Colonial Slave Quarters, Mount Vernon (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die verdraaide geskiedenis van Washington se Mount Vernon
Die oulike en baie historiese stad Mount Vernon, Virginia, is op baie maniere besonders - naamlik omdat dit die eerste president George Washington se voorvaderlike landgoed met dieselfde naam is. Die pragtige terrein wat uitkyk oor die Potomacrivier, sluit in Washington se huis, maar ook talle ander interessante geboue-soos byvoorbeeld die 16-kantige, spesiaal ontwerpte skuur van Washington. Ook op die landgoed is die begraafplaas van Washington, 'n uitgebreide graf waar die liggame van hom, sy vrou Martha en ander familielede vandag rus. As dit nie in 1858 bewaar word nie, staan ​​berg Vernon moontlik nie meer nie, maar die huis en sy eiendom is nou op die National Register of Historic Places gelys.
Vandag word besoekers aan die berg Vernon getrakteer op baie interessante trivia oor die huis van Washington. Op die koepel van die huis kan 'n replika van 'n spesiale weervooraan in opdrag van die president self gesien word (die oorspronklike is verwyder om dit teen die elemente te beskerm). Gaste kan die gerestoureerde, gemeubileerde kamers van die herehuis en nog baie meer sien. En alhoewel daar min geheime en geen verborge kamers by die berg Vernon is nie, het die plek 'n spookagtige geskiedenis, 'n paar interessante feite (soos die tyd toe Washington 'n kameel ingebring het om gaste te vermaak) en 'n paar wilde artefakte wat bydra tot die geskiedenis. Hier is die verdraaide geskiedenis van Washington se Mount Vernon.
Swart geskiedenis by die huis van die man wat geglo het dat alle mans gelyk is
Stel jou voor hoe die president en sy gesin gaste in die gerestoureerde sitkamer van Mount Vernon ontvang het. Foto deur Gavin Ashworth.
Sluit aan by historiese tolke op die landgoed Slawe Kwartiere om te praat oor die lewens en prestasies van sy voormalige slawe, 'n moeilike onderwerp waarmee die landgoed gekom het. Daagliks gedurende Februarie, wat die Swart Geskiedenismaand is, is daar baie spesiale programme op die terrein en by die slawe -gedenkteken.
Gedurende die leeftyd van Washingtons het die slawekwartiere oor die vyf plase op die eiendom gestrek om 317 slawe te huisves. Toe George Washington sterf, het sy testament gevra dat alle slawe bevry word. Slawe wat aan sy vrou of haar familie se boedel behoort het, is egter in slawerny gehou en aan hul erfgename oorgedra. Bespreek vooraf vir die spesiale 60 minute Verslaafde mense van Mount Vernon Tour word naweke in die winter gehou, ten minste een keer per dag gratis.
By die oorgrote meerderheid plantasies was daar nie groot wonings wat op 'n groot oppervlakte gesentreer was nie. Hierdie groot landgoedere het wel bestaan, maar verteenwoordig slegs 'n klein persentasie van die plantasies wat eens in die Suide bestaan ​​het.  Alhoewel baie Suidelike boere wel slawe gemaak het voor die emansipasie in 1862, het min mense meer as vyf slawe gemaak. Hierdie boere was geneig om die landerye saam met die mense wat hulle slawe gemaak het, te bewerk.  Van die geraamde 46 200 plantasies wat in 1860 bestaan, het 20 700 20 tot 30 slawe gehad en 2300 het 'n arbeidsmag van honderd of meer, met die res iewers tussenin. 
Baie plantasies is deur afwesige grondeienaars bedryf en het nooit 'n hoofhuis op die perseel gehad nie. Net so lewensbelangrik en waarskynlik belangriker vir die kompleks was die talle strukture wat gebou is vir die verwerking en berging van gewasse, voedselbereiding en berging, beskutting van toerusting en diere en verskeie ander huishoudelike en landboudoeleindes. Die waarde van die plantasie kom uit sy grond en die slawe wat daarop gewerk het om gewasse te koop te produseer. Dieselfde mense het die beboude omgewing vervaardig: die hoofhuis vir die plantasie -eienaar, die slawehutte, skure en ander strukture van die kompleks. 
Die materiaal vir die geboue van 'n plantasie kom meestal uit die landerye. Hout is verkry uit die beboste gebiede van die eiendom.  Afhangende van die beoogde gebruik, is dit óf gesplit, gekap of gesaag.  Stene word meestal ter plaatse vervaardig uit sand en klei wat gevorm, gedroog en dan in 'n oond afgevuur is. As 'n geskikte klip beskikbaar was, is dit gebruik. Tabby is dikwels op die suidelike See -eilande gebruik. 
