umutphp/masallar huggingface dataset:
Becerikli Gelin
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken zamanın birinde bir ülkede köylerden birinde zengin bir adam yaşarmış. Bu adamın çok sevdiği oğlundan başka kimsesi yokmuş. Onun mutlu olması, daha iyi yaşaması tek amacıymış. Ama oğlu biraz safmış. Kendisinden isteneni zar zor yapar, başka bir şeye aklı ermezmiş.

Adam oğlunun huyunu iyi bildiğinden oğlunu çekip çevirecek becerikli bir gelin istermiş. Ama böyle becerikli bir gelin bulmak da kolay değilmiş. Bir gün adam, oğlunu yanına çağırmış. Eline bir miktar para vermiş.

— Oğlum bu parayı al ve şehre git. Hem bize yiyecek hem de tavuklarla ineğe yem al, demiş.

Bunu oğlunu denemek için yapıyormuş. Çünkü o para ile adamın istediklerinin hepsi alınmazmış. Adam, oğlunun ne yapacağını düşünüyormuş.

Saf oğlan neşe içinde şehre gitmiş. Babası ona bir görev verdi diye seviniyormuş. Ama pazarda fiyatları görünce işinin zor olduğunu anlamış. Elindeki para ile babasının istediklerinin hepsini alması imkansızmış. Sokağın ortasına oturmuş ve kara kara düşünmeye başlamış. O sırada sokaktan bir kız geçiyormuş:

— Senin işin gücün yok mu ki böyle sokak ortasında dalıp gidersin delikanlı, demiş.

— Ah sorma güzel kız, babamın bana verdiği para ile hem kendimize yiyecek hem de tavuklarla ineğe yem almam imkansız. Ne yapacağımı bilemiyorum, babama karşı mahcup olacağım, diye cevap vermiş saf oğlan. Kız da demiş ki:

— O işin kolayı var, elindeki para ile karpuz al. İçini siz yersiniz, kabuğunu ineğe, çekirdeklerini de tavuklara atarsınız. Böylece babanın istediği her şeyi almış olursun.

 Saf oğlan kızın verdiği akla çok sevinmiş. Elinde koca bir karpuzla eve vardığında babası çok memnun olmuş. Ama oğlunun bu işi tek başına çözemeyecek kadar da saf olduğunu iyi biliyormuş. Sorunca oğlan başından geçenleri anlatmış.

Adam, işte tam benim saf oğluma eşlik edecek bir gelin diye düşünmüş. Ertesi gün şehre gidip kızı babasından istemiş. Kızın babası da razı olmuş ve kızını saf oğlana vermiş. Düğün dernek yapılmış. Saf oğlan ile becerikli kız mutlu bir hayat sürmüşler.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri saf oğlan ile becerikli kıza, biri anlatana, biri de dinleyene.
Kurnaz Tavşan
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, zamanın birinde bir tavşan varmış. Bu tavşan bir gün ormanda dolaşırken karşısına kurt çıkmış. Tavşana bakıp üzerine yürüyerek,

— Ben seni yiyeceğiimmm, diye ulumuş. Tavşan da:

— Ben daha küçücüğüm. Evime gideyim, sütümü içeyim, büyüyeyim, sonra sen beni ye, demiş ve kaçmış.

Tavşan hoplaya zıplaya yoluna devam ederken karşısına bir ayı çıkmış. Ayı kollarını havaya kaldırıp ürkütücü bir sesle bağırmış:

— Seni yiyeceeğiimmm! Tavşan da hemen aynı bahanesini söylemiş ve böylece ondan da kurtulmuş.

En son tam evine kaçmak üzereyken tilkiyle karşılaşmış. Tilki de aynı şekilde tavşanın üzerine yürümüş ve aynı cevabı almış. Tavşana kanmış ve onu serbest bırakmış.

Tavşan koşa koşa evine gitmiş ve bir davulun içine girmiş. Sonra ormana çıkarak içeriden davulu çalmaya başlamış. İlk olarak kurtla karşılaşmış. Kurt, davul zannettiği tavşana:

— Davul kardeş, tavşan kardeşi gördün mü, demiş. Tavşan kardeş ona bir şarkıyla cevap vermiş:

— Tavşan kardeş evine de gitti, gelmez. Dom dom dom!

