Nella-Ella – Genade genoeg
Waar begin ‘n mens om die skerwe van ‘n stukkende lewe op te tel? Jou eie stukkend. Want elke mens se stukkend lyk anders, elke gesin se skeure en breuke en opdraendes en pootjies is anders as die ander een s’n. My stukkend mag dalk […]
Hierdie Lewe, Tuisonderrig
Weet jy wat is een van my groot bekommernisse met betrekking tot Tuisonderrig? Gaan ek my kind genoegsame opvoeding kan gee? In Suid Afrika het elke kind ‘n Reg tot Basiese Onderwys – ‘n reg wat vervat is in ons Grondwet. Ons weet dat die […]
Nóg ‘n oggend waar ek so bietjies verbrou het met my kinders. Ag, dis nie asof ek nou eers meer kan onthou wat dit was wat vanoggend gebeur het nie. Dalk het ek op ‘n kind geskree. Of miskien was ek ongeduldig. Of miskien het hulle vasgesit en was die karakter wat ek sien blom het meer stinkblom (dink corpse lily) as ‘n lieflike roos. En as jy hier was, sou jy dalk gedink het dat daardie stinkblom nie net verteenwoordigend was van my kinders se attitude nie, maar heel moontlik my eie ook. Dit was ook grotendeels hoekom ek in my kamer ingestap het en so fluisterend vir myself gesê het: ‘Ek’s g’n niks hiervoor geroep nie’. En sommer so dadelik kom die gedagte in my op – ‘Hoekom? Omdat dit moeilik is?’ G’n nêrens sê dit dis easy-peasy-lemon-squeezy nie. Jou roeping. Die lewe. Homeschooling. Ma wees. Whatever! In fact, as dit werklik jou roeping is, is die kanse bitter groot dat dit near impossible is vir jou om die job af te pull – weet jy hoekom? Because God will not give His glory to another. As jy in jou human abilities more than qualified is om die job te doen, dan is dit nie jou ‘roeping’ nie. Dit is dalk wat jy nou moét doen, en dit is dalk waar jy moét wees in die hier en nou, maar ek wil my verstout om te sê dat dit nie jou roeping is nie. En daarmee bedoel ek nie dat jy ‘n failure moet wees om in jou roeping te stap nie, ek bedoel eerder dit beteken net dat jy voor jou heilige siel weet dat as die Here nie in dit (watookal jy nou doen) is nie, dinge nie gaan uitwerk soos dit moet nie. (En kyk, voor ek met ‘n geweer geskiet word hier, daar is regtig nog baie om te sê en uit te brei oor hierdie een paragraaf, oor die topic van ‘n mens se roeping en die Gifts van die Here, en dependency op Hom – maar dit gebeur nie in vandag se blog nie, so please bear with me – eat the meat, spit out the bones kind of thing).
Ek’t groot geword met die idee dat ‘n roeping daardie ding is wat beskore is vir die Sendelinge. Of die Dominees. Later toe ek in meer charismatiese kringe beweeg het, het Pastore, Bybelskool teachers en church planters op die lys gekom. Ook die Billy Grahams van die wêreld. Mense in ‘n voltydse bediening. Dis die mense wat geroep is. Mense met ‘n calling. En dag in en dag uit het ek gewonder wat op dees aarde my roeping was. Daar was baie male wat ek gereken het dat ek dalk nie eers een het nie. Of dit dalk lankal gemis het. Of as gevolg van my lewenskeuses myself diskwalifiseer het van watookal die Here my voor geroep het. Maar dit het nie in my hart gekom dat hier waar ek vandag en nou sit, my roeping kon wees nie. ‘n Huisvrou en ma wat haar kinders tuisonderrig. Not a chance.
My man spot my al van toeka se dae, want nog altyd het ek hierdie ding gehad. Hierdie bee in my bonnet. Wat is my purpose? Wat is my calling? Hoekom het God my gemaak? “Vrou” – sal hy dan sê -“wat maak dit ooit saak!?” Maar dit maak saak! – want in my mening is die enigste ding in ons lewens wat ewigheidswaarde het, die dinge wat die Here inisieer het. God se planne. Nie ons s’n nie. Die dinge waarvoor Hy jou geskep het, en jou geroep het. En as mens rond ploeter op plekke waar die Here nie is nie, dan is jy actually besig om tyd te mors. En die enigste een wat vir jou kan sê waarvoor jy geroep is – is die Here. Want Hy het jou gemaak. Ek het ook ‘n vaste oortuiging dat elkeen se calling so uniek is soos die persoon wat geskep is. Not only are you the right person for the job – you are the only person for the job.
Nou ja, dit was belangrik vir my om te besef. Want ek hét nog die heeltyd gedink Tuisonderrig is die beste vir my kids. Vir ‘n verskeidenheid redes. Ek’t wel die heeltyd nog getwyfel of ek die een is wat dit moet doen. En solank as wat ek gedink het ek is nié die regte persoon vir die job nie, en gedink het ek is veronderstel om iets anders te doen as wat ek tans mee besig is, so lank het dit ‘n ‘barrier’ gebly in elke dag en my fokus geheel en al kom steel. En al die chaos, en elke ding wat ek gedink het ek nie regkry nie, het ‘n lat geword waarmee ek myself geslaan het. In elke oomblik van elke dag het ek heeltyd in limbo gesit, en kon ek myself net nie aan die gang kry nie. En dan bid ek, en ek vra vir wysheid, maar ek verwag nie vir ‘n oomblik dat die Here actually vir my ‘n antwoord gaan gee nie. Want ek het gereken ek is nie eintlik waar ek moet wees nie.
Al die confusion wat ek toegelaat het! Asem in. Asem uit. Dis tyd vir die waarheid om te settle in my, en dalk jou hart. You were called for this.
