Verslag van brig. Stewart Van Vliet, Amerikaanse weermag, hoofkwartiermeester, van operasies van 27 Julie 1861 tot 10 Julie 1862 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Verslag van brig. Weermag, hoofkwartiermeester,
bedrywighede vanaf 27 Julie, 1861, tot Julie 10, 1862.
KWARTAALMASTER SE KANTOOR,
Washington, Augustus 2, 1862.
ALGEMEEN: Ek het die eer om 'n kort verslag, ter inligting van die algemene bevelvoerder, van die bedrywighede van die kwartiermeestersafdeling in verband met die Army of the Potomac in te dien vanaf die aanvang van sy organisasie tot by die aankoms op die oewer van die James River by die beëindiging van die sanguinêre gevegte voor Richmond:
Die algemene bevelvoerder het in Washington aangekom en teen einde Julie 1861 die bevel oor die troepe in die stad aangeneem, en ek is op 27 van dieselfde maand deur hom as hoofkwartiermeester uiteengesit. Maar 'n paar weke tevore was hierdie troepe verslaan by Bull Run, waar baie van die materiaal van die weermag was verlore gegaan, en byna alles wat nodig was vir die organisasie van 'n groot leër, moes voorsien word. Toe ek my pligte nakom, het ek begin voorberei om die groot en uiteenlopende voorrade wat 'n groot leër benodig, bymekaar te maak. Die depot vir kwartiermeesters in hierdie stad, onder die bekwame administrasie van kolonel DH Rucker, van die departement van kwartiermeesters, moes baie uitgebrei word sodat ek die nodige materiaal kon versamel, en ondanks die onmiddellike goedkeuring van my versoeke deur die hoof van die kwartiermeester se departement, generaal Meigs, was daar baie struikelblokke vir die suksesvolle uitvoering van hierdie pligte. Waarskynlik het die grootste probleme wat ek moes ondervind, ontstaan ​​uit die onervarenheid van die nuut aangestelde offisiere wat onder my geplaas is en van die nuwe regimente.
Die eerste ding wat gedoen moes word, was om vervoer te verskaf. Aangesien die moeilikheid om die groot aantal diere wat die weermag in Washington benodig, te onderhou, baie groot was, omdat daar nie genoeg kommunikasiekanale daarmee was nie, is besluit om op 'n stadium agterin 'n vervoerdepot op te rig. In oorleg met die algemene bevelvoerder, is Perryville, op die linkeroewer van die Susquehanna, op die punt waar die spoorlyn wat Baltimore en Philadelphia met die stroom kruis, gekies as die geskikste plek, aangesien dit beide per spoorweg en water bereik kon word, en is deur die vyand van alle kans op onderbreking verwyder. Ingevolge hierdie besluit is kapt. C. G. Sawtelle, assistent -kwartiermeester, op 8 Augustus beveel om daar pos te neem en 'n trein van 1500 waens te organiseer.
Nuwe regimente uit die getroue state het nou in groot getalle aangekom en is onmiddellik van voorraad voorsien en in Washington in die kamp opgeslaan. Vervoer, ensovoorts, is sover moontlik aan hulle uitgereik op die oorlogstoelaag. Vier waens, getrek deur vier perde of muile, het elke volle regiment toegelaat, een vir die mediese voorraad van die regiment en een vir die regiment se hoofkwartier, wat in al ses waens na 'n regiment gegaan het, en dit was in wese die regimentstoelaag tydens die veldtog, maar soms afgewissel deur die noodsaaklikheid van die diens. Behalwe hierdie waens was daar groot treine wat georganiseer is vir die vervoer van verblyf, ammunisie, pontons, ens. 'N Groot depot vir klere, kamp en. garnisoen -toerusting is ook in Washington gevestig, en groot hoeveelhede van hierdie artikels is vinnig uit New York en Philadelphia versnel.
