"Ek waarsku jou net, die enigste manier waarop ek hierdie huis verlaat, is horisontaal."
My nuwe 92-jarige, 95-pond pasiënt het haar voordeur met haar wandelaar bewaak. Ek het my net voorgestel as die arbeidsterapeut van die agentskap wat aan haar saak toegewys is. Josie was kwaad vir haar kinders om te beweer sy het tuisversorging na haar hospitalisasie vir 'n heupfraktuur wat uit 'n val veroorsaak het.
"Ek blameer jou nie," het ek gesê. "Dit is 'n wonderlike huis. Hoe lank woon jy al hier?"
Haar houding het 'n bietjie saggemaak en sy het my deur die ingang toegelaat. "My man het dit meer as sestig jaar gelede gebou. Die kinders is hier gebore en grootgemaak. John het drie jaar gelede gesterf en ek het sedertdien reggekom. "
"So wat het gebeur?"
"Ek het 'n bietjie in die badkamer gehad. Om die waarheid te vertel, onthou ek nie wat gebeur het nie. Een oomblik het ek opgestaan ​​en die volgende was ek af. Die kinders is mal dat ek nie op die Lifeline geplaas het nie, maar dit was baie laat en ek wou niemand pla nie. So het ek die nag daar gelê. My dogter het my die oggend gevind. Nou gooi hulle idees rond oor gehelp of ek gaan saam met een van hulle woon. Oor my dooie liggaam!"
Na meer as sewe en dertig jaar werk in die veld van geriatrie, dertien van hulle in direkte tuisversorging, het ek honderde weergawes van daardie gesprek ervaar. Die akteurs is anders; die skrif is dieselfde. Mamma en / of pa het lankal in hul huis gewoon. Hulle begin moeilik om die daaglikse vereistes vir die behoud van 'n huis te bekom en te bestuur.
Die afname is dikwels so stadig dat elke minimale funksieverlies net die nuwe norm word, en hulle pas goed genoeg aan sodat dit nie 'n probleem veroorsaak nie. Dit is totdat 'n val of 'n nuwe gesondheidsprobleem hulle laat groei en vererger hul funksionele verliese. En voordat iemand weet wat hulle tref, het hulle 'n krisis op hul hande.
Dis wanneer ek die felle oproep kry.
"My ma herstel van longontsteking en is so swak dat sy nie uit die toilet kan kom nie. Wat moet ek doen?"
"Pa het buite werk gedoen en die buurman het geroep om vir my te sê hy het moeite om sy voorstappe op te sit. Wat moet ek doen?"
"Mamma het uit die bad geraak en die hele nag op die vloer uitgesprei, met 'n heupfraktuur wat uiteindelik was. My suster het gevlieg en bly by haar totdat sy genees, maar ons is nie seker sy kan alleen alleen tuis bly nie. Ek gaan oor 'n twee maande sabbatsdag na Japan gaan. Wat moet ons doen?"
"My pa se demensie het so erg geword dat hy nie enige van sy kinders of kleinkinders herken nie. Hy weet my ma is iemand spesiaal vir hom, maar hy weet nie sy is sy vrou nie. Hy benodig toesig oor vier en twintig uur en ons is bang dat Mamma uitbrand. Sy dring daarop aan om hom by die huis te hou, en al drie van ons kinders leef uit die staat met gesinne en werk. Wat maak ons?"
"Ons ouers maak ons ​​gek. Mamma raak letterlik om die huis met haar suikerriet wat probeer kook en skoonmaak, en ons weet sy is styf en in pyn van haar artritis. Pa kan skaars opstaan ​​uit sy gunstelingstoel waar hy die hele dag aan die TV sit. Sy drastiese gehoorverlies belemmer sy gesprekke met ma en hy skree dikwels vir haar uit frustrasie. Hulle is albei 'n ongeluk wat wag om te gebeur. Wat maak ons?"
Die antwoord op "Wat doen ons?"
Die antwoord op "wat doen ons" vereis dat almal probeer om die situasie deur hul geliefdes se oë te sien, met respek, en dat almal 'n bietjie gee.
My ervaring onthul dat die ouers nie die meeste van die tyd doelbewus argumentatief is nie. Ons beeld dikwels onsself uit as dieselfde as wanneer ons jonk is, en ignoreer tekens van veroudering wat deel geword het van ons alledaagse lewe. Ons verdedig daardie pyn in ons rug wanneer ons iets swaar of die twinge in ons knie lig as ons op die trappe klim. Ons ignoreer die feit dat ons energievlak nie dieselfde is as wat dit was nie en voortgaan om deur ons dag te ploeg. Dit is dieselfde met ma en pa, wat waarskynlik minstens twintig jaar ouer as ons kinders is. Die jare het 'n tol op hul fisiese en kognitiewe vermoëns geneem, maar as dit stadig aan die gang kom, het hulle waarskynlik nie agtergekom dat dit gebeur nie.
Soveel as wat jy seker is, is hulle nie heeltemal veilig nie en hulle sukkel om die huis te kry en te bestuur. Mamma en pa is deeglik oortuig dat hulle goed is. En soveel as wat jy pleit en dit aanskou om veranderinge aan te bring, is dit uiteindelik hulle reg om jou voorstelle, aanbevelings, pleitstukke en bedreigings te ontslaan.
So, hoe oplos jy hierdie konflik?
Die antwoord is om op een of ander manier in die middel te ontmoet. Maak 'n ooreenkoms. Kry hulle om in te stem om hul omgewing te verander sodat hulle kan bly tuis, maar in 'n leefomgewing wat toegankliker, veiliger en makliker is om te navigeer, wat almal se stresvlak verminder en hopelik lei tot 'n resolusie wat almal gelukkig maak.
Onthou, jou ouers is grootmense en het daarin geslaag om 'n redelik goeie werk te verrig wat hulle vandag bereik. Hulle verdien onafhanklikheid, outonomie en respek. En hulle moet op sy beurt oop wees vir voorstelle wat die kanse op die voorkoming van valle sal verbeter en veiliger mobiliteit in en buite hul huis sal bevorder. Almal moet 'n bietjie gee.
AARP (Amerikaanse Vereniging van Afgetrede Persone) verklaar dat "meer as 90% van seniors verkies om ouer te word; bly in hul eie huise, bly onafhanklike keuses maak en beheer oor hul lewens behou. " Daar is gesê dat baie van die mense in hierdie ouderdomsgroep waaroor ek oor die jare gewerk het, huiwerig is om te erken dat die lewe in hul huis al hoe moeiliker geword het. Dikwels sal hulle nie enige beduidende lewensveranderinge inisieer nie, so dit sal wees aan diegene wat vir hulle omgee en ondersteuning bied om die bal te laat rol.
'N Ordelike en goed onderhoude huis is 'n veilige huis. Om gesondheid en veiligheid te maksimeer, is dit handig om met decluttering te begin. Kluis neem kosbare ruimte op en kan eintlik gevaarlik wees vir jou ouers se gesondheid. Dit versamel oortollige stof en maak dit moeiliker om veilig in die huis te beweeg. En die disorganisasie dra by tot stres deur ons buite beheer te laat voel.
Arbeidsterapeute (liefs genoem "OT's" vir kort) is kundiges in die studie van die gemak en veiligheid waarin hul pasiënte selfversorgingsaktiwiteite verrig. Hierdie aktiwiteite staan ​​bekend as "daaglikse lewe aktiwiteite" (ADL's) of "instrumentele aktiwiteite van daaglikse lewe" (IADLs). ADL's en IADL's is enigiets wat mense doen vanaf die oomblik dat hulle die oggend wakker word totdat hulle snags gaan slaap. Dit sluit in voeding, aantrek, bad, toilette, versorging, higiëne en funksionele mobiliteit (loop en oordra van oppervlak na oppervlak). IADL's is 'n bietjie meer ingewikkeld deurdat hulle kos insluit, inkopies doen, medisyne en vervoer bestuur, en die huis bestuur.
Aanpas by die uitdagings
Baie seniors begeer om in hul huise te bly waar hulle hul gesinne grootgemaak het en soveel wonderlike herinneringe geskep het, maar daardie begeertes word dikwels ontspoor deur die afname in fisiese en kognitiewe vermoëns. Soos ons ouer word, moet ons aanpas by die uitdagings van die daaglikse lewe wat ons as vanselfsprekend beskou het, soos klim trappe, bad, kos voorberei en die huis bestuur. Intellektueel weet ons dat dit proaktief is en vooruit beplan, is die manier om die beste moontlike resultate te behaal.
Selfs met die beste bedoelings, is ons dikwels onseker hoe om die proses te begin, wat lei tot die situasie wat ons bestuur in plaas van andersom. Ek hoor dikwels die analogie wanneer ek met ouer ouers praat, wat nou "ons" die ouers geword het en hulle het die "kinders" geword.
Soms verloor ons die impak wat ons ouers op ons hele lewe gehad het. Ons het hulle dalk geleer hoe om 'n slimfoon of Skype met hul kleinkinders te gebruik, maar laat ons nie vergeet dat hulle ons higiëne, maniere en basiese lewensvaardighede geleer het nie.
Onthou dat jou beste kans op sukses is om saam met ma en pa te werk, om nie jou geduld te verloor nie en om hulle altyd te behandel met die respek wat hulle verdien. Dit is 'n wen-wen. Hulle sal veilig wees. Jy sal gesond wees.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Navigasie van die lewe in die Senior Jaar: Volwasse Kinders en hul ouers