Padişahın Pişmanlığı
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

PADİŞAHIN PİŞMANLIĞI

Çok eskilerde ülkenin birinde bi padişah varmış. O padişahın da bi tane gızı olmuş. Gız medreselerde ders almaya başlamış. Fakat bi süre sonra rahatsızlanmış. Padişahın sarayının bi kenarında da sürekli bi guş ötermiş. Padişah hışımla bi gün saraydaki tüm korumalarına bi görev vermiş. Dimiş ki:

— O kuş bi daha ötmeyecek. Verdiği rahatsızlık yetti. Bulun onu öldürün, dimiş.

Korumaların hepsi, bunu kendine görev saymış. Guşu öldürmeye çalışmışlar. İçlerinden biri, akşamüzeri guşu pencerenin kenarında görmüş, vurunca öldürmüş. Saraydaki temizlikçiler de guşu alıp bi kenara atmışlar. Fakat padişahın gızı, ondan soona daha fazla hastalanmış. Padişah her yere haber salmış. O dönemin bütün doktorlarını, hekimlerini saraya çağırtmış. Herkese durumu anlatmış:

— Benim gızım rahatsız. Bu rahatsızlığı gidermek için herkes kendine göre muayenesini yapsın, teşhisini goysun.

Dönemin tüm doktorları muayneye başlamış. Yetmemiş tüm ülemaları, din hocaları dualar yazmışlar, gızın üstüne ohumuşlar. Herkes elinden geleni yapmış. Gerekli tedaviyi, iğneyi ilacı ortaya koymuşlar ama gız bi türlü iyi olmuyomuş. Bi gün padişah sinirlenmiş, bunların hepsini huzuruna çaarmış:

— Siz, ohudunuz yazdınız, ülema oldunuz, derviş oldunuz. Niye yaptığınız bi şeyin faydası olmadı, dimiş.

Gerçekten de hiçbirisinin koyduğu teşhis, uyguladığı tedavi netice vermiyomuş. Padişah bir sabah, öldürttüğü guşun sesine benzer bi guş sesi duymuş:

— Yaa, ben emir verdiydim, bu guşu öldürttüydüm. Yine nerden töredi bu guş. Beni rahatsız etmeye başladı, dimiş.

Korumalarını çaartmış. Onlar da etrafa bahsalar ki ne bi guş var ne de başga bi şey. Hiç bi şey yok. O arada da gapıya bi dilenci gelmiş:

— Bura padişahın yeriymiş. Allah rızası için bana biraz yardım edin. Ben biraz yiyeceğe geldiydim, dimiş.

Korumalar hemen padişaan yanına gelmişler:

— Dışarda bi dilneci var, sizden yardım bekliyo, diyolar.

— Gooyun* gitsin, derdim başımdan aşgın, diyo.

Korumalar da gadını gooyollar. Bu dönemde padişahın işi gücü gızının iyi olmasıymış. Elindeki ekip, bi şey yapamayınca farklı ülkelere haber salıyo. Çeşitli ülkelerden ülemalar, sağlıkçılar geliyolar. Fakat yine gızı iyileştiremiyolar.

Padişah, bir akşamüstü yine guş sesi duyuyo. Yine korumalarını çaartıyo,

— Ben size bu guşu öldürün demedim miydi? Aynı guş sesi beni yine rahatsız ediyo, diyo.

Korumalar yine dışarı çıhıyolar, bahsalar ki ne guş var ne de bi şey var. Yine o dilenci gadın var gapıda:

— Yine ben geldim. Sizi rahatsız ediyorum ama mümkünse padişahla bi görüşüyüm. Görüşmek istiyom, diyo.

— Söyleyin derdinizi. Padişahın huzuruna çıkmak o kadar sıradan bi şey değil. Kimliğinizi vereceksiniz. Gerekli bilgileri bize vereceksiniz biz de uygun görürsek yukarıya çıkıp padişaha durumu anlatacağız, falan diyolar.

Kadın,

— Ben size bilgi verecek durumda değilim. Bilgiyi ancak padişaha veririm. Onunla da birebir görüşmem gerekir, diyo.

Adamlar padişahın yanına çıhıyolar:

— Devletlim, gapıda bi gadın var. Sizi görmek istiyo. Gerekli bilgileri bize sunmuyo. Bilgiyi ancak sizinle görüştüğü zaman size verecekmiş, diyolar.

— Çağrın, gelsin, diyo padişah.

