BABAYA VERİLEN DEĞER
(Ege Bölgesi, İzmir)

 

[BABAYA VERİLEN DEĞER]

 Zamanın birinde yağız bir delikanlı yaşarmış. O yürüdü mü rüzgâr da onunla yürür, hiddetlendi mi dağlar yerinden oynarmış. Herkes ona hürmet eder, kızlar da hayran kalırmış.

Bu delikanlı bir gün yolda giderken köyün en güzel kızına sevdalanmış. Onunla evlenerek mutlu bir yuva kurmuş. Köy halkı hep onlara gıptayla bakar olmuş. Sevgileri köyden köye, şehirden şehre dolaşmış.

Günler günleri, aylar ayları kovalamış. Bizim delikanlı ile karısı artık elden ayaktan düşmüş. Gün gelmiş canından çok sevdiği hanımını da öte tarafa göndermiş. Kendisi çocuklarıyla birlikte kalakalmış.

 Gel görelim ihtiyarın çocukları birbirinden hayırsız çıkmış. Babalarına saygı göstermez, sürekli ondan kurtulma yolu ararlarmış. İhtiyar bu duruma çok üzülür, eski günleri hatırına gelir, gözleri dolarmış. Bir zamanların küheylanı şimdi evlatlarına bile söz geçiremez olmuş. Kardeşler kendi aralarında konuşuyormuş:

— Artık iyice kocadı, ne dediğini bilmiyor.

— He ya adımı bile karıştırıyor bazen.

— Bir de yemek yerken her tarafı batırıyor. İşin yoksa temizle!

— Yok yok böyle olmaz, bir şekilde uzaklaştırmalıyız onu buradan.

— Bence de ama nasıl? Uzaktan konuşmalara kulak misafiri olan diğer kardeşleri atılmış:

— Onu götürüp ormana bırakalım, hani şu kaplumbağaların üşüştüğü bir yer var ya orada çürüyüp gider! Diğerlerinin de aklına yatmış:

— Evet! Vakit kaybetmeden oraya bırakalım ve arkamıza bakmadan kaçalım, demişler.

 İhtiyarı kolundan tuttukları gibi konuştukları yere bırakmışlar ve hızla oradan uzaklaşmışlar. Ama bu gençlerin bilmediği bir şey varmış. İhtiyar hayvanların dilinden anlar, onlarla geçinmesini bilirmiş.

Birkaç gün sonra çocukları kapıda elinde kaplumbağa yavrularıyla birlikte ihtiyarı görünce çok şaşırmışlar. “Tam da kurtulduk derken nereden çıktı bu” dercesine birbirlerine bakmışlar.

— Acıyıp çok uzaklara bırakmayalım, dedik ama işe yaramadı. Demek ki daha uzağa ancak keçilerin tırmanacağı bir yere bırakmak gerekiyordu, demiş içlerinden biri.

Hemen ihtiyarı alıp sarp kayalıklara bırakıp oradan uzaklaşmışlar. Birkaç gün sonra elinde keçi yavrularıyla dönen ihtiyarı kapıda görünce deliye dönmüşler.

— Bu adama acımak yaramıyor. En iyisi dağın zirvesine kurtların içine bırakalım. Bakalım o zaman geri gelebilecek mi, demiş en büyükleri.

Ağabeylerinin sözünü dinleyip dağa bırakmışlar bu sefer ihtiyarı. Ertesi gün kurt yavrularıyla çıkagelen ihtiyar, çocuklarının sabrını taşırmış.

— Daha önce niye düşünemedik? Gidip bir inin önüne bırakalım. Nasıl olsa ayılar onu bir pençesiyle devirir, diyerek ağabeylerine tavsiyede bulunmuş en küçükleri.

— Çok doğru! Hadi vakit kaybetmeyelim!

Babalarını bir mağaranın önüne bırakmışlar ve kendilerinden emin bir şekilde eve dönmüşler. Birkaç gün geçince sonunda babalarından tamamen kurtulduklarını düşünmüşler. Tam bu sırada kapı çalınmış ve kapıda elinde ayı yavrularıyla ihtiyar…

Olaylara bir türlü anlam veremeyen üç kardeş kara kara düşünmeye başlamış. Bir türlü kurtulamadıkları babalarına mı yansınlar yoksa hayvanat bahçesine dönen bahçelerine mi?

— Bu işte bir iş var. Ne yaptıysak başaramadık. Üstelik bahçemiz hayvanlarla doldu, demiş somurtarak biri. Yoldan geçen yaşlı bir kadın bu gençlere ne derdi olduklarını sormuş.

Gençler başlarından geçenleri anlatmışlar bir bir. Sonra yaşlı kadın onları kendilerine getirecek şu sözleri söylemiş:

— Eee boşuna dememişler “kurt kocayınca kuzunun maskarası olurmuş” diye. Siz zannediyor musunuz ki böyle gencecik kalacak, gün gelip de yaşlanmayacaksınız. Babanız zamanında tüm köylüye hükmederdi. Ama bakın şimdi size muhtaç. Gün gelecek sizler de yaşlanıp elden ayaktan düşeceksiniz. O zaman siz de ormana mı atılmayı istersiniz, diye sormuş merakla dinleyen gençlere. Başlarını utancından yere eğen gençlerden bir tanesi:

— Sanırım haklısınız. Bizi büyütüp bu yaşa getiren babamızı ölüme terk etmekle yanlış yaptık. Bundan sonra ona saygıda kusur etmeyeceğiz, demiş.

İhtiyar kadın beklediği cevabı aldığı için mutlu olmuş. Gülümseyerek yanlarından ayrılmış. Bahçedeki hayvanlar ihtiyar adama göz kırparak oradan uzaklaşmış.

Üç kardeş babalarının elini öpüp ondan özür dilemişler. Birlikte uzun yıllar yaşayıp mutlu olmuşlar…