umutphp/masallar huggingface dataset:
Akıllı ile Deli Oğlan
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

AKILLI İLE DELİ OĞLAN

Bir akıllı, bir de deli kardeş varmış. Bunlar koyun güderlermiş. Biri demiş ki:

— Kardeş, ahırın kapısını açalım. İçeride kalan davarlar bana, dışarıda kalanlar sana.

Akıllı, içeride kalan davarları, deli de dışarı çıkan davarları seçmiş. Davarlardan sadece bir tanesi dışarı çıkmış.

Akıllı:

— Vay! Bu niye böyle oldu, demiş, sinirlenmiş.

Daha sonra bunlar söğüdün altına gitmişler, oturmuşlar. Orada da kazlar varmış. Kazlara bakmışlar ki hepsi kaşınıyor.

Akıllı:

— Bunların nesi var, kaşınıp duruyorlar? Bit düşmüş herhâlde, demiş.

Deli kardeş, bir kazan su kaynatmış, bunları kazana sokup sokup yıkamaya başlamış. Kazanda yıkadığını tara* fırlatıyormuş. Kazların hepsi ölmüş.

Akıllı kardeş gitmiş, bir söğüdün altına oturmuş. Deli kardeş de sırtına kapıyı, boynuna da çerçeveyi yüklenmiş, gitmiş. Öbür ağacın altına da bu oturmuş.

Akıllı demiş ki:

— Hadi, şunu sırtına aldın da bunu niye boynuna geçirdin?

Bir de bakmışlar ki karşıdan atlılar geliyor.

Akıllı kardeş:

— Bunlar eşkıya! Hadi söğüdün dalına çıkalım, demiş.

Deli de tutturmuş ki:

— Ağaca sırtımdakiyle, boynumdakiyle beraber çıkacağım!

İnat etmiş, güç bela çıkmışlar. Eşkıyalar gelmiş, söğüdün dibine oturmuşlar, para sayıyorlarmış. Deli kardeş ağacın başında kıpırdayınca eşkıyanın birinin kafasına bir şey düşmüş. Eşkıyalar ilk başta aldırış etmemişler. Daha sonra boynundaki kapıyla sırtındaki çerçeve de düşünce eşkıyalar korkup kaçmışlar. Akıllı kardeş, altınların üstüne düşmüş. Deli kardeş de yamşıların* üzerine düşmüş. Akıllı olan altını, deli de yamşıları almış. Eve dönerken yağmur yağmaya başlamış. Akıllı kardeş, deliden yamşıyı istemiş.

Deli de:

— Altın verirsen veririm, demiş.

Akıllı:

— Tamam, veririm, demiş.

Çıkarmış, altın vermiş. Deli de verdiği altının büyüklüğü kadar yamşıdan parça kesip vermiş. Akıllı kardeş demiş ki:

— Niye böyle yapıyorsun? Beş tane yamşıdan birini bana versen de ben de yağmurdan kurtulsam!

Deli de demiş ki:

— Daha ne kadar vereyim? Altının ne kadarsa o kadar veriyorum.

Akıllı bir tane daha altın vermiş. Deli yine o büyüklükte kesmiş, vermiş. Akıllı kardeş de altının bile bazı zamanlarda önemsiz olduğunu anlamış, olanlardan ders almış. Altınını kardeşiyle paylaşmış, evlerine gitmişler. Mutlu, mesut yaşamışlar...

 


* tar: Raf.

* yamşı: Yağmur ve soğuktan korunmak için kıldan, keçeden yapılmış üst giysisi.
Gelinlik Kızlar
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

GELİNLİK KIZLAR

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda bir adam yaşarmış. Bu adamın ay parçası gibi dünyalar güzeli bir kızı varmış. Bu kız, büyüdükten sonra dünürcülerin biri gelip biri gitmeye başlamış. Bir gün, üç kişi aynı günde bu kıza dünür olmuş. Kızın babası üçüne birden söz vermiş.

Akşam olunca karısı:

— Herif, niye böyle yaptın? Bizim bir kızımız var, sen üçüne de; “He!” dedin. Hiç böyle şey olur mu? Adamlar bize ne der, diye sormuş.

