umutphp/masallar huggingface dataset:
Sarayın Eşi
(Karadeniz Bölgesi, Giresun)

Sarayın Eşi

Ülkenin birinde fakir, anasıyla yaşayan Ahmet isimli bir delikanlı varmış. Gönül bu ya Ahmet gönlüne padişahın kızına kaptırmış. Anasına:

— Git padişahın kızını bana iste, demiş.

Kadın gitmiş; ama gittiğine gideceğine pişman olmuş; çünkü padişah kadını yaka paça dışarı attırmış. Durumu haber alan Ahmet, göl kenarına gitmiş, kırk gün Allah’a yalvarmış. Kırk günün sonunda gölden Arap çıkmış:

— Dile dileğini vereyim muradını, demiş. Ahmet’in parmağına yüzük takmış.

— Bu yüzüğe bir dil çal, ben hazırım, demiş. Ahmet dilini sürmüş.

— Karnım aç, demiş. Arap:

— Açıl sofram açıl, türlü türlü yemekler saçıl, deyince sofra donanmış. Ahmet anasına gitmiş.

— Ana sofrayı getir, deyince, anası:

— Evde ne var ki ben sofrayı getireyim, demiş. Ahmet de:

— Sen getir, demiş. Anası sofrayı getirince:

— Açıl sofram açıl, türlü türlü yemekler saçıl, deyince sofra donanmış, anası çok şaşırmış, aynı zamanda sevinmiş de.

Bir gün anası komşularını yemeğe çağırmış. Komşular gelmiş, yemiş içmişler ama sofra tükenmemiş. Komşuları kıskanmış ve bu sofrayı çalmışlar.

Ahmet eve geldiğinde sofrayı göremeyince anasına sormuş, anası da:

— Ben kapıyı açık koyup tarlaya gittim, geldim yok, demiş. Ahmet yüzüğe dil çalmış. Arap, Ahmet’e tokmak verip komşularını çağırmasını istemiş.

Komşular da yine yemek verileceğini sanarak hemen gelmişler. Ahmet:

— İn tokmağım, bin tokmağım, deyince komşular dayak yemeye başlamışlar. Ahmet:

— Soframı getirin, demiş, komşular sofrayı getirince tokmak durmuş. Ahmet sofrasını kapıp padişaha gitmiş:

— Biz zengin olduk, kızına talibim, deyince padişah:

— Sarayımın eşini yaparsan kızım senindir, demiş.

Ahmet yüzüğe dil çalınca sarayın eşi hemen yanına konmuş. Gece o gün padişah için bir türlü bitmemiş; çünkü hava o gün hiç ışımamış.

Havaya bakmak için cama çıkan padişah, saraydaki karanlığın sebebin Ahmet’in yaptırdığı yandaki sarayın olduğunu anlamış.

Ahmet kızı almış, gökten üç elma düşmüş; biri söyleyene, biri yazana, sonuncu da okuyana.
DELİKANLI İLE EJDERHA
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Çok söylemesi çok günahmış. Evvel zaman içinde bir ülke varmış. Bu ülkenin su ihtiyacı sadece bir yerden karşılanırmış. Başka sular da varmış ama kötü olduğu için kullanılmıyormuş. Dağların ötesinden gelen bu suyun başında bir ejderha bulunurmuş. Bu Ejderha:

— Her yıl bir kızı bana kurban edeceksiniz, yoksa size su vermem, dermiş. O ülke halkı da buna bir çare bulmaya karar vermişler. Bunun için birini ejderhayı öldürmesi için suyun geldiği karanlık dünyaya göndermeye karar vermişler. Gönüllü olan bir delikanlı:

— Ben oraya giderim. Eğer ben ejderi öldürürsem suda kan göreceksiniz, sonra su temizlenecek. Öldüremezsem bekleyin bir süre sonra benim ölüm haberim gelir, demiş.

