umutphp/masallar huggingface dataset:
KIRK KARDEŞ
(Akdeniz Bölgesi, Kahramanmaraş)

  Bir varmış, bir yokmuş, çok söylemek çok günahmış. Bir karı ile kocası varmış. Oturuyorlarmış. Çocukları yokmuş. Kocası demiş ki:

— Hanım bu öyle olmaz, bizim bir çocuğumuz olsun.

— Olmuyor bizim çocuğumuz ne yapalım?

— Öyleyse hocaya gidelim. Hocaya gitmişler, hoca demiş ki:

— Akşam yatarken yastığınızın altına bir avuç mercimek koyun. Onlar da:

— Tamam, deyip ayrılmışlar.

Sabah olmuş. Kalkmışlar ki, kırk tane çocuk, sevinmişler. Babaları tarlaya gitmiş. Çocuklar da artık büyümüşler, babalarına yemek götürecekler. Annesi de börek yapacakmış. Çocukların da karınları aç. Tahtanın etrafına oturmuşlar. Çocuklar diyorlar ki:

— Anne gılı gılı.

— Anne gılı gılı.

— Anne gılı gılı. Anne de:

— Yavrum sizden çektiğim ne? Anne gılı gılı, diyorsunuz.

Oklava ile vurunca çocukların hepsi ölüyor. “Eyvah!” diyor anneleri. “Babalarına yemek kim götürecek?” Çocuklardan biri süpürgenin arkasına saklanmış.

— Anne ben buradayım, demiş. Annesi böreği hazırlamış, üstünü örtmüş. Bu çocuk almış yemeği babasına götürmüş.

— Baba baba, tarlanın ortasına mı geleyim? Yoksa kenarına mı geleyim? Babası:

— Oğlum tarlanın ortasına nereye basacaksın, kenarından gel, demiş.

Çocuk böreğin kenarını yemeye başlamış. Çocuk da aç karnını doyuracak ya. Yine bağırmış babasına:

— Baba baba, tarlanın ortasına mı geleyim? Yoksa kenarına mı geleyim? Babası:

— Oğlum tarlanın ortasından gel.

Çocuk böreğin ortasını da yemiş. Oraya oturmuş. Tepsinin içini toprakla doldurmuş. Üstünü örtmüş. Oraya gitmiş.

— Oğlum azıkta ne var, demiş babası.

— Baba ben nerden bileyim. Annem ne yaptıysa bilmiyorum.

Orada açıp bakmış ki içinde toprak var. Oradan sopayla vurunca çocuk bayılmış. Otların arasında kalmış, inek yemiş. İneğin karnına girmiş. Annesi bir gün inek sağmaya gidince çocuk demiş ki:

— Anne, ben buradayım, ineği sağma. Kadın sağa sola bakıyor. Kimse yok. Tekrar ineği sağacak olmuş.

— Anne ben buradayım ineği sağma. Var inekte bir hâl demişler. Kesip ineği dereye atmışlar. Dereye atınca bir kurt gelip yemiş. Çocuk kurdun karnına girmiş. Koyunların sürüsü varmış. Kurt yaklaşınca, çocuk karnından bağırmış:

— Çoban amca, çoban amca sürüye kurt dalıyor, diye. Kurt şaşırmış:

— Allah'ım bu neyin nesi? Benim karnım aç. Çocuk tekrar bağırmış:

— Çoban amca, çoban amca, sürüye kurt dalıyor.

Çoban gelmiş, kurdu yakalamış. Çocuk içinden çıkmış. Çoban çocuğu almış annesine, babasına vermiş. Hepsi de mutlu olmuşlar. Yiyip içip yer dibine geçmişler.
Kurukafa 2
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir köyde yaşayan bir oduncu varmış. Bu oduncu her gün ormana odun kesmeye gidermiş. Yine bir gün odun kesmeye giderken dağın tepesinden bir kuru kafa yuvarlanıp yanına kadar gelmiş. Ormancı da bu kuru kafayı alıp heybesine koymuş. Ağaçları kesip işini bitirdikten sonra eve gitmiş. Hanımı:

— Bey, bugün ne kadar ağaç kestin, diye sormuş. Ormancı da:

— İdare eder hanım, demiş. Hanım bugün ormana giderken, yolda bir kuru kafa gördüm, demiş. Hanımı da:

— Hani nerede? Getir de göreyim, demiş. Ormancı da kuru kafayı getirip odanın ortasına koymuş. Hanımı:

— Bey bu kuru kafayı neden getirdin ki, demesiyle birden kuru kafa konuşmaya başlamış:

— Ben kuru kafa değilim. Ben de sizin gibi insanım, demiş. Ormancıyla karısı hayretler içinde kalıp, kuru kafaya:

— Tamam. Bundan sonra, sana kuru kafa demeyiz. Gece olunca ormancıyla karısı, kendi aralarında konuşmaya başlamışlar ve şunları söylemişler. Ormancı, karısına:

— Hanım zaten çocuğumuz olmuyor, ikimiz tek bu hayattan sıkılırız. Bu kuru kafaya bakalım, demiş. Hanımı da kabul etmiş.

Aradan yıllar geçmiş, bir gün kuru kafa padişahın kızına âşık olmuş ve onu kendisine istemelerini ormancıya söylemiş. Ormancı da:

— Olur mu hiç padişah kızını bize verir mi, diye söylemiş. Kuru kafa:

— Siz gidin bir isteyin verir, vermese de dünyanın sonu değil ya, demiş. Ormancıyla hanımı kızı istemek için padişahın huzuruna gelmiş. Ormancı söze şöyle başlamış:

— Padişahım, hayırlı bir iş için huzurunuza geldik, demiş. Padişah:

— Hoş geldin sefa getirdin, demiş. Ormancı şöyle devam etmiş:

— Allah’ın emri, Peygamberin kavliyle kızınızı bizim oğlana istiyorum, demiş. Padişah da:

— Kızım isterse neden olmasın, demiş. Kızını çağırmış ve teklifi kabul edip etmeyeceğini sormuş. Kız da:

— Baba bu kuru kafayı ne yapayım, diye söylemiş. Bu sözleri duyan kuru kafa o kadar sinirlenmiş ki kendini sıkarak çatlayacak seviyeye gelmiş. Ormancı:

— Oğlum, dünyanın sonu değil ya, sana başkasını isteriz, demiş.

Bu sözleri duyan kuru kafa kendini öyle bir sıkmış ki kuru kafa o anda iki parçaya ayrılmış. İçinden öyle bir delikanlı çıkmış ki oradakilerin hepsinin ağzı açıkta kalmış. İçinden çıkan delikanlı:

— İşte o kuru kafanın içinde olan benim. Yıllarca bir kuru kafanın içinde yaşadım, demiş.

Orada ikisi birbirini beğenip evlenmişler. Kırk gün kırk gece düğünleri olmuş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine...
Keloğlan İle Tilki
(Karadeniz Bölgesi, Zonguldak)

Bir varmış, bir yokmuş. Vaktin zamanında Keloğlan ile annesi yaşarmış. Bunlar çok fakirlermiş. Her gün ormana gidip odun getirir, yiyecek içecek ararlarmış. Bir gün karşılarına tilki çıkmış. Tilki Keloğlan ile annesine selam vermiş. Ve onlara:

— Siz beni evinize götürün, ben sizi çok zengin ederim, demiş. Keloğlan buna inanmış. Fakat annesi inanmamış ve Keloğlan’a inandığı için çok kızmış. Keloğlan tilkiyi eve getirmiş. Tilki onlara:

— Beni yıkayın ve suyumu dökmeyin, leğenin içinde kalsın, demiş.

 Keloğlan tilkinin dediğini yapmış ve sabah leğene baktığında leğenin altın ile dolu olduğunu görmüş. Bunlar çok zengin olmuşlar. Keloğlan evlenmiş ve üç tane oğlu olmuş. Tilki, Keloğlan’a:

— Ben ölürsem sakın beni atma. Zembile koy ve tavana as, yoksa fakirleşirsin, demiş. Keloğlan:

— Sen merak etme, demiş.

Kurnaz tilki bir gün ölü numarası yapmış, tilkinin öldüğüne inanan Keloğlan oğullarına:

— Alın bunu, çöpe atın, daha işimize yaramaz, demiş.

Oğulları dediğini yapmış. Fakat tilki daha onlar gelmeden eve varmış. Keloğlan tilkiye yalvarmış, kendisini affetmesini, hata yaptığını söylemiş.

Gel zaman git zaman tilki gerçekten ölmüş. Keloğlan fakirleşmemek için tilkiyi zembile koymuş ve tavana asmış. Ancak daha önce tilkiyi çöpe attıran Keloğlan bunun cezasını çekmiş. Tilkinin ölüsü kokmuş, kurtlar düşmüş. Keloğlan’ı karısı ve çocukları terk etmiş. Keloğlan fakirleşmiş ve eskisi gibi yaşamaya başlamış.
Alicik ile Cadı
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berberken ben annemin beşiğini tıngır, mıngır sallarken; köyün birinde Alicik adında bir çocuk varmış. Annesi Alicik ile eşine azık gönderecekmiş. Annesi Alicik’e külden eşek yapmış. Yalnız:

— Oğlum eşeği çü çü diye süreceksin, eşeğe çüş dersen yıkılır, demiş.

Alicik eşeğe binmiş eşeğe, yanlışlıkla çüş demiş, eşek yıkılmış. Tekrar eve gelmiş, annesi yine eşek yapmış. Alicik “çü çü çü” diye tarlaya varmış. Tarlaya varınca eşeğe çüş demiş ve eşek yıkılmış. Babasıyla yemek yerken Alicik babasına çit süreceğim demiş. Babası demiş ki:

— Sarı öküz pislerse altında kalırsın, demiş.

Alicik ısrar etmiş. Alicik tarla sürerken öküzün pisliğinin altında kalmış. Babası Alicik’i aramış bulamamış ve gittiğini sanmış. Kargalar pisliği deşince Alicik kurtulmuş.

Alicik eve giderken yolu kaybetmiş. Bir ağacın altında oturmuş. Ağaçtan meyve yemek için ağaca çıkmış. Daha sonra ağacın altına cadı oturmuş. Cadı, Alicik’i görmüş. Ve Alicik’i yakalamış. Onu torbaya koyup sırtlanmış. Epey yol aldıktan sonra bir ağacın altına oturmuş. Alicik cebinden bıçağı çıkarmış ve torbadan kurtulmuş. Alicik sonra armut ağacına çıkmış.

 O sırada cadı Alicik’i tekrar yakalamış ve evine getirmiş. Alicik’i kafese kilitlemiş. Her gün gelip gidip Alicik’e yemek verirmiş, şişmanlamasını istermiş. Çünkü onu yiyecekmiş. Alicik yine fırsatını bulup kaçmış ve tavana çıkmış. Cadı, Alicik’e nasıl çıktığını sormuş.

Alicik fincanı fincanın üstüne koyarak çıktığını söylemiş. Cadı fincanı fincanın üstüne koyup çıkmaya çalışırken fincanlar kırılıp cadı düşmüş.

Cadı tekrar Alicik‘e sormuş. Alicik ise demiri kızdırıp poposuna basarak çıktığını söylemiş. Cadı bunu denerken ölmüş.

Bu olaydan sonra aşağı inmiş. Cadının hazinesini ve değerli eşyalarını alarak evinin yolunu tutmuş. Eve ulaşmış, annesiyle babası yemek yiyorlarmış. Babası Alicik’in yanlarında olmasını istemiş. Tam o sırada Alicik içeri girmiş. Ve ailesiyle birlikte mutlu ve mesut yaşamışlar.
FAKİR
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Adıyaman)

Zamanın birinde bir fakir adam yaşarmış. Çalışarak kazandığı gününü geçirmeye ancak yetişiyormuş. Kış ayı gelip çatmış, kar yağmaya başlamış. Adam işe gidemediği için karısı ve çocukları aç kalmış.

Adamın iki oğlu babasına eve ekmek getiremediği için surat asmışlar. Adam köyün üst tarafındaki mağaraya gitmiş. Mağaranın içine kar yağmadığını görünce eve geri dönmüş ve karısına:

— Hanım bak, Allah kendi evine kar yağdırmamış, gidip ona tuzak kuracağım, demiş.

Karısı oranın mağara olduğunu, Allah’ın evi olmadığını söylemiş ama kâr etmemiş. Adam kapanı alıp mağaraya gitmiş. Kapanı kurup eve gelmiş. Bunun üzerine Tanrı, Cebrail aleyhisselama oraya gidip bir elbise parçasını kapana kaptırmasını söylemiş. Daha sonra:

— Adam gelince sor. Helal mi, haram mı kazanmak istersin. Helal derse ona bir kuş ver ve o kuşun yumurtasını götürüp satsın. Onun parasıyla ailesini geçindirsin. Haram derse, ruhunu al gel, demiş.

