Winter gehardheid - Inligting - 2022
By die begin van die era van aardverwarming is byna almal bekommerd. Laat ons 'n paar mites oor hierdie verskynsel ontneem.
Plante kan doodgaan as gevolg van erge ryp. Ryp, dit wil sê lae temperatuur, veroorsaak nie lyding vir plante nie. Maar ryp skep yskristalle in plantweefsels, wat lewende selle beskadig. Die ontdooiingsmodus is ook baie belangrik. Vir 'n geharde plant is diepvriesing nie vreeslik as die afkoeling plaasvind onder toestande van stadige ysvorming nie, en die ontdooiing sal ook stadig wees. In laboratoriumomstandighede, in die middel van die 20ste eeu, kon Russiese wetenskaplikes die lote van swartbessie tot op 'n temperatuur van -253 grade vries. Later het die eksperimentele plante wat ontwikkel het asof niks gebeur het nie, suksesvol gefloreer. Daar moet in gedagte gehou word dat die eksperimentele variëteite - Laxton en Leah vrugbaar is, glad nie die winterharde is nie.
Die winterhardheid bepaal die temperatuur in grade wat 'n plant sonder verlies kan weerstaan. Baie mense glo dat as daar 'n ryp by -30 grade was, en die vrugtebome nie geraak is nie, dan is hul winterhardheid -30 grade. Daar is egter 'n spesiale term vir die vermoë van plante om lae temperature te weerstaan ​​- rypweerstand. Die term winterhardheid is taamlik wyd, dit bevat die vermoë van 'n plant om die hele spektrum van winterhardes te verduur - dit is die berugte geknarsende ryp, en skerp ontdooiings, beduidende veranderinge van hitte na koue, ensovoorts.
Al die plante is monolities in terme van rypweerstand - al die dele daarvan weerstaan ​​of buig voor dieselfde temperatuur. Dit is nie waar nie, daar is opgemerk dat verskillende dele van dieselfde plant verskillend op ryp kan reageer. By vrugtebome is die wortels die onbeskermde deel, gewoonlik word 'n temperatuur van 9-10 grade ryp vir hulle van kritieke belang, maar hierdie aanwyser is afhanklik van die kultuur en die voorraad. By vrugtplante is die knoppe altyd sagter as by groeiproses, en hulle hout vries meer gereeld as die bas.
Die winterhardheid van 'n plant hang slegs van homself af. Die genes van 'n struik of boom het ongetwyfeld reeds die vermoë om die winter met gepaardgaande probleme te verduur, maar die huidige toestand van die plant, die gesondheid en lewensomstandighede daarvan in 'n spesifieke jaar is nie minder belangrik nie. Maksimum winterhardheid gaan gepaard met 'n goed versorgde en sterk plant, maar 'n plant wat verswak is van siektes, 'n oorvloed oes of voeding van swak gehalte of ander probleme, kan 'n verminderde winterhardheid hê.
Deur die winter verander die rypweerstand van 'n struik of boom nie. Die plant gaan deur die herfs deur 'n soort verharding waartydens rypbestandheid toeneem. In 'n toestand van diepe sluimering neem die winterhardheid toe. Teen die einde van Desember eindig diepe dormansie vir die meeste plante in die middelste sone, en op hierdie tydstip is die winter gehard. In die toekoms begin weerstand teen ryp val, en dit hang nie eers van die weer af nie; elke ontdooiing versterk hierdie verskynsel net. Die duur van die ontdooiing het ook 'n effek, hoe langer en warmer dit is, hoe vinniger val die rypweerstand. Daar moet egter nie gedink word dat hierdie proses onomkeerbaar is nie, deels kan die weerstand toeneem, veral in gevalle waar ryp geleidelik en nie skielik kom nie. Moet dus nie verbaas wees as 'n boom vroeg in Desember 'n ryp van 35 grade sal verduur nie en vroeg in Maart aan 'n dertig grade koue ly nie. En 'n onverwagse ryp van 5-6 grade in Maart kan die bloeiende blare verduister.