Adam, karısının söylediklerini duyunca yaptığının hata olduğunu anlamış, ama neye yarar ki… Gece olmuş. Adam ellerini açıp Allah’a sıdk-ı candan* dua etmiş. Öyle bir dua etmiş ki Allahüteala ona yardım etmesi için melekler göndermiş. Melekler, adama ne yapacağını bir bir anlatıp gitmişler. Onlar gittikten sonra adam, kızını alıp ahırdaki eşeğin, köpeğin yanına koymuş.

Sabah olmuş, adam doğru ahıra koşmuş, bakmış. Bir de ne görsün? Orada üç tane kız durmuyor mu? Kendi kızının hangisi olduğunu bile ayıramamış. Az sonra dünürcüler sırayla gelmeye başlamış. Adam, gelenlere bu kızları vermiş.

Düğün dernek kurulmuş, çalıp çığırmışlar derken kızların üçü de gelin olup gitmiş.

Aradan biraz zaman geçince adamın karısı, kocasına demiş ki:

— Bu nasıl işti böyle? Ben bile kızımın hangisi olduğunu anlamadım. Acaba benim kızım nasıl ola? Çok merak ediyorum.

Adam da:

— Çok istiyorsan göndereyim, git, ziyaret et. Durumu, vaziyeti nasıl, gözünle gör, demiş.

Kadın nasıl sevinmiş, nasıl sevinmiş… Hazırlığını yaptıktan sonra birinci kızın evine gitmiş. Oturmuş, durmuş. Söz, sohbet başını alıp giderken kadın, damadın ailesine kızı sormuş.

— Nasıl? Kızımdan memnun musunuz, demiş.

Onlar da:

— Memnun olmasına memnunuz, ama “Ço!” demeden bir iş yapmıyor, demişler.

Kadın, bu kızın ahırdaki eşek olduğunu anlamış. Oradan kalkmış, ikinci kızın evine gitmiş. Orada da yiyip içildikten sonra:

— Eee… Bizim kızdan memnun musunuz? Nasıl, iyi mi? Size iyi hizmette bulunuyor mu, diye sormuş.

Damadın ailesi de:

— İyi! İyi! Çok memnunuz, ama durmadan dişini gösteriyor, demişler.

Kadın anlamış ki bu da ahırdaki köpek…

— İyi, bana müsaade, ben gideyim, demiş.

Kadın, gerçek kızının üçüncü kız olduğunu anlamış. Yine de şüphesi kalmasın diye üçüncü kızın evinin yolunu tutmuş.

Oraya varmış, kapıyı çalıp içeri girmiş. Söz, sohbet, yeme içme faslından sonra söz dönüp dolaşıp kıza gelmiş.

Kadın, bu sefer de kızlarından memnun olup olmadıklarını sormuş. Damadın ailesi de:

— Biz gelinimizden çok memnunuz. Allah işini gücünü rast getirsin. Kendi de evlat günü görsün, diye dua etmişler.

Kadın anlamış ki bu gerçek kızı… İçinden:

— Oh! Allah’ıma çok şükür... Hem üç kızı birden gelin edip mahcup olmadık hem de kendi kızımıza kavuştuk, diye dua etmiş.

Yiyip, içip muratlarına geçmişler...

 


* sıdk-ı candan dua etmek: Kalp temizliğiyle, gönülden dua etmek.
Hötürüklü Serçe
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

HÖTÜRÜKLÜ SERÇE

Bir hötürüklü* serçe varmış. Gitmiş, gitmiş, bir fırıncıya rastlamış. Fırıncıya demiş ki:

— Fırıncı kardeş, sen şu çalımı tut da ben iki taşın arasına çıtılıyım, pıtılıyım da geleyim.

Fırıncı da ekmek pişirirken çalıyı ateşe atıp yakmış. Serçe geri gelmiş:

— Fırıncı kardeş, çalımı ver, demiş.

Fırıncı da:

— Serçe kardeş, ben senin çalını yaktım, demiş.

Serçe:

— O yana geçerim, bu yana geçerim. Bir ekmeğinizi alıp kaçarım, demiş.

Bir tane ekmek almış, gitmiş. Yine gitmiş, gitmiş, bu sefer dağda bir çobana rastlamış.

Çobana demiş ki:

— Çoban kardeş, sen şu ekmeğimi tut da ben iki taşın arasına çıtılıyım, pıtılıyım da geleyim.

Çoban:

— Tamam, serçe kardeş, demiş.

Serçe gitmiş. Çoban da serçe gelene kadar ekmeği yemiş. Serçe gelmiş, ekmeğini isteyince çoban demiş ki:

— Serçe kardeş, ben senin ekmeğini yedim.