Köylü mağaraya gelmiş ve kapandaki elbise parçasını görünce korkmuş. Cebrail aleyhisselam adamdan, kendisini kurtarmasını istemiş. Fakat adam:

— Seni kurtarırsam beni öldürürsün, demiş. Bunun üzerine Cebrail aleyhisselam sormuş:

— Helal mi haram mı kazanmak istersin? Adam “helal” cevabı verince, adama kuşu vermiş ve onun yumurtasını satıp ailesinin geçimini bununla sağlamasını tembihlemiş. Adam bu kuşu alıp eve gelmiş.

Bundan böyle bu adam her gün bu kuşun yumurtasını almış ve pazarda bir tüccara yirmi beş kuruşa satmış. Adam öyle zamanla zengin olmuş.

Bir gün hanımına hacca gideceğini söylemiş. Adam hacca gitmiş ve geri dönmemiş. Kocası gittiğinden beri karısı kuşun yumurtasını pazara götürüp o tüccara satarmış.

Kadın adama ilgi duymaya başlamış. Bir gün adamın kendisiyle evlenmesini istemiş. Bunun üzerine tüccar bir şartının olduğunu söylemiş. Tüccar:

— Bu yumurtayı yapan kuşu kesip kuşun yüreğini ve kafasını pişirip getirirsen, seninle evlenirim, demiş.

Bu kadın gider tüccarın istediği gibi kuşu kesip kafasını ve yüreğini pişirmiş. Çocukları gelip o kuşun pişirilen kafasını ve yüreğini yemişler.

Bunun üzerine kadın, paniğe kapılmış, ne yapacağını bilememiş. Tutar bir tosbağa yakalayıp onun yüreğini ve kafasını pişirir ve tüccara götürmüş. Tüccar, kadına:

— Sen kimi kandırıyorsun? O yumurta kuş yumurtasıydı, sen ise bana tosbağanın kafasını ve yüreğini pişirip getirdin. Seninle evlenmeyeceğim, demiş.

Kadın yaptığından dolayı çok üzülmüş ve bundan sonraki hayatını sefalet içinde geçirmiş.
Tilkinin Sonu
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Gaziantep)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken ormanın içinde ağaca yuva yapmış bir çift Zümrütü Anka kuşu yaşarmış. Bunların yavruladığı hiçbir kuş yaşamamış. Bu yüzden nesillerini devam ettirememişler. Çünkü ne zaman bir kuş yavrulasa tilki ağacın altına gelir:

— Ooo Zümrütü Anka kuşu nasılsın?

— İyiyiz tilki kardeş.

— Hele yavrularından at aşağıya da karnımızı doyuralım, dermiş.

Kuşu üzük büzük yavrularını tilkiye verirmiş. Yine bir gün yavrusu olduğunda Zümrütü Anka kuşu düşünüp durur. Böyle düşünürken akbaba görür:

— Hayırdır kuş kardeş, neyin var? Niye böyle düşünüyorsun, demiş.

— Sen miydin? Kuşların babası. İşte durum böyle böyle. Ben ne yapayım da bu yavrularımı kurtarayım, demiş.

— Yahu sen onu niye düşünüyorsun? Sen çağır onu buraya, o gününü görür. Verme sen yavrunu.

— Yahu nasıl olur? Yukarı çıkar alır.

— Yahu sen deli misin? Çıkamaz! Neyse bir gün gelmiş tilki ağacın altına:

— Kuş kardeş, nasıl? Yavru var mı? At da doyuralım karnımızı, demiş.

— Olmaz! Artık bitti. Vermeyeceğim yavrumu.

— Bak kuş kardeş, beni sinirlendirme. Ben sinirlenince nasıl kötü olduğumu biliyorsun.

— Veremem! Bitti artık. Tilki ağaca tırmanır. Yarısına kadar çıkar, geri düşer. Bu böyle sürüp gider, çıkamaz.

— Peki söyle. Bu aklı kim verdi ağam?

— Aha yukarı bak! Orada akbabayı görür:

— Ey akbaba kardeş! Biz senin işine karışıyor muyuz da sen bizim işimize karışıyorsun?

Akbaba bu lafa dayanamaz, aşağıya iner, boynundan sıkar tilkiyi yukarı çıkartır.

— Söyle bakalım tilki, aşağıyı nasıl görüyorsun?

— Baklava tepsisi kadar. Biraz daha yukarı çıkarır.

— Şimdi nasıl görüyorsun?

— Tabak kadar. Biraz daha çıkarır.

— Peki şimdi?

— Valla iğne ucu kadar, der.

Tilki ve yerin yedi kat yukarısından atar tilkiyi aşağı akbaba.

Tilki bir çobanın önüne düşer ve çoban korkudan bayılır. Tilki de çobanın abasını giyer. Kırk tane koyunu kuzuyu yer. Köylü kurdun yaptığını sanır. Kurt bunu duyar ve kedini aklamaya çalışır.

Mağaranın birine gelir ki, bütün ölen koyun ve kuzuların postunu yere sermiş oturmuş tilki. Öleceğini anlayınca:

— Gel sana ziyafet vereyim öteki mağarada, der. Tam çıkarken kurdun kuyruğunu kopartır. Kaçar gider.

Köylü en sonunda anlamış tilkinin yaptığını. Tilkiyi yakalarlar. Tilki:

— Beni bırakın, size bir çuval altın vereyim.

— Tamam, demişler. Böylelikle kaçmış tilki. Köylüye haber gelir, tabii ne altın var ne başka bir şey!

Dinledin mi tilki emminin destanını?

Aldı kaçtı, koydu, gitti köylü emminin postalına,

“Hıh” deyip baktınız bir tilki,

Tüfeğiniz olsaydı vururdunuz belki,

Pazar yerinde satılan kürkü,

Paranız olsa alırdınız belki,

Ey! Hak hak!

Şunlara bir çuval altın bırak,

Yarısı iri, yarısı ufak,

Hamallığını da ayrı bırak,

Düüüt!
Nohut Hasan
(Ege Bölgesi, Manisa)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde. Pireler berber iken, develer tellal iken, dedem ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken köyün birinde çocuğu olmayan bir kadın ve bunun kocası yaşarmış. Kadın, çocuğunun olmasını çok istermiş.

Günlerden bir gün hocaya gitmeye karar vermişler. Hoca bu kadın ile kocasını okuyup üflemiş, bir de bir urup nohut getirmelerini istemiş. Hoca nohutları da okuyup üflemiş. Aradan aylar geçmiş. Kadının bir sürü çocuğu olmuş. Kadın bunlarla bir türlü baş edemiyormuş. Kadın ne yaparsa yapsın, çocuklar yiyip bitiriyormuş.

Bir gün kadın ekmek yapıyormuş. Kadın hamuru minetlere* bırakmış. Kadın mineti fırına indirdiğinde çocuklar kalan hamuru yiyip bitirmişler. Kadın:

— Bıktım artık sizden, demiş. Çocukların hepsini kovalamış. Sonra ekmeği pişirmiş.

Kadının kocası tarlada çift sürüyormuş. Kadın kocasına azık götürecekmiş. Azığı götürecek kimse olmadığından:

— Keşke birini bıraksaydım, demiş. O arada Nohut Hasan adlı çocuk saklandığı yerden çıkıp:

— Ben buradayım, demiş. Azıkları Nohut Hasan’ın eline vermiş. Çocuk tarlanın yolunu tutmuş. Tarlanın başına varmış. Babasına azığını vermiş. Babası karnını doyurmuş.

Günlerden bir gün Nohut Hasan ava çıkmış. Avdayken kaybolmuş. O arada çalılıklarda yolunu ararken ses duymuş. Sesin geldiği yöne gitmiş. Bakmış ki iki tane kız çocuğu ekmek pişirmek için odun götürüyor. Bunlar kötü kötü konuşuyorlarmış. Nohut Hasan odunların arasına girmiş. Kızları kavga ettirmek için odunların arasından çimdiklemeye başlamış. Kızlar birbirlerine laf atışa atışa evlerine varmışlar.

Nohut Hasan gizlice abdestlikteki kaşıklığın içine girmiş. Akşam yemeği vakti gelmiş. Anne küçük kızı kaşık almaya göndermiş. Küçük kız kaşık almaya gitmiş, elini kaşıklıktaki bir şey çimdiklemiş. Geri dönmüş:

— Anne beni bir şey çimdikledi, demiş.

Anne büyük kızı göndermiş. Onun elini de bir şey çimdiklemiş. Ana kızlarına kızmış.

— Beceriksiz kızlarım benim. Bir kaşığı getiremediniz, demiş. Sonra kaşığı anaları alıp getirmiş, yemeği yemişler.

Yatma vakti gelmiş. O gece de misafir bir adam varmış. Hep dedikodu yapmışlar. Nohut Hasan yaptıkları dedikoduları duymuş.

Adamlar beraber yatmışlar, kızlar beraber yatmışlar ve anneleri ayrı yatmış. Nohut Hasan da avluda bağlı olan bir keçiyi kesmiş. Bağırsaklarını iki kızın arasına koymuş. Dalağını ocaklığa gömmüş. Altına bir kazık çakıp üstüne de bir tokmak bağlamış. Erkeklerin de bıyığını katranla yapıştırmış.

Sabah olmuş, güneş doğmuş. Erkek adam “bıyığımı bırak” diye; kızlar da “sen doğurdun, ben doğurdum” diye kavga ediyorlarmış. Kızların anaları da ocak yakmaya varmış. Ocağı üflediğinde dalak patlamış, yere oturduğunda kazık batmış, yukarı kalktığında ise tokmak vurmuş. Nohut Hasan ortalığı birbirine katmış.

Daha sonra buradan kaçmış. Gece geze anasını babasını bulmuş, yaşayıp gitmişler.

*minet: Pişirilecek ekmek hamurlarının konulduğu göz göz tahta kalıp.
Kurdun Hacca Gidişi
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Gaziantep)

Bir varmış, bir yokmuş. Evel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken...

Vakti zamanında kurdun biri, hacca gitmeye niyetlenmiş. Düşmüş yola... Yolda koyunla karşılaşmış. Koyun:

— Nereye gidiyorsun kurt kardeş? Kurt:

— Hacca gidiyorum. Koyun:

— Ben yemezsen ben de geleyim. Devam etmişler yola... Keçi ile karşılaşmışlar. Keçi:

— Nereye gidiyorsunuz ikiniz birlikte? Koyun ile kurt:

— Hacca gidiyoruz. Keçi:

— Kurt kardeş, beni yemezsen ben de geleyim. Kurt:

— Yok yemem, gel, demiş. Yine devam etmişler yola... Bu sefer eşekle karşılaşmışlar. ­Eşek:

— Hayırdır? Nereye böyle, demiş. Kurt, koyun ve keçi:

— Hacca. Eşek:

— Kurt kardeş, beni yemezsen ben de geleyim. Kurt:

— Yemem gel. En son atla karşılaşmışlar. At:

— Nereye gidiyorsunuz? Kurt, koyun, keçi ve eşek:

— Hacca gidiyoruz. At:

— Kurt kardeş, beni yemezsen ben de geleyim. Kurt:

— Yemem. Gel.

Az gitmişler, uz gitmişler, kurdun karnı acıkmış. Kurt:

— Koyun kardeş. Ben biraz acıktım, seni yiyeceğim, demiş. Koyun:

— Dur! Ben köyde ağanın koyunuydum. Çok güzel oynardım. Sana da oynayayım. Ondan sonra ye, demiş. Koyun ortada oynamaya başlamış. Bir fırsatını bulup kaçmış. Bu sefer kurt:

— Keçi kardeş, seni yiyeceğim, demiş. O da bir bahane öne sürüp kurtulmuş. Biraz daha gitmişler. Kurt bu sefer eşeği yemek istemiş. Eşek:

— Ben ağanın eşeğiydim. Döşekte otururdum. O döşeği alıp geleyim de öyle ye, demiş.

Eşek de kurtulunca kurt atı yemek istemiş. At, hac arkadaşı olduklarını, bu yüzden onu yiyemeyeceğini söylese de kurt ikna olmamış. At:

— O zaman benim nalımın altında bir ayet yazılı, gelip onu, oku beni öyle ye. At ayağını kaldırmış. Kurt tam okurken at bir tekme atmış, kurt oracıkta bayılmış. At da onu bu şekilde bırakmış, çekip gitmiş. Böylece kurt da arkadaşlarına hile yapmanın bedelini ödemiş.
Tilkinin Kuyruğu
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde bir yaşlı nine varmış. Bu nine çok fakirmiş, ineklerini sağarak geçimini sağlarmış. Bu nine yine böyle bir gün ineklerinin sütünü sağmış, pencerenin önüne koymuş.

