MAHMUT  İLE  MAYMUN  KIZ
(Doğu Anadolu Bölgesi, Van)

Zaman zaman içinde, helbür saman içinde, deve dellal iken, serçe berber iken, baykuş bey dügüni var iken, hazırlayıp, yola düşüp gider iken; az getmişler, uz getmişler, dere tepe düz gitmişler, alti ay bi güz gitmişler, bir de demişler bahalım ne geder yol getdik, ölçmişler bahmişlar ki bi arpa boyi yol gitmişler. Olmadi demişler; bize vesayit lazım, vesayitnen gitmek lazım; o zaman gendilerıne bi deve getırmişler. Deve demiş:

- Hamam hamam içinde, helbür saman içinde, deve dellal iken, serçe berber iken.

İşte deve o zaman yeni dellal çağırıci imiş. Bunnar baykuş beyın dügününe gider iken, az getmişler, uz getmişler, dere tepe düz getmişler. Demiş:

- Merkebe vurduh palani, palanın vardır golani, var mi bu sözön yalani?

Günün birinde bi padişah varmiş. Padişahın da üç tene oğli varmiş. Bu oğlannar gün gelmiş, gün geçmiş, büyümişler. Demişler:

- Vallah biz büyüdüh, babamız heç demiyi yahu bu oğlannari evlendırah.

Bunnar gelmişler bi garpuzcidan üç tene garpuz almişlar. Fakat demişler:

- Bu garpuzların içi boş olson, yani içleri geçsın.

Üç garpuz almişlar, her biri gendi piçağıni gendi garpuzuna saplamiş, göndermişler babalarına. Babalari, vezir, vekil otororken, bahmişlar üç tene garpuz geldi. Kesmişler bahmişlar, her üçünün de içleri boş. Cemeetıne demiş:

- Bu ne manadır? Üçi de garpuz göndermiş, her üçünün de içi boş. Nedır bu?

Bunnarın akılli bi adami varmiş. Demiş:

- Ben size oni diyeyın nedır: Oğlannarın demişler ki bah bu garpuzlar artıh yetışmişler, vahıtlari geçmiş, bizim de içimız geçi, evlenme zamanımız geldi geçi.

O zaman padişah dellal çağırtmiş. Demiş:

- Şehirde ne geder gız varsa, kimin gızi varsa, filan gün bezenecah, düzenecah, gelıp padişanıh sarayının garşısınnan geçecah. Benım oğollarım kimi begenırse oni alacahlar.

Gün gelmiş, buni duyan herkes bezenmiş. Efendıme söleyim, Mehmedi Hesso'non da iki tene danasi vardi. Götördi satdi, getırdi gızıni bezedi, padişahın oğollari gızıni begensın. Eli'yi Şemo'non da eleymiş. O da bi tene geçisıni götördi satdi, gızıni bezedi. Mehset, gelsın ordan geçsın.

Gün geldi, herkes geçmağa başladi. Vezirın gızi gelende böyük oğlan elmayi atdi, vurdi vezirın gızına. Vekilın gızi gelende ortanci oğlan atdi, vurdi. Küçük oğlan da bi tenesıni gözöne kesdırdi, dedi:

-Ele atacam ona. Atdi, elmasi getdi mezarlığa. Dediler:

- Yahu olmadi, bi daha atsın.

Bi daha atdi, gine getdi mezarlığa. Üçi de getdi mezarlığa düşdi. Bi daha elma verdiler, atmadi. Dedi:

- Atmanam, yeter.

Böyök oğlana vezirın gızıni, ortanca oğlana vekilin gızıni aldilar. Gızlar oldilar padişah gelınneri. Küçük oğlan da getdi mezarlığın kenarına, özöne daşdan bi baraka yapdi, galdi orda.

Gecenın bi zamani uyandi bahdi, odasi işıhdır. Ele pırıl pırıl... Ele bi gözöni açdi bahdi, bi gız var. Allah'ın göyni olanda buni yaratmiş. Ele giyinmiş ki onon elbiselerının rengi gulibeyi aydınnatmiş. Neyse gıznan annaşdilar.

Sabahnan çıhdi dışariya, geldi bahdi bi meymun. Dedi:

- Yahu sen bi gızdın, ne tez meymun oldon?

