TILSIMLI KIRBAÇ
(Karadeniz Bölgesi, Ordu)

TILSIMLI KAMÇI

Bir varmış bir yokmuş bir ülkenin bir padişahı varmış. Çok varlıklı, variyetli bir adammış. Bu padişahın üç oğlu varmış. Padişah, üç oğlunu bir gün yanına çağırmış ve şöyle demiş:

— Ben öldükten sonra her cuma gecesi, yani perşembe akşamı yatsıdan sonra, biriniz gelip kabrimde Kur'an okuyacaksınız. Bir müddet sonra padişah ölmüş. Aradan bir müddet zaman geçtikten sonra padişahın büyük oğlu:

— Eyvah! Babamın vasiyetini unuttuk, der ve bir akşam yatsı namazından sonra elinde mum, koltuğunun altında Kur’an-ı Kerim babasının kabrine doğru yola çıkar. Kabristana geldiğinde bir fırtına çıkar ve mumun ışığını söndürür. Padişahın büyük oğlu:

— Okumadan eve gitsem, yatsam, kimin haberi olacak, diyerek eve gider ve yatar. Diğer hafta sıra ortanca oğlandadır.  O da ağabeyi gibi yatsı namazından sonra elinde mum, koltuğunun altında Kur’an-ı Kerim, babasının kabrine doğru yola çıkar. Tam kabristana geldiğinde bir fırtına çıkar ve mumun ışığı söner. Ortanca oğlan da ağabeyi gibi:

— Ben şimdi okumadan eve gitsem, yerime yatsam, kimin haberi olacak, der ve evine gelip yatar. Diğer hafta sıra padişahın en küçük oğluna gelir. Oğlan yatsı namazından sonra elinde mum, koltuğunun altında Kur’an-ı Kerim, babasının kabrine doğru yola çıkar. Kabristana geldiğinde bir fırtına çıkar ve mumun ışığı söner:

— Şimdi ben ne yapayım? Babamın vasiyetini yerine getirmeden olur mu, derken uzakta bir ışık görür. Ben bu ışıktan gideyim de bu ışığı alayım, geleyim, babamın mezarına gideyim. Kuran’ı okuyup babamın vasiyetini yerine getireyim, der. Giderken bir koca karıya rast gelir:

— Ne yapıyorsun hala, diye sorar. Yaşlı kadın:

— Sabah ediyorum, cevabını verir.

— Aman hala! Bugün de sabahı geç et, benim bir işim var, sonra gelirim diyerek koca karıyı bir çukura koyar, üstüne taş kapağı kapatır ve ışığı almaya gider. Işığa doğru gitmekte iken kırk kulplu bir kazan, bu kazanın haşmetli alevi ve kazanın yanında yatan bir dev görür. Besmele çekerek kazanı kaldırır. Kazanın altındaki ateşi alır ve kazanı yerine koyar. Bu sırada topal dev uyanır ve sorar:

— Ya insanoğlu! Sen ins misin, cin misin? Biz kırk kardeş bu kazanı kaldırıp indiremiyoruz. Sen tek başına bu kazanı kaldırıp indirdin. Sen çok güçlüsün, senden bir isteğimiz var. Sen bu isteği yaptın yaptın! Yapamadın, seni parçalarız. Şu surun arkasında bizim düşmanlarımız var. Gidip onların hepsini öldürürsen seni bırakırız, demiş. Padişahın küçük oğlu:

— Ben o suru nasıl aşayım? Bırakın beni gideyim, diye deve yalvarmış. Dev:

—Benim demirciliğim var, ben çivi çakarım, diyerek diğer dev kardeşlerini de uyandırmış.  Surun üzerine çivileri çakmışlar ve çocuk çivilerin üzerinden sura tırmanmış.  Yalnız tırmanmadan önce insanoğlu, devlere:

— Biz sizler ile şimdi kardeş olduk değil mi, demiş.  Devler de:

— Evet, demiş. Çocuk onlara:

— Benim belime keskin bir kılıç verdiniz, düşman üzerine gönderiyorsunuz. Beni yalnız bırakmayın, benim arkamdan siz de sura tırmanın, demiş. İnsanoğlu tırmandıktan sonra arkasından gelen devlerin kafalarını teker teker uçurup kırk tane devi öldürür. Sonra bu surun arkasında ne var diye merak edip surdan aşağıya inmiş.

Çocuk surdan inince çok güzel bir manzarayla karşılaşmış. Karşısına çok güzel bir saray çıkmış. Bir kapısından girip karşısına çıkan çocuk, bir odanın kapısını açar ki bir de ne görsün! Çok güzel bir kız bu odada yatıyor. Aya, sen doğma ben doğayım diyecek kadar güzel bir kız. Altın şamdan başucunda, başucundaki masanın üzerinde de bir şerbet var. Çocuk:

— Bu büyük kardeşimin nasibine, diyerek şerbeti içer ve şamdanların yerlerini değiştirir. İkinci odaya girer ve bir de ne görsün! İlk odadakinden daha güzel bir kız! Bu da ortanca kardeşimin nasibine der ve şerbeti içip şamdanların yerlerini değiştirir. Üçüncü odaya girer ve hepsinden daha güzel bir kız…

— Bu da benim nasibime olsun, deyip şerbeti içer ve şamdanların yerini değiştirir. Daha sonra ışığını alıp ve buradan çıkar. Babasının mezarına doğru yola koyulur. Babasının mezarında Kur’an okur ve daha sonra kocakarıyı kuyudan çıkarır.

