umutphp/masallar huggingface dataset:
Avcı ile Kuş
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir avcı varmış. Bu avcu avladığı hayvanları satarak geçimini sağlarmış. Bir gün ava çıkmış yine. Birkaç hayvan avladıktan sonra yorulmuş, oturmuş bir taşa.

Birden yanındaki ağacın dalına bir kuş konmuş. Kuşun tüyleri renkli, gözleri maviymiş. Başında taç gibi tüyler varmış. Avcı aklından “Bu kuşu yakalayıp satarsam çok zengin olurum, diye geçirmiş. Bir ara kuşu avuçlarının arasına almış. Kuş önce çırpınmış. Bakmış ki faydası yok. Avcıya seslenmiş:

— Ey avcı bırak beni yoluma gideyim. Eğer beni bırakırsam sana vereceğim şey ile zengin olursun., demiş.

Avcı iyi kalpliymiş. Dayanamamış kuşun yalvarmalarına. Onu bırakmaya karar vermiş. Kuş da uçarken avcının avuçlarına altın bir yumurta bırakmış. Avcı altın yumurtayı görünce çok sevinmiş.

Avcı altın yumurta sayesinde zengin olmuş. Kendine güzel bir ev almış. Bu arada yoksulları da unutmamış. Fakirlere hep yardım etmiş.

Kuş ara sıra gelir, avcının evinin üzerinde uçar, sonra geri gidermiş. Aradan birkaç yıl geçmiş. Ülkenin padişahı çok yaşlandığı için yerine geçecek birini arıyormuş. Hiç çocuğu yokmuş padişahın. Bu yüzden yerine halktan birinin geçmesine karar vermiş. Bunu nasıl belirleyeceğini de bilmiyormuş. Veziri bir fikir vermiş. Bir kuşu varmış padişahın. Vezir demiş ki:

— Tahta aday olan yiğitleri toplayalım meydana. Bırakalım kuşu da. Üç kez kimin başına konarsa o padişah olsun, Kabul edilmiş bu fikir. Toplamışlar meydana halkı. O sırada avcı da oradan geçmekteymiş. Merak edip olanları, karışmış kalabalığa.

Kuşu salmışlar kafesinden. Kuş başlamış havada dönmeye. O sırada avcı kuşu tanımış. Bu onu zengin eden kuşmuş.

Kuş havada dönüp üç kez gidip avcının başına konmuş. Halk şaşırmış. Ama sonra alkışlamışlar yeni padişahı. Akıllı kuş konmuş avcının omzuna, seslenmiş ona:

— Sen merhametlisin, yakarışlarıma dayanamayarak bıraktın beni. Zengin olunca unutmadın yoksulları, fakirleri. Gönlün yüce, kibrin yok. Padişahlık senin gibi adil, merhametli birine yakışırdı, demiş.

Gerçekten de avcı ölünceye dek ülkeyi adaletle, merhametle yönetmiş. “Başına devlet kuşu konmak” deyiminin de buradan geldiği söylenmektedir.
Horoz ile Beyoğlu
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

       Horoz ile Beyoğlu

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir Beyoğlu ve bu Beyoğlu’nun bir horozu varmış. Horoz bir gün küllükte eşinirken bir dizi altın bulur. Bu altınları Beyoğlu görünce hemen kapar. Horoz da altınları kaptırınca:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı. Verirse verir vermezse kendi bilir, der.

          Horoz altınlarını alamayınca çekip gider. Giderken yolda bir çaya rastlar. Çay:

      — Horoz kardeş, horoz kardeş, nereye gidiyorsun?

      — Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı onu almaya gidiyorum.

      — Bekle o zaman ben de geliyorum. Belki sana lazım olurum.

      — Tamam, arkama gir, der.

          Beyoğlu gider, arkasından da horoz gider. Bunlar yolda bir tilkiye rastlarlar. Tilki:

      — Horoz kardeş nereye gidiyorsunuz?

      — Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, onları geri almaya gidiyorum.

      — Beni de bekle, belki sana lazım olurum. Ben de geliyorum.

      — Tamam, sen de arkama gir, der.

          Horoz gider, arkasından tilki ve çay da gelir. Giderken yolda horoz bir kurda rastlar. Kurt:

      — Horoz kardeş nereye gidiyorsunuz böyle?

      — Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, onları geri almaya gidiyorum, deyip kurdu da arkasına sokar.

          Beyoğlu, daha önceden bir eve girip saklanmıştır. Horoz da Beyoğlu’nun saklandığı bu evi bulur ve evin camının dibine gelerek:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, verirse verir vermezse kendi bilir, der.

          Horozun öttüğünü duyan ev sahibi adamlarına horozu kaz damına atmalarını söyler. Adamlar hemen horozu yakalayıp kaz damına atarlar. Horoz kaz damına atılır atılmaz tilkiyi çağırır ve kazları boğdurur. Horoz tekrar damda ötmeye başlar:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, verirse verir, vermezse kendi bilir, der.

            Horozun yine ötmeye başladığını duyan ev sahibi horozu bu sefer de kömüş damına atılmasını emreder. Horoz dama atıldıktan sonra kurdu çağırıp kömüşleri boğdurur. Horoz yine damda ötmeye başlar:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, verirse verir vermezse kendi bilir, der.

            Horozun öttüğü sırada da ev sahibi hurun yakmaktadır. Horozun tekrar öttüğünü duyan ev sahibi bu sefer de horozun huruna atılmasını emreder. Horoz huruna atılınca hemen çayı çağırır ve hurunu söndürtünce yine ötmeye başlar:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, verirse veriri vermezse kendi bilir, der.

            Ev sahibi horozun hâlâ ölmediğini görünce hem şaşırır hem de daha fazla kızmaya başlar. En sonunda horozu yakalayıp kesmelerini emreder. Horozu kesip pişirirler ve yemek için masaya getirince horoz tekrar:

      — Üüüü… Beyoğlu benim bir dizi altınımı aldı, verirse veriri vermezse kendi bilir, diye ötmeye başlar.

            En sonunda ev sahibi ve Beyoğlu pes ederek horozun altınlarını geri verip horozdan kurtulurlar. Horoz da altınları alıp evine gider.
Dizil İncim Dizil
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş, zamanın birinde bir kız varmış. Kız her gün abdest alır, namaz kılarmış. Kız namaz kılarken yanına bir kuş gelmiş. Kıza:

— Ah kız, vah kız, diyormuş. Kız, kuşa niye öyle dediğini sormuş. Kuş:

— Sen kırk gün mevta başı bekleyeceksin, demiş. Kız olanları anasına, babasına anlatmış. Anası ile babası bunları duyunca kızı alıp oralardan kaçmışlar. Dağ başında bir yerde susamışlar. Su içmek için oralarda bir eve varmışlar.

Kızın anası ile babası kapıyı çalmışlar. Kapıyı kimse açmamış. Kız kapıya dokunur dokunmaz kapı açılmış. Kız içeri girince kapı açılmamış. Kız orada ölü yatan adamı görmüş. Başlamış anasına, babasına yakınmaya:

— Beni kendi elinizle buraya getirdiniz. Bu ölüyle yalnız bıraktınız. Ben ne yapayım, demiş.

Kız, o ölünün başında kırk gün beklemiş. Tam kırkıncı günde kızın yanına paşa kızı gelmiş. Zaman dolduğunda kapı açılmış, içeri girmiş. Mevta başında bekleyen kızdan ekmek istemiş. Mevta başında duran kız:

— Aha sele, git oradan al, demiş. Paşa kızı:

— Ben almam, sen ver, demiş. Kız, mevtanın başından kalkmış ki paşa kızına ekmek verecek. O sırada paşa kızı, kızın yerine oturmuş. O anda da ölen adam dirilmiş.

Dirilen adam başında duran paşa kızını evlenmek için yanına almış. Diğer kızı da kapı dışarı etmiş. Yaşlı bir teyze bu kıza sahip çıkmış. Dirilen adam, paşa kızıyla evlenmek için düğün dernek kurmuş. Paşa kızının incisi varmış.