Meymun gonoşdi:

- Meni bele görseler, isdemiyenner, gardaşların bele görseler, sana bi derbe vururlar. Bele olson, bişi olmaz. Bi zaman için deyişırız.

Gidıp gelenner dediler:

- Vallah padişahın küçük oğli bi meymunnan evlenıp.

Padişah dedi:

- Bele olmaz, ne yapah vezir?

Oğlannarın üçüni de çağırdi, dedi:

- Her biriz bi hali yapacahsız. Benım divanıma göre herkesın garısi bi hali yapacah, divanıma göre getırecah.

Böyök oğlan vezirın gızına getdi, babasının dedıhlarıni dedi. Vezirın gızi elli tene gadın topladi, getırdi dedi:

- Buni tohiyın.

Tohondi bi hali. Vekilın gızi eyni ele yapdi.

Küçük oğlanın adi da Mahmut'dur; Mahmut gızın yanına geldi, dedi:

- Yahu babam bele diyi, ne yapah? Gız:

- Bişi olmaz, sen o halilari götören gün mana söle, men bişiler sana hazırliyacam.

Halilari götörecahlari gün geldi. Meymun Mahmud’a bi anahdar verdi. Bu arada o gız her gece oli güzel bi gız, sabah şefağında oli bi meymun. Gız Mahmud’a anahdari verdi, dedi:

- Götör filan mezarlığa, anahdari filan mezara vur, söle: Gember Gember, o sana diyecah: Efendım, sen de söle ki: Bacın diyor bi mavi çanta var, o mavi çantayi versın. O çantayi al getır, ama yolda açmiyasan. Söz ver açmiyacam.

Getdi, eyni dedıği mezarlığa, mezara "tak tak" vurdi, dedi:

- Gember Gember, dediler:

- Efendım.

- Bacın diyor ki o mavi çantayi bi göndersın.

- Bi dekke bekle, dedi. Bi dekke sora mezardan bi el çıhdi, bi çanta uzatdi. Mahmut aldi çantayi, geldi. Yolda gelende öz özöne dedi:

- Çantada bu geder hali nerde olacah?

Çantayi açdi, açar açmaz ele şevki vurdi, tez gapatdi. Bele sevündi, eve getdi. Garısi dedi:

- Mahmut sen çantayi açmişsan.

- Yoh açmadım.

- Açmişsan bellidır.

Sabahnan tabi onnar halilarıni arabalara yüklemişler, atlara yüklemişler geliler. Bu da elıne çantayi aldi götördi oraya. Bunnar halilarıni serdırdi oraya. Padişah dedi:

- Mahmut sen ne getırdın?

Mahmut çantayi açdi, bele ışıği düşdi milletın üsdüne. Açdilar bahdilar ne... Canım Mahmud'un halısi nere, meymunun tohodoği hali nere, vezirın, vekilın gızlarının tohodoği halilar nere. Mahmud'unki çoh şahane bi hali. Vezirın damadinan vekilın damadi çoh mehcup oldilar. Dediler:

- Yahu bu nerden buldi getırdi?

Padişah bu defa da dedi ki:

- Bu defa birer çadır yapacahsız getırecahsız.

Vezirın gızi, vekilın gızi gine eyni milleti topladilar getırdiler; çadırlari tohotdilar. İki yüz kişinın toplanacaği çadırlar tohodilar.

Gine Mahmut getdi, garısına dedi:

- Men ne yapacağam?

- Gine al bu anahdari get, sen merah etme. Gine çal, sele: Gember Gember, bacın diyor ki o sari çantayi versın. Sen gerisıne garışma.

Gine aynen getdi çaldi:

- Gember Gember" seslendi. O da:

- Buyurun Gember, dedi.

- Bacın diyor ki o sari çantayi bi versın.

- Peki, az bekle.

Az bekledi, bi de bahdi gine bi el uzandi, sari çanta çıhdi. Aldi sari çantayi geldi. Yolda oni da isdedi ki aça, bahdi gine işıh, tez gapatdi. Geldi eve, garısi dedi:

- Gine açıpsan, neyse canın sağolson.