Serçe de:

— O yana geçerim, bu yana geçerim. Bir tane toklunu* alıp kaçarım, demiş, bir tokluyu almış, kaçıp gitmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Bu sefer bir düğüne rast gelmiş.

Düğüncülere demiş ki:

— Şu toklum sizde dursun. Ben iki taşın arasına çıtılıyım, pıtılıyım, geleyim.

Düğüncüler de:

— Tamam, demişler.

Serçe gitmiş, ancak düğüncüler tokluyu kesmişler, düğün yemeğinin içine katmışlar.

Serçe geri gelmiş:

— Toklumu verin, demiş.

Düğüncüler de:

— Serçe kardeş, biz senin tokluyu kestik, düğün yemeğinin içine kattık, demişler.

Serçe yine başlamış:

— O yana geçerim, bu yana geçerim. Hemen de gelini alıp kaçarım, demiş. Gelini kaptığı gibi alıp kaçmış.

Ondan sonra:

Dambıram dım dım!

Gümbürem güm güm!

Çalı verdim, ekmek aldım

Ekmek verdim, toklu aldım

Toklu verdim, gelin aldım, demiş.

Daha sonra yemiş, içmiş, muradına geçmiş...

 


* hötürük: İshal.

* toklu: Bir yıllık kuzu.
Sabır Taşı
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

 Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ihtiyar bir anne, baba ve bir de genç kızları varmış.

Bunlar bir gün ormana çalı çırpı toplamaya gitmişler. Toplayıp geri döndüklerinde, köprüden geçerken bir kuş gelip:

— Ah kız, vah kız, bahtı kara kız, diye ötmüş.

Diğer haftalarda da aynı şekilde olmuş ve kız çok üzülmüş. Ailesiyle birlikte son kez ormana gittiklerinde kız bir dağ görmüş ve dağ aniden yarılıp kızı içine almış.

Kız çok korkmuş. Dağın içerinde bir ışık görmüş. Işığa doğru gittiğinde kırk oda görmüş ve kırkıncı odayı açtığında bir yakışıklı genç görüp ona âşık olmuş. Ancak genç uyuyor ve hiç uyanmıyormuş. Bu genç ülkenin şehzadesi imiş.

Otuz beş gün gencin başında beklemiş ve dışarı çıkmış. Dağın bir deliğinden baktığında dışarıdan çingeneler geçiyormuş. Diğer otuz dokuz oda her türlü eşya, altın, mücevher ile doluymuş.

Çingenelere bir kese altın atarak bir kız satın almış. Amacı burada yalnızlıktan ve sıkıntıdan kurtulmakmış. Ayrıca gencin başında eğer kırk gün beklerse genç uyanacakmış. Ama kızın bundan haberi yokmuş. Kız, kırkıncı gün çingene kıza:

— Sen şehzadenin başında bekle, ben bir yıkanayım, demiş. Ama gidip geldiğinde çingene kızla şehzadeyi sohbet eder görmüş. Kapı aralığından şehzadenin çingene kızı kendi başında kırk gün beklediğini sanıp ona âşık olduğunu anlamış.

Kız, çingene kızın hizmetçisi olmuş. Ona kötü muamele etmeye başlamışlar.

Daha sonra şehzade bir gün seyahate çıkacakmış. Çingene kız bir sürü hediye istemiş.

— Bunları almadan sakın gelme, demiş.

Genç, hizmetçi kızın da istediği sabır taşı, ayna ve hançeri de alacaklarına eklemiş.

Hepsini alıp seyahatten dönmüş. Önce karısına, sonra hizmetçi kıza hediyelerini vermiş. Bir gün hizmetçi kızın kapısının önünden geçerken, kızın sabır taşını önüne koyup her şeyi anlattığını ve sabır taşının anlatırken şişip patladığını görmüş. Yaptığı yanlışı anlamış. Çingene kızı cezalandırmak için:

— Kırk katır mı, kırk satır mı istersin, demiş. O da:

— Kırk satırı ne yapacağım, kırk katırı ver, memleketime gideyim, demiş.

