ÜÇ ARKADAŞIN BAŞINDAN GEÇENLER
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ağrı)

ÜÇ ARKADAŞIN BAŞINDAN GEÇENLER

Bir varmış bir yokmuş. Çok eski zamanlarda küçük bir köy varmış. Köy bir dağın yamacında kurulmuş. Etrafı dağlarla çevrili ortasında ise küçük bir dere akıyormuş. Köy, otuz kırk haneden oluşuyormuş. Köylüler yazın kendi işlerinde çalışıyorlarmış. Kışın ise yetişkin erkekler büyük kentlere çalışmaya giderlermiş. Bir sonbaharda yine ekinler toplanmış, kış hazırlıkları başlamış. Ağaçlardaki yapraklar sararıp dökülmüş, soğuk havalar kendini iyice hissettirmeye başlamıştı. Köylüler kış hazırlıklarını yapmışlardı. Yetişkin erkekler yavaş yavaş çalışmaya gitmeye başlamışlardı. Üç arkadaş anlaşıp çalışmak için büyük kente gitmeye karar vermişlerdi. Ali, Veli, Ahmet hazırlıklarını yapmışlardı. Anneleri onlara yolda giderken yiyecek bir şeyler hazırlamıştı. Bunlar annelerinden babalarından vedalaşarak yola koyulmuşlar. Epey yol almışlar. Akşam olmuş, karanlık iyice çökmüştü. Ali:

-Burada bu geceyi geçirmek için uygun bir yer bulalım. Geceyi burada geçirip yarın yolumuza devam edelim demiş.

Bunlar da uygun bir yer bulmuşlar. Bir çeşmenin başında konaklamışlar. Epey yorulmuşlardı. Biraz odun toplayıp ateş yakmışlar. Getirdikleri yiyeceklerini yemişler. Yorgun oldukları için üçünü de uyku basmış. Ali:

- Sırayla nöbet tutalım demiş.

İlk nöbeti Ali tutmuş. Ondan sonra Veli ve Ahmet sırayla nöbet tutacaklarmış. Ali nöbet tutmaya başlamış. Ötekiler yatmışlar. Gece yarısı Ali Veli’yi uyandırarak:

-Haydi Veli biz gidelim, Ahmet burada kalsın demiş.

Veli önce kabul etmemiş, sonra Ali ısrar edince Veli kabul etmiş. Yavaşça hazırlanıp yola koyulmuşlar. Ahmet ise uyuyormuş. Ali ve Veli epey yol almışlar. Ahmet gece yarısı bir uyanmış, Ali ve Veli’yi yanında göremeyince çok korkmuş. Çaresiz kalan Ahmet eşyalarını alıp yola koyulmuş. Biraz yol aldıktan sonra bir kulübe görmüş. Kulübeye doğru koşmuş. Kulübenin kapısında büyük bir taş varmış. Taşı iteklemiş içeriye girmiş. Burası yazın çobanların koyunları güttükleri zaman, orada kalmak için taşlardan yaptıkları bir kulübe imiş. Üstü odunlarla örtülmüştü. Çobanlar köye gittikleri için şimdi boştu. Ahmet hemen tavan arasına girmiş, sabah olmasını beklemişti. Biraz bekledikten sonra sesler duyulmaya başlamış. Tavana iyice sarılıp öylecek beklemiş. İçeriye aslan, kurt ve tilki girmiş. Aslan kulübenin köşesine çekilmiş. Ardından kurt ve tilki gelip oturmuşlar. Tilki:

-Aslan kardeş buradan insan kokusu geliyor demiş. Aslan:

-Haydi canım, bu dağ başında insan ne arasın demiş. Söze başlamış.

-Hey tilki kardeş, şu ilerideki şehirde su kıtlığı yaşanıyor. Oysa şehrin merkezinde kocaman bir taş var. Bu taşın altından gürül gürül bir ırmak akıyor demiş. Tilki başlamış:

-Sen ne diyorsun aslan kardeş, köye yaklaşırken büyük bir taş var. Bu taşın altında bir küp altın var, her zaman gidip altınlarla oynuyorum demiş.

Derken kurt söze girmiş:

-Ülkenin kralı amansız bir hastalığa yakalanmış. Ne kadar hekim büyücü getirmişlerse de fayda etmemiş. Oysa şu ilerideki köyün sürüsü içinde siyah bir koç var. Eğer o siyah koçun ciğerlerini yerse iyileşir demiş.

Ahmet bunların hepsini can kulağı ile dinlemiş. Ahmet korkudan ecel terleri dökmeye başlamış. Korkudan nefes almaktan çekiniyormuş. Sabahın ilk ışığı görünmeye başlamış. Aslan:

-Haydi kalkıp yavaş yavaş gidelim demiş.

Bunlar kalkıp yavaş yavaş gitmeye başlamışlar. Ahmet ise derin bir nefes alarak tavan arasından çıkmış. Ahmet yavaşça kapıyı açmış, dışarı çıkmış. İlk önce tilkinin dediği o iki taşı aramaya başlamış. Bir süre aradıktan sonra o iki taşı bulmuş. O iki taşı kaldırdıktan sonra gözlerine inanamamış. Gerçekten de altın varmış. Ahmet o altınları almış. Altınları görünce “demek ki aslan ve kurdun dedikleri de doğrudur” diye düşünüp hemen çobanı bulup o koçu aramaya başlamış.

