umutphp/masallar huggingface dataset:
KELOĞLAN
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Eski zamanlarda bir çoban yaşarmış. Davar yayarmış. Hanımı bir gün:

— Herif, evde yiyecek bir şey kalmadı. Evi desen zaten doğru düzgün eşyamız bile yok, demiş. Keloğlan elindeki tek koçunu satmayı düşünmüş. Koçu bir güzel boyamış. Kendine alıştırmış. Keloğlan “bürp” deyince koç arkasından gidiyormuş. Keloğlan çarşıya gitmiş. Yolda çörekçiye rastlamış. Çörekçi:

— Koç satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Karnım doyana kadar çörek yedirirsen veririm.

— Kabul. Gel, ye.

Çoban bu, doyar mı? Yiyor da yiyormuş. Çörekçide çörek kalmamış. Keloğlan daha doymamış. Çörekçi:

— Oğlum, yediğin çörek koçun fiyatını iki misli geçti. Keşke parayla alsaydım, demiş. Keloğlan:

— Vermezsen verme, canın isterse, demiş. “Bürp” deyip koçunu almış, gitmiş. Giderken börekçiye rastlamış. Börekçi:

— Koç satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Doyana kadar börek yedirirsen veririm.

Börekçi kabul etmiş. Keloğlan yemiş, yemiş; doymamış. Börekçi:

— Keloğlan yediğin börek, koçun parasını geçti. Yeter artık yeme, demiş. Keloğlan:

— Canın isterse, ben de koçumu alıp giderim, demiş. “Bürp” demiş koçunu alıp gitmiş. Yolda çaycıya rastlamış. Çaycı:

— Toklu satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Kanana kadar çay içirirsen veririm.

Çaycı da kabul etmiş. Keloğlan çayı içmiş de içmiş. Bu durumu gören çaycı:

— Yedekte su kalmadı Keloğlan, hâlâ çaya kanmadın, demiş.

— Sen bilirsin, ben de giderim, demiş. Keloğlan, “bürp” deyip, koçunu alıp gitmiş. Çarşıda giderken kucağında çocuk olan bir hanım, Keloğlan ile koçunu görmüş. Çocuk:

— Anne, şu koçu bana al. Annesi:

— Keloğlan, koç satılık mı?

— Satılık, hanım.

— Ne istiyorsun?

— Şu ak gerdandan bir öptürürsen koçu sana vereyim. Hanım kızmış:

— Git, ben ağa karısıyım. Sen kim oluyorsun da bana böyle bir şeyi söyleyebiliyorsun, demiş.

Keloğlan omuz silkmiş, “bürp” deyip tokluyu götürmüş. Çocuk kendini yerlere atmış.

— Anne, tokluyu aaal, diye ağlıyormuş. Kadın ne yapacağını şaşırmış.

Sonra Keloğlan’ın dediğini kabul etmiş. Ama bu sefer Keloğlan:

— Yook, beni eve çağırmazsan vermem, demiş.

Kadın:

— Eve götüremem, demiş.

Çocuğu yine ağlayınca kadın mecburen kabul etmiş. Keloğlan akşam kadının evine gitmiş. Biraz oturduktan sonra bakmış ki çörekçi de gelmiş, börekçi de gelmiş, çaycı da gelmiş. Meğer kadın bunları da evine alıyormuş. Akşam kadının kocası da gelince her biri bir yere saklanmış. Keloğlan biraz durmuş ama canı sıkılmış:

— Ben çıkacağım, demiş. Çörekçi Keloğlan’a:

— Çıkma, dur, demiş. Keloğlan:

— Para ver ki çıkmayayım, demiş.

Çörekçiden para almış. Aynı korkuyu yaşayan börekçi ve çaycı da Keloğlan’a para vermişler. Keloğlan biraz daha durmuş ama sonunda “bürp” deyip koçuyla beraber oradan kaçmış, meydana çıkmış. Kadının kocası bunu görmüş:

— Keloğlan, burada ne işin var?

