Dan White eet kaktus en verloor sy kop - Inligting
Dan White het op die Pacific Crest Trail vertrek om homself te vind. In plaas daarvan het hy sy kop verloor. Maar toe bevind hy hom.
Op die roete / Foto Dan White
Dan White was 25 en 'n onvervulde koerantwerk in die klein dorpie Connecticut gedoen toe hy alles laat vaar het en saam met sy vriendin Allison weswaarts getrek het vir wat hy as ''n Amerikaanse safari' beskou het.
Hul terrein was die Pacific Crest Trail, wat in die Mexikaanse woestyn begin en noordwaarts strek deur 24 nasionale parke, 33 wildernisse en ses uit die sewe Noord-Amerikaanse klimaatstreke om 2650 kilometer later in Kanada te eindig, wat teen die tyd dat stappers aankom in die middel van die winter.
Onthou dat Dan en Allison beginners in die buitelug was.
Maak nie saak dat hulle laat in die seisoen met hul stap begin het nie, wat beteken dat baie van hul dae kort en koud sou wees. Hulle was vasbeslote om die hele PCT te loop, maak nie saak watter hindernisse hulle teëkom nie - en hulle het baie teëgekom.
Dan se humoristiese dog aangrypende verhaal van hierdie wanvoorstellings, The Cactus Eaters: How I Lost My Mind - and Most Found Myself - op die Pacific Crest Trail, het baie aandag en lof ontvang sedert dit in Mei vrygestel is.
Ek het hom inhaal om oor sy boek te praat en hoe die roete hom 'n beter mens gemaak het.
BNT: Dit word al hoe meer gereeld dat 20 mense iets van hul professionele lewens neem en 'n jaar of wat na 'n avontuur wil jaag. Was dinge anders in 1993 toe u op die PCT vertrek?
Dan: Op sommige maniere was hulle skaars dieselfde. Allison en ek het besluit om die roete te stap tydens nog 'n nasionale resessie. Dit was nogal 'n slegte een.
Ondernemings vou links en regs, en daar was hierdie sneeustortings van ontslag. Dit het beteken dat wanneer u iets impulsief gedoen het, daar onmiddellike gevolge sou wees as u dit geknoei het.
Die oomblik toe ons ons koerantposte verlaat het, is daardie bane vir ewig van die rolle verwyder. Dit was 'n baie ernstige situasie - en dit onderstreep ons impulsiwiteit destyds en ons desperate behoefte om uit ons lewens te ontsnap.
As u 'n stabiele werk verlaat om iets te doen, en die ekonomie bloei, is dit een ding. Maar ons het per ongeluk 'n situasie opgestel waarin ons geen ander keuse gehad het as om met die roete voort te gaan nie, maak nie saak wat met ons daar buite gebeur het nie.
Ons het geen plek gehad om te woon nie en geen werk wat iemand vir ons oopgehou het nie. Ons lewe behalwe vir die roete was 'n leë leisteen - en dit is een van die redes waarom ons daarmee vasgehou het, alhoewel ons klaarblyklik oor ons kop was.
Kom ons praat oor jou boek. Toe u dit geskryf het, het u dit gekonseptualiseer as 'n werk van reisskryf, humor, memoires of iets anders?
Laat ek dit so stel. Niks aan hierdie reis was die geringste snaaks tydens die eintlike reis nie.
Ek dink aan die boek as 'n 'held-reis', maar met 'n vreemde held en heldin. Neem u klassieke heldeienskappe, en aanvanklik lyk dit of u nie een van hulle hier sal vind nie.
Soms was ek 'n kweter en 'n naeltjie-kyker, nie 'n waarskynlike oorlewende nie, en Allison was hierdie skoon-geskropte Midwestern-meisie wat in hierdie mal situasie gedwing is. En ek dink al hierdie elemente maak hierdie boek 'n memoir-komedie, met 'n paar tragiese elemente wat in die mengsel gegooi word.
Ek moes die herinneringe opsy sit en hulle 'n rukkie laat marineer. Na 'n paar jaar het ek by die punt gekom waar ek na myself - en Allison - met die regte afstand kon kyk.
U is in 'n groot deel 'n innemende verteller as gevolg van u foute. Is daar nog iemand wat jy nog nie kan glo nie?
Wel, ek moet sê dat die kaktus wat suig en kou, nog steeds by my opgekom het.
Ek verwys na 'n berugte toneel waarin ek 'n groot stuk kaktus in my mond stoot en daarop begin kou sonder om eers die ruggraatjies te probeer verwyder.
Ek moet dankbaar wees dat die voorval 'n titel en 'n sentrale fokus vir die boek bied - daardie oomblik waar iemand anders as ons sou sê: "vergeet dit" en moed opgegee het, maar ek moet erken dat die toneel my nog steeds in die verleentheid stel, en ek raak so dors as ek dit hardop lees.
Dit word as 'n komiese hoogtepunt van die boek beskou, maar ek het myself steeds nie vergewe om dit te doen nie. In werklikheid was die voorval so erg dat ek Allison per e-pos gestuur het en ek het haar gevra: 'Het dit regtig gebeur? Kon ek so iets gedoen het? ' Sy het gesê: 'O ja, jy het dit seker gedoen. Jy was uit jou gedagtes! "
Dink u dat u reis - en u boek - anders sou gewees het as u meer ervare was?
Begin om dit te verloor / Photo Dan White
Wel, ek dink dit is moontlik om 'n baie sterk avontuurverhaal te hê en 'n buitengewone bekwame buitelewe te wees, meestal omdat die natuur so onsintimenteel is en die natuur ons almal kan gek maak, maak nie saak hoeveel ons dink ons ​​weet nie.
Ek het 'n boek gelees van John Haines, 'n digter wat 'n lokval in Alaska gewerk het.
Dit is moeilik om 'n meer gesoute survivalist voor te stel, maar daar is steeds oomblikke van spanning omdat hy teen onweerstaanbare magte, soos honger en gekoukou, en sy behoefte om dood te maak en 'n sekere mate van brutaliteit te gebruik, bloot is om te oorleef.
Dieselfde geld alleen, die boek oor Admiraal Richard Byrd wat 'n polêre winter probeer oorleef. Maak nie saak hoe bekwaam u dink u is nie, u kom altyd teen die elemente en u eie swakhede.
In my geval, as 'n groenhoring en impulsief, het dit die storie gedien omdat dit die omvang van die avontuur verhoog het, en die waarskynlikheid dat dit misluk het. Onervaring het my gedwing om op 'n groot manier te kompenseer met ander karaktertrekke, soos deursettingsvermoë en obsessiewe toewyding.
Op sommige maniere het ek regtig oorboord gegaan. Ek weet dat dit 'n "vratte-en-alles" -portret is van 'n wandelaar wat op sommige maniere dom en vreeslik selfbetrokke was. Maar die PCT was vir my 'n soort afronding. Dit kan sentimenteel klink om dit te sê, maar ek is 'n beter persoon om die paadjie te stap.
Dus was hierdie reis deurslaggewend in u lewe?
Absoluut. Dit het my op baie maniere gevorm. Ek weet dat die ondertitel impliseer dat my visie-soeke 'n was was, maar ek het regtig meer van myself geleer - oor my gebreke, die beste en slegste kante van daardie een stap.
Hierdie hele idee om die wildernis te gebruik om die stukkende stukke van jouself te herstel. Vir my is dit beslis waar.
Sommige van die lesse het nie eens langs die roete ontvou nie. Dit het so lank geduur voordat die lesse regtig ingesink het - en sommige van hulle het regtig na my gekom ná 'n baie moeilike aanpassingsperiode na die roete.
Daar is hierdie Amerikaanse tradisie wat begin het met John Muir, hierdie hele idee om die woestyn te gebruik om die stukkende stukke van jouself te herstel. Vir my is dit beslis waar.
Ek is baie meer geduldig as gevolg van daardie roete. Ek het nou meer empatie, want ek het in sommige opsigte nie daarin geslaag om behoorlike empatie te toon op die werklike wandel nie en was spyt daaroor. Selfs my pyndrempel is nou ietwat hoër!
Het u destyds gedink dat die ervaring iets is waaroor u eendag sou kon skryf?
Wel, ek het 'n bietjie sin gehad, maar dit was verkeerd. Ek het hierdie vae idee gehad dat ek miskien 'n dom, oulike boekie uit die bos kon ronddwaal.
Yosemite Nasionale Park / Photo Dan White
Die vreemde ding is dat u daardie selfbewussyn, daardie soeke na materiaal, kan sien as u die eerste twee of drie dagboekinskrywings van die roete af lees. Maar ek het gou die idee laat vaar om ooit 'n boek te doen en begin konsentreer om net daar te oorleef en te probeer klaarmaak met wat ek begin het.
Die dagboekinskrywings word baie rou en meer "eg". Dus het ek uiteindelik die grootste deel van die reis gedoen, terwyl ek geen idee gehad het dat 'n boek eendag sou uitkom nie.
Soms voel ek selfs 'n bietjie skuldig dat ek die geskrifte van 'n jonger self gekoöpteer het wat nie geweet het dat sy duiwels en buitensporighede deur duisende mense gelees sal word nie.
Dink u dat goeie reisboeke kan kom uit ervarings waar skryf die bedoeling is?
Ek is seker dat Bill Bryson 'n boekkontrak gehad het voordat hy op die Appalachian-roete vertrek het - en dat die boek vir my 'n ware klassieke is.
Maar my boek sou nie dieselfde gewees het as ek die idee gehad het om iets daaroor te skryf nie. Ek dink dit sou op sommige maniere baie meer selfbewus gewees het en ingekrimp het.
Wat het jou laat besluit dat jy hierdie verhaal wil vertel?
Dit was een van die situasies waar u iets deurgemaak het, maar nie daarmee gedoen het nie. In een opsig was dit binnelands; dit was die hele idee om iets uit te skryf, sodat ek daarvan kon sin maak.
Hoe het dinge so hooi geraak? Waarom was ek so belaglik soms daar buite, en so ekstreem? Waarom het ek nie net opgehou en opgehou nie? En waarom het Allison nie net opgehou nie? Wat was daar in haar? Waarom het sy nie die saak opgehou nie - en waarom hou sy by die roete - en ek?