Therefore do not be ashamed of the testimony of our Lord, nor of me His prisoner, but share with me in the sufferings for the gospel according to the power of God, who has saved us and called us with a holy calling, not according to our works, but according to His own purpose and grace which was given to us in Christ Jesus before time began.. (2 Timothy 1:8-9)
Kyk, ek chat mos nou maar so deurlopend met die Here – soos my dag aangaan. En ja, partykeer gaan daar ‘n paar ure verby voor ek weer onthou ons was aan die gesels – dis iets wat mens moet oefen, die deurlopende gesprekvoering. At least, ek glo so – ek dink nie die habit van continual non-stop prayer (aka gesprekke met God) gebeur sommer net vanself nie. The flesh is at enmity with God – ek glo mens disiplineer dit in jou in. In elkgeval. Vanoggend toe ek gym toe gaan begin ek te gesels, en dink en wonder. En so ‘n kort wyle terug terwyl ek die water oor my Earl Grey gooi, besef ek meteens – it is a means to an end! Die Homeschooling!
Backtrack Nellita – waarvan praat jy nou?
Ek het een keer na ‘n ding van Derek Prince geluister en hy het gepraat van means en ends en die vrek weet, dit was Grieks vir my. Konnie kop of stert uitmaak wat hy probeer sê nie, so toe begrawe ek dit maar net so vlakkies in my gedagtes onder ‘n hopie distraction. Voorwaar, vanoggend drop die pennie! Die ‘end’ is my roeping! Dis die goed wat God vir my gewys het die purpose is waarvoor Hy my geskep het. Dit is onder andere Discipling en in die huidige stand van sake, die discipling van my kinders. Die ‘means’ is Tuisonderrig. Dis die voertuig waarmee ek ry om by my bestemming uit te kom. Enige een van die twee, as ek dit oor-dink, of probeer uitfigure, besef ek, ek is shot. Daar is nie veel om te gee hier nie hoor. Maar! Dis waar die glorie inkom! Dis nie my ability of skill set wat required is nie. Dis Sy Grace. En Sy grace/genade begin eers wanneer ek aan die einde van myself gekom het. So lank as wat ek dink ek is capable, of selfs wanneer ek nog my doods-stuipe gee, of selfs vasklou met my vingerpunte, is ek in my eie strength en nie in Sy grace nie.
Let.Go. It is the only way.
Ek kan nie vir jou sê hoeveel keer ek al gedink het dinge sou makliker wees as ek net ‘n opgeleide juffrou was nie. Nou eerstens, die mense wat nou al lank hierdie paadjie stap gaan vinnig kan bevestig dat dit eintlik moeiliker is om te tuisonderrig wanneer jy ‘n juffrou was, as wanneer nie. Want mens is nogals besonder geindoktroneer en in die ‘system’ wanneer jy vir daai een geswot het. En ek hoor hulle. En ek weet hulle is reg. Maar ek kan definitief soos ek nou hier sit erken dat ek nogals partykeer stupid voel, en heeltemal ‘stumped’ oor die hoe agter die hele ding. Dis ook nie altyd eers net die Tuisonderrig nie (lees parenting… what can I say…menige dae dink ek nie eers ‘n handboek sou help nie.)
Een van die goed waarvan ek nog moet ontslae raak, is die denkwyse dat Tuisonderrig gelykstaande is aan akademie. Hoe het iemand eendag gesê? Dis tyd dat die kind nou begin skool toe gaan sodat sy kan begin leer! Nou ja – ek is seker die mense wat so sê is meeste van die tyd opreg – het ons almal dit nie ook op ‘n stadium geglo nie? Maar ons weet nou al ook dat dit tot ‘n groot mate ‘ignorance’ is wat maak dat mense vasklou aan daardie gedagte. Tog weet ek ook dat 12-15 jaar se ‘in die system wees’ daardie juiste ding nogals vas gemessel het. Dis soos fietsry – jy leer ry, en dan whenever jy stop en later weer probeer, is dit asof jou spiere vanself onthou hoe om dit te doen. Dis ‘n muscle memory wat inskop (of moet ek eerder sê vasskop in die geval van ‘schooling’). En dit skop maar lekker hier party dae.
In all honesty – hierdie system mentality, hierdie denkwyse dat ek beter af sou wees as ek maar net ‘n juffrou was (of at least die opleiding gehad het) – is een van die juiste dinge wat die strik was waarin ek getrap het, en wat veroorsaak het dat ek nie verder kon kyk as die ‘hoe’ van dit als nie. Dit is wat verhoed het dat ek kon sien dat hierdie journey deel is van my roeping, dat die homeschooling die means is, en meeste van als, dat in my geval dit juis die Here se voorsiening was dat ek nie daardie agtergrond gehad het nie, omdat dit ‘n groter stumbling block vir my sou bring en dit nog moeiliker (if not impossible) sou maak om uit te step en in die Genade van die Here te begin beweeg, terwyl ek my roeping uitleef.
Want om jou roeping uit te leef hang nie af van jou ‘education’ nie, ook nie van jou ‘ability’ nie. Jou past failures is ook nie van toepassing nie. Jou roeping is nie ‘according to our works’ nie. En dis goeie nuus vir my en ook vir elke ander persoon wat in hul roeping begin loop! Want daar is niks in my lewe wat my kwalifiseer vir dit wat ek glo die Here my voor geroep het nie.
Hierdie hele ding van ‘n roeping is egter ook besonder ontnugterend. Want wat God my voor geroep het, het Hy niemand anders voor geroep nie. So waar die Here my wil gebruik in my kinders se lewens, is die realiteit dat as ek besluit ek is nie goed genoeg nie, of ek kan dit nie doen nie, of ek is nie die regte persoon vir die job nie – dan gaan daai ding wat God wou doen, nie gaan gebeur nie. Kan jy begin sien hoekom die vyand op so ‘n missie is om ons te laat dink ons kan nie ons eie kinders tuisonderrig nie? Of hoekom hy jou sou probeer wegtrek van watookal jy geroep is voor? Ek sê weer – die Here het nie ‘n backup plan vir jou nie. You are it. So die verantwoordelikheid is groot. Maar God se grace is groter.
