Ritmiese gimnastiek - Inligting - 2022
Ritmiese gimnastiek - verskillende gimnastiekoefeninge (dinamies en plastiek) wat op musiek uitgevoer word. Om oefeninge uit te voer, gebruik atlete verskillende voorwerpe ('n band van ongeveer 6 meter lank, 'n bal met 'n deursnee van 18-20 cm, 'n tou (gekleurd en sonder handvatsels), 'n hoepel met 'n deursnee van 80-90 cm en klubs, waarvan die lengte 40-50 cm is).
Die gimnas spandeer 57 tot 90 sekondes om die oefening uit te voer, en die einde van die opvoering moet saamval met die einde van die musiek (as die atleet 'n projektiel gebruik, moet sy dit op die finale noot aanraak). Assessering word op 'n 20-punt skaal gedoen.
Die eerste Hoërskool Ritmiese Gimnastiek verskyn in Rusland, in Leningrad, aan die P.F. Lesgaft, in 1913. As 'n sport is hierdie dissipline in die middel van die vorige eeu gevorm.
Sedert 1984 is ritmiese gimnastiek onder die Olimpiese sportsoorte gerangskik, en sedert 1986 is individuele sowel as groepkompetisies by die Olimpiades se program opgeneem.
Die reeks oefeninge in ritmiese gimnastiek is redelik uitgebreid. Dit is regtig so. Benewens oefeninge sonder voorwerpe (spring, golwe, swaai, balans, ens.) En oefeninge met voorwerpe, voer gimnaste elemente uit van klassieke, volks-, historiese, alledaagse en moderne danse, pantomime, sowel as elemente van basiese gimnastiek, akrobatiek, ritmiese en oefeninge van ander sportsoorte.
Slegs vroue is besig met ritmiese gimnastiek. Wanopvatting. Parallel met ritmiese gimnastiek ontwikkel mans se ritmiese gimnastiek. Hierdie sport het sy oorsprong in Japan, waar groepoefeninge van manlike gimnaste wat tot musiek opgevoer is aan die einde van die vorige eeu baie gewild geword het. Van die skulpe word manlike klubs, 'n springtou en twee klein hoepels gebruik. Deesdae het daar groepe seuns-gimnaste in baie lande ter wêreld verskyn, waaronder Rusland (hulle word opgelei deur 'n Japanese afrigter wat spesiaal vir hierdie doel genooi is).
U kan op enige ouderdom ritmiese gimnastiek begin doen. Dit is nie heeltemal waar nie. Dit is die beste om hierdie sportsoort van 4-6 jaar oud te begin beoefen totdat die muskuloskeletale stelsel sy buigsaamheid verloor het. Daar is egter uitsonderings. Die sesmalige wêreldkampioen, Amina Zaripova, het byvoorbeeld op die ouderdom van 11 op ritmiese gimnastiek te staan ​​gekom, maar dit het haar nie verhoed om in baie kompetisies te wen nie.
Ritmiese gimnastiek is een van die takke van artistieke gimnastiek. Die skool vir artistieke beweging (dit was die naam van die eerste skool van ritmiese gimnastiek, is in 1913 geopen by die Leningrad Instituut vir Fisiese Kultuur vernoem na P.F. Lesgaft), talentvolle onderwysers in ritmiese gimnastiek (Emile Jacques del Croz), dansgimnastiek (Georges Deminy), estetiese gimnastiek (François Delsarte) en gratis dans (Isadora Duncan). Dit was as gevolg van die samesmelting van hierdie aanwysings dat die sport, wat vandag bekend staan ​​as 'ritmiese gimnastiek', na vore gekom het.
Ritmiese gimnastiekkompetisies word sedert die 60's van die vorige eeu gehou. Ja, die eerste amptelike internasionale vergadering het in 1960 in Sofia plaasgevind. In Desember 1963 word die eerste internasionale kompetisies in hierdie sportsoort in Boedapest gehou, wat aanvanklik die Europese beker genoem is, maar tydens die opsomming is hulle herdoop tot die wêreldkampioenskap (aangesien dit geblyk het dat nie net atlete uit Europese lande aan die kompetisie deelgeneem het nie). Egter kompetisies in ritmiese gimnastiek is egter vroeër gehou - eers in Leningrad (in April 1941), later - op die gebied van die hele Sowjetunie. Sedert 1949 word USSR-kampioenskappe jaarliks ​​gehou, en sedert 1965 het atlete om die USSR-beker meegeding.