 Kurt da artık pes edip evine dönmüş. Sonra ayıyı görmüş tavşan. Ayı da sormuş aynı şeyi ve aynı cevabı almış:

— Tavşan kardeş evine de gitti, gelmez. Dom dom dom!

 En son tilkiyi görmüş. Tilki de sormuş:

— Davul kardeş, tavşan kardeşi gördün mü?

Tavşan kurnazlığıyla ünlü tilkiyi bile oyuna getirmenin sevinciyle haykırmış:

— Tavşan kardeş evine de gitti, gelmez. Dom dom dom!

 Sonra hemencecik evine gitmiş. Tilkinin yolu da tavşanın evinin önünden geçiyormuş. Oradan geçerken pencereden tavşanın davuldan çıktığını görmüş. Kapının önüne gitmiş ve seslenmiş:

— Tavşan kardeş, seni gördüm ve seni tebrik ediyorum. Ben kendimi kurnaz bilirdim, ama sen benden daha kurnaz çıktın. Gel, sana bir sarılayım, demiş.

Tavşan da böbürlenerek kapıyı açmış. Tilki hemen o anda onu tutmuş ve:

— Sen kurnazlık yaptın, ama akılsız kurnazlık hiçbir işe yaramaz, demiş ve tavşanı ensesinden yakalamış.

Bu masal burada bitmiş. Gökten inen üç elmanın biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de masal kahramanlarımızın başına… 

Bu masal burada bitmiş. Gökten inen üç elmanın biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de masal kahramanlarımızın başına…
Pire ile Sinek
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

  Pire ile sinek evlenmişler. Pire damı loğuluyormuş*. Ama sonra pire loğun altında kalıp ölmüş. Sinek de kocası pirenin başında oturup vızz diye ağlamaya başlamış. Oradan bir karga geçiyormuş. Sineğin yanına konup sormuş:

— Sinek kardeş niçin vızılıyorsun? Sinek de:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakalmaz mı, demiş.

Karga gak gak diye uçmaya başlamış. Gitmiş bir kavağın başına konmuş. Kavak:

— Karga kardeş neden gaklıyorsun, demiş. Karga gaklayarak:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakaldı, kavak yaprağını dökmez mi, demiş.

Kavak da yaprağını dökmüş. Kavağın altından bir ırmak akıyormuş. Irmak sormuş:

— Kavak kardeş neden yaprağını döktün? Kavak:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakaldı, kavak yaprağını döktü, ırmak bulanık akmaz mı, demiş.

Irmak da bulanık akmış. Irmaktan su içmek için bir tane öküz gelmiş.

— Irmak kardeş, neden bulanık akıyorsun, demiş. Irmak başlamış söylemeye:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakaldı, kavak yaprağını döktü, ırmak bulanık aktı, öküz çamura çökmez mi?

Öküz de çamura çökmüş ve çıkamamış. Onu gören çiftçi yanına gelmiş ve :

— Öküz kardeş niye çöktün çamura, demiş. Öküz de ağlayarak:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakaldı, kavak yaprağını döktü, ırmak bulanık aktı, öküz çamura çöktü, çiftçi mesesi karnına sokmaz mı, demiş.

Çiftçi de mesesi karnına saplamış ve yere düşmüş. Kızı da ona azık getirmek için o sırada oraya gelmişmiş. Babasına koşmuş:

— Baba niye sapladın karnına mesesi, demiş. Çiftçi de inleyerek:

— Pire gibi yiğit öldü, sinek vızılayakaldı, karga gaklıyakaldı, kavak yaprağını döktü, ırmak bulanık aktı, öküz çamura çöktü, çiftçi mesesi karnına soktu, kızı da çingili* başından aşağı dökmez mi, demiş.

 Kız da yemeği kafasından aşağı dökmüş ve masal bitmiş…

 * loğu: silindir biçimindeki ağır taş, yuvgu, yuvak.

