Meyer se Arbeidsfront het gebruik gemaak van lesings wat aan uitgesoekte groepe mense voorgedra is. Daarin is die organisasie se strategie vir die toekoms soos volg geskets: Alle families word saamgebind tot ’n eenheid. Hulle vorm die kommando’s van die OB. Daarnaas bestaan daar ook arbeidsfamilies in die vorm van arbeidskringe. So vorm alle persone werksaam in die boubedryf een familie; al die mense werksaam in die vervoerbedryf ’n “vervoerfamilie”; almal in die “kultuur”, soos professore en onderwysers, een “kultuurfamilie”; almal in die gesondheidswese ’n “mediese familie”. Al hierdie arbeidsfamilies moet georganiseer wees as “organiese eenhede” en hulle moes met groot mag beklee word. Verteenwoordigers van al hierdie arbeidsfamilies kan dan saam ’n sogenaamde beroepsraad vorm. Die hele arbeidsbevolking vorm op hierdie wyse ’n “arbeidslaer” en hierdie arbeidslaer sal die magtigste faktor in die nuwe staat wees. “Die eerste stap sal dan moet wees om die kapitalisme te vemietig. Dit sal die revolusie wees. Na die revolusie sal die kontra-revolusie kom, wat sal beteken die vernietiging van die kommunisme. Die derde stap sal dan wees die stigting van die Arbeidsrepubliek.”
In die loop van 1944 het dr. J.F.J. (Hans) van Rensburg, hoofleier van die OB, in gesprekke met sekere UR-lede laat blyk dat hy nie ongeneë is om oor samewerking met die Party te gesels nie. By een van die gesprekke op Van Rens­burg se plaas buite Pretoria het hy met ’n dokument van Wickus du Plessis vorendag gekom. Op daardie tydstip was Du Plessis steeds lid van die UR van die Broederbond. Dit was ’n konsepplan vir die skepping van ’n politieke front deur die OB. Volgens hierdie plan sou die OB ’n politieke front stig wat in die volgende algemene verkiesing kandidate sou stel. Een van die bestuurslede wat Du Plessis vir die nuwe politieke front voorgestel het, was Piet Meyer.
Kort hierna het die Partylede van die UR die saak verder gevoer en ernstige eksepsie geneem teen Meyer se aktiwiteite ten behoewe van die OB teen die HNP. Dit was veral Verwoerd en Dönges wat die leiding geneem en besluit het dat Meyer se vlerke geknip moes word. Hulle het aangevoer dat dit ’n ongesonde toedrag van sake was dat ’n persoon soveel poste gelyktydig beklee, aangesien dit lei tot verdeelde lojaliteit en so ’n persoon ook nie weet aan wie hy verantwoording verskuldig is nie.
Die UR het besluit om aan Meyer ’n keuse te stel: hy kon of aanbly as hulpsekretaris van die Uitvoerende Raad, of sekretaris van die FAK. Meyer het toe bedank en die pos by die OB aanvaar.
Verwoerd het gesê hy soek na ’n sterk man as hoof van die SAUK en dat hy graag die pos uit die geledere van die LV’s wou vul. M.C. Botha was sy eerste keuse. Daar is toe ooreengekom dat as Botha sou weier, die pos aan Meyer aangebied sou word. Uiteindelik is Meyer in die pos aangestel nadat M.C. Botha die aanbod van die hand gewys het. So het Meyer dan binne die bestek van ’n klompie maande voorsitter van die SAUK en ook voorsitter van die Uitvoerende Raad van die Broederbond geword toe prof. H.B. Thom die voorsitterskap van die AB neergelê het.
Meyer het aan sy besoekers gesêdat hy na die Koffiefontein-toespraak ’n brief aan Vorster geskryf het waarin hy hom baie emstig aangespreek het oor sy aanval op Brown en hom meegedeel het dat die dinge waaroor hy Brown aangeval het, totaal onwaar was. Hy het aan hulle gesê hy beskou dit as ’n groot onreg wat Vorster teenoor Brown gepleeg het en daarom sal sy brief aan Vorster eendag nog openbaar gemaak moet word.
Toe het Meyer betekenisvol opgemerk dat hy oor “baie vertroulike inligting” beskik wat hy nie openbaar mag maak nie, maar wat daarop dui dat as nie vinnig van Vorster ontslae geraak word nie, dit verby met die Witman in Suid-Afrika sal wees. Daarom het hy soveel waardering vir die werk wat sekere mense in Pretoria doen. Hy het ’n ernstige beroep op die marine daardie oggend in sy kantoor gedoen om voort te gaan met hulle werk. Hy weet van hulle loop gevaar om hulle poste te verloor, maar hy wil by hulle pleit om voort te gaan.
Die Bondsraad het heeltemal anders verloop as wat Meyer in die vooruitsig gestel het. Die verrigtinge was reeds aan die gang toe Vorster daar opgedaag het. Die persone wat daardie oggend in Februarie by Meyer aan huis was, het gewag op die botsing wat Meyer beloof het, maar niks het gebeur nie. La­ter in die Bondsraad, nadat Vorster ’n politieke toespraak van sowat ’n uur gelewer het, het Meyer ’n nota aan Goosen gestuur waarin hy hom meegedeel het dat hy van strategie verander het.