Min plantasiestrukture het in die moderne era oorleef, en die oorgrote meerderheid is deur die eeue vernietig deur natuurrampe, verwaarlosing of brand. Met die ineenstorting van die plantasie -ekonomie en die daaropvolgende suidelike oorgang van 'n grootliks agrariese na 'n industriële samelewing, het plantasies en hul boukomplekse uitgedien geraak. Alhoewel die meerderheid vernietig is, is die plantasiehuise die algemeenste strukture wat oorleef het. Soos met die geboue in die algemeen, is die meer wesenlik geboude en argitektonies interessante geboue geneig om die geboue te wees wat in die moderne tyd oorleef het en beter gedokumenteer is as baie van die kleiner en eenvoudiger geboue. Verskeie plantasiehuise van belangrike persone, waaronder Mount Vernon, Monticello en The Hermitage, is ook bewaar. Minder algemeen is ongeskonde voorbeelde van slawehuisvesting. Die skaarsste oorlewendes van almal is die landboukundige en minder huishoudelike strukture, veral dié wat uit die voor-burgeroorlog-era dateer.  
Slawebehuising, hoewel dit ooit een van die mees algemene en kenmerkende kenmerke van die plantasie -landskap was, het grootliks uit die grootste deel van die Suide verdwyn. Baie was aanvanklik onbeduidend.  Slegs die beter geboude voorbeelde het die neiging om te oorleef, en dan gewoonlik slegs as hulle na emansipasie na ander gebruike gewend is. Slawehuise kan langs die hoofhuis wees, ver weg daarvan, of albei. Op groot aanplantings is hulle dikwels in 'n dorpsagtige groepering langs 'n laan weg van die hoofhuis gerangskik, maar soms is hulle versprei rondom die plantasie aan die kante van die velde waar die slawe geswoeg het, soos die meeste van die hawehutte wat kom later. 
Slawehuise was dikwels een van die mees basiese konstruksies. Bedoel om net meer as slaap te wees, was dit gewoonlik 'n growwe houthuis of 'n raam met eenvertrekhutte, vroeë voorbeelde van skoorstene van klei en stokke.   Saal- en salonhuise (twee kamers) was ook verteenwoordig op die plantasie -landskap en bied 'n aparte ruimte vir eet en slaap. Soms is slaapsale en woonstelle met twee verdiepings ook as slawehuisvesting gebruik. Vroeëre voorbeelde het op die grond gelê met 'n vuil vloer, maar later is voorbeelde gewoonlik op piere gestel vir ventilasie. Die meeste hiervan verteenwoordig die wonings wat vir veldslawe gebou is. Maar selde, soos by die voormalige Hermitage Plantation in Georgia en Boone Hall in Suid -Carolina, is selfs veldslawe van baksteenhutte voorsien. 
Die huisknegte of geskoolde arbeiders was meer gelukkig in hul verblyf. Hulle woon gewoonlik in 'n deel van die hoofhuis of in hul eie huise, wat gewoonlik gemakliker was as dié van hul eweknieë wat in die veld gewerk het.   'n Paar slawe het nog verder gegaan om huisvesting aan hul huisknegte te verskaf. Toe Waldwic in Alabama in die 1852 in die Gotiese herlewingstyl opgeknap is, het die huishoudelike bediendes groot akkommodasie gekry wat pas by die argitektuur van die hoofhuis. Hierdie model was egter uiters skaars. 
Die beroemde landskapontwerper Frederick Law Olmsted het hierdie herinnering onthou aan 'n besoek aan plantasies langs die kus van Georgië in 1855:
In die namiddag het ek die hoofpad verlaat en teen die nag 'n baie meer bewoonde distrik bereik. Die dennebos het ononderbroke aan die een kant van die pad gestrek, maar aan die ander kant was daar 'n voortgesette opeenvolging van baie groot lande, of ryk donker grond-klaarblyklik herwonne moerasgrond-wat die vorige jaar verbou is, in Sea Island-katoen, of mielies. Buite hulle, 'n plat oppervlak van nog laer land, met 'n silwer draad water wat daardeur krul, uitgestrek, Holland-agtig, tot by die horison. Gewoonlik op 'n groot afstand as 'n kwartmyl van die pad, en van 'n halfmyl tot 'n myl uitmekaar, was die woonplekke van die planters - groot wit huise, met bosse immergroen bome daaroor en tussen hierdie en die pad was klein dorpies met slawehutte. Die kothuise was geboue met 'n raam, aan die buitekant aan boord, met dakpaaie en baksteenstene, hulle was 50 meter van mekaar af, met tuine en varkwerwe. Aan die hoof van die nedersetting, in 'n tuin wat in die straat kyk, was 'n opsienershuis, en hier het die pad verdeel, eenkant toe skuins aan die een kant na die skure en 'n landing op die rivier, aan die ander kant na die herehuis .