Ahmet küçük bir tepeyi aştıktan sonra bir köy görünmüş. Hemen köye doğru ilerlemeye başlamış. Biraz ilerledikten sonra sürü de köyden çıkıyormuş. Ahmet sürüyü iyice izledikten sonra o beyaz koçu bulmuş. Sürüye yaklaşmış. Çobanı bulup:

-Koçu satın almak istiyorum demiş. Çoban ise:

-Koçun sahibinin bunu kabul etmeyeceğini söyleyerek satmak istememiş.

Ahmet altınları gösterip bir tane altını çobanın avucuna sıkıştırınca çoban da kabul etmiş. Ahmet ilerdeki şehrin kralının hasta olup olmadığını sormuş. Çoban da:

-Evet doğru demiş.

Ahmet koçu keserek ciğerlerini almış, gerisini çobana vermiş. Ahmet altınların ve koçun ciğerlerini aldıktan sonra o susuz ve kralı hasta olan ülkeye doğru yol almaya başlamış. Ahmet az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş. İki üç gün yol aldıktan sonra o şehre varmış. Gerçekten de o şehir yıllarca susuz kalmış. İnsanların dayanacak halleri kalmamış. Hayvanlar susuzluktan telef olmaya başlamışlar. Kir ve pislikten salgın hastalıklar baş göstermeye başlamış. Ülkenin her tarafına ilanlar asılmış. İlanda kralın hastalığına derman bulunamamış. Kim padişahın derdine derman bulursa kızını ona vereceğini ve ülkeye kral seçeceğini söylüyormuş.

Ahmet şehirde yavaş yavaş ilerledikçe insanların perişan hallerini daha yakından görüyordu. Ahmet kralın sarayını sormuş. Kralın sarayını bilen biri Ahmet’i alıp saraya doğru gitmişler. Sarayın kapısına gelince nöbetçiler bunları durdurmuşlar. Nöbetçi:

-Nereye gidiyorsunuz? Demiş. Ahmet:

-Kralı görmem lazım, ona derman getirdim demiş.

Nöbetçi bunları içeri almış. Görevlilerden biri kralın huzuruna çıkmış. Krala:

-Padişahım biri sizi görmek istiyor. Hastalığınıza çare bulduğunu söylüyor demiş.

Kral hemen içeri almalarını emretmiş. Ahmet içeri girmiş, kralın huzuruna çıkmış.

-Kralım duydum ki hasta imişsiniz. Hiçbir hekim derdinize deva bulamamış. Ayrıca ülkenizde su sıkıntısı varmış demiş. Kral sinirlenmiş.

-Bunları biliyorum, sen ne yapabilirsin onu söyle demiş. Ahmet:

-Kralım ben hem hastalığınıza bir derman hem de şehrinize su getirebilirim demiş. Padişah şaşırmış:

-Nasıl olur, yıllardır bu kadar hekim, büyücü bir çare bulamadı sen nasıl bulursun demiş.

Ahmet gayet sakin bir şekilde bulabileceğini söylemiş.

-Yalnız siz de verdiğiniz sözü tutacaksınız demiş. Kral da:

-Peki deyip kabul etmiş.

Ahmet torbasındaki beyaz koçun ciğerlerini çıkarıp:

- İşte sizin dermanınız demiş. Kral şaşırmış:

-Benim dermanım bu ciğer mi deyip inanamamış.

Ahmet bu ciğerin her gün biraz kızartılıp krala verilmesini istemiş. Hizmetçiler her gün biraz kızartıp krala vermeye başlamışlar. Aradan bir hafta geçince kral yavaş yavaş iyileşmeye başlamış. İki hafta sonra kral iyileşmiş. Ahmet ülkedeki gençleri toplayıp suyu çıkarmaya gitmişler. Aslanın dediği yere gidip kazmaya başlamışlar. İki gün kazdıktan sonra suyu bulmuşlar. Yıllarca susuz kalan halk suya kavuşmuş. Ülkede büyük bir sevinç yaşanmış. Herkes yeni gelen bu yabancıya saygı ile bakmış, onu bir kahraman olarak görmüşler.

Böylece kral iyileşmiş, halk suya kavuşmuştur. Kral kızını Ahmet’e vermiş. Kırk gün kırk gece düğün yapılmış. Ahmet yeni kral seçilmiş. Ahmet arkadaşlarını merak etmiş. Bir gün arkadaşlarını aramaya gitmiş ve arkadaşlarını tarlada çalışırken görmüş. Üst başları perişan bir şekilde çalışıyorlarmış. Ahmet onları tanımış, onlar Ahmet’i tanımamışlar. Ahmet onları çağırmış. Şaşkın bir şekilde Ahmet’e bakmışlar ve sonra onu tanımışlar. Ahmet’in yanına gelip özür dilemişler. Ahmet de onları affetmiş.

Ahmet başından geçenleri onlara anlatmış. Onlar da o mağaraya gitmek istemişler. Ahmet onlara gitmemelerini söylemiş, fakat onlar gitmeye karar vermişler. Ahmet onlardan vedalaştıktan sonra ülkesine geri dönmüş. Onlar da mağaraya gitmeye karar verip yola koyulmuşlar. Mağaraya gidip gece tavan arasına saklanıp beklemişler. Gece yarısı olmuş. Kurt aslan ve tilki mağaraya gelmişler. Kurt sürüdeki beyaz koçun bugün sürüde olmadığını söylemiş. Tilki de altınları görmediğini. Aslan da suyun çıktığını söylemiş. Tilki söze başlamış:

-Demek ki o gece burada biri vardı demiş.

Hemen tavan arasına bakmış ve onları görmüş. Hepsi birlikte bunlara saldırmış, parçalamışlar.