ÜÇ LİMON KIZ
(İç Anadolu Bölgesi, Karaman)

ÜÇ LİMON KIZ

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, ülkenin birinde bir oğlan yaşarmış. Bu oğlan, padişahın biricik oğluymuş. Bir gün bağ bahçe gezerken bir bahçeden üç tane limon koparmış. Limonları görünce ağzı sulanmış:

–Şunlardan birini keseyim de suyunu içeyim, demiş.

Limonların birini kesmiş. İçinden bir tane kız çıkmış:

–Su, su, su, deyip ölmüş kız.

Oğlan bu duruma pek şaşırmış, hemen birini daha kesmiş. Ondan da bir tane kız çıkmış:

–Su, su, su, deyip ölmüş kız.

Oğlan ne yapacağını bilememiş:

–Bari üçüncü limonu bir su kenarında keseyim, demiş.

Yürümüş yürümüş, bir derenin kenarına varmış. Orada son limonu da kesmiş. İçinden yine bir tane kız çıkmış:

–Su, su, su, demiş kız.

Oğlan, kızı derenin içine atıvermiş. Kız bir anda güzeller güzeli bir prensese dönüşüvermiş. Oğlana demiş ki:

–Sen benim hayatımı kurtardın. Dile benden ne dilersen.

–Saraya gelip benimle evlenmeni dilerim.

Kız bunu kabul etmiş, oğlanla beraber saraya gelmiş. Yakında düğünleri yapılacakmış.

Bizim kız, bir gün pınara su doldurmaya gitmiş. Hem su dolduracak hem de padişahın oğluyla orada buluşacaklarmış. Suyu doldurduktan sonra, oğlanı beklerken pınar başındaki büyük kavağa seslenmiş:

–Eğil kavağım eğil!

Kavak eğilmiş, kız üzerine oturmuş. Sonra yine kavağa seslenmiş:

–Doğrul kavağım doğrul!

Kavak yeniden doğrulmuş, kız kavağın üzerinde oturup padişahın oğlunu beklemeye başlamış. O sırada pınara saraydaki hizmetçi kızlardan biri gelmiş. Aslında bu kızın da padişahın oğlunda gönlü varmış. O yüzden de bizim kıza gizliden gizliye düşmanmış. Hizmetçi kız, pınara doğru eğilip suyu doldururken kavaktaki kızın suya vuran şavkını görmüş. Ama onu kendi şavkı sanmış:

–Ben bu kadar güzel miyim, demiş kendi kendine.

Kavaktaki kız seslenmiş:

–O gördüğün benim şavkım, demiş.

Hizmetçi kız bakmış ki dalda güzel bir kız var. Dikkatlice bakınca onun padişahın oğluyla evlenecek olan kız olduğunu anlamış. Zaten ona gizli bir düşmanlık beslediği için kendi kendine söylenmiş:

–Ne yapsam da bu kızı ortadan kaldırsam acaba, demiş.

Sonra da yukarıya doğru bağırmış:

–Sen nasıl çıktın oraya? Ben de yanına gelmek isterim.

Daldaki kız kavağa seslenmiş:

–Eğil kavağım eğil!

Kavak eğilmiş, hizmetçi kız da kavağa oturmuş. Sonra kız yine seslenmiş:

–Doğrul kavağım doğrul!

Kavak tekrar doğrulmuş, iki kız kavağın tepesinde konuşmaya başlamışlar. Bizim kız boş bulunup demiş ki:

–Benim saçımda bir tane beyaz tel var, onu biri koparırsa ak güvercine dönüşürüm.

Hizmetçi kız, zaten bu kızın bir açığını aramaktadır. Bunu duyunca pek bir sevinmiş:

–Ne güzel saçların var. İstersen bana yaklaş da saçlarını güzelce bir öreyim, demiş.

Bizim kız, hizmetçiye doğru kafasını uzatmış. O da bir anda kızın saçındaki beyaz teli koparıvermiş. Kız, ak bir güvercine dönüşüp uçmuş, gitmiş. Hizmetçi bunu görünce pek bir sevinmiş:

–İyi oldu, bu kızdan kurtuldum, demiş.

