umutphp/masallar huggingface dataset:
Yarım Horoz
(Ege Bölgesi, Afyonkarahisar)

YARIM HOROZ

 

Bir varmış, bir yokmuş... Böyle demesi pek günahmış. Ovaya gitmiş yemiş başağı, ağzına almış beylik eşeği, anırıp gelir bir küçük sıçan...

Zamanın birinde bir Yarım Horoz varmış. Küllükte eşinirken bir altın bulur. Yolda giderken bir Beyoğlu’na rastlar:

— Yarım Horoz! Ağzında parlayan şey ne ki?

— Altın!

— Nereden aldın onu?

— Küllükte buldum.

— Onu bana ver, o benim altınım.

— Vermem.

Beyoğlu altını zorla Yarım Horoz'dan alır kaçar. Yarım Horoz altınını almak için Beyoğlu'nun arkasından gider. Yolda giderken kenarda akan selle karşılaşır:

— Ne o Yarım Horoz, nereye gidiyorsun?

Beyoğlu altınımı aldı, onu geri almaya gidiyorum.

— Ne olur, beni de götür.

— Olmaz, sen yorulursun.

— Sana yardım ederim, beni de götür.

Yarım Horoz seli içer, yoluna devam eder. Biraz gittikten sonra, açlıktan ölmek üzere olan bir kurtla karşılaşır:

— Nereye gidiyorsun Yarım Horoz?

— Beyoğlu altınımı çaldı, Onu geri almaya gidiyorum.

— Beni de götür.

— Sen benimle gelemezsin, yorulursun.

— İşine yararım, beni de götür.

Yarım Horoz kurdu da yutar yoluna devam eder. Beyoğlu’nun sarayına varır:

— Beyoğlu, altınımı ver!

Beyoğlu adamlarına emir verir:

— Atın şunu ateş damına da yansın!

Adamlar Yarım Horoz'u ateşin içine atarlar. Yarım Horoz karnındaki seli kusarak ateşi söndürür.

Beyoğlu bu defa:

— Atın şunu katır damına da katırlar tepe tepe öldürsünler der.

Yarım Horoz az sonra kendini katır damında bulur. Hemen karnındaki aç kurdu çıkarır. Kurt katırları yer. Yarım Horoz buradan da kurtulur.

Yarım Horoz'un yine kurtulduğunu gören Beyoğlu:

— Bunda bir iş var, altınını vereyim de belasından kurtulayım, başımdan gitsin diyerek Yarım Horoz'a altınını verir. Altınını alan Yarım Horoz da küllüğüne döner.
Sultan Süleyman ve Yılan
(Ege Bölgesi, Muğla)

Hindi* çobanın biri, ardıcın birini ocağa sokuyormuş. Ardıç dibinden yanıyormuş. Orda yılan varımış, yukarda. Yılan kafayı çıkarmış. Sultan Süleyman, evli Sultan Süleyman’dan başlayalım. Sultan Süleyman, Azreil geliyor.

— Ya Süleyman ben senin canını, ruhunu gabul etmeye geldim. Allah’ın emri var, deyoru.

Sultan Süleyman:

— Yirmi dört saat bene müsaade edin, diyoru.

— Olur, deyoru.

Yirmi dört saat müsade ediyorlar. Sabaha kalkıyor, eline asasını alıp böle gezerken ardıcın birinde ocak varmış. Yanıp duruyo. Varıyoru, ocağın dibine.

Yılan:

—Ya Süleyman beni gurtar, deyoru.

Ondan sora, Sultan Süleyman guşun gurdun dilinden anlıyor. Yılanı gurtarıyor. Asasını uzadıyor, uzattığı asadan yılan akıp geliyor. Boynuna dolanıyor.

Yılan:

— Ben seni sokacam, diyor. Size eylik yaramaz, diyor

Sultan Süleyman:

— Üç şeye danışalım. Onlar sok derlerse sok, diyor.

Öle sulu dere varıyolar. Deli bi suya soruyolar:

— Ya su, ben bunu ateşten gurtardım, beni sokacağını sölüyor. Ne diyosun?

—Soksun deyoru.

Sultan Süleyman sormuş:

— Neden?

— Siz, her pisliğinizi bende yıkarsınız yüzümüze tükürürsünüz. Üstümüze işersiniz.

Ondan sora, geçiyorlar, e bi öküz varımış,

Öküze:

— Gel bora diyorlar.