— Bu inci dizilmezse, ben evlenmem, demiş. İnciyi dizmek için elden ele gezdirmişler. Kimse inciyi dizememiş. Yaşlı bir adam:

— Şurada yaşlı teyzenin yanında bir kız var, ona verelim, belki o dizer, demiş. Paşa kızı:

— Hadi oradan, o ne bilsin, demiş. Yine de inciyi kıza vermişler. Kız inciyi dizerken de başından geçenleri anlatmaya başlamış:

“Dizil incim dizil; ben bir ananın bir babanın kızıydım. Dizil incim dizil; namaz kılarken kuş yanıma geldi, “kırk gün mevta başında bekleyeceksin” dedi. Dizil incim dizil; anam babam beni kaçırdı. Susayınca bir eve vardık. Anam babam kapıyı çalınca açılmadı. Ben kapıyı çalınca kapı açıldı. İçeri girdim, kapı ardımdan kapandı. Ben orada kaldım. Dizil incim dizil; kırk gün mevta başında bekledim. Kırkıncı gün kapı açıldı. Paşa kızı geldi. Benden ekmek istedi. Ben ekmek verirken yerime oturdu. Mevta dirildi. Beni kapı dışarı etti. Paşa kızına düğün eyledi,

Dirilen adam bunları duyunca hakikati öğrendi. Paşa kızını kapı dışarı etti. Diğer kızla evlendi. Kırk gün, kırk gece düğün eyledi. Onlar erdi muradına. Biz çıkalım kerevetine…
Farenin Süslü Kuyruğu
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir gün şehirlerden birinde yaşayan bir nine bulgurunu kurutmak için güneşe koymuş. Bakmış bir de ne görsün? Günbegün bulgurunda azalma oluyor.

Bizim nine almış baltayı eline, başlamış nöbet tutmaya. Beklerken bir fare gelmiş. tam bulguru yiyecekken nine baltayı indirip farenin kuyruğunu kesmiş. Fare de hemen kaçıp arkadaşlarının yanına gitmiş. Arkadaşları da onunla dalga geçmeye başlamışlar.

Fare bu duruma çok üzülmüş. Gelmiş nineye yalvarmaya başlamış, şu kuyruğumu yerine tak diye. Nine de:

— Bir şartla! Bana üç tane yumurta getireceksin, demiş. Fare de tavuğa gitmiş ve yumurta istemiş. Tavuk da:

— Bana mısır getirirsen yumurtayı veririm, demiş. Bizim fare de mısırcıya gidip mısır istemiş. Mısırcı da:

— Baltacıdan baltayı getirirsen veririm, demiş. Fare baltacıdan baltayı almaya istemiş. Baltacı da:

— Kayanın yanına gidip bana toprak getirirsen veririm, demiş. Sonra fare kayanın yanına gitmiş. Kaya demiş ki:

— Üç tane genç kız getirip bu kızlar üzerimde dans ederlerse veririm, demiş.

Fare genç kızlara gitmiş. Onlara hediyeler alıp getirip kayaya vermiş. Kaya da toprağı vermiş fareye. Fare gitmiş baltacıya toprağı götürmüş. Baltacı da ona baltayı vermiş. Baltayı alıp mısırcıya götürmüş. Mısırcı mısırları vermiş. Onları tavuğa götürmüş. Tavuk da yumurtaları vermiş. Fare de nineye götürmüş.

Nine; farenin kuyruğunu süslemiş püslemiş, bir de balon bağlamış, fareye dikmiş. Fare de göğsünü gere gere arkadaşlarının yanına gitmiş. Arkadaşları çok şaşırmışlar ve demişler ki:

— Lütfen fare bize de söyle nasıl yaptın bunu, demişler. Fare:

— Kendimi göle attım, sabaha kadar kalınca çıktığımda böyleydi, demiş.

Sabah olmuş. Bütün fareler göle atlamış. Hepsinin de kuyruğu donmuş ama nenenin süslediği gibi olmamış. Böylece kendisi ile dalga geçen arkadaşlarına gerekli dersi vermiş. Masal da burada bitmiş.
Oğlanın Devle Mücadelesi
(Ege Bölgesi, Kütahya)

[OĞLANIN DEVLE MÜCADELESİ]

Bi vamış, bi yokmuş. Bi köyün bi çeşmesi vamış. Onu da dev çeşmeyi zabdetmiş. O da çocuğu yiycek suyu salcek.

Padişahın bi gızı vamış, ona gelmiş sıra. Ağlaşıyolamış padişahgil.

Elinin gılıcıyla bi çocuk gelmiş. Çocuk:

— Yav, ne va da ne ağlaşıyonuz, demiş.

Padişahgil de:

—Bidenecik gızımız va da  orda dev va. Gızı vecez, soyu goyvecek, sıra bize geldi, demiş.

Oğlan da:

— Ağlaşman, demiş, Padişahgile:

— Gen gidemin bakam demiş.

Padişah:

— Aman oğlum seni yiyiverir, demiş.

Dev de:

— Bana iki nasib geliyor, demiş. Zıp zıp oynaşarak sevinirmiş. Oğlan devin yanına varıncık gılıcını deve bir vurmuş, Dev, olana:

— Yiğitsen bi da vur, demiş. Oğlan da:

— Yigitlik bi olur, iki olmaz, demiş.

Olan deve bi da vursa dev dirilcekmiş. Olan devi öldürmüş. Padişah:

— Oğlum, benden ne istiyorsan iste, demiş.

Oğlan:

— Padişahım ben senin sağlığını istiyom, demiş. Padişah:

— Benim sağlığımdan sana fayda yok. Ne istiyosan iste, demiş. O da:

— O gada istiyosan gızını ver, demiş.

Padişah:

—Olur, demiş.

Olan köyünden anasını buvasını getirmek için yola çıkmış. Olan geri geri gideken bi guyuya düşmüş. Yedi gat yerin altına inmiş. Olan o yana bu yana gezmiş. Goca bidene guşla yavruları vamış. Goca guşun yavrularını yılan yicekmiş. Olan vamış, guşla “carak carak" bağırmışla. Olan yılana gılıcını bi vurmuş yılanı öldürmüş. Yılanı yastık yapmış başaltına dolamış.

Gocaguş:

— Olan yavrulamı yedi diye olanın gözünü oyem, demiş.

Yavrular da bağırmışla düşmanımız olan değil başının altındaki yılan diye.

Gocaguş olana:

—Ne istiyosan benden iste, demiş.

Olan:

—Senin sağlığını istiyom, demiş.

Guş :

—Benim sağlığımı napcen sen ne istiyosan iste, demiş.

— Beni vilayetime çıkar, yedi gat yerin altına indim, demiş.

Guş da olana 40 kilo et 40 kilo süt vemiş. “Cark" dedikçe et, “Curk” dedikçe süt ve demiş. “Cark" demiş et vemiş, “ curk" demiş süt vemiş. Çıkmış, çıkmış yukarı et bitmiş. Olan baldırından kesip guşa et vemiş. Guş olanı yukarı çıkarmış.

Guş:

— Yürü bakem, demiş.

Olan da:

— Neme lazım beni vilayetime çıkardın ya, demiş.

Yürüse olan topallecek. Guş da yalamış orayı, olan yürümüş.

Anasını babasını alıp vamış padişahın yanına, kırk gün kırk gece düyün  yapmışla.
Akıl Akıldan Üstündür
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir ülkede bir padişah yaşarmış. Bu padişah çok zekiymiş. Halkın arasında dolaşır ve onlarla bir olurmuş. Haftanın belli günlerinde de kılık değiştirip halkın arasına dalarmış. Sorar soruştururmuş. Millet padişah hakkında ne diyor, ne düşünüyor, ne yapmalıyım, dermiş.

Padişah yine bir gün kılık değiştirmiş, girmiş halkın arasına. Atına binmiş. Uzun bir yoldan sonra bir köye varmış. Köyün girişinde bir evin bahçesinde kızın biri eliyle türlü türlü nakışlar örüyormuş. Padişah buna tuhaf tuhaf birkaç soru sormuş ama hep iyi cevaplar almış. Sorularına devam etmiş:

— Baban neden evde değil? Kız cevap vermiş:

— Babam azı çok etmeye gitti. Padişah:

— E kızım annen neden evde yok? Kız:

— Annem biri iki etmeye gitti. Padişah:

— Eviniz güzelmiş ama bacası yamuk yani eğri. Kız:

— Olsun dumanı doğru çıkıyor. Padişah:

— Kızım sana besili bir kaz yollasam yolar mısın? Kız:

— Memnuniyetle efendim, demiş.

Padişah yardımcılarını toplamış. Bu olayı anlatmış:

— Üç gün içinde kim bana bunu açıklarsa terfi edecek, ödüllendirilecek, demiş.

İyice düşünmüşler ama bir şey de bulamamışlar. Akıllının biri gidip kıza sormuş. Kız:

— Anlatırım ama her soruya beş altın isterim, demiş. Adam aslında padişahın görevlendirdiği kişilerden değilmiş, bahçıvanmış. Adam bulmuş, etmiş. Altınları getirmiş ve:

— Söyle bakalım baban nereye gitti? Kız:

— Babam az olan tohumu ekip çoğaltmaya gitti, demiş.

— Annen nereye gitmişti peki?

— Annem biri iki etmeye yani komşu doğuracakmış onun yanına gitti, der kız. Akıllı adam evin bacasına bakar:

— Bacanız yamuk değilmiş, der. Kız da:

— Efendim benim bir gözüm hafiften şaşı. Padişah iyisin, güzelsin fakat şaşısın demek isterdi. Ben de şaşıyım ama iyi görüyorum, dedim. Bahçıvan:

— Kızım kaz olayına ne diyorsun? deyince kız da:

— Efendim bahsedilen kaz sizsiniz. Padişah tahmin etmiş olmalı sizin geleceğinizi, demiş.

Akıllı bahçıvan soru başına beş altın verdiğine mi yansın, yoksa kendinin kaz yerine koyulduğuna mı?

Bahçıvan üçüncü günün gecesi toplantıya katılır. Kimseden ses yokken durumu padişaha arz eder. Tabii biraz mahcup olur ama sonuçta terfi eder. Bahçıvan bu akıllı kızı oğluna alır. Bir ömür mutlu mesut yaşarlar.
Üvey Anne
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemek günah, az söylemek sevapmış. Vaktin zamanında iki çocuk varmış. Bunların anneleri ölmüş. Babaları yeniden evlenmiş. Analıkları:

— Ya bu çocuklar gidecek ya ben gideceğim bu evden, demiş. Çocukları istememiş. Babaları çocukları alıp dağdan odun toplamaya gitmiş. Çocuklar odun toplarken babaları arkalarından kaçıp eve gelmiş.

Babaları gitmeden önce kurumuş bir kabağı ağacın dalına asmış. Rüzgâr estikçe çıkan seslerle çocuklar babalarının ağaç kestiğini sanmışlar. Sonra çocuklar sesin geldiği yere doğru gitmişler ki babaları yok. Oğlan demiş ki:

— Tık tık kabakçığım, bizi bırakan babacığım. Biz şimdi ne yapacağız? Ağlamışlar bir de bakmışlar ki karanlık çökmüş.

Bir ışık görmüşler. Işığa doğru yol almışlar. Yürüyüp gitmişler. Bir küçücük kulübe görmüşler. Pencereden içeri bakmışlar. Bir yaşlı nine görmüşler. Kadın bunları görmüş. İçeri almış. Bunların önüne bir post getirip sermiş.

— Açıl postum açıl, kırk iki meyveler saçıl! demiş. Bunların önüne çeşit çeşit yemekler, meyveler gelmiş. Çocuklar karınlarını doyurmuş. Uykuya dalmışlar.

Çocuklar uykuya dalınca kadın gelmiş, oğlanın bacağından ısırmış. Isırınca oğlan uyanıyor. Kadının bunları yemeye gözü kesmiyor. Dişleri körelmiş. Ertesi gün kadın dişlerini bilemiş*:

— Bari bu gece bunları yiyeyim, demiş. Oğlan kapının arkasında kadını izlemiş. Kardeşine:

— Bu gece uyumayalım, bu bizi yer, demiş. Çocukları o gece de kadın yatırmış. Gelip sormuş:

— Kim uyur, kim uyanık? Oğlan da:

— Herkes uyur. Yarımca uyanıktır. Benim adım Yarımca’dır, demiş dev karısına. Kadın:

— Niye uyumuyorsun aç mısın, susuz musun, diye sormuş. Çocuk acıktım, demiş. Kadın yine postu serip sözlerini söyleyip çocuğun karnını doyurup tekrar yatırmış. Kadın tekrar gelip sormuş:

— Kim uyur, kim uyanık?

Çocuk yine uyumadığını söylemiş. Bu saatlerde annesinin kalburla su taşıdığını söylemiş. Nine kalburu alıp su taşımaya gidiyor. Kalburu dolduruyor, su dökülüyor. Kadın böylece sabaha kadar su taşımaya çalışıyor.

Sabah olunca çocuklar uyanıp kaçıyorlar. Kaçarken yolda bir dedeye rastlıyorlar. Dedeye başlarından geçeni anlatıyorlar. Dede bunlara bir diken, bir tas ve bir de taş veriyor. Dede:

— Dikeni atın her taraf diken olur. Sonra da taşı atın. Dev karısı taşa basıp suya düşer, demiş.

Dev karısı eve gelince bunları göremiyor. Koşup arkalarından yetişiyor onlara. Oğlan elindeki dikeni atıyor. Ortalık diken oluyor. Çocuklar yine kaçıyor.

Dev karısı dikenlere bata çıka onlara yine yetişiyor. Oğlan bu sefer de tası atıyor. Her taraf deniz oluyor. Oğlan sonra taşı atıyor. Dev karısı taşa basınca tepesi üstüne dikiliyor.

Sonra çocuklar arayarak köylerini buluyorlar. Babalarını buluyorlar. Babalarına başlarından geçenleri anlatıyorlar. Böyle böyle oldu diyorlar. Çocuklar anlatınca babaları analıklarına:

— Ben senden vazgeçiyorum. Sen git, ben çocuklarımla yaşarım, diyor. Hep birlikte mutlu bir hayat sürüyorlar.

*bile-: Kesici aletlerin ağzını çark, zımpara, eğe, bileği taşı vb.nde keskinleştirmek, keskin duruma getirmek.
Alicik ile Dev
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Köyün birinde bir oğlan varmış. Adı Alicik imiş. Alicik bir gün annesinden ayrı düşmüş. Bir dev adam Alicik’i tek başına dolaşırken görmüş. Anlamış kaybolduğunu Alicik’in. Almış yuvasına götürmüş dev adam küçük çocuğu.

Alicik dev adamın kötü niyetli olduğunu anlayınca kaçıp bir elma ağacına çıkmış. Dev adam aramış aramış en sonunda elma ağacının başındaki Alicik’i bulmuş. Ama dev çıkıp Alicik’i indirememiş ağaçtan.

Devden korkan Alicik de inmek istemiyormuş ağaçtan. Sonra dev adam Alicik’e yalvarmaya başlamış:

— Bana bir elma ver, diye söylemiş. Alicik bir tane elma atıyor dev adama. Ama dev elmayı tutmayınca yere düşüyor. Bir tane daha istiyor dev adam. Alicik bir tane daha elma atıyor. Dev adam onu da tutmayınca elma yine yere düşüyor. Bu kez dev adam:

— Alicik elinle uzat. Alicik elmayı eliyle uzatınca Dev tutup yakalıyor. Sırtına alıp yuvasına götürüyor.