Padişah baksa ki ihtiyar, zavallı, giyimden yoksun bi gadın. Padişah hışımla,

— Söyle bakalım, ne istiyosun sen benden? diyo.

— Sen, bütün dünya üzerindek hocalara, âlimlere, ülemalara, hekimlere hatta Lokman hekim seviyesindeki kişilere haber gönderdin. Hepsi geldi, gızının hastalığıyla ilgilendi. Fakat hiçbiri neticeye varamadı. Ben senin gızını iyi etmeye geldim. Senin derdin bana kolay, diyo.

Tabi padişah bunu duyunca aşırı bi şekilde seviniyo. Gözleri fal taşı gibi açılıyo:

— Sen ne istersen söyle, ben yaparım, diyo padişah.

— Yalnız, diyo, devletlim, bana üç gün izin vereceksin. Üç günün sonunda ben geleceğim, kızını kendi elimle tedavi edeceğim.

— Tamam, diyo padişah da.

Gadın ordan çıhıyo, doğru öldürülen guşun atıldığı yere gidiyo.

Gadın guşun cesedinin nereye atıldığını görmüşmüş. Gidiyo ölü guşun yanına. Teleklerinden* dutup ayırıyo. El kemiklerini, kanat kemiklerini alıyo, getiriyo eve. Onları iyice ovalıyo, ufalıyo un şekline getiriyo. O unu da bi pakete goyuyo padişahın sarayına geliyo:

— Devletlim ben geldim, kızını iyi edeceğim. Yalnız kızının yemeklerini, üç gün boyunca sadece ben yapacağım. Kızın da onları yeyip iyileşecek, diyo.

Gadın mutfağa gidiyo. Yaptığı yemeğin içine o undan gatıyo. Padişahın gızına da diyo ki:

— Bu yemekleri kesinlikle yiyeceksin. Yoksa iyileşemezsin.

Gız iyileşme umuduyla zor da olsa o yemekleri yiyo. Kadın gızın yediğini görünce,

— Bana müsaade, deyip saraydan çıkıp gidiyo.

Kadın gittikten soona padişah, gızının yanına gidiyo:

— Nasılsın gızım? diyo.

— Baba, ağzımın içinden çok ufak bi şeker tadı geliyo, diyo.

Tabi padişah, buna çok seviniyo:

— Gidin o kadını bulun, her türlü ekonomik ihtiyacını karşılayın, diyo.

Korumaları kadının verdiği adrese gidiyolar. Bahsalar ki o adreste ne kadın var ne bi şey var. Hiçkimseyi bulamadan geri geliyolar. Diyolar ki:

— Devletlim, bize verdiğin adreste hiç kimseyi bulamadık, diyolar.

— Bulmaz olur mu? Daha dün burdaydı, diyo padişah.

Belli bi müddet soona, yine geliyo kadın saraya. Aşağıdan,

— Devletlime haber verin, ben geldim, diyo.

— Biz seni sabah beri arıyoz. Sen nerdeydin? diyo korumalar.

— Benim de kendime göre bi evim işim gücüm var. İlla her şeyi bilmeniz mi gerekiyo? Ben gerekli bilgiyi padişahıma veririm, diyo kadın.

Padişahın huzuruna çıhıyo:

— Devletlim yine ben geldim. Bugün de bir yemek yapacam. Yarın da son yemeği yapıp gidecem. Nasıl, gızınız iyi mi? diyo.

Padişah da aynı gızının dediği gibi söylüyor:

— Ağzının içinde şeker tadında bi tat varmış, diyo.

Kadın yine yemek yapıyo. İçine de o öğüttüğü guş unundan gatıyo. Gız yemeği bi güzel yiyo. [Hani o iyi olma içgüdüsü var ya, ondan olsa gerek] 

— İyi olacaam, arkadaşarımla eğlenecem, diye yemeği zoraki de olsa yiyo.

Gız yemeği yedikten soona gadın,

— Devletlim bana müsaade. Yarın son yemeği yapıcam. Fakat ondan soona seninle özel bi görüşmem olacak, diyip saraydan çıhıyo.

Gız daha sabah olmadan yataktan kalkıp sarayın içinde gezinmeye başlıyo. Padişah bunu görünce çoh seviniyo. Padişahla gızın annesi sanki bayram günü gibi seviniyolar. Akşam oluyo, gadın yine yemek yapmaya saraya geliyo. Kız da gelen bakıcıyı çok sevdiğinden ayakta karşılıyo:

— Buyrun, diyo.

