamın büyük oğulları tembel mi tembelmiş, babalarına hiç yardım etmezlermiş. Yaşlı adam bu üç oğlu arasından en çok küçük oğluna güvenirmiş ama bu küçük oğlan aklından biraz noksanmış. Diğer kardeşleri ondan utanır, onun hiçbir işe yaramadığını düşünürlermiş. Buna rağmen babalarının en çok onu sevmesini de kabullenemezlermiş.

Günlerden bir gün yaşlı adam çok hastalanmış, artık yataktan kalkamaz hâle gelmiş. Bu duruma en çok üzülen küçük oğlu olmuş. Çünkü ağabeyleri, babaları bu durumdayken olanlara ses çıkaramadığı için kardeşlerini hor görüyor, ona hakaretler ediyor ve bütün ağır işleri ona yaptırıyorlarmış.

Yaşlı adam hiçbir şeyden habersiz yatıyor gibi görünse de bütün olanların farkındaymış.

 Aradan günler, aylar geçmiş yaşlı adam iyileşmeyi bırak daha da kötüleşmiş. Bu arada oğulları hiçbir iş yapmadıkları için durumlar da kötüleşmiş. Yaşlı adam bir gün yanına küçük oğlunu çağırmış. Oğlana demiş ki:

— Oğlum sana söyleyeceğim şeyleri sakın kimseye söyleme. Karşıki köydeki tarlamıza, bir küp altın saklamıştım. İhtiyacın olduğu zaman oradaki altınlardan al, ama ağabeylerine belli etme.

 Yaşlı adam bunları küçük oğluna anlatırken ortanca oğlu gizlice dinlemiş. Duyduklarını ağabeyine anlatmış. Çok geçmeden yaşlı adam ölmüş. Oğlanlar ise hemen altınların peşine düşmüşler. Altınları alıp kaçacaklarmış, böylece hem aklı noksan kardeşlerinden hem tarla işlerinden hem de yaşlı annelerine bakmaktan kurtulacaklarmış.

 Bir sabah büyük ve ortanca kardeş erkenden kalkmışlar. Kardeşlerine şehre gittiklerini söylemişler. Ama küçük oğlan da onlarla gitmek istemiş. Ondan kaçmak için küçük oğlana bir sürü iş söylemişler:

— Ananı yıka, demişler.

Deli oğlan, kazana su doldurmuş. Anasını kazana oturtmuş. Koşa koşa gitmiş onlara yetişmiş.

— Yemek pişir ananın karnını doyur, demişler.

Oğlan hemen geri dönmüş yemek yapmış. Kazanın içinde oturan annesine yedirmeye çalışmış, bakmış kadın yavaş yiyor kendisi çabucak bitirmiş. Yine koşa koşa gitmiş.

— Yemek yaptım anam yemedi ben yedim, demiş. Ağabeyleri düşünmüşler taşınmışlar bu sefer de:

— Baba evinin kapısını bırakma, demişler.

Deli geri dönmüş. Kapıyı yerinden sökmüş sırtına yüklenmiş yine ağabeylerine yetişmiş.

 Büyük kardeşler anlamışlar ki deli kardeşleri ne deseler yapacak, ondan kurtulamayacaklar. Onu da yanlarına almaya karar vermişler. Yola koyulmuşlar. Yolda karşılarına bir dev çıkmış.

Üç kardeş ne yapacaklarını şaşırmışlar. Hepsi bir tarafa koşturmaya başlamış. Dev takılmış deli oğlanın peşine. Oğlan bir uçuruma doğru koşuyormuş, artık uçurumun kenarına gelmiş. Dev onu tam yakalayacakmış ki oğlan devin bacaklarının arasından geçip kaçmış. O anda büyük bir gürültü ve ses duyulmuş. Çünkü dev uçurumdan aşağı yuvarlanmış ve ölmüş. Böylece devden kurtulmuşlar.

Büyük oğlanlar olanları şaşkınlıkla izlemişler ve devden kardeşlerinin sayesinde kurtulduklarını anlamışlar. Üç kardeş hep beraber gidip altınları bulmuşlar ve birlik beraberlik içinde mutlu bir şekilde yaşamışlar.