Sabır Taşı
(Akdeniz Bölgesi, Isparta)

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eskiden bir ailenin bir kız çocuğu varmış.  Bu kızın her gün penceresine bir kuş gelir:

— Sen kırk gün cenaze bekleyeceksin, kırk birinci gün muradına ereceksin, der der gider.

Kız:

— Acaba, ‘Kırk gün cenaze bekleyeceksin, kırk birinci gün muradına ereceksin’ demenin manası nedir, diye düşünür durur.

Neyse bir gece bu kuş gelir, kızı alıp denizin ortasında bir binaya götürür. Binanın içinde bir yatır vardır. Yatırın üzerindeki örtüyü bir kaldırır bakar ki, altında cenaze. Üzerini yine örter:

— Bu, benim talihimmiş. Bir kuş bana böyle böyle diyordu. Kırk gün bekleyeyim. Bakayım, bunun sonunda ne murat var, diye düşünüp cenazeyi beklemeye başlar.

Bu cenazeyi beklerken beklerken denizin ortasında günler böyle geçip gider. Kırkıncı gün binanın yakınından bir gemi geçer. Gemiye el edip durdurur. Öyle ya kırk gündür yalnız başına kalmaktan sıkılır. Gemidekilere:

— Bana bir köle satar mısınız, der.

— Parayla değil mi köle çok.

— Satarız, derler.

Onlardan bir cariye alır. Bu cariyeye:

— Bacı,  ben kırk gündür cenaze bekliyorum. Üstüm başım koktu, temizlenip geleyim. Ben dönünceye kadar bu cenazeyi sen bekle, der.

Cariye cenazenin başını beklemeye başlar.  Kız cenazenin başından ayrıldığında ölü uyanır, ayağa kalkar. Başında cariyeyi görünce sorar:

— Kırk gündür beni sen mi bekledin?

— Evet, ben bekledim.

— Demek ki seni, bana Allah yolladı. Ben, seninle evleneceğim.

Oğlan cariyenin sözlerine inanır. Kırk gün kırk gece düğün edip, evlenirler. Kız, bunların hizmetçisi olur.  Bunlar böyle yaşayıp giderlerken oğlan gurbete çıkmak ister. Yola çıkarken sorar:

— Karıcığım, ben gittiğim yerden sana ne getireyim?

— Bana kırk katır, kırk satır getiriver.

Gemiye bineceğinde hizmetçileri olan kızla karşılaşır.

— Sana ne getireyim?

— Bana sabır taşı getiriver.

Adam yola çıkar. Gemiyle giderken:

— Acaba bu kız, sabır taşını ne edecek, diye düşünür.

Adam işlerini bitirir,  ısmarlananları da alıp geri döner. Dönüşünde kırk katır, kırk satır ile sabır taşını getirip verir. Acaba bu taşı ne edecek, diye kızı takip eder. Kız sabır taşlarını alıp, odaya girer. Sabır taşlarını bir, bir eline, bir öteki eline koyar. Anlatmaya başlar:

— Ey sabır taşı! Benim pencereme bir kuş geldi. ‘Kırk gün bir cenaze bekleyeceksin, kırk birinci gün muradına ereceksin’, dedi. Beni buraya getirdi. Ben bunun sonu ne olacak diye bu cenazeyi kırk gün bekledim. Kırkıncı gün cariyeyi cenazenin başına bıraktım. Çamaşırımı değiştirmeye gittim. Döndüğümde bu cenazeyi bir delikanlı olarak buldum. Cariye de onun hanımı olmuş. Delikanlı kırk gün kırk gece düğün etti onunla evlendi. Ben buna nasıl sabredeyim? Buna sabır olur mu, diyerek sabır taşına dert yanar.

Sabır taşı kız dert yandıkça, dert yandıkça, başlamış her tarafından çatlamaya. Sabır taşı elden ele geçtikçe, çatladıkça, çatladıkça... Taş parçalanı.

— Ya, sabır taşı! Bak sen bir saat bile dayanamadın. Ben nasıl dayanırım buna, diye söylenirken oğlan da, bunları anahtar deliğinden izler.

Hani, sabır taşını kız ne edecek diye merak ediyor ya. Taşın çatlayıp patladığını, kızın dert yandığını duyup; görür. Böylece oğlan işin aslını öğrenir. Kırk katırı birbirine bağlar. Karı diye aldığı cariyeyi de katırların kuyruğuna bağlar. Katırlara da basmış, satır dedikleri de sopayı. Katırlar haydi bakalım... Cariye ezilip bozulup gider. Böylece cezasını görür. Oğlan sabreden kızla evlenir. Kız böylece sabrının muradına erer. Onunla geçinip dururlar.