Terug by die letterkunde dink ek weer aan Johann se Lange se kommentaar vroeer vandeesmaand by die artikel oor Peter Blum, waar hy aanhaal:”Kleine volken hebben sterke geestelijke nadelen: voor mijn brein bieden ze te min ‘zuurstof’ (’geestelijk’ verstaan!)”, en waar De Lange dit interpreteer as dat “die Afrikaanse letterkunde te klein en te benouend was vir [Blum] om sy volle potensiaal te bereik”. En danksy Daniel is Hennie Aucamp as ernstige digter opgeneem toe hy twee van sy liedtekste in Speelse verse van 1988 ingesluit het- 11 jaar na Hennie se Die lewe is ŉ grenshotel. Snaaks hoe die lewe sy paadjie loop. Ons stap nou oor na C.P. Hoogenhout se gedig “Vooruitgang” en ons word getref deur die ooreenkoms wat dit toon met probleme waarmee ons tans worstel. Jy sê werke kan (slegs?) beoordeel en vergelyk word deur lesers/kritici wat ’n sosio-politiese, historiese konteks en/of estetiese raamwerk deel, maar is dit nie juis die punt van ‘n kanon nie?