Formele foto van viseadmiraal sir John Jellicoe - Die storie - 2022
Formele foto van viseadmiraal sir John Jellicoe
Hierdie formele foto-portret toon onder-admiraal sir John Jellicoe, opperbevelhebber van die Home Fleet. Die foto is geneem of net voor 1914.
John Rushworth Jellicoe, eerste graaf Jellicoe
Admiraal van die Vloot THY REG EERBAAR John Rushworth Jellicoe, eerste graaf Jellicoe, G.C.B., O.M., G.C.V.O. (5 Desember 1859 – 20 November 1935) was 'n offisier van die Royal Navy. Hy dien as opperbevelhebber van die Groot Vloot van 1914 tot 1916 en veg op die onbesliste Slag van Jutland op 31 Mei 1916. Hy dien as First Sea Lord, die professionele hoof van die Vloot, van 1916 tot 1917. Daarin Hy het toesig gehou oor die bekendstelling van die konvooi en die ontwikkeling van 'n behoorlike vlootpersoneel by die Admiraliteit.
In die Slag van Jutland was die metodiese algehele bevel van Jellicoe heel anders as die impulsiwiteit van die Battle Cruiser Fleet-bevelvoerder, onder-admiraal David Beatty. Ongemak binne en sonder die diens met die takties besluitelose uitkoms van die geveg, het veroorsaak dat die twee mans as polêre figure beskou word, wat 'n alternatiewe leierskapstyl beteken, waartoe dié van die ideale bevelvoerder gevind moet word. Meningsverskille oor waar die ideale bevelvoerder in die Beatty-Jellicoe-spektrum geplaas sou word, oorheers steeds die openbare denke oor die Dreadnought-era.
Die hitte van omstredenheid het baie maatreëls. Een joernalis beskryf Jellicoe as 'versigtig, plunderig'.  Beatty het soortgelyke negatiewe waardasies aangetrek en albei geniet ewe passievolle verdedigers.
Lords Admiral is aangestel vanaf die 15de eeu wat later ontwerp is Lords High Admiral tot in die 18de eeu, en Lords Commissioners of the Admiralty uit die 17de eeu, as die goewerneurs van die Engelse en later Britse Royal Navy. Van 1683 tot 1684 was daar sewe betaalde kommissarisse en een onbetaalde kommissaris. Die getal wissel tussen vyf en sewe kommissarisse deur die 18de eeu. Die standpunt van al die kommissarisse was in teorie dieselfde, hoewel die eerste kommissaris of die eerste heer van vroeg af 'n styging oor sy kollegas uitoefen. 
Die algemeen erkende kantoor van Senior vlootheer aan die Board of Admiralty is op 8 Maart 1689 gestig,  met die eerste posbekleër Admiraal Arthur Herbert, hy was ook die Eerste Heer van die Admiraliteit. Op 20 Januarie 1690 word admiraal Herbert opgevolg deur admiraal sir John Chicheley  onder eerste heer van admiraliteit Thomas Herbert, graaf van Pembroke. 
Op 22 Mei 1702 het die Raad van Admiraliteit die beheer oor Vlootsake gestaak en is dit vervang deur die Lord Admiral's Council.  Die vorige amp van Senior Naval Lord is vervang deur a Senior lid van die Lords Admiral Council hy was gewoonlik 'n dienende vlootoffisier van Admiraal rang en was die Hoof Naval Adviseur aan die Lord Admiral. Dit duur tot 8 November 1709, toe die Raad van Admiraliteit die beheer oor Vlootaangeleenthede hervat en die pos van Senior Naval Lord hervat is. 
Op 2 Februarie 1771 is die amp van Senior Naval Lord hernoem na Eerste Naval Lord.  Die eerste poshouer was onder-admiraal Augustus Hervey, wat hy eers gedien het onder die Eerste Heer van die Admiraliteit John Montagu, 4de Graaf van Sandwich. In 1805 is vir die eerste keer spesifieke funksies toegewys aan elkeen van die 'Naval' Lords, wat beskryf is as 'Professionele' Lords, wat aan die 'Civil' Lords die roetine van die ondertekening van dokumente oorgelaat het.  Op 2 Mei 1827  het die Raad van Admiraliteit weer beheer oor vlootsake gestaak en is dit tot 1828 vervang deur 'n Lord High Admirals Council. 
Die titel van die First Naval Lord is verander na Eerste Sea Lord op die aanstelling van sir Jackie Fisher in 1904.  In 1917 is die Eerste See-Here herontwerp Eerste Sea Lord en hoof van die vlootpersoneel.  Vanaf 1923 was die First Sea Lord lid van die stafhoofkomitee, en van 1923 tot 1959 in wisselwerking met die verteenwoordigers van die ander dienste (die hoof van die keiserlike generale staf en die hoof van die lugpersoneel) ), dien hy as die voorsitter van die komitee en die hoof van alle Britse weermag. [a] Die titel is behou toe die Raad van Admiraliteit in 1964 afgeskaf is en die funksies van die Raad in die Ministerie van Verdediging geïntegreer is. 
Onder die huidige organisasie sit die First Sea Lord in die Verdedigingsraad,  die Admiraliteitsraad  en die vlootraad. 
Sedert 2012 was die vlagskip van die First Sea Lord nominaal die skip van die lyn HMS Oorwinning, wat vroeër Lord Nelson se vlagskip was. 
Die volgende tabel bevat 'n lys van almal wat die pos van First Sea Lord of die vorige posisies beklee het. Rye en eerbewyse is by die voltooiing van hul ampstermyn:
Duitse beplanning Redigeer
Met 16 gevegskepe van dreadnought-tipe, in vergelyking met die Royal Navy se 28, het die Duitse Hoë Seevloot weinig kans gehad om 'n kop-aan-kop-botsing te wen. Die Duitsers het dus 'n verdeel-en-oorwin-strategie aangeneem. Hulle sou strooptogte in die Noordsee uitvoer en die Engelse kus bombardeer, met die doel om klein Britse eskaders en pikke te lok, wat dan deur superieure magte of duikbote vernietig kon word.
