Merdo ile Namerdo
(Marmara Bölgesi, İstanbul)

MERDO İLE NAMERDO

Bir varmış bir yokmuş. Bir fakir annenin iki tane erkek çocuğu varmış. Birisinin adı Merdo birisinin adı Namerdo. Annesi kalkıyor diyor:

— Oğlum evde hiçbir şey kalmadı artık son ekmeği size pişiriyorum. Siz kalkın artık gurbete gidin. Çalışın kazanın bana da getirin.

— Tamam anne, diyorlar.

Tabii ki annesi biliyor. Merdo iyi niyetli, Namerdo kötü niyetlidir.

— Bak! Diyorum. Oğlum size bir tavsiyem. Hiçbiriniz birinizin ekmeğini yemeyin, birbirinize ekmeğinizi vermeyin. Herkes kendi ekmeğini yesin.

— Tamam, diyorlar.

Kalkıyorlar yola düşüyorlar gidiyorlar. Bir gün, iki gün, üç gün yolda gidiyorlar. Namerdo diyor ki kardeşine:

— Getir senin ekmeğini yiyelim ilk baştan.

O da diyor ki:

— Abi annem böyle demiş. Birbirinizin ekmeğini yemeyin. Herkes kendi ekmeğini yesin. Gideceğiniz yere varana kadar idare olarak kullanın, diyor.

— Yok kardeşim, sen benim kardeşimsin sen bana güvenmiyor musun?

— Var mı öyle şey önce seninkini yiyelim sonra da benimkini.

Eee tabi Merdo merttir. Namerdo, namerdin içinde hainlik var. Kalkıyorlar bir gün, iki gün velev ki Merdo’nun ekmeğini yiyorlar, bitiriyorlar. Yola koyuluyorlar gidiyorlar, acıkıyorlar. Merdo diyor ki:

— Abi, getir ekmek yiyelim.

O da diyor ki:

—Ben sana ekmeğimi vermiyorum.

— Yav abi nasıl, sen benim ekmeğimi yedin, ben açım.

— Vallahi ben sana vermiyorum. Sen ölsen de ben sana ekmeğimi vermiyorum.

Velhasıl ediyor etmiyor vermiyor. Kalkıyor, oturuyor tek başına yiyor kardeşi orda bakıyor. Bir gün, iki gün öyle yola gidiyorlar. Tabii ki kardeşi çok acıkıyor artık mecali kalmıyor yürümeye. Diyor ki:

— Abi ben artık yürüyemiyorum. Ben burda kalacağım.

Tabii akşam çökmek üzere. Diyor:

— Tamam. Sen bilirsin.

Kalkıyor yolun yarısında bırakıyor. Namerdo çantayı alıyor sırtına, gidiyor. Yola düşüyor, gidiyor. Merdo da gariban orda kalıyor. Akşam karanlık çökünce bakıyor böyle bir mağara gibi bir yer buluyor. Gidiyor o mağarada oturuyor, yatıyor. Diyelim ki sabah güneş doğunca kalkıyor tabii ki açtır uykusu gelmiyor. Sabah güneş doğar doğmaz o da kalkıyor mağaranın kapısına geliyor. Böyle etrafa bakıyor açtır, sefildir, hiç hali yoktur, gariban. Neyse, bakıyor bir tane tilki mağaranın hemen yanı başında oturmuş böyle gözleri bir yere dikmiş.

— Allah Allah! Diyor.

— Yav, bu tilki niye bu kadar dikkatli bu yere bakıyor.

Sesleniyor şey yapıyor ama tilki hiç aldırış etmiyor. Kalkıyor biraz daha yakınına gidiyor bakıyor ki ov bir tane bir küp altın ağzı açılmış, etrafa yayılmış altınlar parlıyor birde güneşin ışığı doğuşu, o ışık altınlara vurunca böyle mercan gibi parlıyor her tarafa. Çok seviniyor tabii ki Merdo. Hemen koşuyor tabii ki tilkinin yanına giderken tilki kaçıyor. O da heybeyi açıyor Allah vermiş tabii ki dürüst bir insan olduğu için. Daima Allahu Teala dürüst insanlardan yanadır. Hainler daima zararlı çıkmıştır. Kalkıyor heybesini dolduruyor, altınları artık on kilo ise on beş kiloysa heybesini dolduruyor. Yola düşüyor, geliyor diyelim ki Adana gibi bir yere varıyor, şehre geliyor. Tabii ki eski zamanlarda şimdiki gibi yan kesiciler, üçkâğıtçılar, yamyamcılar yoktu. Herkes birbirine dürüstü, kimsenin gözü kimsenin malında mülkünde değildi. Merdo kalkıyor heybesiyle birlikte bir altıncı kuyumcu dükkanına giriyor.