Yiğit delikanlı yola düşmüş. Az gitmiş uz gitmiş, sonunda karanlık dünyaya giden kuyunun başına gelmiş. Kuyunun içine girmiş. Burada yedi kapı görmüş. Tabii hangisine gireceğini şaşırmış. Kapılardan birkaçına girmiş ama hiç hoş olmayan şeyleri görüp ürpermiş. Sonunda karanlık dünyanın kapısını bulmuş ve içeri girmiş.

Ejderin de bir dudağı yerde bir dudağı gökte imiş. Onu ancak bir hamlede başını keserek öldürmesi gerekiyormuş, yoksa mümkünü yok öldüremezmiş. Ejderle bir süre söz düellosu yaptıktan sonra bir hamlede ejderhanın başını kesmiş. Kesik baştan şöyle bir ses çıkmış:

— İnsanoğlu bir daha vur, bir daha, diye. Yiğit delikanlı:

— Ben annemden bir kere doğdum. Sana bir daha vurursam kesinlikle seni öldüremem, demiş. Ejderha oracıkta ölmüş. Ejderhanın ölümüyle diğer su kaynakları da temizlenmiş. Ülke bol suya kavuşmuş.

Gel gelelim delikanlıya; karanlık dünyadan çıkması gerekiyormuş ama nasıl çıkacağını bilmiyormuş. Ayrıca çıkış yolu kuyuda değilmiş.

Delikanlı kara kara düşünürken karanlık dünyanın bilginlerinden biri delikanlıya bir kuş vermiş. Bilgin, kırk tuluk süt, kırk tuluk et vererek delikanlıya:

— Yiğit bu kuşa bineceksin “Ah!” dedikçe et, “Vah!” dedikçe süt ver, demiş. Tam ışık dünyaya gidecekken et bitmiş. Delikanlı hemen bacağından bir parça et kopararak kuşa vermiş. Işığa çıkmışlar. Delikanlı kuşun sırtından inmiş. Kuş:

— İnsanoğlu hadi yoluna yürü bakalım, demiş. Delikanlı yürürken topallamış. Kuş:

— Sen bacağından kesip bana verdin. Yiğit bir delikanlısın. Al etini, yutmadım, dilimin altında sakladım, geri yapıştır bacağına, demiş.

Eti vermiş delikanlı bacağına yapıştırmış. Delikanlı kuşa teşekkür etmiş. Kuş geri karanlık dünyaya, delikanlı da ülkesine dönmüş.

Kırk gün kırk gece eğlence düzenlemişler. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler.
Dev ve Peri Kızı
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemim beşiğini tıngır mıngır sallar iken, kocaman bir ormanda yaşayan bir dev varmış. Alışılageldiği gibi bu dev kötü değil, tam tersine iyi bir devmiş.

Bu dev ormanda gezer dolaşır, doğanın kokusunu içine çeker ve tüm bu güzellikler içine layık olmadığını düşünürmüş. Çünkü dev kendinin çok büyük ve çirkin, aynı zamanda işe yaramaz olduğuna inanıyormuş.

— Bu güzelliklerin içine benim gibi çirkin ve koca bir yaratık hiç yakışır mı, diyormuş.

Ayrıca dev ormandaki hiçbir hayvanın kendisini sevmediğini zannedermiş. Onlardan saklanmaya çalışırmış. Ama çok büyük olduğu için onu hiçbir mağara ve ağaç saklayamazmış. Hep bu düşüncelerle kendini yiyip bitiren dev, bir gün ormanda güzeller güzeli bir kız görmüş. Kız önündeki kazana bir şeyler atıyor ve onu sürekli karıştırıyormuş. Dev kızın yanına yaklaşmış ve sormuş:

— Sen de kimsin? Kız cevap vermiş:

— Ben iyilik perisiyim. İyilik büyüsü hazırlıyorum. Bu orman güzelliklerle dolu, büyümün içine güzellik katmaya geldim. Büyümü hazırladığım zaman herkese iyilik yapabileceğim. Bu büyülü sudan içen herkesin dileğini gerçekleştireceğim. Dev, duyduklarına inanamamış.

— Bana da bu sudan verir misin? Ben de bu büyülü sudan içip küçülmek istiyorum. Diğer insanlar gibi olmak istiyorum. Hiç kimse benden korkmasın, kaçmasın. Ama bu çirkin ve kocaman hâlimle herkes benden kaçıyor. Ve beni kimse sevmiyor, demiş.

İyilik perisi devin çirkin olmadığını, aslında ormandaki herkesin onu sevdiğini söylese de devi ikna edememiş. Sonunda sudan ona vermeye karar vermiş. Yalnız bir şartının olduğunu söylemiş. Dev bu suyu ancak karşı tepeye geçince içebilecekmiş.

Dev kabul etmiş. Suyu alıp karşı tepeye doğru yola koyulmuş. Yolda bir arı vızıltısı duymuş. Bir arı, deve:

— Sen çok güçlüsün, yardım et, ters dönen kovanımızı düzelt, tüm ailem kovanın altında kaldı, diye yalvarmış.

Dev kovanı düzeltmiş. Arılar deve teşekkür edip övgü dolu sözler söylemişler. Dev, çok mutlu olmuş.

Yoluna devam ederken bir kuş yuvasının daldan düştüğünü görmüş. Yuvada yavru kuşlar ötüyormuş. Anne kuş ise çaresizce yuvanın etrafında dolaşıyormuş. Devi görünce çığlık çığlığa yardım istemiş.

— Ah dev kardeş, yardım et! Yavrularımı ve yuvamı kurtar, demiş.

Bunun üzerine dev yavruları yuva ile birlikte alıp dala yerleştirmiş. Kuş, deve teşekkür etmiş.

Dev, yardım etmenin gururu ve huzuru ile yoluna devam etmiş. Ormanda yardıma ihtiyacı olan o kadar çok küçük hayat varmış ki, bunları daha önce fark etmediği için hayıflanarak herkese yardım etmeye başlamış. Ve aslında ormanda onun da bir yeri olduğunu, üstelik yardım ettiği canlıların onu gerçekten sevdiğini anlamış.

Bakmış ki karşı tepeye varmış. Fakat büyülü suyu içmekten vazgeçmiş. Çünkü artık kendini seviyormuş. Bundan sonraki hayatını yardım ederek ve mutlu yaşamış.
Padişahın Üç Kızı
(Karadeniz Bölgesi, Tokat)

Bir zamanlar bir padişahın üç kızı varmış. Fakat bu padişah kızlarını evlendirmezmiş, bu iş kızları çok üzermiş. Kızlardan biri evlenme yaşını çoktan geçmiş, biri yeni geçmiş, biri de tam evlenme çağındaymış.

Bu üç kız babalarına artık evlenmek istediklerini belli etmek için, üç karpuz yollamışlar. Birinin içi tamamen geçmiş, biri yarı geçmiş ve diğeri de tam yeme zamanında imiş. Babaları bunun üzerine bu üç kızı çağırıp o gece rüyaya yatmalarını, rüyalarında kimi görürlerse onunla evlendireceğini söylemiş.

Ertesi sabah rüya görmediği hâlde büyük kız, vezirin büyük oğluyla evlendiğini gördüğünü, söylemiş. Padişah onu vezirin büyük oğluyla evlendirmiş.

Ortanca kızı da rüya görmediği hâlde vezirin ortanca oğluyla evlendiğini gördüğünü söylemiş, onu da vezirin ortanca oğluyla evlendirmişler.

Ama küçük kız gerçekten o gece bir rüya görmüş. Rüyasında babası altın bir ibrikle eline su döküyormuş. Padişah bunu duyunca çılgına dönmüş:

— Koca padişah hiçbir kızın eline su döker mi, demiş. Hemen celladı çağırmış:

— Bu kızı öldür, kanlı gömleğini bana getir, demiş.

Cellat kızı almış, ormana götürmüş ama bir türlü öldürmeye kıyamamış. Kızı serbest bırakmış. Bir kuş vurup kanını gömleğe bulaştırıp padişaha götürmüş.

Kız hava karardıkça korkmaya başlamış. Ormanın içinde bilmeden yürüyormuş. Uzakta bir ışık görmüş, kapıyı çalmış, içeriden çıkan iki ihtiyara başından geçenleri anlatmış. İhtiyarların hiç çocukları olmamış, bu kızı öz evlatları gibi sahiplenmişler.

Bir gün kız kapının önünü temizlerken bir atlı gelmiş. Çok yakışıklı olan delikanlı kızı görür görmez vurulmuş. Birbirlerine âşık olmuşlar.

Delikanlı birkaç gün sonra büyük bir kalabalıkla gelmiş. Meğer padişahların padişahının oğluymuş. Hemen düğün kurulmuş, her yerden bu güzel gelini görmeye gelmişler.

Bu güzel gelinin namını duyan babası da bilmeden bu gelinin güzelliğine bakmaya gelmiş. Ama geç kaldığı için gelini görmesine izin vermemişler.

O sırada ibrikçi padişaha gelinin yemek yediğini, yemekten sonra eline su dökmek bahanesiyle onu görebileceğini söylemiş.

Padişah kabul etmiş. Yemekten sonra kızının elini yıkaması için altın ibrikle eline su dökmüş. Tabii padişah kızını tanıyamamış ama her gün öldürttüğü kızı için vicdan azabı çekiyormuş.

Kız babasını tanımış, rüyasının da tıpkı böyle olduğunu ve başından geçenleri anlatmış. Babası da çok pişman olduğunu söyleyip af dilemiş.

Bunun üzerine tekrar kırk gün kırk gece daha düğünler yapılmış. Hep birlikte çok mutlu bir ömür sürmüşler.
Üzüm Tatlısı Oğlan
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir evli çift varmış. Bu evli çiftlerin çocukları olmuyormuş. Bir ihtiyar dedeye sormuşlar:

— Çocuğumuz olmuyor, ne yapalım, demişler. İhtiyar dede:

— Yatarken başucunuza bir kalbur üzüm koyun. Üzümler gibi tatlı çocuklarınız olur, demiş. İhtiyar dedenin dediği olmuş, iki tane çocukları olmuş. Çocukların biri kız, biri erkekmiş,

Kız çocuğu fazla uzun yaşamamış. Erkek çocuk büyümüş, yedi sekiz yaşlarına gelmiş.

Bir gün babası tarlaya çift sürmeye gitmiş. Annesi:

— Oğlum, babanın azığını götür, demiş. Azığı tarlaya göndermiş.

Çocuk tarlaya gitmiş. Babasına seslenmiş:

— Babacığım tarlanın ne tarafından geleyim, demiş. Babası:

— Tarlanın kenarından gel, demiş. Çocuk ekmeğin bir kenarından ısırmış. Tekrar sormuş;

— Baba, ne taraftan geleyim. Babası:

— Kenardan gel, demiş. Çocuk ekmeğin kalanını da yemiş. Ekmek bitmiş. Babasından utanmış, babasına azık almak için tekrar yola çıkmış ve ormanda kaybolmuş. Karşısına avcılar çıkmış. Avcılardan korkup odun olmuş.

Günün birinde üç tane genç kız, akşam vakti ormana odun toplamaya gelmişler. Kızlardan bir tanesi avcılardan korkup odun olan çocuğu çuvalına koymuş. Ama kaldıramamış, çok ağırmış. Diğer arkadaşlarını yardıma çağırmış. Üçü çuvalı taşıyarak ormanın çıkışına gelmişler. Ancak hava karardığı için evlerinin yolunu bulamamışlar.