Öküz geliyoru.

Sultan Süleyman:

— Ben ben bunu ateşten gurtardım, şimdi beni sokacağını söylüyor. Ne dersin?

Öküz:

— E soksun, diyo. Ben genç iken, benim kuvvetim yerindeyken bana bakılıyodu. Benim itibarım iyiydi, diyoru.

Onu da geçiyorlar, bi tilki varımış. Gidiyor, aşşaya*.

Tilkiye:

— Dur bakalım, diyor.

Geliyor tilki.

Sultan Süleyman:

— Ben bunu gurtardım ateşten, beni sokacağını solüyor, diyor.

Tilki:

— Ben can üste candan ifade almam. İn aşşa, der.

Tilki hindi diyor:

— Get o deliğe kapan.

Deliği kapadıyor yılan. Yılan, deliğin gapısını gapatıyor. Sultan Süleyman tilkinin sayesinde yılandan kurtuluyor.

Sultan Süleyman tilkiye:

— Tavuklar senin olsun, diyor.

Tilki tavuğu çok sever evvelden.


*hindi: Şimdi

*aşşa: Aşağı
[Aslan ve Kaplumbağa]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Şindi, mahlûkların en güçlüsü aslandır. Hani dağda yaşıyanların. Şindi, her mahlûk aslandan kaçar. Aslan dutarsa onları yutar, öldürür, yer. Şindi, bi gün aslanı, bizim köyden farzı mahal avlamıya gitmişler. Avcılar dağda aslanı yaralmışlar. Aslan kaşmış, gitmiş, o yattığı inine girmiş. Böle, ganı geşmekde ölmiye hazırlanıyor. Bu esnada inleyor. Habire oh oh oh inliyor. Yan taraftan bi gaplumbağa çıkmış. Gaplumbağa şöyle aslana doğru bi yaklaşmış:

- Ula aslan gardeş niye böyle inliyosun? Nedir böle telaşın?

- Ah demiş. Gaplumbağa yaralıyım hem de yaram çok ağır demiş.

- Kim vurdu seni? Demiş.

- Avcılar demiş.

- Biraz önce bizim argadaşlar ava çıktı. Seni onlar vurmasın? Demiş.

Şimdi güya hani gaplumbağanın arkadaşları getmiş. Ava da hani onlar yaralamış. Gaplumbağa gardeş demiş:

- Beni, sana avcıların vurduğu kurşun değil, enden şindi sözün hindi beni öldürecek gari demiş.

Şindi, aslan, gaplumbağadan avcı olmaz. Olmadığı kadar da silahı olmaz. Sila olmadığı gadar kaplumbağa gidip de aslanı yaralayamaz. Tabi bu bi hikâye:

- Bu senin avcıların kurşunundan ölmecen de demiş. Senin de, senin lafından ölecen demiş. Çünkü benim yatağımdan galkamacamı bildin, bene bi darbe vuramacam bildin için sen bana lakırdıyı söyledin, demiş.

Daha eveli mesela kaplumbayı aslan buldu zaman, şap vurmuş da kanını içermiş. Bu masal da böle bitmiş.
Tan Tan Gabacık
(Ege Bölgesi, Uşak)

                                                                                                              TAN TAN GABACIK

Bi adam varmış. Bu adamın bi oğlan bi gız iki çocuğu varımış. Çocukların anneleri ölmüş. Adam çocuklara üvey anne getirmiş. Üvey anne adama:

−Götür bu çocukları, dağa at gel demiş.

Adam odun etme manasına çocukları dağa götürmüş. Çamın birinin dalına da bi gabak bağlamış. Gabak rüzgâr vurdukça taak tak ederimiş. Akşam garanlık olmuş, çocuklar oyuna dalmış. Babaları gelmemiş. Gitseler dalın dibine baksalar ki gabak. Ağlamışlar:

−Tak tak eden gabacık, bizi aldatan babacık deye.

İki gardeş akşam olunca:

−Nereye gidem? Köpek üren yere mi gidem? Duman tüten yere mi gidem demişler. En son:

−Duman tüten yere gidem demişler.

Çocuklar üşümüş, duman tüten yere varmışlar. Kapıyı vurmuşlar. İçerden bi ehtiyar:

−Kim o demiş.

Çocuklar içeri girmişler. Ebe de çocuk yermiş. Gız çocuğu farkına varmış bunun.

