Verbod word deur die Kongres bekragtig - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die 18de wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat die 'vervaardiging, verkoop of vervoer van bedwelmende drank vir drankdoeleindes' verbied, word op 16 Januarie 1919 deur die vereiste aantal state bekragtig.
Die beweging vir die verbod op alkohol begin in die vroeë 19de eeu, toe Amerikaners bekommerd was oor die nadelige gevolge van drink, 'n temperamentvolle samelewing begin vorm het. Teen die laat 19de eeu het hierdie groepe 'n kragtige politieke mag geword wat veldtogte op staatsvlak gevoer het en tot totale nasionale onthouding gevra het. In Desember 1917 is die 18de wysiging, ook bekend as die verbodwysiging, deur die kongres goedgekeur en na die state gestuur vir bekragtiging.
LEES MEER: Hoe die verbodstydperk georganiseerde misdaad veroorsaak het
Nege maande na die bekragtiging van die verbod het die kongres die Volstead -wet, of die nasionale verbodswet, goedgekeur oor die veto van president Woodrow Wilson. Die Volstead -wet het voorsiening gemaak vir die handhawing van verbod, insluitend die oprigting van 'n spesiale eenheid van die tesourie -afdeling. Een jaar en 'n dag na sy bekragtiging het die verbod in werking getree - op 17 Januarie 1920 - en die land het amptelik droog geword.
Ondanks die kragtige pogings van wetstoepassingsagentskappe kon die Volstead Act nie die grootskaalse verspreiding van alkoholiese drank voorkom nie, en het georganiseerde misdaad in Amerika floreer. In 1933 is die 21ste wysiging van die Grondwet aangeneem en bekragtig, wat die verbod herroep.
LEES MEER: Die nagverbod is beëindig
Verbod, wetlike voorkoming van die vervaardiging, verkoop en vervoer van alkoholiese drank in die Verenigde State van 1920 tot 1933 ingevolge die bepalings van die agtiende wysiging. Alhoewel die matigheidsbeweging, wat wyd ondersteun is, daarin geslaag het om hierdie wetgewing in werking te stel, was miljoene Amerikaners bereid om drank (gedistilleerde spiritualieë) onwettig te drink, wat aanleiding gegee het tot bootlegging (die onwettige produksie en verkoop van drank) en praatjies (onwettig) , geheimsinnige drinkinstellings), wat beide deur georganiseerde misdaad gebruik is. As gevolg hiervan word die verbodstydperk ook onthou as 'n tydperk van gangsterisme, gekenmerk deur kompetisie en gewelddadige veldslae tussen kriminele bendes.
Wat het tot verbod gelei?
Landwye verbod het ontstaan ​​as gevolg van die matigheidsbeweging. Die matigheidsbeweging het gepleit vir matigheid in - en in sy uiterste vorm, volledige onthouding van die verbruik van alkohol (hoewel die werklike verbod slegs die vervaardiging, vervoer en handel van alkohol verbied, eerder as die gebruik daarvan). Die matigheidsbeweging het in die 1820's en '30's 'n aanhang begin versamel, versterk deur die godsdienstige herlewing wat die volk destyds oorval het. Die godsdienstige establishment was steeds sentraal in die beweging, soos aangedui deur die feit dat die Anti-Saloon League-wat aan die spits was van die begin van die 20ste eeu vir verbod op plaaslike, staats- en federale vlak-baie steun van Protestantse ontvang het evangeliese gemeentes. 'N Aantal ander magte steun ook die beweging, soos vrouesuffragiste, wat angstig was oor die verslegtende uitwerking wat alkohol op die familie -eenheid gehad het, en nyweraars wat graag die doeltreffendheid van hul werkers wou verhoog.
Hoe lank het die verbod geduur?
Die landswye verbod het van 1920 tot 1933 geduur. Die agtiende wysiging-wat die vervaardiging, vervoer en verkoop van alkohol onwettig gemaak het-is in 1917 deur die Amerikaanse kongres goedgekeur. In 1919 is die wysiging deur die driekwart van die land se state bekragtig om grondwetlik maak. Dieselfde jaar is ook die Volstead Act, wat die manier waarop die Amerikaanse regering die verbod sou afdwing, ontwerp. Die landwye moratorium op alkohol bly die volgende 13 jaar van krag, waarna 'n algemene ontnugtering van die beleid - beïnvloed deur faktore wat wissel van die opkoms van georganiseerde misdaad tot die ekonomiese ongemak wat veroorsaak is deur die ineenstorting van die aandelemark in 1929 - gelei het tot ontbinding daarvan op federale vlak deur die een-en-twintigste wysiging. Die verbod op alkohol het die komende twee dekades op staatsvlak steeds bestaan, soos dit meer as 'n halwe eeu voor die bekragtiging van die agtiende wysiging in 1919 was.
Wat was die gevolge van verbod?
Die agtiende wysiging is bekragtig in die hoop om alkohol uit die Amerikaanse lewe uit te skakel. In dié opsig het dit misluk. Inteendeel, mense wat van plan was om te drink, het skuiwergate gevind in die nuut aangeneem anti-drankwette wat hulle in staat gestel het om hul dors te verslap, en toe dit nie werk nie, het hulle hulle tot onwettige maniere gewend. 'N Hele swart mark - bestaande uit bootleggers, speakeasies en distillasiebedrywighede - het ontstaan ​​as gevolg van die verbod, net soos georganiseerde misdaadsindikate wat die komplekse ketting van operasies wat by die vervaardiging en verspreiding van alkohol betrokke was, gekoördineer het. Korrupsie in wetstoepassing het wydverspreid geraak namate kriminele organisasies omkopery gebruik het om amptenare in hul sak te hou. Verbod was ook nadelig vir die ekonomie deur werkgeleenthede uit te skakel wat voorheen die vyfde grootste bedryf in Amerika was. Teen die einde van die twintigerjare het die verbod sy glans verloor vir baie wat voorheen die vurigste ondersteuners van die beleid was, en dit is deur die een-en-twintigste wysiging in 1933 uit die weg geruim.
Hoe het mense die verbod bereik?
Van die begin van die verbod af het mense maniere gevind om aan te hou drink. Daar was 'n aantal skuiwergate om te ontgin: aptekers kon whisky voorskryf vir medisinale doeleindes, sodat baie apteke 'n front geword het vir die bedryfsbedryf, mag alkohol gebruik vir produksiedoeleindes. alkohol, wat gelei het tot toename in kerkregistrasie en baie mense het geleer om drank in hul eie huise te maak. Kriminele het ook nuwe maniere uitgevind om aan Amerikaners te voorsien wat hulle wou hê: bootleggers het alkohol die land binnegesmokkel of hul eie praatjies gedistilleer in die agterkamers van oënskynlik opvallende ondernemings en georganiseerde misdaadsyndikate wat gevorm is om die aktiwiteite in die swartes te koördineer. -mark alkohol bedryf. Die enigste mense wat hul drinkvermoë werklik ingeperk het, was lede van die werkersklas wat nie die prysverhoging wat onwettig was, kon bekostig nie.
Hoe is die verbod toegepas?
Die Volstead -wet het die Internal Revenue Service (IRS) in die ministerie van tesourie opgelê om die verbod af te dwing. As gevolg hiervan is die Verbodseenheid gestig binne die IRS. Die verbodseenheid is sedert sy ontstaan ​​geteister deur kwessies van korrupsie, gebrek aan opleiding en onderbefondsing. Die vlak waarop die wet afgedwing is, het dikwels te doen gehad met die simpatie van die burgers in die gebiede wat onder die polisie is. Die kuswag het ook 'n rol gespeel in die implementering en het agtervolgers agtervolg wat probeer het om drank langs die kuslyn na Amerika te smokkel. In 1929 verskuif die onus van die handhawing van die IRS na die departement van justisie, met die verbodseenheid as die Buro vir Verbod. Met Eliot Ness aan die stuur, het die Buro vir Verbod 'n massiewe offensief teen georganiseerde misdaad in Chicago uitgevoer. Dit was Ness en sy span Untouchables - verbodsagente wie se naam afgelei is van die feit dat hulle "onaantasbaar" was vir omkopery - wat Chicago se bootlegger -koning Al Capone omvergewerp het deur sy belastingontduiking bloot te lê.
Op 18 November 1918, voor die ratifikasie van die agtiende wysiging, het die Amerikaanse kongres die tydelike verbod op oorlogstyd aangeneem, wat die verkoop van alkoholiese drank met 'n alkoholinhoud van meer as 1,28%verbied het.  (Hierdie wet, wat bedoel was om graan te bespaar vir die oorlogspoging, is aangeneem nadat die wapenstilstand wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het, op 11 November 1918 onderteken is.) Die Wet op die oorlogsverbod tree op 30 Junie 1919 in werking met Julie 1, 1919, bekend geword as die 'Dors eers'.  
Die Amerikaanse senaat het die agtiende wysiging op 18 Desember 1917 voorgestel. Nadat dit op 16 Januarie 1919 deur 'n 36ste staat goedgekeur is, is die wysiging as deel van die Grondwet bekragtig. Volgens die wysigings het die land 'n jaar later, op 17 Januarie 1920, droog geword.  
Op 28 Oktober 1919 het die kongres die Volstead Act, die gewilde naam vir die National Prohibition Act, oor die veto van president Woodrow Wilson aangeneem. Die wet het die wetlike definisie van bedwelmende drank bepaal, asook boetes vir die vervaardiging daarvan.  Alhoewel die Volstead -wet die verkoop van alkohol verbied, het die federale regering nie hulpbronne gehad om dit af te dwing nie.
Verbod was suksesvol in die vermindering van die hoeveelheid drank wat verbruik is, sirrose -sterftesyfers, opnames in die geesteshospitale vir alkoholiese psigose, arrestasies weens openbare dronkenskap en afwesigheid.    Terwyl baie beweer dat verbod die verspreiding van ondergrondse, georganiseerde en wydverspreide kriminele aktiwiteite gestimuleer het,  het twee akademici [ who? ] beweer dat daar geen toename in misdaad gedurende die tydperk van die verbod was nie en dat sulke bewerings eerder "gewortel is in die impressionistiese as die feitelike."   Teen 1925 was daar oral in New York 30.000 tot 100.000 speakeasy -klubs.  Nat opposisie het gepraat oor persoonlike vryheid, nuwe belastinginkomste uit wettige bier en drank, en die plaag van georganiseerde misdaad. 
Op 22 Maart 1933 onderteken president Franklin Roosevelt die Cullen -Harrison -wet, wat bier met 'n alkoholinhoud van 3,2% (gewig) en wyn met 'n geringe alkoholinhoud wettig maak. Op 5 Desember 1933 het ratifikasie van die een-en-twintigste wysiging die agtiende wysiging herroep. Die federale wet van die Verenigde State verbied egter steeds die vervaardiging van gedistilleerde gedistilleerde drank sonder om aan talle lisensievereistes te voldoen wat dit onprakties maak om drank vir persoonlike drank te vervaardig. 
Die verbruik van alkoholiese drank is sedert die koloniale tydperk 'n omstrede onderwerp in Amerika. In Mei 1657 het die Algemene Hof van Massachusetts sterk drank verkoop, of dit nou bekend staan ​​onder die naam rum, whisky, wyn, brandewyn, ens. aan die Indiane onwettig.  [ twyfelagtig - bespreek ]
In die algemeen het informele sosiale kontroles in die huis en die gemeenskap gehelp om die verwagting te handhaaf dat die misbruik van alkohol onaanvaarbaar was. "Dronkenskap is veroordeel en gestraf, maar slegs as 'n misbruik van 'n geskenk wat deur God gegee is. Drink self word nie as skuldig beskou nie, net meer as kos die skuld vir die sonde van vraatsug verdien. Oormaat was 'n persoonlike diskresie."  Toe informele kontroles misluk het, was daar wettige opsies.
