Kerk, kerker, die kerkste - Diskoers
Posted on Junie 4, 2019 Julie 1, 2019
Die kerk. Afrikaanse onderwysers se gunsteling voorbeeld van 'n homoniem. Vandag wonder ek of daar meer interpretasies van die woord is as die gebou, gemeenskap en gebeurtenis. Ek verwys na elke persoon se geloofsoortuiging oor hoe daar moet gekerk word en in 'n breër sin van denominasies.
Dit is altyd vir my opvallend in 'n groep Afrikaners dat wanneer 'n gesprek na Christenskap beweeg, dan is die eerste (en gereeld enigste) vraag wat opduik: in watter kerk is jy? Die antwoord word kortliks bespreek en die gesprek beweeg daarna aan na meer interessante goed soos Cyril Ramaphosa se oefen-gewoontes. Die stigma wat gepaard gaan met die antwoord is wel blywend. Hierdie stigmas is gewoonlik gegrond op onkunde, maar daar is soms geldige bekommernisse oor spesifieke denominasies se gebruike. Ek wens Paulus kon vir vandag se kerke ook briewe stuur oor watse praktyke hulle moet stopsit of waar hy hulle prys oor die manier waarop hulle eer aan God bring. My vermoede is dat hy die bron van hierdie oneenheid direk sou aanspreek: menslike natuur.
Die spektrum van denominasies is amper 'n ewebeeld van spektra in politiek, kulture en sportspanne. Alhoewel kerk 'n belangrike deel is van ons groepsidentiteit, moet dit 'n ander standaard hê as wêreldse organisasies. Die kerk moet juis nie gelykvormig word aan die wêreld nie, maar elke dag vernuwing ondergaan. Wat hierdie stigmas nog verder versterk is die optrede van sommige kerkgangers van die denominasies. Of dit nou skynheiligheid of (etiese) snobisme is, dit is algemene aanklagte teen "christene". Hierdie houding word dan as karaktereienskap van kerklidmate en sodoende die kerk aangeneem.
Hierdie oneenheid in die kerk het ernstige nagevolge. Eerstens veroorsaak dit oneenheid in die Afrikaner gemeenskap. Dit is die laaste ding wat Afrikanerskap nodig het in 'n tyd van soveel eksterne aanvalle daarop. Tweedens, en meer belangrik, verhinder dit Christene se vermoëom die goeie nuus te versprei, omdat hulle eers 'n rede vir hierdie oneenheid moet verskaf.
Uit vorige artikels blyk daar 'n paar oplossings vir hierdie probleem. Vermy kerk en bou aan jou individuele verhouding met God óf vind jou eie geur van kerk en aanvaar dit as die regte manier van kerk hou. Beide van hierdie keuses het 'n element van waarheid, maar is self gesentreerd en kan nie deur die woord gestaaf word nie. God wil eenheid hê in Sy gemeenskap van gelowiges. Dit vereis dat ons wel deel moet vorm van 'n gemeenskap van gelowiges en dat ons enige verskille moet opklaar deur die leiding wat Hy gee in die woord. Alhoewel sommige teologiese verskille nie jou redding beïnvloed nie, moet hierdie verskille nie tot 'n ontbreking van liefde tussen Christene lei nie. Ons moet dus hierdie verskille bespreek en tot antwoorde kom wat eer gee aan die Here.
Ek hoop dat die gesprekke wat Afrikaners oor Christenskap het werklik opbouend en konstruktief sal wees. Verder wil ek jou as leser uitdaag om jou stigmas oor kerke te bevraagteken en dalk selfs daardie kerk 'n paar keer by te woon om 'n ingeligte opinie te vorm.
Dietlof Ferreira hou niks daarvan as mense sê hy lyk altyd ernstig nie, want meeste van die tyd neem hy homself nie ernstig op nie. Hy is deel van 'n gemeenskap van gelowiges en identifiseer nie uitsluitlik met een denominasie nie.