Hierdie gedagtegang van Brueggemann illustreer hoe nodig dit is dat die Skrif in die uitvoer van die normatiewe taak van prakties-teologiese ondersoek rakende die wese van prediking nie alleen oppervlakkig en lineêr gerig moet word op dit wat die ideale inrigting van Skrifgetroue Woordverkondiging behoort te wees nie. Dan sou die ondersoeker die gevaar loop om slegs op 'n een-dimensionele manier aan te dui dat die ideaal vir suiwer Woordverkondiging daarin bestaan om volgens die bedoeling van die Gees tot die harte van die gelowiges deur te dring, sonder om die onderliggende motiewe waarmee die prediker en die hoorders hulleself in 'n bepaalde konfigurasie met mekaar en die met die teks posisioneer, in ag te neem.
Op die dieptevlak van die ondersoekveld kan die navorser tot die besef kom van disintegratiewe kragte wat in die werklikheid van die homiletiese proses plaasvind wanneer die kommunikatiewe driehoekige verhoudinge tussen die teks, prediker en hoorders versteur word. Daar kan byvoorbeeld waargeneem word dat die prediker homself of haarself op so 'n manier met die teks verbind dat die verhouding met die hoorders begin disintegreer. Weens 'n hoë agting vir die integriteit en gesag van die teks word sterk op die struktuur van die teks en die oorspronklike betekenis daarvan gefokus. Deur versigtige en kliniese eksegese word die struktuur van die teks verken en word groot moeite gedoen om in die verklaringsproses die letterlike en historiese betekenis daarvan behoue te laat bly. Sonder dat die prediker dit besef, kan hierdie fiksasie op die letter van die teks die betekenis van die Woord vir die hoorders in die lug laat bly hang in die vorm van algemene toepassings en gestolde waarhede. Die hoorders neem wel kennis van 'n suiwer waarheid, maar dit vat nie grond in hulle konkrete leefwêreld nie. (vgl. De Wet 2011:66; De Leede & Stark 2013:97-98)
In 'n ander geval kan die prediker homself of haarself so met die hoorders verbind, dat die aktiewe stem van die teks na die agtergrond verskuif. Die prediker word so in die wêreld van die hoorders ingetrek, dat hy of sy daarop gefikseer raak om aanklank by die hoorders te vind. Die realiteite waarmee die hoorders te doen kry in hulle leefwêreld en die volle impak wat dit op hulle menswees maak, staan in die kollig. Die prediker probeer sensitief daarvoor wees om aan elke mens die tyd en ruimte en vryheid te gee om komplekse sake in sy of haar lewe in selfstandige wisselwerking met die teks te verwerk. Hierdie manier van omgaan met die teks kan daartoe aanleiding gee dat slegs 'n relatiewe/metaforiese betekenis aan die teks toegeskryf word en dat die teks verhinder word om met 'n perspektief wat verrassend meer is as wat ons kan antisipeer in die lewe van die hoorders deurbreek (vgl. De Wet 2012:6).
Wanneer die dieptevlak van die ondersoekveld vanuit die Sola Scriptura-standpunt benader word, sal die spanningsveld ten diepste gevisualiseer word in terme van die spanning tussen self-sentriese en a-sentriese lewe; tussen 'n self-handhawende/ self-aktualiserende lewensgerigtheid (asof ons lewe in ons eie hande sou wees) en h lewensgerigtheid waarin daar in afhanklikheid van die genade van God alleen geleef word met die diepe wete dat die lewe 'n geskenk is wat uit die hand van die drie-Enige God kom (vgl. Webster 2003:228). Dit is deur die Skrif alleen dat ons in lewende geloofsgemeenskap met Christus die verskil kan sien tussen 'n lewensgerigtheid wat in selfgerigtheid tot die dood lei en 'n lewensgerigtheid wat in God-gerigtheid tot die lewe lei.
Skrifhantering waarin die hart van die probleemveld ontsluit word, het daarmee te doen dat die evangelie van die gekruisigde en opgestane Christus (nie as 'n blote voorskriftelike teks nie, maar in lewende gemeenskap met Christus self wat deur sy Gees in ons harte leef) daarin bedien word. Deur die bediening van die Woord word die spanningsveld in die ruimte van die nuwe verbond, waarvan Christus die Middelaar is, ingetrek. In die verbondsruimte, waarin Christus op grond van sy lyding, dood en opstanding versoenend teenwoordig is, kan kragte wat tot vervreemding, disintegrasie en dood aanleiding gee, nie langer heers nie (Rom. 5:15; 2 Kor. 5: 19-20; vgl. De Wet 2011:70). In die verbondsruimte waar Christus teenwoordig is, word die Skrifhanteerder in 'n hermeneutiese sirkel geplaas tussen die volheid van die opstandingslewe wat deur God gegee word en die mate waarin daar kragte in ons menslike lewe aan die werk is wat hierdie opstandingslewe wil verhinder om met die volle krag en impak daarvan deur te breek. In sy hart het hierdie hermeneutiese sirkel te doen met 'n soeke na wat dit beteken om waarlik mens te wees. Alleen in 'n eksistensiële hermeneutiese sirkel tussen die self en God, kan die verskil gesien word tussen die heerlikheid wat uit 'n herstelde verhouding met God voortvloei vir menswees en die ellende wat uit 'n ontwrigte verhouding met Hom voortvloei (vgl. Zimmermann 2004:272).
Die ondersoeker sal bewus word van maniere waarop die Skrif so hanteer word dat die reikwydte van die afleidings wat daaruit gemaak word in 'n denksisteem gegiet word, wat bloot daarop gerig is om die status quo te bewaar; 'n sisteem waarin die Woord op 'n veilige afstand van die lewe gehou word en ons nie met die lewensveranderende impak daarvan gekonfronteer hoef te word nie. In sy 1971-rede, "De aktualiteit der prediking in het licht van het 'Sola Scriptura' der Reformatie", het Trimp (1983 :7) reeds daarop gewys dat die kerk nie kan lewe deur 'n objektivistiese prediking nie; 'n soort prediking wat bestaan in 'n rasionele uiteensetting van die inhoud van 'n teks in sy historiese verband waarin die gemeente bloot as toeskouers betrek word. In 'n objektivistiese preek is daar 'n ongeoorloofde distansie tussen preek en hoorder. Die Woord bereik die hart nie. Die bediening van die Woord verskrompel tot 'n kragtelose eksegetiese bedrywigheid en die kerugma gaan op in dooie skrifgeleerdheid. Brueggemann (2005b:497) wys daarop hoe die Bybelse teks in 'n teologiese sisteem geïsoleer kan word met die resultaat dat dit sy gevaarlike stem verloor. In die proses dien die teks bloot as 'n eggo vir een of ander geslote intellektuele artikulasie waarin die lewensveranderende implikasies wat in die teks opgesluit is, nie toegelaat word om te ontsluit nie. Hierdie soort van Skrifgebruik kan in 'n vorm van Skrifmisbruik ontaard waarin die eie gestolde visie voorskriftelik op die werklikheid afgedwing word (vgl. Campbell 2002:84). Wanneer 'n teoloog sy of haar ondersoekveld met hierdie soort Skrifgebruik benader, is dit duidelik dat daar geen reformatoriese krag uit die ondersoek sal kan voortvloei nie.
Aan die ander kant van die spektrum sal die ondersoeker ook gekonfronteer word met die onhoudbaarheid van 'n soort Skrifgebruik waarin die Skrif tot 'n on-voorskriftelike gespreksgenoot in 'n gelyk-vlakkige dialoog met die hedendaagse konteks afgeskaal word en die krag vir die oopmaak van vernuwende perspektiewe in 'n soort kreatiewe reïnterpretasie gelokaliseer word; 'n kreatiewe handeling waarin die ondersoeker self 'n toegangspoort moet skep vir die Skrif ten opsigte van die relatiewe en relevante betekenis daarvan in die konstruksie van nuwe kennis . In hierdie verband kan na McClure (2001:149) se tipering van prediking as "otherwise preaching" verwys word. In "other-wise preaching" is die fokus voluit op die lewe van gemarginaliseerdes ("others"); mense wie se nood en behoeftes in konvensionele prediking nie in die brandpunt geplaas is nie. Predikers moet versigtig wees dat daar - op die manier waarop die gewone gesagsbronne (waaronder die Skrif die vernaamste is) ontplooi word - nie 'n onderdrukking plaasvind van die uniekheid van andersoortige mense se behoeftes en prediking van die Woord gevolglik in geslotenheid stol nie. Wilson (2004:140) dui aan dat hierdie benadering van McClure daarop neerkom dat die Skrif op 'n manier aangewend word waarin die brandpunt by die sosiale fokus lê en dat die openbaring-gedagte in die proses op die agtergrond vervaag.
As 'n voorbeeld van 'n benadering waarin die Skrif by wyse van kreatiewe herinterpretasie op die hedendaagse konteks gerig word, kan na Bond (1999:40-42) se metaforiese Christologie verwys word. In hierdie benadering word teologie se metaforiese betekenis beklemtoon en verdwyn die metafisiese betekenis (openbarings-werklikheid) op die agtergrond. 'n Metafoor moet dan nie deur die letterlike betekenis daarvan ingeperk word nie. Die metaforiese betekenis van Jesus se opstanding word dan by wyse van kreatiewe reïnterpretasie geaktualiseer wanneer dit betrek word op situasies waarin mense aangemoedig word om kragte wat tot dood en vernietiging lei (byvoorbeeld 'n krag soos geweld) te oorwin deur die krag van geweldlose opstandingslewe; Deur geweldlose opstandingslewe kan die kwaad deur die goeie oorwin word. In hierdie benadering gaan dit nie daaroor of Jesus werklik uit die dood opgestaan het en nou lewend teenwoordig is nie. Dit gaan dan eerder oor die metaforiese krag van die opstandings-gedagte soos dit in die konkrete werklikheid waarmee mense daagliks te doen het, moet deurbreek; dit gaan dan oor die kreatiewe stappe wat geneem moet word om nuwe energie los te maak in 'n gemeenskap wat deur vernietigende kragte bedreig word (vgl. Wilson, 2004:143,144). Hierteenoor maan Campbell (1997:201):