Yapağı Eğiren İnek
(Marmara Bölgesi, Balıkesir)

Yapağı[1] Eğiren İnek

Bir adamın bir kızı varmış. Karının da bir kızı, bir oğlu varmış. Olunca bunlar evleniyorlar. Bayıra inek otlatmaya göndermiş kızı. İnek otlatmaya gönderiyor. Önceden de kirman eğrilirdi, yapağı. Yapağı koymuş buna.

Akşama kadar ineğin başında durmayacaksın. Sen bu yapağıyı eğirip geleceksin, demiş.

Ne yapsın, oturmuş ağlıyormuş kız. Akşam varınca dövecek. Dövermiş her gün. İnek demiş ki:

—Kardeş, niye ağlıyorsun?

—Niye ağlamayayım? Ben bu yapağıyı eğirmezsem beni akşam varınca dövecekler, demiş.

-Dök sen benim önüme, demiş.

Öteki kızı, yanındaki kızı uyutmuş, karının  kızını. Döküyor, inek yiyor. Arkasından ip çıkıyor. Kız doluyor. İnek yiyor, kız doluyor. O gün bitiriyor.

—Hadi akşam oldu, gidelim gari. O kadar yapağı eğirdim, diyor.

Şimdi varıyorlar akşam, yapağı eğrilmiş. Yapağı eğrilince:

—Sen bunu kendin eğirmedin. Sen başkasına eğirttin. Bir iş var bunda, diyor. Ertesi gün daha fazla koyuyor. Yine varıyor. O kızı uyutuyor, karının kızını uyutuyor. Döküyor. Yine ağlamaya başlıyor. İnek:

—Ne oldu? diyor.

—Ne olacak? Dünkünden fazla önüme döktüler.

—Dök benim önüme, diyor.

Önüne döküyor. Ama birazcık bir şey kalmış, kız uyanmış. Uyanınca:

—Akşama varınca seni anama söyleyeyim de sen gör gününü, demiş. Hemen varırken akşam karşıdan bağırmış:

—Ana, ana!

—Ey! Ne oldu?

—Ne olacak? İnek yiyor, inek ip yapıyor, bu doluyor. Adama demiş:

—Bu ineği kesersen ben bu evde duracağım, kesmezsen durmam, demiş.

Kesecek olmuş. Kız hemen ahıra koşmuş varmış. İneğin boynuna sarılmış, ağlamış.

—Seni kesecekler. Ben ne yapayım? demiş.

—Benim etimi yiyecekler. Kendimi ne yapacaklar? Sen de benim kemiklerimi topla.  Falan yerde bir kuyu var. Götür, git, kemiklerimi at içine. Senin başın dara düştüğü zaman,  oraya gel. İki damla gözyaşı düşür. Ben sana yardımcı çıkarım, demiş.

Şimdi gari kız fırsat bulmuş inekten. Kestirmiş kadın ineği. Yemişler. Kemiklerini toplamış. Hadi götürmüş kuyuya. Bir gün olmuş hadi kendi kızını almış, adamı almış, oğlanı almış başka bir köye düğüne.

—Bugün bir fırın ekmek yapacaksın. Çamaşır yıkayacaksın. Ev badana olacak. Bunlar geldiğimde olmadı mı yandın.

Onlar gidiyor. Kız varıyor yine kuyunun başına. Başlıyor ağlamaya. Oradan iki kişi çıkıyor.

—Ne oldu? diyor.

—Ne olacak?  Ev badana olacak. Çamaşır yıkanacak. Ekmek olacak. Onlar düğüne gitti. Beni gelince dövecek bu.

Geliveriyor, kimisi ekmek yıkıyor, kimisi çamaşır yıkıyor, kimi badana yapıyor. Ondan sonra bir at arabası geliyor. Bindiriyorlar bunu.

—Hadi hangi köydelerse biz de oraya gidelim.

Oraya gidiyorlar. Şimdi bunlar kızı tanıyamamışlar. Tabi giyindirmişler, giyindirince tanıyamıyorlar. Orada

—Hoş geldin, derlermiş. Tabi yabancı görüyorlar. Burada şimdi bunlar oturuyorlar, muhabbet ediyorlar.

—Hadi biz gidelim, diyorlar.

Onlar davranmaya başlayınca bu kız, öbürküler önce fırlıyor.

—Hadi dereden atı sulayalım da geçelim, diyorlar. Dereden geçmişler. Atı sularken kızın ayakkabının teki düşüyor. Teki düşünce ağlamış.

—Hiç ağlama. Ayakkabı mı yok sana?

Oradan eve gidiyor. Üstünü soyunup bu gari aynı kıyafetini giyiyor, oturuyor. Arkadan da ötekiler geliyor. Bir de baksınlar ki badana olmuş, çamaşırlar yıkanmış, mis gibi ekmek olmuş. Eeee ne olacak, hepsi hazır.

—Bunu sen yapmadın, diye sıkıştırırlarmış.

Zenginin biri de oradan gelirken o da at arabasıyla gelmiş.

—Ben atımı sulayayım derede, öyle geçeyim, diyor.

Oraya varıyor, bir ayakkabı. O ayakkabıyı almış.

—Bu ayakkabı kime denk gelirse ben bu kızı alacağım.

Zengin, zengine kıtlık mı var? Şimdi köylere hoparlör bağırmış:

—Herkes kızını bir tarafa göndermesin. Bir tek ayakkabı var. Kimin ayağına denk gelirse onu alacağız.

Hadi herkes kızını hazırlıyor. Şimdi o kızı teknenin ardına kapatıyor, kendi kızını çıkarıyor. Hadi orda giydiriyor. Ondan sonra horoz:

—Gık gık gık, sizin aradığınız burada, diyor.

Bir de açıveriyorlar teknenin altını, kız yatıp durur.

—Kalk bakalım. Ayağına giydirelim bakalım.

Zaten ayakkabı onun. Ayağına denk geliyor. Oğlan diyor:

—Ben bunu alacağım.

Beş gün beş gece düğün yapmışlar kıza.

 


[1] Koyun, keçi yünü