Vandag word die wêreld- en Europese kampioenskappe in ritmiese gimnastiek jaarliks ​​gehou. Dit is sedert 1992 die geval. Voorheen is die wêreldkampioenskappe op vreemde jare gehou, d.w.s. een keer elke 2 jaar (van 1963 tot 1991), en die Europese Kampioenskappe - op eweredige jare, ook elke 2 jaar (van 1978 tot 1992).
Die besluit om ritmiese gimnastiek by die aantal Olimpiese sportsoorte in te sluit, is in 1984 geneem. Die Olimpiese geskiedenis van hierdie sportsoort begin regtig in 1984, toe een stel medaljes in die individuele rondomtalie op die XXIII Olimpiese Spele in Los Angeles (VSA) gespeel is. Die besluit om ritmiese gimnastiek as 'n Olimpiese sportsoort te klassifiseer, is egter op die IOC-kongres geneem na die einde van die Olimpiese Spele in Moskou, in 1980.
Aan die einde van die vorige eeu was die Kanadese sterkste gimnaste - dit was immers 'n atleet uit hierdie land wat die goue medalje op die Olimpiese Spele van 1984 gewen het. Nee, op daardie tydstip is die atlete van die USSR en Bulgarye die beste resultate getoon (en feitlik die hele tyd, met uitsondering van die periode van 1973 tot 1977, het Bulgarye die kampioenskap gehou). Maar omdat die Moslem-Olimpiese Spele deur sommige kapitalistiese lande geboikot is, het baie sosialistiese lande nie hul verteenwoordigers na die Olimpiese Spele van 1984, wat in die Verenigde State gehou is, gestuur nie. As gevolg hiervan het atlete om Olimpiese medaljes meegeding, wat nie die beste resultate by ander kompetisies getoon het nie. Die Kanadese goue medaljewenner Lori Fang het byvoorbeeld net die negende plek op die wêreldkampioenskap van 1985 ingeneem.
Die stelsel vir die beoordeling van die optredes van gimnaste het verskeie kere verander. Die verandering in tegniese regulasies was bedoel om die tegniese elemente te beklemtoon en die moontlikheid van subjektiwiteit in die puntetoekenning te verminder. Tot 2001 is die prestasies van atlete op 'n 10-punt skaal geëvalueer, in 2003 is 'n 30-punt skaal ingestel, wat in 2005 deur 'n 20-punt vervang is.
Gimnaste neem nie doping nie, omdat dit nie spiermassa kan verhoog nie. Ja, u hoef nie spiere vir hierdie sportsoort te bou nie. Maar die atlete ondergaan steeds dopingbeheer. Die feit is dat gimnaste gereeld om diaretika (diuretika) te gebruik om vinnig gewig te verloor voor die kompetisie, diuretika, wat as doping beskou word en deur die antidopingkomitee verbied word.
Klasse met jong gimnaste begin met strek, meestal baie hard en pynlik. Strek vind wel plaas, maar eerstens bepaal elke afrigter die mate van buigsaamheid van die klein atleet en beveel hy sekere oefeninge aan om die strek te verbeter. Tweedens begin hulle nooit met jong gimnaste met harde pynlike rekmerke werk nie - die toename in buigsaamheid vind geleidelik plaas. Die kind moet egter van die begin af voorbereid wees daarop dat dit in die opleiding nodig sal wees om moeite te doen, waarsonder ernstige prestasies in hierdie sportsoort (soos in enige ander) eenvoudig onmoontlik is.
Dit is die beste om u kind na 'n ernstige ritmiese gimnastiekskool te stuur, wie se afrigters al baie kampioene in hierdie sportsoort opgelei het. Baie hang af van die doel. As ouers van 'n sportloopbaan vir hul kind droom en vertroue het in die vermoëns van 'n toekomstige gimnas (waarsonder dit moeilik is om uitmuntende resultate te behaal, selfs met die mees ervare afrigter), moet u inderdaad voorkeur gee aan 'n ernstige skool met ervare afrigters. En berei u terselfdertyd voor vir die feit dat 'n lang, noukeurige werk van die afrigter, ouers en natuurlik die jongste atleet nodig is om hierdie doel te bereik. As die fokus slegs op die ontwikkeling van plastisiteit, koördinasie van bewegings, buigsaamheid, 'n pragtige liggaamshouding en die begeerte na oorwinning op die agtergrond gevestig word, sal enige afdeling dit doen, byvoorbeeld in die streekpaleis van kultuur en sport, waar daar vereistes en vragte en betaling is. kleiner.
