Knus kussings en klipharde klippe | wurmblikkie
Knus kussings en klipharde klippe
Jy – ja jy! Jy kan my help om ‘n boodskap te bring by ‘n Bybelstudiegroep. Hier is die dele waaroor ek gaan praat; my eerste gedagtes daaroor; en die vraag wat ek gaan vra. Die mense by die Bybelstudie is almal 45+ en het al baie lewenservaring. Eintlik wil ek hierdie hele ding benader deur vir hulle te bring wat ek kan (naamlik, eksegese en agtergrondinligting oor hierdie twee stukkies uit die Bybel) en dan te luister wat hulle vir my kan sê hieroor. Ek wil ook graag hoor wat dink jy daarvan? Altwee die dele hier onder is aanhalings uit die Nuwe Afrikaanse Vertaling (1983):
Selfverheffing en hoogmoed is daar nie by my nie, Here. Ek maak my nie besorg oor groot dinge nie, dinge wat bo my vermoë is.
Ek het rus en kalmte gevind. Soos ‘n kindjie wat by sy moeder tevredenheid gevind het, so het ek tevredenheid gevind.
‘n Paar goed wat opval hier: in Hebreeus is “selfverheffing” en “hoogmoed” letterlik “my hart is nie verhoog nie” en “my oë is nie omhoog nie”.
Die “besorg” deel is ook die woord vir “loop”; “rus en kalmte vind” is dan “tot stilstand kom” – so hierdie twee goed word baie sterker in Hebreeus teenoor mekaar gestel.
“Kindjie by sy moeder tevredenheid” – dis in Hebreeus “soos een wat gespeen is teenoor sy ma” – en die tweede deel dan “so is my siel gespeen teenoor my.” Ek weet nog nie lekker wat om hiermee te maak nie.
Hierdie is ‘n baie mooi psalm, nê!
Toe Jesus die menigte mense rondom Hom sien, het Hy opdrag gegee om na die oorkant toe te vertrek. ‘n Skrifgeleerde kom toe nader en sê vir Hom: “Meneer, ek sal u volg waar u ook al gaan.” Jesus sê vir hom: “Jakkalse het gate en voëls het neste, maar die Seun van die mens het nie eens ‘n rusplek vir sy kop nie.” Iemand anders, een van sy dissipels, sê vir Hom: “Here, laat my toe om eers terug te gaan en my pa te begrawe.” Maar Jesus antwoord hom: “Volg My, en laat die dooies hulle eie dooies begrawe.”
Hierdie is harde woorde – maar waarskynlik soos die lewe van Jesus en sy dissipels was.
Hierdie twee dele in die Bybel wys vir ons twee maniere uit waarop ons dink oor godsdiens – en oor God. Die een manier is om te dink aan God as Iemand by wie ons rus vind; woorde soos knus, snoesig en warm kom by mens op. Die misterie-deel van ons geloof klink baie soos hierdie – om in God rus te vind.
Die tweede manier is dat dit ‘n harde paadjie is – dat ons vervolg word – dat ons juis nie rus vind nie – dat ons eintlik alles wat ons het moet prysgee. Dis te maklik om te sê dis cool want ons vind mos ons rus in God; of so dink ek.
Die vraag waarmee ek nou sit is dit: hoe bring mens hierdie twee by mekaar uit? Om regtig te kan sê ek vind my rus in God, maar tegelyk ook te weet hierdie is ‘n harde lewe?
This entry was posted on Maandag, Februarie 8th, 2010 at 10:35 nm and is filed under Bybel.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.