— Ooo, bir ben değilim ki! Çörekçi de burada, börekçi de burada, çaycı da burada. Para ver, yerlerini söyleyeyim.

 Ondan da biraz para almış. Sonra “bürp” deyip, toklusunu alıp gitmiş. Koçu çarşıda satmış. Elindeki paralarla hem evinin eşyasını almış hem de çeşit çeşit yiyecekler almış.
KELOĞLAN
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

 

Bir varmış bir yokmuş. Köyün birinde, bir Keloğlan varmış. Köy halkı:

— Bu Keloğlan'ı zengin yapalım, demişler. Köylü, Keloğlan'a bir inek vermiş. Keloğlan ineği kesmiş:

— Ekmek getirin, et yiyelim, demeye başlamış.

Köylüler, Keloğlan'a çok kızmışlar. Köylüler:

— Biz bunu zenginleştirmek için ineği verdik. Bu neden ineği kesti? Köylüler, Keloğlan’ı hapse atmışlar. Hapishanenin üzerinde bir delik varmış. O delikten Keloğlan’ın üzerine tuvaletlerini yapmışlar. Kırk gün sonra demişler ki:

— Keloğlan ölmüştür, gidip çıkaralım. Keloğlan’ı çıkartmışlar ki ölmemiş. Keloğlan hanımına demiş ki:

— Hanım, küçük küreği, küçük eşeği, küçük çuvalı getir. Keloğlan o hapishanedeki pislikleri doldurmuş çuvallara, çarşıya çıkmış. Keloğlan:

— Mis otuuu, mis otuuuu, diyerek bağırmaya başlamış. Çarşıya bir kervancı gelmiş, Keloğlan'a sormuş:

— Kaça veriyorsun, demiş. Keloğlan:

— Öndeki kervanı verirsen veririm, yoksa vermem, demiş. Keloğlan kervancı ile anlaşıp kervanı alıp köyüne gelmiş. Köy halkı:

— Keloğlan, nereden aldın onları, diye sormuş. Keloğlan:

— Yaptığınız pisliklerden aldım.

Köy halkı da yaptığı pisliklerin hiçbirini bırakmamış, hepsini toplayıp çuvallamışlar. Bağırmaya başlamışlar:

— İnsan pisliği satıyoruuuz, diye.

Bunların böyle bağırdığını gören insanlar, bunları dövmeye başlamışlar. Köylü, biz bu Keloğlan’ı ne yapalım diye düşünmeye başlamışlar. Keloğlanı bir çuvalın içine koyup göle atmaya karar vermişler.

Keloğlan çuvalın içindeyken çoban sürüsüyle birlikte bir çoban gelmiş. Çoban, Keloğlan'a:

— Kardeş, niye çuvalın içindesin, demiş. Keloğlan:

— Bey oğlunun kızını bana veriyorlar da ben almıyorum diye, çuvalın içine koydular, demiş. Daha sonra Keloğlan, çobana:

— Gel, sen çuvalın içine gir. Bey oğlunun kızını sen alırsın, demiş. Çoban da:

— Bey oğlunun çobanlığını yapana kadar kızını alırım daha iyi, demiş. Girmiş çuvalın içine.

Köylüler gelmiş, çuvala vurmaya başlamışlar. Köylüler vurdukça çoban:

— Bey oğlunun kızını alırım, demiş. Köylüler vurdukça çoban:

— Bey oğlunun kızını alırım, demiş. Köylüler vurdukça her defasında çoban:

— Bey oğlunun kızım alırım, demiş. Daha sonra köylüler çuvalı tutmuş, göle atmışlar. Aradan bir hafta geçmiş, Keloğlan sürüyle birlikte köye gelmiş. Köylü:

— Biz seni göle attık, sen nereden çıktın, demiş. Keloğlan:

— Attığınız gölden bu sürüyle birlikte çıktım, demiş. Keloğlan'ın bu sözüne karşı köylü hemen göle koşmuş. Keloğlan köylüleri göle doldurmuş. Köylüler gölde can çekişerek koyun arayadursunlar, Keloğlan da köylüsüz rahat bir hayat sürmüş.
Keloğlan
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Fakir anası ile yaşayan bir Keloğlan varmış. Ama bu oğlan, çok ama çok haylazmış. Anası kış gelince oğluna:

— Oğlum, bu ineği alıp dayına götür, bırak. Yazın yeniden buraya getiririz, demiş.