Ander woonstrukture Redigeer
'N Belangrike woonstruktuur op groter plantasies was 'n opsiener se huis. Die opsiener was grootliks verantwoordelik vir die sukses of mislukking van 'n boedel, en het seker gemaak dat kwotas nagekom word en soms straf opgelê word vir oortredings deur die slawe. Die opsiener was verantwoordelik vir gesondheidsorg, met slawe en slawehuise wat gereeld ondersoek is. Hy was ook die rekordhouer van die meeste gewasvoorrade en het die sleutels van verskillende stoorkamers gehou. 
Die opsiener se huis was gewoonlik 'n beskeie woning, nie ver van die hutte van die slawe -werkers nie. Die opsiener en sy gesin, selfs al was hulle wit en suidelike, het nie vryelik met die planter en sy gesin gemeng nie. Hulle was in 'n ander sosiale laag as die van die eienaar en daar word van hulle verwag om hul plek te ken. In 'n dorpstipe slawekwartiere op plantasies met opsieners was sy huis gewoonlik aan die hoof van die slavedorp eerder as naby die hoofhuis, ten minste gedeeltelik as gevolg van sy sosiale posisie. Dit was ook deel van 'n poging om die verslaafde mense aan te pas en die begin van 'n slawe -opstand te voorkom, 'n baie ernstige vrees vir die meeste plantasie -eienaars. 
Ekonomiese studies dui aan dat minder as 30 persent van die planters wit toesighouers in diens geneem het vir hul slawe -arbeid.  Sommige planters het 'n betroubare slaaf as die opsiener aangestel, en in Louisiana is ook gratis swart opsieners gebruik. 
'N Ander residensiële struktuur wat grotendeels uniek was aan plantkomplekse, was die garconnière of bachelor's kwartiere. Dit was meestal gebou deur Kreoolse mense uit Louisiana, maar soms in ander dele van die diep suide, voorheen onder die heerskappy van New France, was dit strukture wat die adolessente of ongetroude seuns van plantasie -eienaars gehuisves het. By sommige plantasies was dit 'n vrystaande struktuur en op ander was dit met syvlerke aan die hoofhuis vasgemaak. Dit het ontwikkel uit die Acadiese tradisie om die solder van die huis as 'n slaapkamer vir jong mans te gebruik. 
'N Verskeidenheid huishoudelike en kleiner landboustrukture omring die hoofhuis op alle plantasies. Die meeste plantasies het sommige, indien nie almal, van hierdie buitegeboue gehad, wat dikwels afhanklikhede genoem word, wat gewoonlik rondom 'n binnehof agter in die hoofhuis, bekend as die kombuiswerf, gerangskik is. Dit het 'n kookhuis (aparte kombuisgebou), spens, waskamer (wasgoed), rookhuis, hoenderhuis, veerhuis of yshuis, melkhuis (suiwel), goed toegemaakte put en waterbak ingesluit. Die private sou 'n entjie van die plantasiehuis en kombuiswerf af geleë gewees het. 
Die kookhuis of kombuis was tot die moderne tyd byna altyd in 'n aparte gebou in die suide, soms verbind met die hoofhuis deur 'n onderdakpaadjie. Hierdie skeiding was deels te wyte aan die kookvuur wat die hele dag warm geword het in 'n reeds warm en vogtige klimaat. Dit het ook die risiko van brand verminder. Die kookhuis is inderdaad op baie plantasies van baksteen gebou, terwyl die hoofhuis van houtraamwerk was. 'N Ander rede vir die skeiding was om te verhoed dat die geraas en reuke van kookaktiwiteite die hoofhuis bereik. Soms bevat die kookhuis twee kamers, een vir die werklike kombuis en die ander vir die kok. Nog ander reëlings het die kombuis in die een kamer, 'n wasgoed in die ander kamer, en 'n tweede verdieping vir bediendekwartiere.   Die spens kan in sy eie struktuur of in 'n koel deel van die kookhuis of 'n stoor wees, en sou items soos vate sout, suiker, meel, mieliemeel en dies meer verseker het. 
Die washuis is waar klere, tafeldoeke en beddeksels skoongemaak en gestryk is. Dit het ook soms woonhuise vir die wasvrou. Die skoonmaak van wasgoed in hierdie tydperk was arbeidsintensief vir die huishoudelike slawe wat dit uitgevoer het. Dit het verskillende toerusting nodig om die taak uit te voer. Die wasketel was 'n gietyster- of koperketel waarin klere of ander weefsels en seepwater oor 'n oop vuur verhit word. Die wasstok was 'n houtstok met 'n handvatsel in die boonste gedeelte en vier tot vyf steke aan die onderkant. Dit word gelyktydig op en af ​​gestamp en in die wasbak gedraai om die wasoplossing te belug en vuil los te maak. Die items word dan kragtig op 'n sinkplaat gesmeer totdat dit skoon is. Teen die 1850's sou hulle deur 'n mangel gelei word. Voor die tyd word die items met die hand uitgevee. Die voorwerpe is dan gereed om opgehang te word om droog te word, of, in gure weer, op 'n droograk geplaas te word. Stryk sou gedoen gewees het met 'n metaal plat yster, dikwels verhit in die kaggel, en verskeie ander toestelle. 
Die melkhuis sou deur slawe gebruik gewees het om melk van room, botter en karringmelk te maak. Die proses het begin met die skeiding van die melk in afgeroomde melk en room. Dit is gedoen deur die volmelk in 'n houer te gooi en die room natuurlik tot bo te laat styg. Dit word daagliks in 'n ander houer opgevang totdat verskeie liter opgehoop het. Gedurende hierdie tyd sou die room effens versuur deur natuurlike bakterieë. Dit het die doeltreffendheid van die komende werke verhoog. Omgooi was 'n moeilike taak wat met 'n botterskorsie uitgevoer is. Sodra die botter stewig genoeg was om te skei, maar sag genoeg om bymekaar te bly, is die botter uit die bak gehaal, in baie koue water gewas en gesout. Die koerproses het ook karringmelk as 'n byproduk opgelewer. Dit was die oorblywende vloeistof nadat die botter uit die bak verwyder is.  Al die produkte van hierdie proses sou in die lentehuis of yshuis gestoor gewees het. 
Die rookhuis is gebruik om vleis, gewoonlik vark, beesvleis en skaapvleis te bewaar. Dit is gewoonlik gebou uit gekapte hout of baksteen. Na die slagting in die herfs of vroeë winter is sout en suiker aan die vleis aan die begin van die verhardingsproses toegedien, en dan word die vleis stadig gedroog en in die rookhuis gerook deur 'n vuur wat geen warmte aan die rookhuis toegevoeg het nie self.  As dit koel genoeg was, kan die vleis ook daar gebêre word totdat dit verteer is. 
Die hoenderhuis was 'n gebou waar hoenders aangehou word. Die ontwerp kan wissel, afhangende van of die hoenders vir eierproduksie, vleis of albei gehou word. As dit vir eiers was, was daar dikwels neskaste vir eierlegging en sitplekke waarop die voëls kon slaap. Eiers is daagliks versamel.  Sommige plantasies het ook duiwe (duiveldoeke) wat in Louisiana soms die vorm aanneem van monumentale torings naby die hoofhuis. Die duiwe is grootgemaak om as 'n lekkerny geëet te word en hul mis is as kunsmis gebruik. 
Min funksies kan op 'n plantasie plaasvind sonder 'n betroubare watertoevoer. Elke plantasie het ten minste een, en soms verskeie, putte gehad. Dit was gewoonlik bedek en dikwels gedeeltelik omring deur traliewerk om diere uit te hou. Aangesien die putwater in baie gebiede as gevolg van minerale inhoud onsmaaklik was, kom die drinkbare water op baie plantasies uit reënbakke wat deur 'n pyp uit 'n dakopvang met reënwater voorsien is. Dit kan groot bogrondse houtvate wees wat met metaalkoepels bedek is, soos dit dikwels in Louisiana en kusgebiede van Mississippi gesien is, of ondergrondse baksteenmuurkoepels of -kluise, wat algemeen in ander gebiede voorkom.  
Aanvullende strukture Redigeer
Sommige strukture op plantasies het weer hulpfunksies verskaf, die term afhanklikheid kan op hierdie geboue toegepas word. 'N Paar was algemeen, soos die koetshuis en smidswinkel, maar die meeste wissel tussen plantasies en was grotendeels 'n funksie van wat die planter wou, nodig gehad het of kon bekostig om by die kompleks te voeg. Hierdie geboue kan skoolhuise, kantore, kerke, kommissarisse, gristmeulens en saagmeulens insluit.  
Op sommige plantasies in elke suidelike deelstaat het plantasie -skoolhuise gedien as 'n plek vir die gehuurde onderwyser of goewerneur om die kinders van die planter, en soms selfs dié van ander planters in die omgewing, op te voed.  Op die meeste aanplantings was 'n kamer in die hoofhuis egter voldoende vir skoolopleiding, eerder as 'n aparte gebou. Papier was kosbaar, sodat die kinders gereeld hul lesse voorgelees het totdat hulle dit uit die geheue geleer het. Die gebruiklike tekste aan die begin was die Bybel, 'n inleiding en 'n horingboek. Namate die kinders ouer geword het, het hulle skoolopleiding hulle begin voorberei op hul volwasse rolle op die plantasie. Seuns het akademiese vakke, behoorlike sosiale etiket en plantasiebestuur bestudeer, terwyl meisies kuns, musiek, Frans en huislike vaardighede aangeleer het wat by die meesteres van 'n plantasie pas. 
Die meeste plantasie -eienaars het 'n kantoor gehou om rekords te hou, sake te doen, korrespondensie te skryf en dies meer.  Alhoewel dit, net soos die skoolkamer, meestal in die hoofhuis of 'n ander struktuur was, was dit glad nie selde dat 'n kompleks 'n aparte plantasiekantoor gehad het nie. John C. Calhoun gebruik sy plantasiekantoor in sy Fort Hill-plantasie in Clemson, Suid-Carolina, as 'n privaat heiligdom, en dit word as studie en biblioteek gebruik tydens sy vyf-en-twintig jaar verblyf. 
'N Ander struktuur wat op sommige landgoedere gevind is, was 'n plantasie -kapel of kerk. Dit is om verskillende redes gebou. In baie gevalle het die planter 'n kerk of kapel gebou vir die gebruik van die plantasieslawe, hoewel hulle gewoonlik 'n blanke predikant gewerf het om die dienste te verrig.  Sommige is gebou om uitsluitlik die plantasiegesin te dien, maar baie meer is gebou om die gesin te dien en ander in die omgewing wat dieselfde geloof gedeel het. Dit blyk veral waar te wees met planters binne die Biskoplike denominasie. Vroeë verslae dui aan dat die meesteres van die landgoed, Louisa Harrison, op Faunsdale Plantation gereeld vir haar slawe instruksies gegee het deur die dienste van die kerk te lees en die biskoplike kategismus aan hul kinders te onderrig. Na die dood van haar eerste man het sy 'n groot Gotiese kerk van die timmerman laat bou, die Sint -Michielskerk. Sy trou weer met ds William A. Stickney, wat as die biskoplike predikant van St Michael's gedien het en later deur biskop Richard Wilmer aangestel is as '' Missionary to the Negroes ', waarna Louisa by hom aangesluit het as 'n nie -amptelike mede -minister onder die Afro -Amerikaners van die Black Belt. 
Die meeste plantasiekerke was van 'n houtraamwerk, hoewel sommige in baksteen gebou is, dikwels gestik. Vroeë voorbeelde was geneig tot die volksmond of neoklassisisme, maar latere voorbeelde was byna altyd in die Gotiese herlewingstyl. 'N Paar was teenstrydig met dié wat deur gemeentes in die suide van die stad gebou is. Twee van die mees uitgebreide voorbeelde in die diep suide is die Kapel van die Kruis by Annandale Plantation en St. Mary's Chapel by Laurel Hill Plantation, beide Episcopalian -strukture in Mississippi. In albei gevalle is die oorspronklike plantasiehuise vernietig, maar die kwaliteit en ontwerp van die kerke kan insig gee in hoe uitgebrei sommige plantasiekomplekse en hul geboue kan wees. St Mary-kapel, in Natchez, dateer uit 1839, gebou in gestucte baksteen met groot gotiese en Tudor-boogvensters, kapdeure oor die deure en vensters, steunpunte, 'n gekrenkte daklyn en 'n klein Gotiese spits wat die geheel bekroon.  Alhoewel konstruksierekords baie sketsmatig is, kan die Cross of the Cross, wat tussen 1850 en 1852 naby Madison gebou is, toegeskryf word aan Frank Wills of Richard Upjohn, wat albei byna identiese kerke in die noorde ontwerp het gedurende dieselfde tydperk wat die Kruiskapel is gebou.  
'N Ander sekondêre struktuur op baie plantasies tydens die hoogtepunt van die aandeel-era was die plantasie winkel of kommissaris. Alhoewel sommige antebellum plantasies 'n kommissaris gehad het wat voedsel en voorrade aan slawe versprei het, was die plantasie winkel in wese 'n postbellum toevoeging tot die plantasie kompleks. Benewens die deel van hul oes wat reeds aan die plantasie -eienaar verskuldig was vir die gebruik van sy of haar grond, het huurders en aandeelhouers, gewoonlik op krediet vir hul volgende oes, die voedselvoorraad en toerusting waarop hulle vir hul bestaan ​​staatgemaak het, gekoop.  
