Manga (漫画 Manga) is strokiesprente wat in Japan of deur skeppers in die Japannese taal geskep is, en stem ooreen met 'n styl wat in die laat 19de eeu ontwikkel is. Dit het 'n lang en komplekse voorgeskiedenis in vroeëre Japanse kuns.
In Japan lees mense van alle ouderdomme manga. Die medium sluit werk in 'n wye verskeidenheid van genres in: onder meer aksie-avontuur, besigheid en handel, komedie, speurverhale, historiese drama, gruwel, raaiselverhale, romanse, wetenskapfiksie en fantasie, seksualiteit, sport en speletjies en spanning. Baie manga is in ander tale vertaal. Sedert die 1950's het manga 'n al hoe groter deel van die Japanse uitgewersbedryf geword, wat 'n mark van ¥406 miljard in Japan in 2007 (ongeveer $3.6 miljard) en ¥420 miljard (ongeveer $5.5 miljard) in 2009 behels. Manga het ook 'n beduidende wêreldwye gehoor verwerf. In Europa en die Midde-Ooste was die mark in 2012 $250 miljoen werd. In die VSA en Kanada was die mangamark in 2008 $175 miljoen werd; en die markte in Frankryk en die VSA is ongeveer dieselfde grootte.[verwysing benodig] Mangastories word gewoonlik in swart-en-wit gedruk, hoewel daar ook volkleurmanga bestaan. In Japan is manga gewoonlik vervolgverhale in groot mangatydskrifte, dikwels met baie stories wat elkeen 'n enkele episode is wat in die volgende uitgawe voortgesit sal word. As die reeks suksesvol is, kan die versamelde hoofstukke heruitgegee word in tankōbon-volumes, wat gewoonlik, maar nie uitsluitlik nie, slapbandboeke is. 'n Mangakunstenaar (mangaka in Japannees) werk gewoonlik met 'n paar assistente in 'n klein ateljee en in vennootskap met 'n kreatiewe redakteur van 'n kommersiële uitgewersmaatskappy. As 'n mangareeks gewild genoeg is, kan dit na of selfs tydens die reeks geanimeer word. Soms handel manga oor voorheen bestaande lewendige-aksie- of animasie-rolprente.
'n Figuur wat in die mangastyl geteken is – soos gewoonlik vereenvoudig tot swart en wit en verskillende patrone om te vergoed vir die gebrek aan kleur
Bemarkers klassifiseer manga hoofsaaklik volgens die ouderdom en geslag van die teikenlesers. Boeke en tydskrifte wat onderskeidelik op seuns (shōnen) en meisies (shōjo) gerig is, het kenmerkende omslagkuns, en die meeste boekwinkels plaas hulle op verskillende rakke. As gevolg van oorkruislesers is verbruikerreaksie nie beperk tot die demografie nie. Manlike lesers kan byvoorbeeld inskryf vir 'n reeks bedoel vir vroulike lesers, en andersom. Japan het mangakafees, of manga kissa (kissa is 'n afkorting vir kissaten). By 'n manga kissa drink mense koffie, lees manga en oornag soms.
Die Kyoto Internasionale Mangamuseum het 'n groot webwerf wat 'n lys het van manga wat in Japannees gepubliseer is.
Mangatydskrifte het gewoonlik baie vervolgverhale wat gelyktydig verskyn, met ongeveer 20-40 bladsye per uitgawe wat aan elke verhaal toegeken word. Ander tydskrifte soos die anime-aanhangerstydskrif Newtype het enkele hoofstukke binne hul maandelikse tydskrifte. Ander tydskrifte soos Nakayoshi het baie stories wat deur baie verskillende kunstenaars geskryf word; hierdie tydskrifte, of "bundeltydskrifte" soos hulle ook bekend staan (in die volksmond "telefoonboeke"), word gewoonlik op laegehalte-koerantpapier gedruk en kan enigiets wees van 200 tot meer as 850 bladsye dik. Mangatydskrifte bevat ook alleenstaande strokiesverhale (one-shot comics) en verskeie vierpaneel-yonkoma (soos strokiesprente). Mangareekse kan vir baie jare verskyn as hulle suksesvol is. Mangakunstenaars begin soms met 'n paar alleenstaande mangaprojekte net om te probeer naam maak. Indien dit suksesvol is en goeie resensies ontvang, word die verhaal voortgesit. Tydskrifte het dikwels 'n kort lewensduur.
Nadat 'n reeks 'n ruk lank verskyn het, bring die uitgewers dikwels die episodes byeen en druk dit as 'n toegewyde boek-grootte bundels, wat tankōbon genoem word. Dit kan hardebandboeke wees, of meer gereeld sagtebandboeke, en is soortgelyk aan die Amerikaanse "trade"-sagtebandboeke of grafiese romans. Hierdie volumes gebruik dikwels hoërgehalte-papier, en is nuttig vir diegene wat wil inhaal met 'n vervolgverhaal, sodat hulle dit in die tydskrifte kan volg of as hulle vind die koste van die week- of maandblaaie is te veel. Deesdae word daar ook "deluxe"-weergawes gedruk namate lesers ouer geword het en die behoefte vir iets spesiaals toegeneem het. Ou manga is ook al herdruk op effens laergehalte-papier en word vir ¥100 (ongeveer $1) verkoop, om te kan meeding met die mark vir gebruikte boeke.
Kanagaki Robun en Kawanabe Kyōsai het die eerste mangatydskrif in 1874 geskep: Eshinbun Nipponchi. Die tydskrif was sterk beïnvloed deur Japan Punch, wat in 1862 deur Charles Wirgman, 'n Britse spotprenttekenaar, begin is. Eshinbun Nipponchi het 'n baie eenvoudige styl van teken en was nie baie gewild nie. Eshinbun Nipponchi is ná drie uitgawes gestaak. Die tydskrif Kisho Shimbun van 1875 is geïnspireer deur Eshinbun Nipponchi, wat gevolg is deur Marumaru Chinbun in 1877, en Garakuta Chinpo in 1879. Shōnen Sekai was die eerste shōnen-tydskrif, wat in 1895 geskep is deur Iwaya Sazanami, destyds 'n bekende skrywer van Japannese kinderliteratuur. Shōnen Sekai het 'n sterk fokus gehad op die Eerste Sino-Japannese Oorlog.
In 1905 het die opbloei in die publisering van mangatydskrifte begin met die Russies-Japannese Oorlog, toe Tokio Pakku geskep is. Dit het 'n groot treffer geword. Na Tokio Pakku is 'n vroulike weergawe van Shōnen Sekai in 1905 geskep en Shōjo Sekai genoem, wat beskou word die eerste shōjo-tydskrif. Shōnen Pakku het daarna verskyn en word beskou as die eerste mangatydskrif vir kinders. Kinders se demografie was in 'n vroeë stadium van ontwikkeling in die Meiji-tydperk. Shōnen Pakku is beïnvloed deur buitelandse kindertydskrifte soos Puck, wat 'n werknemer van Jitsugyō no Nihon (die uitgewer van die tydskrif) gesien en besluit het om na te boots. In 1924 is Kodomo Pakku uitgebring as nog 'n mangatydskrif vir kinders na Shōnen Pakku. Tydens die opbloei is Poten (afgelei van die Franse "potin", wat skinder beteken) in 1908 gepubliseer. Al die bladsye was in volkleur met invloede van Tokio Pakku en Osaka Puck. Dit is onbekend of daar ander uitgawes behalwe die eerste een was. Kodomo Pakku is in Mei 1924 begin deur Tokyosha met hoëgehalte-kuns deur baie lede van die mangakunsbedryf soos Takei Takeo, Takehisa Yumeji en Aso Yutaka. Sommige van die manga het spraakballonne gehad, terwyl manga van die vorige eras dit nog nie gebruik het nie.
Gepubliseer vanaf Mei 1935 tot Januarie 1941, het Manga no Kuni saamgeval met die tydperk van die Tweede Sino-Japannese Oorlog (1937–1945). Manga no Kuni het inligting bevat oor hoe om 'n mangaka te word, asook besonderhede oor ander strokiesprentbedrywe regoor die wêreld. Manga no Kuni het sy titel in Augustus 1940 aan Sashie Manga Kenkyū oorhandig.
Dōjinshi, wat deur klein uitgewers buite die hoofstroom- kommersiële mark geskep is, was in hulle manier van uitgee soortgelyk aan die klein, onafhanklike uitgewers van strokiesboeke in die VSA. Comiket, die grootste strokiesboekkonferensie in die wêreld met sowat 500,000 besoekers wat vir drie dae byeenkom, word gewy aan dōjinshi. Hoewel hulle dikwels oorspronklike verhale bevat, is baie parodieë of sluit karakters in van gewilde manga- en animereekse. Party dōjinshi gaan voort met 'n reeks se verhaal of skryf 'n nuwe een wat die karakters gebruik, baie soos aanhangerfiksie. In 2007 was dōjinshi se verkope ¥27.73 miljard ($245 miljoen). In 2006 het hulle sowat 'n tiende van mangaboeke en -tydskrifte se verkope verteenwoordig.
Tradisioneel vloei mangastories van bo na onder en van regs na links. Party uitgewers van vertaalde manga hou by hierdie oorspronklike formaat. Ander uitgewers maak 'n horisontale spieëlbeeld voordat hulle die vertaling druk, wat die leesrigting na 'n meer "Westerse" manier van links na regs verander sodat dit nie buitelandse lesers of tradisionele strokiesprentkopers verwar nie. Dié gebruik staan bekend as "flipping". Daar is kritiek daarteen dat die omswaai nie strook met die oorspronklike bedoeling van die skepper nie (byvoorbeeld, as die karakter 'n hemp aan het met die woord "MAY" daarop en dit word omgeswaai, word die woord verander na "YAM"). Die skepper is dalk nie bewus van hoe ongemaklik dit is om strokiesprente te lees wanneer jou oog in die teenoorgestelde rigting deur die blaaie en teks moet vloei nie, wat kan lei tot 'n ervaring wat heel anders is as iets wat egalig vloei. As die vertaling nie versigtig by die omgeswaaide kunswerk aangepas is nie, is dit moontlik dat die teks die prent weerspreek, soos iemand wat na iets aan sy linkerkant in die teks verwys, maar na die regtekant van die tekening wys. Waar 'n karakter gewys word wat met sy regterhand skryf, wat in die meerderheid is, sal hy linkshandig word as die prente omgeswaai word. Dit kan ook vreemdhede skep met bekende asimmetriese voorwerpe of uitleg, soos 'n kar wat getoon word met die petrolpedaal links en die rem regs, of 'n hemp met die knope aan die verkeerde kant, maar hierdie kwessies is nietig as dit vergelyk word met 'n onnatuurlik leesvloei, en van hulle kan opgelos word met 'n aangepaste werk wat verder gaan as blote vertaling en die omswaai wat voor die voet gedoen word. 
Die Japanse mangabedryf ken 'n groot heoveelheid trofeë toe, wat meestal deur uitgewers geborg word, met die wenprys wat gewoonlik die publisering van die wenverhale insluit in 'n tydskrif wat deur die borg uitgegee word. Voorbeelde van hierdie toekennings is onder meer: