Kedi Gelin
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

KEDİ GELİN

Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir padişah varmış. Bu padişahın da üç oğlu varmış. Padişahın ilk karısı ölmüş, yeniden evlenmiş. Oğlanlar, evlenecek zamana gelmişler, ama analıkları evlendirmek istemiyormuş. Bunun üzerine padişah, oğullarını yanına seslemiş. Demiş ki:

— Hepiniz bir ok atın! Kimin kapısına düşerse o evin kızını alın!

Oğlanlar, ok atmışlar. Küçüğün oku sığırcının kapısına, ortancanın oku danacının kapısına, büyüğünki ise kösnü* deliğine düşmüş. Büyük oğlan, çok merak etmiş. Demiş ki:

— Biri sığırcının, biri de danacının kızını aldı. Ben kimin kızını alacağım?

Aradan epey bir zaman geçmiş. Büyük oğlan, okunu almaya gitmiş. Oku delikte duruyormuş, çekmeye başlamış. Delikten bir kedi çıkmış. Oğlan, kediye vurmuş; kedi gitmemiş, ayağına sarılmış. Oğlan:

— Bu da benim şansım işte, ne yaparsın, demiş.

Kediyi ceketinin altına alıp kimseye göstermeden eve getirmiş, dolaba koymuş. Ama bunun peri padişahının kızı olduğundan haberi yokmuş. Oğlan, sabahleyin işe gitmiş. İşten gelmiş ki karyolası düzelmiş, yemeği pişirilmiş. Buna bir anlam verememiş. Annesine sormuş. O da:

— Benim haberim yok, demiş.

Oğlan dolabı açmış, kediye bakmış ki kedi yatıyor. Oğlan yine şaşırmış.

Analığı, bir gün ekmek pişirirken kedi, yanına gitmiş. O da kediye ekmek vermemiş. Kediye oklava ile vurmuş, kedi de kaçmış.

Analık, düğüne gidecekmiş. Kedi, derisini çıkarmış, bir dünya güzeli olmuş. Ondan önce düğüne gitmiş. Oğlanın analığı, bu kızı görünce aklı gitmiş, oğluna almak istemiş. Kıza:

— Nerelisin, demiş.

O da:

— Oklavaelliyim, demiş.

Analık, bir şey anlamamış. Ertesi gün, analık ekmek yaparken kedi yine yanına gitmiş. Bu sefer de aktaracakla* vurmuş.

Analık, yine bir düğüne gitmiş. Kedi de ondan önce kılık değiştirip gitmiş. Analık, yine bu kıza vurulmuş. Kıza sormuş:

— Canım nerelisin?

Kız da:

— Aktaracaklıyım, demiş.

Oğlanın analığı, bu sefer şüphelenmiş. Oğlana demiş ki:

— Oğlum, bu kız yoksa o kedi mi?

Oğlan, dolabı açmış, bakmış ki kedi orda. Artık oğlan da şüphelenmiş. Bunun üzerine, oğlan, bir gün işe gitmemiş, eve saklanmış. Bir zaman sonra bakmış ki kedi dolaptan çıkmış. Derisini çıkarmış, dünya güzeli bir kız olmuş. Bu zaman oğlan hemen gelmiş, deriyi almış. Tam yakacağı sırada kız, oğlana:

— Yiğit, o deriyi yakma! Ben de yanarım, demiş.

Oğlan, bunun üstüne deriyi bırakmış. Kız, oğlana dönmüş:

— Yiğit, babanı yanıma getirme! Beni senden alır, demiş.

Oğlan, buna aldırış etmemiş. Oğlanın babası, kızı görünce kızda gözü kalmış. Kıza âşık olmuş. Artık oğlunu öldürmek, kızı elinden almak için bazı yollara başvurmuş. Karısına demiş ki:

— Biz bu oğlanı nasıl öldürelim?

Analık da demiş ki:

— Sen bir padişahsın. Boynunu cellada vurdur, karısını al!

Padişah, karısına:

— Yok, böyle olmaz, demiş.

Bu olmayınca karısı demiş ki:

— Oğluna de ki: “Sen askerime bir üzüm bağı yetiştireceksin. Sabaha kadar üzüm yetiştireceksin. Asker doyacak, önünde de artacak. Yoksa boynun gider!”

Oğlan, bunu duyunca ağlamaya başlamış. Karısı:

— Sen niye ağlıyorsun? Ben sana demedim mi “Babanı getirme, beni senden alır.” diye? Haydi, sen şimdi benim çıktığım kösnü deliğine git! “Açıl kapım, açıl!” de. Delikten küçük bir adam çıkar. İşte o kaynındır. Ona dersin ki: “Bacın küçük bağdan bir salkım üzüm istiyor.” dersin, demiş.

Oğlan, kızın dediklerini yapmış. Kaynı üzümü vermiş. Oğlan gelirken unutmuş, üzümü yemiş. Karısı oğlanı görünce:

— Üzümü ne yaptın, demiş.

Oğlan da:

— Unuttum, yedim, demiş.

Karısı ne yapacağını şaşırmış:

— Nerede yedin? Çiğidini* ne yaptın, demiş.

Oğlan:

— Merdivenin başında yedim, çiğidini de oraya attım, demiş.

Karısı, oğlana dönmüş:

— Sen git, o üzüm çiğitlerini getir, demiş.

Oğlan gitmiş, çiğidi bulmuş, getirmiş:

— Açıl üzüm, açıl, demiş.

Bu zaman, bir bağ büyümüş. Bütün askerler üzüm yemişler, yine de artmış. Böylece oğlan kendini kurtarmış. Bunun üzerine oğlanın babası:

— Sabaha kadar bir halı yapacaksın! Asker üzerine oturacak, yarısı da katlanacak! Yoksa boynun gider, demiş.

Oğlan, yine kaynına gitmiş. Küçük bir halı istemiş. Halıyı getirmiş:

— Açıl halım, açıl, demiş.

Halı açılmış, askerler üzerine oturmuş, yarısı da katlanmış. Oğlan, bundan da kurtarmış. Oğlanın analığı, padişaha demiş ki:

— Sen bunu böyle öldüremezsin. Oğlana de ki: “Öbür dünyada olan ananın parmağındaki yüzüğü getireceksin! Yoksa boynun gider!”

Babası oğlanı çağırmış, yüzüğü istemiş. Oğlan duyunca yine ağlamaya başlamış. Karısı, oğlana sormuş:

— Niye ağlıyorsun, demiş.

Oğlan da söylemiş:

— Babam, anamın yüzüğünü istiyor. Ben anamı hiç tanımıyorum ki!

Kız da:

— Sen hiç ağlama! Benim büyük kardeşim, seni ananın yanına götürür, yüzüğü alırsın, demiş.

Oğlanın içi biraz rahatlamış. Büyük kaynını bulmuş, anasının yanına gitmişler. Yolda giderken bir denize rastlamışlar. Denizin içinde bir adam:

— Su!.. Su!.. Su, diye bağırıyormuş.

Oğlan, kaynına sormuş:

— Bu niye bağırıyor?

Kaynı da:

— Bu adama dünyada su vermemişler de onun için bağırıyor, demiş.

Bunlar yollarına devam etmişler. Bakmışlar ki bir adam ekmek pişiriyor. Hem de:

— Acım!.. Acım!.. Acım! diye bağırıyormuş.

Oğlan duramamış, kaynına sormuş:

— Bu niye böyle bağırıyor?

O da:

— Bu adam, dünyada hiç kimseye ekmek vermemiş de onun için bağırıyor, demiş.

Biraz ileride bir adam görmüşler. Omzunda bir ağaç varmış.

— Omzum!.. Omzum!.. Omzum! diyerek bağırıyormuş.

Oğlan, yine kaynına sormuş. Kaynı:

— Bu adam, dünyadayken “Selam söyle” diyenlerin selamlarını söylememiş, bu da omzunda ağaç olmuş, demiş.

Yine yollarına devam etmişler. Bakmışlar ki iki tane mal*, bir adamı aralarına almışlar. Biri vuruyor, öbürüne gönderiyormuş. Öbürü vuruyor, ona gönderiyormuş.

Bu zaman oğlan, kaynına sormuş. O da:

— Bu adamın dünyada yeri yokmuş, malını başkasının yanına bağlamış. Diğer malların sahibi gittiği zaman, onun malının önündeki yemi almış, kendi malının önüne koymuş. Onun için vuruyorlar, demiş.

Yine yola düşmüşler. Gide gide cennete varmışlar. Oğlan, bakmış ki anası namaz kılıyor. Anası, namazını kıldıktan sonra oğlunu yanına seslemiş:

— O senin köpek babanın sana ne yaptığını ben hep biliyorum, demiş.

Oğluna bir kutu vermiş:

— Sen bu kutuyu babana ver! Üç adam sesle, yemek yedir! Babana kutuyu verirken yanında kimse olmasın, demiş.

Bunun üzerine oğlan, buradan ayrılmış. Babasının yanına gelmiş. Anasının dediklerini yapmış. Babası, kutuyu açarken alevlenip yanmış. Bundan sonra, iki genç birbirine kavuşmuş, muratlarına ermişler...

 


* kösnü: Köstebek.

* aktaracak: Sacın üzerindeki yufkayı çevirmeye yarayan yassı demir veya tahta aygıt.

* çiğit: Çekirdek.

* mal: Büyükbaş hayvan.