Biraz sonra padişahın oğlu kavağın yanına gelmiş. Hizmetçi kız da hemen aşağıya inip oğlanın koluna girmiş. Oğlan şaşırmış:

–Sen benim sevdiğim kız mısın?

–Evet.

–Eee nasıl böyle karardı?

–Seni bekleye bekleye güneşin altında karardım.

Oğlan buna inanmış, kızı alıp saraya götürmüş. Birkaç gün sonra da düğünleri yapılmış. Hizmetçi kız ile padişahın oğlu karı koca olmuşlar.

Aradan birkaç hafta geçmiş. Ak güvercine dönüşen kız, her gün gelip sarayın bahçesindeki ağaca konarmış. Hizmetçi kız, güvercini görünce durumu anlamış. Hemen kocasına demiş ki:

–Şu güvercini burada istemiyorum, beni rahatsız ediyor. Onu tutup keselim.

Oğlan hemen güvercini yakalamış, kesip öldürmüş. O sırada güvercinin bir damla kanı bahçeye damlamış, damladığı yerde de bir gül ağacı bitivermiş. Öyle bir gül imiş ki oğlan yanından geçerken gülleri burcu burcu kokarmış, ama hizmetçi kız yanından geçerken kocaman kocaman dikenleri çıkarmış. Hizmetçi kız bu durumdan şüphelenmiş. Kocasına demiş ki:

–Bu gülü keselim, dikenleri elime batıyor.

Oğlan bu sefer de gülü kesmiş, parçalarını ocakta yakmış. Ama gül ağacının bir parçası yere düşmüş, parçanın aynı kapak gibi bir şekli varmış. Uşaklar etrafı süpürürken o parçayı da alıp dışarı atmışlar. Oradan bir kadın geçiyormuş, kapağa benzer parçayı görünce almış, evine götürmüş. Sonra da onu testiye kapak yapmış. Meğer o parçada bizim kız yaşayıp duruyormuş hâlâ. Kadın işe gidince, kız hemen insana dönüşüyormuş. Evi silip süpürüyor, yemeği yapıyor, sonra tekrar o testinin ağzına kapak oluyormuş. Kadınsa eve gelince gördüklerine hiçbir anlam veremiyormuş.

Ev sahibi kadın, bir gün evi gözlemeye karar vermiş. Evden çıkıyor gibi yapıp bir köşeye saklanmış. Kız da onun gittiğini sanıp hemen insan kılığına bürünmüş, işleri bitirmiş. Tam yeniden kapak olacakmış ki kadın, kızı kolundan yakalamış:

–İn misin, cin misin? Çabuk söyle bana.

–Ne inim, ne cinim. Seni beni yaratan Allah’ın kuluyum.

Sonra kız, başından geçenleri kadına bir bir anlatmış. O günden sonra da kadınla yaşamaya başlamış. Artık kapak kılığına girmesine de gerek kalmamış.

Günlerden bir gün padişahın oğlu hastalanmış. Hiçbir hekim derdine deva olamamış. Bizim kız, oğlanın hastalandığını duyunca ona her zaman yaptığı özel çorbayı yapmış, kadınla saraya göndermiş. Oğlan çorbayı içince hemen iyileşivermiş. Padişahın oğlu, kendi kendine demiş ki:

–Bu çorbanın tadı çok tanıdık. Senelerdir bunu bana pişiren olmamıştı. Şu kadını bir takip edeyim. Kimin nesidir, öğreneyim.

Padişahın oğlu, kadını evine kadar takip etmiş. Kadın içeri girince oğlan da kapıyı çalmış. İçeriden sevdiği kız çıkmış. Oğlan onu karşısında görünce ne yapacağını bilememiş. Kız, oğlanı içeri buyur etmiş, başından geçenleri ona bir bir anlatmış.

Padişahın oğlu hemen kızı ve ona sahip çıkan kadını yanına alıp saraya dönmüş. Kendisine oyun eden hizmetçi kıza sormuş:

–Kırk katır mı istersin, kırk satır mı istersin?

–Kırk satırı ne yapayım. Bana bir katır ver de babamın evine gideyim.

Hizmetçi kız saraydan kovulmuş. Padişahın oğlu, sevdiği kızla evlenmiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Şimdi mutlu mesut yaşıyorlar.