Uiteraard moet ’n liberale maatskappy wat oop en tolerant wil bly, nie tolereer dat ’n nuwe konserwatisme sorg vir probleme soos ’n kind met ’n Islamitiese agtergrond wat nie langs ’n homoseksuele skoolseun wil sit nie. Maar intoleransie is nie ’n probleem wat (uitsluitend) hoort by ’n samelewing met mense afkomstig uit verskillende wêrelddele en met verskillende velkleure nie. Inteendeel. (Kyk net na die “gay-debat” binne Afrikaanse “christelike” kringe.) Die kortsigtigheid van Martin Sommer is dalk tiperend vir hom as ’n Nederlandse, regs-liberale rubriekskrywer, maar waarskynlik eggo hy baie Nederlanders se opvattings oor die “angstige” toekoms wat voorlê vir ’n diverse maatskappy. Ek is bevrees arme Sommer se gesondheid sou in Suid-Afrika gou verslegter: al daardie multikulturele diversiteit sou hom aanhoudend paniekaanvalle besorg!
Die bekende Britse komediant sir Lenny Henry praat in Black is the new black oor die taamlik hardhandige opvoeding wat so baie kinders van ouers wat na Engeland geëmigreer het, ontvang het: “There was a lot of whacking going on.” Maar, sê Henry, eintlik het dit dikwels nie eers oor jóú gegaan nie, maar om iets anders. Dink jou in dat jy elke liewe dag, dag na dag, vreeslik hard en baie lank moet werk vir ’n appel en ’n ei, en dat jy, maak nie saak hóé hard jy werk nie, elke dag die evidente Ander is en bly. Dit doen moontlik iets aan ’n ma of ’n pa – hulle is ook net mense.