Kort nadat die Verenigde State onafhanklikheid verkry het, het die Whiskey Rebellion in die weste van Pennsylvania plaasgevind uit protes teen die belasting wat deur die regering opgelê is op whisky. Alhoewel die belasting hoofsaaklik gehef is om die nuutgestigte nasionale skuld af te betaal, het dit ook steun ontvang van sommige sosiale hervormers, wat gehoop het dat '' sondebelasting 'die publiek bewus sou maak van die nadelige gevolge van alkohol.  Die whiskybelasting is herroep nadat Thomas Jefferson se Demokratiese-Republikeinse Party, wat die Federalistiese Party van Alexander Hamilton gekant het, in 1800 aan bewind gekom het. 
Benjamin Rush, een van die voorste dokters van die laat 18de eeu, het eerder gematigheid as verbod geglo. In sy verhandeling, "The Enquiry into the Effects of Ardent Spirits on the Human Body and Mind" (1784), voer Rush aan dat die oormatige gebruik van alkohol die liggaamlike en sielkundige gesondheid benadeel en dronkenskap as 'n siekte bestempel.  Klaarblyklik beïnvloed deur Rush se wyd bespreekde oortuiging, het ongeveer 200 boere in 'n Connecticut -gemeenskap in 1789 'n verhoudingsvereniging gestig. Soortgelyke verenigings is in Virginia in 1800 en New York in 1808 gestig.  Binne 'n dekade het ander temperingsgroepe gestig in agt state, waarvan sommige staatswye organisasies is. Die woorde van Rush en ander vroeë hervormers van vroeë matigheid het die gebruik van alkohol vir mans en vroue gedichotomiseer. Terwyl mans dit geniet om te drink en dit dikwels as lewensbelangrik beskou het, het vroue wat die ideologie van 'ware moederskap' aangeneem het, hulle daarvan weerhou om alkohol te drink. Middelklasvroue, wat as die morele gesag van hul huishoudings beskou is, het gevolglik die drink van alkohol, wat volgens hulle 'n bedreiging vir die huis was, verwerp.  In 1830 het die Amerikaners gemiddeld 1,7 bottels sterk drank per week verbruik, drie keer die hoeveelheid wat in 2010 verbruik is. 
Ontwikkeling van die verbodbeweging
Die American Temperance Society (ATS), wat in 1826 gestig is, het gehelp om die eerste matigheidsbeweging te begin en het as basis gedien vir baie latere groepe. Teen 1835 het die ATS 1,5 miljoen lede bereik, met vroue 35% tot 60% van die hoofstukke. 
Die verbodsbeweging, ook bekend as die droë kruistog, het in die 1840's voortgegaan onder leiding van piëtistiese godsdienstige denominasies, veral die Metodiste. Aan die einde van die 19de eeu het die temperamentbeweging sy fokus verbreed van onthouding tot alle gedrag en instellings wat verband hou met alkoholverbruik. Predikers soos dominee Mark A. Matthews het drankstutte verbind met politieke korrupsie. 
'N Paar suksesse vir die beweging is in die 1850's behaal, insluitend die Maine -wet wat in 1851 aangeneem is, wat die vervaardiging en verkoop van drank verbied het. Voordat dit in 1856 herroep is, het 12 state die voorbeeld van Maine in 'n totale verbod gevolg.  Die matigheidsbeweging verloor krag en is tydens die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) gemarginaliseer. Na die oorlog het sosiale moraliste hulle tot ander kwessies gewend, soos die mormoonse poligamie en die temperamentbeweging.   
Die droë kruistog is herleef deur die nasionale verbodsparty, wat in 1869 gestig is, en die Woman's Christian Temperance Union (WCTU), wat in 1873 gestig is.  WCTU -lede het geglo dat as hul organisasie kinders kan bereik met sy boodskap, dit 'n droë gevoel kan veroorsaak wat tot verbod kan lei. Frances Willard, die tweede president van die WCTU, was van mening dat die doelwitte van die organisasie was om 'n 'unie van vroue uit alle denominasies te stig, met die doel om jongmense op te voed, 'n beter openbare sentiment te vorm, die drankklasse te hervorm, die krag van Goddelike genade aan diegene wat verslaaf is aan alkohol, en deur die wet die wet uit ons strate verwyder ".  Alhoewel die universele stemregte nog steeds geweier is, het vroue in die WCTU Frances Willard se "Do Everything" -leer gevolg en matigheid gebruik as 'n metode om politiek aan te gaan en ander progressiewe aangeleenthede soos hervorming van gevangenisse en arbeidswette te bevorder. 
In 1881 word Kansas die eerste staat wat alkoholiese drank in sy Grondwet verbied.  Meer as 30 keer gearresteer en by verskeie geleenthede beboet en gevange geneem, probeer die verbodsaktivis Carrie Nation die staat se verbod op alkoholverbruik afdwing.  Sy het in salonne gestap, kliënte uitgeskel en haar byl gebruik om bottels drank te vernietig. Nation het dames gewerf in die Carrie Nation Prohibition Group, wat sy ook gelei het. Terwyl die vigilante -tegnieke van Nation skaars was, het ander aktiviste die droë saak afgedwing deur salonne in te gaan, te sing, te bid en om te sê dat hulle nie meer alkohol verkoop nie.  Ander droë state, veral dié in die Suide, het verbodswetgewing uitgevaardig, net soos individuele provinsies in 'n staat.
Hofsake het ook die onderwerp van verbod bespreek. Terwyl sommige sake in opposisie beslis het, was die algemene neiging na ondersteuning. In Mugler teen Kansas (1887), het regter Harlan gesê: 'Ons kan die feit, binne die wete van almal, nie uitsluit nie, dat die volksgesondheid, die openbare sedes en die openbare veiligheid in gevaar kan kom deur die algemene gebruik van bedwelmende drank of die feit wat deur statistieke vir almal toeganklik is, dat die ledigheid, wanorde, armoede en misdaad wat in die land bestaan, in 'n mate herlei kan word tot hierdie euwel. "  Ter ondersteuning van die verbod, Crowley v. Christensen (1890), het opgemerk: "Die statistieke van elke staat toon 'n groter hoeveelheid misdaad en ellende toe te skryf aan die gebruik van vurige geeste wat in hierdie kleinhandelsalonne verkry word as aan enige ander bron." 
Die verspreiding van woonbuurtes in die tydperk na die burgeroorlog het 'n verskynsel geword van 'n toenemend geïndustrialiseerde, stedelike arbeidsmag. Werkers se kroeë was gewilde sosiale byeenkomste uit die werkplek en huislike lewe. Die broubedryf was aktief betrokke by die vestiging van salonne as 'n winsgewende verbruikersbasis in hul besigheidsketting. Salons was meer gereeld gekoppel aan 'n spesifieke brouery, waar die saloonhouer se werking deur 'n brouer gefinansier is en kontraktueel verplig was om die produk van die brouer te verkoop, met uitsluiting van mededingende handelsmerke. Die sakemodel van 'n salon het dikwels die aanbod van 'n gratis middagete ingesluit, waar die tarief gewoonlik bestaan ​​uit swaar gesoute voedsel wat bedoel is om dors te veroorsaak en drank te koop.  Gedurende die Progressive Era (1890–1920) het vyandigheid teenoor saloons en hul politieke invloed wydverspreid geword, met die Anti-Saloon League wat die Verbodsparty en die Woman's Christian Temperance Union vervang het as die mees invloedryke voorstander van verbod, nadat laasgenoemde twee groepe het hul pogings uitgebrei om ander sosiale hervormingskwessies, soos stemreg vir vroue, te ondersteun op hul verbodplatform. 
Verbod was 'n belangrike krag in die staats- en plaaslike politiek van die 1840's tot die 1930's. Talle historiese studies het getoon dat die betrokke politieke magte etnisch was.  Verbod is ondersteun deur die droogte, hoofsaaklik piëtistiese Protestantse denominasies wat Metodiste, Noordelike Baptiste, Suidelike Baptiste, New School Presbyterians, Disciples of Christ, Congregationalists, Quakers en Scandinavian Lutherans insluit, maar ook die Katolieke Totale Onthoudingsunie van Amerika insluit en tot 'n sekere mate die Heiliges van die Laaste Dae. Hierdie godsdienstige groepe het salonne geïdentifiseer as polities korrup en drink as 'n persoonlike sonde.Ander aktiewe organisasies sluit in die Women's Church Federation, die Women's Temperance Crusade en die Department of Scientific Temperance Instruction. Die natters, hoofsaaklik liturgiese protestante (Episkopaliërs en Duitse Lutherane) en Rooms -Katolieke, het hulle daarteen gekant, wat die idee veroordeel het dat die regering moraliteit moet definieer.  Selfs in die nat vesting van New York was daar 'n aktiewe verbodsbeweging onder leiding van Noorse kerkgroepe en Afro-Amerikaanse arbeidsaktiviste wat geglo het dat verbod werkers, veral Afro-Amerikaners, sou bevoordeel. Teehandelaars en vervaardigers van koeldrankfonteine ​​ondersteun die verbod in die algemeen en glo dat 'n verbod op alkohol die verkoop van hul produkte sal verhoog.  ​​'n Besondere effektiewe operateur op politieke gebied was Wayne Wheeler van die Anti-Saloon League,  wat van die verbod 'n wigkwessie gemaak het en daarin geslaag het om baie kandidate vir die verbod te verkies. Hy kom uit Ohio en het op 'n jong ouderdom sy diep wrewel oor alkohol begin. Hy is op 'n plaas beseer deur 'n werker wat dronk was. Hierdie gebeurtenis het Wheeler verander. Hy begin laag in die geledere en het vinnig opgeskuif weens sy diepgewortelde haat teenoor alkohol. Hy het later besef dat hy meer openbare goedkeuring nodig sou hê om die beweging te bevorder, en vinnig. Dit was die begin van sy beleid genaamd 'wielerisme', waar hy die media gebruik het om te laat lyk asof die algemene publiek 'in' is oor 'n spesifieke kwessie. Wheeler het bekend geword as die 'droë baas' vanweë sy invloed en mag. 
Verbod verteenwoordig 'n konflik tussen stedelike en landelike waardes wat in die Verenigde State ontstaan. Gegewe die massale toestroming van migrante na die stedelike sentrums van die Verenigde State, het baie individue binne die verbodbeweging die misdaad en sedelik korrupte gedrag van Amerikaanse stede met hul groot immigrantebevolkings verbind. Salonne wat deur immigrante in hierdie stede besoek word, word gereeld besoek deur politici wat die immigrante se stemme wou verkry in ruil vir gunste soos werkaanbiedings, regshulp en kosmandjies. Dus is salonne gesien as 'n teelaarde vir politieke korrupsie. 
Die meeste ekonome gedurende die vroeë 20ste eeu was ten gunste van die inwerkingtreding van die agtiende wysiging (verbod).  Simon Patten, een van die voorste advokate vir verbod, het voorspel dat verbod uiteindelik in die Verenigde State sou plaasvind om mededingende en evolusionêre redes. Irving Fisher, professor in die ekonomie in Yale, het wyd geskryf oor verbod, insluitend 'n artikel wat 'n ekonomiese rede vir verbod gemaak het.  Fisher word erken dat hy aan die kriteria voldoen waarteen toekomstige verbod, soos dagga, gemeet kan word aan misdaad, gesondheid en produktiwiteit. Byvoorbeeld, "Blou Maandag" verwys na die babelaswerkers wat na 'n naweek vol drank gedrink is, wat daartoe gelei het dat Maandae 'n vermorsde produktiewe dag was.  Maar nuwe navorsing het Fisher se navorsing, wat op onbeheerde eksperimente gebaseer was, in diskrediet gebring, maar sy syfer van $ 6 miljard vir die jaarlikse wins van verbod aan die Verenigde State word steeds aangehaal. 
In 'n terugslag in die opkomende werklikheid van 'n veranderende Amerikaanse demografie, het baie verbiedelinge die leerstuk van nativisme onderskryf, waarin hulle die idee onderskryf dat die sukses van Amerika die gevolg was van sy wit Angelsaksiese afkoms. Hierdie oortuiging het wrokke teenoor stedelike immigrantgemeenskappe bevorder, wat tipies aangevoer het dat die verbod afgeskaf word.  Boonop was nativistiese sentimente deel van 'n groter proses van amerikanisering wat gedurende dieselfde tydperk plaasgevind het. 
Twee ander wysigings aan die Grondwet is deur droë kruisvaarders beywer om hul saak te help. Een daarvan is toegestaan ​​in die sestiende wysiging (1913), wat alkoholbelasting wat die federale regering befonds het, vervang het met 'n federale inkomstebelasting.  Die ander was stemreg vir vroue, wat toegestaan ​​is na die verloop van die negentiende wysiging in 1920, aangesien vroue geneig was om 'n verbod te ondersteun, maar humeuringsorganisasies was geneig om vroue se stemreg te ondersteun. 
In die presidentsverkiesing van 1916 het die demokrate, Woodrow Wilson, en die Republikeinse kandidaat, Charles Evans Hughes, die verbodskwessie geïgnoreer, net soos die politieke platforms van beide partye. Demokrate en Republikeine het sterk nat en droë faksies gehad, en die verkiesing sou na verwagting naby wees, en nie een van die kandidate wou enige deel van sy politieke basis vervreem nie.
In Maart 1917 het die 65ste kongres byeengeroep, waarin die droogte in die Demokratiese Party met 140 tot 64 in getal was en 138 tot 62 onder die Republikeine.  Met Amerika se oorlogsverklaring teen Duitsland in April, is Duitse Amerikaners, 'n groot mag teen verbod, van die kantlyn gesit en word hul protes daarna geïgnoreer. Daarbenewens het 'n nuwe regverdiging vir die verbod ontstaan: die verbod op die vervaardiging van alkoholiese drank sal meer hulpbronne - veral graan wat andersins gebruik sou word om alkohol te maak - toegewy word aan die oorlogspoging. Terwyl die oorlogsverbod 'n vonk vir die beweging was,  het die Eerste Wêreldoorlog geëindig voordat landwye verbod ingestel is.
'N Resolusie waarin 'n grondwetlike wysiging vereis word om 'n landwye verbod te bereik, is in die kongres ingedien en in Desember 1917 deur albei huise aanvaar. Teen 16 Januarie 1919 is die wysiging deur 36 van die 48 state bekragtig, wat dit wetlik maak. Uiteindelik het slegs twee state - Connecticut en Rhode Island - besluit om dit nie te bekragtig nie.   Op 28 Oktober 1919 het die kongres goedgekeur wat die wet, bekend as die Volstead Act, toegelaat het om die agtiende wysiging toe te pas toe dit in 1920 van krag geword het.
Begin van nasionale verbod (Januarie 1920) Redigeer
Die verbod het op 17 Januarie 1920 begin toe die Volstead -wet in werking getree het.  'n Totaal van 1 520 federale verbodsagente (polisie) het die taak gehad om te handhaaf.
Ondersteuners van die wysiging het gou vertrou dat dit nie herroep sal word nie. Een van sy skeppers, senator Morris Sheppard, het 'n grap gemaak dat 'die kans om die agtiende wysiging te herroep net so groot is as wat 'n bromvoël na die planeet Mars kan vlieg met die Washington-monument aan sy stert vasgemaak'. 
Terselfdertyd het liedjies verskyn wat die daad verwerp. Nadat Edward, prins van Wallis, na sy toer deur Kanada in 1919 na die Verenigde Koninkryk teruggekeer het, vertel hy aan sy pa, koning George V, 'n ding wat hy by 'n grensdorp gehoor het:
Vier en twintig Yankees, voel baie droog,
Het oor die grens gegaan om rog te drink.
Toe die rog oopgemaak word, begin die Yanks sing,
"God seën Amerika, maar God red die koning!" 
Verbod het hoogs omstrede geraak onder mediese spesialiste omdat alkohol wyd deur terapeutiese doeleindes deur die dokters voorgeskryf is. Die kongres het in 1921 verhore gehou oor die medisinale waarde van bier. Daarna het dokters regoor die land 'n beroep gedoen op die herroeping van die verbod soos dit op medisinale drank van toepassing was.  Van 1921 tot 1930 verdien dokters ongeveer $ 40 miljoen vir whiskyvoorskrifte. 
Alhoewel die vervaardiging, invoer, verkoop en vervoer van alkohol in die Verenigde State onwettig was, het artikel 29 van die Volstead -wet toegelaat dat wyn en sider tuis van vrugte gemaak word, maar nie van bier nie. Daar kan tot 200 liter wyn en sider per jaar gemaak word, en sommige wingerde verbou druiwe vir tuisgebruik. Die wet verbied nie die gebruik van alkohol nie. Baie mense het in die laaste deel van 1919 wyne en drank vir hul persoonlike gebruik opgegaar voordat die verkoop van alkoholiese drank in Januarie 1920 onwettig geword het.
Aangesien alkohol in die buurlande wettig was, het distilleerderye en brouerye in Kanada, Mexiko en die Karibiese Eilande floreer omdat hul produkte óf deur Amerikaners besoek is óf onwettig na die Verenigde State gesmokkel is. Die Detroitrivier, wat deel uitmaak van die Amerikaanse grens met Kanada, was berug moeilik om te beheer, veral rum-loop in Windsor, Kanada. Toe die Amerikaanse regering by die Britte kla dat Amerikaanse wet ondermyn word deur amptenare in Nassau, Bahamas, het die hoof van die Britse koloniale kantoor geweier om in te gryp.  Winston Churchill was van mening dat die verbod ''n belediging vir die hele geskiedenis van die mensdom was'. 
Drie federale agentskappe het die taak gekry om die Volstead Act af te dwing: die US Coast Guard Office of Law Enforcement,   die Amerikaanse Tesourie se IRS Bureau of Prohibition,   en die Amerikaanse Departement van Justisie Buro van Verbod.  
Oplaai en opberging van ou voorraad Redigeer
Reeds in 1925 het joernalis H. L. Mencken geglo dat verbod nie werk nie.  Historikus David Oshinsky, wat die werk van Daniel Okrent saamvat, skryf dat "Verbod die beste gewerk het as dit op sy primêre doelwit gerig was: die armes van die werkersklas."  Historikus Lizabeth Cohen skryf: "'n Ryk gesin kan 'n kelder vol drank hê en klaarkom, lyk dit, maar as 'n arm gesin 'n bottel tuisgemaakte brouers het, is daar probleme."  Werkersklasmense is aangesteek deur die feit dat hul werkgewers in 'n privaat kas kan sak terwyl hulle, die werknemers, nie kan nie.  Binne 'n week nadat die verbod in werking getree het, was klein draagbare foto's in die hele land te koop. 
Voordat die agtiende wysiging in Januarie 1920 in werking getree het, het baie van die hoër klasse alkohol opgebou vir wettige huisverbruik nadat die verbod begin het. Hulle het die voorraad van drankhandelaars en groothandelaars gekoop en hul pakhuise, salonne en klubstoorkamers leeggemaak. President Woodrow Wilson het sy eie voorraad alkoholiese drank na sy woonplek in Washington verhuis nadat sy ampstermyn verstryk het. Sy opvolger, Warren G. Harding, het sy eie groot voorraad in die Withuis verplaas.  
Nadat die agtiende wysiging wet geword het, het bootlegging wydverspreid geword. In die eerste ses maande van 1920 het die federale regering 7,291 sake vir oortredings van die Volstead -wet geopen.  In die eerste volledige boekjaar van 1921 het die aantal gevalle wat die Volstead -wet oortree, gestyg tot 29,114 oortredings en sou dit in die komende dertien jaar dramaties toeneem. 
Druiwesap is nie deur die verbod beperk nie, alhoewel dit sestig dae lank kon sit, sou dit fermenteer en na wyn met 'n alkoholinhoud van twaalf persent oorgaan. Baie mense het hiervan voordeel getrek omdat die opbrengs van die druiwesap gedurende die tydperk van die verbod verviervoudig is.  Vine-Glo is vir hierdie doel verkoop en bevat 'n spesifieke waarskuwing wat mense vertel hoe om wyn daarvan te maak.
Om te voorkom dat bootleggers industriële etielalkohol gebruik om onwettige drank te produseer, het die federale regering beveel dat industriële alkohole vergiftig moet word. In reaksie hierop het bootleggers aptekers aangestel wat die alkohol suksesvol hernu het om dit drinkbaar te maak. As 'n reaksie het die tesourie -afdeling vereis dat vervaardigers meer dodelike gifstowwe byvoeg, insluitend die besonder dodelike metielalkohol, bestaande uit 4 dele metanol, 2,25 dele piridienbasis en 0,5 dele benseen per 100 dele etielalkohol.  Mediese ondersoekers in New York het hierdie beleid prominent teenstaan ​​weens die gevaar vir menslike lewe. Tot 10 000 mense sterf aan die drink van gedenatureerde alkohol voordat die verbod beëindig is.  Charles Norris, mediese ondersoeker in New York, het geglo dat die regering verantwoordelikheid vir moord aanvaar het toe hulle geweet het dat die gif die verbruik nie afskrik nie en hulle het steeds industriële alkohol (wat gebruik sou word om alkohol te drink) vergiftig. Norris het opgemerk: "Die regering weet dat dit nie ophou drink deur gif in alkohol te gooi nie. [Y] en dit gaan voort met sy vergiftigingsprosesse, sonder omgee dat mense wat vasbeslote is om te drink, daagliks die gif absorbeer. Omdat hulle weet dat dit waar is, Die Amerikaanse regering moet die morele verantwoordelikheid neem vir die sterftes wat drankvergiftiging veroorsaak, hoewel dit nie wettiglik verantwoordelik gehou kan word nie. " 
'N Ander dodelike stof wat dikwels deur alkohol vervang is, was Sterno, 'n brandstof wat algemeen bekend staan ​​as' geblikte hitte '. Deur die stof deur 'n geïmproviseerde filter, soos 'n sakdoek, te dwing, is 'n ru -plaasvervanger geskep, maar die resultaat was giftig, maar nie dikwels dodelik nie. 
By die huis was alkohol algemeen onder sommige gesinne met nat simpatie tydens die verbod. Winkels verkoop druiwekonsentraat met waarskuwingsetikette wat die stappe bevat wat vermy moet word om te verhoed dat die sap in wyn fermenteer. Sommige apteke verkoop 'mediese wyn' met 'n alkoholinhoud van ongeveer 22%. Om die verkoop te regverdig, het die wyn 'n medisinale smaak gekry.  Tuisgedistilleerde sterk drank word in die noordelike stede baddin genoem, en maanskyn in landelike gebiede van Virginia, Kentucky, Noord-Carolina, Suid-Carolina, Georgia en Tennessee. Tuismaak van goeie sterk drank was makliker as om goeie bier te brou.  Aangesien die verkoop van privaat gedistilleerde alkohol onwettig was en die regering se belasting omseil het, het wetstoepassers die vervaardigers meedoënloos agtervolg.  In reaksie hierop het bootleggers hul motors en vragmotors aangepas deur die enjins en skorsings te verbeter om vinniger voertuie te maak wat, volgens hulle, hul kanse sou verbeter om agente van die Buro vir Verbod te vermy, wat gewoonlik "inkomstegente" of " inkomste ". Hierdie motors het bekend geword as 'moonshine runners' of '' shine runners '.  Dit was ook bekend dat winkels met nat simpatie aan die ondergrondse drankmark deelgeneem het deur hul voorraad met bestanddele vir drank te laai, insluitend bénédictine, vermouth, scotch mash en selfs etielalkohol, enigiemand wat hierdie bestanddele wettiglik kon koop. 
In Oktober 1930, net twee weke voor die middeltermynverkiesings in die kongres, het die bootlegger George Cassiday - "die man in die groen hoed" - vorentoe gekom en aan die kongreslede vertel hoe hy tien jaar lank begin het. Een van die min bootleggers wat ooit sy verhaal kon vertel, het Cassiday vyf artikels op die voorblad geskryf Die Washington Post, waarin hy beraam het dat 80% van die kongreslede en senatore gedrink het. Die Demokrate in die Noorde was meestal nat, en tydens die verkiesing van 1932 het hulle groot winste behaal. Die wets het aangevoer dat verbod nie misdaad stop nie, en eintlik veroorsaak het dat daar grootskaalse, goed gefinansierde en goed gewapende kriminele sindikate ontstaan. Namate die verbod toenemend ongewild geword het, veral in stedelike gebiede, word die herroeping daarvan verwag.  Wets het die organisasie en die inisiatief gehad. Hulle het die argument aangevoer dat state en gemeentes die belastinggeld nodig het. President Herbert Hoover het 'n nuwe grondwetwysiging voorgestel wat vaag was oor die besonderhede en wat nie een van die partye bevredig het nie. Die demokratiese platform van Franklin Roosevelt beloof om die 18de wysiging te herroep.  
Toe die verbod in 1933 herroep word, het baie bootleggers en verskaffers met nat simpatie eenvoudig die wettige drankbedryf ingetrek. Sommige misdaadsindikate het hul pogings aangewend om hul beskermingsrakke uit te brei na wettige drankverkope en ander sakegebiede. 
Mediese drank Redigeer
Dokters kon medisinale alkohol vir hul pasiënte voorskryf. Na slegs ses maande se verbod het meer as 15 000 dokters en 57 000 aptekers lisensies ontvang om medisinale alkohol voor te skryf of te verkoop. Volgens Gastro Obscura,
Dokters het na raming 11 miljoen voorskrifte per jaar gedurende die twintigerjare geskryf, en die verbodskommissaris John F. Kramer het selfs een dokter aangehaal wat 475 voorskrifte vir whisky op een dag geskryf het. Dit was ook nie moeilik vir mense om vervalste intekeninge by apteke te skryf en in te vul nie. Uiteraard het bootleggers voorskrifvorms by krom dokters gekoop en wydverspreide bedrogspul geïnstalleer. In 1931 is 400 aptekers en 1 000 dokters vasgevang in 'n bedrogspul waar dokters getekende voorskrifvorms aan bootleggers verkoop het. Slegs 12 dokters en 13 aptekers is aangekla, en diegene wat aangekla word, het 'n eenmalige boete van $ 50 opgelê. Die verkoop van alkohol deur drogisterye het 'n winsgewende, oop geheim geword dat dit in werke soos The Great Gatsby op die naam gekontroleer word. Geskiedkundiges spekuleer dat Charles R. Walgreen, van Walgreen se bekendheid, gedurende die twintigerjare van 20 winkels tot 'n verbysterende 525 uitgebrei het danksy die verkoop van medisinale alkohol. "
Toe die verbod in werking tree, het die meerderheid Amerikaanse burgers dit gehoorsaam. 
Sommige state soos Maryland en New York het verbod geweier.  Die handhawing van die wet ingevolge die agtiende wysiging het nie 'n gesentraliseerde gesag gehad nie. Soms is geestelikes versoek om waaksaamheidsgroepe te vorm om te help met die handhawing van verbod.  Verder het die Amerikaanse geografie bygedra tot die probleme om die verbod af te dwing. Die uiteenlopende terrein van valleie, berge, mere en moerasse, sowel as die uitgebreide seeweg, hawens en grense wat die Verenigde State met Kanada en Mexiko gedeel het, het dit baie moeilik gemaak vir verbodsagente om bootleggers te stop, vanweë hul gebrek aan hulpbronne. Uiteindelik is erken met die herroeping daarvan dat die wyse waarop die wet toegepas moes word, nie pragmaties was nie, en in baie gevalle het die wetgewer nie by die algemene mening van die publiek ooreengestem nie.  
In Cicero, Illinois, ('n voorstad van Chicago), het die voorkoms van etniese gemeenskappe wat nat simpatie gehad het, die prominente bendeleier Al Capone toegelaat om te werk ondanks die teenwoordigheid van die polisie. 
Die Ku Klux Klan het baie gepraat oor die verwerping van bootleggers en dreig private waaksaamheid teen optreders. Ondanks sy groot ledetal in die middel van die twintigerjare, was dit swak georganiseer en het dit selde 'n impak gehad. Die KKK na 1925 het inderdaad gehelp om enige handhawing van die verbod af te skaal. 
Verbod was 'n groot slag vir die alkoholiese drankbedryf en die herroeping daarvan was 'n stap in die rigting van die verbetering van een sektor van die ekonomie. 'N Voorbeeld hiervan is die geval van St. Louis, een van die belangrikste alkoholprodusente voordat die verbod begin het, wat gereed was om sy posisie in die bedryf so gou as moontlik te hervat. Sy groot brouery het vanaf 22 Maart 1933 '50 000 vate' bier gereed om te versprei, en was die eerste alkoholprodusent wat die mark weer voorsien het. Nadat die winkels herroep is, het hulle dranklisensies gekry en weer voorraad gekry. Nadat die bierproduksie hervat is, het duisende werkers weer werk in die bedryf gekry. 
Verbod het 'n swart mark geskep wat meeding met die formele ekonomie, wat onder druk gekom het toe die Groot Depressie in 1929 toesak. Staatsregerings het dringend die belastinginkomste wat alkoholverkope opgelewer het, nodig. Franklin Roosevelt is in 1932 verkies, gedeeltelik op grond van sy belofte om die verbod te beëindig, wat sy steun beïnvloed het vir die bekragtiging van die een-en-twintigste wysiging om die verbod op te hef. 
Seekaptein William H.Stayton was 'n prominente figuur in die stryd teen verbod en stig die Vereniging teen die Verbod-wysiging in 1918. Die AAPA was die grootste van die byna veertig organisasies wat geveg het om die verbod te beëindig.  Ekonomiese dringendheid het 'n groot rol gespeel in die versnelling van die voorspraak vir herroeping.  Die aantal konserwatiewes wat in die begin vir verbod aangedring het, het afgeneem. Baie boere wat vir verbod geveg het, het nou om herroeping geveg weens die negatiewe uitwerking wat dit op die landbou -onderneming gehad het.  Voor die implementering van die Volstead Act in 1920, is ongeveer 14% van die federale, staats- en plaaslike belastinginkomste afkomstig van alkoholhandel. Toe die Groot Depressie toeslaan en belastinginkomste stort, het die regerings hierdie inkomstestroom nodig gehad.  Miljoene kan gemaak word deur bier te belas. Daar was twis of die herroeping 'n staats- of landwye besluit moet wees.  Op 22 Maart 1933 onderteken president Franklin Roosevelt 'n wysiging van die Volstead Act, bekend as die Cullen - Harrison Act, wat die vervaardiging en verkoop van 3,2% bier (3,2% alkohol per gewig, ongeveer 4% alkohol per volume) moontlik maak ) en ligte wyne. Die Volstead -wet het voorheen 'n bedwelmende drank gedefinieer as 'n drank met meer as 0,5% alkohol.  By die ondertekening van die Cullen – Harrison Act, het Roosevelt opgemerk: "Ek dink dit sal 'n goeie tyd vir 'n bier wees."  Volgens 'n 2017 -studie in die joernaal Openbare keuse, verteenwoordigers van tradisionele bierproduserende state, sowel as Demokratiese politici, was die meeste ten gunste van die wetsontwerp, maar politici uit baie suidelike state was die sterkste teen die wetgewing. 
Die agtiende wysiging is op 5 Desember 1933 herroep met die bekragtiging van die een-en-twintigste wysiging van die Amerikaanse grondwet. Ondanks die pogings van Heber J. Grant, president van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, het die 21 Utah-lede van die konstitusionele konvensie op daardie dag eenparig gestem om die een-en-twintigste wysiging te bekragtig, wat Utah die 36ste staat maak om te doen so, en stel die herroeping van die agtiende wysiging bo -aan die nodige stemming.  
In die laat dertigerjare, na die herroeping daarvan, wou twee vyfdes van die Amerikaners die nasionale verbod weer instel. 
Die een-en-twintigste wysiging verhinder nie dat state alkohol beperk of verbied nie; dit verbied die "vervoer of invoer" van alkohol "na 'n staat, gebied of besit van die Verenigde State" "in stryd met die wette daarvan", dus staat en plaaslike beheer van alkohol moontlik te maak.  Daar is nog talle droë provinsies en munisipaliteite in die Verenigde State wat drankverkope beperk of verbied. 
Boonop verbied baie stamregerings alkohol op Indiese besprekings. Die federale wet verbied ook alkohol op Indiese voorbehoude, , hoewel hierdie wet tans slegs toegepas word as daar 'n gepaardgaande oortreding van plaaslike stamwette is. 
Na die herroeping het sommige voormalige ondersteuners openlik erken dat hulle misluk het. John D. Rockefeller, Jr., verduidelik byvoorbeeld sy siening in 'n brief van 1932: 
Toe die verbod ingestel is, het ek gehoop dat dit wyd ondersteun sou word deur die openbare mening en dat daar binnekort 'n dag sou kom dat die bose gevolge van alkohol erken sou word. Ek het stadig en onwillig geglo dat dit nie die gevolg was nie. In plaas daarvan het die drank oor die algemeen toegeneem, die praatjies het die sitkamer vervang; 'n groot leër van wetsoortreders het voorgekom dat baie van ons beste burgers openlik die verbod op respek vir die wet verminder het, en die misdaad het toegeneem tot 'n vlak wat nog nooit tevore gesien is nie.
Dit is nie duidelik of die verbod die verbruik per capita van alkohol verminder het nie. Sommige historici beweer dat die alkoholverbruik in die Verenigde State eers in die 1960's  die vlakke van die voorverbod oorskry het, ander beweer dat die alkoholverbruik 'n paar jaar na die inwerkingtreding daarvan die vlak van voorverbod bereik het en dat dit steeds gestyg het.  Lewersirrose, 'n simptoom van alkoholisme, het tydens die verbod byna twee derdes afgeneem.   In die dekades na die verbod is enige stigma wat verband hou met alkoholverbruik uitgevee volgens 'n Gallup Poll-opname wat sedert 1939 byna elke jaar gedoen is, en twee derdes van die Amerikaanse volwassenes van 18 jaar en ouer drink alkohol. 
Kort na die Tweede Wêreldoorlog het 'n nasionale meningsopname bevind dat "Ongeveer 'n derde van die mense in die Verenigde State nasionale verbod bevoordeel." By die herroeping van die nasionale verbod het 18 state die verbod op staatsvlak voortgesit. Die laaste staat, Mississippi, het dit uiteindelik in 1966 beëindig. Byna twee derdes van alle state het 'n vorm van plaaslike opsie aangeneem wat inwoners in politieke onderafdelings in staat gestel het om vir of teen die plaaslike verbod te stem. Ondanks die herroeping van die verbod op nasionale vlak het 38% van die land se bevolking in gebiede gewoon met 'n staats- of plaaslike verbod. : 221
In 2014 het 'n landwye peiling van CNN bevind dat 18% van die Amerikaners 'geglo het dat drank onwettig moet wees'. 
Verbod in die vroeë tot middel van die 20ste eeu is meestal aangevuur deur die Protestantse denominasies in die suide van die Verenigde State, 'n gebied wat oorheers word deur sosiaal konserwatiewe evangeliese protestantisme met 'n baie hoë Christelike kerkbywoning.  Oor die algemeen het Evangeliese Protestantse denominasies verbod aangemoedig, terwyl die Protestantse denominasies van die hooflyn die bekendstelling daarvan afgekeur het. Daar was egter uitsonderings op hierdie reël, soos die Lutherse Kerk - Missouri -sinode (Duitse Confessionele Lutherane), wat tipies as die omvang van die evangeliese protestantisme beskou word.  Pietistiese kerke in die Verenigde State (veral Baptistekerke, Metodiste, Presbiteriane, Congregationaliste en ander in die evangeliese tradisie) het probeer om die drink en die kultuur van die salon tydens die Derdepartystelsel te beëindig. Liturgiese ("hoë") kerke (Rooms -Katoliek, Episkopaal, Duits -Luthers en ander in die hooftradisie) was gekant teen verbodswette omdat hulle nie wou hê dat die regering die definisie van sedelikheid tot 'n eng standaard sou beperk of die algemene liturgiese praktyk van wyn gebruik. 
Herlewing tydens die Tweede Groot Ontwaking en die Derde Groot Ontwaking in die middel tot laat 19de eeu het die weg gebaan vir die band tussen piëtistiese protestantisme en verbod in die Verenigde State: "Hoe groter die voorkoms van herlewingsgodsdiens binne 'n bevolking, hoe groter steun vir die verbodspartye binne die bevolking. "  Historikus Nancy Koester het aangevoer dat verbod 'n 'oorwinning was vir progressiewe en sosiale evangeliste -aktiviste wat armoede bestry'.  Verbod verenig ook progressiewe en herlewingsbewustes. 
Die matigheidsbeweging het die oortuiging gewys dat alkohol die hoofoorsaak van die meeste persoonlike en sosiale probleme is, en verbod word beskou as die oplossing vir die land se armoede, misdaad, geweld en ander kwale.  By bekragtiging van die wysiging het die beroemde evangelis Billy Sunday gesê dat "die krotbuurte binnekort slegs 'n herinnering sal wees. Ons sal ons gevangenisse in fabrieke en ons tronke omskep in pakhuise en beskrywings." Aangesien alkohol verbied sou word en omdat dit as die oorsaak van die meeste, indien nie almal, misdade beskou is, het sommige gemeenskappe hul tronke verkoop. 
Volgens 'n hersiening van die akademiese navorsing oor verbod in 2010, "het die verbod waarskynlik die alkoholgebruik per capita en alkoholverwante per capita verminder, maar hierdie voordele het mettertyd verswak namate 'n georganiseerde swart mark ontwikkel het en die openbare steun vir NP afgeneem het."  Een studie wat dronkenskap-arrestasies op stadsvlak ondersoek, het tot die gevolgtrekking gekom dat verbod onmiddellik 'n effek het, maar geen langtermyn-effek nie.  En nog 'n studie wat 'sterftes, geestesgesondheid en misdaadstatistieke' ondersoek het, het bevind dat alkoholverbruik aanvanklik gedaal het tot ongeveer 30 persent van die vlak voor die verbod, maar in die komende jare tot ongeveer 60- 70 persent van die voorverbodvlak.  Die agtiende wysiging verbied die vervaardiging, verkoop en vervoer van bedwelmende drank, maar dit verbied nie die besit of verbruik van alkohol in die Verenigde State nie, wat wettige skuiwergate vir verbruikers wat alkohol besit, moontlik maak. 
Navorsing dui aan dat sirrose van die lewer aansienlik gedaal het tydens die verbod en toegeneem het nadat die verbod herroep is.   Volgens die historikus Jack S. Blocker, Jr., het die sterftesyfers as gevolg van sirrose en alkoholisme, opnames in die hospitaal vir alkoholiese psigose en dronkenskap -arrestasies skerp gedaal gedurende die laaste jare van die 1910's, toe beide die kulturele en die wettige klimaat was toenemend onherbergsaam om te drink, en in die beginjare nadat die nasionale verbod in werking getree het. "  Studies wat die sterftesyfers van sirrose ondersoek as 'n bewys vir alkoholverbruik, beraam 'n afname in verbruik van 10-20%.    Nasionale Instituut vir Alkoholmisbruik en Alkoholisme -studies toon duidelike epidemiologiese bewyse dat "algehele sirrose -sterftesyfers skerp afgeneem het met die instelling van verbod", ondanks wydverspreide oortreding van die wet. 
Dit is moeilik om gevolgtrekkings te maak oor die impak van die verbod op misdaad op nasionale vlak, aangesien daar geen uniforme nasionale statistieke oor misdaad voor 1930 versamel is nie.  Daar word aangevoer dat georganiseerde misdaad 'n groot hupstoot van die verbod ontvang het. Een studie het byvoorbeeld bevind dat georganiseerde misdaad in Chicago verdubbel het tydens die verbod.  Mafia-groepe en ander kriminele organisasies en bendes het hul aktiwiteite meestal beperk tot prostitusie, dobbelary en diefstal tot 1920, toe georganiseerde "rum-running" of bootlegging na vore gekom het in reaksie op verbod.  'n Winsgewende, dikwels gewelddadige, swart mark vir alkohol floreer. Die verbod bied 'n finansiële basis vir georganiseerde misdaad.  In een studie van meer as 30 groot Amerikaanse stede gedurende die verbodsjare van 1920 en 1921 het die aantal misdade met 24%toegeneem. Boonop het diefstal en inbrake met 9%toegeneem, moorde met 12,7%, aanrandings en batterye het met 13%gestyg, dwelmverslawing met 44,6%en die koste van die polisiedepartement met 11,4%. Dit was grootliks die gevolg van 'geweld op die swart mark' en die afwyking van bronne van wetstoepassing elders. Ondanks die hoop van die verbodsbeweging dat die verbod op alkohol misdaad sou verminder, was die werklikheid dat die Volstead -wet tot hoër misdaadsyfers gelei het as wat voor die verbod ervaar is en die vestiging van 'n swart mark wat deur kriminele organisasies oorheers word. 
'N NBER -koerant uit 2016 het getoon dat die provinsies in Suid -Carolina wat 'n verbod uitgevaardig en toegepas het, met ongeveer 30 tot 60 persent toegeneem het in vergelyking met die provinsies wat die verbod nie toegepas het nie.  'n Studie uit 2009 het 'n toename in moord in Chicago tydens verbod gevind.  Sommige geleerdes skryf die misdaad tydens die verbodstyd toe aan toenemende verstedeliking, eerder as aan die kriminalisering van alkoholgebruik.  In sommige stede, soos New York, het die misdaadsyfers tydens die verbodstydperk afgeneem.  Misdaadsyfers het in die geheel gedaal van die tydperk 1849 tot 1951, wat misdaad gedurende die verbodstydperk minder waarskynlik toegeskryf kan word aan die kriminalisering van alkohol alleen.  [ hoekom? ]
Mark H. Moore sê dat, in teenstelling met die algemene mening, 'geweldsmisdaad tydens die verbod nie dramaties toegeneem het nie' en dat georganiseerde misdaad 'voor en na' die verbod bestaan ​​het.  Die historikus Kenneth D. Rose bevestig die bewering van historikus John Burnham dat daar gedurende die twintigerjare 'geen vaste bewys is van hierdie vermeende oplewing in wetteloosheid nie', aangesien 'geen statistiek uit hierdie tydperk oor misdaad van enige waarde is nie'.  California State University, Chico -historikus Kenneth D. Rose skryf: 
Teenstanders van verbod beweer dat die Groot Eksperiment 'n gangster -element geskep het wat 'n 'misdaadgolf' in 'n ongelukkige Amerika ontketen het. Die mev. Coffin Van Rensselaer van WONPR het byvoorbeeld in 1932 daarop aangedring dat 'die onrusbarende misdaadgolf, wat tot ongekende hoogte opgehoop het' 'n erfenis van verbod is. Maar 'n verbod kan kwalik verantwoordelik gehou word vir die uitvinding van misdaad, en terwyl die verskaffing van onwettige drank winsgewend was, was dit slegs 'n bykomende bron van inkomste vir die meer tradisionele kriminele aktiwiteite van dobbelary, leninghaai, rampokkery en prostitusie. Die idee van die misdaadgolf wat deur die verbod veroorsaak word, kan ondanks sy gewildheid gedurende die twintigerjare met geen akkuraatheid gestaaf word nie, vanweë die ontoereikendheid van rekords wat deur die plaaslike polisiedepartemente gehou word.
Saam met ander ekonomiese gevolge het die inwerkingtreding en handhawing van verbod 'n toename in hulpbronkoste veroorsaak. Gedurende die 1920's het die jaarlikse begroting van die Buro vir Verbod van $ 4,4 miljoen na $ 13,4 miljoen gestyg. Boonop bestee die Amerikaanse kuswag jaarliks ​​gemiddeld $ 13 miljoen aan die handhawing van verbodswette.  Hierdie getalle hou nie die koste vir plaaslike en staatsregerings in ag nie.
Bevoegdhede van die staat Redigeer
Volgens die historikus van die Harvard -universiteit, Lisa McGirr, het verbod gelei tot 'n uitbreiding van die bevoegdhede van die federale staat, sowel as om die strafstaat te vorm.  Volgens akademikus Colin Agur het Verbod spesifiek die gebruik van telefoonafluistering deur federale agente vir die versameling van bewyse verhoog. 
Volgens die historikus van die Harvard-universiteit, Lisa McGirr, het die verbod 'n buite verhouding negatiewe uitwerking op Afro-Amerikaners, immigrante en arm blankes, aangesien wetstoepassing alkoholverbod teen hierdie gemeenskappe gebruik het. 
Volgens die Washington State University het Verbod 'n negatiewe impak op die Amerikaanse ekonomie gehad. 'N Verbod het veroorsaak dat die belastinginkomste van ten minste $ 226 miljoen per jaar op drank alleen gesteur word. Ondersteuners van die verbod het verwag dat 'n toename in die verkoop van nie-alkoholiese drank die geld uit alkoholverkope sou vervang, maar dit het nie gebeur nie. Verder het 'verbod die sluiting van meer as 200 distilleerderye, duisend brouerye en meer as 170 000 drankwinkels veroorsaak'. Ten slotte is dit opmerklik dat "die hoeveelheid geld wat gebruik is om die verbod af te dwing, in 1921 begin het met $ 6,3 miljoen en in 1930 tot $ 13,4 miljoen gestyg het, byna dubbel die oorspronklike bedrag".  'n Studie van 2015 het beraam dat die herroeping van die verbod 'n netto sosiale voordeel van $ 432 miljoen per jaar in 1934–1937 gehad het, ongeveer 0,33% van die bruto binnelandse produk. Totale voordele van $ 3,25 miljard bestaan ​​hoofsaaklik uit 'n groter verbruikers- en produsente -oorskot belastinginkomste en laer koste van strafbare geweld. " 
Ander effekte Redigeer
Gedurende die verbodstydperk het die afwesigheid van 10% tot 3% gedaal.  In Michigan het die Ford Motor Company '' 'n afname in afwesigheid van 2 620 in April 1918 tot 1 628 in Mei 1918 gedokumenteer '. 
Namate die sitplekke uitsterf, het openbare drank 'n groot deel van die macho-konnotasie verloor, wat gelei het tot 'n groter sosiale aanvaarding van vroue wat in die semi-openbare omgewing van die speakeasies drink. Hierdie nuwe norm het vroue gevestig as 'n noemenswaardige nuwe teiken demografie vir alkoholbemarkers, wat hul kliënte wou uitbrei.  Vroue het dus hul weg gevind in die bootlegging -onderneming, en sommige het ontdek dat hulle 'n bestaan ​​kan maak deur alkohol te verkoop met 'n minimale waarskynlikheid van agterdog deur wetstoepassers.  Voordat dit verbied is, is vroue wat in die openbaar in salonne of tavernes gedrink het, veral buite stedelike sentra soos Chicago of New York, as immoreel beskou of waarskynlik prostituut. 
