karenfoleyphotography / Shutter
Meer as die helfte van die Australiërs bo die ouderdom van 55 is volgens a nuwe verslag gebaseer op 'n opname onder 2,400 huishoudings. Die grootste hindernis vir verhuising na 'n kleiner huis is 'n gebrek aan huisvesting wat ooreenstem met hul behoeftes en voorkeure. Die vinnige groei in die aantal ouer Australiërs dra by tot die groot uitdaging wat huismarkte in die gesig staar in hul uiteenlopende behuisingsbehoeftes.
Die afskaling, of die regte daarvan, word beskou as 'n wesenlike komponent van die ontmoeting met die ouer aspirasies vir behuising. Terselfdertyd skep vermindering behuisingsgeleenthede vir jonger huishoudings deur die bevryding van gesinshuise.
Die verouderde bevolking skep ook fiskale uitdagings vir die regering, wat dienste aan die huis lewer en huisversorging lewer. Ondervermindering kan ouer Australiërs in staat stel om goed te verouder en op hul plek te verouder, eerder as om voortydig in die huisversorging oor te gaan.
Die verslag wat vandag vrygestel is deur die Australiese instituut vir behuising en stedelike navorsing (AHURI), waarvoor 2,400 huishoudings ouer as 55 ondervra is, het bevind dat 26% van sulke huishoudings verminder het. Nog 'n derde het daaraan gedink. In die geheel dui die bevindings op 'n sterk aptyt by ouer Australiërs om hul wonings te verminder.
Met ongeveer 6.5 miljoen Australiërs van 55 of ouer, woon in ongeveer 4.3 miljoen huishoudingsvolgens ons bevindings, kan die afskaling relevant wees vir 2.5 miljoen huishoudings.
Waarom verminder? En wat is die struikelblokke?
Ons weet dat ouer Australiërs minder is as gevolg van lewensgebeurtenisse soos veranderinge in die gesondheids- en verhoudingsstatus, of kinders wat die ouerhuis verlaat. Lewenstylvoorkeure en probleme om ook hul tuin of huis te onderhou vorm verminder afmetings.
Hindernisse vir afskaling sluit in 'n gebrek aan geskikte behuising en gebrek aan finansiële aansporings. Daar is ook emosionele en fisiese hindernisse om te beweeg. Finansiële faktore beïnvloed egter nie die besluit om te skuif nie, en ook nie waargenome toename in finansiële welstand sodra hulle verminder het.
Waar diegene wat verminder het ontevrede was, was dit meestal verband hou met die nuwe woning, veral die grootte, en die woonbuurt.
Is dit eintlik kleiner?
Een van die beleidsredes vir afskaling is om die onderbenutting van wonings. Dit strook egter met die houding van baie ouer Australiërs. Hulle beskou 'ekstra' slaapkamers wat nodig is om as permanente gastekamers gebruik te word (58%), studies (50%) of toegewyde kamers vir kinders of kleinkinders (31%).
Ruimte bly belangrik vir die Australiese afskakelaars. Meer as die helfte van hulle verhuis na 'n woonhuis met drie of meer slaapkamers. 'N Derde skuif na 'n woonstel.
Twee-derdes van die ondervraagde verkleiners het egter na 'n woning met minder slaapkamers verhuis. Drie slaapkamers was die voorkeurgrootte vir ouer Australiërs. Die afskaling van die tuin was vir die meeste noodsaaklik.
Ouer Australiërs streef daarna om huiseienaarskap te bekom of te behou. Hul voorkeurbuurt het winkelsentrums, mediese, ontspannings- en openbare vervoerdienste binne loopafstand.
Afskorters lyk mobiel. Terwyl minder as 'n kwart verminder is in hul oorspronklike woonbuurt, het 42% na 'n nuwe woonbuurt verhuis.
Die opname bevind dat daar nie 'n gebrek aan geskikte behuisingsopsies is wat ooreenstem met die voorkeure van verkleinwoorde nie, kan verklaar hoekom so min in hul oorspronklike omgewing kon verminder.
Lewer wat ouer Australiërs wil hê
As daar nie genoeg opsies beskikbaar is in die plaaslike mark om aan die behoeftes van ouer huishoudings te voorsien nie, is dit baie moeilik om in 'n bestaande gemeenskap te verminder. Om na 'n ander gewenste plek te verhuis, kan ook problematies wees.
Om in die behoeftes van ouer Australiërs te voorsien, beteken gewoonlik 'n toename in behuising met medium digtheid. Ontwikkelaars sal waarskynlik aansporings benodig om hierdie middeldigtheidsprodukte te produseer eerder as potensieel meer winsgewende ontwikkeling met hoë digtheid - hoewel daar natuurlik 'n verkleiningsmark is vir goed geleë woonstelle.
Die meeste downsizers wil minder tuin hê om te onderhou, maar wil steeds 'n drieslaapkamerhuis hê. Ben Romalis / Shutterstock
Die pensioenbedryf het begin reageer op die strewe van ouer Australiërs. Dit is besig om groter wonings te ontwikkel en bied 'n groeiende verskeidenheid opsies, van 'n hoë gehalte tot bekostigbaar - wat almal toeganklik is en geskik is vir veroudering.
Ou Australiërs wat ryk is aan aandele, wil dalk 'n nuwe woning bou om te verminder. Maar hulle kan dikwels nie hiervoor leen nie, tensy hulle baie kapitaal beskikbaar het.
Om hierdie weg te ondersteun, kan nuwe modelle vir finansiering vir ontwikkeling geskep word om ouer Australiërs te laat ontwikkel sonder om eers die primêre huis te verkoop. Hierdie verskuiwing kan meer samewerkende vorme van ontwikkeling moontlik maak, soos 'n groep eendersdenkende individue ontwikkel 'n terrein as huisvesting vir 'n klein gemeenskap.
Vir diegene kwesbare private huurders om na aftrede te verhuis, veiliger huurhuise deur die sosiale behuisingsektor te kry en privaat af te lewer, is noodsaaklik. Die gemeenskapsbehuisingsektor speel 'n sleutelrol.
Die Australiese behuisingslandskap moet verskuif na 'n model van diversiteitswoning met veilige verblyfreg - eienaarskap en huur - in woonbuurte waar inwoners maklik na weeklikse dienste en ontspanningsfasiliteite kan stap, sosiaal kan deelneem en naby openbare vervoer-opsies kan wees.
Ontwerp is net so belangrik. Australiërs benodig aanpasbare wonings wat kan verander om in die behuisingsbehoeftes te voorsien.
So 'n landskap bied effektiewe verkleiningsopsies waarin huishoudings goed kan verouder op die plekke wat die beste aan hul behoeftes en voornemens voldoen.
Amity James, Senior Lektor, Skool vir Ekonomie, Finansies en Eiendom, Curtin Universiteit; Steven Rowley, hoof van skool, ekonomie, finansies en eiendom, Universiteit van Curtin. Direkteur, Australiese Instituut vir Behuising en Stedelike Navorsing, Curtin Research Centre, Curtin Universiteiten Wendy Stone, medeprofessor, sentrum vir stedelike oorgange en direkteur, Australiese behuisings- en stedelike navorsingsinstituut Swinburne-navorsingsentrum, Swinburne Universiteit van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Waarom die helfte van die 55-jarige ouderdom oop is vir verkleinering en wat die hindernisse is