Uzakta bir yerde horoz ötüyormuş, bir yerde duman tütüyormuş. Kızlardan bir tanesi:

— Horoz öten yere gidelim, demiş. Diğerleri:

— Duman tüten yere gidelim, demiş. Duman tüten yere gitmek isteyenler çok acıktık belki orda yemek pişiyordur diye düşünmüşler.

Kapıyı üç kere çalmışlar. Cadı kapıyı açmış:

— Aman Allah’ım! Ben de çok acıktım, sizi yiyebilir miyim, demiş.

— Torbanızdaki odunu ocağa dökün, ateş iyice çoğalsın ki sizi daha iyi kızartayım, demiş.

Kızlar odunu cadının salonunun ortasına dökmüşler. Cadı odunu kaldıramamış. Kızlara bağırarak:

— Odunu siz taşıyın, demiş. Kızlar oduna yaklaşmış yaklaşmasına ama bir de bakmışlar ki odun kocaman yakışıklı bir bey olmuş. Üzüm tatlısı oğlan tekrar canlanmış.

Hep birlikte cadıyı yakmışlar. Bu kızlardan birisiyle yakışıklı oğlan evlenmiş ve mutlu sona ulaşmışlar.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri üzüm tatlısı oğlan ile kızlara, biri anlatana, biri de dinleyenlere.
Tilki ile Leyleğin Arkadaşlığı
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir tilki ile leylek varmış. Bunlar arkadaş olmuşlar ve yiyecekleri kalmadığından bir dağa yiyecek aramaya gitmişler. Tilki:

— Leylek arkadaş, aynı yöne gitmeyelim, ayrı yönlere gidip arayalım, akşama görüşürüz, demiş. Leylek de kabul etmiş. Ayrı yönlere dağılarak yiyecek aramaya başlamışlar.

Tilki bir dedeye rast gelmiş. Dede iki kasa balık toplamış, at arabasına koymuş, pazara satmaya götürüyormuş. Tilki: “bu balıkları bir şekilde almalıyım” diye düşünmüş ve dedeyi kandırmaya karar vermiş.

Dede gelmeden geçeceği yola yatarak ölü taklidi yapmış. Dede tilkiyi ölü sanmış ve derisini satarım diye düşünerek balık kasalarının üzerine koymuş.

Tilki balıkları yavaş yavaş yola saçmaya başlamış, kasalar boşalınca da at arabasından inip saçtığı balıkları toplayarak mağarasına dönmüş. Balıkları tavana asmış, leyleğin görmemesi için. Leylek akşam olunca gelmiş ve:

— Tilki arkadaş, ben bir şey bulamadım, demiş. Tilki de:

—Ben de bulamadım leylek arkadaş, sana bir çorba yapayım da içelim, demiş ve bir tasta çorba yapmış. Bir taşın üzerine koymuş. Leylek taşın üzerinde çorba içemedeğinden aç kalmış:

— Yarın akşam da sen bana gel, demiş. Tilki kabul etmiş.

Leylek de ona derin bir çömlekte çorba yapmış. Bu sefer de tilki aç kalmış ve leylek demiş ki:

 — Tilki arkadaş, ben bir yerde balık gördüm. O balıkları alabiliriz. Tilki de:

 — Hemen gidelim arkadaş, demiş. Düşmüşler yola, balıkların olduğu yere gelmişler. Leylek:

— Ben balıkların sahibini oyalayacağım, sen balıkları taşı, demiş. Tilki de kabul etmiş. Leylek, sahibini oylamaya çalışmış fakat pek başarılı olmamış. Aslında başarılı olmak da istememiş. Tilki balıkların sonuna gelmişken balıkların sahibi tilkiyi balıkları taşırken görmüş. Tilkiyi yakalayıp kuyruğunu koparmış. Tilki çok üzülmüş ve utanmış. Leylek:

 — Tilki arkadaş, sen arkadaşını kandırırsan sonun böyle olur. Beni kandırdın, hem kuyruğundan hem de arkadaşından da oldun, demiş.

Bu masal da burada bitmiş. …
Horoz Çocuk
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

 Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zamanda, küçük bir yerde, bir kadın ve kocası yaşarmış. Bu kadınla kocasının büyük bir derdi varmış. Çocukları olmuyormuş. Çocuk sahibi olmayı çok isteyen adam, bir gün eşine:

— Ben tarlaya gidiyorum. Ben dönene kadar bir çocuk doğurmazsan gözüme görünme, demiş.

Ne yapacağını bilemeyen kadın, kümesten yakaladığı bir horozun tüylerini yolmuş ve onu kundağa belemiş. Eve döndüğünde beşiği dolu gören adam çok mutlu olmuş. Horozu oğulları saymış, büyütmüşler. Horoz, tıpkı bir insan gibi büyümüş. Konuşmayı filan da bilirmiş. Bir gün adam, horoz çocuğa:

— Oğlum, benim falanca adamdan alacağım var, git onu al da getir, demiş. Çocuk hemen yola çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş, giderken yolda bir tilki ile karşılaşmış. Tilki onunla gelmek isteyince horoz çocuk tilkiyi kanadının altına almış.

Biraz daha gitmiş ve bu sefer de bir kurtla karşılaşmış. Kurt da onunla gelmek isteyince onu da kanadının altına almış. Yoluna devam etmiş ama önüne bir göl çıkmış. Masal bu ya, karşıya geçebilmek için gölün sularını da içmiş ve karnına almış. Gölü geçmeyi de başaran çocuk, sonunda varacağı yere varmış ve:

— Üürü üüüüü! Babamın parasını verin, demiş. Adamın parayı vermeye niyeti yokmuş, çocuğu tutmuş ve kümese kapatmış. Çocuk da kanadının altındaki tilkiyi ortaya çıkarmış. Tilki kümesteki bütün tavukları yemiş, çocuk da kümesten çıkmış ve yine parayı istemiş.

Adam bu kez de onu ağıla kapatmış. Horoz çocuk, ağılda da kanadının altındaki kurdu ortaya çıkarmış. Kurt bütün ağılı afiyetle boşaltırken o da yine adamın karşısına geçmiş ve parayı istemiş.

Adam bu sefer de onu sandığa kapatmış. Çocuk, sandıktaki altınları almış ve karnındaki göl suyunu da boşaltmış. Evi su basmış. Dışarıya çıkan horoz çocuk:

— Üürü üüüüü! Babamın parasını aldım, demiş. Ve evine doğru yola çıkmış. Bu masal da burada bitmiş.
Sabır Taşı
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanlarda bir kadının çok güzel bir kızı varmış. Bu kız bütün gün evden dışarı çıkmazmış. Bir gün pencerenin kenarına oturmuş, el işini işlerken yanına bir kuş gelerek:

— Güzel kız, sen kırk gün bir ölünün başını bekleyeceksin, sonra muradına ereceksin, demiş.

Kız bu yaşadığını kimseye anlatmamış. Ertesi gün kuş aynı saatte yine gelmiş, aynı şeyleri söyleyip gitmiş.

Bu sefer kız korkup olanı biteni annesine anlatmış. Annesi kızının başına kötü bir şey gelmesinden korkarak kızını da alıp evlerini terk etmiş.

Birkaç günlük yolculuktan sonra bir sarayın önüne gelmişler ve orada kalmışlar. Kuş oraya da gelmiş ve kızı uykudayken kaptığı gibi başka bir odaya götürmüş.

Güzel kız gözlerini açtığında bir cesedin başındaymış. Önce çok korkmuş, uzun süre ağlamış. Fakat kuşun dedikleri aklına gelmiş ve sabırla beklemeye başlamış. Otuz dokuz gün sabretmiş. Otuz dokuzuncu gün sarayın yanından geçen bir gemiden bir hizmetçi satın almış. Hizmetçisine cesedin başında durmasını emretmiş, kendisi de sarayı gezintiye çıkmış.