In Januarie 1916 word admiraal von Pohl, bevelvoerder van die Duitse vloot, siek. Hy word vervang deur Scheer, wat van mening was dat die vloot te verdedigend gebruik is, beter skepe en manne het as die Britte, en dat hy die oorlog na hulle moes neem.  Volgens Scheer behoort die Duitse vlootstrategie te wees:
om die Engelse vloot te beskadig deur offensiewe aanvalle op die vlootmagte wat betrokke was by die kyk en blokkering van die Duitse Boog, sowel as deur mynlegging aan die Britse kus en duikbootaanval, waar moontlik. Nadat 'n gelyke sterkte as gevolg van hierdie operasies tot stand gekom het en al ons magte gereed en gekonsentreerd was, sou 'n poging aangewend word om met ons vloot te veg onder omstandighede wat vir die vyand ongunstig was.
Op 25 April 1916 is 'n besluit van die Duitse keiserlike admiraliteit geneem om sonder onderskeidelike aanvalle deur duikbote op handelsvaart te stop. Dit het gevolg op protesoptredes van neutrale lande, veral die Verenigde State, dat hul onderdane die slagoffers van aanvalle was. Duitsland het ooreengekom dat toekomstige aanvalle slegs sal plaasvind in ooreenstemming met internasionaal ooreengekome prysreëls, wat vereis dat 'n aanvaller 'n waarskuwing moet gee en die bemanning van vaartuie tyd moet toelaat om te ontsnap, en glad nie neutrale vaartuie aan te val nie. Scheer het geglo dat dit nie moontlik sou wees om aanvalle op hierdie voorwaardes voort te sit nie, wat die voordeel van geheime benadering deur duikbote wegneem en hulle kwesbaar maak vir selfs relatief klein gewere op die teikenskepe. In plaas daarvan het hy begin om die duikbootvloot teen militêre vaartuie te ontplooi. 
Daar is gehoop dat, na 'n suksesvolle Duitse duikbootaanval, vinnige Britse begeleiers, soos vernietigers, vasgemaak sou word deur anti-duikbootoperasies. As die Duitsers die Britte op die verwagte plekke kon vang, sou daar goeie vooruitsigte bestaan ​​om die magsbalans tussen die vloot ten minste gedeeltelik te herstel. 'Nadat die Britte gesorteer het in reaksie op die aanvalmag', kon die Royal Navy se eeue oue instinkte vir aggressiewe optrede uitgebuit word om sy verswakte eenhede na die belangrikste Duitse vloot onder Scheer te trek. Die hoop was dat Scheer dus 'n deel van die Britse vloot sou kon hinder en dit sou vernietig. 
Onderzee -ontplooiings Redigeer
'N Plan is beraam om duikbote van die Britse vlootbasisse af te lê en dan 'n aksie op te stel wat die Britse skepe na die wagende duikbote sou trek. Die gevegskruiser SMS Seydlitz was beskadig in 'n vorige verlowing, maar sou teen middel Mei herstel word, so 'n operasie was op 17 Mei 1916 geskeduleer. Begin Mei is probleme met kondenseerders op skepe van die derde slagskip -eskader ontdek, so die operasie is teruggestel na 23 Mei. Tien duikbote -U-24, U-32, U-43, U-44, UC-47, U-51, U-52, U-63, U-66, en U-70- is eers tussen 17 en 22 Mei bevele gegee om in die sentrale Noordsee te patrolleer en daarna wagposisies in te neem. U-43 en U-44 was gestasioneer in die Pentland Firth, wat die Grand Fleet waarskynlik sal oorsteek en Scapa Flow verlaat, terwyl die res na die Firth of Forth gaan, in afwagting van slagoffers wat uit Rosyth vertrek. Elke boot het 'n toegewese gebied, waarbinne dit kan rondbeweeg soos nodig om opsporing te voorkom, maar is opdrag gegee om daarin te bly. Tydens die eerste Noordsee -patrollie het die bote die opdrag gekry om slegs noord -suid te vaar, sodat enige vyand wat 'n kans sou kry om te glo dat hy sou vertrek of terugkeer van die operasies aan die weskus (wat vereis het dat hulle in die noorde van Brittanje moes verbygaan) . Op die laaste posisies was die bote streng beveel om vroegtydige opsporing van die operasie te vermy. Daar is gereël dat 'n gekodeerde sein oorgedra word om die duikbote presies te waarsku wanneer die operasie begin: "Neem die vyand se magte in ag". 
Verder, UB-27 is op 20 Mei uitgestuur met instruksies om in die Firth of Forth verby May Island te werk. U-46 is beveel om die kus van Sunderland, wat vir die afleidingsaanval gekies is, te patrolleer, maar as gevolg van enjinprobleme kon hy nie die hawe verlaat nie en U-47 is na hierdie taak oorgedra. Op 13 Mei, U-72 is gestuur om myne te lê in die Firth of Forth op die 23ste, U-74 vertrek om myne in die Moray Firth te lê en op die 24ste, U-75 is ook wes van die Orkney -eilande gestuur. UB-21 en UB-22 gestuur om die Humber te patrolleer, waar (verkeerde) verslae die teenwoordigheid van Britse oorlogskepe voorgestel het. U-22, U-46 en U-67 was noord van Terschelling geplaas om te beskerm teen ingryping deur Britse ligmagte wat by Harwich gestasioneer was. 
