Devin Çocukları
(Marmara Bölgesi, Kocaeli)

 

[DEVİN ÇOCUKLARI]

  Uzak diyarlarda var olan bir ülkenin padişahı ve üç oğlu varmış. İsimleri Ahmet, Mehmet ve Muhammet’miş. Bu padişahın vezirinin de üç kızı varmış. Bu kızlar padişahın oğullarıyla evlenmek istiyorlarmış. Vezirin büyük kızı padişaha:

—Beni büyük oğlunla evlendir, sana iki yüz gram yünden çadır dokuyayım. Hem bütün askerlerin barınsın hatta artakalsın, demiş. Vezirin ortanca kızı, padişaha:

—Beni ortanca oğlunla evlendir, sana bir yumurta ile öyle bir yemek yapayım ki bütün halkın doysun, demiş. Vezirin küçük kızı ise:

—Eğer padişahımız beni küçük oğluyla evlendirirse ona altın topu gibi iki torun vereyim, demiş.

Günler aylar birbirini kovalar ve padişah büyük geline iki yüz gram yün gönderir ve çadır örmesini söyler. Büyük kız şaşırır ve isyan eder.

Padişah ortanca gelinine bir tane yumurta gönderir ve yemek pişirmesini, bütün askeriyle yemeğe geleceğini söyler. Gelin bir tane yumurtayla yemek pişiremeyeceğini söyler.

Padişah bu iki gelinine ceza verir. Bu durum devam ederken küçük gelinin doğum yapacağı gün gelir. Ama küçük kızı çekemeyen iki ablası buna oyun oynarlar. Küçük gelin dediği gibi iki tane altın saçlı iki çocuk dünyaya getirir. Fakat kötü niyetli ablaları bu çocukları çalar ve yerine iki tane köpek yavrusu koyarlar. Çocukları da bir sandığa koyup devler ülkesine doğru akan ırmağa bırakırlar. Çocuklar ırmakta ilerleyedursun biz padişaha dönelim.

Padişah küçük gelininin sözünü yerine getirmediğini öğrenince küçük gelinini yedi yolun birleşimine camız postuna sardırıp bıraktırır. Gelen geçenin ona taş atıp tükürmesini emreder.

Irmakta ilerleyen çocuklar devler ülkesine varırlar. Orada bir dev anne baba bunları bulurlar. Bunları yemeyi planlarlar ama küçük oldukları için büyütüp yemeye karar verirler. Çocuklar çok çabuk büyürler. Baba dev bunları yemeyi planlarken anne dev, onlara olanı biteni anlatır ve kaçmalarını söyler.

Çocuklar devler ülkesinden kaçar ve öz anne babasının yaşadığı ülkeye giderler. Çocuklar devce konuştukları için hiç kimse onları anlamaz. Sadece devce bilen birisi anlar. Çocuklar başından geçeni ona anlatır ve o da çocuklara bir ev tutup o ülkenin dilini öğretir. Çocuklar dili öğrenir ve ortama ayak uydurmaya başlarlar. Hatta erkek çocuk ava çıkar ve ava giderken hep öz annesinin bulunduğu yerden geçer. Herkes ona taş atar ama çocuk gül atar. Kadın çocuğu tanır ama çocuk kadını tanımaz.

Çocukların ülkeye geldiğini duyan teyzeleri büyücü bir kadın bulur ve ondan yardım isterler. Büyücüden çocukları uzaklaştırmasını isterler. Büyücü çocukların kaldığı eve gider ve epey dil döktükten sonra çocuğu halk arasında ‘gidergelmez’ diye bilinen bir yere gönderir. Ondan hezeran bülbül kuşlarını ve çıkrığı getirmesini ister.

Çocuk az gider uz gider dere tepe düz gider. Ve dev anne ve babasının yaşadığı devler ülkesine varır. Onlara gidergelmezin nerede olduğunu sorar. Dev babası orayı bilmediğini söyler. Çocuğu, kendisinden altı yüz yaş büyük olan dev abisinin yanına gönderir. Dev oranın nerede olduğunu söyler ve yolu tarif eder. Fakat dikkatli olmasını söyler.

Çocuk uzun bir yolculuktan sonra denilen yere gelir. Bir kayanın başına çıkar. Bu kayanın başında cennet elmalarının bulunduğu ağaç vardır. Dev amcası o elmaları toplamasını ve aşağıda dönen çıkrığa elmaları atarak durdurması gerektiğini söylemişti. Çocuk eğer elmaları çıkrığa isabet ettiremezse yavaş yavaş bir taşa dönüşeceğini biliyordu.

Çocuk ilk elmayı atar fakat isabet ettiremez. İkinciyi de tutturamadığı için vücudunun yarısı taşlaşır. Son attığı üçüncü elma çıkrığa isabet eder ve durdurur. Böylece çocuk eski haline geri döner.

Bu sırada peri kızı ortaya çıkar ve çocuğun kendisini hak ettiğini söyler. Oğlan peri kızını da alıp ülkesine döner ve peri kızıyla evlenir.

Peri kızı padişahı yemeğe çağırır ve olanı biteni anlatır. Ve bu iki çocuğun torunu kendisinin ise gelini olduğunu söyler. Padişah küçük gelinin cezasını kaldırır ve herkes birbirine kavuşur. Darısı kavuşamayanların başına.