Jy kan hierdie een gesien het nie. Pablo Clemente-kolon, NOAA, CC BY
Daar is 'n eienaardige paradoks in die hart van klimaatsverandering. Ten spyte van wetenskaplikes beweer die nodig vir dringende optrede en die wydverspreide aanvaarding van die werklikheid van klimaatsverandering deur mense wêreldwyd, is dit 'n onderwerp wat Ons is geneig om nie te praat nie met vriende, familie of kollegas. Net 6% van die Britse publiek sê hulle praat dikwels oor klimaatsverandering, terwyl die helfte van die helfte (44%) dit doen hoogstens selde. Net so, twee-derdes van Amerikaners selde of nooit die onderwerp bespreek nie.
Miskien is ons te bang om waardig te wees of hectoring om ons besorgdheid uit te druk, of die kwessies lyk dalk te kompleks en oorweldigend. Of ons het moeg geword om te sien dat ijsberen op die smeltende ysberge swaai. Wat ook al die redes vir ons nalatigheid is, is egter moeilik om te sien hoe 'n globale impuls vir openbare betrokkenheid en aksie besef kan word as dit buite die grense bly vir bespreking deur almal behalwe 'n belangstellende paar.
Die Parys-beraad het beteken dat klimaatsverandering hoofnuus was vir 'n week of twee. Miskien het jy jouself bespeur oor die ongewone weer of die lot van laeliggende Stille Oseaan-nasies. Maar nou het Kersfees gekom en weg, is jy nog steeds bekommerd oor hierdie dinge? Die bespreking kan nie van hier af stamp nie - na Parys het ons meer as ooit tevore openbare gesprek oor klimaatsverandering nodig. Of jy dink die ooreenkoms was 'n klinkende sukses of word ontsteld deur sy beperkings, dit is duidelik dat die harde werk steeds voorlê.
Te midde van die fokus in nuusberigte oor kompromieë het getref en die verbintenis om die temperatuur te laat styg, "ver onder" 2 ° C, het een aspek van die proses minder aandag gekry. Die rol van die burgerlike samelewing, wat nooit meer stem as by die Parys praat nie, sal noodsaaklik wees vir woorde om aksie te word.
As betogers het na die strate gegaan in die laaste ure van die onderhandelinge, in die uitgestrekte kompleks noord van Parys, VN se sekretaris-generaal Ban Ki-Moon 'n beroep op voetsoolvlak organisasies om die druk op regerings te hou om op te tree, met die argument dat 'n "aktiewe betrokkenheid" van regoor die samelewing vereis word om regerings te hou. Aangrensend aan die verseëlde geboue wat die internasionale afgevaardigdes behou, het die Climate Generations saal op voorwaarde dat die ruimte vir organisasies en individue van regoor die wêreld om hul stemme te laat hoor.
Dit moet gesien word as meer as die gewone retoriek en welbeduidende uitreik wat 'n vlugtige internasionale kollig vergesel. Artikel 12 van die ooreenkoms Parys bevestig dat sy ondertekenaars verbind tot klimaatsverandering onderwys, groter openbare bewustheid en openbare deelname ten einde sy doelwitte te bereik. Ons kan seker wees dat organisasies soos Greenpeace en 350.org nodig nie aanmoediging om net dit te doen. Maar wat van die breër publiek en hul rol in die proses? Is ons gereed om ons deel te doen?
Om die 2 ° C-teiken te ontmoet, benodig 'n ongewone vlak van ontwrigtende verandering. Dit sal nie bereik word nie, tensy ons 'n proses van betekenisvolle openbare dialoog begin om ons kollektiewe reaksie uit te werk. Deur dit te doen, sal ons onvermydelik die ou ontmoet verskille Oor klimaatsverandering, maar dit is nog meer rede om openlik te praat oor die vele uitdagings wat daar bly.
Miskien is die belangrikste in Parys en vir die eerste keer in die menslike geskiedenis tot a gelei eenparig-geëndosseerde beleidsposisie wat heeltemal in stryd is met die voortgesette fossielbrandstowwe dominansie: die wêreld beoog om teen die einde van die eeu "netto nul" in die uitstoot van koolstofdioksied te wees.
Maar ten spyte van die stormloop na die einde van die fossielbrandstof era vier, die waarheid is waarskynlik meer ingewikkeld te wees. Benewens hierdie "netto nul" teiken, is daar juis nul noem van fossielbrandstowwe in die finale Parys teks, en 'n nul aanduidings van hoe die produksie van fossielbrandstowwe (in teenstelling met die uitstoot hulle veroorsaak) sal ingekort word deur die verlaat van die meeste van hierdie in die grond.
Ons het selfs begin om te dink hoe dit bereik kan word, om die implikasies vir oorweeg verandering van die maniere waarop miljoene mense leef? Hoe weet ons, as burgers, wil dit gedoen word? Nie een van die opsies wat tans beskikbaar is eenvoudig of aanvaarbaar vir baie - hetsy deur die vermindering van ons verbruik, of by die stelsel vlak deur 'n versnelling van hernubare energie, kernkrag, of die gebruik van (nog spekulatiewe) koolstof ontginning tegnologie.
Die gesprekke wat nodig is om ons samelewings te herstruktureer - if Ons poog om dit te doen - is waar die werklike gesprek oor klimaatsverandering nou nodig is. Dit sal nie lei tot 'n netjiese tekste deur al onderskryf, maar in plaas daarvan sal aanleiding gee tot geskille gegrond op verskillende waardes te gee, en daar gespeel word in die bekende stryd tussen konserwatiewe en progressiewes. Dit vind van gemeenskaplike grond op hierdie meer omstrede onderwerpe is waar die energie van die klimaat veldtog en kommunikeerders beste noudat die geraamte van 'n meer volhoubare wêreld is saamgestel geplaas.
Stuart Capstick, Navorsingsgenoot in Sielkunde, Cardiff Universiteit en Adam Corner, Ere-navorsingsgenoot, Skool vir Sielkunde, Cardiff Universiteit.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoe jy kan speel 'n rol in die aanpak van klimaatsverandering