Book,Page,LineNumber,Text
18,0027,001,๒๕. เรื่องอัญญตรภิกขุ
18,0027,002,พระบรมศาสดา ทรงปรารภภิกษุรูปหนึ่งได้ยินพระภิกษุทั้งหลาย
18,0027,003,อันมาแต่ชนบท กล่าวสรรเสริญคุณมหาอุบาสิกามาติกมาตาใน
18,0027,004,สำนักของพระองค์ว่า เป็นผู้รู้วารจิตของผู้อื่น ได้ตกแต่งของเคี้ยว
18,0027,005,ของฉันอันสบาย บำรุงตามความดำริทุกประการ จึงได้สำเร็จพระอรหันต์
18,0027,006,โดยสะดวก ภิกษุรูปนั้นมีความพอใจจะไปอยู่ที่นั้นบ้าง จึงขอเรียน
18,0027,007,พระกรรมฐานในสำนักของพระองค์ แล้วจึงทูลลาไปอยู่ ณ ที่นั้น
18,0027,008,มหาอุบาสิกาก็บำรุงด้วยจตุปัจจัย ตามความดำริของเธอทุกประการ
18,0027,009,ภิกษุนั้นมีความกลัวมหาอุบาสิกาว่า เรายังเป็นปุถุชนยากที่จะห้ามจิต
18,0027,010,ของตนได้ ถ้าเราคิดสิ่งที่ไม่ดี นางก็จะดูถูก ครั้นดำริฉะนี้แล้ว
18,0027,011,ก็ผละที่นั้นมาเฝ้าทูลความดำรินั้นแด่พระศาสดา พระองค์จึงรับสั่ง
18,0027,012,ให้เธอกลับไปอยู่ที่นั้นตามเดิม แล้วทรงสั่งสอนให้ระวังรักษาจิต จึง
18,0027,013,ตรัสพระคาถานี้
18,0027,014,ทุนฺนิคฺคหสฺส ลหหุโน ความฝึกจิตที่ข่มได้ยาก ที่เบา
18,0027,015,ยตฺถ กามนิปาติโน ( คือเกิดขึ้นดับไปเร็ว ) มีปกติตกไป
18,0027,016,"จิตฺตสฺส ทมโถ สาธุ, ตามใคร่ในอารมณ์ อันใดอันหนึ่ง"
18,0027,017,ได้ เป็นคุณให้ประโยชน์สำเร็จ
18,0027,018,จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ. จิตอันเขาฝึกแล้ว นำสุขมาให้.