*loğulamak: Yollarda, tarlalarda toprağı ezmek veya toprak damlı evlerin üstündeki killi toprağı sert bir katman durumuna getirmek için üzerinde yuvarlamak.

*meses: Hayvanları dürtmekte kullanılan, ucu sivri demirli bir tür sopa.

*çingil: Küçük kova.
Hile
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, horozlar imam iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken çok zengin bir ülke varmış.

Bu ülkenin padişahı kocaman ve süslü bir havuz yaptırmış. Bu havuzu sütle doldurtup komşu ülkelere göstermek istiyormuş. Tellallar, davullarla sokaklarda dolaşmışlar:

— Güm be de güm güm, güm be de güm güm… Duyduk duymadık demeyin. Padişahımız kocaman bir havuz yaptırdı. Bu havuza herkes bir kova süt dökecek. Böylece sütle dolu kocaman bir havuzumuz olacak. Başka ülkeler ülkemizin zenginliğini görecek.

 Halk bu habere çok sevinmiş, merakla havuzu görmeye gitmiş. Görenler havuzun güzelliğine hayran olmuş.

 Sıra havuzun sütle doldurulmasına gelmiş. Herkese havuza bir kova süt dökülecek diye duyurmuşlar.

 Halk o gece ellerinde birer kovayla havuza gitmişler. Kovalarını havuza boşaltmışlar. Ertesi sabah padişah havuzun başına gelmiş. Herkes havuzun başına toplanmış. Fakat bir de ne görsünler? Havuzun içi suyla doluymuş. Herkes kimse anlamaz diye havuza süt yerine su dökmüş.

 Padişah bunun üzerine:

— Hiçbir hile gizli kalmaz. Mutlaka ortaya çıkar, demiş. Herkes yaptığından utanarak, evine geri dönmüş. Bu masal da burada bitmiş.

Gökten üç elma düşmüş. Biri bu masalı anlatanın başına, ikisi bu masalı dinleyenlerin başına…
Çocuk ile Yılan
(Ege Bölgesi, Afyonkarahisar)

 Küçük bir köyde fakir çiftçi bir aile yaşarmış. Ailenin babası sabahtan akşama kadar tarlada çalışır, evdekilere yemek götürmeye uğraşırmış.

 Bu çiftçinin tarlasına bir gün bir yılan dadanmış. Çiftçi tarlasına dadanan bu yılana her gün evden gelirken hayvanlarından sağdığı sütten biraz getirip yuvasının önüne bırakırmış.

Birkaç hafta böyle geçtikten sonra çiftçi yine süt koymak için yılanın yuvasına geldiğinde ağzında bir tane altınla yılan yuvasından çıkıvermiş. Çiftçi, yılanı ağzında altınla görünce şaşırmış. Yılan:

— Sen bana her gün süt getirdin. Ben de sana her gün bir altın vereceğim, demiş.

 Çiftçi ile yılan anlaşmışlar. Günler, haftalar, aylar, yıllar böylece geçip gitmiş. Çiftçi rahat bir hayat sürüyormuş.

 Böyle geçerken zaman çiftçi yaşlanmış. Yataktan kalkamayacak hâle gelmiş. Tarlaya da gidemez olmuş. Bunun üzerine o ana kadar kimseye anlatmadığı yılanla olan anlaşmalarını çocuğuna anlatmış ve süt götürüp yılandan altını almasını istemiş. Çocuk da babasının yaptığı gibi her gün süt götürüyormuş. Yılandan da her gün bir altın alıyormuş.

 Ancak çocuk artık bir altınla yetinemiyormuş. Yılanın yuvasında bir hazine olduğuna kanaat getirmiş. Yılanı öldürüp hazinenin hepsini alabilmek için plan hazırlamış.

Bir gün elinde bir süt şişesiyle gitmiş, yine yılanın yuvasının önüne. Yılan ağzında altınla tam yuvasından kafasını çıkarınca çocuk yılanın kafasını ezerek yılanı öldürmüş.

Daha sonra yılanın yuvasını kazmaya başlamış fakat ne kadar kazmaya devam etse de bir şey bulamamış.

Sonunda yanlış yaptığını anlayan çocuk az ile yetinmeden çoğa sahip olamayacağını anlamış. Pişman olmuş ama ne fayda iş işten çoktan geçmiş.

Babası da ölen çocuk yıllardır yaşadığı rahat hayattan geri kalmış ve fakir bir hayat sürmüş.
Ayşe ile Ayla
(İç Anadolu Bölgesi, Eskişehir)

  Çok eskiden, Ayşe ile Ayla adında iki kız kardeş varmış. Ayşe’nin yüzü ne kadar güzelse huyları da o kadar güzelmiş. Ayla’nın ise içi gibi yüzü de çirkinmiş. Bu yüzden Ayşe’yi herkes sever, Ayla’yı da hiç kimse sevmezmiş.

Ayla, Ayşe’yi çok kıskanır ve her fırsatta kötülük yapmak istermiş. Kıskançlığı o kadar artmış ki artık Ayşe’nin ölmesini ister olmuş. Gece gündüz Ayşe’yi nasıl ortadan kaldıracağını düşünür dururmuş.

  Günlerden bir gün aklına bir fikir gelmiş. Ayşe’yi dağlara götürüp bir uçurumdan aşağı itecekmiş. Bir akşam Ayşe’ye:

— Ertesi gün dağlara gezintiye çıkalım mı, demiş. Ayşe de kabul etmiş ve hatta sabah ona sevdiği çöreklerden yapacağını söylemiş.

Ertesi sabah sepetlerini alıp yola çıkmışlar. Uzunca bir süre yürüdükten sonra dağların eteğine gelmişler. Tam dinlenecek gölge bir yer ararken yaşlı bir kadın karşılarına çıkmış. Onlardan bir lokma yiyecek istemiş.

Ayla hemen bağırıp çağırıp kötü sözler söylemiş yaşlı kadına. Ayşe ise hemen sepetten çörek ve su çıkarıp yaşlı kadına vermiş.

Yaşlı kadın dualar ederek hızla oradan uzaklaşmış. Ayla, kardeşine yardımcı olduğu için kızmış. Daha sonra onlar da bir köşeye çekilip karınlarını doyurmuşlar.

Bu sırada Ayla, Ayşe’yi nasıl uçuruma götüreceğini düşünüyormuş. Derken aklına bir fikir gelmiş. Kardeşine uçurumun kenarında güzel çiçekler olduğunu söylemiş. Onları toplayıp annelerine götürebileceklerini söylemiş. Ayşe de ona kanmış ve uçurumun kenarına gitmişler.

Ayşe çiçek toplamaya başlamış. Ayla tam onu itecekmiş ki o sırada kocaman bir kurt, Ayla’nın üzerine atlamış ve onu yere düşürmüş. Ayşe de Ayla’yı korumak için kurdun üzerine gitmiş.

Kurt da iki kızla baş edemeyince kaçmış. Kızlar tekrar yola koyulmuş. Bu kez de bir dere kenarına gitmişler. Ayşe ayaklarını suya sokarken bir yandan da çağlayanı seyrediyormuş. Ayla ise onu çağlayana itmek için arkasından yaklaşırken bir kurbağa Ayla’nın içine girmiş.

Ayşe koşarak gelmiş ve Ayla’nın içinden kurbağayı çıkarıp tekrar dereye bırakmış. Daha sonra toparlanmışlar ve orman yoluna girmişler. Evleri de bu ormanı geçince hemen oradaymış. Ayla hâlâ sinsice düşünmekteymiş. Ayşe’yi eve varmadan öldüremezse bir daha bu fırsatı bulamayacağını aklından geçiriyormuş.

O sırada yolda mor çiçekler görmüş ve Ayşe’ye annesinin bu çiçekleri çok sevdiğini söylemiş. Ayşe eğilip çiçekleri topladığı sırada Ayla da yerden aldığı taşı havaya kaldırmış. Tam Ayşe’ye atacağı sırada şimşekler çakmaya başlamış.

Ayşe arkasına dönüp bakmış ki kardeşi elleri havada taş kesilmiş. O sırada bulutların arasından elinde sopası olan bir peri belirmiş. Ayşe korkudan iyice büzülmüş.

Peri kendisinden korkmamasını söylemiş ona. Karşısına çıkan yaşlı kadının, kurdun, kurbağanın da kendisi olduğunu söylemiş ve devam etmiş. Kötü insanların bir gün cezalarını bulacağını Ayla’nın da cezasını bulduğunu söylemiş.

Onu ormandaki diğer çocuklara örnek olsun diye hep böyle heykel kalacağını söyleyip yine gök gürültüleri ve şimşekler arasında kaybolup gitmiş.
PADİŞAH VE KIZI
(Akdeniz Bölgesi, Osmanıye)

 Bir varmış, bir yokmuş bir padişah varmış. Bu padişahın yedi tane oğlu varmış. Ama hiç kızı olmuyormuş. Bir gün Allah’a çok dua etmiş kızının olması için. Sonra bir kızı olmuş.

Bu padişah çok zenginmiş. Hayvan sürülerine sahipmiş. Her geçen gün sürülerden bir tane hayvan eksiliyormuş. Padişah bunun üzerine her gün bir oğlunu sürülerin başına nöbetçi koyuyormuş. Fakat nöbetçiler hep uyuyakaldıkları için hayvanlarına ne olduğunu anlayamıyorlarmış.

Nöbet sırası küçük kardeşe gelince hayvanları yiyen şeyin beşikteki kız kardeşi olduğunu görmüş. Sonra bunu babasına söylemiş. Fakat babası kızını çok sevdiği için oğluna inanmamış ve oğlunu kovmuş.

 Padişahın oğlu çok uzak diyarlara gitmiş ve orada evlenmiş. İki tane köpek yetiştirmiş. Birinin adı Aslan, diğerinin adı Kaplan imiş. Padişahın oğlu bir gün karısına:

— Hanım, ben babamı ve kardeşlerimi çok merak ediyorum, gidip onları bir ziyaret edeyim. Eğer bana bir şey olursa köpekler ses çıkarmaya başlayacak. O zaman sen iplerini çöz, demiş.

 Yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş ve babasının evine gelmiş. Bakmış ki ne babası ne kardeşleri var. Sadece kız kardeşi varmış. Babasını ve kardeşlerini kız kardeşi yemiş. Kardeşi, abisine:

— Abi senin atının ayağı kaç tane, diye sormuş. Abisi:

— Dört tane, demiş. Kardeşi:

— Sen şuna üç desene, demiş ve atın bir ayağını yemiş. Tekrar atının ayağının kaç tane olduğunu sormuş ve “üç” cevabı üzerine:

— Sen şuna iki desene, diyerek atın diğer ayağını da yemiş. Bu şekilde atı yemiş ve bitirmiş. Abisi kardeşinin kendisini de yiyeceğini anlayınca bir kavak ağacının tepesine çıkmış. Kız kardeşi ağacı da yemeye başlamış.

 Bu arada karısı köpeklerin sesler çıkarıp hareket ettiklerini görmüş. Kocasının başına kötü bir şey geldiğini anlamış ve köpekleri salmış. Köpekler hızla sahibinin olduğu yere gitmiş. Sahibi köpeklerini görünce:

— Aslan tut, Kaplan yırt, demiş.

 Köpekler kızın üzerine atlamışlar ve onu yemişler. Böylece sahibi kurtulmuş. Karısı ve çocuklarıyla mutlu bir hayat sürmüş.
At Keçi ve Kurt
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir at, keçi ve kurt varmış. Bir gün atın bir tanesi tövbekâr olmuş ve hacca gitmeye karar vermiş. Yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş yolda bir keçi ile karşılaşmış. Keçi sormuş:

— Nereye gidiyorsun at kardeş, demiş.

— Sorma keçi kardeş, günahlarımdan dolayı çok pişman oldum, hacca gitmeye karar verdim, demiş. Keçi:

— O zaman ben de seninle hacca geleyim, tövbe edeyim, demiş.