−Gardeşim biz napcez demiş. Oğlan da:

−Napalım, tuvaletimiz geldi diyelim, gurtulam demiş.

Çocuklar tuvalet manasına dışarı çıkmış. Ebe:

−Ben sizi beklicen demiş. Gız da:

−Sen bizim belimize ip bağla, biz gideriz demiş.

Oğlanla gız biraz yol gitmiş. İpi dişlerinnen çözmüşler, gaçmışlar. Ebe ipi bi asılmış, çocuklar yok. Çocuklar gaçmışlar, bi çayın kenarına varmışlar. Tabi çaydan geçmenin mümkünü yok. Gavağa seslenmişler:

−Eğil gavak eğil, arkamızdan düşman geliyor demişler.

Gavak eğilmiş, çocukları çayın öteki tarafına geçirmiş. Çocuklar da gaçıp gurtulmuşlar.

(KK: Medine Kocaman, Eşme (Akçaköy) 1954 doğumludur, İlkokul mezunu olup ev hanımıdır, masalı büyüklerinden öğrendiklerini nakletmiştir. Ayrıca Uşak Merkez'e bağlı Güre köyünde şkamet etmektedir)
Ayağına Diken Batan Horoz
(Ege Bölgesi, Uşak)

Ebenin biri ekmek ediyomuş. Çocuğun birinin ayağına diken batmış. Dikeni çıkamış almış gelmiş:

­­- Ebe* benim dikenimi dutago* demiş.

Çocuk gidince ebe dikeni ocağa atıvemiş. Çocuk dönmüş gelmiş oynamadan;

- Ebe benim dikenimi ve, demiş. Ebe de:

- Ben dikeni ocağa attım, yandı deyo.

Ebe o zamana gada ekmek ediyomuş. Oğlan da:

- Madem dikenimi yaktın, o zaman bana bi şibit* ve deyo.

Şibidi alıyo, çıkıyo dışarı:

- Bi dikene bi şibit deyo.

Gidekene gidekene bi çobanla garşılaşıyo. Çobanın da garnı acımış, oğlan çobana deyo ki:

- Goyunlarından bi dene verirsen sana bu şibidi veririm deyo.

Çobandan goyunu alıp yoluna gidiyo. Oğlan gideken bi köye daha varıyo. O köyde bi adamın bi sürü gızı varımış. Adamın da goyuna ihtiyacı varımış. Adam oğlana bağırıyor:

- Benim bi sürü gızım var, goyunu bana verirsen gızımın birini sana veririn deyo.

Oğlan gızı ordan gelin alıyo, sokağa çıkıyo bağırıyo:

- Bi dikene bi şibit, bi şibide bi goyun, bi goyuna bi gelin, bi geline bi horoz deyo.

Oğlan yoldan geçen adamın birine:

- Bana bi horoz verisen sana bu gelini verin deyo.

Adam bakıyo “Horoz basit!” deyo.

Oğlan gelini veriyo, horoz alıyo. Sonra çocuk ebesine geliyo. Ebesi:

- Oğlum ne yaptın şibidi deyo. Oğlan:

- Dikeni şibide deniştim, şibidi goyuna deniştim, goyunu geline deniştim, gelini horoza deniştim* deyo.

- Horozu da bana darıya denişirmin? Ben sana horozu veren, sen bana bi kısım darı ve deyo oğlan. Ebe de:

- Olur deyo.

Oğlan horozu ebesine verip bi kısım darıyı alıyo. Deken ebe horozun hakından gelemiyo, horoz ebenin elinden boşanıyo, oğlanın elindeki darıyı yiyo.

Oğlan tekrar başlıyo söylemeye:

- Bi dikene bi şibit, bi şibite bi goyun, bi goyuna bi gelin, bi geline bi horoz, bi horoza bi kısım darı aldım deyo.

Derken darı da kendine nasip olmuyo. Böyle böyle akşam oluyo.

 

 

 


* ebe: babaanne, anneanne

* dutago: tutuver

* şibit: kurutulmuş yufka ekmek

* deniştim: değiştim
Nohuttan Oğlan
(Ege Bölgesi, Uşak)

                                                                                                                   

NOHUTTAN OĞLAN

Gadının birinin çocuğu olmuyomuş. Gadın saç başında ekmek yaparken ocağın kenarına da nohut ıslatmış. Nohutlar gabarsın da onları da arkasından goyen yavaş yavaş bişsin deye. Gadın kendi kendine:

— Aaa yarabbim bi çocuğum olsa şu yufkaları sarardım, gocama gönderirdim. Yarabbim bi çocuk vemedin, deyo. Dua ediyo.