Hierdie tipe skuldgebondenheid, vir swartes en arm blankes, het aan die einde van die 19de eeu gelei tot 'n populistiese beweging wat swartes en blankes begin bymekaarbring het vir 'n algemene saak. Hierdie vroeë populistiese beweging word grootliks toegeskryf aan die feit dat dit bygedra het dat staatsregerings in die Suide, wat meestal deur die planterelite beheer word, verskeie wette opstel wat arm blankes en swartes ontkoppel, deur oupa -klousules, geletterdheidstoetse, meningsbelasting en verskeie ander wette. 
Die landboustrukture op plantasies het 'n paar basiese strukture in gemeen en ander het baie gewissel. Hulle was afhanklik van watter gewasse en diere op die plantasie grootgemaak is. Gewone gewasse sluit in mielies, hooglandkatoen, katoen op die eiland, rys, suikerriet en tabak. Behalwe dié wat vroeër genoem is, is beeste, eende, bokke, varke en skape grootgemaak vir hul afgeleide produkte en/of vleis. Alle boedels sou verskillende soorte dierehokke, stalle en 'n verskeidenheid skure besit het. Baie plantasies het 'n aantal gespesialiseerde strukture gebruik wat gewasspesifiek was en slegs op die plantasie gevind is. 
Plantskure kan volgens funksie geklassifiseer word, afhangende van die tipe gewas en vee wat grootgemaak is.  In die bo -suide, soos hul eweknieë in die noorde, moes skure basiese skuiling bied vir die diere en die berging van voer. Anders as die boonste streke, hoef die meeste aanplantings in die laer Suide nie gedurende die winter 'n beduidende skuiling aan hul diere te bied nie. Diere is dikwels in vethokke gehou met 'n eenvoudige skuur vir skuiling, terwyl die hoofskuur of skure slegs vir gewasopberging of verwerking gebruik word.  Stalle was 'n noodsaaklike tipe skuur op die plantasie, wat gebruik was om perde en muile te huisves. Dit was gewoonlik apart, een vir elke tipe dier. Die muilstal was die belangrikste op die oorgrote meerderheid boedels, aangesien die muile die meeste werk gedoen het deur die ploeë en karre te trek. 
Skroewe wat nie by veeteelt betrokke was nie, was meestal die kripskuur (mieliekrippe of ander soorte graanhuise), opbergskure of verwerkingsskure. Kripskure is tipies van ongeknekte hout gemaak, alhoewel dit soms met vertikale houtbekleding bedek was. Opbergskure huisves dikwels onverwerkte gewasse of die wat wag op verbruik of vervoer na die mark. Die verwerking van skure was gespesialiseerde strukture wat nodig was om die gewas werklik te verwerk. 
Tabakplantasies was die algemeenste in sekere dele van Georgia, Kentucky, Missouri, Noord -Carolina, Tennessee, Suid -Carolina en Virginia. Die eerste landbou -aanplantings in Virginia is gestig op die verbouing van tabak. Tabakproduksie op plantasies was baie arbeidsintensief. Dit het die hele jaar nodig gehad om sade te versamel, dit in koue rame te laat groei en die plante na die landerye uit te plant sodra die grond warm geword het. Dan moes die slawe die hele somer die veld onkruid neem en die blomme uit die tabakplante verwyder om meer energie in die blare te dwing. Die oes is gedoen deur individuele blare oor 'n paar weke te pluk terwyl hulle ryp word, of om hele tabakplante te sny en in geventileerde tabakskure op te hang om droog te word, genaamd genesing.  
Rysaanplantings was algemeen in die South Carolina Lowcountry. Tot in die 19de eeu is rys uit die stingels gedors en die skil word met die hand uit die graan gestamp, 'n baie arbeidsintensiewe poging. Ryspompmeule met stoom aangedryf het teen die 1830's algemeen geword. Hulle is gebruik om die graan uit die oneetbare kaf te dors. 'N Afsonderlike skoorsteen wat nodig was vir die brande wat die stoommasjien aandryf, was aangrensend tot die stampmolen en word dikwels met 'n ondergrondse stelsel verbind. Die draaiende skuur, 'n gebou wat ongeveer 'n verdieping van die grond op pale gelê het, is gebruik om die ligter kaf en stof van die rys te skei.  