Saraydaki herkes, gadına ilgi gösteriyo. Gadın da gösterilen ilgiden çoh memnun oluyo. Gadın son yemeği de yapıp gıza yediriyo. Soona da padişaha,

— Padişahım gızınız bundan soona iyi oldu. Bu yaptığım üçüncü ve son yemekti. Eğer fayda etmeycek olsaydı ilkinde fayda etmezdi. Benim buraya dördüncü gelişim, seninle görüşmek için olacah. Eğer gabul edersen kızın ilelebet sağlıklı kalacak. Etmessen eskisinden daha kötü olacah, diyo.

Padişah da,

— Bu mümkün mü? Kabul etmemezlik yapar mıyım hiç? Sen nasıl ve ne zaman istersen gel” diyoo, gadın saraydan çıhıyo.

Günlerden bir gün, gadın yine saraya geliyo:

— Beni padişahın huzuruna çıharın, diyo.

Alıyolar gadını, padişahın huzuruna çıharıyolar:

— Buyur, hoş geldin. Seni dinliyorum, diyo padişah.

— Devletlim öyle bi padişah olun ki tokların açları doyurduğu bi ülkenin padişahı olma unvanını alın diyo. O öldürttüğünüz guş, yavrularının garnını doyurmak için, açlığından geldi, gondu sarayın çatısına. Fakat siz onun sesinden rahatsız oldunuz ve onu öldürttünüz. Onun da yavruları vardı. Anası öldükten soona onlar da açlıından öldüler diyo. Siz çocuğunuz hasta olana kadar düşküne, perişana, âcize hiç yönünüzü dönüp de bakmazdınız. Gızının üzüntüsü, sizi açlara ve perişanlara yöneltti. Ancak o zaman onların hâlinden anladınız. O zamana kadar sizde vicdan yoktu, diyo.

Tabi padişah bunları duyunca çok üzülüyo, hatasını anlıyo. Dilenci kadının sırtını tıpışlayarak,

— Teşekkür ederim. Beni bi yanlıştan kurtardın, yolumu doğruya döndürdün. Bundan soona tokların açları doyurduğu bi ülkenin padişahı olacağım, diyo. Öylelikle ülkede toklar açları doyuruyo, herkesin hakkına saygı duyuluyo, herkes mutlu mesut yaşıyo.

Bi gün padişah ölüyo. Padişah olma unvanı kızlarda olmadığı için, padişahın da gızından başka çocuğu olmadığı için sarayın ileri gelenleri,

— Padişahın gızının evlenme çağı geldi. Fakat seçkin insanların çocuklarını tercih edersek o tercih bizim olacak. Doğru olanı gızın gendisine sormak, ne de olsa bu ülke adaletli bi ülke, diyolar.

Padişahın gızına soruyolar. Gız da,

— Bugün sarayın önünden geçen üçüncü kişiyi alacaam, diyo.

Sarayın önünden birinci adam geçiyo, dilenci. İkinci adam geçiyo, o da dilenci. Üçüncü adam geçiyo işin garip tarafı o da dilenci. Gız,

— Çağırın gelsin yukarı, diyo.

Dilenci çıkıyo yukarıya. O dönemin ulemaları da toplanıyolar. Gız da orda bulunuyo. Ulemalar,

— Gabul edersen biz padişahın gızını, gızımızı sana verecez. Olur mu? diyolar.

Dilenci oolan,

— Bana yakışır mı hiç, ben padişahın kızını nasıl alırım? Ben sadece garip bi dilenciyim, diyo.

— Bizim kızımızı da bi dilenci kurtarmıştı. Bu ülkeyi de bi dilenci kurtaracak, diyolar.

Oolan sevinçten uçunuyo.* Kırk gün kırk gece düğün yapıyolar. Dilenci oolan, ülkenin başına padişah olarak geçiyo. Uzun yıllar da ülkeyi adalet, hoşgörü ile yönetiyo. Tokların açları doyurduğu ülke unvanını devam ettiriyo. Yiyolar içiyolar, muratlarına geçiyolar. Masallar işte böyle bulduuyla başlar bittiiyle biter…

 


* gooyun: (Siz) kovun.

* telek: Kuş ve ördek gibi uçan hayvanların sert, uzun ve kuyruk tüyleri.

* uçunmak: Çok mutlu olmak.