Tabi, bizim haylaz yolda giderken sıkılmış ve ineği bir ağaca bağlayarak ağaca:

— Sen bu ineğe yaza kadar bak, demiş ve gelmiş.

Yaz gelmiş. Anası oğlunu tekrar göndermiş ve ineği getirmesini istemiş. Keloğlan da ineği bağladığı yere giderek ağaca ineği sormuş, ağaçta ses yok. Buna sinirlenen oğlan, bir baltayla ağacı ta kökünden kesmeye başlamış. Ağacı keserken Keloğlan, ağacın dibinde bir teneke altın bulmuş. Almış altınları anasının yanına gelmiş. Anasına olayı anlatmış ve anasıyla beraber ağacın yanına gelmişler. Kalan altınları da alarak tekrar evlerine dönmüşler. Annesi Keloğlan’ı bir ölçek getirmesi için dayısının yanına göndermiş. 

Keloğlan gitmiş, dayısından ölçeği istemiş. Şüphelenen dayı ölçeğin altına sakızı yapıştırmış, öyle vermiş. Annesi ve Keloğlan altınları ölçmüşler, gidip ölçeği geri vermişler. Kıskanç dayı, ölçeğin altındaki altını görünce karakola haber vermiş. Karakoldan Keloğlan’ın evine gelenler, annesini alıp götürmüşler. Keloğlan’ı da deli diye, götürmemişler. Annesi giderken Keloğlan’a:

— Kapıya, bacaya sahip çık, demiş.

Annesini merak eden Keloğlan; kapıyı ve bacayı sökmüş, yanına alarak karakola gitmiş. Annesini sorguladıktan sonra serbest bırakmışlar. Keloğlan’la beraber evlerine dönmüşler. Kapıyı ve bacayı yeniden yerine takıp tamir etmişler.

Parası olan akıllı olurmuş, derler ya; bunlar da harcadıkça akıllanmışlar. Yemiş, içmiş; muratlarına ermişler.
KILLI MAHMUT
(İç Anadolu Bölgesi, Nevşehir)

 

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, diyarın birinde Kıllı Mahmut diye, uzun boylu, geniş omuzlu; bir dudağı yerde, bir dudağı gökte; her tarafı kıllarla dolu bir adam varmış. Kimse korkusundan bununla konuşmazmış. Kızdığı zaman her yeri kırar, herkesi dövermiş. Gel zaman, git zaman; Kıllı Mahmut o diyarda oturan bir kıza sevdalanmış. Anasına gitmiş:

— İlla, bu kızı bana al, demiş. Anası Kıllı Mahmut'a:

— Bu kızı sana vermezler oğlum, demiş.

Mahmut bu kızı kafaya koymuş. Ne yaptıysa anası vazgeçirememiş. En sonunda Mahmut'un anası bir çare düşünmüş. Mahmut'un küçük kardeşi Ahmet'i alıp kızı istemeye gitmiş. Gitmiş gitmesine de kızı vermeyeceklerinden korkup Ahmet'e istemiş. Kızın babası Ahmet'i beğenmiş, kızını vermiş. Üç gün içinde düğün tutulmuş ama hiç kimsenin kıllı Mahmut'tan haberi yokmuş. Oysa kız Ahmet'in değil, Kıllı Mahmut'un karısı olacakmış.

