Vefalı Kız
(İç Anadolu Bölgesi, Kırşehir)

VEFALI KIZ

Bi gız varmış. Bu gızın da bi üvey anası varmış. Üvey ana öyle bu gıza eziyet edermiş. Gız bu eziyetlerden bıhmış:

— Alla’am sen gurtar beni, demiş.

Birden bi fırtına çıhmış, gızı almıış bi daan başına goymuş. Gız bi o yannı bahmıış, bi bu yannı bahmış bi de ne görsün? İncili bi çadır. Gız çadıra dooru varmış. İçine girmiş, bahsa ki çadırın içinde bi beyoolu yatıyo. Beyoolunun başucunda balmumu ayakucunda da yağmumu yanıyomuş. Ortada bir sofra kuruluymuş. Gız önce sofradaki yemeklerden bi parça yemiş, soona varmış beyoolunu öpmüş. Soona da karyolanın altına sahlanmış. Beyoolu uyanınca yemeenin yendiini görmüş, hemen dadısını çaarmış:

— Benim yemeemi kim yedi? dimiş.

Ordakiler de,

— Valla biz yemedik, diye yemin etmişler.

— Siz yemediyseniz kim yedi? Buraya is gelmez, cis gelmez. Yılan karnını sürmez, dimiş.

Neyse gız yemekleri iki üç gün böyle yemeye devam itmiş. Gayri beyoolu dayanamamış:

— Gidin şu garşı daadan gar getirin, başucuma asın. O damladıhça ben uyanırım, böyleliine bu işi kimin yaptığını anlarız, dimiş.

Adamları daadan garı getirmişler. Oolanın başucuna asmışlar. Gar damladıhça beyoolu uyanırmış. Gız gene karyolanın altından çıhmış. Tam beyoolunu öpeceeken oolan uyanmış. Gızın bileenden dutmuş:

— İs misin, cis misin? dimiş.

Gız da,

— Ne isim, ne de cisim. Seni beni yaratan bi Alla’an guluyum, dimiş.

Başından geçenleri bir bir oolana anlatmış. Bunlar arhadaş olmuşlar yalınız beyoolu memleketinde nişanlıyımış. Buraya tebdil-i havaya* gelmiş. Bi kaç gün soona, babasından ooluna bi telgraf gelmiş. Telgrafta babası dimiş ki:

— Ooul, gel gayri.* Düün hazırlıhlarını bitirdik. Sen geli gelmez de düüne başlayacaz. Seni bekliyoz, dimiş.

 Oolan ohuyunca çoh üzülmüş. Gızı bırahsa gözü arhada galacak. Çünkü kızı hem sevmiş hem de ona acımış. Gitmese olmaz çünkü atasının sözüne karşı gelemezmiş. Beyoolu ertesi zabah erkende gahmış. Bahçede gülünen nergis toplamış. Soona bundan bi demet yapmış. Usuulca* gızın başucuna gomuş, yanındakilerle yola çıhmış. Gız uyanınca bi de bahmış ki ne beyoolu vaar, ne de dadılar var. Yalınız başucunda bir gülünen nergis demeti var. Gız hemen mani yahmış:

— Uyudum nittim

Ben sana yittim

Gülünen nergis

Yârimi nittin*

Bu maniyi söyleye söyleye, aalaya aalaya yollara düşmüş. Gız gideken bi çoban görmüş. Çobana dimiş ki:

— Şoo ilerde görünen incili çadır ve içindekilerin hepisi senin ossun. Yalınız şu elbiseni bana ver, dimiş.

Çoban razı olmuş. Gız gıyafetlerini değiştirmiş, kel oolan gılıına girip yola devam etmiş. Yolda ırastladığı yolculara,

— Burda bir kervan geçti mi, gördünüz mü? diye sormuş.

Onlar da,

— Biraz ilerde gidiyodu. Gıvrak gidersen ırastlarsın, dimişler.

Gız da goşa goşa gitmiş. Sonunda onlara yetişmiş. Beyoolu bu kel oolanı görünce,

— Abdal,* yolda ne gördün? dimiş.

Gız da dimiş ki:

— Ay gördüm, gün gürdüm, yıldız okudum

İncili çadır gurulu gördüm

Al gömlek dürülü gördüm

Altın şamdan yanar gördüm

Gümüş şamdan döner gördüm

İçinde bir gız, ay der ağlar gördüm dimiş. 

Beyoolu,

— Niçin bu gızı ay der ağlar gördün? diye sorunca, gız maniyi tekrar itmiş:

— Uyudum nittim

Ben bana yittim

Gülünen nergis

Yârimi nittin

Beyoolu bu manileri duyunca,

— Aah abdalım, vaah abdalım! Hâlimden bilen abdalım, diye diye durmadan gıza bu manileri tekrar ittiriyomuş. 

[Abdalın sevdii gız olduunu bilmiyo ya.] Böyle böylee memleketlerine varmışlar. Düün başlamış. Beyoolu, abdalını hiç yanından ayırmıyomuş. Anasıylan babası, abdalı yanında taşımaması için naadar* zorlasalar da mümkünatı yoh, oolan onları dinlemiyomuş. Gırh gün gırh gece düün yapmışlar. Düğünün gırhıncı günü bu kel oolan gılıına giren gız, giyinmiş guşanmış has bahçeye gitmiş. Gendini saçından aaca asmış. Beyoolu tam gelinin odasına gideken, aklına abdal gelmiş. Hemen o yana bahmış bu yana bahmış ama onu bulamamış. Bir de bahmış ki has bahçenin gapısı açık. Hemen goşmuş oraya. Bahsa ki bi dene gız gendini asmış. Yanına varsa ki sevdii gız. Gızın ipek gibi saçları daalmış, gül yüzü solmuş. Beyoolu’nun dünyası başına yıhılmış, yazı gışa dönmüş. Aacın tepesinde de iki guş duruyomuş. Bu iki guş gendi aralarında konuşuyomuş:

— Bu kız daaa ölmemiş, baygın. Eğer bizim ganadımızda dökülen tüyleri alıp yahsalar, kıza koklatsalar gız ayılır, diyolarmış.

Beyoğlu az çoh guş dilinden anlarımış. Bu sözleri işitince sevingecinden havalara uçmuş. Hemen guşların tüylerini yahmış, gızın burnuna tütütmüş. Gız ayılmış. Gızın boynuna sarılmış,

— Niçin benim sevgilim olduğunu bildirmedin? Gendini de beni de çoh üzdün, dimiş.

Gızı elinden duttuu gibi anasının yanına götürmüş:

— İşte benim abdalım bu. Biz birbirimizi çoh seviyoz. Bana alacağın kız dünya ahret kardeşim olsun, dimiş.

Bunun üzerine gelini evine yollamışlar. Sonra da gırh gün gırh gece bunlara düün yapmışlar. Yimişler içmişler muratlarına geçmişler. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım tahtına.

 


* tebdil-i hava: Hava değişikliği

* gayrı / gayri: Artık, bundan sonra

* usulca: Yavaşça

* nittin: (Sen) Ne yaptın

* abdal: 1. Çingene, 2. Avâre, 3. Bir Türkmen aşiretin adı, 4. Dilenci kılıklı, üstü başı perişan kimse, 5. Tasavvufta manevi üst bir rütbe

* naadar: Ne kadar