Dev adam, Alicik’i kızartıp yemek istiyormuş. Bunun için yakacak toplamaya gitmiş. Dev adam yakacak toplarken iyice uzaklaşınca Alicik yine kaçıp bir armut ağacının başına çıkmış.

Yakacak toplayıp yuvasına dönen dev adam, yine Alicik’i görememiş. Aramaya başlamış. Armut ağacının başındaki Alicik’i bulup yine aynı numarayla Alicik’i kandırıp yakalamış.

Bu sefer dev adam, Alicik’i bir çuvala koyup götürmüş. Yolda giderken dev adamın tuvaleti gelmiş. Çuvalı yere bırakıp çalılıkların arasına gidince Alicik çuvaldan çıkıp çuvalın içine taş, odun, diken doldurup kaçmış.

Sonra dev adam gelip çuvalı sırtına alıp yoluna devam etmiş. Yolda giderken dikenler dev adamın sırtına batınca adam çuvalı açıp bakmış. Ama Alicik yokmuş çuvalda.

Çök sinirlenen dev adam, Alicik’i aramaya koyulmuş. Dev adam Aicik’i değirmende bulmuş. Alicik değirmenin tavanına çıkmış oturuyormuş. Dev adam:

— Alicik oraya nasıl çıktın beni de çıkar, demiş. Alicik de:

— Yumurtayı yumurtanın üstüne koydum, bastım çıktım, demiş. Dev adam da Alicik’in söylediklerini yapmış ama basınca bütün yumurtalar kırılmış.

Dev adam yine yalvarmış Alicik’e, beni de çıkar, diye. Alicik, Dev adamı tahıl öğüten değirmenin sepetliğinin üstüne çıkartmaya çalışmış.

Dev adam güç bela buraya çıkmış. Dev adam oraya çıkınca Alicik değirmeni döndürmeye başlamış. Değirmenin taşı devi savurup atmış. Değirmenin duvarına vuran dev bayılmış. Alicik dev adama galip gelmiş.

Alicik dönüp evine, annesinin yanına gelmiş.
TEMBEL AHMET
(Karadeniz Bölgesi, Çorum)

Bir tembel Ahmet varmış. İş yapmayı hiç sevmezmiş. Yaptığını da karısının zoruyla yaparmış. El, oduna gidermiş; Ahmet yatarmış. El ekin ekermiş; bu, evde yatarmış. El, harmana inermiş; bu, daha ekini biçecek olurmuş. El, kar yağmadan ekini ekmiş; Ahmet ekmemiş.

Gitmiş, karla anlaşmış. Kar:

Ben gelmeden sana haber veririm. Sen beni gözle, takip et, demiş. Ahmet de onun rahatlığıyla yatmaya devam etmiş. Bir gün karısı:

— Ahmet herkes ekin ekiyor. Sen daha burada yatıyorsun. Yarın kar yağar. Tembel Ahmet:

— Hanım, ben karla anlaştım. Sus sen! Kar, bana söyleyecek ne zaman yağacağını. Ben o zaman ekinimi ekeceğim. Karısı da çaresiz:

— Peki, öyleyse, demiş.

Yüksek dağların başına yağmış kar. Tembel Ahmet hiç aldırmamış. Karısı anlamış.

— Ahmet, kar yüksek yerlere yağdı, buraya gelecek, demiş. Ahmet:

— Yok, o bana söyleyecek. Birkaç gün sonra daha aşağılara, tepelere yağmış. Tembel Ahmet yine aldırmamış. Karısı:

— Ahmet, el ekin ekiyor. Tembel Ahmet:

— Kadın, sen acele etme. O gelip bana söyleyecek. Birkaç gün sonra kar, daha berideki ovalara yağmış. Karısı:

— Ahmet, kar yağacak, ekin ekemeyeceksin sen, deyince:

— Karının aklına bak! Ben ekeceğim… Konuştuk, arkadaş olduk, demiş Ahmet. Karısı:

— Peki, demiş yine çaresiz.

Sabahtan kalkmışlar ki kar kapıyı kilitlemiş. Dışarı çıkılacağı yok… Karısı:

— Hani gelip sana söyleyecekti, demiş. Tembel Ahmet kızmış. Küreği alıp kara girişmiş.

