Oduncu ve Çocukları
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş, bir ülkede bir oduncu yaşıyormuş. Bunlar çok fakirlermiş, üç tane de çocukları varmış. Oduncu karısıyla konuşmuş ve çocukları ormana bırakmaya karar vermiş. Bizim yanımızda iyi beslenemiyorlar, bari orda iyi beslensinler diye.

Oduncu, çocukları ormana götüreceğini söylemiş. Oduncu hanımıyla konuşurken çocuklardan biri bu konuşmayı duymuş ve cebine çakıl taşları doldurmuş. Babası ormana götürürken arkasından çakıl taşları ata ata gitmiş.

Oduncu çocukları ormana bırakıp eve dönmüş. Karı koca ağlamışlar, sızlamışlar. Çocuklar da ağlamışlar, ama taş ata ata gelen, onları eve götürmeyi başarmış.

Çocuklarının geri geldiğini görünce oduncu ve hanımı çok sevinmişler. Fakat birkaç gün sonra fakir oduncu onları tekrar ormana götürüyormuş.

Akıllı çocuk bu sefer ekmek kırıntıları ata ata gitmiş. Ekmek kırıntılarını arkadan kuşlar yemiş. Oduncu çocukları ormana bırakıp dönmüş.

Yine oduncu ve hanımı ağlayıp sızlamışlar. Çocuklar bakmış ki ekmek kırıntıları yok, eve gidememişler. Ararken tararken kocaman saray gibi bir yere rastlamışlar. İçinde bir dev yaşarmış. Dev de çok zalimmiş. Gelip kapıyı vurmuşlar.

Kapıyı devin kızı açmış. Kız da çok merhametliymiş:

— Sakın gelmeyin, benim babam insan kokusu duyarsa sizi bulur ve yer, demiş. Çocuklar yalvarmış yakarmışlar. Kız da onları içeri almış ve onlara güzelce bakmış. Neyse günler böyle geçerken dev:

— Ben insanoğlu kokusu alıyorum, diyormuş. Kız da hep:

— Yok, diyormuş. Çocuklar kıza yalvarmışlar:

— Ne olur kış geliyor, bizi bırakma, demişler. Kız da acımış ama:

— Babama yakalanırsanız ben karışmam, demiş. Onlar da kabul etmişler. Bir gün dev yine sormuş:

— Burada insanoğlu kokusu var, demiş. Kız dayanamamış, çocukları göstermiş. Kızına demiş ki:

— Ben bunları şimdi yersem benim karnım bile doymaz. Dev çok iriymiş. Bir oturuşta kırık sofra yemek yiyormuş. Kızına vermiş ve bunları büyüt demiş. Dev bir gün o çocuklar için:

— Tam ağzıma layık oldular, getir de yiyeyim onları. Şu iki kızı şimdi yerim. Sonra da şu oğlanı yerim, demiş.

Çocuklar ne yapsak da kurtulsak diye düşünüyorlarmış. Oğlan demiş ki:

— Önce beni kızart ye, kızları da tatlı niyetine üstüme yersin. Devin kızı hem fırını yakıyor hem de çok merhametli olduğu için üzülüyor, ağlıyormuş. Ama babasından da korkuyor.

Bu arada oğlan fırının önüne yağ döküyor ki devin ayakları kaysın da düşsün diye. Dev, oğlanı fırına atacağı zaman oğlan:

— Şu fırına bir baksana, fırının közü fazla değil herhalde, diyor. Dev bakarken hepsi bir olup devi iteliyorlar. Dev düşüyor ve ölüyor. Devin kızı ve çocuklar çok mutlu oluyorlar. Sarayda yiyip içiyorlar. Bu arada devin sarayında bir oda varmış. Kıza soruyorlar odada ne var diye. O da babasının burayı hep kilitli tuttuğunu ve anahtarı de yatağının altına koyduğunu söylüyor.

Anahtarı bulmuşlar. Anahtar bir çocuk boyu kadar. Odanın kapısını açmışlar, bakmışlar ki zümrütler, altınlar… Çocuklar çok sevinmişler:

— Bunlar bizim olursa annemiz babamız bizi de ormana bırakmazlar. Zengin oluruz, bunlarla geçinip gideriz, diye düşünüyorlarmış.

Devin kızı onlara yardım etmiş. Anne ve babalarını bulmuşlar. Altınları, zümrütleri göstermişler. Anne ve babaları çok sevinmişler. Çok zengin olmuşlar. Kimsesiz çocuklara da yardım ederek mutlu bir şekilde yaşamışlar.