— Selamün aleyküm.

— Aleyküm Selâm.

— Abi diyor bende bu kadar altın var.

— Yav, sen nerde buldun falan bir yerde buldum. Allah nasip etmiştir.

—Tamam kardeş, diyor.

— Hemen getir tartalım. Tartıyorlar diyelim on kilo, on beş kilo.

— Peki sen bu altınlarla ne yapacaksın, diyor.

— Valla diyor, abi ben buranın yabancısıyım. Ben bir apartman almak istiyorum.

— Tamam kardeş hemen gel senin paran benim yanımda dursun, gel beraber gidelim bir emlakçının yanına.

Beraber gidiyorlar bir emlakçının yanına.

—Abi bu kadar paramız var.

Böyle bir yer diyelim ki on daire on beş daire. Emlakçı adamın fazla parasını veriyor. Merdo da tapuları alıyor. Apartmanın tapularını alıyor. Tabi mağazaya gidiyor giyiniyor, kuşanıyor bir beyefendi oluyor, her şey alıyor. Bir daireye yerleşiyor. Keyif ediyor artık. Bir gün çıkıyor çarşıya, gezmeye tabii ki. Gezip dolaşıyor. Bakıyor bir tane hamal, sırtında kasalar yükselmiş on tane on beş tane. Tam yanına gelirkene bakıyor. Böyle bakıyor tabii o abisini tanıyor ama abisi onu tanımıyor.

— Hey kardeş napıyorsun?

— Ne yapalım işte hamallık yapıyoruz, birader.

— Peki sen ne kadar kazanıyorsun, demiş.

— Valla günde diyelim ki beş lira on lira.

— Ben sana elli lira vereyim günde.

— Benim binada kapıcılık yap, yani bahçıvan ol daha doğrusu.

— Tamam abi. Diyor. Başım gözün üstüne. Kalkıyor.

Atıyor öyle semerini, ipini kalkıyor. Önce abisini götürüyor mağazaya tertemiz bir takım elbise giydiriyor. Lokantaya götürüyor karını doyuruyor. Bir harçlık da cebine koyuyor.

— Diyor al işte gel benim yerim de burası.

Artık ne zaman geçmişse aradan o kardeşini tanımıyor kardeşi tabii ki beyefendi olmuş kravatı takım elbisesi.

— Hey gidi sen bana bu kadar veriyorsun sen benden ne istiyorsun.

— İşte bahçıvan olacaksın, bu binaya dikkat edeceksin, kiraları toplayacaksın getirip bana vereceksin.

— Tamam abi, diyor.

Neyse ona da bir yer ayarlıyor. Tabii ki gel git derkene:

— Yav sen bu malı nasıl kazandın? Diyor.

— Ben çok zor şartlarda kazanmadım, diyor. Allahu Teâla nasip etmiştir. Ben hainlik yapmadım. İşte iki kardeş varmış bir köyde bir yaşlı annesi varmış çok fakirlermiş. Böyle öyle durumu anlatırkene hemen tabii ki abisinin de şeysi düşüyor.

— Vay! Diyor.

— Sen benim kardeşimsin.

— Evet. Sen de benim abimsin.

— Peki, ben sana ihanet ettim. Sen niye bana bu iyiliği yaptın?

—Eğer ben de senin gibi ihanet edersem senin başına ne geldiyse benim başıma da aynısı gelecektir. Allah daima, doğru olanların yanındadır.

— Vay! Diyor. Sen nasıl kazandın?

— O akşam sen beni orda bıraktın, ben de o mağaraya girdim gece işte orda kaldım, sabah kalktım baktım hazine buldum.

— Vallahi ben de kalkıcam gidicem o mağaraya, ben de bir hazine bulucam.

— Yav abi etme eyleme bunlar benim kısmetimdi gitme gidersen, tabii ki ilerde kurtlar vardır, yabani hayvanlar vardır dağlarda.

Ediyor etmiyor dinlemiyor tabii ki dünya malı hisli tutmuş Namerdoyu. Namerdo kalkıyor gidiyor. İki gün, üç gün gidiyor o mağaraya yetişiyor. O da gece orada kalıyor. Sabah kalkıyor bakıyor etrafa yok bir şey. Yine ertesi gece orada kalıyor. Ondan sonra yabani hayvanlar geliyor mağaraya giriyor. Bir tane insan var orada. Hemen orda kurtlar, ayılar geliyor Namerdoyu orda parça parça ediyorlar yiyorlar. Ondan sonra da masalın sonu da bu. Yani hain olan insan daima zararlı çıkıyor. Dürüst olan insan daima kazanıyor.