Op 22 Mei 1916 is ontdek dat Seydlitz was nog steeds nie waterdig na herstelwerk nie en sou nou eers die 29ste gereed wees. Die hinderlaag -duikbote was nou op die stasie en ondervind hul eie probleme: sigbaarheid naby die kus was dikwels swak as gevolg van mis, en die seestoestande was óf so kalm dat die geringste rimpeling, soos van die periskop af, hul posisie kon weggee, óf so rof was Dit maak dit baie moeilik om die vaartuig op 'n konstante diepte te hou. Die Britte het bewus geword van ongewone duikbootaktiwiteite en het teen patrollies begin wat die duikbote uit posisie gedwing het. UB-27 Hy het die nag van 23 Mei by Bell Rock verbygegaan op pad na die Firth of Forth soos beplan, maar is gestop deur enjinprobleme. Na herstelwerk het dit steeds nader gekom, agter handelsvaartuie aan, en bereik Largo Bay op 25 Mei. Daar het die boot verstrengel geraak in nette wat een van die propellers aangetas het, wat hom gedwing het om die operasie te laat vaar en terug te keer huis toe. U-74 is op 27 Mei deur vier gewapende treilers opgespoor en 22 myl 40 km suidoos van Peterhead gesink. U-75 het myne van die Orkney -eilande gelê, wat, hoewel hulle geen rol in die geveg gespeel het nie, later verantwoordelik was vir die sink van die kruiser Hampshire Lord Kitchener (hoof van die weermag) op 5 Junie op 'n sending na Rusland. U-72 was gedwing om sy missie te laat vaar sonder om myne te lê toe 'n olielek beteken dat dit 'n sigbare spoor agterlaat. 
Die Duitsers het 'n vloot Zeppelins onderhou wat hulle gebruik het vir lugverkenning en af ​​en toe bomaanvalle. Die beplande aanval op Sunderland was bedoel om Zeppelins te gebruik om op te let vir die Britse vloot wat uit die noorde kom, wat andersins die plunderaars kan verbaas.
Teen 28 Mei het sterk noordoostewinde beteken dat dit nie moontlik sou wees om die Zeppelins uit te stuur nie, sodat die aanval weer uitgestel moes word. Die duikbote kon net tot 1 Junie op die stasie bly voordat hul voorraad uitgeput sou wees en hulle moes terugkeer, so daar moes vinnig 'n besluit geneem word oor die aanval.
Daar is besluit om 'n alternatiewe plan te gebruik, om die aanval op Sunderland te laat vaar, maar 'n patrollie van slagkruisers na die Skagerrak te stuur, waar dit waarskynlik handelskepe sou teëkom wat Britse vrag en Britse kruiserspatrollies sou vervoer. Daar word geglo dat dit sonder lugondersteuning gedoen kan word, omdat die aksie nou baie nader aan Duitsland sou wees, maar eerder op kruisers en torpedobootpatrollies vir verkenning.
Op 28 Mei is bevele vir die alternatiewe plan uitgereik, hoewel daar steeds gehoop is dat die verbetering van die weer op die laaste oomblik die oorspronklike plan sou laat voortgaan. Die Duitse vloot het bymekaargekom in die Jade -rivier en by Wilhelmshaven en het die opdrag gekry om stoom op te wek en gereed te wees vir aksie vanaf middernag op 28 Mei. 
Teen 14:00 op 30 Mei was die wind nog te sterk en die finale besluit is geneem om die alternatiewe plan te gebruik. Die gekodeerde sein "31 Mei G.G.2490" is na die skepe van die vloot gestuur om hulle in te lig dat die Skagerrak -aanval op 31 Mei sou begin. Die vooraf gereëlde sein na die wagende duikbote is die hele dag vanaf die E-Dienst-radiostasie in Brugge en die U-boot-tender oorgedra Arcona geanker by Emden. Slegs twee van die wagende duikbote, U-66 en U-32, die bevel ontvang. 
Ongelukkig vir die Duitse plan, het die Britte 'n afskrif van die belangrikste Duitse kodeboek van die SMS vir die ligte kruiser gekry Magdeburg, wat deur die Russiese vloot aan boord was nadat die skip in 1914 in Russiese territoriale waters gestrand het. Duitse vlootradiokommunikasie kon dus dikwels vinnig ontsyfer word, en die Britse admiraliteit weet gewoonlik van Duitse aktiwiteite.
Die British Admiralty's Room 40 handhaaf rigtingwysing en onderskepping van Duitse seine. Dit het op 28 Mei 'n Duitse sein onderskep en ontsyfer wat 'voldoende bewyse lewer dat die Duitse vloot in die Noordsee roer'.  Verdere seine is onderskep, en hoewel dit nie ontsyfer is nie, was dit duidelik dat 'n groot operasie waarskynlik sou plaasvind. Op 30 Mei om 11:00 is Jellicoe gewaarsku dat die Duitse vloot die volgende oggend bereid was om te vaar. Teen 17:00 het die Admiraliteit die sein van Scheer, "31 Mei G.G.2490", onderskep, wat duidelik gemaak het dat iets betekenisvol op hande was. 
Omdat hulle nie die doelwitte van die Duitsers geken het nie, het Jellicoe en sy personeel besluit om die vloot te posisioneer om enige poging van die Duitsers om deur die Skagerrak die Noord -Atlantiese Oseaan of die Oossee te betree, te beëindig deur 'n posisie in te neem uit Noorweë waar hulle moontlik enige Duitse inval in die seevaarte van die Atlantiese Oseaan of verhoed dat die Duitsers die Baltiese gebied binnegaan. 'N Posisie verder wes was onnodig, aangesien die gebied van die Noordsee per lug gepatrolleer kon word met behulp van blimpe en verkenningsvliegtuie. [ aanhaling nodig ]
Gevolglik het admiraal Jellicoe die sestien dreadnought -slagskepe van die 1ste en 4de Slag -eskader van die Groot Vloot en drie strydkruisers van die 3de Battlecruiser -eskader om 22:30 op 30 Mei om 22:30 ooswaarts gelei. Hy sou die 2de Slag eskader ontmoet van agt gevreesde slagskepe onder bevel van onder-admiraal Martyn Jerram afkomstig van Cromarty. Hipper se klopjag het die Outer Jade Roads eers op 01 Mei op 31 Mei verlaat, wes van die eiland Heligoland, na 'n kanaal wat deur die mynvelde skoongemaak is, noordwaarts teen 16 knope (30 km/h 18 mph). Die belangrikste Duitse vloot van sestien dreadnought-slagskepe van 1ste en 3de Slag-eskader het die Jade om 02:30 verlaat en om 04:00 by Heligoland aangesluit deur die ses voor-dreadnoughts van die 2de Slag-eskader wat uit die Elbe-rivier kom. Beatty se vinniger krag van ses skepe van die 1ste en 2de Battlecruiser Squadrons plus die 5de Battle Squadron van vier vinnige slagskepe het die Firth of Forth die volgende dag verlaat [ aanhaling nodig ] Jellicoe was van plan om saam met hom 78 mi 140 km wes van die monding van die Skagerrak aan die kus van Jutland te ontmoet en te wag totdat die Duitsers verskyn of dat hul voornemens duidelik word. Die beplande posisie sou hom die grootste verskeidenheid reaksies op waarskynlike Duitse bewegings gee. 
Die beginsel van kragkonsentrasie was fundamenteel vir die vloot -taktiek van hierdie tyd (soos in vroeëre periodes). Taktiese leerstellinge vereis dat 'n vloot wat nader kom, in 'n kompakte samestelling van parallelle kolomme moet wees, wat relatief maklike maneuver moontlik maak en verkorte siglyne binne die formasie kan gee, wat die verloop van die seine wat nodig is vir bevel en beheer vereenvoudig. 
'N Vloot wat in verskeie kort kolomme gevorm is, kan sy koers vinniger verander as een wat in 'n enkele lang kolom gevorm word. Aangesien die meeste opdragseine gemaak is met vlae of seinlampe tussen skepe, is die vlagskip gewoonlik aan die hoof van die middelste kolom geplaas, sodat die seine makliker deur die vele skepe van die formasie gesien kan word. Draadlose telegrafie was in gebruik, hoewel sekuriteit (vind van radiorigtings), kodering en die beperking van die radiostelle die uitgebreide gebruik daarvan meer problematies gemaak het. Beheer en beheer oor sulke groot vloot was moeilik.  
Dit kan dus baie lank neem voordat 'n sein van die vlagskip na die hele formasie oorgedra word. Dit was gewoonlik nodig dat 'n sein deur elke skip bevestig moes word voordat dit na ander skepe oorgedra kon word, en 'n bevel vir 'n vlootbeweging moes deur elke skip ontvang en erken word voordat dit uitgevoer kon word. In 'n groot enkelkolomformasie kan dit 10 minute of langer neem om 'n sein van die een kant van die lyn na die ander te stuur, terwyl die sigbaarheid oor die diagonale in 'n formasie van parallelle kolomme dikwels beter (en altyd korter) was as in 'n enkele lang kolom, en die diagonale gee sein "oortolligheid", wat die waarskynlikheid vergroot dat 'n boodskap vinnig gesien en korrek geïnterpreteer kan word. 
Voordat die geveg egter aangesluit word, sou die swaar eenhede van die vloot, indien moontlik, in 'n enkele kolom ontplooi. Om die strydlyn in die korrekte oriëntasie ten opsigte van die vyand te vorm, moes die bevelvoerende admiraal die afstand, peil, koers en spoed van die vyandse vloot ken. Dit was die taak van die verkenningsmagte, hoofsaaklik bestaande uit gevegskruisers en kruisers, om die vyand op te spoor en hierdie inligting betyds te rapporteer en, indien moontlik, die vyand se verkenningsmagte die geleentheid te weier om die ekwivalente inligting te bekom. 
Ideaal gesproke sou die strydlyn die beoogde pad van die vyandskolom oorsteek, sodat die maksimum aantal gewere tot stand gebring kon word, terwyl die vyand slegs met die voorste gewere van die voorste skepe kon skiet, 'n maneuver wat bekend staan ​​as "die kruising van die T ". Admiraal Tōgō, bevelvoerder van die Japannese slagskipvloot, het dit in 1905 teen die Russiese slagskepe van admiraal Zinovy ​​Rozhestvensky in die Slag van Tsushima bereik, met verwoestende gevolge.  Jellicoe bereik dit twee keer in een uur teen die High Seas Fleet op Jutland, maar by beide geleenthede het Scheer daarin geslaag om weg te draai en los te kom en sodoende 'n beslissende aksie te vermy.
Binne die bestaande tegnologiese grense moes 'n afweging gemaak word tussen die gewig en grootte van gewere, die gewig van die pantser wat die skip beskerm en die maksimum snelheid. Slagskepe het spoed opgeoffer vir pantsers en swaar vlootgewere (280 mm). Britse slagoffers het gewig opgehou vir groter spoed, terwyl hul Duitse eweknieë gewapen was met ligter gewere en swaarder wapenrusting. Hierdie gewigsbesparings het hulle in staat gestel om gevaar te ontvlug of ander skepe te vang. Oor die algemeen het die groter gewere wat op Britse skepe gemonteer is, 'n betrokkenheid op 'n groter afstand moontlik gemaak. In teorie kan 'n liggies gepantserde skip buite die bereik van 'n stadiger teenstander bly terwyl hy steeds treffers behaal. Die vinnige ontwikkelingstempo in die vooroorlogse jare het beteken dat 'n nuwe generasie skepe elke paar jaar sy voorgangers uitgedien het. Redelike jong skepe kan dus steeds verouderd wees in vergelyking met die nuutste skepe, en dit kan sleg vaar in 'n verlowing daarteen. 
Admiraal John Fisher, wat verantwoordelik was vir die heropbou van die Britse vloot in die vooroorlogse periode, het groot gewere, oliebrandstof en spoed bevoordeel. Admiraal Tirpitz, verantwoordelik vir die Duitse vloot, het die oorlewing van skepe bevoordeel en verkies om 'n bietjie geweergrootte op te offer vir verbeterde wapenrusting. Die Duitse gevegskruiser SMS Derfflinger het 'n gordelpantser gelyk aan die dikte - hoewel nie so omvattend nie - aan die Britse slagskip HMS Iron Duke, aansienlik beter as op die Britse gevegskruisers soos Tiger. Duitse skepe het 'n beter interne onderverdeling gehad en het minder deure en ander swak punte in hul skote gehad, maar met die nadeel dat die ruimte vir bemanning aansienlik verminder is.  Aangesien dit slegs bedoel was vir uitstappies in die Noordsee, hoef dit nie so bewoonbaar te wees as wat die Britse vaartuie en hul bemanning in 'n kaserne aan wal kon bly as hulle in die hawe was nie. 
slagskepe 28 16
Ligte kruisers 26 11
Seevliegtuigdraer 1 0
Oorlogskepe van die tydperk was gewapen met gewere wat projektiele van verskillende gewigte afvuur, met hoë plofbare koppe. Die somtotaal van die gewig van al die projektiele wat deur al die kante van die skip afgevuur word, word 'gewig van die breë kant' genoem. Op Jutland was die totale gewig van die Britse skepe breedweg 332.360 lb (150.760 kg), terwyl die totale vloot van die Duitse vloot 134.216 lb (60.879 kg) was.  Dit hou nie die vermoë van sommige skepe en hul bemanning in ag om min of meer vinnig as ander te vuur nie, wat die hoeveelheid vuur wat een vegter in staat sou stel om hul teenstander vir enige lengte te verhoog of te verminder, in ag neem. tyd.
Jellicoe se Groot Vloot is in twee afdelings verdeel. Die dreadnought Battle Fleet, waarmee hy geseil het, vorm die hoofmag en bestaan ​​uit 24 slagskepe en drie gevegskrywers. Die slagskepe is gevorm in drie eskaders van agt skepe, verder onderverdeel in afdelings van vier, elk onder leiding van 'n vlagoffisier. Saam met hulle was agt gepantserde kruisers (sedert 1913 deur die Royal Navy geklassifiseer as "kruisers"), agt ligte kruisers, vier verkenningskruisers, 51 vernietigers en een verwoester-mynlaag. 
Die Groot Vloot seil sonder drie van sy slagskepe: Keiser van Indië opgeknap in Invergordon, Koningin Elizabeth drooggedok te Rosyth en Dreadnought in opknapping by Devonport. Die splinternuwe Royal Sovereign met slegs drie weke diens agtergelaat is, is haar onopgeleide bemanning on gereed vir die geveg. 
Britse verkenning is verskaf deur die Battlecruiser Fleet onder David Beatty: ses gevegskruisers, vier vinnig Koningin Elizabeth-gevegskepe, 14 ligte kruisers en 27 vernietigers. Lugondersoek is verskaf deur die aanhangsel van die seevliegtuig tender HMS Engadine, een van die eerste vliegdekskepe in die geskiedenis wat aan 'n vlootbetrokkenheid deelgeneem het. 
Die Duitse Hoogseevloot onder Scheer is ook verdeel in 'n hoofmag en 'n aparte verkenningsmag. Scheer se hoofgevegvloot bestaan ​​uit 16 slagskepe en ses voorgevreesde slagskepe wat op dieselfde manier as die Britte gereël is. By hulle was ses ligte kruisers en 31 torpedobote, (laasgenoemde is ongeveer gelykstaande aan 'n Britse vernietiger).
Die Duitse verkenningsmag, onder bevel van Franz Hipper, het bestaan ​​uit vyf gevegskruisers, vyf ligte kruisers en 30 torpedobote. Die Duitsers het geen ekwivalent gehad nie Engadine en geen swaarder as lugvliegtuie om saam met die vloot te werk nie, maar beskik oor die mag van rigiede lugskepe van die Imperial German Naval Airship Service om die Noordsee te patrolleer. [ aanhaling nodig ]
Al die slagskepe en gevegskrywers aan beide kante het torpedo's van verskillende groottes gedra, net soos die ligter vaartuig.  Die Britse slagskepe het drie of vier onderwater -torpedobuise gedra. Die gevegskruisers het van twee na vyf gedra. Almal was óf 18-duim óf 21-duim-deursnee. Die Duitse slagskepe het vyf of ses onderwater -torpedobuise in drie groottes van 18 tot 21 duim gedra en die gevegskrywers het vier of vyf buise gedra. [ aanhaling nodig ]
Die Duitse gevegsvloot word belemmer deur die stadige spoed en die relatief swak bewapening van die ses voorvliegtuie van die II-eskader, wat die maksimum vlootspoed tot 18 knope (33 km/h 21 mph) beperk het, vergeleke met die maksimum Britse vlootspoed van 21 knope (39 km/h 24 mph).  Aan die Britse kant was die agt gepantserde kruisers gebrekkig in beide spoed- en pantserbeskerming.  Beide hierdie verouderde eskaders was veral kwesbaar vir aanvalle deur meer moderne vyandelike skepe. [ aanhaling nodig ]
Die roete van die Britse slagskipvloot het dit deur die patrolliesektor geneem waaraan toegeken is U-32. Na ontvangs van die bevel om met die operasie te begin, het die U-boot teen 31 dagbreek op 'n pos van 70 km oos van die eiland Mei beweeg. Om 03:40 het die kruisers HMS gesien Galatea en Phaeton verlaat die Forth met 18 knope (33 km/h 21 mph). Dit het 'n torpedo op die voorste kruiser op 'n reikafstand van 910 m gelanseer, maar sy periskop het 'vas' gestamp en die posisie van die duikboot weggegee terwyl hy gemanoeuvreer het om 'n sekonde te skiet. Die voorste kruiser het weggedraai om die torpedo te ontduik, terwyl die tweede na die duikboot gedraai het, probeer om te ram. U-32 die ongeluk duik, en toe die periskop om 04:10 verhoog word, het twee slagkruisers (die 2de Battlecruiser-eskader) na die suidooste gekom. Hulle was te ver om aan te val, maar Kapitänleutnant von Spiegel het berig dat twee slagskepe en twee kruisers na Duitsland gewaar het. 
U-66 was ook veronderstel om van die Firth of Forth af te patrolleer, maar is noordwaarts gedwing tot 'n posisie van 52 km van Peterhead af deur Britse vaartuie te patrolleer. Dit het dit nou in aanraking gebring met die 2de Slag eskader, afkomstig van die Moray Firth. Om 05:00 moes die duik neerstort toe die kruiser Hertog van Edinburgh verskyn uit die mis wat op pad is. Dit is gevolg deur 'n ander kruiser, Boadicea, en agt slagskepe. U-66 het binne 320 m (32 m) van die slagskepe voorberei om te vuur, maar is gedwing om te duik deur 'n naderende vernietiger en mis die geleentheid. Om 06:35 berig dit agt slagskepe en kruisers wat noordwaarts is. 
