Maroela Motors-padtoets: Die JMC Landwind loop soos ŉ windhond!JMC Landwind Maroela Motors toetsbestuur die JMC Landwind 5 2.0T Lux. Ek is aangenaam verras toe JMC die Landwind onlangs by ons kantoor afgelewer het. ŉ Chinese motor wat heel aantreklik lyk en boonop heel smaaklik en stylvol ontwerp is. Voor die motor afgelewer is, het ek met bietjie navorsing ontdek daar kruip ŉ redelike klompie perde onder die enjinkap weg. Ek moet bieg dat ek deesdae bietjie ligloop vir Chinese motors. Meeste van hulle is baie onaangenaam en nie die helfte van hulle verkoopprys werd nie. My beurt met die Landwind het uiteindelik aangebreek. Voor dit het ek met ŉ baie luukse Volvo gery. Ek dog toe, ai – hier kom ŉ ding. Die Landwind is lekker groot en netjies afgewerk. Die binneruim is egter vir my nie so netjies soos die buitekant nie. Dit is wel verskriklik ruim. Ek is nie vreeslik lank nie, maar selfs iemand van ses voet sou nog sonder ŉ probleem agter my kon inpas. En dan is die kattebak groot genoeg vir ŉ yslike pakkasie. Die bestuurdersitplek kon vir my net nie perfek gemaklik raak nie, maar is ook darem nie van só aard dat jy kruppel loop as jy by jou bestemming aankom nie. ŉ Harde kinkel in die middel van die rugleuning het wel aanvanklik gepla, maar teen die einde van die toetstydperk was ek dit gewoond. Die klankstelsel se kwaliteit kan beslis verbeter word, en al is daar ŉ USB-poort op die draadloos, kan mens se foon nie daarmee laai of koppel nie. Om sonder Bluetooth te ry kan ook frustrerend raak. Kom ons gesels bietjie oor die vuurpyl onder die enjinkap. Meeste hoofstroomvervaardigers bou deesdae kleiner enjins met turbo of superaanjaers. JMC voel nee wat, hulle vat ŉ twee liter viersilinder, én ŉ turbo. 140kW en 250Nm is indrukwekkend. Daar is genoeg krag op lae toere om goeie vordering te maak, en dit laat mens wonder –waar is al die perde waarvan die brosjure praat? Op pad huis toe van die kantoor af, so 3 km van die kantoor af waar ek by die snelweg aansluit en die JMC op ŉ aanvaarbare werkingstemperatuur is, sit ek hom in die derde rat en begrawe my regtervoet bankvas in die hoek. Die Landwind begin toe geleidelik versnel soos enige ander aanvaarbare twee-liter. Wel, op 4 000 toere breek alle hel los en al die perde en hulle maats begin toe die JMC met woede versnel. Ek glimlag soos ŉ kleuter wat sopas ŉ boks lekkers persent gekry het – en lag sommer hardop vir myself. Ek het in 2004 die eerste keer geleer wat is turbotraagheid in ŉ Mitsubishi Evo 8. Met deesdae se doeltreffende enjins het ek al vergeet wat dit is, en hoe lekker dit kan wees. Hierdie Landwind se enjin is familie van daai einste Evo 8-enjin. Mmm. Ek sal jou waarsku, om elke keer soos ŉ nar te versnel dat die stof so staan, kom teen ŉ prys. Hy’s dors. Ná daai episode wys die aanboordrekenaar vir my 20l/100 km. Eina. Ek ry toe rustig verder huis toe en gelukkig daal die verbruik na 10.5l/100 km. Beter, maar nie fantasties nie. Mens kan seker nie jou brood aan alle kante gebotter hê nie, so – krag of brandstofverbruik? Die rathefboom laat my baie dink aan die ou Toyotas, net nie so presies nie. Mens glip nie ratte nie, maar dit wil voel of hy deur die rathefboom krap elke keer as hy ŉ rat kry. Die ratkas het ook effe gesing in vyfde en sesde rat. Die ritgehalte is indrukwekkend. Die Landwind ry sag en val nie rond nie. Hy is heeltemal aanvaarbaar in die draaie vir sy grootte. Ek het op YouTube gaan rondsnuffel, en ŉ video van die Chinese NCAP-toets kan daar gesien word. Ek kan nie ŉ veiligheidsgradering opspoor nie, maar die passasiersel wil lyk of hy die impak goed weerstaan. Op ons toetsmotor kon die middelste agtersitplek se gordel nie in sy knippie pas nie, die gespe was te groot. JMC het intussen vir my laat weet dit is ingestuur om herstel te word. Kobus van Maroela besit ŉ luikrugmotor en toe hy in die Landwind klim, het dit só baie spasie dat dit vir hom soos ŉ skip gevoel het. “Mense gee makliker vir jou ruimte in die verkeer weens sy grootte,” verduidelik hy verder. “Die rooi motor vang nogal die oog. Dis lekker om so hoog en droog te sit. Ná ŉ uur in die verkeer het die rugleuning se kussing my egter begin knou tussen die blaaie. Die sigbaarheid is heel goed danksy die kantspieëltjies, omdat jou blindekol taamlik groot en die agterste venster bietjie klein is. “Om glad ratte te wissel teen ŉ lae spoed is ŉ groot uitdaging. Ek hou van ŉ koppelaar wat diep trap, maar jy moet steeds ferm druk om die hefboom in rat te kry. Dan, wanneer jy die koppelaar laat gaan, moet jy mooi korrel met die sensitiewe voetpedaal. Die enjin het oorgenoeg krag van 2 500 rpm af, maar as jy Waterkloof se bulte teen ŉ lae spoed takel, help die turbo nie veel nie en voel die motor geweldig lomp. “Ek hou van die biep-geluid wanneer jy die motor in trurat sit. Dit herwin bietjie van jou vertroue in die ratkas wat jy vroeër in die verkeer verloor het. Die sensors op die buffers en die kragstuur help om die motor netjies te parkeer. Die bestuurder se konsole is mooi en eenvoudig uitgelê, maar ek mis ŉ horlosie,” sluit Kobus af. Nico, ons nuusredakteur, het die grootte van die Landwind geniet. Hy het ook verslaaf geraak aan die krag ten spyte van die brandstofverbruik. Die krapperige ratwisseling was vir hom die grootste irritasie. Marius is gewoond aan ŉ Chinese bakkie waarmee hy ŉ paar keer per week sy klankgereedskap mee rondry. Hy voel die JMC se ritgehalte is lekker gemaklik, die spasie groot, afwerking aanvaarbaar en ontwerp netjies. Hy het ook die krag geniet. Om op te som: die Landwind is mooi. Die binneruim kon meer aandag gekry het. Die ratwisseling is nie fantasties nie. Die enjin is sterk soos ŉ os, maar bietjie dors. Teen R249 900 is die Landwind nou ŉ winskoop, maar hoe sal hy vaar op herverkoopwaarde? So lyk die kompetisie: 5 jaar/100 000 km-diensplan 5 jaar/100 000 km-diensplan Al die ander sportnutsvoertuie soos Mazda CX-5, Nissan X-trail, Toyota Rav4 en Ford Kuga se intreemodelle begin by R360 000. Dit verander die hele speletjie.