Bi de baksa ki o ıslatdığı nohutların hepsi çocuk olmuş. Ondan sonra gadın pişiriyo çocukla yiyo, gadın pişiriyo çocukla yiyo…

— Benim gocama bi tane ekmek bile galmadı. Ben bişiriyom bunlar yiyo, diyo.

Osanıyo bu sefer de çocukla çok fazla olunca. Süpürgeyi alıveriyo eline, bunların hepsini ateşin içine süpürüyo. Süpürdükden sonra bikaç ekmek da bişiriyo. Gocası da tarlada çift sürüyomuş. Gadın demiş ki:

— Çocukladan birini alagosaydım gocama ekmek gönderidim.

Süpürgenin gıyısında bi denesi galmış. Nohutdan oğlan süpürgenin gıyısından çıkmış:

— Anne ben buradayım, deyo.

Nohutdan oğlan tarlaya gidiyo. Bobasına gıyıdan bağırıyo:

— Baba ortadan mı geleyim? Gıyıdan mı geleyim, deye. Bobası:

−Gıyıdan gel oğlum, deyince ekmeğin gıyısını yeyo. Bi da bağırıyor:

— Baba ortadan mı geleyim? Gıyıdan mı geleyim, deye. Bobası biyol:

— Ortadan gel oğlum, deyo.

Öyle deyince gada nohutdan oğlan ekmeği yeyo, bitiriyo. Tam bobasına doğru gideken ineğin biri otlarınan bir nohutdan oğlanı yeyo.

Nohutdan oğlan ineğin garnında da doğru durmuyo. İneğin garnından gonuşup gonuşup milleti korkuduyo. Sonra ineğin pisliğinnen bir garnından çıkıyo. O pislikle bir çamır garıp kerpiç yapıyola. O kerpiçleri fırınlayola. Yapdıkları kerpiçden duvar örüyola. Nohutdan oğlan biyol duvarın içinde galıyo. Duvarın içinden ağlama sesi gelince:

— Sen ne ağlıyon, deyola. Duvarın içinden nohutdan oğlan:

— İneğin garnında galdııım, çamırın içinde galdııım. Bahçalara atıldııım. Yandım da yandııım. Ben ağlemeyen de kimler ağlasın, deyo.
Ayıyla Evlenen Kız
(Ege Bölgesi, Uşak)

                                                               

                                                                                           AYIYLA EVLENEN KIZ

Eveli bi gız gırmızı elbise keymiş. Gırmızı keyene de ayı bet* vurulumuş derler. Gız küllüğe kül dökmeye gitmiş. Ayı küllükde gızı görünce gıza vurulmuş.

Ayı gelmiş, gızı sırtına atmış. Alıp varmış, bi ine sokmuş. Gızın orda iki çocuğu oluyo ayıdan. Ayı gidiyomuş bal bulup geliyomuş, öte beri bulup geliyomuş, yediriyomuş garısınna çocuklarına. Böyle böyle yaşarkana gız bi zaman sonra sıkılıyo. Gız ayıya:

−Sen bugün evde durago, ben de çocuklarınan çamaşır yıkamaya giden demiş. Ayı:

−Beni aldadırsın sen demiş. Gız:

−Hayır aldatman. Ben çocukları banyo etdiren, çamaşırlarımızı yıkayen de gelen. Şu saat gelince ben çamaşırı yıkarın. Sen urganı asıl ben gelirin deyo.

Ayı, gızın beline urganı bağleyo. Gız derenin başına gidiyo, derenin kenarına bi gazan guruyo. Yavrılarına:

−Gelin yavrım ben size biyol banyo etdiren deyo. Ayıcıkla korkuyo:

−Ana sen bizi yakcen mi deyolar. Gız da:

−Hayır çocuğum ben sizi yakarmın? Siz benim can ciğer evladımsınız deyo.

Ayının çocukları olunca çocukla da insan azması gibiymiş. Gız çocuklarını bi daşa oturtmuş. Alıyo geliyo ıscak suyu, bi döküyo. Ayıcıklar orda oturup galıyo, ölüyola.