Sabahnan gine çantayi aldi götördi. Bunnar bahdilar Mahmut gine çantanan geli. Bunnar da her bir goca bi araba yükliyıpler.

Mahmut çantayi bi getırdi, açdi; bunnar bahdilar öz çadırlari Mahmud’un çadırının yanında heç gali. Ele bi portetif dırekleri var, ele bi şahane ki... Dört yüz kişi bunun altında yerleşır. Bunnarın hepsi şaşırdi:

- Nedah, netmiyah? dediler. Padişah dedi ki:

- Şöle bişi düşündüm; oğollarımi bu sefer çağıracam, üçi de hanımlarinan mana misafir gelecahlar. Filan güni övle zamani mana misafir gelecahlar.

Şehirde de herkese habar verıldi ki:

- Mahmut hanıminan gelecah. Herkesın tazısi, köpegi, iti, bizım sarayda alohayi tutacah ki Mahmud’un hanımına saldırsın. Yani meymuna saldırsın.

Herkes kimi elıne daş almiş, kimi köpegıni almiş, kimisi tazisıni almiş, bırahacahlar meymunun peşıne.

Mahmut gine merahli merahli eve geldi, gine garısına dedi olannari. Dedi:

- Vallah men gelemenem, sen gendıne bi çare bul.

Yalvardi, dedi:

- Nece olacah? Her biri gırh tene de besleme getırecah.

Dedi:

- Al bu anahdari get. Get mezarlığa, gine eyni daşa çal. Çal söle ki: Gember Gember, bacın diyor ki gırh tene gız, develerinen bereber sabahnan benım gapımda hazır olacahlar. Bi de boş deve olacah. Söle, gel.

Mahmut gine getdi mezarlığa, gine daşa çaldi, dedi:

- Gember gember.

- Efendım?

- Bacın diyi gırh tene gız, develeri üsdünde bezeli olacah, bi de boş deve göndersın. Develer sabahnan benım gapımda hazır olson.

- Sen get, sabahnan gapida hazır olorlar.

Mahmut şefahnan gahdi, çıhdi dişariya bahdi gırh tene deve, bele sıranan dizılıpler, yatıplar. Her birinın üsdünde de çiçek gibi bi gız. Sanki elma parçasidır her biri. Bi tene de boş deve var.

Gidecah zamandır; kimi daşıni hazırliyi, sapanıni hazırliyi. Mahmud’i sapannan vuracahlar. Kimisi tazisıni, kimisi köpegini, hele aluhayi da saral hazırliyıp.

Vezirın gızi beslemelerinen geldi geçdi, vekilın gızi geldi geçdi, sıra bunnara geldi. Ama bu gelıp geçende milletın ağzi bele açıhda galdi. Bunun garısi ele elma gibi pırıl pırıl parliyi. Elbiseleri şahane elbiseler. Elınde daşi olan ele elınnen düşdi yere, tazısi, köpegi olan ele taziyi köpegi unutdi. Saray da alohayi bırahdi, getdi çocohların canına. Çocohlari goymadi yoldan geçeler. Herkes bele bi çeşıt halda. Bunun develeri çekıldi getdi. Develer nerye getdi, bilemediler.

İki gardaş, Ehmet'nen Mehmet dediler:

- Gardaşım, bu gardaş bize böyök hekeret etdi. Nasıl edah?

Esgiden satranç oyoni vardi. Bunnar dediler:

- Mahmud’i da çağırah, satranç oyniyah. Yenen yenılene ne yaparsa yapsın. Vursa vuracah, gırsa gıracah. Ne yaparsa yapsın.

Mahmut ki evden gahdi hanıminan ayrıla, hanımi dedi:

- Al bu posdi gey omozona.

- Niye?

- Senın gardaşların hayındır, sana bi derbe vuracahlar. Al buni gey, bah sana gılıç vursalar, piçah vursalar, ne vursalar bunnan geçmez, gorhma. Ama ne deseler, deme bele bişi var. Bi de olmiya olmiya buni çıharasan. Bah seni öldörörler.

Mahmut aldi posdi, elbiselerının altına geydi, getdi oraya. Otordilar, gonoşdilar. Bi zaman sora dediler:

- Gel gardaşım eylenah, gelın biz satranç oyniyah.

Bi oynadilar Mahmut onnari yendi, iki oynadilar Mahmut onnari yendi. Ne geder oynadilarsa Mahmut onnari yendi.

Bunnar getırdiler hile etdiler; nihayet bi defa Mahmud’i yendiler. Mahmud'a da diyiler:

- Ne yapisan bize yap.

O da diyi:

- Ne yapacam size, men bişi yapmiyam.

Bunnar Mahmud’i yendıhdan sora gahdilar, gılıçnan vurdilar. Ne geder gılıç vurdilarsa gılıç geçmedi. Bi daha oynadilar. Hile edıp Mahmud’i yendiler. Gine vurdilar, gılıç gine geçmedi. Dediler:

- Allah’ın seversen sen bizim gardaşımızsan, biz heç sana şey ederıh? Biz şaka ediyıh. Biz heç seni öldöröröh? Nedır bu sır?

- Hey, hey, gırh tene gılıç olsa mana geçmez; menım elımde bu var.

- Çıhar görah bahım ne biçımdır?

Yalvardilar, malvardilar sononda buni çıhartdilar. Çıharanda bunnarın ikisi birden gılıçlarıni galdırdilar, vurdilar düşürdiler yere. Paramparça etdiler, bırahdilar orya. O anda tabi gızın heberi oldi. O beslemelerinen bereber birer güvercin oldilar, pır pır uçdilar, geldiler padişahın penceresının önöne gondilar. Gız, "tak tak" çaldi çami. Padişah dedi:

- Kimdir?

- Padişah padişah! dedi gız.

- Ne diyorsun?

- Men senın gelınınem, Mahmud’un hanımiyam. Senın oğlannarın satranç oynadilar, hile yapdilar, Mahmud’i öldördiler, paramparça etdiler. Bah burda, bu çaputun içinde bi ilaç var; bu ilaci pencerenın önöne goyiyorom. Get Mahmud'un bütün parçalarıni topla, hepsıni yerli yerınde bırah. Yannış bırahma, dikket et. Bismillahirrahmanırrahim de, de ki: Ya Rabbi, Sen ahır zaman peygamberının hetırıne, sen buni eyileşdır. Bu duvayi yap, Allah oni eyileşdırır.

Padişah bahdi pencerenın önöne bi çaput bırahılıp. Getdi bahdi hekketen oğlannarın ikisi gahıp gidıp. Mahmut paramparça. Ağladi, sızladi, hanımi da geldi. Bunun ezalarıni topladilar, yerli yerıne goydilar. O ilaci aldilar ellerıne:

- Yarabbi, sen ahır zaman peygamberının hetırıne, sen buni sağalt, dirilt, dediler.

Az sora Mahmut bele toplandi, gahdi otordi. Bütün yaralari eyi oldi. Selevat getırdi, dedi:

- Yahu ben ele yatmişdım, ele bi rüya gördöm.

Babasi dedi:

- He sen eyi rüya göridın, sen bilmiyisen senın başan neler geldi.

- Niye?

- Senın gardaşların seni bele yapdi, bele parçaladi.

- Bişi olmaz, nedah, dedi.

Yannız o güvercinner getmeden padişaha buni demişlerdi:

- Mahmud’a söle ki benım peşıme artıh gelmesın. Beni daha bulamaz. Beni bulmah için demır eyahgabi giyecah, demır basdon elıne alacah. Ne zaman o demır basdon erıdi, bitdi o zaman ancah beni bulabilır. Onon için benım peşıme artıh gelmesın. Gendısıne başga bi çare bulsun.

Padişah bunnarın hepsıni bir bir Mahmud’a annatdi.

Sabah oldi, Mahmut düşündi, daşındi dedi:

- Vallah ben ömrömön sonona geder arasam, ben onnan eyisini bulamanam. Onnan bele sazi, sözi, sohbeti, akli başında bi temiz birini bulamanam.

Getdi bi çüt demır eyahgabi yapdırdi, bi demır basdon aldi elıne, düşdi yola. Babasi ne geder etdi, buni vazgeçıremedi. Mahmut düşdi yola gızi aramağa.

Bi gaç gün getdıhdan sora bir gün bahdi ileride iri yari üç tene adam döyöşiler. Ele birbirlerıne vurilar. O oni vuri, o oni vuri, döyöşiler. Devler buni görör görmez dediler:

- Durun, bi insanoğli geli, bizi o paylaşdırsın.

Buni çağırdilar, bu getdi yannarına, dedi:

- Ne isdiyisız?

Dediler:

- Bizim üç tene şeyımız var, babamızdan galma üç tene hediyemız var: Biri bi sofradır; bu sofra ele bi şeydır ki bu sofrayi bükersın, goyarsın goltoğon altına. Ne zaman göynön yemek isder dersın: "Sofra, ey sofra, Hz. Süleyman'ın hetırıne açıl." Sofra açılır. İçinde göynön ne yemek isderse o olor. Biri budur. Birisi de bele bi külahdır; bu külahi kim başına geçırse, oni kimse göremez. Bi tene de seccede var; onon üsdüne otorsan, desen ki: Hz. Süleyman'ın hetırıne beni filan yere götör, oni uçah gibi, bi guş gibi alır götörör.

Mahmut dedi:

- Tamamdır, ben sizi paylaşdıracam. Ben üç tene ok atacam; biri bu terefe, biri bu terefe, biri de bu terefe. Birinci gelene bu, ikinci gelene bu, üçünci gelene de bu hediye olacah.

Her üçi de gabul etdiler. Mahmut üç tene okun birini bu terefe, birini bu terefe, birini de bu terefe atdi.

- Yallah, dedi. Yallah diyende bunnar gaçmağa başladilar. Mahmut hemen seccedeyi serdi yere, külahi geçırdi başına, sofrayi vurdi goltoğona. Bi heybe dolosi altun getırmişdi. Bele üç küme altun tökdi oraya, heybesıni aldi, mindi seccedeye, dedi:

- Beni Hz. Süleyman'ın hetırıne, beni Bülbülisdan şehrıne bırah.

Garısi gidende padişaha Bülbülisdan şehrıne gidecağıni demişdi.

Devler döndiler geldiler, bahdilar adam yoh. Bahdilar üç yığın altun var. Dediler:

- Yahu insanoğli ne geder akıllidır; be biz külahi nedecah? Seccedeyi ne yapacah? Yemek, aha ne geder yemek isdesen, aha burda altun. Ha ver, yemek ye.

Her biri bi yığın altuni aldi, getdiler. "Ona helal olson" dediler.

Mahmut geldi, doğri Bülbülisdan şehrınde bi çeşmenın yanında durdi. Bahdi bi şeyler geliyor, suya geliyorlar. Biri geliyor, elınde de güzel bi ibrıh var. Gelen gız hanımının beslemelerınnen birine benziyi. Ele bi bahdi, tamam odor. Buna sordi:

- Bacım sen nerden gelisen, nereye gidisen?

- Men filan yerden geliyem.

- Peki bu suyi nereye götörisen?

Gız dedi:

- Men periler padişahının gızına, filankese götöriyem.

Mahmut dedi:

- Vallah tamam, bu menım hanımımdır. Hanımın men periler padişahının gıziyam demişdi.

Mahmut bu defa gıza dedi:

- Baci nolor, o ibrıği versen bi su içim.

O zaman hanımi buna bi yüzük vermişdi. Mahmut o yüzügi suyi içende atdi suyun içine. Gız aldi götördi.

Periler padişahının gızi elıni yıhiyanda birden yüzük düşdi elıne. Yüzügi nasıl gördi, ele heyretler içinde galdi. Dedi:

- Sen kimi gördön?

- Yoh...

- Sen birisini görmüşsün, doğri söle, sen birisini görmüşsün. Bi insanoğli görmüşsün."

Besleme gorhdi, annatdi:

- Vallah hanım gördöm. Filan yerde, çeşmenın başında biri vardi. Mana yalvardi su isdedi. Su içim dedi. Suyi aldi, içdi, verdi mana.

Gız dedi:

- Sen get oni getır. Sele periler padişahının gızi seni çağıri.

Besleme getdi Mahmud’i getırdi. Hanıminan tanışdilar manışdilar. Gız dedi:

- Mahmut, ben artıh esgisi gibi deyılem. O zaman Allah'ın hikmeti idi. Hak Teala sana benım nesibimi yazmişdi. Beni sana nesib etdi, geldım oraya. Şimdi ben babamın hökmi altındayım, ben artıh gelemem. Şimdi beni babamnan isdiyeceksın. Babam eyer beni sana verırse, ben zaten senın için bekliyem. Vermezse benım elımde bişi yohdor. Beni de mehveder, seni de.

Mahmut dedi:

- Men gider isderem.

- Ama sen getsen isdesen, bu gaçınci defa oldi benım başıma gelmiş. Benım peşıme gelennerın heç biri getmiş gelmemiş. Sen getdığın yerden gelemezsen.

- Gelırım ben. Vallah ben ölsem de ayrılmanam, sennen vazgeçmenem.

Mahmut getdi padişahın gapısıni çaldi. Açdilar gapiyi, bahdilar bi insanoğli. Mahmut dedi:

- Vallah zamanla bele olmiş. Men senın gızın gocasiyam. Men gelmişem oni isdemeye.

Gızın babasi dedi:

- Mahmut, bi çohlari gelıp menım gızımi isdedi. Men heç birine acımadım. Ama sen çoh deyerli bi insana benziyisen. Sana yazıhdır, sen beceremezsın, yazıh olor sana.

- Yoh, gidecam, dedi Mahmut. Padişah bu defa:

- Madem gidecahsın eleyse dinne: Gidecahsın, Emmigızi ile Emmioğli var, onnarın bi sırri vardır. O sırri öğrenıp gelecahsın. Geldın mi ben sana gızımi verecam, götörecahsın. Mahmut:

- Peki dedi. Bunun üzerıne çıhdi getdi hanımının yanına. Bununla göröşdi, helallaşdi. Garısi ne geder yalvardisa olmadi.

Külahi gafasına geçırdi, sofrayi da bırahdi goltoğonon altına. Secedeyi serdi yere, otordi üzerıne, dedi:

- Hz. Süleymanın hetırıne beni Emmioğli ile Emmigızinın memleketıne bırah.

Bi de gözöni açdi bahdi bi memleketdedır. Geldi dolaşdi, molaşdi. Bu Emmigızi ile Emmioğluni sordi. Dediler:

- Vallan biz Emmigızıni bilmiyoroz, fakat Emmioğli şimdi bizim padişahımızdır.

Geldi padişahın yanına:

- Selamün aleyküm.

- Eleyküm selam.

- Ben gelmişem Emmigızi ile Emmioğlunun başına neler gelıp, oni bana söyliyecahsın.

Padişah dedi:

- Gardaşım, bunun peşıne çohlari geldi. Heç kimse de bu işde muvaffak olamadi. Sen de beceremezsın. Günahsın, sen deyerli bi insana benziyisen. Sen bu işden vazgeç, get.

- Yoh, ben ölsem de vazgeçmem. Bana diyeceksın, dedi Mahmut.

Padişah aldi buni götördi. Bi gaç odayi geçırdi. O gapiyi açdi, o gapiyi açdi, o gapiyi açdi. Bütün gapilari anahdarladi. Girdi bi gapiya, dedi:

- Ben bi padişahım. Benım babam da bi padişahdi. Emım gızi da vezir gızi idi. Benım emicem babamın veziri idi. Ben emicem gızi ile küçükgen sevişdıh. Ben oni aldım, benım hanımım oldi. Bi gün ben getdım bi çüt güzel eyahgabi aldım, ökceleri gümüşden felan. Ben bahdım ki arhadan diyiler: Yahu bu ökceleri gümüşden eyahgabilari kime ali? Garısi her gün gidi heremilernen birlik yapi, bu da gidi buna gümüş ökçeli eyahgabi ali.

Emmioğli başınnan geçenneri Mahmud’a annatmağa devam edi. Emmioğlonon başınnan bunnar geçi:

O gün geldi yatağa uzandi, ama bahdi uyiyacah, barmağıni bi piçahnan kesdi, duz doldordi yaraya. Duz goymadi yatsın. Bi de bahdi hanımi yatağınnan çıhdi. Çıhdi getdi, ati çekdi, ata mindi, yallah... Bu da bi ata mindi. Epey bi zaman getdıhdan sora bahdi garısi girdi bi saraya. Getdi pacadan seyretdi. Gari getdi onnara raki verdi, şarap verdi, heremilerın başinan sevüşdi, gülüşdi, oynadi. Ordan çıhdi geldi yatdi. Heç sesıni çıharmadi.

Sabaha yahun gadın gelınce, Emmioğli dedi:

- Yahu sen niye bele buz gibisen?

- Vallah çıhdım dişariya, birez gezdım.

Emmioğli annatmağa devam edi:

- Ben o güni yatmadım, bekledım. Nihayet gendıme bi elbise hazırladım. Eyni hanımımın elbisesi gibi bi elbise geydım. Yannız yanıma da bayıldıci bi ilaç aldım. Nihayet Emmi gızıni yatırdım. Yatdıhdan sora gahdım, ata mindım, getdım. Saraydan içeri girdım, biri söledi:

- Hey orosbi, sen niye ele geç galdın? Men de:

- Gusura bahma, işde emicem oğli geç yatdi, dedım. Girdım içeriye. Onnara şey dağıtırken, görmişdım Emicem gızi nece dağıdi, o bayıldıci ilaçdan verdım, hepsi bayıldi. Öbürlerıne heç garışmadım. Yannız heremibaşının gafasıni kesdım, aldım getırdım.

Getırdım bırahdım bi sininın içersıne. Siniyi de bırahdım pencerede bi yere. Sabah gehvalti geldi. Emmi gızına dedım ki:

- Emmigızi, men bi garpuz getırmişem, orada sinide, o garpuzi bi getırsen yesah.

Emmigızi nasıl getdi sininın ağzıni açdi, onon gafasıni görör görmez, tanıdi. Tanıdi ki odor. Emmioğli annatmağa devam etdi:

- Bizim zamanımızda bi cadilar dersanesi vardi. O cadilar şeyıni öğrenen, ohordi, üflerdi, insani köpek ederdi, it ederdi, eşek ederdi, her şeyi yapardi. Mana da ohodi, üfledi. Dedi: Seni etdım bi guş, bi garga etdım. Mana bi çubuh vurdi, men oldom bi garga. Aldi ağaci elıne, meni sürdi dişariya. Uçdum getdım.

Bizim şehrımızın bi nahırçisi vardi. Onnarın gapısında bi ağaca gondom. Bu nahırçinın da bi gızi vardi. Çıhdi dişariya, mana bele bi bahdi, döndi, getdi. Bi daha döndi geldi. Ana dedi:

- Bu garganın gözleri padişahın oğlonon gözlerıne benziyi.

Anasi da:

- Gızım sen buni deme, padişahın oğli eşidır seni.

- Vallan ana bunun gözleri padişahın oğlonon gözlerıne benziyi.

Anasi dedi:

- Garga, sen padişah oğlisan?

Men de başımnan dedım:

- Evet.

 - Peki menım gızım seni eyileşdırıse, sen menım gızımi alırsan?

Gine başımnan:

- Evet, dedim.

Ohodi, ohodi, getırdi mana bi çubuh vurdi. Dedi:

- Ol padişahın oğli!

Men oldom padişahın oğli. Gız, o duvayi mana alışdırdi. Dedi:

- Get bu duvayi oho, bi çubuh vur, o da ne isdersen o olson. O zaman sen, sen Allah'ın. Meni alırsan almazsan.

Men de duvayi alışdım, getdım eve. Gapiyi açdım, başladım duvayi ohomağa, eee men daha yeni alışmişam ya o menden evel ohodi, ohodi, geldi bi tene çubuh vurdi, oldom men bi köpek. Aldi ağaçi, atdi meni dışari. Men gine getdım nahırçinın gapısına. Gız gine girdi içeri, çıhdi dişari. Mana bahdi, dedi:

- Ana vallah bi köpek gelıp, gözleri eyni padişahın oğlonon gözleri.

Anasi dedi:

- Gızım daha şimdi gönderdın.

- Vallah ana ona benziyi.

Anasi gine çıhdi dedi:

- Köpek sen padişahın oğlisan?

Gafamnan:

- Evet, dedim.

- Gızım gelse, seni padişahın oğli yapsa, onnan evlenecahsan?

Gine gafamnan:

- Evet, dedim.

Gine gız geldi, ohodi, ohodi, bi çubuh vurdi:

- Ol padişahın oğli, dedi. Oldom padişahın oğli. Men gine insan oldom.

Gız bu defa mana dedi ki:

- Sen duvayi tam bu kelimeye geder dişarda oho, buraya gelende gapiyi aç, gir. Tabi o ne geder çabuh ohosa, sennen tez ohiyamaz. Ona vur, ne etsen et.

Men eynen ele yapdım. Dişarda duvayi ohodom; son kelime geldi, onnari da eyi bellemişem tabi, gapiyi açdım, girdim içeriye. O gine başladi ohomağa, men onnan evel bi çubuh vurdum. Ona dedım:

- Ol eşek! Oldi bi eşek.

Emmioğli annatmağa devam etdi. Mahmud’a dedi:

- Sana filan yerde bi merkep gösdermişdim; sırti, beli yarali, gurtlanmiş. İşde o merkep menım Emmım gızidır. Şimdi menım hanımım da nahırçinın gızidır. Çoh da gendısınnen memnunam. Çünki çoh eyi, çoh temiz, ehlahli bi gadındır.

Emmioğli elıni atdi gılıcına, vallah Mahmut hemen külahi gafasına geçırdi. Emmioğli dedi:

- Vıle bu nereye getdi?

Gılıçnan arhasına düşdi. Tabi o odayi açdi, o da onon arhasına. Odaların hepsıni açdi. En evel de Mahmud’a gösdermişdi. Demişdi ki:

- Bah bu odada bu geder kelle var görisen? Senın de kellen bunnarın arasında olacah. Gel vazgeç, demişdi. Eee, Mahmut da bilidi tabi elınde aletleri var.

Mahmut çıhdi saraydan. Secedeyi açdi, mindi üzerıne, dedi:

- Hz. Süleymanın hetırıne meni Bülbülisdan şehrıne at.

Gözöni yumdi açdi, bahdi gine oradadır.

Getdi periler padişahının gapısıni döydi. Padişah:

- Geldın? dedi. Mahmut:

- He, geldım dedi.

- Öğrendın?

- He, öğrendim dedi Mahmut. Mahmut eynısıni, gördöhlarıni, her şeyi, tek tek annatdi. Periler padişahi biliyordi tabi. Onnar her şeyden haberdar oliyorlar. Dedi:

- Tamamdır.

O zaman getırdi Mahmud’un garısıni verdi. Birez de hazırlıh yapdi, bi zaman sora bunnari yolci etdi.

Mahmut getırdi secedeyi serdi yere, hanıminan bereber üsdüne otordilar. Dedi:

- Hz. Süleymanın hetırıne beni filan şehire bırah.

Gözlerıni açdilar bahdilar, babasının şehrindeler.

Geldi babasının yanına, babasi buni gördi, bi dügün, bi toy....

Babasi Mahmud’a dedi:

- Men gardaşların hepsetmişem. Onnara ceza vermişem.

Mahmut dedi:

- Çağır gelsinner.

Gardaşlari geldi. Mahmut gardaşlarına dedi:

- Siz mana buni yapdız, men size ne yapacam?

- Ne yapisan yap, dediler.

Mahmut:

- Men gine sizin gibi deyılem. Yannız hanımlarınızi alın, size bu geder para, bu geder mal, burdan gidın. Artıh bu diyarda galmayın. Çünki sizin hayınnığınız ortaya çıhdi. Gine siz durmazsız. Bu diyarda galmiyacahsız.

Bunun üzerıne her ikisi de ordan çekdi getdi.

Padişah, padişahlıhdan çekıldi. Padişahlıği verdi Mahmud’a. Yeniden Mahmud'a dügün yapdi, toy yapdi.

Mahmut'nan hanımi orda yediler, içdiler, muratlarına geçdiler.

Göyden düşdi dört elma: Biri Haci Bekir'e, biri bana, biri hekaya diyene, birisi de.... Siz bölöşdörön.