March 7, 2008 at 2:31 pm	(life)
Daar word ek van oggend wakker met so ‘n yslike hartseer in my en my hart is so swaar ek ‘n sleepwaentjie nodig vir hom wanneer ek Quickshop toe stap vir die koerant. Die laaste week was rof.
Daar moet groot fout wees met ‘n mens se lewe as jy die dag op die 29ste Februarie 2008 veertig word en net twee mense wens jou geluk. My eks en ‘n vriendin met wie ek soveel jare laas kontak gehad het dat sy nie eens weet wat alles oor my gekom het die laaste vyf jaar nie.
Vandat ek aan depressie ly probeer ek maar net deur elke dag kom, dit gaan al beter en daar is darem hier en daar dae wat ok is, ek dink ek’s nog baie ver van goeie dae af en die eensaamheid keil my kwaai op. En ek is moeg gewag. En ek verlang na my perde.
Maar hoekom vanoggend so ongelukkig, dis mos Maandae se kwale daai alhoewel dit darem die laaste tyd beter gaan daarmee. Iewers in laas week kry ek ‘n ligte verkoue, nie te erg nie maar genoeg om ongemaklik te wees, ek doktor hom met homeopatiese goeters, Sinutab en Vitamine C.
Toe teen die naweek tel ek ‘n maag gogga op, dis seer, krampe vir omtrent drie dae en toe rak dit daai tyd van die maand. Dis vir my ‘n lewenslange stryd en ek wil sielkundiges wat vrouens aanraai om daarmee te leer saamleef omdat dit bepaal hoe hulle ander dinge sal kan hanteer sommer met ‘n hof eis dagvaar. As ek alles kon uithaal het dit op 28 gedoen want ek het toe al geweet ek wil nie kinders he nie.
Die mees onsimpatieke mense teenoor uiters pynvolle maandstondes is vrouens wat dit nie so ervaar nie. Hulle kan nie verstaan nie.
Myne is vrek vrek seer en ek kry inflammisie in my onderlyf, rug en elke gewrig, die pyn begin al so week voor die tyd en hou dan nog ‘n paar dae daarna aan. Dis bo en behalwe persoonlikheids ontwrigtende pms, migraines en al daardie ander lekker goeters.
Gelukkig is myne baie kort net twee of drie dae en daarvoor is ek dankbaar. Dit het my al twee keer na die ongevalle saal gedryf waar ek voltaren en buscupan inspuitings moes kry om dinge onder beheer te kry.
Ek het al alles probeer, die doktors wil nie help nie, die oomblik as hulle hoor ek het nie ‘n mediese skema nie stel hulle nie verder belang nie. Die pil het vir jare nie met my geakkorder nie maar na 35 kon ek dit weer neem en dit het darem gehelp.
Maar ek moet sterk skedule vyf pynstillers daarvoor neem en my ma kryt my uit as ‘n dwelm verslaafde. Sy moes ‘n historektomie in haar dertigs ondergaan en dis haar geheim hoekom, dit sal dalk help as ek weet…..sy het meer as 30 jaar laas ‘n maandstonde gehad, wat weet sy.
Ek kan die pyn pille in elk geval nie vir meer as twee dae neem nie want dan pak my maagseer weer sy tassies uit, hoe de hel kan ek verslaaf wees. Maar dis hulle wat my nou onder kry, ugh ek wil die goed nie meer neem nie, hulle tas my koordinasie aan en maak my dom en vergeetagtig. En ek’s lomp en vergeetagtig genoeg, ek het nie hulle hulp daarmee nodig nie.
Nou se ek vir myself in Mei 2006, goed ek lewe met die pyn en los hulle, daardie maand kry ek infeksie in my lae rug en dit sit nog steeds hardnekkig daar.
Ek lees en lees en kom later tot die gevolgtrekking ek moet endiometrisis he of cystitis, die een doktor het my jare gelde met ‘n spatiese dikderm gediagnoseer, dikwels kry IBS die skuld vir beide kwale. Maar nee ek het volgens hulle nie een van die twee nie en die kroniese pyn in my onderlyf is die dikderm, my dikderm is fine ek het te min van die ander simptome en te veel van daais wat jy kry agv endiometrisis en/of cystitis, maar hulle wil nie kyk nie.
Nou ja, in elk geval terug na my hartseer vanoggend en lang eensame dag, ek dink die pyn het my net onder gekry. Ag ek wou net praat.