Ak Kız
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

AK KIZ

Bir varmış bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş, çok söylemesi günahmış, az söylemesi sevapmış. Bir annenin, bir babanın tek bir kızları varmış. Bu kızın adı Ak Kız imiş. Bu kız her gün çeşmenin başına su doldurmaya gidermiş. Bir kuş da sürekli o çeşmenin başına gelir:

— Ak Kız sana yazık, vah kız sana yazık, Ak Kız sana yazık, vah kız sana yazık, diye ötermiş. Kızın buna kafası takılmış, annesiyle babasına söylemiş bunu. Onlar da:

— Kızım! Kuşa bir sor bakalım, neden böyle diyormuş, demişler. Kız gitmiş, kuşa sormuş:

— Sen neden sürekli bana öyle diyorsun, demiş

— Kırk gün kırk gece bir ölünün başını bekleyip ayağını gıdıklayacaksın, demiş kuş.

Ak Kız ve ailesi bunu duyunca yaşadıkları yeri terk etmeye karar vermişler. Az gitmişler uz gitmişler dere tepe düz gitmişler, altı ay bir güz gitmişler, varmışlar bir dağ başına. Bu dağın başında bir ev varmış. Evin kapısı demirdenmiş. Annesi itmiş, kapıyı açamamış; babası itmiş, kapıyı açamamış, kız itince kapı açılmış. Kız içeri girer girmez kapı geri kapanmış, kız içeride kalmış. Kız bakıyor ki içeride bir delikanlı ölmüş yatıyor, annesine:

— Anne bu benim kaderimmiş, ölü burada yatıyor, diyor.

Kızın annesi ile babası dönüp dolaşıyorlar, ağlaşıp sızlaşıyorlar ama bir türlü alamıyorlar kızı içeriden…

Kız her gün abdestini alıyor, namazını kılıyor ölünün ayağını gıdıklıyor. Böyle günlerce aynı şeyi yapıyor. Birkaç gün kala evin önünden çingeneler geçiyor. Ak Kız, çingenelere:

— Şu kızınızı bana verin, size ağırlığınca altın vereyim, diyor.

Çingeneler kızlarından birini veriyorlar, kapı açılıyor çingene içeri giriyor, geri kapı kapanıyor. Otuz dokuz gün bitiyor, kırkıncı gün Ak Kız, çingene kızına:

— Sen bunun ayağını gıdıkla, ben bir suya gidip geleyim, diyor

Çingene kızı ayağını gıdıklarken delikanlı uyanıyor. Hemen çingene kızının kolundan tutuyor:

— İns misin, cin misin, diyor.

— Ne insim ne de cinim, seni beni yaradan Allah’ın kuluyum, diyor. Ben burada kırk gündür senin başını bekliyorum, diyor yalandan. Bunlar konuşurken Ak Kız geliyor, oğlan:

— Bu da kim, diyor. Çingene kızı:

— Bu da benim hizmetçim, diyor.

Delikanlı, çingene kızı ile evleniyor. Ak Kız bu duruma çok üzülüyor. Günlerden bir gün delikanlı ile çingene çarşıya eksik görmeye gidiyorlar. Ak Kız, oğlana:

— Bana da bir sabır taşı ile keskin bir bıçak al, almazsan yoluna boz duman çöke, diyor.

Delikanlı ile çingene kendi ihtiyaçlarını alıyorlar ama Ak Kız’ın dediklerini almıyorlar. Bunlar geri dönerken bakıyorlar yola, boz duman çökmüş. Yol görünmüyor, bunlar da gelemiyor. Oğlan:

— Hizmetçi kız böyle demişti, gideyim de onun dediklerini de alayım bakalım, yolumuz açılır belki, diyor…

Delikanlı sabır taşı ile bıçağı alıyor, kıza veriyor. Kendi kendine:

— Bu ne yapacak acaba taşla, bıçakla. Şuna bir bakayım, diyor. Ak Kız taşı önüne alıyor, bıçağı da eline alıyor:

— Bak sabır taşı! Sen dayanırsan ben de dayanacağım bu işe, diyor. Tek tek olan olayları anlatıyor, taş ortadan ikiye ayrılıyor. Kız da tam bıçağı kendine vuracağı zaman oğlan yetişip kızı tutuyor.

— Madem benim başımı kırkı gün sen bekledin, neden bana söylemedin, diyor.

Ak Kızı da alıp çingene kızının yanına geliyor:

— Ben her şeyi öğrendim, bana niye yalan söyledin. Yağlı kurşun mu istersin, kır atla sektire sektire mi gidersin, diyor.

— Kır ata binerim, sektire sektire babam evine giderim, diyor çingene kızı.

Delikanlı çingene kızını kır atın kuyruğuna bağlıyor, kır at bunu alıp götürüyor. Ak Kız ile oğlan da evleniyor, muradına geçiyorlar.