Die uitdaging van 'n vader met 'n tienerseun: vergesel hom in sy eensaamheid - Sielkundige veranderinge - 2021
Binne adolessensie kom oomblikke van eensaamheid baie gereeld voor. Vir ouers is hierdie oomblikke 'n ware krisis, omdat die verhouding met hul kinders radikaal verander na 'n ietwat kritiese toon, met al hoe meer besprekings en 'n al hoe duideliker misverstand tussen die partye. Dit is so kragtig en so min verstaanbaar dat dit regtig nodig om te herontdek wat dit beteken, 'n uitdaging vir ouers met adolessente kinders: vergesel hulle in hul eensaamheid.
Daar is 'n liedjie wat dadelik my aandag trek vanweë die titel. Ricardo Arjona is die skrywer en het die titel 'Begelei my om alleen te wees'. Of die lied goed is of nie, die titel van die liedjie het my aangetrek. Teenstrydig en tegelyk reflektief die metafoor van sien eensaamheid 'n tyd waarin dit ook gepaard kan gaan. Ons is geneig om dieselfde houding te sien as 'n teken van depressie of ontstellende oomblikke. Ons is selfs geneig om hierdie oomblikke getrou te beskryf en selfs daardie gunstige hoeke te ontwerp waar eensaamheid manifesteer.
Dit is belangrik om te herdefinieer wat hierdie eensaamheid binne die sielkundige proses is. Gloria Carvajal-Carrascal wys daarop dat hierdie ervaring manifesteer binne 'n oorgangsfase tussen die stadium van kind tot volwassene, wat begin met veranderinge in puberteit en gekenmerk word deur diep biologiese, sielkundige en sosiale transformasies, waarvan baie hulle genereer krisisse, konflikte en teenstrydighede. Hierdie selfde teenstrydighede nooi hom uit om byna instinktief te onttrek, omdat 'n stormwind van idees en idees binne sy bewussyn begin ontstaan ​​wat nie eers die jong man kan verwerk nie. Om hierdie rede is dit geneig om af te sluit en nie met die omgewing te deel nie.
Ondersoek oor die moontlike oorsake, Ons kan die volgende uitwys: skaamheid, lae selfbeeld, skeiding, liggaamlike siekte, persoonlike komplekse, konflik, verwerping of kritiek as gevolg van die misverstand, ens. Dit wil sê, 'n volledige reeks veranderlikes wat hierdie sensasie toevoeg tot dieselfde ontwikkelingstatus.
Daar is 'n baie interessante en nuwe aspek van sielkunde wat perinataal genoem word, wat dit spesifiseer Hierdie toestand is afkomstig van 'n ouerskapstyl tipies van die huidige arbeidstelsel, wat 'n styl van moederskap skep wat nie naastenby is nie, maar as gevolg van dieselfde werksverpligtinge, word ouers gedwing om hul kinders van agt maande af in die sorg van 'n familielid of in 'n kwekery te verlaat. Om hierdie rede verhoed dit dat die regte moederlike rol uitgeoefen word, wat die opwekking van empatie en aanvaarding tussen haar en haar kinders moontlik maak. Verder is dit bekend dat daar 'n toenemende tempo van postpartum depressie onder moeders is, wat 'n groeiende depressie by hul kinders kan meebring as hulle adolessente is.
As u dit duidelik stel, is dit belangrik om aan te dui wat u daaraan moet doen. Dit is een ding om die oorsake te ken, maar dit is belangriker om te ontwikkel duidelike en konkrete strategieë om ons kinders in hul eie staat te kan vergesel. Kom ons kyk na 'n paar wenke om hierdie probleme op te los. Sommige van hierdie wenke word deur Fernando Clementín uitgewys, en ek wys daarop dat in plaas daarvan om adolessente te indoktrineer, word gepoog om hierdie toestand te vergesel:
- Begeleiding en geen leiding nie
Hierdie presisie van konsepte beteken dat die jong persoon nie van iemand vereis om hom te indoktrineer oor wat hy moet doen nie, maar eerder vra dat iemand by hom is. As daar kritiese uitsprake gemaak word oor die toestand daarvan, is die neiging dat die jong persoon homself weer moet toesluit omdat hy nie vervolg wil word nie, maar eerder na geluister wil word.
- Genereer ander soorte aktiwiteite
Motiveer hom om aksies te neem wat dieselfde toestand van eensaamheid vermy; veral in 'n huidige konteks van verhoudings wat geneig is om taamlik virtueel te wees. Trekking, bergfietsry, tennis, sokker, ontspanningslees, kuns, musiek moet na vore kom om uit hierdie state te kom. Die fundamentele ding is om te weet hoe om te lees wat hulle wil en nie dieselfde smaak te beoordeel nie. Dit voeg ook nog 'n oomblik van begeleiding by.
- Heroorweeg gewoontes
Dit is gewoonlik 'n faktor van verwerping omdat ons geneig is om dit op 'n outoritêre en weinig verstaanbare manier te verteenwoordig. Om dieselfde rede sou ons verhaal geneig wees om meer verklarend of narratief te wees; sodat die jong man nie net die belangrikheid daarvan begryp nie, maar dit ook weer vir hom beteken.
- Die goedheid van eensaamheid
Dit is op sigself nie so negatief nie, maar dit is 'n drankie om gevind te word. As u vanuit hierdie oogpunt ook empatie vir jongmense opwek, neem dit hierdie oomblikke af.
Eensaamheid is nie net 'n moeilike tyd nie, dit is die uitnodiging om jouself te vind. Dit is belangrik om diegene wat op daardie oomblik leef, te vergesel. Laat ons hulle nie vervolg nie, maar kom soos die getroue metgesel wat nie bewus is van sy las nie, maar waak oor sy droom, net soos die karakter met die naam Sam in 'The Lord of the Rings'. Hy het Frodo nie beoordeel in sy pelgrimstog met die ring nie, maar was te alle tye by hom om dit vas te hou.
Hopelik kan ons dit by ons adolessente oefen, want hierdie stadium is juis 'n pelgrimstog vanaf kinderjare tot volwassenheid. Die uitdaging is dat ons hulle getrou kan vergesel tydens hierdie stap.
U kan meer artikels lees wat soortgelyk is aan Die uitdaging van 'n vader met 'n tienerseun: vergesel hom in sy eensaamheid, in die kategorie sielkundige veranderinge op die webwerf.