Ken jy Romeine 8:28? “And we know that all things work together for good to those who love God, to those who are the called according to His purpose.” Die twee dinge (all things working together for good en called according to His purpose) is verbind. Dis eers wanneer ons ons roeping begin uitleef dat ons kan claim lê op daai vers. Maar dis die punt vir vandag! Want as ek in my roeping is, dan weet ek die Here gaan als ten goede laat meewerk. Dis nie jou verantwoordelikheid om dinge te maak werk nie. Wanneer jy jouself oorgee aan die Here om ten volle in jou roeping te mag stap, dan gaan die eienaarskap oor na die Here, en dan neem Hy verantwoorderlikheid daarvoor om dinge ‘ten goede te laat meewerk’. Mag ons oë oopgaan vir wat God in ons lewens wil vermag, en ook vir ons kinders en die met wie ons in aanraking kom. Jy kan geroep wees om ‘n ma te wees. Jy kan geroep wees om te tuisonderrig. ‘n Roeping is nie net ‘n dramatiese ‘gaan na die uithoeke van die aarde’ nie. Dit kan wees net daar waar jy is. Maar dit verander dinge dramaties wanneer jy besef dit is ‘n roeping, en nie net nog ‘n boring of challenging faset van jou lewe wat jy wens kan verby gaan nie.
Do you not know that in a race all the runners run, but only one receives the prize? So run that you may obtain it. Every athlete exercises self-control in all things. They do it to receive a perishable wreath, but we an imperishable. So I do not run aimlessly, I do not box as one beating the air. But I discipline my body and keep it under control, lest after preaching to others I myself should be disqualified. (1 Corinthians 9:24-27)
In ‘n sekulêre setup – wanneer ‘n atleet voorberei vir die Olimpiese spele, of ‘n Danser besluit sy wil verder by die Juilliard School of Dance studeer/dans, of ‘n Gimnas besluit dit is ‘n lewensmissie om Olimpiese standaard te wees – dan maak daardie persoon seker dat alles wat hulle doen gaan hulle in staat stel om daardie goal wat hulle gestel het, te bereik. So wat hulle eet, wat hulle drink, waaraan hulle tyd spandeer – dit als word bepaal deur wat die goal is wat hulle wil bereik.
Hoeveel te meer behoort ons nie ons lewens te ‘streamline’ volgens dit wat ons besef ons roeping is nie? Hoeveel tyd het ek nie al vermors deur dinge te pursue wat nie deel is van wat God my voor geroep het nie? Hoeveel beter kan ek nie gebruik word wanneer ek my tyd gee aan dit wat deel vorm van my roeping nie? Die vraag wat ek myself begin vra is dit – is waarmee ek nou besig is, tot die bevordering van my roeping, of nie? Am I blowing it? Is ek besig om besluite te neem wat my in staat stel om my roeping uit te leef, of dit juis bemoeilik? Maak my oë oop Here om te sien!
Case in point – in my huis is daar baie stuff. Junk. Boeke. Stukkende goed. Goeie goed, nuttige goed. Whatever. ‘n Groot gedeelte van my dag word spandeer om hierdie goed te probeer netjies hou. Vandat ek kan onthou was dit deel van my lewe om skoon te maak, netjies te maak en orde te probeer bring. So ‘n wyle terug het (ek glo) die Here my begin wys watter groot distraction dit is vir my soverre my calling aangaan – my roeping om my kinders op te rig, te disciple, te tuisonderrig. Want ek is so gefrustreerd in my huis setup, met al hierdie goed, dat ek actually nie kan fokus op my kinders soos ek moet nie. Dat ek nie genoegsame tyd het om voor te berei, te bid, of saam met hulle te wees nie. Want ek is altyd besig om reg te trek, netjies te maak, skoon te maak. So die afgelope paar weke nou was ek op ‘n missie om uit te gooi en uit te dun. En ek is amper daar. Goed waaraan ek vasgeklou het vir jare kon ek finally sien is ‘n meulsteen, ‘n ketting wat ek saamsleep en wat my bewegings swaarmaak. Dit het kom steel van my, en indirek van my kinders. In gesprek met die Here het ek op ‘n tydlyn besluit, en dit is die tyd wat ek glo ek gegun word om nie uit te sorteer nie, maar weg te gooi. En elke oggend wat ek tyd daaraan spandeer, bid ek vooraf en vra die Here om my te help, sodat ek nie langer aan goed vasklou nie, maar werklikwaar kan ontslae raak van dit wat my aandag aftrek.
Ek het ook begin sien hoe dinge soos die Internet en my smartphone, distractions was. So daar het ek begin uitsny, en wegneem. My nuutste is om in die oggend nadat ek opgestaan het my selfoon op ‘n rakkie hoog bo te sit, en ek is tans besig om te oefen om nie weer die ding op te tel voor ons iewers gaan nie. Maar dis nog ‘n work in progress, want dit is ‘n habit wat gebreek moet word (om nie eers te praat van die ander komponente wat ook betrokke is nie. (Digital Cocaine is ‘n ongelooflike bron van informasie oor die digitale age en die negatiewe side-effects daarvan).
Die punt is net – wanneer jy begin besef wat jou roeping is, kan mens nie anders as om ontslae te raak van die dinge wat in die pad daarvan staan nie. Die call is te groot om dit sommer net te los en aan te gaan soos mens altyd het. Jou calling gaan boundaries in plek stel. As jy geroep is om jou kinders te tuisonderrig, en jy begin sien wat dit presies behels, dan is al die ander ekstra goed wat jou aandag kon af trek net mooi dit – goed wat jou aandag aftrek. Let go. Simplify. Fokus op dit wat belangrik is en draai jou rug op die goed wat jou weg trek.
