Hazinenin Kapısını Açan Mercimek Çocuk
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ağrı)

 

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde, bir ülkede bir çocuk varmış. Bu çocuğun boyu mercimek kadar olduğundan herkes ona Mercimek Çocuk diyormuş. Çok küçük olduğundan onu evden çıkaramıyorlarmış. Ona ayrılan yerinde her gün oynuyor, yorulunca da oracıkta uyuyormuş. Annesi gelir üstünü örter ama gözünü ondan ayırmazmış. Bir gün Mercimek Çocuk:

— Anneciğim ne olursun beni dışarıya çıkarsana, demiş. Annesi:

— Olur, demiş.

Mercimek Çocuğu almış dışarıya kendisi ile birlikte çıkarmış. Bir dere kenarında oturmuşlar. Annesi oğluna şarkılar söylüyor, onunla konuşuyormuş. Mercimek Çocuk annesinin çevresinde dolaşıyor, otların üzerinden atlıyor, annesinin öğrettiği şarkıları söylüyormuş. Annesiyle böyle eğlenirken aniden bir kartal gökten süzülmüş. Mercimek Çocuğu aldığı gibi kapıp götürmüş. Mercimek Çocuk:

— Anneciğim beni kurtar, dediyse de yararı olmamış. Kartal yükselip gözden kaybolmuş.

Bir müddet gökte dolaştıktan sonra Mercimek Çocuk kartalın bir dağın tepesindeki sert kayalıklara konduğunu görmüş. Kartal sıkıca tuttuğu Mercimek Çocuğu yuvaya serbest bırakıp aniden havalanmış. Mercimek Çocuk buna sevinmiş. Yuvadan çevreye bakmış, kartalın onu kapıp getirdiği köyü uzaktan görünüyormuş. Yuvadan çevreye inmenin de mümkün olmadığını anlamış. Eğer kartal gelirse kendisini yiyeceğini biliyormuş. Hemen oracıkta yuvanın içindeki çöplerin, yaprakların arasına saklanmış. Kartal havalanınca Mercimek Çocuk yuvada saklanmış. Akşamüstü kartal gelip yuvasına konmuş. Gece boyu orada kalmış. Sabahleyin havalanınca Mercimek Çocuk kartala hissettirmeden çıkıp kanatlarının arasına binmiş. Kartal aşağıdaki köyün üzerine doğru inmeye başlamış.

Sonunda Mercimek Çocukla annesinin oturduğu derenin kıyısına konmuş. Mercimek Çocuk hemen tüylerinin üzerinden kayarak aşağı atlamış. Artık bundan sonra eve gitmek kolaymış. Otların arasına saklanmış, birazdan kartal havalanıp gitmiş. Mercimek Çocuk otların, taşların arasından günlerce aç acına yürüyerek evine varmış. Evine vardığında anasını iki gözü iki çeşme ağlar bulmuş. Hemen:

— Anneciğim ben geldim, demiş.

Annesi oğlunun sesini duyunca yerinden sıçramış. Gelmiş oğlunu kucaklamış. Babasına haber göndermişler gelmiş. Oğlunu sağ salim görünce sevinmiş. Günler günleri kovalamış Mercimek Çocuk artık evden bir adım bile ayrılmıyormuş. Bir gün bir tellalın bağırdığını duymuş. Tellal şöyle diyormuş:

— Duyduk duymadık demeyin. Padişahımızın hazinesinin demir kapıları kitlenmiş. Ülkenin bütün demircileri, mühendisleri toplanmış uğraşmış açamamışlar. Kapıyı açacak kişi hazineden ne kadar isterse altın alabilecek.

Mercimek Çocuk babasına:

— Babacığım beni götür o kapıyı açacağım,demiş. Babası şaşırmış.

— Nasıl açacaksın kapıyı, demiş.

— Beni kapının altından içeri koy, belime de çok uzun bir ip bağla, ben içerden ne dersem onu yap gerisine de karışma, demiş. Babası da:

— Olur, demiş.

Ertesi gün babası istenilenleri almış. Mercimek Çocuğu da cebine koyarak saraya gitmiş. Nöbetçilere:

—  Beni padişaha götürün, demiş.

Nöbetçiler padişaha götürmüşler. Padişah:

— Ne yapacaksın, diye sormuş. Adam:

—  Hazinenin kapısını açacağım, demiş. Padişah:

— Kimse açamadı sen mi açacaksın, diye sormuş. Adam:

— Evet padişahım, demiş.

— Nöbetçiler hemen hazine odasına gidin, kapıları bu adam açacak, demiş.

Adam kapının yanına gelmiş. Cebinden Mercimek Çocuğu çıkarmış. Beline getirdiği ipi sarmış. Kapının altında içeri bırakmış. Mercimek Çocuk içeri girmiş, biraz sonra çıkmış. Babasına:

— Beni kaldırıp şu anahtar deliğinin içine koy, demiş.

Mercimek Çocuk anahtara ip bağlamış. İpin ucunu delikten içeriye atmış, kendisi de kapının altından içeri girmiş. Babası anahtarı deliğe sürmüş. Mercimek Çocuk içeri çekmiş. Anahtar takılmadan yerini bulmuş. Askerlerle babası anahtarı çevirmiş, kapı açılmış. Hemen koşmuş padişaha haber vermişler.

— Padişahım kapıyı açtılar. Padişah:

— Çok iyi, demiş.

Padişah koşarak hazine odasının önüne gelmiş. Açık kapıyı görünce sevinmiş. Hemen hazineci başına emretmiş.

— Bunların ağırlıklarının iki misli altın verin, demiş.

Baba ile oğula ağırlıklarının iki misli altın verilmiş. Baba ile oğul altınlarını almış, evlerine dönmüşler. Böylece yemiş, içmiş, muratlarına ermişler.