Vadersdag in wilde Engeland!
Howletts Wildpark, daar waar diere nog saakmaak en teruggestuur word na Afrika.
Verlede Sondag was weer Vadersdag en met groot terleurstelling kon ek in my Westie se oë sien dat hy of onbewus was of heeltemal vergeet het van my spesiale kaartjie, hy het net so met sy kraalogies na sy sussie geloer wat na sewe jaar van beter moes weet. Gelukkig kon ons die dag saam met vriende deel en met groot opwinding, 'n regte Vadersdag vier. Na 'n lekker koppie koffie en anysbeskuit het ons met spoed die motors gepak en die lang pad na Howletts Wildpark in Kent aangepak. Ek het natuurlik soos doodgewoon my navorsing gedoen en het dus min of meer geweet dat daar darem diere sou wees. Ek sou nie juis opgewonde of oorstelp van vreugde en vrede wees as ek na ons lang rit by die Wildpark kom, net om na 'n lam verkleurmannetjie of 'n vaalmuis te kyk nie.
Dit is mos darem altemit 'n Wildpark! Senuagtig het ek hul ook vroer die week begin waarsku oor die pryse, maar groot was die verassing toe die ingangsfooi vir die hele jaar geldig is, en so is ons elk met 'n Howletts paspoort die diereryk in. Die weer was Engels en het so gespoeg-spoeg, maar met die instap kon ons die stad en die week wat verby was by die hek los. Ons is ontvang deur die trompetter van 'n Olifant, ja die roep van 'n Afrika olifant in die verte en so fyftien meter voor my, 'n groot ou 'Grysrug' wat nukkerig sy trop een vir een deurkyk. Met handjies wat klap en tot groot opwinding van die kleinding by ons, is elke spesie in die park aan ons uitgewys en ons volwassenes moes self 'n paar keer sit om ons te verwonder in die diere.
Die groot ou moeder olifant wat so liefdevol haar kalfie aan haar laat drink, of die baba gorillatjies wat hul beste doen om die oues te irriteer, maar tog wegbly van die ou grote wat net rustig vir hulle sit en loer. Ek is nie een wat voorstaan vir diere in hokke en dieretuine nie, veral nie nadat my hart amper geskeur is deur die hartseer oë van die 'Silverback' by die London Dieretuin nie. Ek weet ook vir 'n feit dat gorillas kan sterf van depressie, hulle lewens word uitgesuig deur negatiewe gebeure en toestande. Maar ek het dié park verlaat met die gevoel dat die gorillas gelukkig is, almal was deel en het gespeel, tot die ou —ou tannies wat met moeite die kleintjies kamma wou wegklap.
Ek sal weer gaan, definitief en weet deur my ondersteuning dat 'n hele trop gorillas binne die volgende twee weke terugbesorg word in die wildernis, daar waar hulle hoort en hopenlik vryheid sal beleef. Howletts Wildpark is deel van die Aspinall Foundation wat vroer vanjaar gewaarsku is oor die moontlike stroop van hul swartrenosters by hul twee parke (Port Lympne die ander) en het tot dusvêr nog geen aan die moordenaars afgestaan nie. Dit is egter nie die geval vir ons eie renosters in Afrika nie, fyftien uur gelede is die 432 ste (vierhonderd twee en dertigste) renoster vermoor! En vir wat? Niks anders as jou en my naels nie! Die mens is lekker onnosel nê!