Gız çocukları öldürdükden sonra, belindeki urganı çözüyo. Urganın ucunu bi sürütmeye* bağlayo. Ayı aşam olunca urganı asıla asıla asıla bi gelse ki urganın ucunda bi sürütme … Gız ayıdan gurtulmuş.

Ayıdan saklancen deye bi saman ganlısına* girmiş. Ordan çıkmış giderkene giderkene ayı gine düşmüş peşine. Bi yol kenarında ekmek ediyolarımış. Gız bakmış ayı geliyo:

−Beni gurtarın demiş. Ekmek edenler de:

−Dur biz onun golayını biliriz demişle.

Gız saman ganlısından çıkmış, bi hamır teknesine gatmışla ekmek edenler gızı. Üsdünü örtmüşle. Ayı:

−Ne bu böyle demiş.

−Biz fırına ekmek etmeye gidiyoz demişle.

Gız ayıyı orda da atlatmış gali. Öyle geçeken geçeken gız iki oğlan gardeşiyle babasının yanna varıyo. Oraya varıncaya gadak gız sararmaya başlamış. Gız evinde hayal görür dururmuş, gün gün gururmuş. Babasınnan oğlan gardeşleri:

−Sen neye guruyon böyle deyolar.

Ayı, gızın hayaline bazı aslan şeklinde geliyo, bazı ayı şeklinde geliyo. Gız babasına:

−Bana bi aslannan kaplan alıven deyo. Babasınnan ağabeyleri:

−Ne yapcen onu deyolar. Gız:

−Ayı her gün geliyo, bana ırağat* dirlik vermiyo. Aslanla kaplana ayıyı dutdurup yedirtcen deyo. Gardeşi:

−Gız gardeşım sen neye böyle guruyon deyo. Gız da:

−Gardeşım Cenab­ı Allah beni böyle ayıya yazdı. Bi insan guluna yazsaydı kölgesine sinerdim* deyo.

Gız dirliksiz oluyo gali. Öyle olunca babasıyla ağabeyleri gıza aslannan kaplan alıyolar. Aslan, kaplan alınca gadak*:

−Dut aslan, dut kaplan derkene gız açcık gurtuluyo. O sarılık benzinden geçiyo. Bu azapdan gurtuluyo.

 

 


* bet: Çok

* sürütme: Tomruk

* ganlı: Kağnı

* ırağat: Rahat

* sinmek: Saklanmak

* gadak: Kadar
Tilki İle Kedi
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Tilki ile Kedi

Tilkiyle Kedi arkadaş olmuşlar. Tilki bir horoz yakalamış gidiyormuş. Canavarla Ayı da arkadaşlarmış. Tilkiyi ağzında horozla görünce seslenmişler:

"At o horozu ağzından."

"Atarım atmasına da İbrahim Dayıma söylersem, sizi mahveder"

Canavarla ayı korkup, tilkiyi bırakıp gitmişler.

Tilki bir gün, kaz yakalamış gidiyormuş. Canavarla ayıya yine denk gelmiş, canavar:

"At onu ağzından." deyince, kazı ağzından bırakıp:

"Sizi İbrahim Dayıma söylersem, şöyle eder, böyle eder." demiş. Canavar:

"Biz sana şaka yaptık." deyip tilkiyi yine bırakmış. Bir yandan da İbrahim Dayı’sını merak ederlermiş. Bir gün tilkiye:

"Şu İbrahim Dayı’nla bizi tanıştır." demişler. Canavar korkudan kedinin evine gidememiş. Ayıyı yollamış. Tilki, ayıyı alıp eve götürmüş. Kedi evin bir köşesinde uyuyormuş. Uyurken de horultu çıkarıyormuş. Ayı bu horultu sesini duymuş ve bu sesten çok korkmuş. Tilkiye:

"Şunu uyar da bir davetimiz var oraya çağıracağız." demiş. Tilki gitmiş, kediyi uyarmış. Kedi delikten çıkmış. Ayı bir bakmış ki, yumruk kadar bir şey. Kendi kendine:

"Allah Allah bir tokat vursam buna, öldürürüm." demiş. “Ne ise” deyip, kedi ortada beraber yola çıkmışlar. Giderlerken havada bir serçe uçuvermiş. Kedi hemen kalgımış. Serçeyi yakalayıp ayıya vermiş. Ayı, iyice korkmuş. Giderlerken önlerinden bir yılan kaymış. Kedi, yılanı da bir zıplamış ve yakalayıp, ayıya vermiş. Ayı daha da korkmuş. Ayı önden yürümeye başlamış:

"Siz geledurun ben önden gidip arkadaşıma haber vereyim." deyip önden koşmuş gitmiş. Canavarın yanına varmış:

"Arkadaş, geliyorlar, ne önünden kaçan kurtuluyor, ne havada uçan kurtuluyor." demiş. İkisi de saklanmışlar. Ayı bir ağacın dalına çıkmış. Canavar da ormanın içinde gazellerin arasına gizlenmiş. Tilkiyle kedi davet yerine gelmişler. Masa kurulmuş, fakat kimse yokmuş. Oturmuşlar ve yemeye başlamışlar. Canavarın saklandığı yerde yüzüne bir sinek konmuş. Onu kovalayayım derken yaprakları hışırdatmış. Kedi hışırtının geldiği yere öyle bir atlamış ki, canavar korkusundan hemen oradan fırlamış ve kaçmaya başlamış. Ayı da kedi saldırıya geçti korkusuyla, ağaçtan atlayıp oradan uzaklaşmış. Tilkiyle kedi, sofradaki yemekleri afiyetle yemişler.
Keloğlan Hiç Almaya Gidiyor
(Ege Bölgesi, Muğla)

Keloğlanı, annesi tuz almaya göndermiş. O sıralarda tuz adı “hiç” miş. Keloğlan da, bu devamlı sadaladığından devamlı hiç hiç hiç diyerek gidiyormuş. Yolda giderken, balık dutan bi adama raslamış. Hiç hiç derken balıkçı kızmış ona.

- Sen neden öyle diyorsun? Bak ben, sen öyle dediğin için balık dutamadım demiş.

Pata güde pata güde keloğlanı bi güzel pataklamış. E keloğlan da ağlamıya başlamış.

- Amca amca ben ne dedim sana sen neden böle yaptın. Niçin bana böle davrandın?

- Öle denmez evladım demiş.

Ye ne diycem amca? Deyince:

- Pek de çok pek de çok pek de çok diyeceksin demiş.

Keloğlan, pek de çok pek de çok diye giderken yolda bi cenaziye raslamış. Cenaziye raslayınca, cenazedeki amcalar keloğlana çıkışmışlar. Bu, az biraz sesli söylüyomuş. Pek de çok pek de çok deyince:

- Amca neden gızdın? Ben size ne dedim demiş.

- Pek de çok pek de çok pek de çok denmez, demiş. Cenaziye, Allah Rahmet Eylesin dersin demiş.

Başlamış kelolan, Allah Rahmet Eylesin, Allah Rahmet Eylesin demeye. Yolda giderken, bi küpek ölüsü götüren bi amcaya raslamış. Onun yanından geçerken, Allah Rahmet Eylesin deyince, u amca da gızmış. Başlamış kelolan alamıya. Demiş:

- Amca ben sana ne dedim? Neden böyle diyorsun amcaya? Öle diyince:

- Böle demiyceksin. Allah Rahmet Eylesin demiyceksin.

- Ya ne diycem amca demiş.

- Pek de pis gokiyo pek de pis gokiyo diyeceksin demiş.

Böle giderken hamamdan üç bayan yıkanmışlar, kokular sürünmüşler. Üç tane genç kız odan, yanından geçerken, pek de pis gokiyo pek de pis gokiyo derken onlar da başlamışlar.

- Abla abla neden beni dövüyosun? Ben ne dedim size demiş.

- Böle demiyceksin demiş. Pek de güzel kokiyo pek de güzel kokiyo diyeceksin demiş.

Gitmişle, bakkala varmış. Bakkala vardığında, amcaya, pek de güzel kokiyo pek de güzel kokiyo derken amca bi tokat patlatmış. Hiç amca hiç amca diyince, hiç aklına gelmiş. Annesinin tuz ısmarladığı aklına gelmiş. Tuzu almış, annesine götürmüş. Masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına. Gökten üç elma düşmüş biri dinleyenlerin başına, biri anlatanın başına, biri de herksin dilekleri kabul olması için herkesin başına.
Padişahın ve Vezirin Çocukları
(Ege Bölgesi, Muğla)

Bir varmış bir yokmuş, evel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pire berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, diyar diyar köylerin birinde padişah varmış. Bu padişah ile veziri bir gün bahçede dolaşırlarken, sohbet ediyorlarmış ama bu sıralar padişah çok üzgünmüş. Bahçede dolaşırlarken karşılarına bi derviş çıkmış.