Düğün günü gelmiş. Hazırlıklar yapılmış, davullar çalınmış. Herkes çok mutluymuş. At hazırlanmış, gelini almaya gelmişler. Kızı getirip gerdek odasına koymuşlar. Düğün bitip ahali dağılmaya başlayınca artık damadın odaya girme zamanı gelmiş. Kız, süzüle süzüle Ahmet'i beklerken kapı açılmış. Kıllı Mahmut içeri girmiş.

Kız, Mahmut'u karşısında görünce bayılmış, düşmüş. Mahmut da korkudan kaçmış. Kız, evine haber duyurunca kızın babası gelmiş, kızını geri almış. Buna çok kızan Kıllı Mahmut, kızın evini basmaya karar vermiş. Ormandan kocaman bir kütük söküp kızın babasının kapısına dayanmış. Kızın evinde kim var kim yoksa hepsinin boğazını sıkıp sıkıp öldürmüş. Kızı da sırtına alıp dağa kaçırmış.

Bu arada Kıllı Mahmut'un kardeşi Ahmet de kıza sevdalanmış. Almış eline tüfeği, dağa çıkmış. Ağabeyini aramaya başlamış. Her tarafa bakmış, en sonunda kızı bulmuş. Bu işe çok kızan Kıllı Mahmut, kardeşinin kaçarken yolunu kesmiş. Kardeşi, Kıllı Mahmut'u tek kurşunla yere sermiş. Sevdiği kızı alıp annesinin evine getirmiş. Kırk yıl çok güzel ömür yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...
Korkusuz Koca
(İç Anadolu Bölgesi, Nevşehir)

Bir varmış bir yokmuş. Yeryüzünde, Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemek, günah; az söylemek, sevapmış. Eski zamanlarda bir deli adam varmış. Deli:

— Ben kadından korkmam, demiş. Kadın da demiş ki:

— Herif, kadından korkulur. Adam:

— Yok. Kadın kim ki ben ondan korkayım!

Bir gün adam çifte gidince kadın tutmuş, bir kilo balık almış ve çift tarlasına varmış. Kocası öteki başa giderken çifte balıkları döke döke gitmiş. Öbür başta dönerken adam bakmış ki herkte balık var. Adam:

— Karı bak hele, herkte balık var, demiş. Balıkları toplamış:

— Kadın bunları akşama pişir de yiyelim, demiş.

Kadın eve gelmiş. Güzelce balıkları kızartmış, yemiş. Akşam kocası gelince kadına:

— Balıkları getir de yiyelim, demiş. Kadın:

— Ne balığı, herif? Saçmalama herif, çifte balık olur mu? Yoksa delirdin mi, demiş. Adam:

— Yok kız, var, demiş.

Adam böyle deyince kadın dışarı çıkmış:

— Yetişin komşular! Herif delirdi. Herkte balık olur mu? Balık tuttum diye beni dövüyor, diye bağırmış. Komşular gelmiş:

— Baba, sen delirdin mi? Herkte balık olmaz, demişler.

Adamı almışlar, akıl hastanesine götürmüşler. Adamı bir güzel dövmüşler. Kadın gitmiş, kocasını kurtarmış. Bu seferde pilav pişirmiş. Pilavın içine balığı sokmuş. Kocası pilavı yerken balığın kellesini görmüş. Adam hemen balığın kellesini pilavla örtmüş. Kadın:

— Ne oldu herif, deyince, adam:

— Valla kadın, herkte balık gördüm; adam akıllı dövdüler. Pilavda balık gördüm dersem beni öldürürler. Ben bu işten vazgeçtim, demiş. Ondan sonra karısından korkmuş.
Kör Kurt
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir zamanlar köyün birinde, kıt kanaat geçinen bir çoban varmış. Bu çoban köylünün hayvanlarını otlatır, hayvanlara mukayyet olurmuş.

