Yarımca
(Doğu Anadolu Bölgesi, Elazığ)

Bir varmış bir yokmuş, bit kadın varmış. Bu kadının hiç çocuğu olmazmış. Bu kadın da niye çocuğum olmuyor diye üzülürmüş. Bir gün komşuya gitmiş. Konuşurlarken, bu demiş ki:

"Benim çocuğum olmuyor, ne edeyim?"

Oradaki kadınlar da bunu boşa almışlar, demişler ki:

-Eve git, bir üsküreye bulgur doldur, üzerine de alta soğan koy, yalnız birini yarıya böl de koy. Bir fukara gelince ver, çocuğun olur.

Kadın da bunlara inanmış, dediklerini yapmış. Bu kadının sahiden çocuğu olmuş. Altı çocuğu olmuş; beşi tamam, bir teki yarımmış. Bunlar fakir oldukları için bu oğlanlar demişler ki:

-Biz toplanalım, gidelim, devin kızını, malını alalım, zengin olalım.

Yola düşmüşler, giderlerken atlı bir adam görmüşler. Adam bunlara sormuş:

-Oğlum, nereye gidiyorsunuz?

-Devi vurup, zengin olmaya gidiyoruz.

-Ben böyle böyle edene kadar atımın kuyruğundan bir kıl çekerseniz zengin olursunuz, yoksa olamazsınız. Adam böyle böyle etmiş, bunlar çabalamışlar çabalamışlar, bir şey edememişler. Adam: "Sizin elinizden bir şey gelmez." demiş. Bunlar Yarımca’yı evde bırakmışlar, beş kardeş gidiyorlarmış. Bunlar epeyce daha gitmişler. Bir adam bir kavak ağacına bir iğne sokmuş, gölgesinde oturuyormuş. Bunlara demiş ki:

-Ben böyle böyle edene kadar siz bu kavaktan iğneyi çekerseniz zengin olursunuz, yoksa olamazsınız.

Adam böyle böyle edene kadar bunlar ellerini bile uzatamamışlar. Adam: "Siz zengin olamazsınız." demiş. Biraz daha gitmişler, bir kadın culfa dokuyormuş, bunlara sormuş:

-Yiğitler, nereye gidiyorsunuz.

-Devi vurup zengin olmaya gidiyoruz.

-Ben böyle böyle edene kadar siz tezgahın direzini koparırsanız zengin olursunuz, yoksa olamazsınız.

Bunlar gene hiçbir şey yapamamışlar, kadın: "Siz zengin olamazsınız, boşu boşuna gitmeyin." demiş. Bunlar gitmişler gitmişler, devin bahçesine dahil olmuşlar. Devin kızı demiş ki:

-Baba, seni vuran geliyor,

-Kızım, nereye geliyor?

-Bahçeye geliyorlar.

-Hele bak ne ediyorlar?

-Yavaş yavaş geziyorlar.

-Onların tatlı cam benim ağzımda. Kızım nereye geldiler?

-Baba telekliğe geldiler.

-Kızım, nasıl üzüm yiyorlar.

-Hep hep yiyorlar.

-Onların tatlı canı benim ağzımda. Kızım, nereye geldiler?

-Kapının karşınına geldiler.

-Nasıl hareket ediyorlar?

-Hiç, durmuş da bakıyorlar.

Dev basını çıkarıp beş kardeşi birden yutmuş. Anaları beklemiş beklemiş, gelecekler de zengin olacaklar diye. Bunlar gelmeyince bu Yarimca de­miş ki:

-Onların elinden bir şey gelmez, ben gideyim de kardeşlerimi bulayım, hem de para bulup geleyim.

Kalkmış, yola düşmüş, biraz gittikten soma kardeşlerinin rastladığı adama rastlamış. Adam böyle böyle edene kadar atın kuyruğunu kökünden söküp çıkartmış. Adam demiş ki:

-Oğlum, atımın kuyruğunu geri ver.

-Bununla anam bana kalbur yapacak, ben de bulgur eleyeceğim.

Epeyce daha gitmiş, kavaktaki iğneyi görmüş. Adam daha böyle böyle etmeden Yarımca kavağı kökleyip yürümüş. Biraz daha gitmiş, culfa dokuyan kadını görmüş. Kadın sormuş:

-Oğlum, nereye gidiyorsun?

-Devi vurup zengin olmaya gidiyorum.

-Benim tezgahımdan bir tel iplik çekebilirsen devi öldürürsün.

Tezgahı bir çekmiş, direzi olduğu gibi omzuna almış. Kadın yalvarmış yakarmış, demiş ki:

-Oğlum, getir ver.

-Yok, ben bunu anneme götürürüm, bana tuman dokur, giyinirim."

Yoluna devam etmiş, devin bahçesine dahil olmuş. Kız demiş ki:

-Baba, seni vuran geldi.

-Kızım, nereye geldi,

-Bahçeye geldi.

-Ne ediyor?

-Bilmem, çapkın gibi dolaşıyor.-

-Kızım, nereye geldi?

-Telekliğe geldi.

-Nasıl üzüm yiyor?

-Seteyi, meteyi, çalıyı çırpıyı ağzına çekiyor.

-Benim tatlı canım onun ağzına gidecek. Kızım nereye geldi?

-Kapının karşısına.

Dev kafasını çıkartınca, Yarımca bıçağı ile devin başını kesmiş. Devin karnını yarıp beş kardeşini dışarı çıkartmış. Hepsi kalkıp devin kızına sormuşlar.

-Kız, babamın hazinesi nerede?

-Babamın hazinesini ben söyleyemem.

-Senin boynunu keseriz.

-Benim bu kolumu kesin, kan nereye sıçrarsa hazine oradadır.

Kızın kolunu kesmişler, kan bir küllük yere sıçramış. Orayı eşmişler, hazineyi bulmuşlar. Altını, emareti bulmuşlar. Devin kızı demiş ki:

-Babamın eşyası da bu kuyudadır.

Kardeşleri: "Biz inemeyiz." demişler, Yarımca, beline ipi bağlamış, asağı inmiş. Yükte hafif pahada ağır ne varsa hepsini yukarı yollamış. Yarımca’nın, canına ayan olmuş, kardeşlerim beni bu kuyuda bırakırlar. Kendisi bir kırık çininin içine girmiş, kapağını da kapamış. İple bağlayıp, yukarıya kardeşlerine seslenmiş.

-Bunu çok yavaş çekin içi yağ dolu.

Kardeşleri çiniyi yukarıya çekmişler. Yarımca’yı da kuyu da bıraktık zannederek yola çıkmışlar. Yolda Yarımca’nın su dökmesi gelmiş, orada yapmış, kardeşinin sırtı ıslanmış."Bu yağ da erimiş, hep üstüne başıma aktı." demiş. Bunlar eve gelmişler, anneleri sormuş:

-Hani Yarımca?

-Aman ana bunca zengin olduk, sen Yarımca’yı soruyorsun. Orada bıraktık geldik.

-Ah oğlum, ciğerinize nasıl kıydınız, yazıktır.

Orada Yarımca kafasını çininin içinden çıkarmış, demiş ki:

-Ben buradayım, yağın da kardeşimin sırtına çıktı.

Babaları da zengin olmuş, orada bir keyif, bir alem, yiyor içiyor, muradına geçiyor.