Ah Kız Vah Kız!
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

Bir vaktinde bir herifin bir tane kızı varmış. Sabahtan kalkar süpürür, has bahçeye namaz kılmaya gidermiş. Bir de ceviz ağacı varmış, üstüne bir kuş konarmış. O kız namazı kılarken kıza:

— Ah kız, vah kız! Hayıflar olsun sana, dermiş.

Bu kız bir gün böyle, beş gün böyle; sararmış solmuş. Anası babası demiş ki:

— Sen bir ananın bir babanın kızısın. Niye sararıp soluyorsun, demiş.

O da demiş ki:

— Namaz kılmaya giderken kuş bana ne yapıyor, gelin bakın.

Sabahtan kalkmış, namaz kılmaya giderken anası babası da arkası sıra gitmişler, kuşun öyle “Ah kız, vah kız!” dediğini işitmişler.

— Daha buralar bize haram olsun, demişler.

Bunlar evi barkı satmış savmış, kızlarını almış, gitmişler başka memlekete. Başka memlekete gitmişler ki bir konak, kapısı bacası demir, kendisi kilitli. O zaman anası demiş ki:

— Kız, biz burada ayrılacağız. Gelin burada bir yemek yiyelim, demiş.

Yemeği yemişler, kapıyı kız iterek içeri düşmüş; kız içerde kalmış, anası babası dışarda kalmışlar. Ağlamışlar:

— Gayrı iş işten geçti. İçeri bak, ne var ne yok, demiş.

Kız da içeri bakmış, kırk tane oda. Her birinde beşik varmış. Birine de bakmış ki bir babayiğit yatıyormuş. Uyuz uykusuna yatmış.

Kız içerde gördüğünü anasına babasına söylemiş. Helalleşmiş, ayrılmışlar. Kırk gün o kız o ölünün başını beklemiş orada. Kırk gün tamam olacağı vakit bir fukara Çingene kızı gelmiş:

— İlla hanım beni yanına al, demiş.

Sonra kız demiş ki:

— Ben namaz kılmaya gideyim. Sen efendimin başını bekle, demiş.

“Ah kız, vah kız! diyen kuş da aşağıdaymış. Sonra efendi uyanmış, kız namaza giderken uyanmış.

— Sen ins misin cins misin, diye kıza sormuş.

O da demiş:

— Ben bir ananın bir babanın kızıydım. Aşağıdaki kuş bana “Ah kız, vah kız!” diye beni buraya düşürdü, demiş.

— Yanında daha kim var, demiş, sormuş kıza.

— Bir Çingene kızı var, demiş.

Kızı seslemişler, bakmışlar ki Çingene kızına hiç benzemiyormuş.

Sonra efendi demiş ki:

— Ben şehre gideceğim. Size ne getireyim, demiş.

O sonradan gelen de demiş:

— Bana elbiselik getir, demiş.

Öbürü de demiş ki:

— Bana bir sabır taşı, bir de kalemtıraş getir. Eğer getirmezsen yoluna boz duman çöke, demiş.

— Şehre gitmiş elbise almış, o kızın dediğini unutmuş. Boz duman çökünce yarı yoldan geri dönmüş. Dükkâncıya demiş ki:

— Bana bir sabır taşı ile bir kalemtıraş.

Dükkâncı da demiş ki:

— Arkana bakarsan veririm.

Canına kastetmek istemiş.

Sabır taşıyla kalemtıraşı almış, evine gelmiş. O Çingene kızı demiş ki:

— Benimki hani ya, demiş.

Sabır taşıyla kalemtıraşı vermiş. Almış kız, has bahçeye gitmiş. Gitmiş, başına geleni söylemiş, ağlamış; sabır taşı patlamış. “Yaa, sen dayanamıyorsun, ben nasıl dayanayım.” demiş, gene başına geleni söylemiş, ağlamış. Kalemtıraşa:

— Ya sen dayan, ya ben dayanayım, demiş.

Bıçağı yüreğine saplayacağı vakit efendisi kolundan tutmuş:

— Bizi kanlı mı yapacaksın, demiş.

Oradan elinden tutmuş, yukarıya çıkmış.

— Çingene kızı, gel bakayım, demiş.

— *Yeğin ata mı kailsin yoksa keskin kılıca mı kailsin, demiş.

O da demiş ki:

— Keskin kılıç boynuna uğrasın. Yeğin ata biner de sallanarak babam evine giderim, demiş.

Yeğin ata bindirmiş, dağdan taşa çalarak babası evine gitmiş. Kendi kırk gün kırk gece düğün etmiş, muradına ermiş. Darısı da cümlesine olsun.

 


* yeğin: İyi, üstün, hızlı, çevik, güçlü vb.