Die kursusse wat deur albei duikbote gerapporteer is, was verkeerd, want dit weerspieël die een been van 'n zigzag wat deur Britse skepe gebruik is om duikbote te vermy. Deur 'n draadlose afsnypunt van meer skepe wat Scapa Flow vroeër die nag verlaat het, het hulle in die Duitse opperbevel die indruk geskep dat die Britse vloot, wat dit ook al doen, in aparte afdelings verdeel is, presies soos die Duitsers wou om dit te ontmoet. 
Die skepe van Jellicoe het onbeskadig en onontdek na hul ontmoetings gegaan. Hy is egter nou mislei deur 'n verslag van die Admiraliteit -intelligensie waarin gesê word dat die Duitse hoofgevegvloot nog in die hawe is.  Die afdelingsdirekteur van operasies, admiraal Thomas Jackson, het die intelligensie -afdeling, kamer 40, gevra vir die huidige ligging van die Duitse roepnaam DK, wat deur admiraal Scheer gebruik is. Hulle het geantwoord dat dit tans vanaf Wilhelmshaven gestuur word. Dit was aan die intelligensiepersoneel bekend dat Scheer doelbewus 'n ander roepsein gebruik het, maar niemand het hierdie inligting gevra of die rede vir die navraag verduidelik nie - om die Duitse vloot op te spoor. 
Die Duitse gevegsruisers het om 09:00 die mynvelde rondom die Amrum -geveerde kanaal skoongemaak. Hulle ry verder noord-wes en ry 56 km wes van die Horn's Reef-vaartuig deur na die Little Fisher Bank by die monding van die Skagerrak. Die High Seas Fleet het ongeveer 43 km agter my gevolg. Die gevegkruisers was voor in die ry, met die vier kruisers van die II verkenningsgroep plus ondersteunende torpedobote wat in 'n boog van 7,0 nm 13 km voor en aan weerskante gestrek het. Die IX -torpedoboot -flottielie het onmiddellik ondersteuning gebied rondom die gevegkruisers. Die High Seas Fleet het op dieselfde manier 'n lyn-vorentoe-formasie aangeneem, met noukeurige afskerming deur torpedobote aan weerskante en 'n verdere skerm van vyf kruisers wat die kolom 4,3–7,0 nmi 8,0-12,9 km ver weg was. Die wind het uiteindelik gematig sodat Zeppelins gebruik kon word, en teen 11:30 was vyf uitgestuur: L14 na die Skagerrak, L23 390 km oos van Noss Head in die Pentland Firth, L21 100 myl (190 km) van Peterhead af, L9 100 myl (160 km) van Sunderland af, en L16 70 km (130 km) oos van Flamborough Head. Die sigbaarheid was egter steeds swak, met wolke tot 300 m. 
Teen ongeveer 14:00 het Beatty se skepe op dieselfde breedtegraad as Hipper se eskader, wat noordwaarts was, ooswaarts gevorder. As die kursusse onveranderd gebly het, sou Beatty omstreeks 16:30 tussen die twee Duitse vloote, 35 km (64 km) suid van die gevegskrywers en 17 mi (32 km) noord van die High Seas -vloot, moontlik verloop het sy skepe vasvang net soos die Duitse plan dit voorgestel het. Sy bevele was om sy verkenningspatrollie te stop toe hy 'n punt 230 myl 420 km oos van Brittanje bereik en dan noordwaarts draai om Jellicoe te ontmoet, wat hy op die oomblik gedoen het. Beatty se skepe is in drie kolomme verdeel, met die twee slagkruis -eskaders wat in parallelle lyne 2,6 km (4,8 km) van mekaar af was. Die 5de Slag-eskader was 4,3 km (8 km) noordwes, op die kant wat die verste van die verwagte vyandelike kontak was, terwyl 'n skerm van kruisers en vernietigers suidoos van die gevegskruisers versprei was. Na die draai lei die 5de Slag eskader nou die Britse skepe in die westelikste kolom, en Beatty se eskader was middel en agter, met die 2de vCS na die weste. 
Om 14:20 op 31 Mei, ten spyte van hewige waas en mistigheid wat swak sig veroorsaak het, het  verkenners van Beatty se mag vyandskepe in die suidooste van die Britse ligte eenhede aangemeld, en 'n neutrale Deense stoomboot ondersoek (N J Fjord), wat tussen die twee vloote gestop is, het twee Duitse vernietigers gevind wat op dieselfde missie besig was (B109 en B110). Die eerste skote van die geveg is om 14:28 afgevuur toe Galatea en Phaeton van die Britse 1st Light Cruiser -eskader oopgemaak op die Duitse torpedobote, wat teruggetrek het na hul naderende ligte kruisers. Om 14:36 ​​het die Duitsers die eerste hou van die geveg aangeteken toe SMS Elbing, van agter-admiraal Friedrich Boedicker se Scouting Group II, het haar Britse eweknie getref Galatea op uiterste omvang. 
Beatty het sy gevegsruisers en ondersteunende magte suidooswaarts en dan ooswaarts begin skuif om die Duitse skepe van hul basis af te sny en beveel Engadine 'n watervliegtuig te lanseer om meer inligting oor die grootte en ligging van die Duitse magte te probeer kry. Dit was die eerste keer in die geskiedenis dat 'n vliegtuig met 'n draer vir verkenning in vlootgevegte gebruik is. Engadine se vliegtuie het 'n paar Duitse ligte kruisers net voor 15:30 opgespoor en aangemeld en het onder vuurwapens geskiet, maar pogings om verslae van die vliegtuig oor te dra, het misluk. 
Ongelukkig vir Beatty, is sy aanvanklike koersveranderings om 14:32 nie deur Sir Hugh Evan-Thomas se 5de Slag-eskader ontvang nie (die afstand is te groot om sy vlae te lees), omdat die gevegskruiser HMS Tiger-die laaste skip in sy kolom-was nie meer in 'n posisie waar sy seine met soeklig na Evan-Thomas kon oordra nie, soos voorheen beveel is. Terwyl voor die noorde draai, Tiger Die skip was die naaste aan Evan-Thomas, maar sy was nou verder weg as Beatty Leeu. Sake is vererger omdat Evan-Thomas nie ingelig is oor vaste bevele in Beatty se eskader nie, aangesien sy eskader gewoonlik met die Grand Fleet werk. Daar word van vlootskepe verwag om bewegingsopdragte presies te gehoorsaam en nie daarvan af te wyk nie. Beatty se vaste instruksies het van sy offisiere verwag om hul inisiatief te gebruik en stasie by die vlagskip te hou.  As gevolg hiervan het die vier Koningin Elizabeth-gevegskepe -wat op daardie tydstip die vinnigste en swaarste gewapende ter wêreld was -het etlike minute op die vorige baan gebly en 8,7 nmi 16 km agter, eerder as vyf.  Beatty het ook gedurende die voorafgaande ure die geleentheid gehad om sy magte te konsentreer, en geen rede om dit nie te doen nie, terwyl hy op volle spoed gestoom het, vinniger as wat die slagskepe kon regkry. Die verdeling van die mag het ernstige gevolge vir die Britte gehad, wat hulle 'n oorweldigende voordeel in skepe en vuurkrag in die eerste halfuur van die komende geveg sou kos. 
Met sigbaarheid wat die Duitsers bevoordeel het, het Hipper se gevegskruisers om 15:22, stomend ongeveer noordwes, Beatty se eskader op 'n afstand van ongeveer 13 myl (24 km) gesien, terwyl Beatty se magte Hipper se gevegkruisers eers om 15:30 geïdentifiseer het. (posisie 1 op die kaart). Om 15:45 draai Hipper suidoos om Beatty na Scheer te lei, wat 40 myl 74 km suidoos was met die hoofmag van die High Seas Fleet. 
Hardloop na die suide Edit
Beatty se optrede gedurende die volgende 15 minute het groot kritiek gekry, aangesien sy skepe die Duitse eskader bereik het en die getal groter was as die Duitse eskader, maar hy het meer as 10 minute lank vuur gehou met die Duitse skepe binne bereik. Hy het ook nie die beskikbare tyd gebruik om sy gevegsruisers in 'n gevegsformasie te herrangskik nie, met die gevolg dat hulle nog steeds beweeg het toe die geveg begin het. 
Om 15:48, met die opponerende magte wat ongeveer parallel was op 14.000 m, met die Britte in die suidweste van die Duitsers (dit wil sê aan die regterkant), het Hipper losgebrand, gevolg deur die Britse skepe as hul gewere het op teikens gekom (posisie 2). So begin die openingsfase van die gevegsruiser -aksie, bekend as die Hardloop na die suide, waarin die Britte die Duitsers agternagesit het, en Hipper Beatty doelbewus na Scheer gelei het. Gedurende die eerste minute van die daaropvolgende geveg het alle Britse skepe behalwe Prinses Royal het weens hul ongunstige sigbaarheidstoestande ver oor hul Duitse teenstanders geskiet voordat hulle uiteindelik die reikafstand bereik het. Enigste Leeu en Prinses Royal het in vorming gevestig, sodat die ander vier skepe deur hul eie draai gestrem is. Beatty sou opwaarts van Hipper af kom, en daarom het tregter en geweerrook van sy eie skepe die neiging om sy teikens te verdoesel, terwyl Hipper se rook opgeblaas het. Die oostelike hemelruim was ook bewolk en die grys Duitse skepe was onduidelik en moeilik bereikbaar. 
Beatty het sy skepe beveel om in 'n lyn te ry, een Britse skip wat met een Duitser en sy vlagskip HMS Leeu verdubbel op die Duitse vlagskip SMS Lützow. As gevolg van nog 'n fout met sein deur vlag, en moontlik omdat Koningin Mary en Tiger kon weens 'n rook nie die Duitse hoofskip sien nie,  die tweede Duitse skip, Derfflinger, is onbetrokke gelaat en sonder ontwrigting vry om te vuur. SMS Moltke het twee van Beatty se gevegkruisers losgebrand, maar gedurende hierdie tyd nog steeds met groot akkuraatheid afgevuur Tiger 9 keer in die eerste 12 minute. Die Duitsers het eerste bloed getrek. Gesteun deur superieure sigbaarheid, het Hipper se vyf gevegskruisers vinnig treffers op drie van die ses Britse slagoffers aangeteken. Sewe minute het verloop voordat die Britte hul eerste hou kon behaal. 
Die eerste doodslag van die Run to the South het om 16:00 plaasgevind toe 'n 30,5 cm (12,0 in) dop van Lützow het die "Q" -toring te midde van die vlagskip van Beatty verniel Leeu. Tientalle bemanningslede is onmiddellik dood, maar veel groter vernietiging is afgeweer toe die dodelik gewonde rewolwer se bevelvoerder - majoor Francis Harvey van die Royal Marines - die tydskrifdeure onmiddellik beveel sluit en die tydskrif oorstroom het. Dit het 'n tydskrifontploffing om 16:28 verhoed, toe 'n kitsvuur vlugtige kordietladings onder die rewolwer aan die brand gesteek het en almal in die kamers buite die "Q" -tydskrif doodgemaak het. Leeu gered is.  HMS Onvermoeid sy was nie so gelukkig om 16:02 nie, net 14 minute na die skietwisseling, is sy agteruit getref deur drie 28 cm (11 in) skulpe van SMS Von der Tannveroorsaak genoegsame skade om haar uit die lyn te slaan en die "X" tydskrif agteruit te laat ontplof. Kort daarna, ondanks die maksimum bereik, Von der Tann sit nog 28 cm (11 in) dop op Onvermoeid se "A" rewolwer vorentoe. Die doppies het waarskynlik in die dun boonste wapenrusting gesteek, en sekondes later Onvermoeid is deur 'n ander ontploffing in 'n tydskrif uitmekaar geskeur en het onmiddellik saam met haar bemanning van 1 019 beamptes en mans weggesak en slegs twee oorlewendes agtergelaat.  (posisie 3).
