Keçi Çobanı
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Keçi Çobanı

Evvel zamandayken, kalbur samandayken, develer tellalken, pireler berberken, mandalar hamalken, var varanın, sür sürenin, tezkeresiz bağa girenin hali budur yaren Mustafa. Masaldır adı, dinlersen çıkar tadı. Bir varmış bir yokmuş, bir padişah bir dağa çıkmış, bayıra. Bu şimdi böyle bir şeye çat çat çat vururmuş böyle. Bir ses gelirmiş.

 —Heyt! demiş.

—Heyt! demiş o da.

—Kimsin sen? Ne yapıyorsun orada? demiş.

—Falan yerdeki padişahın kızını keçi çobanının oğluna çatıyorum.

—Çatamazsın, demiş.

—Çattım bile, demiş.

Hemen padişah iniveriyor, biniveriyor atına, hadi gidiyor oradaki keçi çobanının evine varıyor. Ondan sonra buluyor keçi çobanının hanımını.

—Bu çocuğu bize satsanız ya, diyor.

—Ay, hiç evlat satılır mı? Ama bakalım beyim gelsin de sorarız, diyor.

Adam geliyor. Bir tarafına altın koyuyorlar, bir tarafına çocuğu koyuyorlar. Padişah alıp çocuğu gidiyor.

—Ben bunu kessem katil olurum. Ne yapayım ben bunu, ne yapayım ben bunu?

Bir dağın içinde bir ağacın kovuğuna koyuyor çocuğu. Alıp kendini gidiyor. Sabah olunca o köyün insanları ava çıkıyorlar. Çocuğu orada buluyorlar. Ondan sonra zengin birisi varmış.

—Bunu ben bakarım, büyütürüm, eriştiririm, demiş.

Aradan baya bir zaman geçmiş. Çocuk büyümüş, erişmiş, delikanlı olmuş, oğlan çocuğuymuş.

Padişah şimdi yine gezmeye çıkmış. Gelince kime gelecek, zenginlere gelecek tabi. Yine o adama misafir olmuş, o bulan adama. Bakmış çocuk, öyle fır fır dönüyormuş padişahı başında.

—Ya arkadaş, amma evlat yetiştirmişsin ha, demiş. O da:

—Çok iyidir. Kendi evladım gibi, demiş.

—Bu senin kendi evladın değil mi? demiş.

—Değil. Ben bunu bir gün dağa çıktık, bayıra, ağaç kovuğunda buldu arkadaşlar, bana verdiler. Ben de büyüttüm, eriştirdim, demiş.

—Bunu bana satmaz mısın? demiş padişah yine.

—Yok. Ben baktım, büyüttüm, eriştirdim, ayrı yuva kuracağım ona, demiş.

—Ben bir mektup yazsam acaba benim vezirlerime götürmezler mi? demiş.

—Götürür, demiş.

Bir mektup yazıyor. Çocuk biniyor ata, doğru götürüyor işte nereyi istiyorsa, İstanbul, Bursa, neyse nereyse. Götürüyor, ama çok yorulmuş çocuk. Padişahın evinin yanına varmış. Çok yorulmuş, yatmış bir ağacın dibine, oraya çınar ağacının dibine. Ondan sonra kız da görmüş onu camdan. Hemen varmış oğlanın yanına. Açmış bakmış, cebinde bir mektup var. Bir de açsa baksa babasının mektubu. Padişah

—Mektubu alır almaz hemen bunu cellat et, öldür onu, demiş. Kız da şimdi alıyor mektubu, bir mektup yazıyor:

—Ben varana kadar nişanını, nikâhını, düğününü yapın.

Yazıyor kız mektubu, koyuyor cebine. Öteki mektubu alıyor, atıyor. Ondan sonra oğlanın aklı başına geliyor.

—Ben vezirleri göreceğim, diyor.

—Sen vezirleri göremezsin, diyorlar.

Oğlan mektubu çıkarıyor, veriyor. Hemen vezirler böyle kap kucak yapıyorlar onu.  Ondan sonra hemen bir nişan, bir nikâh, bir düğün everiyorlar onları. Padişah yok evde. Ondan sonra

—Padişah geliyor, padişah geliyor!

Karşılamaya çıkmışlar. Atı süslüyorlar püslüyorlar, oğlanı da üstüne bindiriyorlar, çıkıyorlar padişahı karşılamaya.

—Yahu, ne yaptınız siz? Ne oldu? Ben mektuba yazdım, ben varana kadar bunu öldürün. Siz ne yapmışsınız.

—Ama bizim mektup böyle, önümüze gelen mektup, diyorlar onlar da. Sonra kız demiş ki oğlana:

—Bak, babam seni bir yere yollayacak olursa bana sormadan hiç bir yere gitmeyeceksin. Bana soracaksın, ondan sonra, demiş. Padişah şimdi demiş ki güveyiye:

—Git fırından ekmek al gel, demiş. Kıza gitmiş:

—Baban beni fırına ekmek almaya yolladı, demiş.

—Ben gideyim, demiş kız da.

Hemen kız gidiyor fırına. Padişah demiş:

—Ben fırıncıya, buraya bir insan yollayacağım. Ben padişah güveyisiyim, ben padişahım dese bile hemen fırına kakacaksınız bunu, demiş.

Ondan sonra hemen kız gitmiş. Padişah:

—Ulan sen ekmek almaya gitmedin? demiş. Oğlan da:

—Kız yollamadı beni, kendi gitti, demiş.

Kız dolanıp da gidene kadar padişah varmış fırına.

—Ben padişahım dese bile dinlemeyin, demiş ya. Hemen padişahı kakıyorlar fırına. Padişahın yerine güveyisi kalıyor, hala daha geçiniyorlarmış.