Op 19 Oktober is die Potomacrivier, deur watter kanaal ons die meeste van ons voorraad ontvang het, deur die vyand se batterye gesluit. Vanaf hierdie tyd tot die laaste deel van Februarie 1862 is al die voorrade, voer, lewensonderhoud, klere, ensovoorts, benodig vir die weermag en al die benodigdhede vir die stad Washington, oor die enkelspoorweg verbind Baltimore met Washington. Die kapasiteit van die pad is tot die uiterste belas, maar die werk is bevredigend gedoen. Daar kan 'n idee wees van die hoeveelheid werk wat verrig word as dit bekend is dat slegs veevoer daagliks ongeveer 400 ton benodig.
In die laaste deel van Februarie is besluit dat die Army of the Potomac langs die Skiereiland op Richmond moes trek. Dit het dit nodig gemaak om 'n groot aantal vaartuie aan te skaf om die weermag na sy nuwe basis, Fort Monroe, oor te dra, en die aankoop van hierdie vaartuie is aan die eerbewind toevertrou. John Tucker, assistent -sekretaris van oorlog.
Luitenant-kolonel Ingalls, wat my kort ná my aankoms in Washington by die diens aangemeld het en deur my as hoof aangestel is  kwartiermeester by die troepe op die suidelike oewer van die Potomac, is beveel om by mnr. Tucker aan te meld, met die oog op die onmiddellike beheer van die vervoer, en om toesig te hou oor die aanvang van die troepe. Aangesien die Potomac nog steeds deur die kanonne van die vyand gesluit was, is reëlings getref om die troepe in Annapolis en Baltimore te begin. Ek het die kaaie op die voormalige plek laat vergroot, en die vervoer het begin aankom toe die weermag se bewegings die Potomac oopgemaak het. Daar is onmiddellik bevele uitgereik vir die vervoer na die ontmoetings by Alexandria, en reëlings is vinnig vorentoe geskuif om op daardie stadium die troepe te begin. Alles was gereed vir 'n beweging wat die troepe betref, maar die vervoer, waarvan baie seilvaartuie was, kon Alexandria eers in die middel van Maart in voldoende getalle bereik om 'n afdeling te verskuif. Op die 9de Maart was daar by Annapolis tien sywieldampers en vyf skroewe.
Op die aand van 16 Maart of die oggend van die 17de het die troepe na Alexandria begin, en binne ongeveer twaalf dae is die grootste deel van die Army of the Potomac met sy groot materiaal na die Skiereiland oorgeplaas. Ek het voorheen beveel dat kaptein Sawtelle sy depot in Perryville moet opbreek en die waens en ambulanse moet oordra. diere, ensovoorts, na Fort Monroe. Sowat twee of drie maande hiervoor het ek 'n groot hoeveelheid voer beveel om in die stad New York gekoop en geberg te word. Dit is net voor die aanvang van die troepe aan die gang gesit, en die vaartuie is aangestel om na Fort Monroe te herstel en hul vragte aan boord te hou tot verdere bevele. Intussen het ek kapt. Thomas, assistent -kwartiermeester, opdrag gegee om na Fort Monroe te gaan om die leiding te neem oor die depot wat daar vir die weermag opgerig moet word.
Sodra alles in Alexandria begin is, het ek na Fort Monroe gegaan en weer by die generaal bevelvoerder aangesluit, wat my voorafgegaan het na die plek. Die omvang van die beweging kan skaars verstaan ​​word, behalwe deur diegene wat daaraan deelgeneem het. Elke afdeling het sy eie vervoer saamgeneem sover dit moontlik was, en die res, tesame met die toevoerstreine, is so vinnig as moontlik vorentoe gestoot.
