Beyond Drawing Basics: Drawing Storyboards for the Coen Brothers Movies - Tekening - 2021
Die kunstenaar J. Todd Anderson van Ohio neem sy talent om na Hollywood te teken en as 'n storiebordkunstenaar deel geword van die bekroonde Coen Brothers-filmteam wat die storieborde vir films gemaak het soos Verhoog Arizona en Geen land vir ou mans.
Die Coen Brothers-tonele wat baie nou by die tekeninge van J. Anderson aansluit, het 'n gejuig wat afwesig is in die ernstiger filmuitbeelding; Anderson sê hy probeer bloot soveel moontlik aksie in elke toneel inspuit.
J. Todd Anderson beskryf homself beskeie as 'n man wat na die flieks trek ', maar omdat die films byna al die beroemde films van die Coen Brothers bevat - waaronder Geen land vir ou mans, wat die 2008 Academy Award for Best Picture gewen het - sy werk as storiebordkunstenaar is aansienlik meer gesog as dit. "Dit is 'n regte praktiese toepassing van tekenvaardighede," sê hy en verduidelik dat hoewel die meeste films van vandag storieborde slegs vir belangrike tonele gebruik, Ethan en Joel Coen graag alles wil verhaal, wat beteken dat Anderson soveel as 1000 tekeninge skep. vir een film.
Hy beklemtoon dat sy rol minder kreatief is as interpretatief. Hy lees die skrif 'n maand of twee vooraf, dan ontmoet hy 'die seuns', soos hy hulle noem, in hul kantoor in New York, en hulle begin van bladsy een af. Joel het 'n lys met skote, en Ethan het reeds duimnaelsketse gemaak. "Ek neem diktasie aan en probeer seker maak dat hul visie helder is," verduidelik Anderson. 'Ek gaan in hul koppe, probeer verstaan ​​wat hulle dink en plaas dit op papier. Ek probeer altyd om die tekeninge s'n te maak, nie myne nie. ' Terwyl hulle praat trek Anderson aan. 'Dit is asof hulle 'n film voor my maak,' sê hy. 'Hulle vertel my die skote. Ek maak vinnige en los tekeninge op 'n knipbord met 'n Sharpie-pen - een tot drie tekeninge op 'n vel gewone bondelpapier. Ek probeer om die skaal te bepaal, die hoek vas te trek, die karakter te ID, die aksie te kry. "
Sy luistervaardighede is net so belangrik as om te weet hoe om te teken, en die kunstenaar is vinnig om daarop te wys. 'Soms moet ek vrae stel om te sien wat hulle wil, maar ek verkies dat hul gedagtes vloei. Ek wil hulle nie vertraag nie. Ek kan twee of drie take neem voordat hulle dit goedkeur. Verwerpings gaan op die vloer. Ek spandeer enige plek van 10 sekondes tot 'n minuut aan elke tekening - afhangend van hoeveel koffie ons gehad het. Dit is kriptiese reëltekeninge - sommige is net 'n paar ruwe lyne - maar dit verteenwoordig waarheen ons op pad is. " Hy neem ook aantekeninge deur gebruik te maak van woordassosiasie tegnieke om die inligting vinnig af te haal en nie die woes tempo van die proses te verbreek nie.
Anderson skat dat hy 20 tot 30 tekeninge in 'n sekonde skep
Breë, wit pyle in hierdie tekening dui die rigting van die kamera aan, terwyl klein, swart pyle bewegings deur akteurs of voorwerpe op die toneel aandui. Anderson verduidelik dat hy 'n punt maak om skaduwee in die omgewing en mense in elke nagtoneel te maak om die bemanning te herinner aan die toestande waarmee hulle te staan ​​kom. Die woord trek dui aan dat die kamera die akteur skynbaar vorentoe sal trek as hy loop. Let op hoe Anderson aanvanklik baie donker ink op die agtergrond geplaas het en daarna 'n deel daarvan uitgeplak het. 'Ek moet die prentjie laat werk,' sê hy eenvoudig. 'Ek sal dele van die swart wat ek neergelê het donkerder of wit maak - wat dit ook al kos, sodat die tekening kommunikeer wat in die toneel aangaan.'
sessie, wat hy dan huis toe neem en op 'n ligte tafel spoor. Omdat hy nie die energie of dringendheid van die oorspronklike tekening noodwendig kan herhaal nie, vind hy dit meer effektief om dit op te spoor. Dan werk hy daaraan om die tekeninge strenger, netjieser en meer omvattend te maak, en voeg byvoorbeeld besonderhede van gesigte van sy visuele geheuebank by. Hy voeg ook verwysingspunte by, soos 'n snelweg of 'n meubelstuk wat noodsaaklik is vir die opname. Die volgende dag oorhandig hy die tekeninge aan die Coens en doen hy enige hersienings ter plaatse. Sodra die tekeninge goedgekeur is, gaan die mans voort met die nuwe tonele van die dag.
Die werk van Anderson eindig nie wanneer die fliek op die plek verskyn nie. Hy loop steeds rond met sy potlode, notaboek en klembord, en hy het sy ligtafel in die produksiekantoor geïnstalleer. Dit is die geleentheid om meer detail by sy tekeninge te voeg. Deur vrae te stel, kan hy by die stutman uitvind watter soort geweer 'n karakter gaan gebruik of besonderhede oor meubels en muurpapier by die versierder ontdek. Om op kostuumvergaderings te sit, verseker dat die klere wat hy uitbeeld akkuraat is. 'Hoe meer inligting ek op papier kan kry,' verduidelik hy, 'hoe beter sal die kommunikasie op die stel wees.' Op hierdie stadium probeer hy ook om die aanneemlikheid van die akteurs te kry, so dit is nie net anonieme, uitdrukkingslose figure nie. (Dit erken hy, as sy klein elektriese uitveër die handig te pas kom.) Terwyl hy werk, is hy baie bewus van waardes en probeer hy soveel mense as moontlik teken. Die laaste stap is om ink en 'n kwas te gebruik om die donkerste duike, soos skaduwees, by te voeg wat nie met sy voorkeur 3B-potlode gemaak kan word nie. Dit bied diepte, en dit stel hom in staat om die kyker op die bladsy te rig en opeenvolgende aksie te skep - hy vind dat mense op die duike fokus terwyl hulle deur die boek teken. Vervolgens word sy tekeninge gefotokopieer en die afdelingshoofde kry 'n dik samestelling. Die volledige storieboordprent word ongeveer een tot twee weke voor die aanvang van die opname aan die bemanning gepubliseer. Omdat die storieborde presies ooreenstem met die lyslys, het almal - van die assistent-regisseur tot die rekwisieman - onmiddellik 'n goeie idee van waarheen hulle gaan.
Let op hoe Anderson die uitwerking van die skoot met klankeffekte uitgewys het in die opstelling van Setup 43A, wat deurslaggewend is vir die einde van die opname (B), waarin die gesigspunt verander van ons na die karakter wat in die raam loop. "Dit is die klassieke oorgang van 'n subjektiewe opname na 'n objektiewe een," sê Anderson.
Die kunstenaar noem sy metodes 'outyds maar effektief', en verduidelik dat, 'die probleem met rekenaars is dat u met 'n stel instruksies eindig; dit word nooit 'n kunswerk in die hand nie. ' Hy erken egter dat hy van die gemak van rekenaars hou en uiteindelik op een sal werk. Hy beskryf ook sy werk as 'efemaal' en wys daarop dat dit die film is wat tel.
So, hoe het Anderson met hierdie droombaan beland? Hy het altyd geweet hoe om te teken, deur sy vaardighede te slyp deur strokiesprentkarakters, tonele uit televisieprogramme en sokkerwedstryde te teken - hy het homself anatomie geleer deur aksies tonele van die Cleveland Browns te skets. Verdere inspirasie het gekom uit die swart-en-wit tekeninge in Mad tydskrif. Later het hy homself deur Wright State University in Dayton, Ohio, geplaas en omdat hy sedert sy kinderjare aan films vasgevang was - soms die hele nag gebly om na die oues op TV te kyk - studeer hy film. 'Al die goeie ou films wat ek liefgehad het, was storyboard,' verduidelik hy, en terwyl hy sy studentefilms maak, ontdek hy dat sy eie films makliker bymekaar gekom het en beter georganiseerd was toe hy dit met 'n storyboard gemaak het.
Nadat hy gegradueer het, was Anderson weswaarts om na 'n filmwerk, spesifiek storieboord, te gaan soek en eindig aan vervaardigde TV-films in Texas. 'Afskuwelik' is hoe hy 'n werk onthou wat $ 300 per week vir 60 of 70 uur werk betaal het, waar hy alles moes doen en elke dag geskree het. Hy het dus na Arizona gegaan om die Coen Brothers te ontmoet. 'Ek het 'n beroep gevra,' sê hy. 'Hulle het die seun van Ohio jammer gekry en dit aan my gegee.' Hy het aan hulle begin werk Verhoog Arizona en het sedertdien al hul films vertoon. "Kyk Verhoog Arizona op die grootskerm was dit 'n ongelooflike ervaring, "sê hy. 'Niks voor of sedert vergelyk nie. Dit was opwindend om te sien hoe my dwaze klein strektekeninge lewendig geword het. "
Let op hoe bogenoemde nog steeds geskiet is uit Geen land vir ou mans nie
sluit nou aan by die vak C-tekening.
Anderson en die flieks pas goed. "Ek het my hele lewe lank getrek, maar nog nooit iets as kunstenaar bereik nie, want ek het geen rigting gehad nie," erken Anderson. 'Flieks het my sperdatums en 'n rigting gegee wat my 'n beter kunstenaar gemaak het. Ek probeer voortdurend beter word. Ek hou van teken. Ek hou van die uitdaging om 'n film te doen en die regisseur se idees te bereik. Dit is amper soos 'n opvoering. ' Hy sê hy is ook geïnspireer deur kunstenaars soos Norman Rockwell, wat tot aan die einde van sy lewe aanhou teken en skilder. Nie dat Anderson baie tyd het om te skilder nie; hy beskou homself as 'n potlood- en inkman. ' Hy teken ook nie sonder 'n doel nie, hoewel hy erken dat hy mense soms op servette in kroeë teken. 'Storieborde werk vir baie onverwagse dinge,' voeg hy by terwyl hy onthou dat hy in 'n motorongeluk verkeer en die polisie se gebeurtenis vir die polisie vertel. Dit was ook nuttig om drome te interpreteer.
Op die vraag hoe om 'n storiebordkunstenaar vir die films te word, het Anderson geen toweroplossing nie, behalwe om 'n klomp goeie films te bestudeer en te verstaan ​​hoe hulle werk, jou tekenvaardighede te ontwikkel en hard te werk. En wees gelukkig genoeg om iemand te vind wat 'n film maak.
Hierdie reeks "is 'n klassieke onthulling, 'n twee banger '," sê Anderson, wat beteken dat twee tekeninge vir een skoot doeltreffend 'n sleutelaspek van die ontvouende aksie vir die kyker sal bied.
J. Todd Anderson het grootgeword naby Dayton, Ohio, waar hy nog woon. Hy het vroeë beroepsopleiding in kuns op hoërskool ontvang en het aan die Wright State University in Dayton gaan studeer. Na sy studies begin hy in die filmbedryf werk, en in 1985 begin hy storyboard vir die Coen Brothers ' Verhoog Arizona en het sedertdien elkeen van hul films gedoen, insluitend Geen land vir ou mans, die wenner van vier 2008 Oscar-toekennings, insluitend Beste Beeld. Dit is 'n werk wat hy beweer hy het gekry deur 'n uitstekende kombinasie van volharding en geluk - om op die regte plek op die regte tyd te wees. 'Die Coen Brothers is die rede waarom ek in hierdie besigheid is,' sê hy. Hy het ook gewerk aan films deur ander filmmakers, insluitend George Clooney Belydenisse van 'n gevaarlike gees en Leatherheads. Ander krediete sluit in Little Man Tate, die Addams-gesin, soek en vernietig, en Die Stepford-vrouens. Anderson en George Willeman, wat 'n filmargief vir die Library of Congress is, hou 'n weeklikse radioprogram op WYSO 91.3 FM waarin hulle bespreek wat hulle as perfekte films beskou. Programme kan afgelaai word vanaf hul webwerf www.perfectmovie.net of via iTunes en NPR podcasting.
neem tekening Met U Enige plek. Enige tyd!
