Hıyarcık Kızı
(Ege Bölgesi, Kütahya)

                                       HIYARCIK KIZI

            Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken uzak bir ülkede bir Beyoğlu yaşarmış. Bu Beyoğlu çok zenginmiş, iyi bir insanmış.

Bir gün Beyoğlu hastalanmış, yataklara düşmüş. Tabipler gelmiş derdine çare bulamamış, uzak bir ülkeden bir dede gelmiş.

— Oğlum demiş,

— Ben sana üç tane hıyar vereceğim, bunları al git dağın birinde kes demiş.

Beyoğlu kabul etmiş, adamları da yanına alarak dağın tepesine gitmişler. Orada hıyarın bir tanesini kesmiş, dünyalar güzeli bir tane kız meydana gelmiş. Bu kız su istemiş ama Beyoğlu nereden bilsin su isteyeceğini. Su yokmuş, kız da kuş olup uçmuş gitmiş.

Neyse biraz ileriye gitmişler, öbür hıyarı da kesmiş, içinden yine aynı çok güzel bir tane kız çıkmış. Bu kız da su istemiş ama bu sefer suyu varmış, suyu vermiş, içmiş.

— Kız, Ben ekmek de isterim demiş ama ekmek yok bu sefer de. Kız yine kuş olmuş uçmuş gitmiş. Neyse ileri gitmişler ve orada da artık gölün kenarına oturmuşlar. O hıyarı da orada kesmiş Beyoğlu. İçinden yine dünyalar güzeli bir tane kız çıkmış.

— Ben su isterim demiş, suyu vermiş.

— Ben ekmek isterim demiş, ekmeği de vermiş. Kız bunları yemiş içmiş. Sonra Beyoğlu demiş ki

— Ben ülkeme gideyim, sana güzelce kıyafetler getireyim, seni ben alıp gideyim demiş. Neyse kız

— Tamam olur demiş. Sen, o ağacın tepesine çık, orada beni bekle demiş. Beyoğlu

— Tamam demiş, Beyoğlu adamlarını almış ve çekmiş gitmiş.

Kız orada beklerken bir tane Arap kızı gelmiş. Çeşmeden su doldurmak için… Bakmış orada kendi gölgesini görmüş,

— Ya demiş, ben ne kadar güzelmişim böyle!

Sonra kendi kendine böyle söylenirken kafasını kaldırıp baksa ki yukarıda dünyalar güzeli bir kız var.

— Kardeş  demiş,  sen in misin cin misin? demiş. Ne arıyorsun sen burada? demiş. O da

— Ne inim ne cinim demiş, senin gibi bir ademim, ben geldim buraya oturdum demiş. Beyoğlu gelecek, beni götürcek demiş.

— Yanına gelebilir miyim’’ demiş, o da ‘‘Gel’’ demiş, o da çıkmış oturmuş. Sonra başlamışlar konuşmaya.

— Kardeş temiz senin tılsımın nerede  demiş, o da demiş ki

— Saçlarımın arasında toplu ucu kadar küçük bir tılsımım var, o çekilirse ben kuş olur uçar giderim’’ demiş.

Neyse Arap kızı yanına çıkmış.

— Kardeş demiş, ben galiba bitlendim, saçıma bakar mısın? demiş.

Kıza saçına baktırmış sonra o da Hıyarcık kızın saçına bakmış. Oradaki tılsımı bulmuş ve tılsımı çekmiş ve kız da kuş olmuş, uçmuş gitmiş. Arap kızı orada başlamış oturmaya. Oturmuş oturmuş…  

Beyoğlu gelmiş adamlarıyla. Bakmış ki karşısındaki kız bıraktığı kız gibi değil, çirkin, gara bir şey. Ne yapsın, sözünden dönemeyecek de,

— Ne oldu sana böyle?  demiş. O da,

— Sen beni bıraktın gittin, güneşin sıcağında ben böyle yandım işte, simsiyah oldum demiş.

Artık sözünden dönemeyeceği gibi Beyoğlu da kızı almış, giydirmiş ve almış gitmiş. Sonra ülkesine dönmüşler, ülkesinde kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Bunlar artık mutlu bir şekilde yaşamaya başlamışlar. Bunların bir de arka bahçelerinde gülleri varmış, o kadar çok gülleri varmış ki bir tane kuş gelir o güllere konar:

— Arap kızı uyusun uyusun büyüsün, katranlara bürünsün inşallah  der, uçar gidermiş. Hep bunu bu şekilde söylermiş.

— Arap kızı uyusun uyusun büyüsün, katranlara boyansın…

Bunu bir gün bahçıvanı duymuş Beyoğlu’nun. Beyoğlu’na gelmiş, anlatırken Arap kızı da duymuş. Ne yapsın, ne etsin bu arada da hamile kalmış Arap kızı.

— Bana buraya gelen kuşu yakalat ve onun kalbinin yiyeceğim ben demiş.

Yapma etme dedilerse de dinlememiş. Neyse o kuşu yakalatmış, kesmişler, yüreğini yemiş ama kestikleri yerde, akan kandan koskocaman bir tane kavak meydana gelmiş. Bu kavak o kadar güzelmiş, o kadar büyükmüş ki kız yine bir şey olicek zannederek hamile olduğu için ondan bir beşik yapmasını istemiş.

— Bana beşik yaptır demiş. Beyoğlu yalvarmış

— Ben sana altından beşikler getirteyim, en güzel yerlerden beşikler alayım.

Yok Arap kızı dinlememiş ve o beşiği yapmışlar. Orada kalan parçaları ninenin bir tanesi almış evine götürmüş, ocaklığa koymuş. Ocaklıkta saklamaya başlamış, çırasını, dallarını nerede varsa onları yakacakmış kışın. Neyse nine çalışıyormuş bahçesinde, tarlasında. Nine gittikten sonra kız çıralıktan çıkar, silkinip dünyalar güzeli bir kız olurmuş. Hıyarcık kızı bütün evleri toplar, siler süpürür, tekrar nine geleceğine yakın ocaklığa girermiş. Nine gelir bakar, çok güzel görürmüş evini. Yani kim yapmış bunu, nasıl olmuş bu böyle… Bir gün böyle, üç gün böyle, beş gün böyle… Nine

— Ben en iyisi saklanayım, bakalım kim yapıyor diye merak etmiş.

Merdivenin altına saklanmış, başlamış beklemeye. Beklerken kız yine çıkmış ocaklıktan evleri silmiş süpürmüş, tam süpürgeyi merdivenden aşağı atacakken çöplüklerini atacakken nine oradan çıkmış

— Kızım sen ne arıyorsun, in misin cin misin? demiş. Kız da

— Ben ne inim ne cinim nineciğim ben de senin gibi bir ademim demiş,

— Ben burada yalnızım, sana yardım etmek istiyorum demiş. O da

— Kızım ben yalnızım gel bana yardım et sen, kal beraber yaşar gideriz demiş.

Neyse günler günleri, aylar ayları kovalamış. Bu ara da Arap kızı hamileydi ya  bebeği olmuş ve tellallarla etrafa haber yollamış. Bebeğine yorgan diktirmek istiyormuş. Nine bunu duymuş, eve gelmiş Hıyarcık kızına söylemiş. Hıyarcık kız da

— Gidelim ninem, hadi gidelim hemen gidelim demiş, gitmişler beraber.

Beyoğlu’nun sarayına gelmişler, orada herkes varmış, bütün herkes gelmiş. Kız iğneyi ipe takmış incilere seslenmiş:

— İnciler dizilin ipe dizilin diye söylemiş,

Bu arada bütün inciler ipe dizilmişler. Yorganı yere sermiş

— İnciler yorgana dikilin, dikilin diye seslenmiş, bütün inciler şekil vererek yorgana dizilmiş, dikilmişler. Çok güzel yorgan olmuş. Tabii ki bunun methini Beyoğlu duymuş. Yanına huzuruna çağırtmış Hıyarcık kızını. Hıyarcık kızına sormuş

— Nasıl yaptın bunu, nasıl yapabiliyorsun?

Hıyarcı kızı başlamış anlatmaya başından gelenleri.

— Ben bir Hıyarcık kızıydım,  Arap kızı geldi bana böyle yaptı sonra beni başımdan kestirdi, kuştum benim yüreğimi yedi.

Başından ne geçtiyse bunları anlatmış.  Beyoğlu o zaman tutmuş Arap kızını çağırmış.

— Sana demiş kırk satır mı vereyim, kırk katır mı? Kız da demiş ki:

— Ben kırk satır istemem, kırk katırı ver. Kırk katır üzerine bindirmiş ve onu göndermiş sonra da Hıyarcık kızıyla evlenmiş, mutlu sona ermişler.

(KK: Fadime Şen, Gaybiefendi Mahallesi  / Merkez- Kütahya, 1967 doğumlu, ilkokul mezunu, ev hanımı Kütahya’da yaşıyor ve masalı ananesinden dinlemiş)