At kabul etmiş ve birlikte yola çıkmışlar. Biraz gittikten sonra bir kurt ile karşılaşmışlar.

— Hayırdır nereye gidiyorsunuz böyle, demiş kurt.

— Günahlarımıza tövbe ettik hacca gidiyoruz, demiş at ve keçi.

Kurt da bunlara katılmış ve hep birlikte yola devam etmişler. Yolculukları boyunca at ile keçi ot yiyerek karınlarını doyurmuşlar. Ama kurt ot yiyemiyormuş, bu yüzden de aç kalıyormuş. Düşünmüş taşınmış.

Kurt tövbesini bozmuş ve keçiyi yemeye karar vermiş. At ve keçiye söylemiş. Keçi bakmış ki çıkar yol yok. Kurda:

— Bana üç gün mühlet ver, beni yemeden çocuklarımla vedalaşıp geleyim son kez demiş.

Keçi yalvarmış yakarmış kurda. Sonunda kurt:

— Pekâlâ, eğer at arkadaşın senin için kefil olursa izin veririm, gelmezsen onu yerim, demiş.

At kabul etmiş. Keçi çocuklarını görmeye gitmiş. Aradan bir gün geçmiş, iki gün geçmiş ve nihayet üçüncü gün de geçmiş ama keçi dönmemiş. Kurt artık anlamış keçinin kaçtığını. Ata:

— Bak arkadaşın dönmedi, o hâlde seni yiyeceğim, demiş. At:

— Pekâlâ, beni yemeden önce senden bir şey istesem yapar mısın demiş. Kurt:

— Nedir, diye sormuş.

— Sağ ayağımdaki nalın altına babam ölmeden bir vasiyet yazmıştı. Onu okur musun bana, demiş. Kurt:

— Tamam, demiş. At ayağını kaldırmış, kurt okuyamıyormuş.

— Biraz daha yaklaş, demiş at.

Kurt yaklaşmış, yaklaşmış. At tam o sırada kurda sağ ayağı ile sert bir şekilde vurmuş. Kurt yediği darbe ile olduğu yere düşmüş, bayılmış. Kendine geldiğinde at çoktan gitmiş. Kurt o zaman kandırıldığını anlamış ve:

— Senin okumak neyine? Okuyup da kırmızı kayışlı davul mu çalacaksın, demiş ve geldiği yoldan evine geri dönmüş.
İki Arkadaş
(Doğu Anadolu Bölgesi, Ardahan)

 Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde Mehmet ve Mustafa adında iki tane arkadaş varmış. Bir gün bunlar zengin olmak uğruna yollara düşmeye karar vermişler.

Yol azığı olarak Mehmet’in bir ekmeği, Mustafa’nın da yarım ekmeği varmış.

Bu iki arkadaş az gitmiş uz gitmişler, sonra acıkmışlar ve yolun kenarına oturmuşlar. Mehmet, Mustafa’ya gel önce senin yarım ekmeğini yiyelim sonra da benim ekmeğimi yeriz, demiş.

Mustafa bunu kabul etmiş ve onunkini yemişler. Karınlarını doyurduktan sonra tekrar yola düşmüşler. Bir yol ayrımına gelmişler ve Mehmet, Mustafa’yı bırakıp ters yöne gitmiş. Yalnız kalan Mustafa üç gün boyunca aç yürümüş, derken bir ambara rastlamış, içine girmiş ve uyumuş.

Bir tıkırtıyla uyanıp hemen bir köşeye saklanmış. İçeriye ayı, kurt ve tilki girmiş. Bunlar kendi aralarında konuşmaya başlamışlar. Tilki, bir fare var, o farenin elli tane altını var, her gün çıkarıp kurutup gece içeri alıyor demiş.

Kurt, bir kara koyun var, falanca çobanın falanca sürüsünün içinde demiş. Ayı, bir padişah var, çok hasta, bir kara koyunun etinden yemesi lazım ki iyileşebilsin.

Konuşmaları bittikten sonra oradan ayrılmışlar. Konuşulanları duyan Mustafa hemen ambardan çıkmış. Tilkinin söylediği fareyi bulmuş, takip edip farenin altınlarını almış. Sonra kurdun söylediği çobanı bulmuş, altınları ona verip sürüdeki kara koyunu almış, kesip etini padişaha götürmüş ve padişah iyileşmiş. Mükâfat olarak Mustafa’ya kızını vermiş ve saraya yerleştirmiş.

 Bir ekmeği alıp arkadaşını bırakan Mehmet’in yolu bir gün saraya düşmüş. Padişahın huzuruna çıkmak istemiş, orada Mustafa’yı görünce çok şaşırmış.

Mustafa arkadaşını yanına çağırmış, konuşmaya başlamışlar. Mehmet yalvarmaya başlamış:

— Ben ettim, sen etme bu zenginliğe nasıl kavuştun bana da anlatırsan seni hiç rahatsız etmem, demiş. Mustafa başına gelenleri bir bir anlatmış.

Saraydan ayrılan Mehmet doğruca ambara girmiş ve saklanmış. Bir süre bekledikten sonra ayı, kurt ve tilki gelmiş. Tilki:

— Burada insanoğlu ayak izi gördüm, demiş. Kurt:

— Burada insanoğlu kokusu alıyorum, demiş. Ayı da:

— Burada insanoğlu kokusu alıyorum, demiş. Üçü bir olup Mehmet’i bulmuşlar ve yemişler.

Zamanında Mustafa’yı kandırıp ekmeğini alıp onu bırakan Mehmet ettiğini bulmuştur. Mustafa ise padişah ölünce yerine geçerek padişah olmuş ve sarayda eşiyle beraber mutlu mesut yaşamıştır.
Sabır Taşı ve Zeynep
(İç Anadolu Bölgesi, Kayseri)

Bir zamanlar köyün birinde Zeynep adında çok güzel bir kız varmış. Zeynep her sabah erkenden kalkar, çeşmeye gider, abdestini alır ve testisini doldurup eve dönermiş. Her gittiğinde çeşmenin başına bir kuş konar:

— Al Zeynep’im abdestini, alma demem, namazını kılma demem, başına gelecek haller var, deyip uçarmış.

 Zeynep bu durumu annesine anlatmış. Annesi de sor hele kızım başına gelecekler neymiş, demiş.

 Yine bir gün Zeynep çeşmedeyken kuş, başına gelip, al Zeynep’im abdestini alma demem, namazını kılma demem, başına gelecek haller var, demiş. Bu sefer kuş uçmadan Zeynep sormuş:

— Her zaman bana böyle dersin, başıma gelecek haller nedir? Kuş:

— Bir padişah vardır. Bu padişahın oğlu hastalanıp uykuya yatacak. O uyurken başında beklemesi için bir kız arayacaklar. Bütün kızları toplayacaklar, oğlanın uyuduğu odanın kapısına yumruk attıracaklar, kim vurduğunda kilit açılırsa o başında bekleyecek, demiş ve uçmuş.

Günler sonra tellallar köye gelmiş, tüm kızları toplayıp saraya götürmüşler. Herkes kapıya bir kere vurmuş, kapı açılmamış, Zeynep vurunca kilit yere düşmüş, kapı açılmış.

Zeynep’i içeri alıp padişahın oğlunun uyuduğu yere götürmüşler ve oğlanın başını dizine alıp kırk gün kırk gece uyumadan beklemesini söylemişler.

Zeynep başlamış günlerce oğlanın başında beklemeye. Bir gün dışarıdan bohçacıların sesini duymuş, seslenmiş ve onlardan yanında durması için bir kız almış. Sonra kızın dizine oğlanın başını koyup:

— Biraz uyuyayım, ben uyanıncaya kadar sen bekle, demiş. Zeynep gitmiş uyumuş. O sırada oğlan gözlerini açmış. Karşısında o kızı görünce:

— Bu zamana kadar başımda sen mi bekledin, demiş. Bunun üzerine kız:

— Evet ben bekledim, demiş, Zeynep’i göstererek:

— Peki o kız kim, diye sormuş. Bohçacı kız:

— Onu yanıma yardımcı olarak aldım, demiş. Padişahın oğlu bohçacı kızla evlenmeye karar vermiş ve kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Zeynep’i de hizmetçi olarak yanlarına almışlar.

