Çakmak Taşı
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Kilis)

 

 

[ÇAKMAK TAŞI]

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde üç kardeş varmış. Bir de anne ve babaları varmış. Bu üç kardeşi arkadaşları oyunlarına katmıyorlarmış. Bunun sebebi ise temiz ve güzel elbiselerinin olmayışıymış. Çocuklar bu yüzden evde sürekli ağlıyor, sokağa çıkmıyorlarmış.

Çocukların ağlamasına dayanamayan baba, yemek paralarının hepsine elbise almış. Zaten sadece yemeğe yetecek paraları varmış. Artık arkadaşları, çocukları oyunlarına almaya başlamışlar. Akşama kadar oynayıp akşam acıkıp eve gelmişler; ama evde yiyecek kuru ekmekten başka hiçbir şey yokmuş. Anne, çocukları kandırıp boş tencereye su doldurup ocağa koymuş. Çocuklar bunu beklerken uyuyup kalmışlar.

Ertesi gün sabah çocuklar ellerine biraz ekmek alarak oyuna gitmişler. Akşam yine aynı şekilde olmuş. Anne ve baba çocukların gözleri önünde böyle olmalarına dayanamıyorlarmış. Anne:

—Gözümüzün önünde böyle öleceklerine, ormana bırakalım çocukları. Bundan daha iyi, demiş.

Birlikte kararlaştırmışlar. Ertesi gün çocukları ormana bırakacaklarmış. Küçük kardeş, bütün bu konuşmaları duymuş. Sabah erkenden dere kenarından çakmak taşlarını toplamış. Anne ve baba çocukları çağırıp hep birlikte ormana ağaç kesmeye gideceklerini söylemişler.

Hep birlikte ormana doğru yol almışlar. Küçük çocuk da arkadan gelerek birer birer çakmak taşlarını bırakıyormuş. Ormana varmışlar. Anne ile baba çocuklara:

—Siz burada durun. Biz diğer tarafta ağaç keseceğiz. Akşama doğru gelir, sizi alırız.” demişler.

Akşam olmuş. Çocuklar bekliyormuş, ama ne gelen var ne giden. Ağlamaya başlamışlar. Küçük kardeş bunları susturmuş, her şeyi anlatmış. Küçük kardeş bunları da peşine katarak, çakmak taşlarını takip edip eve gelmişler. Kapıyı çalmışlar. Anne kapıyı açmış:

— Vay yavrularım, biz de sizi aradık, bulamadık, diyerek yavrularına sarılmış. Aynı yalanı baba da söylemiş. O akşam öyle geçmiş ve sabah olunca çocukları tekrar ormana götürmeye karar vermişler.

Sabah olmuş, çocukları da almış düşmüşler ormanın yoluna. Küçük çocuk bu sefer de yola ekmek kırıntıları dökerek gidiyormuş; fakat bu ekmek kırıntılarını da kargalar yiyorlarmış. Çocuğun bundan haberi yokmuş.

Ormana varmışlar. Anne ve baba yine ağaç kesmeye gidiyoruz diye gitmişler. Akşam olmuş kimse gelmiyormuş. Çocuklar korkmaya başlamışlar. Küçük çocuk:

— Annemiz, babamız yine kandırdı bizi. Ben yola ekmek kırıntılarını dökerek gelmiştim. Onu takip ederek eve gidebiliriz, demiş.

Bakmışlar ekmek falan yok. Eve gidiyoruz diye ormanda kaybolmuşlar. Uzakta bir ışık görmüşler. Işığa doğru gitmişler. Kapıyı çalmışlar, meğer burası devin eviymiş. Kapıyı devin karısı açmış:

— Yavrularım niye geldiniz, dev babanız gelirse sizi yer, demiş. Çocuklar korkmuş, içeri girmişler. Devin üç tane kızı varmış. Bu üç kardeşin uykusu gelmiş. Devin karısı bunları bir odaya yatırmış. Dev gelmiş. Bu arda üç kardeşin en küçükleri uyanmış. Dev eve gelir gelmez:

— Burada insanoğlu kokuyor, kim geldi bize, demiş. Karısı da anlatmış. Dev:

— Zaten avdan boş geldim. Onlar benim, sabah yemeğim olur, demiş. Küçük kardeş bunları duymuş. Kardeşlerini uyandırmış. Devin kızlarıyla konuşup onları kandırmış. Ve kendi odalarıyla onların odalarını gizlice değiştirmişler.

Dev, gece olunca karısına bu üç kardeşin hangi odada olduklarını sormuş. Gidip o odadakileri kesmiş. Bu üç kardeş de sabah erkenden kalkıp kaçmışlar.

Sabah dev uyanınca karısından kestiği çocukları yemesi için getirmesini istemiş. Karısı odaya gidip bakmış ki dev kendi kızlarını kesmiş. Dev sinirlenip bu çocukları aramak için ormana gitmiş.

Dev yolda yorulup bir ağacın dibinde dinlenirken uyuyup kalmış. Bunu gören çocuklar gelip devin mendilini almışlar ve doğruca devin evine gitmişler. Devin karısı kapıyı açmış. Bunları görünce şaşırmış. Küçük kardeş:

— Bizi dev babamız gönderdi, inan diye mendilini gönderdi. Hazinesini istiyor, demiş.

Devin karısı mendili görünce inanmış ve devin hazinesini çocuklara vermiş. Hazineyi alan çocuklar oradan kaçmışlar. Kendi evlerini bulmuşlar. Kapıyı anneleri açmış. Ağlıyormuş. Çocuklarını görünce çok sevinmiş. Sarılmış, öpmüş.

Çocuklar bütün başlarından geçeni anlatmışlar. Getirdikleri hazineyi de göstermişler. Bundan sonra da mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.