KEL ÇOBAN
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Bir karı koca varmış. Adam, karısına bir gün:

— Senin anan, baban vardı. Artık seni babanın köyüne göndereyim, demiş.

Yanına bir çavuş, bir tabur asker vermiş. Karısını, anasının yanına göndermiş. Yolda giderken Çavuş demiş ki:

— Benimle birlikte olursan oldun, yoksa büyük oğlunun parmağını keserim, demiş. Kadın:

— Olmam, demiş.  Bunun üzerine oğlanın parmağını kesmiş, cebine koymuş.

— Hadi git artık, demiş. Aradan zaman geçmiş. Çavuş:

— Benimle birlikte olursan oldun, olmaz isen küçük oğlunun parmağını da keserim, demiş. Kadın:

— Kes, olmam, demiş. Çavuş, onun parmağını da kesip cebine koymuş. Çavuş:

— Benimle birlik olursan oldun,  olmazsan seni de keserim, demiş.

Kadın o sırada tuvalete gitmek için izin istemiş. Su testisini almış, bir çalıya bağlamış. Su testisi ses çıkardıkça onu orada sanmış. Bu arada kadın oradan kaçmış. Biraz yol gitmiş. Bir yere gelmiş.

— Benim kafama bir keçe verin. Yeni bir elbise verin, demiş.

Gittiği yerde bir oğlanla karşılaşmış. Erkek elbisesi alıp giymiş, saklanmış. Oğlan da bunu almış, babasının konağına götürmüş. Babasına:

— Bir kaz çobanı tuttum, demiş. Babası, kaz çobanının kız olduğunu bilmiyormuş. Onu işe kabul etmiş.

Bu kız tüylerden dolayı başına bit düştüğünde biraz su alır, tarak alır, yıkarmış. Kafasını salladı mı tüy, telek kalmazmış. Diğer tarafta çavuş, askerler bakıyorlar ki kadın yok.

— Nereye gitti, bu kadın?

— Dağı görünce kaçtı.

— Nereden kaçtı?

— Şurada oturmuştuk, demişler. Kadını aramaya başlamışlar. Kız, oğlanın evine gidiyor ya, orada korkuyormuş:

— Kilitleyin kapıyı, deyip:

Çevirin kaz yanmasın,

Sözde İlah olmasın,

Vallahi hesap,

Billahi hesap, diye söylüyormuş.

— Git, kel buradan, demiş. Çavuş:

— Neden bağırıyorsun, söylesin de dinleyelim, demiş.

— Bir annenin, bir babanın bir kızı varmış. Babası ile annesi Kâbe’ye gidiyormuş, kızı eve koymuşlar. Kızının kötü yolda geziyor diye, buradan mektup göndermişler. Kardeşim beni dağa bırakıyor. Oradan Dağ Oğlu beni alıp götürdü, demiş.

Çevirin kaz yanmasın,

Sözde İlah olmasın,

Vallahi hesap,

Billahi hesap, diye devam etmiş.

— Sus kel. Çavuş:

— Neden bağırıyorsun?

— Bu dağ kızı. Ben de kocama gönül koydum. O da saklanmış evin odasına, bunları dinliyormuş.

— Senin hacı deden, hacı ninen mi vardı, demiş.

— Benim, Dağ Oğlu, demiş.Kadın biliyor:

— Kocam beni bir tabur askerle, bir çavuşla yollamıştı. Oğlan:

— Gitmek yok. Kapıyı kilitliyor.

— Anlat hadi. Kocası, kızıyor kadına.

— Böyle söyleme, ben bir şey yapmadım ki o ileri gitti. “Benimle bir olursan oldun, yoksa büyük oğlunun parmağını keserim” dedi. Büyük oğlunun parmağını kesti. Biraz gittikten sonra küçük oğlanın parmağını da kesti. “Benimle bir olmaz isen, seni de keserim” dedi. Tuvalete gideyim dedim. Kaçtım oradan, demiş ve devam etmiş:

Çevirin kaz yanmasın,

Sözde İlah olmasın,

Vallahi hesap,

Billahi hesap.

— Sus kel, seni mi dinleyeceğiz, demiş.

— Onu çalıya bağlamış. Kaçmış, bir çobanlığa gelmiş. Çobanlardan bir keçe, bir erkek elbisesi almış. Babasının köyüne gelmiş. Kadın cebinden çıkarmış, demiş:

— Bu büyük oğlunun parmağı, şu da küçük oğlunun parmağı, şu da parmağımdaki yüzük. Bu, çavuş kesti.

Adam karısına inanmış. Sabah darağacını kurmuşlar, çavuşu asmışlar. Kadınla kocası mutlu olmuşlar. Yemişler, içmişler; yer dibine geçmişler.