Veled-i Zina
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Veled-i Zina

Bir koca herifle kadının, bir tanecik çocukları varmış. Bu çocuk veled-i zinaymış. Bir gün ekin biçtirmeye ırgat tutmuşlar. Babası tarladan, çocukla eve haber yollamış:

–Git anana haber ver. Irgat acıktı, yemek hazırlasın, demiş. Oğlan eve varmış:

–Ana öküzün tekini kesip, pişireceksin. Irgat acıkmış, gelip yiyecekmiş, demiş. Anası da:

–Yavrum, öküzü keseceğiz de ekini köye neyle getireceğiz? dediyse de:

–Babam öyle söyledi, demiş. Adam tarladan gelmiş. Öküz kesilmiş. Karısına, oğluna kızmış. Ama ne fayda.

–Madem öküz kesildi. Git tarlaya, ırgatı çağır da yesinler bari, demiş. Oğlanı tarlaya yollamış. Oğlan tarlaya varınca:

–Yolduğunuza, yolacağınıza bir ateş koyacaksınız. Babam öküzü kesti. Gidip yiyeceksiniz. Biz ekin istemiyoruz, demiş. Irgatlar şaşırmışlar. Ama oğlanın dediğini de yapıp, ekini ateşe verip eve doğru yola çıkmışlar. Adam bir bakmış ki, ekin cayır cayır yanıyor. Oğlanı soymuş soğana çevirmiş. Evlatlıktan çıkarmış. Oğlan evden çırılçıplak çıkmış gitmiş. Giderken, bir kadının delikanlı bir oğlu ölmüş. Tavlada atı kalmış, kazıkta urbaları, tabancası tüfeği kalmış. Kadın öyle ağlarmış. Kadının ağladığını görünce yanına varmış:

–Koca ana, mezardakiler hep geliyor. Ben küçük olunca çıplak geldim. Kimseden utanmadım. Senin oğlun da gelecekti ama, çıplak olduğu için gelemedi. Urbasını, atını vereceksin alıp gideceğim. Giyinip şimdi gelecek, demiş. Kadın sevinçle, oğlunun elbiselerini ve atını çocuğa vermiş. Çocuk elbiseleri giymiş. Ata binmiş. Oradan kaçmış, gitmiş. Koca karının herifi gelince:

–Herif, oğlumuz geliyormuş. Elbiselerini atını yolladım, deyince, adam kızmış:

–Karı, ölenin dirildiğini, yitenin bulunduğunu gördün mü hiç? İyi hadi gözümüzün önünden kaybolsun bari, demiş.

Çocuk giderken, karşısına sakallı bir herif gelmiş. Sakallı adama:

–Nere giden arkadaş?

–Şu köye gidiyorum.

–O köyde sakallıları cellat ediyorlar. Gel ben seni tıraş edeyim de öyle git, demiş. Adamı güzelce tıraş edip uğurlamış. Çocuk gide gide karşısına bir sakalsız herif gelmiş. Ona:

–Nere giden arkadaş?

–Şo yanna gidiyom.

–Orada sakalsızları cellat ediyorlar. Gel ben sana sakal dikivereyim, demiş. Sakalı, iğneyle, adamın yüzüne saplaya saplaya dikivermiş. Gide gide yolda bir pekmezciye denk gelmiş. Adam pekmezi tuluklara sarmış. Çocuk:

–Arkadaş yükün ne?

–Pekmez.

–Bir tadına bakayım, demiş. Pekmezin tadına bakayım derken pekmezin hepsini dökmüş, gitmiş. Oradan giderken bir köye gelmiş. Köyde bir evin kapısını çalmış. O ev de pekmezcinin eviymiş. Pekmezcinin karısı evdeymiş. Kadına:

–Ay ana. Beni misafir alır mısın?

–Alırım yavrum. Dayın pekmez satmaya gitti. Gel misafir ol, deyip eve almış. Bu arada pekmezci gelmiş. Karısına başından geçenleri anlatmış. Kadın da misafir aldığı oğlandan şüphelenerek:

–Ay herif, bugün bir misafir geldi. O olmasın? demeye kalmadan, aşağıdan bir ses gelmiş. Adamın kırk küp pekmezi varmış. Oğlan hepsini tek tek deviriyormuş. Aşağıya inmişler bakmışlar ki küpler dökülmüş. Çocuk samanlığa mı girdi diye, samanlığa girmişler. Üstlerine saman yıkılmış. Çocuk oradan da kaçmış gitmiş. İşte veled-i zinanın işleri hep böyle aksilik ve herkese zarar için sürmüş gitmiş.