— Kalleş arkadaş, hani sen bana söyleyecektin, demiş. Kar:

— Eee, arkadaş ben şu dağın başına yağdım. Gördün mü? Ahmet:

— Gördüm. Kar:

— Aşağıdaki tepelere yağdım. Gördün mü? Ahmet:

— Gördüm. Kar yine sormuş:

— Ovalara yağdım. Gördün mü?

— Gördüm, deyince Ahmet. Kar:

— Ben sana söyleyerek geldim. Sen anlamadın. Ben daha ne yapayım, demiş. Ahmet de o yıl açlık içinde bir yıl geçirmiş. Sonra da akıllanmış ve çalışkan olmuş.
Padişah ve Ağa
(Karadeniz Bölgesi, Kastamonu)

         Zamanın birinde bir padişah varmış. Bu padişah, halkı denetlemek için vezirini de yanına alıp tebdîl-i kıyafetle bir köye gelerek o köyün ağasına misafir olur.

         Ağa, misafirlerine elinden geldiği kadar hürmette bulunur. Koyunlar, kuzular keserek ikramlarda bulunur. Bu durum karşısında padişah:

      — Ahmet Ağa, bu kadar israfa ne gerek var, diye sorar.

         Ahmet Ağa da bu lafı duyunca padişaha açılıp bir tokat patlatarak:

      — Sen hane sahibinin işine niye karışıyorsun, der.

         Padişah bu duruma çok bozulur fakat tebdîl-i kıyafetle buraya geldiği için de bir şey söyleyemez. Misafirlerin gitme zamanı gelince padişah:

      — Ahmet Ağa, ben İstanbul’da oturuyorum. İstanbul’a işin düşünce hiç çekinmeden bana gelebilirsin, der ve vedalaşıp ayrılırlar.

         Aradan zaman geçer, Ahmet Ağa’nın İstanbul’a bir işi düşer. İstanbul’a gidip işini bitirdikten sonra padişahı ziyaret etmek ister. Sorup soruşturur ve padişahın oturduğu yeri bulur. Fakat padişahın oturduğu yere gelince şaşırıp kalır. Orası bir ev değil, tam bir saraydır. Ağa, kapıdaki nöbetçilere adını söyler ve nöbetçiler de ağanın geldiğini padişaha haber verirler. Padişah, Ahmet Ağa’yı karşıladıktan sonra sarayına buyur eder. Padişah, daha sonra Ahmet Ağa için deniz kenarında kocaman bir sofra kurdurur. Padişah, vezirini bir köşeye çekerek:

      — Ahmet Ağa, beni evinde tokatladı. Ona bir oyun oynayıp benim de onu tokatlamam gerek. Ben yemek sırasında tabakları, çatalları, kaşıkları sofradan yere atmaya başlayacağım. Sen de Ahmet Ağa’nın kulağına, şuna söyle de atmasın dersin. Ahmet Ağa, tabakları, kaşıkları atma dediğinde ben de ona bir tokat atacağım. Böylece ödeşmiş olacağız, der.

         Sonra Ahmet Ağa, padişah ve vezir birlikte yemek yemeğe geçerler. Yemek yerken padişah tabakları tek tek atmaya başlar. Ahmet Ağa bu durum karşısında hiç sesini çıkartmaz. Padişah çatalları atmaya başlar fakat Ahmet Ağa yine sesini çıkartmaz. Padişah kaşıkları atmaya başlar fakat Ahmet Ağa yine sesini çıkartmaz. Bunun üzerine vezir eğilerek Ahmet Ağa’nın kulağına:

      — Ya Ahmet Ağa, padişaha söyle de tabağı, kaşığı atmasın. Bak bunlar altından, gümüşten yapılmış, deyince Ahmet Ağa açılarak vezire bir tokat vurur ve:

      — Hane sahibinin işine karışılmaz, der.

         Böylelikle padişah da Ahmet Ağa’ya tokat atamadığıyla kalır.