Çalışkan Babanın Tembel Kızı
(İç Anadolu Bölgesi, Ankara)

 Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken…Ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, çok uzak illerin birinde bir baba ile kız yaşarmış. Kızın annesi onu doğururken ölmüş… Kızının annesiz kalmasına çok üzülen baba ona hem annelik hem babalık yapmış.

 Baba öyle çalışkanmış öyle çalışkanmış ki hem kendi ayakkabı dükkanında çalışırmış hem de evin işlerine bakarmış. Kızına iş tutturmazmış.

 Yıllar geçmiş, baba iyice yaşlanmış, kızı güzeller güzeli bir genç olmuş. Baba hem eve hem işine yetişemez olmuş. Onun kızına iş yaptırmaması, kızının tembel mizacını iyice körüklemiş ve genç kız hiçbir işe el sürmez olmuş. Sabahları kalkar kalkmaz pencerenin önüne oturur, akşama kadar pencereden dışarıya bakarmış.

 Bir gün kızın babası hastalanmış. Bu hastalık babada ölüme çok yaklaştığını hissettirmiş. Günlerce düşünmüş taşınmış, öldükten sonra kızının hali nice olur diye karalar bağlamış. Babası hasta yatarken ak sakallı bir derviş gelmiş, ne yapıp yapıp kızını bu tembellikten kurtarasını ve helal süt emmiş biri ile evlendirmesini söylemiş.

Bunun üzerine adam, kızını iyi huylu, güvenilir, temiz bir delikanlı bulup evlendirmeye karar vermiş. Böylece hem kızına bakacak, onu koruyup kollayıp, onu sevecek hem de dükkânı o öldükten sonrada iş yapmaya devam edecekti.

 Baba kızına uygun delikanlılar bulmuş. Ancak bu delikanlılar aileleriyle kızı istemeye geldiklerinde kızın tembelliklerini gören anneleri kızı istememişler. Kızını bir türlü evlendiremeyen baba bu duruma çok üzülmüş ve kızının tembelliğini bitirmenin çarelerini düşünmeye başlamış…

 Genç kızın babası düşünmüş taşınmış, kızına bir oyun oynamaya karar vermiş. Bir gün sabah erkenden pazara gidip tavuk almış; onu kesmiş, temizlemiş ve ocağa pişmesi için koymuş. Kızına tavuğu aldığını, yaptıklarını ve ocağa koyduğunu anlatmış.

— Ben bu tavuğu pişirebilmek için çok emek harcadım, akşama bu tavuk hazır olsun. Eğer tavuğun başına bir şey gelirse seni suçlu bulurum, sopayla seni döverim, demiş ve evden gitmiş.

Kız babasının bu sözlerine bir anlam verememiş, çok şaşırmış.

—  Benim babam beni çok sever, bana hiç kıyamaz neden böyle dedi acaba, diye düşünmüş ama pencerenin önüne oturunca babasının dediklerini hemen unutmuş.

 Öğlene doğru kapının önüne bir dilenci gelmiş, kızdan ekmek istemiş. Kız kapıyı açmaya üşenmiş.

— Kim aşağıya inecek, kapıyı açıp ekmek torbasından ekmek verecek, demiş. Dilenciye evin anahtarını atmış.

— İçeriye gir, kapının sol tarafında mutfakta ekmek var onu al, kapıyı kapat git, demiş. Dilenci içeri girmiş kokuyu duymuş, ocakta pişen tavuğu görünce tavuğu almış, torbasına koymuş, kaynayan tencerenin içine de çarıklarını koymuş.

 Evden çıkınca kıza bakıp şarkı söyleyip oynamaya başlamış;

—  Senin tavuk benim çantanın içinde, benim çarık senin tencere içinde.

 Dilenci bu şarkıyı söylemiş oynamış. Dilencinin bu hali genç kızın çok hoşuna gitmiş. Akşam babasına bütün olanları anlatmış, eğlenmiş. Dilencinin söylediği şarkıyı söylemiş. Baası bunları duyunca kızını da yanına alarak mutfağa gitmiş, tencereyi açmış. Tencere de çarıkları görünce babası kızına çok kızmış, kızının aklı başına gelsin diye ona sopayla vurmuş.

Aslında işin aslı böyle değilmiş. Babası kızının tembelliğini sona erdirmek, aklını başına getirmek için dilenciyle anlaşıp böyle bir oyun hazırlamış.

Ertesi gün kızı babasından erken uyanmış. Yediği dayak onu akıllandırmış. Babasına kahvaltı hazırlamış, evi temizlemiş… Kızının bu çalışkan halini gören baba, çok mutlu olmuş.

Günler geçmiş, genç kız hiç tembellik yapmamış. Babası bu durumdan mutluymuş mutlu olmasına, ama kızını evlendiremediği için de üzülüyormuş.

 Genç kız günler sonra iyice çalışkan, becerikli olmuş. Ama bir türlü kısmeti çıkmıyormuş. Kızın tembel halini bilenler onun tembelliği bıraktığına inanmıyorlarmış.

 Bir gün babasının dükkanına yakın ilden bir tüccar gelmiş. Ayakkabı yaptırıp kendi ilinde satmak istiyormuş.

Kızın babası bu genç tüccarla iş yapmayı kabul etmiş ve onu akşam yemeğe davet etmiş. Akşam eve gelen tüccar yediği yemekleri çok beğenmiş. Babası kızını tüccarla tanıştırmış. Tüccarla genç kız birbirlerini görür görmez âşık olmuşlar.

 Günler geçmiş tüccar verdiği ayakkabı siparişlerini almak için tekrar kızın babasının yanına gelmiş. Ancak genç tüccarın yanında ailesi de varmış. Tüccarın babası, kızın babasıyla konuşmuş, oğlunun genç kıza âşık olduğunu söylemiş ve genç kızı babasından istemiş.

Kızın babası bu duruma çok sevinmiş ve misafirlerini eve davet etmiş. Çünkü kızının hislerini bilmeden bir cevap vermek istemiyormuş. Eve gelen tüccarın ailesi genç kız çok beğenmişler, genç kızın da bu işin olmasını istediğini anlayan baba kızını tüccara vermiş.

 Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Genç kızın böylesine zengin, iyi bir gençle evlenmesine komşuları akıl erdirememiş. Kendilerinin tembel diye oğullarına layık görmedikleri kız nasıl olur da evlenir diye düşünmüşler.

Genç kız evlendikten sonra da hiç tembellik yapmamış. Eşine ve çocuklarına çok iyi bakmış, evini temiz tutmuş, güzel yemekler pişirmiş. Kızının mutlu bir evlilik sürdürdüğünü gören baba çok mutlu olmuş ve huzur içinde yaşamış.

Onlar ermiş muratlarına, biz çıkalım kerevetine…