Die emosionele en sielkundige impak van gedwonge kwarantyn in haglike omstandighede - WelstandWelstand
Tuis / Advies / Die emosionele en sielkundige impak van gedwonge kwarantyn in haglike omstandighede
Die emosionele en sielkundige impak van gedwonge kwarantyn in haglike omstandighede
Vrydag | 19 Junie | 2020
Op 27 April is ʼn groep van 68 Suid-Afrikaners uit Mosambiek gerepatrieer en teen hul sin in die Zithabiseni-kwarantynkamp naby Groblersdal aangehou, waar daar toe reeds 20 dae lank ʼn ander groep van 29 in kwarantyn was. Hierdie kamp het nie aan die gesondheids- en ander standaarde voldoen nie. Melanie Nel en haar man, dokter Leon Nel wat saam met hul twee kinders deel van die tweede groep was, het in samewerking met Afriforum alles in hul vermoë gedoen vir die groep se vrylating. Tydens ʼn hofsaak is beslis dat die groep vrygelaat word en die kamp gesluit moet word. Intussen het dit aan die lig gekom dat daar talle ander substandaard-kwarantynkampe is en hierdie egpaar beywer hul steeds vir die sluiting van soortgelyke kampe om ander mense teen soortgelyke trauma te vrywaar.
Ons het op vele platforms gesien en gehoor van die vuil en vervalle akkommodasie, die swak gehalte van die kos wat in onhigiëniese toestande voorberei is, die gebrek aan mediese sorg en, bowenal, die totale miskenning van menseregte. Min mense besef egter watter sielkundige en emosionele impak hierdie ervaring op die aangehoudenes gehad het.
Melanie Nel het ʼn verslag geskryf waarin sy en haar man asook ʼn paar van die ander aangehoudenes van die Zithabiseni- en Emperors Palace-kwarantynkamp vertel hoe die ervaring hul emosioneel en sielkundig beïnvloed het. Sy skryf: “Having gone through the forced quarantine experience has most definitely left its mark on all of us. Herewith some of the direct statements from the detainees.”
ʼn Vroulike student (19) se pa berig soos volg:
“Ons het die afgelope week agtergekom dat ons dogter nie ‘lekker’ is nie. Ons huisdokter het haar gediagnoseer met depressie en posttraumatiese stresversteuring. Sy sukkel om te slaap, voel pap en lusteloos. Sy voel ook nie meer lus om met haar duikopleiding voort te gaan nie. Op ʼn stadium het sy gevra: ‘As ons so behandel kan word deur die leiers in beheer, wat is die doel van my lewe?’” Die besorgde pa sê verder: “Die ondervinding in Zithabiseni het haar beslis ʼn knou gegee en haar selfstandigheid, selfbeeld en vertroue in die lewe benadeel. Sy is huiwerig om oor die gebeure te praat en ons probeer haar aanmoedig om ʼn psigiater te gaan spreek.”
’n Vroulike aangehoudene (54) vertel:
’n Vroulike aangehoudene (35) het die situasie só ervaar:
’n Manlike aangehoudene (30) vertel:
’n Vroulike mediese dokter (37) deel haar ervaring:
’n Vroulike mensehulpbronbestuurder (34) vertel:
’n Vroulike besturende direkteur (41) deel haar ervaring:
’n Manlike mediese dokter en maatskappydirekteur (43) getuig:
Hierdie verslag deel die ervarings van ʼn klein persentasie mense wat aan negatiewe kwarantynsituasies blootgestel is. Daar kan aanvaar word dat hierdie ervaring oor die kort of lang termyn ʼn uitwerking op die meeste aangehoudenes gehad het. ʼn Mens kan maar net hoop dat verdere optrede oor soortgelyke substandaard-kwarantynkampe suksesvol sal wees om in die toekoms talle ander mense van sodanige trauma sal vrywaar.