- Derviş, neden üzgünsün padişam demiş.

- Benim çocum yok da ondan çok üzgünüm demiş.

- Üzülme, demiş. çocun olur Allah’ın izniyle.

Bir elma vermiş.

- Bu elmayın yarısı vezirin hanımı, yarısın da senin hanımı yesin. Kabunu da ata yedirin demiş.

Şindi ata yedirmişler. Aylar geşmiş, yıllar geşmiş, padişahın nur topu bir oğlu, vezirin nur topu bi kızı olmuş. Atın da bi tayı olmuş. Bunlar güzel güzel yaşarlarken vezir aniden hastalanmış. Vezir vefad edince, padişah bunları bakmayı unutmuş. Onları hatta saraydan kovmuş ama gizli gizli padişağın oğluyla o küçük kız oyunlar oynuyorlarmış. Günler geşmiş, yıllar geşmiş, padişaın oğlu prens olmuş. O kız çocu da güzelleşmiş. Babasına söylemiş:

- Babacım ben vezirin kızıyla evlenmek istiyorum.

Padişah önce sinirlenmiş, izin vermemiş. Bunlar, atın tayına bindilerse uşmuşlar, gitmişler. Dere tepe düz gitmişler, altı ay bi güz gitmişle. Bi şehre varmışlar. O şehirde düğünlerini yapmışlar, evlenmişler ama bu sırada padişah da çok üzülmüş. Onları çağırmış. Geri getirmiş, hatasını anlamış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş, biri dinliyenlerin başına, bir anlatanın başına, bir de gönüllleri sevgiyle dolan herkesin başına.


Şindi:Şimdi
[Padişah ve Oğulları]
(Ege Bölgesi, Muğla)

Bi yine bir padişahımız var. Padişah oğullarından hangisinin sultan olması gerektini düşünmeye başlamış. Acaba hangisini sultan yapayım? İki oğlu varmış. Bunların hangisi sultan olsun diye düşünmüş. Veziri demiş:

- İmtian etsene demiş.

Onları biraz para vermiş. At vermiş. Oğullar, demiş:

- Şimdi bu parayla vatana, millete hayırlı bi şeyler yapın. Kimin padişah olacağını, ya da şehir şehir gezin demiş. En güzel şeyleri alın gelin bana, demiş.

Padişahın oğulları yola çıkmış. Birinci oğul bi şehre varmış. Bi şehre değil de bi vadiye varmış. Yemyeşil, vadiler içinde çok güzel, cennet misali bi yermiş.

- Ben bu evi saray yapsam, demiş, babamın verdiği parayla. Çok güzel olur demiş.

O sarayı yaptırmış. İçini çeşit çeşit eşyalarla döşemiş. Dönmüş babasının yurduna. İkinci oğlu ise köy köy dolaşmış. Dolaşırken bi köye denk gelmiş. O köyde halk alıyomuş.

- Neden alıyosunuz? Diye sorunca, suyumuz yok demiş. Suyumuz çok uzak yerden geliyo demiş. Onun için suyumuz yog olduğundan üzülüyoz demiş.

Padişan olu da bi kanal yaptırmış. Suyu köye getirmiş. Kay halkı o kadar sevinmiş ki, duva etmişle. İşi bitince padişan ikinci oğlu da köyüne, yurduna dönmüş. Babasına varmış:

Baba biz vazifemizi yapdık demiş. Padşah:

- Hadi madem gidelim demiş.

Padişahla oğulları gidiyo. Birinci oğlunun yapdıkları yere varınca viran olmuş. Ev yıkılmış, içindeki eşyaları fareler yemiş. Harap ve bitap düşmüş. Odan üzülmüş padişah parası yabana gitti diye. Öteki köye vardıklarında, sultanım çok hoş geldiniz diye. Köylüler sevgiyle karşılamışlar. Hizmet etti için, halka hizmet eden Hakk’a hizmet eder diye. Sultan ikinci küçük olunu padişah yapmış.

- Sultan sen olacaksın demiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerefetine. Gökten üş elma düşmüş, biri dinliyenin biri anlatanın bir de herkezin başına.