Een ding kom ek wel agter toe ’n tydskrif vir jong ouers die afgelope week of wat in my hande beland: Ek het foute gemaak, en grotes.
As jy al dié onwaarskynlikhede met ’n engel­glimlag afgehandel het, dan sou jy vroegoggend vrolik vir Sus kon wakker sing met ’n spesiale liedjie en haar ontbytkossies in ’n prentjie rangskik op die tafel wat reeds gedek is daardie onhebbelik besige vorige aand.
Die meeste skoologgende van my kinders kan ek egter nie lekker terugroep nie. Dis wat trauma aan ’n mens doen, skynbaar. Maar die troos is in ’n vriendin se wyse gelatenheid – sê sy dis nou nie dat ’n mens in die oggend opstaan en besluit vandág is die begin van Sus of Boet se komplekse nie . . . dis net, as die kam val, is almal laat, by wyse van spreke.
So strompel ons ouers as’t ware voort in blinde geloof, geduld, hoop, geduld, liefde en geduld. Hope ongeduld ook, want nes jy een fase onder die knie kry, is die telge in ’n volgende en jy opnuut op ongekaarte terrein.
Dit was dalk suiwer nostalgie en ’n soeke na buitelyne vir die waserige kolle in die geheue. Dalk gedag daar sal één kolom raad wees oor hoe om ’n beste ouer te wees vir die wordende volwassenes van jou vlees en bloed.
Helaas nie ’n letter oor hoeveel keer die woord “verlang” toelaatbaar is in e-gesprekke nie, ook nie oor “pasop” nie.
Soms voel dit kompleet ek het weer ’n kind se poniestert in die hande, maar die haarrekkie het in die harwar geval en ek moet als laat los om voel-voel en op die knieë te soek.