Die misdaadroman, alles wat u daaroor moet weet | Huidige literatuur
Die swart roman
John Ortiz | | skrywers, Geskiedenis van die literatuur, Swart roman
Die swart roman.
"Die roman van die professionele wêreld van misdaad", met die frase, het Raymond Chandler die misdaadroman in die opstel omskryf Die eenvoudige kuns om dood te maak (1950). Baie beskou dit as 'n variasie van die "klassieke" of Britse speurverhaal. Vir ander is dit net 'n 'sinoniem' wat geskep is om die literatuur met speurders of ondersoekers in die hoofrol te identifiseer waar 'n moord opgelos moet word.
Dit is nie altyd goed ontvang deur kritici of "opgeleide" lesers sedert sy verskyning gedurende die derde dekade van die XNUMXste eeu nie. Alhoewel ander Historici wys op die oorsprong van hierdie subgenre in 1841, met die publikasie van Die misdade van lykshuisstraat de Edgar Allan Poe. In elk geval het die misdaadroman nog altyd uitstekende verkope aangeteken.
1 Voor en na Black Mask
2 Dieselfde geslag? Verskille tussen misdaad en misdaadroman
3 'N Sosiale kritiek
4 Die misdaad: 'n staaltjie
4.1 Meer soos die "regte wêreld"
4.2 Die eerste antihelde
5 Die onmisbare
5.1 Die speurders
6 'N Huidige en gesonde geslag
Voor en na swart masker
Diegene wat die misdaadroman waardeer as 'n genre wat van die Britse speurverhale onderskei word, wys op die jaar 1920 as hul vertrekpunt. Danksy die stigting van die tydskrif swart masker in die Verenigde State. Dit was 'n boodskap pulp vol verhale van verskillende style en temas, ideaal vir opkomende skrywers van speurverhale.
Dieselfde geslag? Verskille tussen misdaad en misdaadroman
Name soos Arthur Conan Doyle en Agatha Christie, gehelp het om die misdaadroman te vorm (ongeag of hulle geklassifiseer word as outeurs van hierdie styl). In hierdie sin (sonder 'n hiërargiese volgorde) word 'n paar onderskeidende aspekte tussen die twee groepe hieronder beskryf. Faktore word gereeld aangehaal om 'separatistiese' posisies te steun.
In die oorgrote meerderheid gevalle, Britse romans speel af in burgerlike en aristokratiese omgewings. In kontekste waar die adel binne baie van hierdie erwe 'n spesifieke gewig het. Inteendeel, in die verhale noir die aksie vind plaas binne gemarginaliseerde omgewings.
Amerikaanse outeurs wat die klassieke styl kan oortree, bied hiperrealistiese beskrywings. Dit is moontlik om sekere buurte van Los Angeles of New York in detail te ken deur hierdie verhale te lees. Hulle kan selfs inligting op ander plekke in dieselfde stad wat min bekend is, verskaf. Anders as die Britse storielyne, waar die werklike liggings 'n eenvoudige stel is.
Alhoewel dit op sekere tye 'n spesifieke belang kan hê, dit is gewoonlik net omstandighede. Byvoorbeeld: Dood aan die Nyldeur Agatha Christie.
In die misdaadroman is die grense tussen goed en kwaad baie diffuus, amper nie bestaan ​​nie. Die protagoniste (ondersoekers wat nie noodwendig deur die handel speurders is nie) oortree die reëls om die saak op te los en sonder om u persoonlike voordeel te versuim.
Antagoniste kan ook edel en vriendelik wees. Dan, die morele aspek is heeltemal onderhewig aan die oordeel van die leser. Elkeen besluit - en regverdig dit subjektief - hoe hulle die individue in die verhaal waarneem. Aan die ander kant is die Engelse karakters onverdeeld verdeel tussen "goed en sleg", sonder dubbelsinnigheid.
'N Sosiale kritiek
Die misdaadroman ontstaan ​​in die na-oorlogse dae. Ook in 'n omgewing wat deur die Groot Depressie gekondisioneer word. Dus, die kenmerkende realisme in baie van hierdie verslae het as sosiale kritiek gedien. 'N Onopgesmukte en onversoete blik op die ongebreidelde krisis in Amerika.
Die kapitalisme het 'n goeie deel van die houe gekry. Alhoewel sonder om die aandag af te lei van die hoofdoel, dit is om 'n vermaaklike verhaal vol aksie en geweld aan te bied. Daarom, verteenwoordig 'n breek met die "klassieke" styl van stadige vertelling wat die leser genoeg tyd gee om aan al die besonderhede te "kou".
Die misdaad: 'n staaltjie
Dit was Andreu Martín, 'n prominente Spaanse romanskrywer in swart fiksie, wat hierdie term gebruik het om te verwys na die belangrikheid van die misdade wat in die verhale van hierdie genre vertel word. Dit is niks anders as 'n verskoning nie, 'n ingang om die werklikheid vas te vang en dat lesers ontdek of aanvaar dat hulle in 'n samelewing van goeie mense leef.
Meer soos die "regte wêreld"
Die omgewings van die misdaadroman wys gewoonlik die daaglikse kwale van die mensdom. Daarom is korrupsie, selfsug en barbaarsheid die hoogste reg. Die beweegredes van misdadigers gehoorsaam eweneens altyd 'n menslike swakheid, 'n sonde.
Gevolglik die skaduwees van die menslike siel word beroep: pyn, woede, wraak, honger na mag, individualisme, wellus... Dit is nie 'n soeke na 'n hoër goed nie. Daar is geen ruimte vir bespiegelinge van die tipe "die doel regverdig die middele nie." Maar dit is 'n beginsel wat deur die protagoniste toegepas word om by die waarheid uit te kom en reg te laat geskied.
Die eerste antihelde
Antihero is deesdae 'n baie modieuse konsep danksy bioskoop. Weldadige karakters wat nie in staat is om polities korrek te wees nie. Maar lank tevore Dooie poel die verwysing geword het, het die "swart romanskrywers" reeds op hierdie pad gedelf.
Die kontras met 'klassieke' speurders soos Sherlock Holmes of Hercules Puirot is opmerklik., die protagoniste van misdaadromans is gefrustreerde karakters. Om hierdie rede glo hulle nie in die stelsel nie (hulle beveg dit as hulle die geleentheid kry) en is hulle geneig om self reg te laat geskied.
Om die oorsprong van die misdaadroman te verstaan, Daar is drie outeurs wie se oorsig noodsaaklik is. Die eerste van hulle is Carroll John Daly. Word beskou as die vader van hierdie tipe literêre fiksie. Dashiell Hammet en Raymond Chandler is die ander paar name.
Die eerste is die skepper van Sam Spade. 'N Fiktiewe speurder wie se gewildheid gestyg het danksy die bioskoop en in Amerika meer bekend was as Sherlock Holmes. Humpry Bogart verpersoonlik hom in die verwerking van die homonieme roman, Die Maltese Valk. Aan die ander kant, Chandler het die naam Philip Marlowe vir die nageslag gelos.
'N Huidige en gesonde geslag
Die misdaadroman was in die middel van die twintigste eeu in die kol. Speurverhale - met James Bond aan die stuur - het 'n groot deel van die kollig gesteel. Boonop is dit destyds as 'n tweederangse literatuur beskou, wat slegs bedoel is om die werkende massas te vermaak. Vir meer inri, die tydskrif swart masker Hy het verdwyn.
Die nuwe millennium het egter 'n nuwe naam laat ontstaan. Wat ondanks sy ontydige dood 'n Europese visie op die genre aangebied het. Natuurlik is dit nie die eerste nie, maar wel die tekenendste van die afgelope dekades. Dit handel oor Stieg Larsson en sy sage Millennium. Daar is baie ander aktiewe outeurs wat nuwe intrige skep, genoeg om 'n eksklusiewe teks daaraan te wy.