ÜVEY ANA
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

ÜVEY ANA

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde bir köyde ana, baba ve kızı yaşarmış. Bir gün kadın ölmüş, adam da başka biriyle evlenmiş. Evlendiği kadının bir de kendi kızı varmış. Böylece kız, babası, üvey ana ve üvey kardeş birlikte yaşamaya başlamışlar. Ama üvey ana kendi kızını pek sevmekte, adamın kızını ise hor görmekteymiş.

Üvey ana, bir gün iki kızı da yanına çağırmış. Kendi kızına bir ak yün, üvey kızına bir kara yün verip demiş ki:

–Kimin yünü pırıl pırıl parlarsa o yarın evde kalacak, diğeri babasıyla dağa odun kesmeye gidecek.

Kızlar hemen dere kenarına gelmişler. Üvey ananın kızı ak yünü yıkadıkça yünler pırıl pırıl parlamış. Diğer kız ise akşama kadar uğraşmış, ama kapkara yün nasıl parlasın?

Akşam olmuş, eve dönmüşler. Üvey ana bakmış ki ak yün parlıyor, kara yün zift gibi duruyor. Üvey ana, üvey kızına demiş ki:

–Sen yarın erken kalkıp babanla dağa odun kesmeye gideceksin!

Aslında üvey ananın niyeti başkaymış. Kadın, üvey kızından kurtulmak istiyormuş. Önceleri kocası karşı çıksa da, artık o da durumu kabullenmiş. Kızı dağa odun kesme bahanesiyle götürüp orada bırakacaklarmış.

Ertesi sabah baba ile kızı erkenden yola çıkmışlar. Giderken giderken çok uzak bir dağın başına gelmişler. Adam mahsustan odun kesmeye başlamış. Bir taraftan da kızı görmeden odun taşıyacakları eşeğin ipini çözmüş, eşek de kaçıp gitmiş. Baba, kızına demiş ki:

–Kızım, bizim eşek ipinden kurtulup kaçmış. Haydi şunu bul da getir.

Kız hemen eşeği aramak için babasının yanından ayrılmış. Adam da bunu fırsat bilip hemen oradan kaçmış, evine gelmiş. Kızı gittiğini anlamasın diye de bir ağacın dalına kuru kabak asmış. Rüzgâr vurdukça kabak tak tak tak diye ses çıkardığı için, kız babasının gittiğini anlayamamış.

Sonunda kız eşeği yakalayıp geri gelmiş, ama babasını hiçbir yerde bulamamış.

Akşam olmuş, hava kararmak üzereymiş. Ormanda yalnız başına kalan kız, ağlamaya başlamış:

–Tak tak eden kabakçık, beni kandıran babacık; tak tak eden kabakçık, beni kandıran babacık!

O sırada oradan bir avcı geçmekteymiş. Kızın ağladığını görünce yanına gelmiş ve kıza demiş ki:

–Seni evime götürüyüm, evlen benimle.

Kız mecburen bunu kabul etmiş, beraber adamın evine gitmişler. Adam kıza güzel elbiseler almış, giydirip kuşatmış. Bir iki gün içinde de düğün kurulmuş. Tam düğünün son gecesi bizim kız üzerindeki takılarla beraber evden kaçmış. Düğün telaşında gelinin kaçtığı hemen fark edilmemiş.

Kız giderken giderken ileride ışık yanan bir ev görmüş, oraya sığınmaya karar vermiş. Burası cadı kadının eviymiş. Kız gidip kapıyı çalmış, cadı hemen onu içeri buyur etmiş. Cadı kadın kızın karnını doyurmuş, yatağını hazırlamış. Kız yatağına yatmış, ama yabancı bir evde hemen uyuyamamış. Aradan bir saat kadar geçmiş. Evin hanımının da hâlâ yatmadığını görünce kız sormuş:

–Ebe sen niye yatmıyorsun?

–Benim biraz işim var kuzum, sen yat.

Cadı kadın gıcır gıcır bıçak biliyormuş. Kızı kesecek ya hani. Gıcırtıları duyar da kız uyuyabilir mi hiç? Kızın gözüne bir türlü uyku girmemiş. Biraz sonra kadına yine sormuş kız:

–Ebe sen niye yatmıyorsun?

–Dedemden kalma bulaşıkları yıkayacağım kuzum, sen yat.

Kız iyice şüphelenmiş. Bakmış olacak gibi değil, yavaşça yerinden kalkıp yine düğün elbiselerini giymiş, evden kaçmış. İleride bir ulu kavak ağacı varmış, kavağa seslenmiş kız:

–Eğil kavağım eğil de ben çıkayım!

Kavak eğilmiş, kız üzerine çıkmış. Sonra yine seslenmiş:

–Doğrul kavağım doğrul!

Kavak geri doğrulmuş, kız taa yukarıya kadar çıkmış.

Cadı kadın kızın kaçtığını fark edince hemen dışarı fırlamış. Çok geçmeden de kavağın üstünde olduğunu görmüş. Ama oraya bir türlü çıkamamış. Sonunda dayanamayıp kıza sormuş:

–Kuzum, sen nasıl çıktın oraya?

–Beline bir ip bağla, ipin ucunu da bana fırlat. Ben seni yukarı çekerim.

Cadı ipin ucunu beline bağlamış, bir ucunu da kıza fırlatmış. Kız hemen ipi yakalamış ve cadıyı yukarıya doğru çekmeye başlamış. Cadı tam ağacın dalına uzanacağı sırada kız ipi birden bırakıvermiş, cadı yere düşüp ölmüş.

Kız hemen kavağa seslenmiş:

–Eğil kavağım eğil!

Kavak ağacı yeniden eğilmiş, kız aşağı inip oradan uzaklaşmış. Giderken giderken Allah tarafından kendi köyünü bulmuş. Üzerinde hâlâ düğün kıyafetleri var tabii. Bahçelerinde bir horoz varmış. Horoz, kızı görünce bağırmaya başlamış:

–Üürü üüü, allı pullu ablam geliyor!

Üvey ana sesi duyunca horoza kızmış:

–Git şuradan meret, sen başkasını görmüşsündür!

Horoz tekrar bağırmış:

–Üürü üüü, allı pullu ablam geliyor!

Bu sefer evdekiler dayanamayıp dışarı çıkmışlar. Bir de bakmışlar ki gerçekten de kız geliyor. Hem de allı pullu gelin kıyafeti giymiş.

Kızın babası, zaten kızını dağ başına bıraktığı için çok pişmanmış. Hemen koşup kızını kucaklamış. Sonra da üvey anayla kızını evden kovmuş. Baba kız yeniden mutlu mesut yaşamaya başlamışlar. Bu masal da burada bitmiş.