Toe die veldtog van die Skiereiland begin het, het die Army of the Potomac 3600 waens en 700 ambulanse en springwaens by hom gehad, en hierdie vervoer was voltooi totdat die weermag op die oewer van die Jamesrivier aangekom het, met die uitsondering van gewone verliese en die verlies van 'n paar waens deur die aanvalle van die vyand en op die opmars na die Jamesrivier. By die oordrag van die weermag en sy materiaal en die toevoer daarvan tydens die veldtog, is die volgende aantal vaartuie gebruik, naamlik: 71 sywielstoomers, 29.071 ton; 57 propellers, 9 824 ton; 187 skuts, brakke en blaf, 36.634 ton en 90 akte, 10.749 ton, wat in alle 405 vaartuie maak, 'n tonnemaat van 86.278 ton. Baie van hierdie vaartuie is ontslaan nadat die weermag na die skiereiland oorgeplaas is, maar dit was nodig om die groter aantal te behou, aangesien ons voorrade verpletter moes word om die vordering van die weermag te volg. Alhoewel Fort Monroe ons hoofdepot was, het die aard van die land en die toestand van die paaie dit onmoontlik gemaak om ons voorraad vanaf daardie stadium met waens te vervoer. Sodra die voorste afdelings van die leër by Fort Monroe geland het, is hulle vorentoe gestoot, en die vyand wat agter die linies terugtrek, wat van die Jamesrivier tot by Yorktown strek, maak vir ons die Yorkrivier en sy sytakke tot by Yorktown oop, wat ons in staat stel daardeur ons depot te vestig by die monding van Cheeseman's Creek en by Ship  Punt, naby die monding van die Poquosinrivier, wat op 6 April gedoen is.
Ek smeek hier om 'n afskrif van 'n brief aan die kwartier-generaal (gemerk A) voor te lê, waarin die standpunte van hierdie punte en die probleme wat met die verskaffing van die weermag te bowe gekom moet word, sal aangetoon word.
Hierdie depots het onveranderd gebly tydens die beleg van Yorktown, maar toe die vyand die plek ontruim, is hulle onmiddellik verbreek en alles is dadelik met water na Yorktown oorgeplaas. Toe die weermag op die skiereiland vorder, is ons depots agtereenvolgens verander van Yorktown na die suidelike oewer van Yorkrivier, oorkant West Point, vandaar na Cumberland, aan die Pamunkey, en uiteindelik, op 20 Mei, is hulle gevestig in White House, die punt waar die spoorlyn van West Point na Richmond die Pamunkey -rivier kruis, 3 myl van Richmond
Omvangryke werwe is tegelykertyd gebou deur ons skuitjies en kanaalbote op hoë water aan wal te gooi en dit oor te bring. Die spoorwegbrug oor die Pamunkey is deur die vyand verbrand en die rolmateriaal van die pad is verwyder. Vanuit 'n verkenning aan die voorkant is gevind dat die spoorlyn nie beseer was nie, met die uitsondering van twee of drie klein brûe wat verbrand is. In afwagting om langs hierdie pad in die rigting van Richmond te beweeg, is rolmateriaal vir die pad gekoop en 'n bekwame mag is aangewend om dit te bewerkstellig. Werkgroepe is onmiddellik op die pad gesit en die enjins en motors het geland, en binne 'n paar dae was die pad weer in 'n goeie toestand, en motors vol voorraad het voortdurend na die voorkant geloop. Die werklike probleme met die verskaffing van die weermag het op hierdie stadium begin as gevolg van die toestand van die paaie, wat byna onbegaanbaar was deur gereelde en langdurige storms. In die lig hiervan smeek ek om afskrifte van drie verslae, gemerk B, C en D, by die kwartiermeester-generaal in te dien. Op hierdie stadium het ons groot depots gebly tot die slag van Gaines 'Mill, die 27ste Junie. Gedurende hierdie tyd was die weermag 15 tot 20 myl vantevore voor Richmond, en al sy groot voorrade is deur die spoorweg en die groot toevoerstreine van die weermag vorentoe geslinger. Die aantasting van die wawe, het dit soms 'n groot probleem gemaak om die groot hoeveelheid nodige materiaal en voorrade te vervoer, maar ek glo in geen geval dat ons die plig nie nagekom het nie. Alleenlik van voer en lewensonderhoud is meer as 500 ton daagliks deur die weermag benodig. Die ander nodige voorraad het bygevoeg tot meer as 600 ton, wat, reën of skyn, elke dag by die depots hanteer moet word en na ons lyne gestuur word. Die probleme om 'n leër van 100,000 man te voorsien, word nie algemeen begryp nie. Elke man verbruik 3 pond proviand per dag, en elke perd 26 pond voer. Honderdduisend man sou derhalwe daagliks 150 waens lewensmiddele opeet, en dit is dus maklik om te sien dat 'n leër van hierdie omvang sy depots maar 'n entjie agter kon verlaat om deur 'n land sonder voorraad te marsjeer en afhangend van dra alles daarmee saam.