Bir gün hayvanları otlatırken havadaki kuşların bir yere inip inip kalktığını görmüş. Merak edip kuşların indiği yere gitmiş. Orada kör, yaşlı bir kurdun yattığını görmüş. Kurda bu hâlini sormuş. Masal bu ya, kurt dile gelmiş:

— Benim gözlerim görmediği için çıkıp avlanamaz hâle geldim. Onun için bu kuşlar gelip benim her gün yemeğimi veriyorlar, demiş. Bunu duyan yaşlı çoban:

— Bir kurdu bile unutmayıp onun rızkını yollayan Allah, benim ve çocuklarımın rızkını da verir, demiş ve çalışmayı bırakmış. Karısı:

— Herif etme, eyleme, çoluk çocuk ne yaparız? Neden böyle yapıyorsun, demiş.

Çobanı kararından vazgeçirememiş. Kocasından hayır gelmeyeceğini anlayan kadın, köylünün yardımıyla küçük bir bostan yapmış. Bostanı bellerken beline* bir şey takılmış.

Heyecanla orayı tamamen kazmış ve bir küp bulmuş. Küpü açmış ki içi, çil çil altın doluymuş. Çok sevinmiş. Ama altınlar o kadar ağırmış ki gücü yetmediği için eve götürememiş. Küpün üstünü örtüp hemen eve koşmuş. Olanları kocasına anlatmış.

— Gel, gidip küpü eve getirelim, demiş. Ama kocası bunu da kabul etmemiş. Yine adam:

— Bir kör kurdu rızıksız bırakmayan Allah, elbet bizim de rızkımızı verir, demiş.

Kadın çaresizlik içinde köyün muhtarına gitmiş. Başından geçenleri anlatıp yardım istemiş. Muhtar:

— Tamam ama yarın gidelim, demiş.

Muhtar gece kadından habersiz gidip küpü almış. Küpün içine bakmış ki altın yerine bir sürü yılan, çıyan var. Muhtar:

— Bu kadın bana tuzak kurmuş. Dur, ben bu tuzağı onun başına çevireyim, demiş.

Küpü alıp kadının evinin yolunu tutmuş. Eski evlerde ışık olsun diye orta baca olurmuş. Muhtar küpü orta bacadan eve boşaltmış. Ama yılanlar, çıyanlar altın olup eve dökülmüş. Çoban, karısına:

— Kör kurdun nasibini gönderen, bizim de nasibimizi gönderir, diyordum. Bak, gönderdi, demiş.

Çoban ailesiyle birlikte mutlu bir şekilde yaşamış.

*bel: Toprağı aktarmaya veya işlemeye yarayan, uzun saplı, ayakla basılacak yeri tahta, ucu sivri kürek veya çatal biçiminde bir tarım aracı.
Kurdun Çobanlığı
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir at, bir koyun, bir de keçi otluyorlarmış. Bunların üçüne kurt, çoban durmuş. Çoban durduktan sonra bir gün otlamışlar, beş gün otlamışlar. Kurt bir gün acıkmış. Acıkınca keçiye demiş ki:

— Keçi, ben seni yiyeceğim, demiş. Keçi de:

— Ye, ama önce ben bir oynayayım da ondan sonra, demiş. Oradan keçi kaçıp gitmiş. Kurt beklemiş, beklemiş; keçi gelmemiş. Kurt bir gün otlamış, iki gün otlamış yine acıkmış. Koyuna demiş ki:

— Ben seni yiyeceğim.Koyun da:

— Ye, ama önce ben bir şuradan yokuş aşağı koşup gideyim, sonra da sen beni ye, demiş.

Koyun kuyruğunu bir şu yana, bir bu yana sallamış. Koyun kaçıp gitmiş. Geriye at ile kurt kalmış. Kurt, ata demiş ki:

— Ben seni yiyeceğim. At da demiş ki:

— Ye, ama önce benim ayağımın altında berat var, onu oku. Sonra sen de beni ye, demiş.

At ayağını kaldırmış, kurt da ayağının altına bakayım derken atın tekmesini yemiş.  Kurt orada ölmüş. Yiyip, içip yer dibine geçmişler.
KUSMUKÇU
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemesi, sevap; çok söylemesi, günahmış. Vaktin birinde, bir baba ve onun üç tane kızı varmış. Bir de o civarda Kusmukçu adında biri varmış. Bu Kusmukçu ne bulsa yiyen, pis bir adammış.

Kusmukçu bir gün gelip bu adamın büyük kızını istemiş. Adam vermek istemeyince “Seni şuracıkta yerim.” diye tehdit etmiş. Kızı alıp zorla evine götürmüş. Yere kusup bu kusmuğu kızın yemesini istemiş. Kız yemeyince onu göğsünden asıp öldürmüş.

Kusmukçu ertesi gün de ortanca kızı istemeye gitmiş. Adamı yine tehdit edip kızı evine götürmüş. Ortanca kızdan da kusmuğu yemesini istemiş. Kızın yemediğini görünce onu da ablası gibi göğüslerinden asarak öldürmüş.

Üçüncü gün de küçük kızı almaya gidiyor. Babası, küçük kızı vermeyi kesinlikle reddetmiş. Kusmukçu adamı oracıkta öldürüp midesine indirmiş. Kızı da saçlarından sürükleyerek evine götürmüş. Kıza kusmuğu yemesini emretmiş. Kız yerdeki kusmuğu başındaki tülbendine sarıp göğsüne koymuş. Adam kusmuğu yerde görmeyince kızın yediğini sanıp onu kendine karı yapmış.

Akşam olup da yatağa girince kız, adamın başında kırk saç ve bu kırk saça takılmış kırk anahtar olduğunu görmüş. Adam uyuyunca bu kırk anahtarı saçlarından almış. En büyük anahtarla büyük bir odaya girmiş. Bu odanın her köşesinde on kapı olmak üzere toplam kırk kapı varmış.

Anahtarla kapıları açmaya başlamış. Kapılar açılınca göğüslerinden asılmış kadınlar görmüş. Bunların içinde ablalarını da tanımış. Odaların bazılarında da bir deri bir kemik kalmış esirler bulmuş. Hemen bu esirleri serbest bırakmış. Sabaha karşı tekrar odaları kilitleyip kırk anahtarı adamın saçlarına takmış. Kusmukçu sabah kalkınca esirleri yerinde bulamamış. Kıza sormuş, kız kimseyi görmediğini söylemiş.

Aradan bir saat geçmiş, kapı çalınmış. Kusmukçu dilenci kılığına girmiş, küçük kızdan bir ekmek istemiş. Kız ekmeği vermiş. Dilenci, “Niçin bu adamla evlendin? Bu adam pis herifin biridir. Evde esirleri olduğu söylenir.” diye kızın ağzından laf almaya çalışmış. Kız da dilenci sandığı kocasına dün gece olanları anlatmış. Dilenci, kızın anlattıklarını dinledikten sonra çekip gitmiş. Hemen ardından Kusmukçu içeri gelmiş.

— Az önceki dilenci bendim, demiş.

Kızı alıp ormana götürmüş. Orada bir ağaca bağlayıp üzerine gaz dökmüş. Bakmış ki cebinde kibrit yokmuş. Atına atlayıp eve kibrit almaya gitmiş.

Yoldan geçen kervancılar bu kızı görüp olanları dinledikten sonra kızı katıra bindirip “Hiç arkana bakma!” diyerek oradan uzaklaştırmışlar. Adam gelip kızı bulamayınca deliye dönmüş. Kervancılar, “Biz kızı görmedik.” diye yalan söylemişler. 

Ay dönmüş, gün dönmüş. Bu kız başka biriyle evlenmiş, Kusmukçu da kızın izini bulmuş. Kız her gece evdekiler uyuduktan sonra elişi yaparmış. Bir gece Kusmukçu kızın evine gelmiş. Uyuyan herkesin uykusunu toplayıp kaba koymuş, kızı zorla götürmek istemiş.

O arada adam merdivenden düşmüş. Merdivenden düşünce uyku kabı yere yuvarlanmış ve herkes uyanmış. Kızın kocası, Kusmukçu’yu öldürmüş. Her bir parçasını bir dağ başına bırakıp kurda, kuşa yem etmiş. Bundan sonra rahat bir nefes alıp ömür boyu mutlu bir şekilde yaşamışlar.
Mir Derviş
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Memleketin birinde, bir padişah varmış. Bu padişahın da güzel bir kızı varmış. Bir gün padişah kızını evlendirmek istemiş. Sarayın kapısına bir bit derisi asmış. Memlekete tellâl bağırtmış.

— Kim sarayın kapısındaki derinin, ne derisi olduğunu bilirse kızımı ona vereceğim, demiş.

Memleketin tüm delikanlıları sıraya durmuş.

— Koyun derisi, at derisi, it derisi,… demişler.

Bu sırada kasabanın birinde, Mır Derviş adında biri yaşarmış, bu adam her kılığa girermiş. Yakışıklı bir delikanlı kılığına girip padişahın kapısından geçerken:

— Utanmıyor musun, bu bit derisini kapına asmaktan, diye bağırmış. Muhafızlar Mır Derviş’i tutup padişahın huzuruna getirmişler. Olanı, biteni anlatmışlar. Padişah:

— Bunun ne derisi olduğunu senden başka bilen olmadı. Dile benden, ne dilersen, demiş. Mır Derviş:

— Kızınla evlenmek isterim, padişahım, demiş.

Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
NALBANT İLE PADİŞAH
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

Eski zamanlarda bir memleket varmış. Bu memlekette cuma namazı kılmayanlar asılırmış. Yalnız asılmadan önce padişahtan üç istekte bulunurlarmış. Bu üç isteği padişah kabul edip yerine getirirmiş.

O memlekette bir cami, caminin yanında bir nalbant dükkânı varmış. Günlerden bir cuma günü, millet cuma namazı kılmak için camiye gitmiş. Nalbant, şu elimdeki işi bitireyim, şu atı da nallayayım derken, namazı kaçırmış.

Eski zamanlarda zaptiyeler varmış. Zaptiyeler gezerken cuma vakti nalbandı at nallarken görürler. Tutup padişahın karşısına götürürler. Padişah:

— İstediklerini söyle, istediklerin yerine getirildikten sonra asılacaksın.

— Ben padişahın atını istiyorum.

— Sen üç gün içinde asılacaksın, at senin neyine lazım?

— Bir günün beyliği, beyliktir. Biner, gezerim. Nasıl olsa yakında asılacağım.

— Al, git bari. Yarın sabah geri gel.

Nalbant ata binip gider. Bir gün gezer. Sabahleyin geri gelir.

— Hadi bakalım, iki isteğin kaldı. İste bakalım.

— Padişahın küçük kızını istiyorum.

— Yahu, sen deli misin? Asılmana bir gün kaldı. Padişahın kızını nasıl verelim sana?

— Bir gün, bir gündür. Nasıl olsa yakında asılacağım. Bir gün olsun, hakkıyla yaşarım.

Padişahın kızını alıp gider. Sabah olur, son günü olduğu için düşünmeye başlar. Padişahın kızı bunu kara kara düşünürken görür, sorar:

— Niye düşünüyorsun?

— Nasıl düşünmeyeyim? Bugün benim son günüm. Cuma namazı kılmadığım için beni asacaklar.

— Bunda düşünecek ne var? Benim dediklerimi yap, gerisine karışma.

— Ne yapacağım?

— Şimdi sen git, dükkânındaki nalbant çekicini al, dileğini söyle. Bu çekiçle bir kere padişahın, bir kere de imamın başına vuracağım. Ondan sonra beni asın, dersin.

Nalbant oradan kalkar, gider. Padişahın huzuruna çıkar:

— Eee! Söyle bakalım, nalbant. Bugün artık asılacaksın. Son isteğini, söyle bakalım.

— Bu çekiçle bir senin başına, bir imamın başına vurmak istiyorum. Vurduktan sonra beni asın.

