Die meeste van die film neem plaas binne die Hotel Artemis, ’n geheime, hoëtegnologie noodgevalle wat na kriminele omsien, wat dien as ’n oproepende agtergrond vir ’n groep uiterste karakters. Die hospitaal, wat van tegnologies gevorderde toerusting gebruik maak – dink 3D-drukkers en nanotegnologie – om beseerde kriminele te genees, word deur die Nurse (Jodie Foster) bestuur, met die hulp van haar uitsmyter hospitaalordonnans, Everest (Dave Bautista).
Dit is 2028, en dit is ’n besige aand vir die Nurse – te midde van oproere in Los Angeles wat met watervoorsiening te doen het, is haar “hotel” vol bespreek. Terwyl sy met ’n verskeidenheid eienaardige “gaste” te doen kry, wat slegs geken word aan die kamer waarin hulle tuisgaan, word haar reëls (insluitend geen wapens en moenie ander gaste vermoor nie) tot die uiterste beproef.
Met Oscar-wenner Foster se welkome terugkoms na die grootskerm ná vyf jaar (haar eerste rol as aktrise sedert Elysium), kry Pearce iets ongewoons reg vir ’n hoofstroom aksie-riller; HOTEL ARTEMIS is meer karakter-gebaseer as wat dit aksie-georiënteerd is. Foster is boeiend as ’n vrou met ’n duister verlede, terwyl Brown as ’n heroïese figuur oorkom. Die film bring die beste uit die eersteklas ensemble akteurs, en ’n onderstroom van donker humor maak dinge boeiend.
Als, van die fotografie tot die stelle, laat dit voel soos ’n Los Angeles-aksiefliek met ’n wetenskapsfiksiekinkel. Die aksie, alhoewel dun gesaai, is intens en kineties. Boonop ontvou HOTEL ARTEMIS soos ’n bobaas misdaadriller, met karaktermotiverings en knope in die verhaal wat in en uit mekaar weef.
Met Hotel Artemis as die laaste toevlug vir wetteloses, en met spanning wat toeneem, sal jy nie kan wag om te sien hoe Pearce alles tot ’n punt bring nie.