Yılan Koca
(İç Anadolu Bölgesi, Sivas)

YILAN KOCA

Çok eski zamanlarda bir adam varmış. Bu adamın bir karısı, beş tane de kızı varmış. Adam, dağa gider, odun kesermiş. Kestiği odunları da çarşıda satar, ekmek parasını çıkarırmış. Böylece geçinir giderlermiş.

Bir gün adam, eline baltasını almış, sırtına da ipini atmış, yine dağa odun kesmeye gitmiş. O, odun kestiği sırada yanına bir yılan gelmiş.

— Selamünaleyküm, diye selam vermiş.

Adam da:

— Aleykümselâm, demiş.

Adama:

— Senin büyük kızına dünürüm, demiş, akıp gitmiş.

Adam, bir hoş olmuş, elindeki baltayı bırakmış, olduğu yere oturmuş. Neye uğradığını şaşırmış. Daha odun da kesememiş. Ne kestiyse onları yüklenmiş, eve gelmiş, kızını yanına çağırmış.

— Kızım, böyleyken böyle… Ben odun keserken yanıma bir yılan geldi; “Senin büyük kızına dünürüm.” dedi, çekti, gitti. Ben de şaşırdım, ne diyorsun, demiş.

Kız, babasının dediklerinden bir şey anlamamış.

— İlahi, baba!.. Herhâlde sen hayal görmüşsün. Hiç yılan konuşur mu, demiş.

Adam:

— Kızım, doğru söylüyorum; sen cevabının ne olduğunu söyle, demiş.

Kız:

— Hiç yılana varılır mı baba? Ben istemem, demiş.

Ertesi gün olmuş. Adam yine odun kesmeye gitmiş. Bir ara yılan yanına gelmiş.

Adama:

— N’oldu? Kızını veriyor musun, diye sormuş.

Adam, kızının kabul etmediğini söyleyince yılan:

— O zaman ikinci kızına dünürüm, demiş.

Adam çaresizce eve gelmiş, bu kızına sormuş.

Bu kız da:

— Baba, sen delirdin mi? Ben yılana mılana varmam, demiş.

Adam, başına gelene bir mana veremeyip:

— İnşallah bunda da bir hayır vardır, demiş.

Sabah kalkmış, yine dağa gitmiş. Bir zaman sonra yılan yine gelmiş.

Adama:

— N’oldu, diye sormuş.

Adam, bu kızın da kabul etmediğini söylemiş. Böyle böyle, yılan öteki kızlara da dünürcü olmuş, ama hiçbiri bu teklifi kabul etmemiş. Sıra en küçük kıza gelmiş. Yılan, bu sefer de küçük kıza dünür olmuş. Adamı sıkıntılar basmış. “Bu başıma gelen ne iş ki” diye düşüne düşüne eve gelmiş.

Kızını çağırıp:

— Bak kızım, ablaların kabul etmedi. Bu sefer de sana dünürcü oldu. Sen ne diyorsun, diye sormuş.

— Babacığım, kaç zamandır üzülüp duruyorsun. Onlar kabul etmedi, ama sen beni nereye verirsen ben razı olurum. İstiyorsan yılana varırım, demiş kız.

Adam, bir “Ohhh!”çekmiş, rahat bir uyku uyumuş, derken sabah olmuş. Kızının üstünü başını donatmış, süslemiş, yanına katıp dağa götürmüş. Az sonra yılan akarak gelmiş. Adam, kızını yılana vermiş.

Yılan, kıza:

— Ben nereye gidersem sen de arkamdan gel, demiş.

Sonra da geldiği yere doğru gitmeye başlamış. Kız da arkasından gitmiş. Yılan bir deliğe girmiş, kız da aynı deliğe girmiş. Burası yılanın eviymiş. Yılan, evine gelince üstündekileri soyunmuş, çıkarmış ki on beş-on altı yaşlarında parlak, ay gibi bir delikanlı… Meğer bu yılan, aslında bir insanmış, ama aynı zamanda büyülüymüş.

Kıza evin her yerini göstermiş.

— Artık benim karım, bu evin de hanımısın. Canın ne istiyorsa yap! Ne yapmak istiyorsan, demiş.

Biz haber verelim kızın babasından…

Adam, kızı verdikten sonra da her gün dağa oduna gitmiş, ama ne kızını ne de yılanı görmüş. Aradan bir hafta geçmiş, adamın merakı daha çok artmış. Eve gelmiş; karısını, kızlarını yanına çağırmış.

— Bu kız gideli bir hafta oldu. Ne ses var ne soluk! Ne yapar, ne eder? Ne yer, ne içer? Hele bir varayım da şu kızı bir ziyaret edeyim, demiş.

Onlar da adama hak vermişler. Adam hazırlığını yapmış, kızın evine gelmiş. Kızın yanında üç gün kalmış.

Kızına:

— Yavrum, geldim, seni gördüm. Çok şükür rahatsın, iyisin. Artık eve gideyim, demiş.

Üç günden sonra kız, babasının koltuğunun altına bir sofra vererek:

— Babacığım, ne zaman acıkırsan; “Açıl sofram açıl! Saçıl sofram saçıl!” deyince sana öyle bir sofra kurulur ki dünyada eşi benzeri yoktur. Canın ne isterse bu sofrada olur, demiş.

Adam, koltuğunun altında sofrayla evine gelmiş. Karısı, kızları bunu görünce merak etmiş, sormuşlar.

Adam:

— Bunu kızım verdi. Acıktığım zaman; “Açıl sofram açıl! Saçıl sofram saçıl!” dediğimde üstünde çeşit çeşit yemekler olacakmış. Canımızın istediği her şey bu sofrada olacakmış, demiş.

Bir böyle, beş böyle derken günler, aylar geçip gitmiş. Adam, kısa zamanda çok zengin olmuş. Bir gün, bütün köyü yemeğe davet etmiş. Köyde ne kadar ahali varsa hepsi gelmiş. Adam, gözlerinin önünde:

— Açıl sofram açıl! Saçıl sofram saçıl, demiş.

Aman efendim, bir sofra açılmış ki değil köy, bir memleketin ahalisi bile doyar da artarmış bile…

Köylüler, sofrayı görünce ağızları açık kalmış. Hem şaşırmış hem yemişler, bazıları da haset etmiş. Yemekler yendikten sonra adam sofrayı toplamış, bir köşeye koymuş. Gece biri gelmiş, o sofrayı çalmış, yerine de başka bir sofra koymuş. Aradan birkaç gün geçmiş, adam sofrayı kurmak istemiş. Ne sofra kurulmuş ne de yemekler konmuş. Adam, sofranın çalındığını anlamış, pek üzülmüş.

Aradan biraz zaman geçmiş, adam yine kızını görmeye gitmiş. Üç gün kaldıktan sonra evine geleceği sırada kızı koltuğunun altına bir horoz vermiş.

— Babacığım, ne zaman “Gık! Gık!” dersen bu horoz sana altın döker, demiş.

Adam, horozu almış, evine gelmiş. Karısına, kızlarına horozun marifetini göstermiş. Hepsinin aklı çıkmış.

Adama:

— Aman, bari bu sefer iyi sahip çık da sofraya döndürme, demişler.

Adam, ne zaman “Gık! Gık!” dese horoz, altın döküyormuş. Böylece daha da zengin olmuşlar.

Günün birinde:

— Bu horoz çok kirlenmiş. Onu hamama götürüp de bir yıkayayım, diye horozu alıp hamama götürmüş.

Adam hamamda yıkanırken hamamcı, adama:

— Bir horoz da benim var, dövüştürelim mi, demiş.

Bunlar horoz dövüştürmüş, ama adam yıkanırken hamamcı horozu çalmış, yerine başka bir horoz koymuş.

Adam, hamamdan çıkmış, horozunu almış, eve gelmiş. Ne derse desin, ne yaparsa yapsın horoz altın dökmüyormuş.

Bu mesele, yılana malûm olmuş.

Karısına:

— Baban horozu çaldırdı. Bir daha gelirse aha şu kabağı ona ver, demiş.

Neyse, adam tekrar kızının yanına gitmiş. Kızı, onu üç gün misafir etmiş. Üç günden sonra babası yola çıkarken:

— Babacığım, aha şu kabağı al! Yolda giderken “Açıl kabağım açıl! Saçıl delikanlılar saçıl!” de, demiş.

Adam, kabağı almış, giderken kızının dediklerini hatırlamış, bağırmaya başlamış:

— Açıl kabağım açıl! Saçıl delikanlılar saçıl!

Hemen kabak ortadan ikiye yarılmış. Ortalığa bir sürü delikanlı saçılmış, adamın üstüne çullanmışlar.

Adam, hemen:

— Örtül kabağım örtül, diye bağırmış.

Adamın başına çullanan bütün delikanlılar kabağın içine girmiş, kabak kapanmış.

Adam, eve gelmiş. Hamamcıyla, sofrayı çalanı evine davet etmiş. Onlar gelince kapıyı, bacayı kilitlemiş.

— Açıl kabağım açıl! Saçıl delikanlılar saçıl, diye bağırmış.

Kabağın içinde ne kadar delikanlı varsa hepsi çıkmış. Bu ikisine “yer misin yemez misin” bir güzel dayak atmışlar. Horozu da, sofrayı da getirtmişler. Adam çok zengin olmuş. Karısıyla, kızlarıyla hep beraber mutlu mesut yaşamışlar.

Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler…