İĞCİ BABA
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

İĞCİ BABA

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber develer tellal iken, ben ve anam beşikte, babam eşikte iken eski zamanlarda, bir evde üç kız kardeş oturuyormuş. Bir gün üç kız kardeş pencerenin önünde otururlarken, sokakta arkasına zembil* yüklenmiş bir ihtiyarın avaz avaz:

— İğciii! Pamuk satarım, iğ satarım, diye bağırdığını işitmişler. Kızlar vakit geçirmek için böyle bir şey arıyorlarmış. Hemen sokak kapısına inerek ihtiyar iğciyi çağırmışlar. Kızlar:

 — Baba, güzel iğin var mı, deyince, ihtiyar zembilini yere koyarak:

 — İşte kızlarım, bunlar var, demiş. Kızlar, iğleri çevirip ellemişler lakin beğenmemişler ve ihtiyara:

 — Baba, bunların daha iyisi yok mu, diye sormuşlar. İhtiyar da zembilini arkasına atıp:

 — Var ama burada değil, evde. İsterseniz beraber gidelim. Size daha güzellerini veririm, diye cevap vermiş. Bunun üzerine büyük kız, kardeşlerine dönüp:

 — Ben bu ihtiyarla gider, iğleri alır gelirim, demiş. Büyük kız, ihtiyarla beraber yola çıkmış. Hayli yürüdükten sonra bir dağa, oradan biraz ilerleyerek büyük bir mağaranın önüne gelmişler. Kız mağaraya girince bir bakmış ki her yer insan ölüsü ile dolu. Kız korkmuş, aklı başından gitmiş fakat sesini çıkarmadan ihtiyarla beraber odaya inmiş ve orada kalmış. Akşam olunca ihtiyar:

 — Haydi kızım, şu duvardaki etleri al, pişir de yiyelim, demiş. Kız ister istemez ilk gördüğü ölünün etini almış, pişirmiş, ihtiyarın önüne koymuş. İhtiyar yemeye başlamış. Kıza dönüp yemeğe el sürmediğini görünce:

 — Kız, niye yemiyorsun, demiş. Kız da:

 — Affedersiniz, ben et sevmem, demiş. İhtiyar da:

 — Ya ne yersin? Parmağı mı yer misin, diye sormuş. Kız, ihtiyarın parmağını kesmez zannıyla:

— Yerim, deyince ihtiyar parmağını kesip kızın önündeki tabağa koymuş. Kız şaşırmış, korkmuş, parmağı almış; yer gibi yaparak sofranın altına atmış. İhtiyar:

 — Parmağı yedin mi, diye sorunca kız:

 — Yedim, demiş. İhtiyar:

 — Yemedinse seni öldüreyim mi, demiş. İhtiyar, bunun üzerine, etrafa bakınarak:

 — Parmağım neredesin, diye bağırmış. Parmak sofranın altından seslenmiş. İhtiyar yerinden kalkmış, kızı kesip duvara asmış. Ertesi gün hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi iki kız kardeşin evine gitmiş ve:

 — Ablanızı yolda bir şehzade görüp aldı. Gelin sizi de götürüp zengin kocaya vereyim, olmaz mı, demiş. Kızlar buna inanmışlar. Ortanca kız giyinerek ihtiyarla beraber mağaraya gitmiş. Her yerde insan ölüsünü, hele ablasının ölüsünü görünce, aklı başından gitmiş. Geldiğine bin kere pişman olmuş. Akşam olunca ister istemez ihtiyarla beraber aynı sofraya oturmuş.

 İhtiyar ortanca kızdan da insan eti pişirmesini istemiş. Kız yemeyince parmağını kesip vermiş. Kız parmağı da yememiş. Ölen ablası gibi yaparak, usulcacık mağaranın kapısından dışarı atmış. İhtiyar yine:

 — Parmağım neredesin, diye sormuş. Parmak:

 — Bahçede çöplerin içindeyim, cevabını verince, bu kızı da keserek duvara asmış.

İhtiyar ertesi gün, tekrar küçük kızın olduğu eve gitmiş, onu da:

— Seni de zengine vereceğim, diyerek kandırıp mağaraya getirmiş. Fakat küçük kız, çok sevdiği ve yanından hiç ayırmadığı samur kedisini de yanında getirmiş.

Kız, mağaraya girip ablalarını o hâlde görünce intikam almayı aklına koymuş. Akşam olunca ihtiyarla yemeğe oturmuşlar. Kız insan etini yememiş. İhtiyar parmağını kesip vermiş. Kız da parmağı alıp sofranın altında duran samur kedisine atmış, kedi parmağı yemiş. İhtiyar yine:

 — Parmağım neredesin, diye sormuş. Parmak da:

 — Sıcacık bir karındayım, deyince ihtiyar, kızı kucaklayıp:

 — Aferin kızım, sen benim parmağımı yedin, başka yere atmadın! Hoşuma gittin, demiş. O günden sonra kızı kendine evlat edinmiş ihtiyar ve ona insan eti yerine kuzu eti yedirmiş. Günün birinde ihtiyar, kıza kırk tane anahtar vererek:

 — Kızım, al şu anahtarları, içindeki kırk odayı aç, her tarafını istediğin gibi gez, fakat sakın kırk birinci odayı açayım deme, diyerek çıkıp gitmiş. Kız da anahtarlarla kırk odayı gezmiş. Odaların içinde birçok inci, mücevher, altın ve gümüş takımları, elmaslar varmış.

Kız bunlara hayretle bakarken kırk birinci oda gelmiş aklına. Kırk birinci odayı açtığında saçlarından tavana asılmış, yakışıklı bir delikanlı varmış. Kız delikanlıyı görünce şaşırmış ve sonunda konuşarak:

 — İns misin cin misin, sormuş. Delikanlı da:

 — Ben de senin gibi insanım, demiş. Kız bunu duyduktan sonra delikanlıyı asıldığı yerden kurtarmış. Kız ve delikanlı ihtiyardan intikamını almak için plan yapmışlar.

Akşam olup ihtiyar mağaraya geldiğinde yemek yedikten sonra ihtiyar fenalaşmış çünkü kız delikanlının yüzüğündeki zehiri yemeğin içine koymuş. İhtiyar orada ölmüş. Delikanlıyla kız mağarada bulunan mücevherleri alıp mağarayı ateşe verip yola düşmüşler. Sonra da ülkeyi terk etmişler. Başka bir ülkede yeni bir hayat kurmuşlar.

Gökten üç elma düşmüş biri bana, biri anlatana, biri sana. Bu elmayı yemeyen kişi iğci babanın parmağını yesin.

*zembil: Hasırdan örülmüş saplı torba.