Waak só teen SA se verlammende effekJannie Pelser. Foto: Verskaf. Deur Jannie Pelser My broer, Andries, en sy vrou, Debbie, was onlangs die slagoffers van ŉ gewapende roof nadat hulle van Mosambiek af teruggekeer het na Suid-Afrika. Die interessante kinkel in die kabel is dat hulle sendeling-evangeliste is wat die Woord in Mosambiek gaan verkondig het. Met hul terugkeer het hulle van ŉ shuttle gebruik gemaak en net anderkant 14de Straat is hulle voorgekeer en van alles beroof. Deur die Here se genade het hulle met hul lewe daarvan afgekom. Dié dinge bly ver totdat dit op hierdie wyse binne jou leefruimte sy opwagting maak. Dit gebeur met ánder mense totdat dit met mense naby aan jou of jouself gebeur. Vir ŉ oomblik is ŉ mens in al jou mooi praatjies, verwagtinge en hoop getroef. Vir ŉ wyle beleef ŉ mens destabilisasie en die gedagte dat dit alles verniet is, dat “Afrika” nie sal verander nie, dat óns mense slagoffers is en troosteloos in hierdie ontwrigte land geword het. My vrou is ŉ onderwyseres aan ŉ plaaslike laerskool in Krugersdorp. Een van die twee swart kinders in haar klas vertel hartseer hoedat hulle van hul motor beroof is terwyl haar pa met ŉ wapen aangehou is. Met verwysing na plaasboere wat wreedaardig mishandel en selfs vermoor word, is onlangs weer berig dat swart landbouers net soveel skade, verlies en ongemak beleef as “ons mense”. Dit gaan nie oor rasgegronde vergrype en misdaad nie, maar oor ŉ algehele aanslag op die “vesel” van ons nasie. Suid-Afrika roem daarin dat die meerderheid mense ŉ Christelike lewens-en-wêreldbeskouing het. Iewers in die harte van die meeste mense hier is daar nog ŉ sensitiwiteit vir God, sy Woord en geregtigheid. Dis ons morele kompas, ondersteun en gerig deur ons fokus op God wat onder aanslag is. Eksponente van die duisternis is onbeskaamd en strategies verenig, besig om hierdie land onder beleg te bring. Die stryd is nie teen vlees en bloed nie, leer die Woord van die Here ons (Ef 6). Dis ŉ aanslag wat uit die duisternis van stapel gestuur word en verbete daarop gerig is om kinders van die Here se spoed en moed te breek. Dit mag nie gebeur nie! Ek lees weer die bekende teks in Jeremia 29:11 waar die Here sy volk verseker van sy goeie bedoelings vir en met hulle. Die teks op sy eie is gerusstellend en het een van die bekendste en gewildste tekste in die Bybel geword. Die konteks word egter nie genoegsaam verreken nie en dit is juis die konteks wat die teks soveel meer noemenswaardig maak. Weliswaar vanweë hul eie volhardende besig wees met die sonde, afgodediens, gebrek aan barmhartigheid, bedenklike leierskap en trae geloofslewe en te midde van talle waarskuwings word die oordeel oor Israel voltrek. Die ondenkbare gebeur en hulle word na Babel weggevoer. Sion word in die proses verwoes, onder meer ook die tempel. Die, vir hulle, onmoontlike gebeur, naamlik dat God tog (vir ŉ oomblik) sy gesig wegdraai van sy kinders en hulle wreed laat intimideer. Maar God kan sy volk ten ene male nie prysgee nie (Hos 11:8) en Hy sien hulle verdwaasdheid raak waar hul musiekinstrumente aan bome opgehang is en geen loflied oor hul lippe kom nie (Ps 137:2). Hoe kan die Here in die vreemde en te midde van vyandigheid en vreemdheid geloof en geprys word? Die lewe kom tot stilstand. Hulle weet nie herwaarts of derwaarts nie. Niks maak meer sin nie en ŉ gevoel van desperate alleenheid neem van hulle besit. Jeremia die profeet kom met ŉ tydige woord. God sien sy kinders raak te midde van hul vertwyfeling. Hy is die God van ŉ nuwe begin. Hy laat sy kinders nie aan hulself oor nie. Maar daar is ŉ tydsverloop wat móét verbygaan – 70 jaar is die tyd wat bepaal is vir hul vreemdelingskap. God sê dit nie op nie. Sy besluit word gehandhaaf, maar sy volk word opgeroep om moed te skep en die lewe in die vreemde in die oë te kyk. Te midde van ŉ onvriendelike en vyandige omgewing word hulle opgeroep om hulself te beywer vir die belange van die stad. Hulle mag hulself nie in selfbejammering in ŉ ghettobestaan onttrek nie, hulle mag nie die mure hoër bou sodat niks en niemand naby aan hulle kan kom nie; hulle moet netwerke en vennootskappe sluit met die mense van Babel en op ŉ proaktiewe wyse begin om die wêreld rondom hulle ŉ beter plek te maak. Die 70 jaar sal verbygaan, maar vir nou is dit die aangewese ding om te doen. Die betrokkenheid van Christene was nog nooit so noodsaaklik soos nou nie. Al beleef baie mense ŉ stuk vervreemding en gevoel van hopeloosheid moet ons meer as ooit skouer aan die wiel sit. Die stad se belange is ook ons belange. Waldimar Pelser in Rapport (21 Mei 2017) onder die opskrif “Ons sal moet woeker voor ANC mag verloor” skryf: “Organiseer. Staan op. Voel trots op wat jy vir jou medemens doen. Maak aanspraak op jou regte en ook op die regte van ander wat jy sou hoop vir jóú in die bresse sal tree as die gort eendag goed gaar is. Praat uit. Ondersteun enigiemand wat die wêreld om hulle ’n beter plek probeer maak. Dit sluit die kunste in. Koop ’n boek. Lees ’n koerant. Lig jouself in. Beveilig jouself. Reik uit, rig iets op. Lag vir dié wat jou wegwens. Daag jouself nietemin uit. Weeg perspektiewe op. Verdedig jou posisie, maar onthou daar is altyd iets om te leer, en dat nuwe moontlikhede selfs in die grootste krisis sigbaar word vir dié wat teen moedverloor kies en besluit om iets aan ons eie en mekaar se probleme te doen.” Frans Cronje, scenariobeplanner, skets in sy boek “Tydreisigersgids vir Suid-Afrika in 2030 twee scenario’s van hoe die samelewing daar kan uitsien (Rapport, 21 Mei 2017). Die eerste is ontstellend negatief en hopeloos. Die tweede is die toekoms waarop almal gehoop het. Drie redes vir die positiewe en produktiewe wending word gegee. Die derde is die belangrikste volgens Cronjé: “Die aard van die samelewing het verander. Suid-Afrika is nie meer ’n land waarin mense vir die regering wag om vir hulle iets te doen nie. Dit is een waarin hulle dit vir hulself sal doen, en die regering is daar om die omstandighede te help skep waarin hulle dit kan doen.” Die Woord sê: “… bevorder die belange van die stad waarheen Ek julle weggevoer het, bid tot my vir daardie stad, want sy belange is ook julle belange” (Jer 29:7).