Suikerplantasies word die meeste in Louisiana aangetref. Trouens, Louisiana produseer feitlik al die suiker wat gedurende die antebellumperiode in die Verenigde State verbou is. Van 'n kwart tot die helfte van alle suiker wat in die Verenigde State verbruik word, kom uit suikerplantasies in Louisiana. Plantasies het sedert die koloniale era van Louisiana suikerriet gegroei, maar grootskaalse produksie het eers in die 1810's en 1820's begin. 'N Suksesvolle suikerplantasie het 'n bekwame gevolg van huurarbeid en slawe vereis. 
Die mees gespesialiseerde struktuur op 'n suikerplantasie was die suikermeule (suikerhuis), waar die stoomgedrewe meule teen die 1830's die suikerrietstingels tussen rollers vergruis het. Dit het die sap uit die stingels gedruk, en die rietsap sou onder in die meul uitloop deur 'n sif om in 'n tenk opgevang te word. Van daar af het die sap 'n proses ondergaan wat onsuiwerhede uit die vloeistof verwyder en verdik het deur verdamping. Dit is in stoomme verhit in vate, waar addisionele onsuiwerhede verwyder is deur kalk by die stroop te voeg en dan die mengsel te sif. Op hierdie stadium is die vloeistof in melasse omskep. Dit word dan in 'n geslote houer geplaas, bekend as 'n vakuumpan, waar dit gekook word totdat die suiker in die stroop gekristalliseer is. Die gekristalliseerde suiker is daarna afgekoel en geskei van enige oorblywende melasse in 'n proses wat bekend staan ​​as suiwering. Die laaste stap was om die suiker in varkhoutvate te pak vir vervoer na die mark. 
Katoenplantasies, die algemeenste plantasie in die suide voor die burgeroorlog, was die laaste plantasie wat ten volle ontwikkel het. Katoenproduksie was 'n baie arbeidsintensiewe oes om te oes, en die vesels moes met die hand uit die bol gepluk word. Dit het gepaard gegaan met die ewe moeisame verwydering van sade met die hand uit vesel. 
Na die uitvinding van die katoen -jenewer het katoenplantasies oral in die suide ontstaan ​​en die produksie van katoen het gestyg, tesame met die uitbreiding van slawerny. Katoen het ook veroorsaak dat plantasies in grootte groei. Gedurende die finansiële paniek van 1819 en 1837, toe die vraag van Britse meulens na katoen gedaal het, het baie klein planters bankrot geraak en hul grond en slawe is deur groter plantasies gekoop. Namate boedels wat katoen produseer, groter word, het die aantal slawehouers en die gemiddelde aantal slawe toegeneem.  
'N Katoenplantasie het normaalweg 'n katoen -jenewerhuis, waar die katoen -jenewer gebruik is om die sade uit rou katoen te verwyder. Nadat die katoen geberg is, moes dit gebaal word voordat dit gestoor en na die mark vervoer kon word. Dit is bereik met 'n katoenpers, 'n vroeë tipe pers wat gewoonlik aangedryf word deur twee muile wat in 'n sirkel loop, en elkeen vasgemaak aan 'n oorarm wat 'n groot houtskroef draai. Die afwaartse werking van hierdie skroef het die verwerkte katoen saamgepers tot 'n eenvormige baalvormige houtomhulsel, waar die baal met tou vasgemaak is. 
Baie herehuise oorleef, en in sommige gevalle is voormalige slawehuise herbou of opgeknap. Om die onderhoud te betaal, het sommige, soos die Monmouth Plantation in Natchez, Mississippi en die Lipscomb Plantation in Durham, Noord -Carolina, klein luukse hotelle of bed en ontbyt geword. Nie net Monticello en Mount Vernon nie, maar ongeveer 375 voormalige plantasiehuise is museums wat besoek kan word. Daar is voorbeelde in elke suidelike staat. Sentrums van plantelewe, soos Natchez, hou planttoere. Tradisioneel het die museumhuise 'n idilliese, waardige 'verlore oorsaak' -visie van die antebellum -suide aangebied. Onlangs, en in verskillende mate, het sommige die "gruwels van slawerny" begin erken wat hierdie lewe moontlik gemaak het. 
Aan die einde van 2019, na kontak met Color of Change, het "vyf groot webwerwe wat gereeld vir troubeplanning gebruik word, belowe om besparings op die promosie en romantisering van troues op voormalige slawe -aanplantings te verminder." Die New York Times, vroeër in 2019, "besluit. om paartjies wat op plantasies getroud is, uit te sluit van trouaankondigings en ander huweliksdekking." 