Şehzade de kızı kırk katıra bağlayıp göndermiş. İki sevgili birbirlerine kavuşmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Civciv Kız
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanlarda bir köyde dul bir kadın yaşarmış. Bu kadının tek bir kızından başka hiç kimsesi yokmuş. Kızını çok seviyor, yanından ayrılmasını istemiyormuş. Kızı büyüdükçe güzelleşiyor. Annesi de büyüdükçe korkuyormuş. İstemeye gelirler de evlenir diye korkusundan, bir gün Allah’a yalvarmış:

— Kızım yanımda kalsın, kimse onu ve güzelliğini görmesin, demiş. Ondan sonra güzel kız bir civcive dönüşmüş. Kendi evinde genç kız görünümünde, dışarıda civciv görünümünde oluyormuş.

Annesi nereye gitse, civcivini de götürüyormuş. Bunların bir komşuları varmış. Bu komşunun da üç çirkin kızı varmış. Bunları kimse istemiyor, bir türlü evlenmiyorlarmış.

Civciv kılığındaki genç kız, bazen doğal haline dönüşüyor ama tanıdıklara görünmeden tekrar civciv oluyormuş.

Bu kızın güzelliğini gören yabancılar, onu takip eden çirkin kızların evine girdiğini görüyor ve hemen istemeye geliyorlarmış ama kız eve girince tekrar civciv kılığına bürünüyormuş.

İstemeye gelenler o kızı göremiyor, çaresiz bir şekilde çirkin kızlardan birini istiyorlarmış. Derken böylelikle üç kızın üçü de evlenmiş.

Bu genç kız, bir gün köyün ormanında dolaşırken bir delikanlı görmüş ve görür görmez gönlü ona kaymış. Delikanlı da kıza vurulmuş ama nerede oturduğunu, kimin kızı olduğunu söylemiyormuş genç kız.

Delikanlı divane olmuş. Kızın izini takip edemiyormuş. Çünkü kız, civciv oluyormuş.

Derken evlenen komşunun kızları ağlayarak evlerine dönmüşler. Annelerine şikâyetlerde bulunmuşlar. Kocaları onlara beğendiklerinin o kızlar olmadığını söyleyerek eşlerine kötü davranıyorlarmış. Bunu duyan civciv çok üzülüyormuş. Bir gün annesine:

— Anne bu böyle olmayacak, bunun sonu yok. Ben artık civciv olmayacağım, demiş. Annesi de çaresiz kabul etmiş.

Sonra bu genç kız, komşusuna giderek her şeyi anlatmış. Komşusuna kızlarıyla damatlarını çağırmasını söylemiş.

Kadın da hepsini çağırmış. Hepsi toplandıktan sonra genç kız çıkmış karşılarına. O kızın kendisi olduğunu, bir kızın ancak bir kişinin alabileceğini, şimdi herkesi eşinin olduğunu, bunun için mutlu olmalarının gerektiğini söylemiş.

Damatlar da genç kıza hak vermişler. Eşlerinin kıymetini anlamışlar. Genç kız, bu sefer de ormanda gördüğü delikanlıyı bulup anlatmış her şeyi. O delikanlı da gelip genç kızı istemiş. Annesi de kabul edip, vermiş.

Bundan sonra herkes, mutlu mesut yaşamış. Annesi de ölene kadar kızının yanında kalarak, kızına can yoldaşı olmuş.
Karga
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu pek çokmuş. Zamanın birinde bir karga varmış. Karga boyuna gezermiş.

Diyarın birinde bir nine varmış. Bir gün nine tandırı yakarken karga yanına gelmiş ve:

— Ayağımdaki dikeni çıkarıver, demiş. Nine de:

— Çıkarırım; ama bir daha gelme, demiş. Karga kabul etmiş, nine de dikeni çıkartmış. Karga gitmiş. Bir zaman sonra karga dönmüş, dolaşmış, geri gelmiş. Fırıncı nineye:

Dikenimi attın, ocakta yaktın, 

Ver dikeni, ya somunu

Tıngırdasın tıngırdasın hey! …diye bağırmış. Nine de buna iki tane ekmek vermiş. Alıp gitmiş karga.

Bir adam inek beslermiş. Ağıla giderken karga gelmiş. Adama demiş ki:

— Bu ekmekler sende dursun, geçerken alırım, demiş ve gitmiş.

Bir zaman sonra karga dönmüş, dolaşmış, geri gelmiş. Ekmeğini istemiş. Adam:

— Ekmeği ahıra koymuştum, inek yemiş, demiş. Karga da:

Ekmeğimi aldın, ineğine yedirdin,

Ver ekmeği, ya ineği,

Tıngırdasın tıngırdasın hey! … diye bağırmış. Adam da ineği vermiş. Alıp gitmiş karga.

Bir adam düğün edecekmiş. Karga gelmiş. Adama demiş ki:

— Bu inek sende dursun, geçerken alırım, demiş ve gitmiş. Bir zaman sonra dönmüş, dolaşmış, geri gelmiş. İneğini istemiş. Meğerse düğün sahibi ineği kesmiş, düğüncülere ikram etmiş. Adam:

— Git! Doğru git yoluna, şimdi bacağını kırarım, demiş kargaya. Karga da:

İneğimi kestin, düğününü yaptın,

Ver ineği, ya gelini,

Tıngırdasın tıngırdasın hey! .. diye bağırmış. Düğün sahibi:

— Ben yeni düğün yaptım, sana gelini verir miyim, demiş. Karga vazgeçmemiş bir türlü. Adam:

— Bu karga başıma bela olacak, diye düşünürken aklına bir çare gelmiş. Kargayı kandırmak için, oyuncak bebeğe gelinin esvaplarını giydirmişler. Tellemiş, pullamış bebeği gelin diye kargaya vermişler. Karga kapının önüne çıkmış:

İneği verdim, gelini aldım,

Tıngırdasın tıngırdasın hey! … diye bağırıp çağırarak davul çalmış. Ondan sonra gitmiş gitmiş, dağın başına bebeği koymuş. Karşısına da geçmiş, oynamaya başlamış. Biraz sonra öteden dağcılar gelmiş. Dağcılar:

— Şu kargaya bakın, güzel gelini almış, karşısına da geçmiş oynuyor, demişler.

Ondan sonra da kargayı vurmaya karar vermişler. O demiş ben vuracağım öbürü demiş ben… Önden gelen kargayı atmış okunu. Karga ok gelmeden kaçıp gitmiş. Dağcı gelini almış, arabanın içine koymuş, evine varmış:

— Anaaa, anaaa! Kapıları aç. Sana gelin getiriyorum, demiş. Anası:

— Oğlum! Nereden aldın, nereden geldin, demiş. Dağcı:

— Şöyle vurduk, böyle kırdık, aldık geldik, diye anlatmış olanları. Annesi bunun üzerine gelinin esvaplarını soymuş. Bakmış ki gelin gelin değil, oyuncak bir bebek. Gitmiş oğluna bir dul kadın getirmiş, gelinin esvaplarını ona giydirmiş, oğlunun düğününü yapmış.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…
Padişah ile Küçük Kızı
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Padişah ile Küçük Kızı

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, pire berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın üç güzel kızı varmış.

Yıllar geçmiş, padişahın kızları büyümüşler, serpilmişler. Padişah da yaşlanmış.

Bir gün padişah, üç kızını yanına çağırmış. Kızlarını sorguya çekmiş. Kızlarına:

— Söyleyin bana güzel kızlarım. Beni ne kadar seviyorsunuz, demiş. Büyük kızı:

— Babacığım seni bal gibi seviyorum, demiş. Ortanca kızı:

— Babacığım seni şeker gibi seviyorum, demiş. Küçük kıza sıra gelmiş. Küçük kızı:

— Babacığım seni tuz gibi seviyorum, demiş. Bu sözü işiten padişah küçük kızına bağırmış ve onu hemen sarayından kovmuş. Uzaklaştırmış onu. Genç kız saraydan ağlayarak gitmiş.

Kız, çok sıkıntılı günler geçirmiş. Bir gün yolda bir beyzade ile karşılaşmış. Beyzade varlıklı bir ailenin tek oğluymuş, genç kıza âşık olmuş ve evlenmişler. Genç kız başından geçenleri beyzadeye anlatmış.

Aradan yıllar geçmiş, padişah akılsız kızları yüzünden fakirleşmiş. Küçük kız ise babasının sarayının karşısına bir saray yaptırmış, babasını sarayına davet etmiş.