Güzel kız odadan çıktıktan sonra ölü kendisine gelmeye başlamış. İlk sorduğu şey:

— Kırk gün başımda bekleyen sen misin, olmuş. Hizmetçi yalan söylemiş ve:

— Ben bekledim, demiş. Bir de hizmetçisi olduğunu söylemiş. Bunları duyan güzel kız hiçbir şey dememiş.

Uyanan meğer bir şehzadeymiş. Bir karışım içerek uyumuş ve başında kim kırk gün beklerse onunla evleneceğine söz vermiş. Nitekim yakışıklı şehzade, hizmetçi kızla evlenmiş. Güzel kız da yanlarında hizmetçi olarak kalmış.

Bir gün şehzade bir seyahate çıkmış. Gitmeden önce karısına ve güzel kıza ne istediklerini sormuş. Karısı elmas kolye, güzel kız ise sabır taşı istemiş.

Döndüğünde her ikisine de hediyelerini takdim etmiş. Günler sonra kızı sabır taşıyla dertleşirken görmüş. Anlattıkları karşısında sabır taşı çatlamış. Bunları duyan şehzade karısını boşamış ve ona kırk katır cezası vererek memleketine yollamış. Kendisi de güzel kızla kırk gün kırk gecelik bir düğünle evlenmiş. Masalım erdi selamete, cemaatin ortasına bir yük kuru üzüm gele.
Köse Değirmenci
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, bit süvari iken bir padişahın üç oğlu varmış.  Bunlardan en küçüğü bir gün değirmene gitmiş.

Bunlar değirmene un öğütmeye gitmiş. Değirmenci de köse imiş. Bu köse çok yalancı bir adam imiş. Değirmene gelenlerle yalan yarıştırıp ellerindeki unu alırmış. Padişahın oğullarına:

—Su getir, un getir, su getir, unu getir diyerek, şehzadenin öğüttüğü ekinin hepsini şuraya koymuşlar. Çörek yapmışlar. Kim yalanı çok söylerse, bu çöreği o alıp gidecek demişler.

— Anlat bakalım Köse Dayı, demiş şehzade. Köse Dayı başlamış şimdi:

— Bizim, şu değirmenin önü kocaman bir arpalık idi, buraya bir bostan ektik, bostan büyüdü ve öteden bir yolcu geliyordu, Köse Dayı şuradan bir bostan kes de yiyelim, dedi. Ben de bir tane bostanı aldım, kestim, bostanı keserken bıçak bostanın içinde kayboldu. Bostanın içine girdim, aradım taradım bıçağı bulamadım. Şehzade:

 — Bu mu yalanının hepsi, demiş Köse Dayı’ya.  Köse Dayı’nın kaldığı yerden padişahın küçük devam etmiş:

— Bizim bir kovan ak arımız vardı. Arıların içinde topal bir arı vardı, bunların içinden kaçıp gitti. Ben bunun peşine düştüm. Ararken, ararken, ararken bir çiftçiye denk geldim. Bir de baktım ki çiftçi, öküzü yormuş, bizim topal arıyı öküzün bir tarafına koşmuş, çift sürüp duruyor. Bunun elinden arıyı aldım. Baktım arının boynu yara olmuş, buna ne yapmam lazım dedim, çiftçiye. Çiftçi de bunun boynuna ceviz sar, dedi.  Cevizi sardım. Ceviz bunun boynunda büyümeye başladı şimdi. Ceviz büyüdü, büyüdü, yıllar geçti, ceviz yetişti. Bundan cevizi derdik, ceviz çıktı. Arada kalan cevizlere de gelen giden okul talebeleri; kimisi taş, kimisi tezek attı, bunun boynunda kocaman bir tarla oldu. Tarlaya öküzü koştum, oraya ekin saçtım. Ha babam de babam bu ekini bitirdim, ekin de zamanı gelince ağardı, ekin biçmeye başlandı. Ekini biçerken, onun içinden bir tilki çıktı, orağı attıydım, tilkinin poposuna geçti, tilki kaçtı, orak biçti, tilki kaçtı, orak biçti. Böylece tarla kendiliğinden biçildi. O arada baktım postacı bir mektup getirdi. Okudum, orada yazıyordu çörek bana düştü.

Bu kadar yalanın üzerine söyleyecek söz bulamayan köse değirmenci, şehzadenin karışı kazandığını kabul eder ve çöreği ona verir.
ÜÇ KILÇIK 
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, bit süvari iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, ülkenin birinde bir köyün ücra köşesinde yaşayan güzel mi güzel bir kız varmış. Bu kız o kadar güzel o kadar alımlıymış ki köyün bütün delikanlılarının gözü onun üzerindeymiş. Her kız gibi onun gönlü bir yiğitteymiş.

Annesi kızını çok seviyormuş. Bu yüzden kızını sevdiği ile evlendirmiş. Gel zaman git zaman bu çiftin bir türlü çocukları olmuyormuş. Bu duruma çok üzülüyorlarmış. Her gün dua ediyorlarmış.

Bir zaman sonra kadın hamile olduğunu anlamış ve akşam kocası geldiğinde müjdeyi vermiş. Zamanla kadının karnı büyüyormuş. Kadın bir gün çok rahatsızlanmış. Adam onu köyden şehre götürene kadar kadın yolda doğum yapmış ama kendisi ölmüş. Adam çok üzülmüş. Ağlamaktan, üzülmekten üç günde saçına aklar düşmüş.

Çocuk gittikçe büyüyor, büyüdükçe annesi gibi güzel oluyormuş. Kızına bakması için adam köyden başka biriyle evlenmiş.

Kadın önceleri kızı kendi çocuğu gibi seviyormuş. Kız büyüdükçe güzelleşiyor, güzelleştikçe üvey annesi onu kıskanıyormuş. Sürekli ona kötü davranıyor, onu evden dışarı çıkarmıyormuş.

Kız o kadar iyi niyetliymiş ki kapıya geleni hiç geri çevirmezmiş. Üvey anne de hep kızıyormuş ona.

O gün baba akşama kadar üç balık tutmuş. Akşam yemeğinde yemişler balıkları. Evde yiyecek hiçbir şey yokmuş. Akşamki balıktan üç tane kılçık kalmış geriye. Ertesi gün üvey anne döne döne tembihlemiş:

—  Sakın kimseye kapıyı açma, demiş daha sonra ormanda odun kesen kocasına yardım etmeye gitmiş.

Kız, evde yalnızken kapı çalmış. Bir dilenci kadın, kızdan yiyecek bir şeyler istemiş. Kız o kadar iyi niyetliymiş ki dayanamamış, kapıyı açmış.

Evde yemeğe dair yiyecek tek şey yokmuş. Bu yüzden üç kılçığı vermiş. Kızın annesi eve gelmiş, baştan sona olanları kız anlatınca kızmış, kızını iyice azarlamış.

Dilenci kadın da bu kılçıkları küçümsemeyip alıp götürmüş. Toprağı kazıp koymuş. Üç gün sonra merak etmiş, bakmış. Üç kılçık üç küp altına dönüşmüş. Kadın zengin olmuş. Fakat bu dilenci, küçük kızın iyiliğini unutamamış. Sonra dönüp gelmiş, iki küpünü küçük kıza vermiş.

Küçük kız böylece çok zengin olmuş. Hanlar, evler yaptırmış.

Bu masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düştü, biri senin, biri benim, biri de bu masalı dinleyenlerin başına.

Bu masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düştü, biri senin, biri benim, biri de bu masalı dinleyenlerin başına.