Ek glo dit verg dat mens oogklappe aansit, en jou ore toe hou vir praatjies wat in ‘n rigting is contrary tot dit waarheen jy oppad is, ten minste totdat jy gevestig is in dit wat God jou voor geroep het. Vir my beteken dit byvoorbeeld tans dat ek glad nie eers engage in gesprekke oor of tuisonderrig die beste is vir my kinders al dan nie. Wanneer mense gesprekke inisieer ‘smile and wave’ ek net, maar ek engage nie. Want ek weet in my hart wat die stand van sake is uit die Here se perspektief, en terwyl ek nog in hierdie belangrike ‘settling phase’ is, terwyl ek nog clarity kry oor presies wat my roeping behels en hoe dit uitgeleef word in die Tuisonderrig omgewing, wil ek nie buite invloede toelaat nie. Daardie goed het so ‘n manier om mens te laat twyfel, te laat wonder of dit die regte ding is wat jy nou aangepak het, of jy wel die een is vir die job of nie.
So wat is die bottomline vir my oor dit alles? Eerstens om te besef dat net omdat dinge party dae, of baie dae, moeilik is – dit nie beteken dis nie my roeping nie. Terwyl my en my kinders se karakter gebou word, en dit soms lyk asof die wiele afkom, is dit nie ‘n indikasie van dat ons op die verkeerde plek is nie. Wanneer ek clarity het oor wat my roeping is, is dit duideliker om te kan sien wanneer die goed in ons lewens deel vorm van die vorming of wanneer dit distractions is. Tweedens, wat vir my belangrik is in die hier en nou is om te oefen om my oë gerig te hou op Jesus. The author and finisher of my faith. Die Heilige Gees is die Een wat my lei en ek weet dat maturity kom wanneer ek gelei word deur die Gees van God. (As many as are led by the Spirit of God, they are the sons of God. Romans 8:14) So daagliks is my gebed dat ek ore sal hê wat kan hoor, en oë wat kan sien, en ‘n hart wat in obedience sal stap. Derdens weet ek ook dat my roeping ‘heilig’ is. You were called with a holy calling. En die Here is die Een wat commit het om daardie heiligmaking tot die einde deur te sien. Our God is a faithful God. Sy arm is nie te kort om te help nie. He who calls you is faithful; He will surely do it. Asem in. Asem uit. You were called for this.
Die slotsom? Plaas jou vertroue in God. Dis nie jou abilities, of jou skill set, of jou qualifications nie. It’s all on Him dear. Jy mag rus in die Here, want hierdie journey is nie jou eie nie. Dis een wat die Here uitgesit het vir jou om in te stap, and He is the one Who will make a way where there is no way.
Mag ons die Here se seën in oorvloed hierdie week ervaar. Sy teenwoordigheid sterker as ooit tevore. Met oë wat sien en ore wat hoor. Gewillig om elke ding wat ons so swaar laai neer te lê sodat ons die pad kan stap wat Hy ons voor geroep het. Mag ons rus in ons roeping, knowing that He who calls us is faithful, He is the one who will do it.
Roy! Dit was die ou se naam! Flip. Kyk, ek kan nou nie meer die ‘ins’ en die ‘outs’ onthou nie. Dis so ‘n bietjies wasig – maar in my defense, ons praat hier van maklik 20 jaar terug, indien nie meer nie. Ek het […]
Volharding. Ek gaan nou nou by die definisie kom van daai een. Interessant genoeg, soveel jare terug, toe ek swanger was met my 2de kind, was ek vriende met ‘n amazing vrou van God. Een van daai wat mens net na kyk en wonder – […]
My gedagtes is mos maar los en vas meeste dae, so kanse is goed dat ek dinge gaan herhaal soos ek blog, want ek kan nie altyd onthou wat het ek al geskryf en wat nog nie.
Maar die ding staan nou so – is nou so ‘n wyle terug wat ek gevoel het ek moet die boeke los en luister na wat die Here sê ek moet doen met die hele huishou & homeschooling ding. (So op ‘n ander noot, maar tog dieselfde – dis nou al jare wat ek wroeg daarmee om selfhelp boeke opsy te sit en net die Bybel te gebruik as verwysing en ‘tool’ en dies meer – en kan ek net sê dis nogals moeilik, mens raak baie verknog aan die gerief van ‘n boek optel en ‘n ‘antwoord’ vind. So dis ook iets wat ek met oorgawe in hierdie jaar aanpak.) Om die Here se stem te hoor is een ding, en sekerlik ‘n topic op sy eie, maar vir die hier en nou kan ek sê dat dit nie vir my so straightforward is nie. Ek is nog baie vol van myself, so ek kan nie met absolute oortuiging sê of ‘wat ek hoor’ nie dalk net my eie begeertes is nie. Hoeditookalsy – dis ‘n awesome journey, en een wat ek glo die Here wil hê al die pad deurgetrek moet word na ons Tuisonderrig, en ons familie ervarings. So ta-ta boekies, ek sien julle ander dag weer…
Ek het toe so ‘n paar dae terug stil geraak hier by my tafel, en gewonder hoe ek nou die ding moet aanpak. Ek kan nie namens ander praat nie, maar my ervaring van kinders en getroud wees en tuisonderrig, was nog nie verskriklik ‘smooth’ nie (ons is nou in ons ‘derde jaar’ van tuisonderrig). Jissie ek maak so baie droog – dis nie eers snaaks nie. En my kinders is moeilik baie keer. Daar is natuurlik ‘n goeie kans dat hulle net ‘n reflection is van my (dis ‘n scary thought), maar daar is ook ‘n goeie kans dat dit deel is van die lewe, want hulle is mense in eie reg, en maak besluite in eie reg, en ons koppe kap maar so kort kort, en deel van my job as ‘n mamma is om hulle te shape en reg te kry vir ‘real life’, wat opsigself nie ‘n maklike taak is nie. Ons het spatsels van lig beleef al sover in ons home schooling journey, maar die canvas is verseker nog nie gevul met ‘n beautiful skildery nie. Dit lyk vir my meer soos die ‘moderne’ kuns wat deesdae orals kop uitsteek wat ek nog nooit myself mee kon vereenselwig het nie, maar waarvan (as jy lank genoeg daarna kyk) jy tog ‘n measure van kreatiwiteit kan sien. Ek glo mens kan altyd oorbegin, altyd weer probeer, maar afhangende van hoe ver van die waarheid jy was in wat jy probeer het, is daar altyd kans dat iets agterweë gebly het, en hurts opgetel is, en skade kon ingesluip het. So dit is in my opinie beter om reg te begin as jy kan. Maar as mens soos ek nou maar net nog nie die ‘knack’ daarvan gekry het nie, glo ek absoluut dat die Here se genade genoeg is om te cover, nog te cover en weer te cover.
Ok, so ek het ervaar dat wat ek moet doen in ons huis in hierdie tyd, is om op drie dinge initially te fokus: Ritme, Reëls en Rolle.
Elke familie of gesin, en so ook elke individu binne daardie familie, het ‘n ritme. Elke dag het ‘n ritme. Elke ‘event’ het ‘n ritme. Kyk – ritme en polsslag (i.e. ‘beat’, ek hoop ek het dit reg vertaal) is nie dieselfde ding nie. Die polsslag oftewel beat, is daardie slag wat konstant bly in ‘n liedjie, dis soos die hart klop, die horlosie se getik. Dis wat jou voet op ‘tik tik tik’ terwyl musiek speel, en dis die polsslag wat jy uit klap met jou hande. Ritme is die note, dit wat saam met die woorde gaan. Dis die musiek. Dit verander deurlopend.
So in ‘n familie is die polsslag daardie konstante iets wat amper half die ‘backbone’ van die familie is. Vir my is dit byvoorbeeld God en Sy Woord (en ek wil bitter vinnig net byvoeg, ons het nog nie arriveer nie). Ek dink elkeen van my kinders het hul eie ‘beat’ en ek ook. Maar die ritme is ‘n manier van dinge doen, ‘n vloei as mens dit so kan stel, wat saam met die dag en die kinders en die familie gaan. My gevoel tans is dat deel van my journey is om ons ritme en polsslag te vind. Ek reken hierdie ritme gaan so met die tyd verander soos ons groei en verander, en ook soos ons dae en verantwoordelikhede en ons omstandighede verander. Ek vermoed die polsslag vir elkeen gaan pretty much dieselfde wees vir die res van ons lewens – maar dit sal ek ook nog sien soos die tyd aangaan.
Ok – so terug by my identifisering van ritme in ons huis: Huidiglik gaan my jongste rondom 11uur slaap. En almal (kinders) word so min of meer 7am in die oggend wakker. So dis waarmee ek werk. Ek wil hê my kinders moet 7pm gaan slaap, so ek het ‘n 12 uur dag waarbinne ons kan woeker, en wat as ek dit in 3 blokke in deel, vir my 4 uur stretches gee: 7 tot 11, 11 tot 3 en dan 3 tot 7.
Ek het die konsep aan my kinders Saterdag middag verduidelik. Ons het gesit met ‘n getekende horlosie en met lego blokkies. Hulle moes tel hoeveel ure daar is, en toe 12 lego blokkies uittel. Daarna het ons die lego blokkies verdeel in kleure, en vir elke 4-uur blok ‘n kleur gekies. Ek het die lego blokkies per kleur uitgepak en ons het weer getel hoeveel in elke segment is.
Toe het ek verduidelik dat elke segment ‘n spesifieke ‘area’ gaan aanspreek. Die eerste blok van 7 tot 11 is ons lewensvaardighede segment. Hier maak ons aankant, maak skoon, maak kos, trek klere aan, help vir mamma, ens. Die tweede segment is van 11 tot 3. Dit is wanneer die sussie gaan slaap en ons werk aan Lees, Skryf, Wiskunde en Eenheid studies (so dis ons offisiele ‘homeschooling blok’. Die laaste segment is van 3pm tot 7pm, en dit is ons Aktiwiteite (dus ballet, kuns, sokker), en Vry speel deel. Dit sluit ook aandete in. Ek het verduidelik dat die dele soms effe gaan oorvleuel maar dat dit min of meer in daardie blok gaan bly. Laastens het ons toe gekyk na die dae van die week, en het ek hulle gewys op watter dae dinge presies so werk en watter nie. Ons Maandae, Woensdae, Vrydae en Saterdae lyk net so. Dinsdae en Donderdae doen ons nie Tuisonderrig nie – Op ‘n Dinsdag oggend kom ons maats kuier in ons tuisonderrig blok, en op ‘n Donderdag ry ons rond, doen inkopies en het ons kuns en sokker op een dag. Sondae is ons familie dae en gaan ons saam met pappa uit vir die dag, want die res van die tyd sien die kinders hom nie agv sy lang werksure.
Almal het dit met groot excitement ontvang – jippie!!
Tot vanoggend. (Ons eerste Maandag oggend).
Ag en toe besef ek net weereens dat verandering nie maklik kom nie. Ons het vir hoe lank soggens opgestaan, beddens opgemaak en ontbyt geeet, en dan gespeel, speel, speel. Tussendeur het ons bietjies Homeschool goed gedoen, maar geen dag was dieselfde nie, en dit was nogals baie beinvloed deur die emosies van myself en die kinders en whatever ons op daardie dag aangehad het, en wat ek baie maal eers van onthou het wanneer die dag reeds in volle swang was.
So om nou skielik dit wat op papier is te doen is nogals ‘n challenge. So was dit dan dat ek 2 ure into ons ‘nuwe program’ vir eers moed opgegee het, en besluit het om te begin blog oor hierdie tameletjie wat ons gestrike het. Ons het laat wakker geword, want ons het laat gaan slaap en ek het min geslaap in die nag. Ons ‘landlord’ het geskakel om opmetings te vra vir nuwe geute wat hy wil aansit, en soos dit ‘n goeie tuisonderrig mamma betaam, het ek die kinders probeer inspan om my te help om die afstand af te tree en neer te skryf sodat ek vir die Oom ‘n beraming kon gee. Die voorstel was begroet met ‘n lang gesiggie en ‘n neulery, en die 6 jarige kindertjie wat met ‘n halwe oor luister terwyl hy verder lees, en die jongste twee wat die oomblik toe die deur oopgaan jubelend uithardloop na hul nuutgevonde vryheid in die tuin.
