Of Dede
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

OF DEDE

Zamanın birinde fakir bir balıkçı varmış. Bu balıkçı deniz kıyısında karısı, kızlarıyla yaşarmış. Bunlar balıkların birazını yer birazını da satarlarmış.

Balıkçı, bir gün büyük kızının nasibine niyet edip balığa çıkmış. Fakat hiç bir şey tutamamış.

İkinci gün, ortanca kızın nasibine niyet etmiş, balığa çıkmış. Yine bir şey bulamamış.

Üçüncü gün de küçük kızın nasibine niyet etmiş. Akşamaca* gezmiş dolaşmış; bir şey bulamamış. Sonunda yorulmuş, eve dönmeye karar vermiş. Eve dönerken bir ağaç kovuğuna oturmuş, yorgunluktan uzun bir “Offf!..” çekmiş. Tam o sırada bir dudağı yerde, bir dudağı gökte bir arap görünmüş. Adama bir kese altın vermiş.

Demiş ki:

— Bu altını al! Kızının bütün ihtiyaçlarını gör! Yarın akşam da kızı buraya getir! “Of!..” de, ben çıkarım.

Fakir balıkçı şaşırmış. Doğruca eve gelmiş. Olanları karısına anlatmış. Sonra da kızın her türlü ihtiyacını görmüş; kızı alıp ağaç kovuğuna götürmüş.

— Offf!.. demiş.

Hemen arap çıkmış, balıkçıya:

— İstediğin her zaman gelip kızını görebilirsin, demiş.

Kızı da almış, kaybolmuş.

Neyse, aradan uzun bir zaman geçmiş. Balıkçının kızını göresi gelmiş. Yine ağaç kovuğuna gitmiş, seslenmiş. Kızı gelince de kızını almış, eve gelmiş.

Annesi kızının iyi olup olmadığını sormuş. Kız da:

— Rahatım, iyiyim, demiş

Bu kız, her gece bir bardak şerbetle karnını doyururmuş. Annesi demiş ki:

— Bu şerbette bir şey var.

Bir torba dikmiş, kızına vermiş:

— Bu gece şerbeti içme! İçer gibi et, boynundaki bu torbaya dök, demiş.

Kızıyla vedalaşmışlar; kız yerine gitmiş, annesi de evine gelmiş. Kız, o gece verilen şerbeti içmemiş. Beklemeye başlamış. Az sonra bir erkek gelmiş, koynuna girmiş. Kız, koynuna giren erkeği görmek istemiş. Başucunda yanan mumu almış ki, adamın yüzünü görsün… O sırada mumdan bir damla adamın yüzüne düşmüş. Öyle acı bir feryat etmiş ki, sesine arap gelmiş.

Araba:

— Al bu kızı götür, öldür! Kanlı gömleğini de bana getir, diye emretmiş.

Arap, kızı alıp götürmüş. Öldürmeye kıyamamış; bir karga vurup fanilasını da o kana batırmış.

Kız, bu kötü hadiseye çok üzülmüş. Az gitmiş, uz gitmiş. Gide gide yolu bir saraya düşmüş. Sarayda çalışmak istediğini söylemiş. Onlar da: 

— Gelenin gidenin ayakkabısını çevirirsin” demişler. Kız kabul etmiş.

Günler böyle geçip giderken kız, orda çalışanlara:

— Padişahın karısı nerde, diye sormuş.

Onlar da:

— Padişahın karısı, oğlu kaybolduğundan beri hasta yatıyor, demişler.

Kız:

— Ben padişahın oğlunu bulabilirim, demiş.

Ordakiler padişaha gidip kızın dediklerini anlatmışlar. Padişah da kabul etmiş.

Kız:

— Ama bir şartım var; bunun için padişahın karısının yanında yatmam lâzım, bir de üç gün mühlet isterim, demiş.

Kızın istediklerini yapmışlar. Kız, padişahın karısının yanında yatıp beklemeye başlamış. Gece yarısına doğru bir arap gelmiş. Padişahın karısının yattığı yatağın altından bir anahtar almış, gitmiş. Kız da arkasından takip etmiş.

Arap bir dehlizden içeri girmiş. Yüz elli, iki yüz merdiven aşağı inmiş. Bu sırada acı bir ses duyulmuş:

— Yine mi geliyorsun arap!

Arap yarım ekmek vermiş, bir de dövmüş. Kız, çok korkmuş; hemen yukarı çıkmış, yatağına yatmış.

İkinci gün… Üçüncü gün… Böyle devam etmiş.

Kız, padişahın huzuruna çıkmış:

— Padişahım, arabı bir haftalık yola gönder, demiş.

Padişah, kızın dediğini yapmış, arabı göndermiş. Sonra da padişahın karısını, padişahı, iki tümen de askeri getirmiş, dehlizden içeri sokmuş. Epey indikten sonra; “Yine mi geliyorsun Arap!..” diye aynı ses duyulmuş. Bunu duyan padişahın karısı bayılmış. Oğlanı alıp yukarı çıkarmışlar.

Padişah, kıza:

— Benim kızım olur musun, demiş.

Kız, padişahın teklifini kabul etmemiş. Bir kese altın alıp saraydan ayrılmış.

Arap, saraya gelince de kırk satıra verip parçalamışlar.

Kız, az gitmiş, uz gitmiş, yine bir saraya varmış. Burada da padişah, bir kız istiyormuş, isteyen de yazılıyormuş. Kız da ne için istendiğini bilmiyormuş; ama yine de kendini yazdırmış. Meğer, padişahın kızını devlerin padişahının oğluna istemişler; onlar da vermemiş. Dev karısı da bu kıza büyü yapmış, delirtmiş. Padişahın kızı hem deliymiş, hem de insan eti yiyormuş. Onun için kızlar toplanıyormuş. Bu kızı, padişahın deli kızının yanına atmışlar. Kız bundan kurtulmak için çare düşünüyormuş. Bakmış ki, burada durmanın bir faydası yok, ordaki aletlerle yanındaki kayayı delmeye başlamış. Az sonra kaya delinmiş, uzaktan bir ışık görmüş. Işığa doğru gitmiş. Bakmış ki, dev karısı kazanda bir şey kaynatıyor. Hemen arkasına dolanmış, dev karısının memelerine sarılıp emmeye başlamış.

Dev karısı:

— Kızım sen benim memelerimi emdin, artık benim kızım oldun. Seni saklayım, şimdi kardeşlerin gelir de seni yerler, demiş.

Dev karısı, kızı oğullarından saklamış.

Oğlanlar gelince:

— Burada bir insan eti kokuyor, demişler.

Dev karısı olanları anlatmış, yine kazanın başına geçmiş.

Kız çok merak etmiş. Dev karısına:

— Böyle ne kaynatıyorsun, diye sormuş.

Dev karısı da:

— Padişahın kızını oğluma istedim. Onlar da kızı vermediler. Ben de büyü yaptım. Bu kazan kaynadıkça kız deli kalacak, demiş.

Kız bir ara:

— Anne sen çok yoruldun, biraz da ben kaynatayım, demiş.

Dev karısı:

— Ben uyurken gözlerim açık kalır, haberin olsun, demiş.

Dev karısı uykuya geçince kız, kaynayan kazanı dev karısının başından aşağıya dökmüş. Sonra da beynini alıp padişahın yanına gitmiş.

Bu padişah da:

— Kızımı iyi ettin, benim kızım olur musun, demiş.

Kızın aklına mum ile yaraladığı kocası gelmiş. İyileşmesi için devin beyninin lâzım geldiğini hatırlamış. Bu yüzden padişahın teklifini kabul etmemiş.

Kız beyni almış, yola düşmüş. Kocasının sarayına gelmiş. Önce arabı bulmuş, beyni ona vermiş. Padişahın oğlu iyileşmiş.

Araba:

— Keşke karımı öldürmeseydin, demiş.

Bunu duyan kız, hemen kocasının yanına gitmiş:

— Ben sağım, ölmedim, demiş.

Yeniden evlenmişler. Yiyip içip muratlarına geçmişler.

 


* akşamaca : akşama kadar