Francine Rivers oor die skryfproses en haar lewe | SARIE
FOTO: verskaf	29 Oktober 2014
Francine Rivers oor die skryfproses en haar lewe	deur Phyllis Green
Deur dit in die gesig te staar. Eers toe ek deur post-aborsie klasse gewerk het, het ek emosioneel gesond geword. Ek moes letterlik gaan kyk na hoe God na sonde kyk, sonde is sonde. En ek moes kyk na die verhoudings waarin ek was, die besluit om 'n aborsie te gehad het. Ek moes eerlik wees oor die impak wat my aborsie op my lewe en die mense in my lewe gehad het. Ek moes leer dat God my waarlik vergewe het en dat dit vir my ook tyd was om die kwessie finaal af te handel. Ek moes nie daaraan bly klou nie. Die jaar van die boek was 'n baie moeilike een, want ek wou my aborsie openbaar maak, maar Rick wou nie hê ek moes dit doen nie. Hy was bang mense sou my veroordeel. Ek het net gevoel as ek 'n boek skryf met aborsie as tema, dan moet ek eerlik wees oor my persoonlike situasie ook. Rick het elkeen van my boeke geredigeer, behalwe The Atonement Child. Hy wou dit nie eens lees nie. Ek was weg met 'n praatjie toe die eerste eksemplaar wat gedruk is by ons huis afgelewer is. Hy het dit gelees en toe ek tuis kom, het hy gesê ek moet in die openbaar oor my aborsie praat en dat hy 100 % agter my staan. Daarna het hy ook post-aborsie klasse gaan bywoon sodat hy die dinge waarmee ek geworstel het, ook beter kon verwerk en hanteer. Dit het ons baie nader aan mekaar gebring en het ook die rigting wat ons huwelik ingeneem het, verander. Ons het die tipiese Kaliforniese ding gedoen en weer getrou – op die strand met sonop met ons kinders rondom ons. Ons het geleer dat jy enigiets kan oorkom as jy dit in geloof deurwerk.
Ek is nie regtig in die kollig nie. Wanneer ek wel praatjies lewer, dan is dit amper asof dit nie ek persoonlik is nie, maar eerder die skrywer wat daar staan. Wat wil jy hê moet lesers onthou as hulle jou jongste boek, Die Brug na Haven, klaar gelees het?
Dan is daar Abra – die pasgebore baba wat dominee Zeke onder Haven se brug optel en huistoe vat. Na vyf jaar as pleegouer moet hy haar weggee aan die Matthewsgesin. Abra, die tiener, voel verwerp, en vol rebelsheid teenoor mens en God loop sy weg. Wat gelyk het soos vryheid, word nou 'n tronk. Trots en skuldgevoelens weerhou Abra egter daarvan om terug te keer na Haven. In haar soeke na liefde het sy weggedraai van almal wat lief was vir haar soos Mitzie, die orrelis. In Abra se donker oomblikke is dit die gesange wat Mitzie haar ingedril het en ds. Zeke se Godswoorde, wat in haar gedagtes eggo. Kan mens wegkruip vir God? Sal Abra die brug oorsteek en teruggaan na Haven?