Oğlanın bir başka bir ülkeye gitmesi gerekmiş. Gitmeden önce karısına isteği var mı diye sormuş, onun isteklerini dinledikten sonra Zeynep’e sormuş:

— Zeynep, sabır taşı ile bir bıçak istemiş, eğer getirmezsen önün kilit, arkan bulut olsun ve atın ilerlemesin, demiş.

Padişah oğlu gitmiş geziye, karısına alacaklarını almış dönerken önüne kilit gelmiş, arkasını bulut sarmış ve atı ilerlememiş. Bunun üzerine Zeynep’e alacakları aklına gelmiş.

Geri dönmüş ve sabır taşıyla bıçak alıp saraya gelmiş. Zeynep’e isteklerini vermiş ama bunları ne yapacağını çok merak etmiş.

Zeynep’in odasına saklanarak onu izlemiş. Bakmış, Zeynep sabır taşını önüne koymuş, taşın üstüne de bıçağı koyup başından geçen her şeyi anlatmaya başlamış.

Padişahın oğlu anlattıklarını duymuş ve gerçekleri öğrenmiş. Bunun üzerine ortaya çıkarak Zeynep’e:

— Demek benim başımda bekleyen sendin öyle mi, demiş. Zeynep de:

— Evet ben bekledim, demiş. Padişahın oğlu bu sefer diğer kızı kovmuş ve Zeynep’le evlenmiş. Ömür boyu mutlu yaşamışlar.
Tamahın Sonu
(Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Mardin)

Bir zaman bir karı koca varmış. Günün birinde kasaptan bir kilo et almışlar. Eti akşama pişireceklermiş. Adam, karısına:

— Hanım, biz yemekteyken sizinkiler gelirse ne yaparız? Ağzımızın tadı kaçar. Sen en iyisi babanları küstür de bize gelmesinler, demiş.

Kadın da kocasına aynı şeyleri söylemiş. İki eş ailesini küstürmek üzere yola koyulmuşlar. Adam babasının evine gitmiş ve merdiveni istemiş.

—Alabilirsin, denince merdiveni dik tutup evden çıkarmaya çalışmış. Annesi:

— Ne yapıyorsun evladım, onu düz çıkarsana, eve zarar vereceksin, demiş.

Adam hiç oralı olmamış. Merdiveni tuttuğu gibi kapıdan çıkarmaya uğraşmış. Tabii ki eve zarar vermiş. Zaten eski olan ev yıkılacak gibi olmuş. Annesi:

— Oğlum sen delirdin galiba, artık yüzünü görmeyeyim, demiş.

Bu evde bunlar yaşandığı sırada diğer evde kadın babasının evine gitmiş ve ekmek yapmak için tandırı kullanmak istediğini söylemiş. Kızın annesi:

— Tabii kızım, hamurunu yoğurup getir, ekmeğini yap, demiş.

Ama kadının niyeti farklıymış; tandırı söküp evine götürmek istiyormuş. Bunu gören annesi kızına bağırmaya başlamış:

— Ayol kızım, delirdin herhalde, ekmek yapmak için tandır sökülür mü? Artık bize uğrama, demiş.

Karı koca evde buluşmuşlar. Yaptıklarını büyük bir başarıymış gibi birbirlerine anlatmaya başlamışlar. Artık yemeklerini ağız tadıyla yiyebileceklermiş.

Sofrayı kurmuşlar. Yemeklerini yerken kapı çalınmış. İyice rahatsız olmuşlar. Komşularının kendilerinden kibrit almaya geldiğini görmüşler. Huzurları kaçmış.

Tencereyi tutup kilere saklamışlar. Tam bu sırada bir yılan kilerden çıkıp yemekleri yemiş. Yemek tenceresinin geri kalanı da yere dökülmüş. Böylece açgözlülüklerinin ve düşüncesizliklerinin karşılığını acı bir şekilde, ailelerini küstürerek ödemişler.