Plantasie -eienaar Redigeer
'N Individu wat 'n plantasie besit het, was bekend as 'n planter. Geskiedkundiges van die antebellum -suide het oor die algemeen "planter" die presiesste gedefinieer as 'n persoon wat eiendom (vaste eiendom) en 20 of meer slawe besit.  In die "Black Belt" -afdelings van Alabama en Mississippi was die terme "planter" en "boer" dikwels sinoniem. 
Die historici Robert Fogel en Stanley Engerman definieer groot planters as dié wat meer as 50 slawe besit, en medium planters as dié wat tussen 16 en 50 slawe besit.  Historikus David Williams, in 'N Volksgeskiedenis van die burgeroorlog: stryd om die betekenis van vryheid, dui daarop dat die minimum vereiste vir planterstatus twintig slawe was, veral omdat 'n suidelike planter Konfederale plig vir een wit mannetjie per twintig slawe wat besit word, kan vrystel.  ​​In sy studie van die Black Belt -provinsies in Alabama definieer Jonathan Weiner planters volgens eienaarskap van vaste eiendom, eerder as slawe. 'N Planter vir Weiner besit ten minste $ 10 000 vaste eiendom in 1850 en $ 32,000 in 1860, gelykstaande aan ongeveer die agt persent van die grondeienaars.  In sy studie van die suidweste van Georgië definieer Lee Formwalt planters in terme van die grootte van grondbesit eerder as in terme van die aantal slawe. Formwalt se planters is in die boonste 4,5% van die grondeienaars, wat neerkom op vaste eiendom ter waarde van $ 6,000 of meer in 1850, $ 24,000 of meer in 1860 en $ 11,000 of meer in 1870.  In sy studie van Harrison County, Texas, Randolph B. Campbell klassifiseer groot planters as eienaars van 20 slawe, en klein planters as eienaars van tussen 10 en 19 slawe.  In Chicot en Phillips Counties, Arkansas, definieer Carl H. Moneyhon groot planters as eienaars van 20 of meer slawe, en van 600 ha (240 ha) of meer. 
Baie nostalgiese herinneringe oor plantelewe is in die post-bellum-suid gepubliseer.  Byvoorbeeld, James Battle Avirett, wat grootgeword het op die Avirett-Stephens Plantation in Onslow County, Noord-Carolina, en dien as 'n biskoplike kapelaan in die Confederate States Army, het gepubliseer Die ou plantasie: hoe ons voor die oorlog in 'n groot huis en hut gewoon het in 1901.  Sulke herinneringe bevat dikwels beskrywings van Kersfees as die toonbeeld van anti-moderne orde wat deur die 'groot huis' en die uitgebreide familie getoon word. 
Romans, wat dikwels in rolprente aangepas is, bied 'n romantiese, ontsmette blik op die plantlewe. Die gewildste hiervan was Die geboorte van 'n nasie (1916), gebaseer op Thomas Dixon Jr., se topverkoperroman Die Clansman (1905), en Weg met die wind (1939), gebaseer op die topverkoper-roman met dieselfde naam (1936) deur Margaret Mitchell.
Op groter plantasies het 'n opsiener die planter verteenwoordig in sake van daaglikse bestuur. Usually perceived as uncouth, ill-educated, and low-class, he had the often despised task of meting out punishments in order to keep up discipline and secure the profit of his employer.  [ beter bron nodig ]
Die corps de logis has a hipped roof with dormers and the secondary wings have gable roofs with dormers. In addition to its second story, the importance of the corps de logis is further emphasized by two large chimneys piercing the roof and by a cupola surmounting the center of the house this octagonal focal point has a short spire topped by a gilded dove of peace.  This placement of the cupola is more in the earlier Carolean style than Palladian and was probably incorporated to improve ventilation of the enlarged attic and enhance the overall symmetry of the structure and the two wings a similar cupola crowns the Governor's House at Williamsburg, of which Washington would have been aware.
Meanwhile, removed from the crowd, I notice a person in period costume who is not cheering. He looks subdued, doubtful, conflicted. Hy is swart. The speaker is talking about the necessity of fighting for one's freedom.
The actor-interpreters call me out for saying a cobbler maak skoene. (He only repairs them. It is a touchy subject.) They show me their handy chart, the "lowerarchy of humor," on which they rate each others' bad jokes on a low-threshold continuum from Yakov Smirnoff to Carlos Mencia. And they tell me about the two-hour discussion they had the other day about racism — whether colonial racism was necessarily about inherent racial inequality or whether it was about slaves being a "conquered people." "Is racism today the same as it was then?" asks Art Johnson from the back of the room. He seems to want to rekindle the conversation, but this morning is too boisterous and slaphappy for it to catch hold.