Sterk drinkers en alkoholiste was een van die groepe wat die meeste geraak is tydens die verbod. Diegene wat vasbeslote was om drank te vind, kon dit nog steeds doen, maar diegene wat hul drinkgewoontes as vernietigend beskou het, het gewoonlik nie die hulp gevind wat hulle gesoek het nie. Selfhelpverenigings het saam met die alkoholbedryf verdwyn. In 1935 word 'n nuwe selfhelpgroep genaamd Alcoholics Anonymous (AA) gestig. 
Verbod het ook 'n uitwerking op die musiekbedryf in die Verenigde State, veral met jazz. Speakeasies het baie gewild geword, en die migrerende gevolge van die Groot Depressie het gelei tot die verspreiding van jazzmusiek, van New Orleans na die noorde deur Chicago en New York. Dit het gelei tot die ontwikkeling van verskillende style in verskillende stede. Vanweë die gewildheid in sprekers en die opkoms van gevorderde opnametegnologie, het die gewildheid van jazz die hoogte ingeskiet. Dit was ook die voorpunt van die destydse minimale integrasiepogings, aangesien dit meestal swart musikante met meestal 'n wit gehoor verenig het. 
Die maak van maanskyn was 'n bedryf in die Amerikaanse suide voor en na die verbod. In die vyftigerjare het spiermotors gewild geraak en verskeie paaie het as 'Thunder Road' bekend gestaan ​​vir die gebruik daarvan deur maanskyners. 'N Gewilde ballade is geskep en die legendariese bestuurders, motors en roetes is op film vertoon Donderpad.    
As gevolg van die verbod is die vooruitgang van industrialisasie binne die alkoholiese drankbedryf in wese omgekeer. Grootskaalse alkoholprodusente is meestal gesluit, en sommige individuele burgers het besluit om onwettig alkohol te produseer, wat die doeltreffendheid van massaproduksie en kleinhandel van alkohol verlaag het. Die sluiting van die land se vervaardigingsaanlegte en tavernes het ook gelei tot 'n ekonomiese afswaai vir die bedryf. Alhoewel die agtiende wysiging nie die uitwerking op die bedryf gehad het nie, omdat dit nie 'n "bedwelmende" drank kon definieer nie, het die Volstead -wet se definisie van 0,5% of meer alkohol per volume die brouers gesluit, wat verwag het om voort te gaan met die vervaardiging van matige bier sterkte. 
In 1930 beraam die Verbodskommissaris dat die gemiddelde drinkende Amerikaner in 1919, die jaar voordat die Volstead -wet in werking tree, $ 17 per jaar aan alkoholiese drank bestee. Teen 1930, omdat handhawing die aanbod verminder het, het die besteding gestyg tot $ 35 per jaar (daar was geen inflasie in hierdie tydperk nie). Die gevolg was 'n onwettige alkoholindustrie wat gemiddeld $ 3 miljard per jaar aan onwettige onbelaste inkomste verdien het. 
Die Volstead-wet het individuele boere spesifiek toegelaat om sekere wyne te maak "op die wetlike fiksie dat dit 'n nie-bedwelmende vrugtesap was vir tuisverbruik",  en baie het dit gedoen. Ondernemende druiweboere produseer vloeibare en halfvaste druiwekonsentrate, wat dikwels 'wynstene' of 'wynblokke' genoem word. Hierdie vraag het daartoe gelei dat druiwekwekers in Kalifornië gedurende die eerste vyf jaar van die verbod hul grond onder bewerking met ongeveer 700% verhoog het. Die druiwekonsentraat is verkoop met 'n "waarskuwing": "Nadat u die baksteen in 'n liter water opgelos het, moet u die vloeistof nie twintig dae in 'n kruik weg in die kas plaas nie, want dan word dit wyn". 
Die Volstead -wet het die verkoop van sakramentele wyn aan priesters en predikante toegelaat en rabbis toegelaat om die verkoop van sakramentele wyn aan individue vir sabbats- en vakansiedae by die huis goed te keur. Onder die Jode is vier rabbynse groepe goedgekeur, wat tot mededinging om lidmaatskap gelei het, aangesien toesig oor sakramentele lisensies gebruik kon word om skenkings vir 'n godsdiensinstelling te ondersteun. Daar was misbruik in hierdie stelsel, met bedrieërs of ongemagtigde agente wat skuiwergate gebruik om wyn te koop.  
Verbod het 'n noemenswaardige uitwerking op die alkoholbroubedryf in die Verenigde State. Wynhistorici merk op dat die verbod 'n jong wynbedryf in die Verenigde State vernietig het. Produktiewe wingerdstokke van wyngehalte is vervang deur wingerdstokke van laer kwaliteit wat druiwe met dikker velle verbou, wat makliker vervoer kon word. Baie van die institusionele kennis het ook verlore gegaan omdat wynmakers óf na ander wynproduserende lande geëmigreer het, óf die onderneming heeltemal verlaat het.  Gedistilleerde geeste het tydens die verbod meer gewild geword.  Omdat hul alkoholinhoud hoër was as die van gefermenteerde wyn en bier, word sterk drank dikwels met nie-alkoholiese drankies verdun. 
Toe elke staat nugter was: kartering van verbod deur die staat [kaart]
Dit het meer as twee jaar geneem voordat Verbod - 'n federale verbod op die verkoop, vervaardiging, vervoer en invoer van alkohol - landwyd op 17 Januarie 1920 in werking getree het. bekragtig op 16 Januarie 1919. Maar voor dit moes dit eers in 36 van die land se 48 state ('n driekwartstem op daardie tydstip) slaag voordat dit die volgende jaar van krag sou word.
Terwyl ons op die 101ste herdenking kom van die wysiging wat die Amerikaanse drank vir ewig verander het, het VinePair nostalgies na die Grondwet gekyk om die dae weer te besoek waarop elke staat die drankverbod amptelik aangeneem het. Skokkend spring ons nie almal tegelyk op die wa nie. Terwyl suidelike state soos Mississippi, Virginia, Kentucky en die Carolinas die wysiging vroeg in 1918 bekragtig het, was die noordoostelike state stadiger: New York, Vermont en Pennsylvania het tot 1919 gewag om die wet te aanvaar, terwyl New Jersey laas om die wysiging in 1922 te bekragtig. Dit het twee state agtergelaat: Connecticut en Rhode Island was die laaste wat die verbod verwerp het, selfs nadat dit federale wet geword het.
Kyk op die onderstaande kaart om te sien wanneer (of as!) U staat die verbod bekragtig het.
Die 46 state wat die verbod bekragtig het (1918-1922)
Al 48 Verenigde State is versoek om wetgewing aan te neem wat tot landwye verbod kan lei, maar nie almal het tegelyk aangemeld nie - of glad nie. Dit is die state wat die verbod van 8 Januarie 1918 tot 9 Maart 1922 geslaag het.
Datum verbod geslaag
Mississippi 8 Januarie 1918
Virginia 11 Januarie 1918
Kentucky 14 Januarie 1918
Noord -Dakota 28 Januarie 1918
Suid Carolina 29 Januarie 1918
Maryland 13 Februarie 1918
Montana 19 Februarie 1918
Suid -Dakota 20 Maart 1918
Georgië 26 Junie 1918
Michigan 2 Januarie 1919
Ohio 7 Januarie 1919
Oklahoma 7 Januarie 1919
Idaho 8 Januarie 1919
Maine 8 Januarie 1919
Wes -Virginia 9 Januarie 1919
Kalifornië 13 Januarie 1919
Tennessee 13 Januarie 1919
Washington 13 Januarie 1919
Arkansas 14 Januarie 1919
Kansas 14 Januarie 1919
Illinois 14 Januarie 1919
Indiana 14 Januarie 1919
Alabama 15 Januarie 1919
Colorado 15 Januarie 1919
Iowa 15 Januarie 1919
New Hampshire 15 Januarie 1919
Oregon 15 Januarie 1919
Nebraska 16 Januarie 1919
Noord-Carolina 16 Januarie 1919
Utah 16 Januarie 1919
Missouri 16 Januarie 1919
Wyoming 16 Januarie 1919
Minnesota 17 Januarie 1919
Wisconsin 17 Januarie 1919
New Mexico 20 Januarie 1919
Nevada 21 Januarie 1919
New York 29 Januarie 1919
Vermont 29 Januarie 1919
Pennsylvania 25 Februarie 1919
Rhode eiland Verwerp
M. Louise Gross het die Molly Pitcher Club gestig. Dit was 'n vrou se verbod teen verbod. Die klub het gekant teen federale inmenging met persoonlike gedrag wat nie krimineel mag wees nie. 41
'N Landwye peiling wat deur Die literêre vertering het bevind dat 38% van die respondente die handhawing van verbod bevoordeel. Maar 41% was voorstander van wysiging, en 21% was voorstander van die herroeping daarvan. 40 was 'n federasie van protestantse vrouegroepe. Organiseerders het dit gevorm om die streng handhawing van die verbod te bevorder. 42
was in Brussel. Politici van België, Brittanje, Kanada, Denemarke, Finland, Frankryk, Italië, Noorweë, Spanje, Swede en Switserland het gekom. Dit het misluk om die aktiewe steun van honderdmiljoen Europese advokate te kry en die verbod in Amerika te herroep. 43
Kiesers in Massachusetts verwerp 'n wet wat die staat vereis om 'n verbod af te dwing. Hulle het dit gedoen met 'n stem van 75%. 44
New Jersey het uiteindelik die 18de wysiging op 9 Maart bekragtig. Dit was lank nadat die verbod in Amerika van krag geword het. 45
Plaaslike amptenare was onverskillig om die verbod toe te pas. So het tweehonderd KKK -lede salonne in Union County, Arkansas, afgebrand. Hulle het myself probeer afdwing. 46
Wetstoepassers het gereeld wette oortree by die toepassing van verbod. 'N Boot van die Amerikaanse kuswag buite Suid -Florida het bevel gekry om 'n rumrunner in internasionale waters op te vang. Dit was in stryd met die internasionale reg. Dit het die rumrunner buite die limiet van drie myl geskiet om dit onwettig vas te vang. 48
Amptenare het die vier LaMontages-broers van die hoë samelewing in hegtenis geneem vir diefstal. Die broers en susters het hul fortuin met $ 2,000,000 per jaar verhoog tydens die verbod. 49
Amerikaanse prokureurs in Minneapolis bestee meer as 60 persent van hul tyd aan die vervolging van sake wat beweer die oortreding van die verbodswette. 50
Nevada het 'n herroepingswet aanvaar. Dit versoek 'n herroeping van die verbod. Die federale regering het die pleidooi geïgnoreer. 51
18de wysiging 1919 (Wet op Nasionale Verbod)
19 Januarie 1919 bekragtig die Kongres die 18de wysiging, wat die vervaardiging, verkoop en vervoer van alkoholiese drank verbied. Daar was egter geen voorlopige fondse vir iets buiten die handhawing van tekens nie.
18de wysiging verdeel die land - almal word gedwing om te kies - u is óf 'n 'droë' ter ondersteuning van 'n verbod, óf 'n 'nat'. Maar een ding is duidelik: Verbod het min invloed op die dors van Amerika. Ondergrondse distilleerderye en salonne verskaf sterk drank aan 'n oorvloed kliënte, terwyl georganiseerde misdadigers baklei om onwettige alkoholmarkte te beheer. Die chaos veroorsaak dat die Amerikaanse departement van tesourie sy wetstoepassingsvermoëns versterk.
Op 28 Oktober 1919 neem die kongres die Volstead Prohibition Wet op Handhawing goed, wat die verantwoordelikheid vir die polisiëring van die 18de wysiging aan die Kommissaris van Binnelandse Inkomste, Departement van die Tesourie, delegeer. Beide wetgewing tree op 16 Januarie 1920 in werking. Die Verbodseenheid word ingestel om die Wet op Nasionale Verbod van 1920 tot 1926 af te dwing. Mans en vroue word aangestel om as verbodsagente te dien en word deur die publiek na hulle verwys as "Droë Agente". .
Georganiseerde kriminele bendes voorsien onwettig in die Amerikaanse vraag na drank, maak miljoene en beïnvloed die land se grootste finansiële instellings. Groot kriminele fortuin korrupte handhawingsbeamptes, aanklaers, regters, jurie en politici.
Verbod word deur die Kongres bekragtig - GESKIEDENIS
Terwyl die verbod in die Verenigde State in 1920 met die Volstad -wet begin het, loop byna 100 jaar se verbodsgeskiedenis daardie datum vooraf. Talle vakansiedae vier gedistilleerde drank, bier, wyn en die skemerkelkies wat hulle maak. Baie van hulle raak selfs die jare van verbod aan, en een vier selfs die herroeping van die wetgewing. Maar hulle duik nie in die wortels van die bewegings wat ons tot die verbod en die uiteindelike herroeping daarvan gebring het nie. Hier beklemtoon ons 100 jaar van verbodsgeskiedenis.
Die Temperance Movement het ernstig begin. Terwyl baie kerke en ander plaaslike gemeenskappe in die vroeë 1800's burgers aangemoedig het om onthoudings te belowe, het hulle teen die 1830's tot groot getalle toegeneem. In die daaropvolgende dekades het kleiner kerkgroepe tot groter organisasies gevorm. Volgens Alkoholprobleme en -oplossings was die eerste die American Temperance Society, wat in 1826 deur twee Presbiteriaanse predikante gestig is. Hulle lidmaatskap het teen 1835 tot 1,5 miljoen lede gegroei.
Tennessee aanvaar die eerste wetgewing wat die verkoop van alkohol verbied. Hulle sou later meer wetgewing aanvaar voordat die Volstad -wet aangeneem is. Nadat die federale verbod herroep is, het Tennessee baie van sy wette wat alkohol verbied, voortgesit. Tot vandag toe laat slegs tien provinsies in Tennessee alkohol verkoop oral in die land, terwyl die oorblywende provinsies heeltemal droog is of dat individuele distrikte binne 'n provinsie droog is.
Ander state het spoedig gevolg met verskillende vlakke van beperking en sukses. Gedurende hierdie tyd het nuwe state toegelaat tot die Unie, net soos droë state.
Een van die meer entoesiastiese aktiviste van die Temperance Movement en#8217 was Carry Nation. Sy was berug vir haar gewelddadige teenkanting teen die verkoop en verbruik van alkohol en rook. Haar vernietiging van salonne het haar meer as een keer in die tronk laat beland.
Voor die Volstead -wet, voorheen die Wet op Nasionale Verbod, het die Kongres die Wet op Verbod op Oorlogstyd aangeneem. Dit het op 30 Junie 1919 in werking getree en alkoholverkope van drank met 'n alkoholinhoud van meer as 1,28%verbied. Net vier maande later het die Volstead -wet aangeneem. President Woodrow Wilson het die wet veto gelê. Die kongres het egter die veto van die president omvergewerp en die verkoop van alkohol amptelik verbied.
Interessant genoeg was meer as 50% van die state in die land ten tyde van die verloop van beide hierdie handelinge droog of meestal droog.
Die 18de wysiging het op 17 Januarie 1920 in werking getree. Dit was byna twee jaar tevore aan die kongres voorgestel. Tussen die bekendstelling en die wet word die land toegepas op die Wet op die Verbod op Oorlogstyd en die Wet op die Nasionale Verbod, asook talle staatswette. Maar dit het mense nie gekeer om weerstand te bied nie. Brouerye en distilleerderye het hof toe gegaan vir bevele om te voorkom dat enige wetgewing wet word of dat dit ongrondwetlik verklaar word.
Ondanks hul pogings, is die 18de wysiging bekragtig slegs 'n jaar nadat dit geslaag het. Dit het dit onwettig gemaak om alkohol te vervaardig, te vervoer of te verkoop. Dit het egter nie die verbruik daarvan verbied nie. Alhoewel alkoholgebruik wel afgeneem het, kan die aantal sprekers in die land teen die einde van die verbod getuig dat die land nie opgehou het om te drink nie.
Die speakeasy, gangster, maanskyn, bootlegger. Dit was die terme van die Verbod -era. Terwyl sommige van hulle voor die 18de wysiging bestaan ​​het, het hulle gedurende hierdie tydperk 'n toename in gebruik geneem.
Woorde was 't nie die enigste veranderinge wat mense tydens die verbod gesien het nie. Die voorkoms van sirrose het tydens die verbod geweldig afgeneem, net soos die sterftes wat verband hou met alkoholisme. Ander positiewe gevolge van die verbod sluit in dat gesinne meer inkomste het omdat werkers dit nie aan die kroeg bestee het nie. Afwesigheid het afgeneem en produktiwiteit in die werkplek het toegeneem. En in die algemeen het misdaad ook afgeneem.
Alhoewel 'n nuwe soort misdaad die wêreld binnegekom het en dit is waar die gebruik van die voormelde woorde ter sprake kom. Mense wou nie hul reg om te kies om te drink prysgee nie. En hoewel die wetgewing nie drank verbied nie, het dit dit beslis moeilik gemaak om dit te vind. Dit het ook die belastinginkomste uit alkoholverkope aansienlik verminder.
In 1929 het die wêreld verander toe Swart Dinsdag toeslaan. Wall Street het dit die ergste in een dag opgedoen en die Groot Depressie ingelui. Dit was ook die begin van die einde vir die verbod. Belastinginkomste was reeds laer, en nou met mense sonder werk, word nog minder belasting ingesamel. Die ekonomiese gevolge van die verbod het toegeneem. Nie een van die verwagte seëninge vir ander nywerhede het ooit tydens die Verbodstydperk gerealiseer nie. Toerisme het oorsee beweeg. Met die Groot Depressie het die politieke toon verander.
" 'n groot sosiale en ekonomiese eksperiment, edel van motief en verreikend doelgerig " – Herbert Hoover (Amerikaanse president – 1929-1933)
Die Temperance Movement was besig om veld te verloor. Toe droë politici hul stem verander het, het houdings teen verbod posgevat in Washington, DC. Ekonomiese behoeftes swaarder as die meer puriteinse missie van die beweging.
Die wet van Cullen Harrison, wat deur senator Pat Harrison en verteenwoordiger Thomas H. Cullen voorgestel is, het die Volstead -wet gewysig deur die verkoop van bier en wyn met 'n lae alkoholinhoud te wettig. Die wet, wat vroeg in Maart 1933 bekendgestel is, het vinnig deur die kongres beweeg en is op 22 Maart deur president Franklin D. Roosevelt onderteken. Dit het in werking getree op 7 April 1933. Die doel van die wet was om brouers, restaurante en ander gasvryheidsondernemings aan te spoor om aan te stel.
'N Maand tevore is die 21ste wysiging deur die kongres voorgestel, waarin die 18de wysiging herroep is. Teen Desember is die 21ste wysiging wetgewing gemaak. State het egter die mag behou om wette oor die verkoop, vervoer en verbruik van alkohol uit te voer. Die 21ste wysiging is bekragtig en het op 5 Desember 1933 in werking getree.
18de wysiging van die Amerikaanse grondwet: primêre dokumente in die Amerikaanse geskiedenis
Gesels met 'n bibliotekaris, Maandag tot Vrydag, 12-16 uur Oos-tyd (behalwe op federale vakansiedae).
Skrywer: Ken Drexler, Verwysingspesialis, navorser en afdeling Afdelingsdienste
Geskep: 14 Januarie 2020
Laaste opgedateer: 14 Januarie 2020
Verbod: Kongres se stemaandeel oor die 18de wysiging in die VSA 1917
Van 1920 tot 1933 was daar 'n landwye grondwetlike verbod op die vervaardiging, verspreiding en verkoop van alkohol in die Verenigde State (verbruik was egter nie onwettig nie). Na 'n beduidende verbodsbeweging wat byna 'n eeu lank geduur het, het die Amerikaanse regering in 1917 oor die kwessie gestem. Die resultate toon dat die onderwerp nie 'n partydige kwessie was nie, aangesien Republikeine en Demokrate baie dieselfde stem in die senaat, en byna identies in die Huis van Verteenwoordigers (die kandidate tydens die presidensiële verkiesing van 1916 het ook geen verbod genoem nie, om te voorkom dat kiesers vervreem word). Die onderwerp het die land dekades lank verdeel, maar die impak van die Eerste Wêreldoorlog het die momentum laat swaai ten gunste van die 'droogtes', en die verbod het in 1922 in werking getree.
Alkohol en Amerikaanse politiek
Alhoewel die verkoop en verbruik van alkohol deur die Amerikaanse geskiedenis 'n omstrede kwessie was, het die verbodsbeweging eers in die negentiende eeu noemenswaardige momentum en politieke invloed (insluitend die stigting van 'n politieke party) gekry. Die beweging self was aan die spits van die konserwatiewe elite van die WASP (White Anglo-Saxon Protestant), wat geglo het dat alkohol 'n immorele en korrupte invloed op die Amerikaanse samelewing en politiek het. Hulle was ook van mening dat politici op plaaslike vlak die struktuur en status quo van die Amerikaanse samelewing ondermyn deur kroeë en salonne wat gewild was onder migrante, te besoek om hul steun te koop. Hierdie praktyk het al twee eeue lank 'n Amerikaanse tradisie geword; politici het op verkiesingsdae alkohol by stemlokale verskaf om die stempersentasie te maksimeer. 'N Beroemde voorbeeld hiervan was toe George Washington sy hele verkiesingsbegroting van 1758 van vyftig pond aan drank bestee het, wat hy gratis aan 391 kiesers uitgedeel het (Washington het met 310 uit 794 stemme gewen).
Hierdie dag in die geskiedenis: die kongres stem in 'n verbod op die reg (1919)
Op hierdie dag in die geskiedenis aanvaar die Houses of Congress 'n wet wat die verkoop en verspreiding van alkohol effektief verbied. Op hierdie datum tree die Volstead -wet in werking. Die wet was 'n doelbewuste poging om seker te maak dat Amerikaners hulle van alkohol weerhou. Die wet het tweeledige steun gekry, maar dit was baie omstrede. Die destydse president Woodrow Wilson was gekant teen die wet en hy het dit voorheen veto gelê. Hy was gekant teen alkoholverbruik en het gedink dat drank verantwoordelik was vir 'n magdom sosiale euwels. Wilson het geglo dat die wet die probleem slegs onder die grond sou dryf. Ten spyte van hierdie kongres het die Volstead Act goedgekeur en dit het voorsiening gemaak vir die afdwinging van die agtiende wysiging van die Amerikaanse Grondwet. Die verbodwysiging, soos dit bekend geword het, verbied effektief 'n voorheen wettige onderneming, naamlik die verkoop en verspreiding van alkohol. Die wet is gestuur na die verskillende state wat die Volstead -wet met 'n groot meerderheid bekragtig het.
Die kongres aanvaar die Volstead -wet oor president Woodrow Wilson en rsquos veto. Die wet verplig die polisie en ander liggame om die wet toe te pas. Gevolglik is brouerye en distilleerderye regoor die land beveel om te sluit. Tallose salonne en kroeë op en af ​​in die land was verplig om te sluit. Die wetgewing bevat ook 'n reeks strawwe vir diegene wat aanhou om alkohol te verkoop en te verkoop.
Balju's vernietig bootleg -drank in Kalifornië in die 1920's.
Die verbodwysiging was die gevolg van dekades van openbare druk en beroering. Alkohol en dronkenskap word beskou as die plaag van die samelewing. Dit het gelei tot die stigting van Temperance Society wat onthouding van alkohol bevorder het. Hierdie groepe was baie gewild en is deur die kerke gesteun en deur baie prominente politieke leiers beskerm. Hulle het gereeld op die kongres gepoog om die verkoop en vervaardiging van alkohol te verbied ter wille van die samelewing en die morele en geestelike welsyn van gewone Amerikaners.
Die Volstead -wet het 'n spesiale agentskap gestig om die verbod af te dwing. Daar was strawwe pogings om die vervaardiging en verkoop van alkohol te bekamp. Soos Wilson egter voorspel het, het die wet slegs die drankhandel ondergronds gedryf en dit val toenemend in die hande van georganiseerde misdadigers. Tallose klopjagte is uitgevoer deur die polisie en ander regsagente om diegene wat onwettig alkohol vervaardig of verkoop, te vernietig. Hulle het almal daarin geslaag om die onwettige sake in drank te beheer. Ondanks die verbod was alkohol vrylik beskikbaar vir diegene wat kon betaal. Die verbod is in 1933 beëindig deur die 21ste wysiging. In die nasleep van die Groot Depressie het die Amerikaanse regering 'n nuwe bron van inkomste nodig gehad, en hulle het die drankbedryf gewettig om dit te belas. Verbod word algemeen beskou as 'n mislukking, aangesien dit nie dronkenskap en alkoholisme verhoed het nie, en die enigste begunstigdes van die polis was georganiseerde misdaad wat 'n fortuin verdien het uit die onwettige vervaardiging en verspreiding van alkohol.
Verbod het 100 jaar gelede begin, en die nalatenskap daarvan bly bestaan
LêER - In hierdie 6 Mei 1932 staan ​​foto -kuswagters op 'n snelboot vol 700 bykans drankies wat hulle gevang het toe dit in Newburyport, Massa, afgelaai word. Die bemanning vlug toe die staatsboot nader kom. (AP Foto, lêer)
New York • In hierdie era van bodemlose mimosas, handwerkbiere en ewige happy hours, is dit opvallend om te onthou dat die Verenigde State 100 jaar gelede 'n landswye verbod op die produksie en verkoop van alle soorte alkohol ingestel het.
Die verbodstydperk, wat van 17 Januarie 1920 tot Desember 1933 geduur het, word nou beskou as 'n mislukte eksperiment wat onwettige drank verheerlik het, maar daar is verskeie interessante parallelle in die huidige tyd.
Amerikaners verbruik nou meer alkohol per capita as in die tyd voor die verbod, toe alkohol -teenstanders suksesvol die saak uitmaak dat oormatige drank die gesinslewe verwoes. Meer state beweeg ook om dagga te dekriminaliseer, en ondersteuners van wettiging noem gereeld die mislukking van die verbod. Baie van die dieselfde luukse plekke in die 1920's floreer in 'n kultuur wat die era romantiseer.
En in 'n tyd van toenemende rasse -verdeeldheid bied Verbod 'n aangrypende geskiedenisles oor hoe die beperkings swaarder en onlangse immigrante harder as ander gemeenskappe getref het. Hierdie behandeling het uiteindelik baie van die gemarginaliseerde Amerikaners tot die Demokratiese Party gedryf, wat die herroeping van die verbod veroorsaak het.
"Verbod het baie onbedoelde gevolge gehad wat teruggekrap het op die mense wat so hard gewerk het om die wet daar te stel," sê Lisa McGirr, professor in die geskiedenis van Harvard, wie se boek "The War on Alcohol" uit 2015 die verbod se politieke en sosiale gevolge ondersoek.
'Dit het gehelp om mans en vroue wat nie vroeër deel was van die politieke proses nie, te aktiveer en uit te sluit,' het sy gesê. 'Dit was nie die bedoeling van die verbodsondersteuners nie.'
Bekragtiging van die 18de wysiging in 1919, wat 'n jaar later die weg gebaan het vir die bekendstelling van 'n verbod, het 'n eeu se voorspraak deur die matigheidsbeweging tot 'n hoogtepunt gelei. Voorste kragte was die Women's Christian Temperance Union, die Anti-Saloon League en baie Protestantse denominasies. Verbodsondersteuners het die impak van drank op gesinne en die prominente rol wat saloons in immigrantgemeenskappe gespeel het, aangetas.
Verbod het die federale wetstoepassingsbevoegdhede aansienlik uitgebrei en miljoene Amerikaners in spotters gemaak. Dit bied 'n nuwe inkomstestroom vir georganiseerde misdaad.
Teen die tyd dat die grondwetlike wysiging in Januarie 1919 bekragtig is, het baie state hul eie verbodswette uitgevaardig. In Oktober het die kongres 'n wet aanvaar waarin uiteengesit word hoe die federale regering die verbod sal afdwing. Dit was bekend as die Volstead Act ter erkenning van sy voorste kampioen, Rep. Andrew Volstead van Minnesota. Die wet verbied die vervaardiging, verkoop en vervoer van enige 'bedwelmende drank' - drankies met 'n alkoholinhoud van meer as 0,5%, bier en wyn ingesluit.
Statisties was verbod nie 'n volslae mislukking nie. Sterftes as gevolg van alkoholverwante sirrose het afgeneem, asook arrestasies weens openbare dronkenskap.
Wat die statistieke nie meet nie, is hoe omvattend die verbod in die wiele gery is. Bootleggers het groot verspreidingsnetwerke gevestig. Makers van maanskyn en 'badkuip -gin' het vermeerder, wat soms noodlottige drank produseer. Vasbeslote drinkers verberg hul smokkel in heupkolwe of uitgeholde kieries. Maryland het geweier om 'n wet te aanvaar wat die Volstead -wet afdwing.
McSorley's Old Ale House, wat in 1854 in New York gestig is en steeds as een van die oudste kroeë van die stad gedy het, het nooit tydens die verbod gesluit nie. Dit het oënskynlik "naby bier" met 'n toelaatbare lae alkoholinhoud bedien, maar het in werklikheid 'n sterk bier geproduseer uit 'n tydelike brouery wat in die kelder opgerig is.
'Dit was nie 'n nabye bier nie. Dit was McSorley's ale, "het die kroeg se bestuurder, Gregory de la Haba, gesê. 'Minstens een keer per week vra mense:' Wat het ons tydens die verbod gedoen? 'En my antwoord:' Ons het baie geld gemaak '.
Die federale regering, sowel as die staat en die plaaslike owerhede, het groot bedrae aan handhawing bestee, maar het nooit genoeg hulpbronne toegewys om die werk effektief te doen nie. Bootleggers het regters, politici en wetstoepassers in kontant omgekoop om hul bedrywighede te laat voortgaan.
"Nuut aangestelde en swak opgeleide verbodsagente, saam met die plaaslike en staatspolisie, het oortreders op die kantlyn geteiken," het McGirr in 'n onlangse artikel geskryf. 'Maar hulle het nie die vermoë gehad nie, en soms die wil om na kragtige misdaadknoppies te gaan.'
Dit is eenvoudig om te sê dat 'Verbod' georganiseerde misdaad in Amerika veroorsaak het, maar dit het 'n groot uitbreiding veroorsaak, aangesien plaaslike misdaadbendes met diegene uit ander streke saamgewerk het om skeepstelsels te vestig en pryse vir alkohol te bepaal. Onder die begunstigdes was die gangster Al Capone, wat in Chicago gevestig is, wat jaarliks ​​miljoene dollars verdien het deur bootlegging en praatjies. In die berugte St. Valentynsdag -slagting van 1929 het gewapende mans vermom as polisiebeamptes sewe mans vermoor uit 'n bende wat met Capone se ryk wou meeding.
Buiten die geledere van gangsters pleeg legioene Amerikaners misdaad. Michael Lerner, in sy boek "Dry Manhattan: Prohibition in New York City", sê hofsale en tronke was so oorweldig dat regters pleitooreenkomste begin aanvaar het, "wat dit vir die eerste keer 'n algemene gebruik in die Amerikaanse regspraak gemaak het."
Sentiment teen immigrante was 'n belangrike faktor agter die verbod, deels as gevolg van 'n rekordhoë immigrasie in die voorafgaande dekades.
Salonne in immigrantebuurte was die belangrikste doelwitte, sê Aaron Cowan, professor in die geskiedenis van die Slippery Rock University, omdat wit protestante in die middelklas dit as politieke en sosiale gevaarsones beskou het.
"Dikwels was die politieke masjiene wat deur die base bestuur word in hierdie salonne gebaseer, of gebruik dit as 'n kanaal om gunste te bied," het Cowan gesê. 'Daar was dus kommer oor politieke korrupsie, veranderende sosiale waardes, immigrante wat radikale politiek leer.'
Die begin van die verbod in 1920 het saamgeval met 'n groot uitbreiding van die Ku Klux Klan, wat die verbod op alkohol ondersteun het toe dit sy anti-immigrant, anti-Katolieke en rassistiese aktiwiteite bedryf het.
Die Volstead -wet "het die Klan 'n manier gegee om sy 100% -amerikanistiese missie te legitimeer - dit kan die drink van diegene wat hulle as hul vyande beskou het, teiken," het McGirr gesê.
Een berugte voorbeeld het in 1923-24 in die Williamson County in die suide van Illinois plaasgevind, waar die Klan honderde vrywilligers gemobiliseer het om aanvalle op woonplekke en padhuise te doen. Honderde mense is gearresteer en meer as 'n dosyn is dood.
Daardie sosiale wrywing het pogings aangewend om die verbod op te hef, gehelp. Ekonomie het ook 'n rol gespeel.
Sommige ondersteuners van die verbod het voorspel dat dit die ekonomie 'n hupstoot sou gee, maar dit was skadelik. Duisende werksgeleenthede het verlore gegaan weens die sluiting van distilleerderye, brouerye en salonne. Federale, staats- en plaaslike regerings het miljarde inkomste verloor namate drankbelasting verdwyn het. Een groot gevolg: 'n Toenemende afhanklikheid van inkomstebelasting om staatsuitgawes te onderhou.
Die aanvang van die Groot Depressie het die dood van die verbod versnel, aangesien die behoefte aan meer werk en belastinginkomste skerp geword het. Die Demokratiese Party het gevra dat die verbod op sy platform in 1932 herroep word, en sy presidentskandidaat, Franklin D. Roosevelt, omhels die saak toe hy 'n oorwinning behaal het oor die huidige Republikein Herbert Hoover.
In Maart 1933, kort nadat hy sy amp aangeneem het, onderteken Roosevelt 'n wet wat die verkoop van wyn en 3,2% bier wettig maak. Die kongres het ook 'n 21ste wysiging voorgestel wat die 18de wysiging sou herroep. Die verbod het formeel geëindig in Desember, toe Utah die finale stemming verskaf het wat nodig was om die nuwe wysiging te bekragtig.
Een van die pittigste opsommings van verbod het vroeër gekom - 'n skerp beoordeling van die joernalis H.L. Mencken in 1925.
Vyf jaar van verbod "het al die gunstelingargumente van die verbieders heeltemal verwyder", het hy geskryf. "Daar is nie minder misdaad nie, maar meer. Daar is nie minder waansin nie, maar meer. Die regeringskoste is nie kleiner nie, maar baie groter . Respek vir die wet het nie toegeneem nie, maar het verminder. "
Die eeufees van die verbod kom omdat die Verenigde State die kriminalisering van dagga geleidelik beëindig. Ontspanningsgebruik van pot is nou wettig in 11 state. Meer as 30 laat dit toe vir mediese doeleindes.
Marijuana bly onwettig onder federale wetgewing, maar Ethan Nadelmann, stigter van die pro-wettiging Drug Policy Alliance, meen dat die meeste Amerikaners nou die kruistogte teen dagga van Amerika se "War on Drugs" as misleidend beskou op 'n manier wat verbod oproep.
'Selfs sommige van die ouer geslagte sê:' Ons het te ver gegaan. Dit was 'n fout, '' het hy gesê.
Skenk nou vir die nuuskantoor. The Salt Lake Tribune, Inc. is 'n 501 (c) (3) openbare liefdadigheidsorganisasie en bydraes is aftrekbaar van belasting