Bunu gören kurnaz tilki pencereden atlayıp bütün sütü midesine indirmiş. Nine gelmiş ki sütü koyduğu kova bomboş.

Ertesi gün yine aynı şeyler derken nine dayanamamış ve sütü koyduğu pencerenin önüne bir de tuzak kurmuş. Ertesi gün tilki tekrar gelmiş, sütü tam içerken birden tuzağa yakalanmış ve kuyruğu oracıkta kopuvermiş.

Tilki kendini zor kurtarmış. Kurtarmış kurtarmasına ama kuyruğu orada kalmış. Tilkiyi kuyruksuz gören arkadaşları onunla dalga geçmeye başlamışlar. Arkasından herkes ona “kuyruksuz tilki” diye bağırmaya başlamış.

Bu duruma daha fazla dayanamayan tilki düşünmüş taşınmış nineden kuyruğunu istemeye karar vermiş. Ninenin kapısına gitmiş:

— Nineciğim beni affet ve kuyruğumu bana geri ver, demiş. Herkesin kendiyle dalga geçtiğini ve kendisinin çok üzüldüğünü söylemiş. Tilkinin ısrarına dayanamayan nine:

— Peki ama bir şartla sana kuyruğunu geri veririm, demiş. Bunu duyan tilkinin gözleri parlamaya başlamış. Nine:

— Sütlerimi tekrar getirirsen sana kuyruğunu veririm, demiş. Tilki koşa koşa koyunlara gitmiş.

— Koyunlar koyunlar, bana biraz süt verir misiniz, demiş. Koyunlar:

— Eğer bize birazcık çim getirirsen sana süt veririz, demişler. Koşa koşa çimlere gitmiş:

— Sizi koyunlara götürebilir miyim, demiş. Çimler:

— Bizim üstümüzde çocuklar gelip hiç top oynamıyor. Bize çocukları getirirsen kabul ederiz, demişler. Çocuklara gitmiş:

— Çocuklar çocuklar, sizi çimlere götüreyim mi, demiş. Çocuklar:

— Bizim canımız şeker istiyor. Bize şeker alırsan gideriz, demişler. Tilki bakkala gitmiş:

— Bakkal Amca Bakkal Amca, bana biraz şekerlerinden verir misin, demiş. Bakkal ona:

— Bakkalımda yumurta kalmadı, bana yumurta getirirsen veririm, demiş. Tilki koşa koşa tavuklara gitmiş:

— Tavuklar tavuklar, bana biraz yumurtalarınızdan verir misiniz, demiş. Tavuklar:

— Bizim buğdayımız bitti, bize buğday getirirsen, demişler. Koşa koşa buğdaylara gitmiş.

— Buğdaylar buğdaylar, sizi tavuklara götürebilir miyim, demiş. Buğdaylar:

— Biz çok susadık bize su getirirsen olur, demişler. Tilki bıkmış bir vaziyette son çare suya gitmiş.

— Dere dere, bana biraz suyundan verir misin, demiş. Tilki dereye bütün olan biteni anlatmış. Dere bakmış tilki nefes nefese kalmış.

— Tilki sen cezanı çekmişsin. Suyumdan dilediğin kadar al götür, demiş.

Tilki büyük bir sevinçle dereden suyu almış, buğdaylara götürmüş. Buğdaylardan buğday almış, tavuklara götürmüş. Tavuklardan yumurta almış, bakkala götürmüş, bakkaldan şeker almış, çocuklara götürmüş. Çocukları almış, çimlere götürmüş. Çimleri almış, koyunlara götürmüş. Koyunlardan sütü almış ve ninenin kapısına gitmiş. Sütü nineye vermiş.

Sütünü alan nine tilkinin bir daha böyle bir hata yapmayacağına inanarak kuyruğunu geri vermiş. Kuyruğuna kavuşan tilki de mutlu bir şekilde arkadaşlarının arasına gitmiş.