ODUNCU DEDE VE KIZLARI
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Bir oduncu varmış. Bu oduncunun üç tane kızı varmış. Oduncu dede her gün dereye gidermiş. Odun alır sırtında getirir, satarmış. Bu kızları böyle beslermiş. Bir gün bir musalla taşına şöyle oturmuş. “Of” demiş. Bir Arap çıkmış:

  ̶ Dede, senin kimsen yok mu? Hep sen taşıyorsun odunu, demiş.

Dede:

 ̶  Oğlan çocuğum olsa gönderirim ama kız çocuğum var üç tane, demiş.

 ̶  Eee sen onları satsana, benim bir hafız oğlum var, demiş.

 ̶  Ona verelim, eh tamam, demiş.

Arap:

 ̶  Yarın buraya getir gel, demiş.

Adam karısına:

 ̶  Kocakarı, kızların birine müşteri çıktı, Allah’ın emriyle onu vereceğim, demiş.

Kocakarı:

 ̶  İyi bakalım, hazırlansın giyinsin, demiş.

Adam kızına:

 ̶  Kızım seni yarın oduna götüreceğim, demiş.

Kız:

 ̶  Hıh! Ben oduna falan gitmem, demiş.

Adam:

 ̶  Bir hayırlı nasip çıktı, demiş.

Kız:

 ̶  Hadi gidelim, demiş.

Giyinmiş, yıkanmış, paklanmış hemen varmış,  ̶ Oh demiş, hemen Arap çıkmış.

Kız:

 ̶  Ne oldu baba? demiş.

Arap, kıza:

 ̶  Kızı getirdin mi? Tut bileğimi, demiş. 

Kız Arap’ın bileğinden tutmuş. Yedi kat yerin dibine bir varsalar ki, orada saraylar döşenmiş dururmuş. Hafızın biri de vır vır okurmuş. Arap da onun hizmetçisiymiş. Kızı giyindirmiş. Göbeğine kadar altınları takmış. Pulluları giydirmiş. Arap hiç bakmazmış. Kız bugün durmuş, yarın durmuş.

 ̶  Ben burada durmayacağım, demiş.

Arap:

 ̶  Neden? demiş.

 ̶  Bu bana hiç bakmıyor, demiş.

Arap:

 ̶  Sen git de bir de ortanca kardeşini getireyim, demiş.

Dedenin canı sıkılmış,  ̶ Of demiş. Arap çıkmış, kızın canı sıkılmış.

 ̶   Bir ortanca kızı getir bakayım, demiş.

Ona altınlar pullar verip götürüvermiş. Dede ertesi gün ortanca kızı getirmiş. Arap yine kolundan tutmuş:

 ̶  Ne oldu? demiş.

 ̶  Bunu getirdik, demiş.

Arap yine giyindirmiş, altınları takmış. Vır vır yine hafızın yanına gelmiş. Altın nalınlar giyermiş. Hafız hiç bakmazmış. O kızın da canı sıkılmış. Dede yine Arap’ı ünlemiş. 

 ̶  Bunun da canı sıkıldı, demiş.

Arap:

 ̶  Küçük kızı getir bakayım, demiş. Onu da altınlarla, pullarla götürüveriyor. Ertesi gün küçük kız gelmiş.

Dede:

 ̶  Sen hazırlan, sen gideceksin, demiş. Arap küçük kızı kolundan tutup aşağıya götürmüş. Bugün durmuş, yarın durmuş.  ̶ Ah ah! demişler ablaları kızmışlar.

 ̶  Bize bakmadı, onu sevdi. Gezmeye gidelim bakalım ne yapıyorlar, demişler. Hemen babasıyla haber göndermişler.  ̶ Of demiş. Haydi Arap çıkmış.

Dede:

 ̶  Ablaları gezmeye gelecek, demiş.

Arap:

 ̶  Buyursun gelsinler, demiş. Arap da kurnazmış; küçük kıza:

 ̶  Bak yarın ablanlar gelecekmiş. Yemekleri döşeyeyim. Şimdi ben seni dışarı çıkartacağım ‘Hatice’ diyeceğim. ‘Efendim’ diyeceksin. Hafız efendi çağırıyor seni diyeceğim. Ben sana su serpeceğim, sen beni görmeden edemeyeceksin. ‘Hıh hıh’ güleceksin. Hemen geri koşacaksın, demiş.

Bugün bunlar gelmiş. Yemekleri döşemişler. Bu sefer öbürkülerin karınlarını kabartmışlar. Bu bir ünlemiş, iki ünlemiş. Onlar sinir olmuşlar:

 ̶  Hadi kız gidelim, bunun burada cilvesini mi çekeceğiz, demişler.

 ̶  Nereye gidiyorsunuz yemek döşedik? demişler.

 ̶  Biz yemek falan yemeyeceğiz, deyip onlar gitmişler. Şimdi yarın böyle bugün böyle derken kız:

 ̶  Nerede o hafız be? demiş.

 ̶  İşte şu odada, demiş. Ertesi gün olmuş, büyük abla:

 ̶  Ben pullumu satacağım. Git bakayım alacak mı? demiş babasına.

Babası gelip  ̶ Of demiş. Arap çıkmış. 

Dede:

 ̶  Büyük kız pullusunu satacakmış. Bakayım söyle, Hatice alacak mı? demiş.

Arap:

 ̶  Tamam tamam alırız, demiş. Halbuki kızın haberi yok, Arap yapıyormuş. Hemen pulluyu satmış.

Ortanca:

 ̶  Ben de satacağım, onu da alır mı ki? demiş. Onu da almışlar. Bir çıkı altın çıkarmışlar. Arap şimdi kıza gitmiş.

 ̶  Şemide Hanım! Şemide Hanım! Şemden takımım ablan pullusunu satacakmış, alayım mı alayım mı? demiş.

Hafızın zaten dünyayı gözü görmüyormuş. Şöyle bir bakmış, kırk tane anahtar atmış:

 ̶  Al aldığın kadar; ver verdiğin kadar, demiş.

 ̶  Kırkını aç, kırk birini açma, demiş.

Kırk bir tane oda varmış, inciler, yemekler, altınlar hepsi doluymuş. Ertesi gün ortanca ablası gelmiş:

 ̶  Şemide Hanım! Şemide Hanım! Şemden takımım, benim beyim sultanım ortanca ablan da satacak alayım mı? demiş. Yine anahtarları önüne atmış.

 ̶  Bu kırk birinciyi odayı açma, demiş.

Kırk birinci odayı açmış. Hafız şeytan kızıyla yatıp dururmuş. Salıncakta da bir çocuk yatıyormuş. Güneşten yüzü yanmış.

 ̶  Yüzü kıpkırmızı ah yazık, demiş. Hemen elindeki ipek mendili çıkartmış, çocuğun yüzünü örtmüş. Şeytan hemen uyanmış:

 ̶  Adem evladı geldi buraya. Şimdiye kadar benimdin bundan sonra onun ol, demiş ve kaybolmuş.

Hafız eve gelmiş.  ̶  Kim bu? demiş; giyinmiş, tıkır tıkır altın nalınları giymiş.

Arap:

 ̶  Kim olacak, üçüncü hanım. Sana ben getiriyorum sen bakmıyorsun, demiş.

Hafız:

 ̶   Bu hanım benim mi? demiş.

Arap:

 ̶  Senin demiş.

Hafız:

 ̶  Şimdi biz düğün yapalım, demiş.

Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Bir oğlanları olmuş, geçen hafta sünnetleri vardı, tirit yemeye gittik, tiritleri çok güzel olmuş, burada da masal bitti. Geçinip dururlarmış.