Neydik Ne Olduk Ne Olacağız
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

 

[NEYDİK, NE OLDUK, NE OLACAĞIZ]

Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Padişah mutlu mesut yaşar iken, bir gün padişahın hanımı vefat etmiş. Padişah belli bir zaman eşinin vefatına üzülmüş ancak bu üzülmenin sonunun olmadığını anladığı için yeniden evlenmeye karar vermiş.

Padişahın vefat eden hanımından bir kızı varmış. Ancak yeni evlenmiş olduğu hanım, bu kızı hiç sevmemiş. Bu kızı bir şekilde evden atmak istiyormuş. Padişah kızını çok sevdiği için hanım, kızı evden göndermek gibi bir teklifte bulunamamış.

Padişahın kızı henüz küçükmüş. Bir gün bu kız uyurken, uyku esnasında ağzından içeriye bir küçük yılan girmiş. Aradan uzun bir zaman geçmiş, padişahın kızı büyümüş. Büyümüş büyümesine ama bu kızın karnı da yavaş yavaş kızla birlikte büyüyormuş. Kız, büyüdükçe kilo aldığını zannediyormuş ancak olay aslında öyle değilmiş. Bu kızın karnına küçükken giren yılan kızla birlikte büyümüş. Üvey annesi kıza bir gün iftira atmış ve padişaha:

— Senin bu kızın başkalarıyla ilişkiye girip hamile kalmış. Onun için de bu kızın karnı her geçen gün biraz daha büyüyor, demiş.

Padişah buna inanmak istemese de elinden gelen bir şey de yokmuş. Çünkü kızının karnı, gerçekten her geçen gün biraz daha büyümekteymiş. Padişah, vezirine emir vererek, kızını ormana geziye çıkarma bahanesi ile çıkarmasını ve kızını orada öldürüp gelmesini söylemiş.

— Gelirken de kızın elbisesinden bir parçayı kızın kanına bulayıp getir, demiş.

Vezir, kızı gezdirme bahanesi ile alıp ormana götürmüş. Fakat paddişahın kızı dünyalar güzeli ve bir o kadar da tatlı bir kızmış. Padişahın veziri, kızı öldürmeye kıyamamış ve kıza:

— Aslında ben seni buraya gezintiye çıkmaya değil, öldürmeye getirdim. Ama sultan hanım, siz o kadar masumsunuz ki, ben sizi öldüremem. Onun için elbisenizden bir parça verin bana, ben bir hayvanın kanı ile bulayıp onu babanıza götüreyim. Siz de iyi bakın kendinize, demiş ve kızın yanından ayrılmış.

Vezir oradan ayrıldıktan birkaç saat sonra, padişahın kızını bir yolcu bulmuş ve onun kimsesiz olduğunu anlayınca, alıp evine götürmüş. Evinde kendine hizmet etmesini istemiş. Padişahın kızı, o evde kendisi hakkında hiçbir bilgi vermeden yaşamaya başlamış.

Bir gün bu güzel padişahın kızı, ocakta süt pişirmeye başlamış. Sütün kokusunu duyan yılan, kızın ağzından çıkarak süt dolu tencerenin içine düşmüş. Kızın karnındaki şişlik inmiş. Kız, bu süt tenceresine düşen yılanı güzelce ilaçlamış ve bir sandığın içerisine yerleştirmiş.

Aradan günler geçmiş. Evin oğlu, padişahın kızına âşık olmuş ve babasına bu konuyu açmış:

— Baba, ben evimize almış olduğumuz kıza âşık oldum. İznin olursa onunla evlenmek istiyorum, demiş. Babası bu olayı hoş karşılayarak evlendirmiş bunları.

Ev sahibinin oğlu ve padişahın kızı yıllar sonra üç oğlu olmuş. Padişahın kızı, çocuklarının isimlerini sırasıyla: “Neydik, Ne Olduk ve Ne Olacağız” koymuş. Aslında çocuklar bile kendi isimlerinin neden bu şekilde olduklarını merak eder olmuşlar, ama anneleri onlara bile bir açıklama yapmamış.

Padişah ve veziri bir gün ormanda avlanmaya çıkmışlar ama daha sonra bir türlü geldikleri yolu bulmamışlar. Yollarını ararken bir ev görmüşler. Artık hava kararmaya ve akşam olmaya başlamış. Padişah, vezirine:

— Gidip şu evdeki insanlara bu gece evlerinde misafir olarak kalmak istediğimizi söyleyelim. Bizi dışarıda bırakacak değiller ya, demiş.

Gidip evin kapısını çalmışlar ve kapıyı açan kişiyi ne padişah tanımış ne de vezir. Ancak kapıyı açan kız yani padişahın kızı, babasını da, onu öldürmeyen veziri de tanımış. Hiçbir ses çıkarmayarak içeri almış. O gece padişah ve vezir evde kalmışlar.

Bu arada padişahın yanına, padişahın kızının çocukları gelmiş. Padişah, bunlara isimlerini sormuş ve çocuklar isimlerini sıra ile söylemişler. Padişah isimlerinin neden bu şekilde olduğunu sorunca kız; padişah ve vezirin önüne daha önceden ilaçlayıp da saklamış olduğu yılanı koyarak:

— İşte bu yüzden, demiş. Kız:

— Anlamadan, dinlemeden, babam beni ölüme gönderdi. Ben yapmadığım bir suçtan dolayı ceza çektim. Bu cezamı çekerken de bu çocuklar dünyaya geldi ve isimlerini de bu şekilde koydum, demiş. Padişah vezirine dönerek:

— Benim kızım mı, diye sormuş.

— Evet padişahım, kızınız, diye cevap vermiş vezir.

Padişah, özür dileyip, kızından kendisini affetmesini istemiş ama kızı babasını affetmemiş. Sabah yola çıkıp, saraya giderken padişah, vezirine:

— Neydik, ne olduk, ne olacağız, demiş.

 İnsan en sevdiğini dinlemeden yargılamanın cezasını bir ömür boyu çeker.