Somer 2011 uitgawe kuns Ronde L
deur Whitfield Lovell
2006-2011, houtskool op papier met
aangehegte kaart, 12 x 9
U tydskrif word beter met elke uitgawe en meer relevant vir ons kursuswerk, aangesien ek dit meer gebruik.
van Kuns en Ontwerp
Of u nou aan 'n kunsskool gaan, oefen om self te teken of 'n ervare kunstenaar is, tekening tydskrif is die bron wat u van inspirasie sal voorsien om u kuns 'n sterk grondslag te gee. Met asemrowende kunswerke wat gemaak is in grafiet, houtskool, kryt, kleurpotlood, pastel en ander materiale, tekening is daar 'n hulpbron wat u keer op keer na verwys. U wil nie 'n enkele probleem mis nie. Bespreek dus 'n volle jaar (4 uitgawes) van tekening kies vandag die formaat wat die beste by u lewenstyl pas - Print of Digital!
Met 'n intekening op tekening jy sal:
Leer tegnieke hoe om aktiewe, lewensgetroue figure te teken.
Ontdek maniere om mediums te meng en teken met 'n verskeidenheid materiale.
Soek gedetailleerde instruksiediagramme op die grondbeginsels van teken; perfek vir enige vaardigheidsvlak.
Leer hoe om dramatiese skaduwees te skep, beklemtoon en voeg subtiele besonderhede by.
Kry blootstelling aan nuwe idees oor die skep en vertoon van u kuns.
U ontdek ook die grasieuse kuns van baie kunstenaars, leer oor die materiale en tegnieke wat hulle gebruik, wat of wie inspireer hulle.
Kry dit alles en meer met 'n intekening op tekening. En nou bied u u keuse van formaat! Kry die tradisionele gedrukte weergawe of kry die nuwe digitale weergawe en neem tekening oral saam met jou!
Op soek na verlore tye
deur Kate Sammons
2007, houtskool, 20 x 25
Met 'n digitale inskrywing, kan jy
zoom in om die lettertipe te vergroot of om die detail in 'n tekening te sien.
Beginsels van tekening: om te weet hoe om die kontrak te vorm
op plekke en in ander uit te brei, kan 'n kunstenaar akkuraat uitbeeld
baie komplekse, natuurlike vorms, insluitend die menslike figuur.
Met 'n digitale inskrywing kry u al die inspirasie en nuttige tegnieke tekening is bekend daarvoor, maar nou kan u dit met meer veelsydigheid en gemak hê! U kan toegang tot u tekening tydskrifte van oraloor met Zinio, die grootste digitale kiosk en boekwinkel ter wêreld.
Regstreeks na u inkassie afgelewer - Nie wag nie!
Lees by u gerief — nou kan u al u eksemplare saambring na
Naweek saam met die Meesters, op vakansie, tydens u pendel, of ontspan en lees dit in die bed!
Zoem in om besonderhede te sien in kunswerke wat u interessant vind.
Vinnige soektog van elke uitgawe kan u die kunstenaar, medium of adverteerder vind waarna u op soek is!
Klik op webwerwe en e-posadresse na bereik outeurs en adverteerders onmiddellik.
Bespaar kamer - Nie meer tydskrifte om plek op die tafel of die boekrak op te neem nie. Bespaar daardie ruimte vir u kunsbenodigdhede!
Argiveer al u uitgawes op een plek -moet nooit 'n probleem weer plaas nie!
U sal nooit weer sonder u gunsteling instruksies, demonstrasies of inspirasie wees nie! Toegang tot u digitale intekening op u rekenaar, Mac, iPad of Android-toestel met Zinio, die grootste digitale kiosk en boekwinkel ter wêreld.