—Tamam gayri, sen de sabahı et, der ve gelip yerine yatar. Sabahleyin saraydaki kızlar kalkıp bakarlar ki şerbetleri içilmiş, şamdanların yeri değiştirilmiş. Kız kardeşler bir araya gelmişler ve bu insanoğlu kim acaba diye avluya çıktıklarında kırk tane devin cesedini görmüşler.

—Allah Allah! Bu heybetli insan kim acaba, diye merak etmişler. Aralarında toplantı yapmışlar. Bu üç kızın, üç bacısı daha varmış. Onlar da katılmışlar. O insanoğlunu nasıl bulacaklarını konuşmuşlar. İçlerinden en küçük olanı diğer kızlara demiş ki:

—Biz zengin ve güçlü bir padişahın çocuklarıyız. Yedi yol ortasına bir han yaptıralım, yemek içmek bedava olsun. İnsanlar para yerine başlarından geçen bir hikâyeyi anlatsınlar. Diğer kızlar tarafından bu fikir kabul edilmiş. Kızlar toplanıp gitmişler, her şeyi ile dört dörtlük bir han yaptırmışlar. Bu arada diğer padişahın üç oğlu bir gün ava çıkarlar ve av çok güzel geçer. Üç kardeş, dinlenmek için bir yer aralar. Şöyle yazıya doğru baktıklarında bir ışık görürler. Oraya vardıklarında, hanın sahibi onları güler yüzle karşılar. Bunlar yerler, içerler. Odalarına çıkıp yatarlar. Sabahleyin parayı verip gitmek istedikleri zaman oradaki görevli, bütün bunlar için para değil başlarından geçmiş bir hikâyenin anlatılmasının kâfi olduğunu söyler. Padişahın büyük oğlu:

— Biz padişah çocuğuyuz. Anlatacak bir şeyimiz yok, der. Bu sırada küçük kardeş başından geçenleri bir bir anlatır. Görevli:

— Bizim aradıklarımız sizlersiniz. Büyük bacımızı büyük oğlunuza, ortanca bacımızı ortanca oğlunuza, küçük kızımızı da küçük oğlunuza veriyoruz, derler.

Hanı ve hamamı orada bırakıp bu üç oğlanı alıp kendi ülkelerine getirirler. Onlara burada hürmette kusur etmezler, misafir ederler. Daha sonra iki kardeş müsaade isteyerek evlendikleri kızları yanlarına alarak yola koyulurlar. Bir müddet sonra küçük çocuk da evlendiği kızı alarak ağabeyleri gibi, verilen hediyeler ile çeyizleri de alarak yola çıkar. Yolda yeşil, çimenli güzel bir bahçeye çadırlarını kurarlar. Burada dinlenip sabah kalkıp yola öyle devam etmek isterler. Sabah kalktıklarında karşılarına ağzından alev fışkıran bir ejderha çıkar. Oğlan eline kılıcı alır ve ejderhanın üzerine yürür. Ejderha:

— Ben bu ülkenin kralıyım! Bana kılıç işlemez. Dediğimi yaptınız, yaptınız! Yoksa sizi parçalarım, der ve devam eder: 

— Sana iki kıl, iki kese de altın vereceğim. Bu iki kılı birbirine sürünce bir Arap at gelecek. Bu ata “Beni Gülistan Sarayı’na götür” diyeceksin. Oradaki bekçiler seni içeri almazlar. Bir kese altını onların önüne saçacaksın. Onlar altınlar ile ilgilenirken sen saraya girecek, büyük odada oturan adamın yanına gidecek ve ona selam vereceksin. O senin selamını almayacak. Üç gün orada bekleyeceksin ve üç günün sonunda adama “Ben üç gündür burada bekliyorum, size selam verdim, selamımı almadınız” diyeceksin. Adam selamını alıp meramını soracak. Sen de: “Gül sana ne etti ki Sinan sana ne ede hikâyesini öğrenmeye geldim” diyeceksin. Adam sana “Hikâyeyi anlatırım ama hikâyenin sonunda kafanı vurdururum” diyecek. Kabul edeceksin. Adam hikâyeye başladıktan sonra hikâye bitince “İki rekât namaz kılayım da beni öyle öldür” diyeceksin. Bu arada karşıda asılı duran kamçıyı alıp kaçacaksın. Adam bekçilere “tutun” diye bağıracak, ikinci kese altını da bekçilerin önüne atacaksın. Onlar altınlar ile ilgilenirken kılları birbirine süreceksin. Arap ata bineceksin ve beni geldiğim yere götür diyeceksin. İşte o zaman senin ve karının canını bağışlarım, der.

Küçük oğlan, çaresi olmayınca ejderhanın dediklerini aynen yapar. Kılları birbirine sürer, Arap ata biner ve “Beni Gülistan Sarayı’na götür” der. At gözlerini “yum der”, oğlan yumar. “Aç” der, açar ve kendini Gülistan Sarayı’nın önünde bulur. Ejderhanın dediklerini yaparak büyük odadaki adama ulaşıp selam verir. Adam selamı almaz. Üç günün sonunda “Gül Sana Ne Etti ki Sinan Sana Ne Ede Hikâyesi”ni anlattırmaya başlar:

— Ben atlara çok düşkündüm, çok güzel atlarım vardı. Ama bütün atlarım bir hafta sonra çatlıyordu. Bir seyis getirttirdim. “Bu ne iş seyis! Bu atlar neden çatlıyor” dedim. Seyis cevap vermedi. Kafanı vurdururum söyleyemezsen dedim. O da “Benim yerime bir gün seyis olun, anlayacaksınız” dedi. Bunun üzerine seyis benim yerime, ben de seyisin yerine geçtim. Gece benim hatun bağırdı. “Seyis! Atları hazırla”. Ben de hazırladım. Atlara bindik. Atlar kan ter içinde kaldı, uzak bir diyara gittik. O diyarda bizi bir adam karşıladı. Hanıma “Nerede kaldın” dedi. Hanım “Hiç sorma, münafığı ancak uyuttum” dedi ve adam ile saraya girdi. Sabah namazı okunmadan “Seyis atları hazırla” diye bağırdı, binip geldik. Atlar kan ter içinde diyara geldik. Seyis ile görevlerimizi birbirimizden devraldık. Ben, o hanım bozuntusunun odasına çıktım. O hanıma “Daha uyanmadın mı? Münafık kocan geldi” dedim. Hemen kalktı, yastığının altından kamçıyı çıkardı, yüzüne vurdu ve “Al bey” dedi. Kamçıyı aldım, bir vurdum! Vurur vurmaz köpek oluverdim. Sarayın memleketin bütün köpekleri peşime düştü. Bacanağımın kasap dükkânına zor attım kendimi. Bacanağıma türlü numaralar çektim. Ayağa kalkıp sarılmaya çalıştım, beni çok sevdi. Konuşmaları tam olarak anlıyordum ama konuşamıyordum. Bacanağım bana çiğ et verdi, yemedim. Pişmiş et verdi, yedim. Beni alıp eve götürdü. Evde baldızıma “Gel şu köpeğe bir bak, ne kadar akıllı, dedi. Baldızım gelir gelmez gözlerime baktı. Sanki hemen bir şeyden şüphelenmişti. “Bu, enişteme benziyor” dedi. Meğer baldızım da tılsımcı imiş. Bana “Eğer enişte sen isen o kamçıyı bana getir, seni eski hâline çevireyim” dedi. Ben hemen saraya gittim, kamçıyı ağzıma aldım ve geldim. Baldızım “Ne isen o ol” dedi ve kamçıyı suratıma vurdu. Hemen eski hâlime geldim. Meğer kamçı, tılsımlı kamçı imiş. Kamçıyı alıp saraya geldim. Benim o hanım bozuntusu hâlâ uyuyordu. “Hanım daha uyanmadın mı?” dedim. Elini yastığın altına götürdü ama kamçı yok! “At olasın” dedim. Hanımın suratına tılsımlı kamçı ile vurdum. Sırtına bindim, saatlerce koşturdum. “Köpek olasın” dedim. Memleketin bütün köpeklerini peşine taktım. Şimdi, işte oradaki kafesin içinde bir kuş olarak seni dinliyor, dedi.  Adam konuşmaya devam eder:

— Bu sırrımı kimseye yaymaman için seni öldüreceğim, der. Bunun üzerine küçük oğlan o ejderha ile konuştukları gibi iki rekât namaz kılmak ister. Adamdan izin alır. Bir sağa selam verir, bir sola. Kalkıp tılsımlı kamçıyı aldığı gibi kaçar. Üzerine gelen bekçilere ikinci kese altını saçar. Kılları birbirine sürer. Arap ata gelir, üzerine atlar, ejderhanın yanına gelir. Ejderha:

— Daha size bir şey olmayacak, o elindeki tılsımlı kamçı ile “Eskiden ne isen o ol, de ve bana vur" demiş. Çocuk:

— Eskiden ne isen o ol, demiş ve tılsımlı kamçı ejderhaya vurmuş. Ejderha hemen bir kadın oluvermiş. Herkes şaşırmış. Kadın meğer ejderha, tılsımlı kamçı sahibi tarafından cezalandırılan kadının kurbanı imiş. Tılsımlı Kamçı sahibi kadın, bu kadını cezalandırarak kocası ile oynaşmak için onu cezalandırmış.   Kadın eski hâline geldikten sonra küçük oğlana:

— Beni hayata, eski hâlime sen döndürdün. Bir cariyen olarak beni kabul eder misin? Ölene kadar sizin hizmetinizde çalışmak isterim, demiş.

Küçük oğlan ve karısı uygun karşılarlar ve memleketlerine dönüp hep birlikte mutlu mesut hayatlarına devam ederler.