Padişah ve Beş Oğlu
(Akdeniz Bölgesi, Mersin)

 

 

[PADİŞAH VE BEŞ OĞLU]

Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın beş tane oğlu varmış.

Bir yerde bir mezar varmış. Bu mezarın başında bir elma ağacı varmış. Bu elma ağacındaki elmayı devden başka kimse alamıyormuş. Padişah, oğullarını toplamış ve:

— Bu elmayı içinizden kim getirirse onu evlendireceğim, demiş. Büyük oğlu mezarın başına gitmiş. Elmayı alamamış. Dev elmayı almış gitmiş. Sırasıyla padişahın diğer oğulları da mezarın başına gitmiş. Elmayı alamamışlar. Sıra padişahın en küçük oğluna gelmiş. Bu küçük oğlu iki gün boyunca uyumuş. Uykusunu almış. Mezarın başına gelmiş. Hiç uyumadan iki gün elmanın kızarmasını beklemiş. Elma kızarmış. Elmayı almış, cebine koymuş. O sırada dev gelmiş ve:

— Ey insanoğlu! Elmayı almışsın, demiş. Padişahın en küçük oğlu dev ile dövüşmüş. Deve kılıcıyla vurmuş, devi yaralamış. Devin kanı akmaya başlamış. Bu devi takip etmiş. Devin bir mağaraya girdiğini görmüş. Sonra padişahın bu oğlu babasına elmayı vermiş. Babası sevinmiş.  Padişahın bu küçük oğlu, ağabeylerine:

— Ben devi yaraladım, devi takip ettim. Dev bir mağaraya girdi, devi öldürelim, demiş. Sonra hep beraber mağaranın başına gelmişler. Ellerine uzunca bir ip almışlar. Büyük kardeş:

— Beni mağaraya sallayın, demiş. Mağaraya sallamışlar.

— Yandım, demiş. Daha sonra diğer kardeşini sallamışlar. O da:

— Yandım, demiş. Onu da geri çıkarmışlar. Bir diğer kardeşi mağaranın içerisine sallamışlar:

— Yandım, demiş. Onu da hemen geri çıkarmışlar. Sıra en küçük kardeşe gelmiş. Ve küçük kardeş, ağabeylerine:

— Siz beni yandım dedikçe mağaranın içine sallayın, demiş.

— Yandım, dedikçe mağaranın içine sallamışlar. Küçük kardeş tabana inmiş ki tabanda neler varmış neler? Aklına ne gelirse varmış. Kapının birini açmış bakmış ki dört tane kız. Kızlar:

— İnsanoğlu sen buraya niçin geldin, dermişler. Padişahın küçük oğlu:

— Ben devi aramaya geldim, demiş. Kızlar:

— Dev seni yer, demişler. Padişahın küçük oğlu:

— Yok, yiyemez, demiş.

Sonra devin bulunduğu odaya gelmiş. Dev, kılıç ile burnunu karıştırıyormuş. Dev:

— Hey  sinek! Burada da mı buldun beni, dermiş. Padişahın küçük oğlu:

— Ey kâfir! Ben sinek değilim, insanoğluyum dile gel, demiş. Kılıcıyla bir tane daha vurmuş ve devi öldürmüş.

Sonra kızların yanına gelmiş. Kızları da yanına alarak mağaranın başına gelmiş ve:

— Kardeş! Al şu senin nasibin. Kardeş şu da senin nasibin. Kardeş al bu da senin nasibin, demiş. Ağabeyleri kızları sırasıyla yukarı çekmişler. Aşağıda en güzel kız ile en küçük kardeş kalmış. Kız, oğlana:

— Hadi sende yukarı çık kardeşlerin yoksa seni mağarada bırakacaklar, demiş. Oğlan inanmamış kızı ipe bağlamış. Kız tam yukarı çıkacakken oğlana:

— Şu kılı al. Kıldan kıla sürersen beyaz dünyaya dönersin, demiş. Kızı yukarı çekmişler. Kardeşleri bakmışlar ki kız çok güzel ve:

— Biz kardeşimizi mağara bırakalım, demişler. Sonunda kardeşlerini orada bırakmışlar. Kızları da alıp saraya gelmişler. Babaları bakmış ki kızlar çok güzel. Hele bakmış ki içlerinden bir tanesi hepsinden güzelmiş. Düğün hazırlıklarına başlamışlar.

Padişahın küçük oğlu mağarada duruyormuş. Bunlar düğün hazırlıklarına başlamışlar. Bu oğlan kılı kıla sürmüş. Allah tarafından iki tane koç gelmiş. Biri beyaz koçmuş, biri de siyah. Yanlışlıkla siyah koçun üstüne binmiş. Karanlık dünyaya gelmiş. Dolaşmış bir ağacın altına oturmuş. Uykuya dalmış. Yavru kuşların çığırtısına uyanmış. Bakmış ki büyük bir yılan yavru kuşları yiyecek. Hemen kılıçla vurarak yılanı parça parça etmiş. Yılanın parçalarını kuşlara yedirmiş. Tekrar uykuya dalmış. Büyük bir kuş, pençelerinin arasına büyük bir taş almış, gelmiş. İnsanoğlunun başına bırakmaya... Büyük kuş:

— Ben seksen yaşına geldim. Bir yavru yetiştiremedim. Sen miydin bu yavrularımı öldüren, dermiş. Yavru kuşlar dile gelerek:

— Anne anne, elleme bu insanoğlu bizi kurtardı. Yılan bizi yiyecekti. Kılıçla yılanı kesti kesti bize yedirdi. O, bize kötü hiçbir şey yapmadı, demiş. O zaman büyük kuş, taşı bir yana bırakmış ve:

— İnsanoğlu dile dileğini, demiş. İnsanoğlu:

— Benim dileğim ışık dünya, demiş. Büyük kuş:

— O zaman kırk tane koyun, kırk şişe su getir. Seni ışık dünyaya götüreyim, demiş. İnsanoğlu bunları hemen temin etmiş. Büyük kuş, insanoğlunu sırtına bindirmiş. Işık dünyaya getirmiş. Padişahın en küçük oğlu bakmış ki ağabeyleri düğün kurmuş. Evleniyorlarmış. Kendi seçtiği kıza da düğün kurmuşlar. Kardeşlerinin biri ile seçtiği kızı evlendireceklermiş. Bu küçük kardeş, bir değirmencinin yanına gelmiş ve:

— Şu üstündeki elbiselerini çıkar bana ver. Ben de üstümdeki elbiseleri sana vereyim, demiş. Değirmenci:

— Senin elbisen güzel, benimki ise kötü, demiş. Padişahın küçük oğlu değirmenciden elbiseyi almış. Yola çıkmış. Düğün yerine varmış. Tanınmadan değirmenci kılığı ile saraya girmiş. Bütün ağabeylerini yakalayıp hapse atmış. Bir kendi kalmış bir de babası. Oğlan kavağın tepesine çıkmış. Babasını da hapse atacakmış. Kız:

— Baba baba! Oğlun kavağın tepesinde duruyor. Karanlık dünyadan ışık dünyaya gelmiş, demiş. Babası:

— Öyleyse bu düğünü en küçük oğluma kuralım, demiş. Kız ile padişahın en küçük oğlu evlenmiş. Yemişler, içmişler, muratlarına ermişler.