Ag nou ja – toe tree ek maar self af, terwyl juffrou 8-jaar oud (ousus) lang tand saam loop, en die ander rondom ons baljaar. Ten minste kon ek die konsep verduidelik terwyl ek nog almal se aandag gehad het.
Ek reken geensins daar is iets fout met hierdie ‘ritme’ wat ek wil inbring nie – ek dink dit is goed en reg. Ek dink ons dissipline in die huis, en my ability om dinge lekker oor te dra aan my kids met genoegsame excitement sodat hulle ook jubel en juig daaroor, is nog ‘lacking’. Maar dis ok!! Want ousus het vanoggend die hawermout pap gemaak en gesorg dat almal eet (ek het ‘n happie geproe en sy maak dit lekkerder as ek), en die beddens is opgemaak, en jongste het ‘n ‘ball’ daar buite in die tuin, en die twee seuns hou mekaar besig. Ousus het intussen besluit sy gaan die geld-blikkie se kontant tel, en ek hoor hoe gesels sy daarbinne, en figure dit uit, en toe ek inglip daar, kon ek haar help met hoe om dit makliker en vinniger te doen deur hopies te maak. Haar tel was akkuraat, en uit die kop en ek is trots op wat sy sommer so self gedoen het. (Dit was R123.55 se muntstukke – niks note nie, en net een R5 tussen-in). Welgedaan sussie.
En so was dit dan nou ook dat ons 20 minute weg was van ons volgende blok af, wanneer kleinste gaan slaap en ek met die kids meer formeel moet begin werk. En die huis was nog net so deurmekaar, en die skottelgoed het steeds ‘n myl hoog gestaan en vliee gelok, en die wasgoed was nog nie eers een bondel gewas nie, en al my goeie intentions het eintlik nog tot niks gekom nie, maar dit was ook ok. Vandag was nog nie klaar nie, en more het ‘n nuwe dag voor gelê vir weer probeer, totdat ons dit als onder die knie het. Ek het weer ‘n keer so stilweg vir die Here dankie gesê dat Hy my vry maak van my ‘need’ om in beheer te wees, en alles presies reg en skoon en netjies te hê alvorens ek iets anders aanpak. Jis, HY is darem net amazing.
Die namiddag het in ‘n vlaag verbygegaan. Iewers het ons gelees en wiskunde ook ingepas. Die kinders was teen 8pm almal in die bed en die huis stil. Ek het egter nog ‘n goeie klompie ure skoongemaak en vloere gewas en goed uitsorteer terwyl ek vir my man gewag het om huis toe te kom (onthou, hy werk mos insane ure tans) – maar toe ek finally in my bed neersak was ek dankbaar vir nog ‘n wonderlike dag wat die Here my gegee het. Sjoe, Sy genade vul my net op en op. Ek is excited oor die nuwe dag wat voorlê. Ek gaan heel moontlik nie volgens my ‘skedule’ opstaan nie, en gaan seker ‘n rukkie vat om aan die gang te kom, maar die huis is relatief presentable, en ek behoort selfs ‘n wasgoed bondel in te kry voor die maats kom. Geen skedule moet so vas wees dat mens nie kan afwyk daarvan nie, en ‘n ritme is net dit, ‘n ritme. Party dae gaan dit sekerlik bietjies vinniger gaan as ander, soms stadiger, soms met ‘n hik en ‘n shuffle – maar dis nie die wet nie en ook nie die einde van die wêreld as dinge nie presies presies reg verloop nie. Dit laat my nogals dink aan ‘n dans, aan die begin sukkel dit dalk ‘n bietjies, maar wanneer mens dit regkry is dit nie net heerlik om deel te neem nie maar ook wonderlik om te aanskou.
Kan ek iets hier in die kuber-ruimte fluister? Daar is ‘n definitiewe persepsie in ons familie (lees ek, my man en ons kinders) dat my skoonfamilie reken Tuisonderrig nie die beste vir ons kinders nie. Inteendeel – daar is ‘n persepsie geskep dat hulle vas […]
Tevredenheid – in alle dinge
Onvergenoegdheid. Ek kon nie ‘n lekker definisie of behoorlike omskrywing hiervoor vind nie. Die HAT sê net ‘ontevrede’. Daar is tye wat ons Afrikaanse taal my effe in die steek laat – of miskien is dit net my ‘lack of knowledge’ daarvan. Hoeditooksalsy – hiermee […]
Earl Grey. Ekt altyd gedink dis ‘n baie spesiale soort tee. Meanwhile is dit maar ‘n gewone swart tee met ‘n Bergamot geursel. Ek kan nie onthou hoeveel jaar terug ek dit die eerste keer geproe het nie. Maar ek onthou dit was volksvreemd in my mond en die smaak het nooit regtig plek gevind daar of in die tee-kas nie. Tot nou die ander dag. Toe ek ophou koffie drink het. Joeg, Prys die Here – koffie los was vir my soos sigarette los. Nie een kon ek op my eie doen nie – dit was ‘n verlossingswerk van die Here – en albei wéét ek, sit jou mond daaraan, en jy is weer vas juffrou. So. ‘n Soektog na alternatiewe het begin vir wanneer ek lus was vir ietsie anders as water. Want wie drink nou net water heeltyd? (Die gesondes, dis wie!) Hoeditookalsy – Earl Grey het finally pad gevind na my kas. En deesdae is dit vir my heerlik om my koppetjie Earl Grey (met heuning en melk) te maak, my Bybel nader te trek, en net te gaan sit om te gesels met die Here. So ‘n bietjies ‘n situasie van ‘Here, kom ons drink saam ‘n teetjie’… of… ‘Here, wag net gou, ek gaan maak gou ‘n teetjie’… Ek dink wel ek wil Earl Grey, en English Breakfast Tea en Gewone Ceylon Tee almal op ‘n stadium ook los, en net Rooibos en Water begin drink, maar dis nie vir vandag nie. Vandag is nog ‘n Earl Grey dag.
