Hoe sterk was die pasifisme in die tussenoorlogse Duitsland? - Inligting
Hoe sterk was die pasifisme in die tussenoorlogse Duitsland?
Tydens die herbewapening van Duitsland wat deur Hitler bedryf is, en veral tydens die hermilitarisering van die Rynland, het die Franse Republiek bygebly en het sy waarskynlik nie die laaste geleentheid aangegryp om te voorkom dat die Tweede Wêreldoorlog plaasvind nie. In Frankryk blameer ons hierdie mislukking gereeld vir die trauma van die slagtings tydens die Eerste Wêreldoorlog en die sterkte van die pasifistiese bewegings in die Franse samelewing. Terloops, meer as 'n paar mense het probeer om hul eie of ander se onaktiwiteit tydens die Duitse besetting van Frankryk te regverdig, sommige hul aktiewe samewerking met die bewoner, met 'n soortgelyke anti-oorlogsgevoel. Die kommunistiese party voor 1941, onder andere Céline, Georges Brassens.
My vraag is die volgende: Kershaw verklaar dat die inwoners van Duitsland die remilitarisering van die Rynland tot by die Duitse katolieke kerk oorweldigend goedgekeur het. Waarom was daar in 1936 nie 'n pasifistiese beweging in Duitsland nie? Sekerlik, as daar een was, sou dit deur die regime onderdruk gewees het, maar Kershaw impliseer dat hierdie gewilde reaksie op die herbewapening eg en vryelik uitgedruk is. Was daar een onmiddellik na die Eerste Wêreldoorlog wat teen 1936 verdwyn het? Indien wel, waarom was dit nie sterk genoeg om te keer dat die Nazi's aan bewind kom nie? In Frankryk het die pasifist-lefiste die fascistiese bewegings van die dertigerjare suksesvol gekant. Of is pasifisme slegs vir diegene wat die oorlog wen met wraak vir die verloorders?
Oorlog is soet vir diegene wat dit nog nooit beleef het nie
(Pindar, vyfde eeu v.C.)
Pasifisme was redelik sterk in kuns en letterkunde. Dit behoort nie verbasend te wees nie, aangesien dit die tydperk net na die Eerste Wêreldoorlog is. Voorstanders was bv. Carl von Ossietzky, Kurt Tucholsky, of Erich Maria Remarque. In die kunste was daar bv. Otto Dix, Hans Grundig, of Ernst Barlach. 'N Teenvoorbeeld is Ernst Jünger, hoewel ek nie werklik vertroud is met sy werk nie. Let daarop dat al hierdie (behalwe Jünger natuurlik) teen 1936 stilgemaak is,
Gedurende die Weimar -republiek was groot dele van die elite (staatsamptenare, onderwysers, regters, ens.) Taamlik reaksionêr. Min van hulle het eintlik die oorlog gesien, en daarom het hulle nie veel simpatie met pasifisme nie. Dat die tussenoorlogse vermindering van Duitsland se militêre potensiaal van buite af opgelê is, het waarskynlik nie gehelp nie.
Onder die massas is dit natuurlik moeilik om te sê hoe ver steun vir pasifisme gestrek het. Die hermilitarisering van die Rynland was 'n kwessie van nasionale soewereiniteit en dit was redelik maklik om aan te voer dat dit onregverdig was dat Duitsland nie troepe daar kon ontplooi nie. Dat daar baie steun vir hierdie stap was, beteken nie dat daar volksondersteuning was om oorlog te voer teen ander lande nie. Joachim Fest (in "Hitler") voer inderdaad redelik sterk aan dat die oorlog in 1938 (tydens die Sudeten -krisis) en 1939 ongewild was.
rs.29 het gewys op organisasies soos Stahlhelm, Reichsbanner, Rotfront en SA. Dit is wat 'n mens die paramilitêre vlerke van die verskillende politieke partye kan noem. Die Reichsbanner was verbonde aan SPD, DDP en ander demokratiese partye, Stahlhelm met DNVP (reaksionêr/militaristies), Rotfront met die Kommunistiese party en SA met die Nazi's. Hierdie organisasies was redelik groot en in 'n beduidende mate beman deur veterane uit die Eerste Wêreldoorlog. Reichsbanner was die grootste van hierdie organisasies met 1,5 tot drie miljoen lede. Die Stahlhelm het ongeveer 'n halfmiljoen lede gehad.
Ek glo nie dat die bestaan ​​van hierdie organisasies die punte wat ek hierbo gemaak het, ongeldig maak nie.
Hierdie organisasies was bedoel om vir interne politiek gebruik te word. Hulle was nooit veronderstel om Duitsland se volgende internasionale oorlog te beveg nie.
Pasifisme beteken nie dat ek u nie kan terugslaan as u my slaan nie. Die Weimar -republiek het in die eerste jare baie gewapende magstryd gehad, en baie veterane uit die Eerste Wêreldoorlog. Dit lyk dus ietwat natuurlik dat partye paramilitêre vlerke het.
Soos ek dit verstaan, gaan die vraag oor pasifisme as die verwerping van die gebruik van militêre geweld as 'n middel tot internasionaal politiek. rs.29s kommentaar blyk te wees oor houdings t.o.v. die gebruik van (para) militêre mag as 'n middel tot intern politiek.
Dit is nie noodwendig dieselfde nie, sien bv. Amerikaanse houdings t.o.v. geweld gebruik in die buiteland of tuis. As 'n kontrapunt kan u Afghanistan neem, wat laas in die 1820's laas aansienlike troepe buite die huidige grense gehad het (dink ek) en sedertdien baie oorloë binne sy eie grense gehad het (Afghanistan het egter 'n paar grenskonflikte met Pakistan)
'N Ander goeie punt van rs.29 is dat veldmaarskalk Paul von Hindenburg, een van Duitsland se feitelike heersers tydens WWI, twee keer tot president van Duitsland verkies is. Die tweede keer was daar selfs baie akkurate voorspellings oor die politieke gevolge van die verkiesing van Hindenburg deur die kommuniste ("Wie stem vir Hindenburg, stem vir Hitler. Wie stem vir Hitler, stem vir oorlog.". Let egter daarop dat hulle nie beskuldig het nie Hindenburg wil oorlog voer.)
Hindenburg het sy eerste presidentsverkiesing gewen teen 'n katoliek en 'n kommunistiese kandidaat en sy tweede verkiesing teen dieselfde kommunistiese kandidaat en Adolf Hitler. Aangesien verkiesings deur 'n mengsel van redes besluit word en mense nie altyd kry wat hulle verwag het nie, sou ek beweer dat dit geen afdoende bewys is dat Duitsers nog 'n oorlog wil hê nie.
Die Franse het ook 'n president gehad gedurende 'n groot deel van die twintigerjare wat 'n aktiewe deel van die oorlogstydregering was, so die verband tussen die wil van oorlog (of nie) en die loopbaan van die Eerste Wêreldoorlog van politici waarvoor u gestem het, was moontlik nie besonder sterk nie.