Kırk Yorganlı Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

KIRK YORGANLI KIZ

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir padişahın üç oğlu varmış. Büyük oğlan, bir gün ava gitmiş. Avda önüne bir tavşan çıkmış. Tavşan, bunu görünce kaçmış. Tavşan kaçmış, delikanlı kovalamış; tavşan kaçmış, delikanlı kovalamış... O sırada bir sel gelmiş, bir yel gelmiş; bunu alıp götürmüş. Delikanlı bir daha eve dönememiş. Bunun üzerine ortanca kardeş:

— Ben ağabeyimi bulacağım, demiş.

Hemen hazırlık yapmış, yola düşmüş. Bu, ağabeyini ararken aynı şeyler bunun da başına gelmiş.

Saray halkı buna çok üzülmüş. Bu sefer de en küçük kardeş hazırlanmış. Ağabeylerini aramak için yollara düşmüş. Yolda giderken Hızır’a rastlamış.

Hızır:                                            

— Oğlum, nereye gidiyorsun, diye sormuş.

Oğlan:

— Ağabeylerim kayboldu, onları aramaya gidiyorum, demiş.

Hızır:

— Oğul, ileride altı tane dev var; onları yenemezsin, geri dön, demiş.

Oğlan:

— Kim olursa olsun, ne yaparlarsa yapsınlar, gideceğim, demiş.

Hızır:

— Öyleyse onlara armağan olarak kara sakız götür, demiş.

Bunun üzerine oğlan, birer batman kara sakız alıp devlerin yanına varmış.

Dev anaya:

— Ağabeylerim neredeler, biliyor musun, diye sormuş.

Dev ana da:

— Altıncı kardeşim bilir, demiş.

Sırasıyla hepsine sormuş. Hepsi de aynı cevabı vermiş. Sonunda altıncısına varmış.

O da:

— Benim yedi oğlum var. Sakın buralarda durma, seni yerler, demiş.

Oğlan da:

— Ne yaparlarsa yapsınlar! Ağabeylerimi mutlaka bulacağım, demiş.

Dev ana, oğlanın bu sözleri üzerine oğlanı dolaba kapatmış.

Biraz sonra da dev anasının yedi oğlu gelmiş.

— Ana, insan eti kokuyor, demişler.

O da:

— Dişinizin dibini kurcalayın, demiş.

Devler yine:

— İnsan eti kokuyor, diye bağırmışlar.

Anaları da:

— Bugün size bir kardeş buldum. Eğer onu yerseniz sütümü helâl etmem, demiş.

Devler:

— Pekiyi, yemeyiz, demişler.

Yedinci kardeş olan dev, topalmış. Hepsi kabul ettiği hâlde o kabul etmemiş.

— Ben kabul etmem, yerim, demiş.

Öteki kardeşler de:

— Sen onu yersen biz de seni yeriz, demişler.

Bunun üzerine topal dev:

— Öyleyse ben de yemem, demiş.

Dev ana, oğlanı dolaptan çıkartmış. Oğlan, başından geçenleri birer birer anlatmış. Sonra da:

— Benim ağabeylerimi gördünüz mü, demiş.

Onlar da:

— Yerlerini biliriz, ama onun ucunda ölüm var, demişler.

Oğlan:

— Ne olursa olsun, onları bulacağım, demiş.

Bunun üzerine devlerin her biri, parmaklarına birer yüzük takmışlar:

— Senin başın bir derde girerse bu yüzükler parmağımızı sıkar. Biz de yardımına geliriz, demişler.

Oğlan, az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş... Gide gide yolu bir mağaraya çıkmış. Mağaradan içeri girmiş. Kırk yorgan altında yatan bir kız görmüş. Kızı hemen uyandırmış.

Kız, oğlanı görünce:

— Ey âdemoğlu, buralara niye geldin? Seni görürlerse yaşatmazlar, öldürürler, demiş.

Oğlan:

— Benim ağabeylerim vardı. Onları aramaya çıktım, demiş.

Kız:

— Öyleyse ben seni burada saklarım. Fakat sen her gün ava çıkacaksın. Vurduğun hayvanları bana getireceksin, demiş.

Oğlan, her gün ava gitmeye başlamış. Fakat hiç hayvan avlayamamış.

Bir gün kız, saçından bir tutam kesip oğlana vermiş.

— Başın sıkıntıya düşerse verdiğim bu saça bak, demiş.

Oğlan yine ava çıkmış. Vuracak bir şey bulamayınca kızın verdiği saça bakmış. O anda bir rüzgâr çıkmış, oğlanın elindeki saçı almış götürmüş. Bu saçlar, bir çiftçinin suratına gelmiş. Çiftçi, ömründe böyle güzel bir saç görmediğinden hayret etmiş. Saçı alıp doğruca padişaha götürmüş.

Padişah, saçı görünce aklı başından gitmiş. Bu saçın sahibini bulmak istemiş. Hemen bir cadı karısı çağırmış.

Cadı karısına:

— Bu saçın sahibini bulup muhakkak bana getireceksin, demiş.

Cadı karısı, küpüne binip havalanmış. Doğruca kızın bulunduğu mağaranın önüne gelmiş. İçeri girmiş.

Kızı görünce:

— Kızım, ben Hicaz’dan geliyorum; beni misafir eder misin, demiş.

Kız da:

— Tabii ederim, demiş.

Biraz oturmuşlar, konuşmuşlar.

Cadı karı, kıza:

— Kızım, senin kocan ne iş yapıyor, diye sormuş.

Kız:

— Avcı, diye cevap vermiş.

Cadı karı:

— Kızım, senin kocanın tılsımı nedir, diye sormuş.

Kız da:

— Bilmiyorum, demiş.

O sırada avcının geldiğini görmüşler. Cadı karısı içeriye saklanmış.

Kız da avcıya:

— Başına bu kadar felaketler geliyor, yine de kurtuluyorsun. Bunun tılsımı nedir, deyince oğlan:

— Kadın kısmına her şey söylenmez, demiş.

Fakat kız yine ısrar etmiş. Bunun üzerine oğlan:

— Benim bir kılıcım var. Onu kınından çıkarırsam ölürüm, demiş.

Dolapta saklanan cadı karısı bunu duymuş. Oğlan uykuya dalınca kılıcı kınından çıkarmış, kızın yanına gitmiş.

— Kızım, artık ben gidiyorum, beni bahçede biraz gezdir, demiş.

İkisi beraber bahçeye çıkmışlar. Cadı karısı:

— Kızım, şu küpün içinde bir güzel var, eğil de bir bak, demiş.

Kız eğilip baktığı anda onu itelemiş, küpün içine düşürmüş. Cadı, hemen küpüne binip havalanmış. Kızı, padişaha götürmüş. Padişah, kızı görür görmez âşık olmuş, kızla evlenmeye karar vermiş. Fakat kız; “Kırk gün yasım var.” diyerek kabul etmemiş.

Biz haberi verelim devlerden...

Devlerin parmağındaki yüzükler, parmaklarını sıkmaya başlamış. Oğlanın başının dertte olduğunu anlamışlar. Hemen yola çıkmışlar. Doğruca oğlanın bulunduğu mağaraya varmışlar. Bir de ne görsünler? Oğlanın kılıcı kınından çıkmış, uzanmış yatıyor. Durumu anlamışlar. Kılıcı kınına sokmuşlar, oğlan hemen uyanmış.

Devleri görünce şaşırmış:

— Aman kardeşlerim, karımı kaçırdılar, demiş.

Her biri bir taraftan yola çıkmışlar. Araya araya padişahın bulunduğu yere gelmişler. Bir de bakmışlar ki düğün kurulmuş. Herkes yiyip, içip eğleniyormuş. O gün, bütün şehir halkı sarayın önünden geçecekmiş. Oğlan da atıyla beraber geçmiş. Kız, oğlanı tanımış. Hemen aşağı inip oğlanı bulmuş, oradan hızla uzaklaşmışlar. Saraydakiler kızın kaçtığını fark etmişler. Düğün yeri birbirine girmiş. Oğlan, kızı doğruca babasının memleketine götürmüş. Orada kırk gün, kırk gece güzel bir düğün yapmışlar. Yiyip, içip muratlarına geçmişler...