‘n Maand terug het ek nog ‘n huishulp gehad. Ene wat toe sy hier begin het soos ‘n masjien gewerk het. So in my kraal. Van dieselfde stof gemaak as ek. Selfde manier van dink oor hoe om skoonmaak te benader. Selfde manier van in elke hoek en gaatjie bykom. Sy was ‘n genade-gawe vanaf my onmidellike en aangetroude familie (lees ‘ander mense het betaal vir haar’…) na die geboorte van my vierde een. (Net so terloops – dis ‘n wonderlike persent om vir iemand te gee wat andersins nie ‘n huishulp sou kon bekostig nie – meer werd as tjoklits, of babaklere, of badgoed.) Sy het so amper twee jaar by my gewerk. Van meet af was sy so 30% onbetroubaar, en het maar gereeld net nie opgedaag vir werk nie, maar ek kon my dag nie sonder haar indink nie. Die laaste paar maande egter, het haar tegniek, drif en ywer so bietjies begin kwyn, en stelselmatig het (die Here, glo ek) my begin voorberei dat ons lewe iewers gaan moet voortgaan sonder haar. Die idee het begin broei so amper ‘n jaar terug om my kinders meer betrokke te kry met huis skoonmaak en dies meer. My kinders, oulik soos hulle is, het maar attitudes wat suck partykeer, en nogals ‘n goeie dosis ‘entitlement’ in. Een van die maniere wat ek gevoel het ons hierdie twee vliee kan klap, is om hulle aan die werk te sit. Makliker gesê as gedaan, maar dis seker ‘n storie vir ‘n ander keer. En so het ek so stuk stuk begin om verantwoordelikhede self op te neem, en ander oor te gee aan die jongspan. Toe my huishulp se gesindheid so 3 maande terug ook negatief begin raak het, het ek besef die tyd het aangebreek.
My jongspan maak van hul 4de verjaarsdag af hul eie bed op. Dis ook wanneer hulle van die cot af skuif na ‘n enkel bed toe, en ook regte egte beddegoed kry. So daai een werkie het ons al ‘n goeie tyd in oefening gehad. Hulle moes ook self agter hulself opruim, met my hulp – maar daar was dae wat hulle so woes gespeel het dat selfs ek wanhopig neergesak het omdat orkaan Kinders die speelkamer getref het, en geen enkele mens in hul wysheid dit sou waag om dit te probeer uitsorteer nie, maar die beste raad sou wees om als weg te vat in sakke en oor te begin (natuurlik nie prakties nie, maar ons mag partykeer fantaseer). Wasgoed het ek nooit oorhandig aan my huishulp nie, want, wel, ek is nogals particular oor hoe dit gedoen moet word, en wou seker maar iewers voel dat ek nog beheer het. (Jammer, maar ek gee ‘n snorkie en lag nou hier in my mou, want enige iemand wat al ooit in my huis gekom het sal weet dis nou die een area in my lewe waar ek die minste beheer het!) O ja, en ek het altyd my eie bed opgemaak. Dis iets wat my ma my geleer het, maar wat ek aanvanklik nooit toegepas het nie. Ek het menigmaal frustreerd saans wanneer ek wil gaan slaap eers nog moes bed regtrek! Maar iewers het die pennie gedrop, en het ek geclick, my dag is net beter as my bed netjies is. En ek voel sommer net meer reg vir dit wat oor my pad kom. Moeder was reg. Maar so is dit toe dat toe ek oplet my huishulp se gesiggie trek so kant toe as ek ‘n instruksie gee, en die sug is meer opsigtelik, en die voete sleep so terwyl daar gewerk word, en die half uur lunch raak nou ‘n uur en ‘n bietjies lunch, en whenever ek in ‘n vertrek instap waar sy is, is sy op die foon, en die vloer word nie meer elke dag gewas nie, en sy kom nie by elke vertrek uit nie, en en en – toe weet ek, ‘the end is nigh’. Ek het my kindertjies begin voorberei – daar is ‘n dag wat gaan kom wat ons alles gaan self doen kinders. En dit sal goed wees vir ons! ‘n Wonderlike geleentheid om te leer hoe ‘n huishouding gemanage moet word! ‘n Wonderlike geleentheid om te leer dat ons doen wat ons doen in en om die huis omdat ons deel is van ‘n familie en elkeen ‘n bydrae het om te lewer! En so is dit toe ook. Mid November pitch sy een oggend net nie. (nadat ons die vorige dag bespreek het wat die volgende dag gaan gebeur). ‘Are you coming to work today?’ ‘Yes but am going to be late…’ Reg so, maar ek herhinner haar vriendelik om meer ‘waarskuwing’ te gee as sy goed het om uit te sorteer. Dis immers haar verantwoordelikheid en haar werk. Dit blyk toe dat ‘late’ eintlik translated moes wees as ‘glad nie’. Volgende oggend vra ek vroeg vroeg of sy inkom. ‘Nope am not’. ok? Nou wat gaan aan vra ek so ewe… stilte. Volgende dag vra ek maar gedwee ‘Kom jy vandag in?’ ‘Am sorry I dont think I might come back again it was nice working for u guys’. Nou ja – daar het jy dit. Tjoef tjaf, die einde van ‘n era.
Jis man, en dit rejoice eintlik hier binne my. Want sien, nou kan ons begin om self dinge aan te vat! Self skoon maak. Self uitsorteer. Self alles. Lekker!
Self alles is toe nogals moeilik hoor. En die kinders was nie naastenby so excited soos ek nie. En al die self alles beteken toe nogals ‘n goeie dosis stres wat bykom. En ekt skoon vergeet dat my jongste gereeld geslaap het tuis by die Hulp terwyl ek en die ander drie ons aktiwiteite aangepak het. O aarde, wat ‘n tameletjie om skielik alles uit te figure. En nie net dit nie, die pressure cooker was aan. En skielik besef ek, joeg, hier is ‘n goeie potjie gesindheids-mis (lees attitude-poop) wat kook hier binne my.
Prys die Here. Wat ‘n goeie God dien ons nie. Hy los ons net nooit soos wat ons is nie.
Ek sit en betrag my situasie so, en ek wonder, ag nou wat nou. Hoekom kan dinge nie net maklik wees nie! En ek besef, as dit maklik was, het ek nooit maar nooit besef hoe donker my hart werklik nog is nie.
Nou kom ek backtrack net vinnig so ‘n bietjies. So ‘n wyle terug het ek daardie vers raakgelees wat sê ‘wat die hart van vol is, loop die mond van oor’. Nou in die verlede het ek altyd daaraan gedink in die konteks van salvation, en die joy van die Here, en Sy lig en lewe wat uit my uitstraal. Nooit verder nie. Nooit besef dat as ek so na myself sou luister wanneer die pot hard aan die kook is, dit vir my ‘n baie goeie indikasie sou gee van waar my hart nou eintlik lê op die oomblik nie.
Maar toe die wiele spreekwoordelik finaal heeltemal afkom, en ek nie meer ‘n huishulp het nie, en my kinders nie mooi saamwerk nie, en alles net ophoop en ophoop, en toe begin oorborrel, en oorborrel – toe luister ek. En ek besef my bad attitude, my kwaai woorde en gevoelens, my frustrasies, my murmurering oor myself, my kids, my omstandighede – dis als ‘n refleksie van wat hier in my hart is. En weet jy wat – ek dink die Here is baie meer geintereseerd om daardie ding te ontwortel in my hart as om noodwendig die omstandighede van my lewe uit te stryk. Prys die Here! What a great and awesome God we serve!
My God het geweet wat dit sou verg om die drek wat in my hart vasgeval sit, te begin los maak. Hy het geweet dat my huwelik dinge sou openbaar oor tyd wat ek andersins nooit maar nooit bewus van sou wees nie. Hy het geweet dat die challenges wat ek het met my kinders, goed sou laat opborrel na die surface wat ek andersins geheel en al sou gemis het. En hoe het ek dit als raakgesien? Ek het begin luister na wat uit my mond kom. Ek het die Here gevra – maak my bewus! Wys my! Because I want to serve You Lord. I want my life to bring Glory and Honour to Your name.
Ag julle – ek roep uit na die God wat ek dien, en ek vra – Here, kom verander dinge in ons huis. Maak reg hierdie verbrousel. Ek soek vrede! Ek soek U teenwoordigheid! En die Here sê – ‘Sure – maar ek begin by JOU. Nie by jou omstandighede nie. Nie by jou man nie. Nie by jou kinders nie. By jou.’ En weet jy wat is meer? Ek het dit al genoem, maar van ek kan onthou brand dit in my hart om soos David te kan sê “I am always aware of the presence of the Lord.” Wat ‘n beter manier om altyd bewus te wees van die Here as wanneer jy in jou swakheid uitroep na Hom. Wanneer jy so oorweldig is dat jy nie weet of jy kom of gaan nie. Wanneer elke oomblik van elke dag vir jou wys dat jy net nie in godliness kan stap tensy Hy dit nie deur jou doen nie!
Prys die Here vir wanneer ons challenged is! Prys die Here vir wanneer dit voel asof die wiele afkom. Prys die Here vir wanneer dinge nie vlot loop nie! When I am weak, HE IS STRONG! Wat beteken dit? Dit beteken ek sê – Here! Ek wil hierdie junk attitude exchange vir een van Joy, en overcoming! Here – ek is impatient! Ek kan nie self geduldig wees nie. Bewerk U geduld in my! Here, ek het nie krag vandag vir my kinders, en my deurmekaar huis, en vir alleen alles probeer manage, en alleen vanaand kinders in die bed sit, en alleen als nie. Ek het nie krag vir die onderbrekings, en vir die sukkel nie. O God! But YOU HAVE! Lord God, let Your power flow through me. Here – ek kan nie vandag my kinders lief hê soos ek moet nie. Ek wil skree; ek wil kwaai praat; eks nie lus vir aandag gee nie. But You God! You love them. With a perfect love. Love them through me. Come and fill me to overflow with more of Your love for them. Let Your love and Your joy flow through me to them. Kom verander my hart Here.
En die amazing ding is – my Herder doen dit. Ek hoef net saam te stap. Ek moet dit nie ‘maak werk’ hier binne nie. Ek roep uit! Deliver me Lord! Be my salvation! Be my strong fortress! En Hy is dit! Hy raak dit! Hy doen dit.
What an amazing God we serve. He uses the foolish. He uses the weak.
For consider your calling, brothers: not many of you were wise according to worldly standards, not many were powerful, not many were of noble birth. But God chose what is foolish in the world to shame the wise; God chose what is weak in the world to shame the strong; God chose what is low and despised in the world, even things that are not, to bring to nothing things that are, so that no human being might boast in the presence of God. And because of Him you are in Christ Jesus, who became to us wisdom from God, righteousness and sanctification and redemption so that, as it is written, “Let the one who boasts, boast in the Lord.” [1 Corinthians 1:26-31]
Dis nie in ons strength wat die Here shine kry nie, dis nie in ons perfection nie. Maar in ons imperfection. In ons weakness. Prys die Here vir weaknesses. Prys die Here vir imperfection. Prys die Here vir ons struggles en ons challenges! In Him we are made perfect. Let all the glory go to Him.
Hoe gaan daai liedjie? In Christ alone, I place my trust, and find my glory in the power of the cross. In every victory, let it be said of me, my source of strength, my source of Hope, is Christ Alone.
Net in God alleen. For God alone my soul waits in silence; from Him comes my salvation. He alone is my rock and my salvation, my fortress; I shall not be greatly shaken.
Trust in Him at all times, O people; pour out your heart before Him; God is a refuge for us. [Psalm 62:8]
Chaos. (uitspraak ga-os) Definisie: algehele warboel/ deurmekaarspul; wanorde. Dis pretty much hoe ek my lewe sou opsom. Innerlik in elkgeval. Dag na dag is gevul met frustrasie; stempels van mislukking om elke hoek en draai; kritiek teenoor myself en somtyds teenoor ander; junk wat in […]