By vrugtebome is die onderste dele van die boomstamme die bevrore. Op hierdie plekke, na die langdurige winter, word gebiede met dooie bas gevind. In sulke beserings is die grootste oorsaak van skade glad nie ryp nie, maar die temperatuur daal in die vroeë lente. Gedurende die dag verhit die son gebiede van die kors, wat plaaslik reeds hul winterverharding verloor, met die "lente" -funksie. En snags daal die temperatuur aansienlik en kan die dele van die kors wat na die lente gehaas het, beskadig word. Dit is waarom dit aanbeveel word om die stamme aan die einde van die winter af te spoel en nie in die lente nie, wat vir baie mense nie duidelik is nie.
In die periode van die einde van die val van die blaar tot die begin van die bot, kom daar 'n diep slaap van tuinplante voor. Daar word geglo dat daar geen veranderinge gedurende hierdie periode plaasvind nie, maar as u die takke na hitte oordra, sal hulle onmiddellik begin blom. Die werklikheid is baie ingewikkelder. Na die einde van die blaarval val die plante in 'n diep slaap, rus. So 'n periode is baie belangrik vir plante; geen hitte kan hulle wakker maak en hierdie proses onderbreek nie. Geleidelik maak diepe kalmte plek vir gedwonge. Dit beteken dat so 'n pouse nie noodsaaklik is vir plante nie, maar dit bly die enigste manier om die komende ryp te oorleef. Dit is op hierdie stadium dat die knoppe met die aanvang van hitte kan begin blom. Vir 'n buite-waarnemer lyk albei state dieselfde - die plant lyk leweloos, maar terselfdertyd vind die ontwikkeling plaas, sodat toekomstige bloeiwyses binne die knoppe begin vorm.
Die winterkors is baie gevaarliker vir knoppe as vir eierstokke, wat koue beter verdra. Die rypweerstand van plante begin in die middel van die winter afneem, en gaan voort in die lente. Daarom is die eierstokke altyd sagter as blomme, wat beskadig kan word deur meer as die knoppe te vries. Dit is om hierdie rede dat oopgevoude blare meer kan vries as knoppe wat onlangs gebars het.
Die klimaatsones vir koue bestandheid van plante wat in vreemde bronne aangedui word, het niks te make met en voordeel vir Russiese tuiniers nie. Die verspreiding van plante volgens hul geskiktheid vir verskillende klimaatsones is eintlik in die VSA in die Departement van Landbou voorgestel. Maar in Rusland is dit heel moontlik om deur so 'n benadering gelei te word, want op ons grondgebied is daar verskillende klimaatsones. Die sones is geleë met behulp van lesings van die laagste temperature wat in hierdie gebiede aangeteken is. Die eerste sone word as die koudste beskou, op sy grondgebied kan daar ryp onder 45 grade wees, terwyl die tiende sone as die warmste beskou word, volgens die klassifikasie op sy grondgebied daal die temperatuur nie onder 1-4 grade bo nul nie. Op grond van hierdie indeling, byvoorbeeld vir sentraal-Rusland, word plante aanbeveel wat bedoel is vir die vyfde sone of onder.
Deur 'n plant aan die klimaat te behoort, kan 'n mens die winterhardheid op 'n unieke manier bepaal. Die regte nommer alleen kan nie die plant 'n gelukkige lewe in hierdie omgewing waarborg nie. Die feit is dat 'n mens nie moet aanvaar dat winterprobleme net ryp is nie. Elke werf het sy eie nuanses wat die toestand van die plante beïnvloed - dit is die mikroklimaat, grond, vogtoevoer, die lengte van die dagligure. Hierdie parameters, wat baie belangrik is vir plante, word nie op die een of ander manier deur die sone nommer weerspieël nie, aangesien dit individueel vir die gebied is. En 'n uiterste temperatuurval is nie uitgesluit nie, wat 'n rekord- of anti-rekordkarakter het. Die teenoorgestelde voorbeeld is egter ook moontlik. Sommige delikate plante (druiwe of rose) kan byvoorbeeld suksesvol in die koue sone oorwinter met behulp van spesiale skuilings. Daarom gee die zonale metode slegs algemene konsepte oor die winterhardheid van plante.