As 'n jong gimnas in 'n nie-gesogte ritmiese gimnastiekafdeling studeer, het sy geen kans om tot groot sportsoorte deel te neem nie. As 'n jong atleet goeie resultate toon in kompetisies, kan afrigters van ernstige skole van ritmiese gimnastiek of skole wat toekomstige Olimpiese kampioene oplei, aandag aan haar gee.
Ritmiese toerusting en toerusting vir gimnastiek kos baie geld. Ja, as dit kom by prestasie swembroeke geborduur met strass en kwaliteit balle, klubs, linte, hoepels, ens. Aanvanklik is dit hoegenaamd nie nodig om bogenoemde items aan te skaf nie. Dit is genoeg om 'n gewone gemaklike swembroek en gimnasiumskoene te koop, en die skool vir ritmiese gimnastiek bied dikwels sy eie toerusting.
In die ritmiese gimnastiekafdeling kan u buigsaamheid en plastisiteit ontwikkel, sowel as 'n pragtige liggaamshouding. Boonop ontwikkel jong atlete 'n gevoel van ritme, koördinasie van bewegings, wat hulle maklik in staat stel om byvoorbeeld aan te gaan om te dans. Tydens klasse en veral optredes in ritmiese gimnastiek (soos in alle skouspelagtige sportsoorte), leer meisies hulself in die gunstigste lig aanbied, met selfvertroue en pragtige gebare, houdinge en gesigsuitdrukkings. Hierdie vaardighede is nodig vir elke vrou en nie net in kompetisies nie, maar ook in die alledaagse lewe.
Die mees belowende is die nasionale weergawe van ritmiese gimnastiek. Nee, na die mening van die afrigters, moet 'n mens nie net die nasionale kenmerke van hierdie sportsoort ontwikkel nie, maar ook leer van die teenstanders en die vertonings verryk met verskillende elemente en tegnieke. Daarbenewens nooi ernstige skole van ritmiese gimnastiek afrigters uit ander lande uit vir 'n dieper uitwisseling van ervaring. Byvoorbeeld, afrigters uit Bulgarye (wat gimnaste geleer het van die eienaardighede om met apparate te werk) en Japan na Rusland gekom het, en Russiese afrigters in Engeland, die VSA, ens.
Gimnaste probeer so skraal en grasieus moontlik wees, hulle eet altyd nie genoeg nie. Daarom is honger flou in hierdie sportsoort nie ongewoon nie. Ja, slankheid en grasie in hierdie sportsoort is uiters belangrik. Maar voedingstekort is buite die kwessie: die atletiek van atlete is immers taamlik intens, met so 'n mate van fisieke aktiwiteit kan 'n te matige dieet die liggaam benadeel. Daarom is 'n dieet vir gimnaste (sowel as vir alle atlete) ontwikkel wat hulle in staat stel om liggaamsgewig binne normale perke te handhaaf en maklik fisieke inspanning tydens oefeninge en optredes te verduur.
Selfs in die alledaagse lewe moet gimnaste 'n aantal beperkings en verbod nakom. Ja, daar is wel verbod. U kan byvoorbeeld nie in hoë hakke loop nie, te naby die lugversorging wees, onmiddellik na buite by die swembad gaan, ens. Hierdie beperkings word alleenlik bepaal deur besorgdheid oor die gesondheids- en sportloopbaan van jong gimnaste. As 'n atleet verkoue kry of haar been draai, kan sy nie oefen nie, en daar kan nie gepraat word van optredes nie.
Met 'n hoë intensiteit van opleiding het gimnaste eenvoudig nie tyd vir persoonlike lewe nie. En die afrigters is daarteen dat die atlete se tyd en gedagtes besig was met alles wat niks met sport te doen het nie. Afrigters probeer hul wyke die geleentheid bied om teaters, teaters, verskillende aande, ens. Te besoek. En hulle het niks daarteen om verlief te raak nie - wedersydse gevoelens maak immers meisies emosioneler, oop en helderder.
Hoe meer gereeld en langer die opleiding is, hoe hoër is die resultate. Volgens kenners kan die beste resultate behaal word as 'n jong gimnas 3 keer per week gaan oefen. Die tydsduur van klasse wissel afhangende van die ouderdomskategorie: voorskoolse kinders studeer nie langer as 45 minute nie, skoolkinders - 1,5 uur. Die maksimum toelaatbare vrag is 1,5 uur 5 keer per week.
By kompetisies voer gimnaste oefeninge aan met sowel as sonder apparate nie. Ja, as ons praat van kompetisies vir die kampioenskap van die streek of land. In onlangse kompetisies van wêreldgehalte is optredes sonder apparate egter nie aangebied nie.