Çulhacının Çırağı
(Doğu Anadolu Bölgesi, Erzincan)

Çulhacının Çırağı

Bir köyde, yakuşuklu bi delükanlı varmış. İstanbul’a geliy ki çalışıp, para kazansın. Geliy ,iş arıy  iş arıy, tabi okur yazarluğu da yok, çuhacıda bi iş buluy. Çulhacı bunu işe alıy. Çul dokuy orda. Fakat onun karşısında da bi saray varmış. Bakıy ki Ahmet o sarayın camunda çok güzel bi gız. Gıza aşuk oluy. Fakat kim olduğunu, ne olduğunu bilemiy. Çul dokuy, devamlı da gıza bakiy.

Şu karşuki bey bana gel dese, ben de gelmem desem.

Ahmet gızımı sana verecem dese, ben de almam desem. 

Ahmet bundan hakeder de hakeder, hakeder de hakeder. 

Çulu bu dokuyo da dokuy,dokuy da dokuy. Her gün bi çul bitiriy.

Bi gün padişah tebdil-i kıyafetlen çıkacakmış. Haberler veriy ki:

 ̶  Sakın kimse gece ışık yakmasın. Usta diyi ki:

̶ Ahmet bak sakın ha! Padişah tebdil-i kıyafet çıkacakmış, sakın ha ışık neyim yakma. Bize zarar gelir.

̶  Yok usta yakmam, diyi.

Fakat adamın içi yaniy, nereye yakmiy. Usta gidiy, bu gine ışığı yakıy, gine çulu dokuy. Padişah tabi garşu olduğu içün padişah ordan geçiy, yanındaki yavere diyi ki:

̶  Bu kimimiş böyle, diyi.

̶̶ Beni dinlemeyip de ışık yakmış hele git bak diyi. Yaver geliy tabi ki eski bi bina. Adam pencereden bakıy bi güzel, yakuşuklu delikanlı; çul dokuy, hem de türkü söylüy.

Şu karşuki bey bana gel dese, ben de gelmem desem.

Ahmet gızımı sana verecem dese, ben de almam desem.

Ahmet bundan hakeder de hakeder, hakeder de hakeder. 

Yaver bunu görünce:

̶ Allahallah bu kim diyi? Gidiy padişaha:

̶  Padişahım diyi, bir diyi, yakuşuklu bi delikanlı çul dokuy fakat böyle böyle bi türkü diyi.

̶  Allahallah diyi, padişah.

Padişahın merakına geliy. Gelip kapıyı çalıyler. Ahmet ışığı söndürüp yatıy. Fakat padişahlan yaveri biliyollar Ahmet olduğunu.

̶ Ahmet gapıyı aç, gapıyı aç; sana bişey yapmıycaz, diyollar. Ahmet geliy, gapıyı açıy. Bunlar içeri giriyollar. Tabi Ahmet bilmiy padişah olduğunu. Diyi ki padişah:

̶ Sen demin bişey söyliydin, gine onu söylesene. Ahmet utaniy, sıkıliy. . .

̶ Hadi hadi söyle, diyi. Başlıy bu:

Şu karşuki bey bana gel dese ,ben de gelmem desem.

Ahmet gızımı sana verecem dese, ben de almam desem.

 Ahmet bundan hakeder de hakeder, hakeder de hakeder.

Artık daha o müsafirleri falan da dinlemiy. Ooohh! Kendinden geçiy. Hemen padişah oraya  biraz altun goyuy, gidiy. Usta geliy… Usta geliy, diyi ki:

̶ Ulan sen ışuk yaktun mu?

̶ Yok usta, diyi, Yakmadum. Ama altunu göriy usta fakat oğlanın haberi yok. Oğlan tabi altta altun olduğunu bilmiy. Usta altunu alıy. Oohh! Sesi çıkmiy da. Ertesi gün gene geliy padişah. Gene aynı, gene bunun gapıyı çalıyollar. Giriy gene içeri;

̶ Ahmet senin türkün çok hoşuma gitti, diyi. Söyle hadi, diyi. Ahmet gene söylüy. Dövresi* günü hemen adamın biri geliy, Ahmet’e diyi:

̶ Haydi seni saraya götürecem.

Usta:

̶ Oooo diyi, gördün mü, niye gonuştun diyi? O padişahtı, diyi. Seni idam edecek diyi. Tabi oğlan üzüliy, sıkıliy ama mecbur gidiy.

Padişah adamlarına diyi ki:

̶ Götürün bunu yıkan, çok güzel gıyafet giydirin. Böyle doğru dürüst delükanlı az bulunur, diyi.  

Adamlar bunu götürüy, yıkıy, giydiriy. Ahmet çok yakuşuklu bi delükanluymış yoksa; meydana çıkıy. Getiriy ona okuma yazma öğretiy, sonra yanında iş veriy, sonra gızını da veriy. Onlar ermiş muradına siz çıkın tahtına.

 

* dövresi : ertesi, sonraki