Padişah bakar, iş kötü. Kendi başını kurtarmak için düşünmeye başlar. Sonunda aklına bir kurnazlık gelir. İmamı yanına çağırır:

— İmam efendi! Ben bu nalbandı, senin arkanda cuma namazını kılarken gördüm gibi geliyor bana. İmam:

— Doğru padişahım. Ben secdeye giderken birisi cübbeme takıldı. Cübbemi kurtarırken gözüm kaydı. Gördüğüm adam budur.

Böylece nalbant, idam olmaktan kurtulur. Padişahın kızıyla mutlu bir hayat sürer.
Nene ile Tilki
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde, yaşlı bir kadın yaşarmış. Kimi, kimsesi yokmuş. Sadece bir tane keçisi varmış. Kadın her gün bu keçiyi sağar, sütü bakraçla kapının arkasına asarmış. Tilki de her gün gelir, bu sütü içermiş. Kadın bir gün kapının arkasına saklanmış. Tilki gizlice gelmiş, sütü içmiş. Tam gidecekmiş, kadın kapıyı kapatmış. Tilkinin kuyruğu kapının arasında kalıp kopmuş. Tilki, kadından kuyruğunu istemiş. Kadın da:

— Sen de benim sütümü ver, demiş. Tilki, koyuna gitmiş:

— Koyun kardeş, bana süt ver, demiş. Koyun:

— Çayıra söyle ot bitsin. Ben otu yiyeyim, sana süt vereyim, demiş. Tilki, çayıra gitmiş:

— Çayır kardeş, ot bit de koyuna vereyim. O da bana süt versin, demiş. Çayır da:

— Buluta söyle, yağmur yağsın, demiş. Tilki, buluta gitmiş:

— Bulut kardeş, yağmur yağdır, demiş.

Bulut, yağmuru yağdırmış; çayır, ot bitmiş. Koyun, çayırı yemiş; sütlenmiş. Tilki, sütü alıp kadına götürmüş. Kadın, sütü almış. Kadın, tilkiye kuyruğunu vermiş. O kış kadının olduğu köye çok kar yağmış. Kadın, tilkilerle karın üzerine oturmuş. Kadın, tilkilere “Avcı geliyor.” diye bağırınca hepsinin kuyruğu kopmuş.
Nine ile Tilki
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde, yaşlı bir kadın yaşarmış. Kimi kimsesi yokmuş. Sadece bir tane keçisi varmış. Kadın her gün bu keçiyi sağar, sütü bakraçla kapının arkasına asarmış. Tilki de her gün gelir, bu sütü içermiş. Kadın bir gün kapının arkasına saklanmış. Tilki gizlice gelmiş, sütü içmiş. Tam gidecekmiş, kadın kapıyı kapatmış. Tilkinin kuyruğu kapının arasında kalıp kopmuş. Tilki, kadından kuyruğunu istemiş. Kadın da:

— Sen de benim sütümü ver, demiş. Tilki, koyuna gitmiş:

— Koyun kardeş, bana süt ver, demiş. Koyun:

— Çayıra söyle ot bitsin. Ben otu yiyeyim, sana süt vereyim, demiş. Tilki, çayıra gitmiş:

— Çayır kardeş, ot bit de koyuna vereyim. O da bana süt versin, demiş. Çayır da:

— Buluta söyle, yağmur yağsın, demiş. Tilki, buluta gitmiş:

— Bulut kardeş, yağmur yağdır, demiş.

Bulut, yağmuru yağdırmış; çayır, ot bitmiş. Koyun, çayırı yemiş; sütlenmiş. Tilki, sütü alıp kadına götürmüş. Kadın, sütü almış. Kadın, tilkiye kuyruğunu vermiş. O kış kadının olduğu köye çok kar yağmış. Kadın, tilkilerle karın üzerine oturmuş. Kadın, tilkilere “Avcı geliyor.” diye bağırınca hepsinin kuyruğu kopmuş.