Babası davet edenin kızı olduğunu bilmemiş. Küçük kız aşçılara çeşit çeşit yemek yaptırmış. Yemeklerin bir kısmı ballı, bir kısmı tatlı bir kısmı da tuzlu olarak hazırlanmış. Küçük kız, uşaklara:

— Yemekleri getirin, demiş. Yemeklerin hepsinin içinde bal varmış. Padişah yemeklerden birer lokma almış,

— Ay diyerek geri bırakmış. Küçük kız, babasına:

— Padişahım neden yemiyorsunuz hepsi bal gibi tatlı, demiş. Küçük kız uşakları tekrar yanına çağırarak:

— Yemekleri getirin, demiş. Yemeklerin hepsinin içinde şeker varmış. Padişah yemeklerden birer lokma almış. Padişah:

— Ay, diyerek geri bırakmış. Küçük kız, babasına:

— Padişahım neden yemiyorsunuz hepsi şeker gibi tatlı, demiş. Bu kez küçük kız uşakları yanlarına çağırarak tuzlu yemekleri getirmiş, yemeklerin tadı tuzu mükemmelmiş. Padişah tuzlu yemekleri büyük bir iştahla yemiş. Küçük kızına:

— Ha şöyle! Dünyanın tadı, tuz, demiş. Bunu duyan küçük kız:

— Eee babacığım! Ben seni tuz gibi seviyorum demiştim de sen de beni sarayından kovmuştun. Dünyanın tadının tuz olduğunu şimdi mi anladın, demiş. Bunları işten padişah çok üzülmüş:

— Akıllı kızım beni affet, demiş. Padişah kızından özür dilemiş, kızının boynuna sarılmış ve öpmüş. Baba kız ömürlerinin sonuna kadar mutlu mesut yaşamışlar.
Kırk Bir Kuğu
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir ülkede yaşayan padişahın kırk erkek ve bir kız çocuğu varmış.

Bu padişahın karısı yıllar önce ölmüş. Padişah yeniden evlenmeye karar vermiş ve evlenmiş. Birkaç sene birlikte yaşamışlar fakat bu üvey anne padişahtan ve çocuklarından nefret etmeye başlamış. Bir gün padişahın yemeğine zehir katıp padişahı öldürmüş.

Üvey anne aynı zamanda büyücüymüş. Çocuklara büyü yapmaya karar vermiş ve kırk birini de kuğu yapmış. Erkek çocukları bir yere, kızı da tek başına başka bir yere göndermiş. Bu kırk bir kardeş sadece ayda bir kez insan olabiliyorlarmış.

Diğer komşu ülkelerden birinin şehzadesi bir gün ava çıktığında bu kızı insan suretinde görmüş ve çok sevmiş. Kız da şehzadeyi çok sevmiş. Akşam olup gün bitmeye başladığında durumunu şehzadeye anlatmış ve kuğuya dönüşünce kanadından bir tüyü şehzadeye verip başı sıkışınca sallamasını söylemiş.

 Şehzade, kuğuyu orda bırakıp düşmüş yola. Tüm ülkeleri dolaşıp kızın derdine çare aramış ama hiçbir yerde çare bulamamış.

Umutsuzca kuğunun yanına gelirken bir kuyu başında dinlenmeye karar vermiş. Kuyudan bir ses şehzadeye:

— Çaren burada, diye seslenmiş. Şehzade tüm cesaretini toplayıp kuyuya inmiş. Kuyuda karşısına yemyeşil sarıklı bir adam çıkmış. Bu adam, şehzadeye, kızı kurtarabilmesi için üvey annesinin sarayındaki iki devi de öldürmesini, birinin sağ göz bebeğini, diğerinin de sol göz bebeğini kuyudan kendisinin verdiği suya katıp kıza içirmesi gerektiğini söylemiş.

Şehzade, yeşil sarıklı adama teşekkür edip kuyudan çıkmış ve yola koyulmuş. Kızın üvey annesinin bulunduğu saraya gelmiş. Karşısına bir dev çıkmış. Devle savaşmaya başlamış ama deve ok batmaz, kılıç kesmezmiş. Şehzade ne yapacağını şaşırınca sakladığı kuğu kanadını çıkarıp sallamış ve yanında bir peri belirmiş.

Şehzade periye devi nasıl öldürebileceğini sormuş. Peri bu devin sadece gözlerine ok battığında öleceğini, söylemiş.

Şehzade devin sol gözüne oku atmış ve devi öldürüp sağ gözbebeğini çıkarmış. İkinci katta da karşısına bir dev çıkmış. Bu devin de sağ gözüne oku atıp devi öldürüp sol göz bebeğini almış.

Şehzade üçüncü kata çıkınca üvey anneyi görmüş ve orda onu yakalayıp bağlamış kollarını. Üvey anne artık büyü yapamayınca büyü bozulmuş ve şehzadelerin hepsi insan olmuşlar.

Şehzade tekrar kuğu hâlinde olan padişahın kızının yanına gitmiş. Devlerin gözbebeklerini ve kuyudan aldığı suyu karıştırıp padişahın kuğu olan kızına içirmiş.

Padişahın kuğu olan kızı eski hâline dönmüş ve evlenmek için padişahın oğlunun ülkesine yol almışlar. Bu arada aynı suyu kızın kardeşlerine de içirmişler. Hep birlikte ülkeye vardıklarında kırk gün kırk gece düğün yapıp evlenmişler.
Kırk Gün
(Karadeniz Bölgesi, Amasya)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, güzeller güzeli bir kız varmış. Bu kızın annesi çok küçükken ölmüş. Babasıyla ormana yakın küçük bir evde yaşarmış. Babası pek iyi bir adam değilmiş.

Aslında iyi bir adammış ama karısı kızını doğururken öldüğü için kızına karşı bir nefret duyarmış. Bu nefreti zamanla köydeki herkese yayılmış ve adam huysuz, aksi bir adam olmuş.

Kızı çok güzel olduğu için ünü dört bir yanı sarmış. Her yöreden insanlar kızı istemeye gelirlermiş. Ancak babası hiçbirine vermeyi istememiş. Kızının da gönlü hiçbir gelene düşmemiş. Bakmışlar ki kimseye vermiyor kızını, artık kimse gitmez olmuş.

Yıllar geçmiş. Bir gün kız bir rüya görmüş. Rüyasında ak sakallı bir dede ona:

— İyisin, hoşsun ama kırk gün bir ölünün başını bekleyeceksin, demiş. Kız korkuyla uyanmış. Aradan günler geçmiş. Kız yine aynı rüyayı görmüş. Dede, ona sürekli:

— Kırk gün bir ölünün başını bekleyeceksin, dermiş. Bu rüyayı üç kez arka arkaya görmüş. Hep düşünmüş, dedenin söylediğini. Kızın babasının aksiliği yüzünden artık kızı isteyen kalmamış.

Bir gün güzel kız ve babası evde otururlarken üç kez kapıya vurmuşlar. Gelen kişi, kızın rüyasında gördüğü ak sakallı dedeymiş. Nur yüzlü dedeyi içeri almışlar. Kız çok şaşırmış, korkmuş.

Dede uzak yoldan geldiğini ve karnının aç olduğunu söylemiş. Kız dedeye yemek hazırlamış, yedirmişler, içirmişler. Dede geliş sebebini açıklamış. Kızın babasına dönerek:

— Buraya kızını istemeye geldim, demiş. Baba kızını isteyene vermemiş ancak kızın yaşının geçtiğini fark ederek artık birine vermeyi istemiş. Baba:

— Kısmet, lakin oğlunuz nerede, demiş. Dede oğlunun evde olduğunu, kızı alıp gideceğini söylemiş. Adam kabul etmiş, kız da yaşadığı şaşkınlıkla dedeyle yola çıkmış. Yolda dede, kıza:

— Korkma kızım, sen çok iyisin, hoşsun ama kırk gün bir ölünün başını bekleyeceksin, demiş. Kız, dedeye güvenmiş ve yola düşmüşler. Bir mağaraya gelmişler. İçeri girmişler.

Dede, kızı yalnız bırakıp dışarı çıkmış. Mağaranın girişi kapanmış, küçük bir delik kalmış. Kız mağarada dolanırken yerde yatan uzun boylu yakışıklı, hayallerindeki gibi bir genç görmüş. Gencin yanına gelmiş. Gence âşık olmuş.

O delikten her gün biri yiyecek atarmış. Kız bu sayede yaşamış, fakat genç hiç uyanmıyormuş. Kız çok üzülüyormuş. Kız uyuyan gence dikkat etmiş, vücudunda iğneler varmış. Saymış kırk tane iğne varmış. Her gün bir iğneyi vücudundan çıkarmış atmış. Kırk gün sonra genç uyanmış.

Kız sabredip kırk gün bir ölünün başını beklemiş. Mağaranın kapısı açılmış, içeri aydınlanmış, mağara çok güzel bir ev olmuş.

Daha sonra gençler evlenmişler. Dede bir daha hiç gelmemiş. Çok mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.