Hipper se posisie het teen 16:15 ietwat agteruitgegaan toe die 5de Slag -eskader uiteindelik binne bereik gekom het, sodat hy met die geweervuur ​​van die vier slagskepe en die vyf oorblywende gevegkruisers na stuurboord moes worstel. Maar hy het geweet sy lokaasmissie was naby aan voltooiing, aangesien sy mag vinnig met Scheer se hoofliggaam sluit. Om 16:08, die hoofslagskip van die 5de Slag eskader, HMS Barham, het Hipper ingehaal en op uiterste afstand losgebrand en 'n treffer van 380 mm bereik Von der Tann binne 60 sekondes. Tog was dit 16:15 voordat al die gevegskepe van die 5de op lang afstand kon deelneem. 
Om 16:25 het die veldslae -aksie weer verskerp toe HMS Koningin Mary is getref deur 'n gekombineerde salvo van Derfflinger en Seydlitz sy het verbrokkel toe albei voorbladblaaie ontplof en al nege van haar 1275 bemanningslede verloor het, behalwe nege.  (posisie 4). Kommandeur von Hase, die eerste skutoffisier aan boord Derfflingler, opgemerk:
Die vyand het uitstekend geskiet. Twee keer die Derfflinger het onder hul helse hael gekom en elke keer is sy getref. Maar die Koningin Mary was 'n slegte tyd verloof deur die Seydlitz sowel as die Derfflinger, sy ontmoet haar ondergang in 1626. 'n Levendige rooi vlam wat uit haar voorkant opskiet, kom toe 'n ontploffing vorentoe, gevolg deur 'n veel swaarder ontploffing in die middel van die skepe. Onmiddellik daarna blaas sy op met 'n geweldige ontploffing, die maste stort binne -in en die rook verberg alles. 
Tydens die Run to the South, van 15:48 tot 16:54, het die Duitse gevegskruisers 'n geskatte totaal van 28 en 30,5 cm (11,0 en 12,0 in) treffers op die Britse gevegskruisers gemaak (nege op Leeu, ses op Prinses Royal, sewe op Koningin Mary, 14 op Tiger, een op Nieu-Seeland, vyf op Onvermoeid), en nog twee op die slagskip Barham, vergeleke met slegs elf 340 mm (3,5 mm) treffers deur die Britse gevegskrywers (vier op Lützow, vier op Seydlitz, twee op Moltke, een op von der Tann) en ses treffers van 380 mm deur die slagskepe (een op Seydlitz, vier op Moltke, een op von der Tann). 
Kort na 16:26 slaan 'n salvo op of om HMS Prinses Royal, wat verduister is deur spuitstof en rook van skulpuitbarstings. 'N Seinsman spring vinnig na die brug van Leeu en aangekondig "Prinses Royal is opgeblaas, meneer. "Beatty wend hom beroemd na sy vlagkaptein en sê:" Chatfield, dit lyk asof daar iets fout is met ons bloedige skepe vandag. "(In 'n gewilde legende het Beatty ook onmiddellik sy skepe beveel om 'twee punte na poort ", dit wil sê, twee punte nader aan die vyand, maar daar is geen amptelike rekord van so 'n opdrag of koersverandering nie.)  Prinses Royal, soos dit geblyk het, was nog steeds aan die dryf nadat die spuitstof verdwyn het.
Om 16:30 sien Scheer se voorste gevegskepe die verre gevegsruisersaksie kort daarna, HMS Southampton van Beatty se 2de Light Cruiser-eskader onder leiding van kommodoor William Goodenough, het die hoofliggaam van Scheer's High Seas Fleet gesien en talle swaar kalwers ontduik om die Duitse sterkte in detail te rapporteer: 16 dreadnoughts met ses ouer slagskepe. Dit was die eerste nuus wat Beatty en Jellicoe gehad het dat Scheer en sy gevegsvloot selfs op see was. Terselfdertyd woed 'n algehele vernietigeraksie in die ruimte tussen die opponerende gevegskruisermagte, terwyl Britse en Duitse vernietigers met mekaar baklei en probeer het om die groter vyandelike skepe te torpedo. Elke kant het baie torpedo's afgevuur, maar albei strydkragmagte het van die aanvalle afgewyk en almal het skade ontkom, behalwe Seydlitz, wat om 16:57 vorentoe geslaan is deur 'n torpedo wat deur die Britse verwoester HMS afgevuur is Petard. Alhoewel dit water inneem, Seydlitz spoed gehandhaaf. Die vernietiger HMS Nestor, onder bevel van kaptein Barry Bingham, het die Britse aanvalle gelei. Die Britte het die Duitse torpedoboot afgeskakel V27, wat die Duitsers gou verlaat en gesink het, en Petard toe getorpedeer en gesink V29, haar tweede telling van die dag. S35 en V26 het die bemanning van hul gesonke susterskepe gered. Maar Nestor en nog 'n Britse vernietiger - HMS Nomade - is geïmmobiliseer deur dopaanvalle, en is later gesink deur Scheer se verbygaande dreadnoughts. Bingham is gered en het die Victoria Cross toegeken vir sy leiding in die vernietigeraksie. 
Hardloop na die noorde Edit
Sodra hy self om 16:40 die voorhoede van Scheer se verre slagskip 12 km (19 mi) daarvandaan sien, draai Beatty sy slagkruismag 180 ° noordwaarts om die Duitsers na Jellicoe te trek.  (posisie 5). Beatty se terugtrekking na Jellicoe word die 'Run to the North' genoem, waarin die tafels omgedraai het en die Duitsers die Britte agtervolg het. Omdat Beatty weereens nie sy voornemens voldoende aandui nie, het die slagskepe van die 5de Slag eskader - wat te ver agter was om sy vlae te lees - op 'n teenoorgestelde koers die slagoffers verbygesteek en direk op pad na die naderende hoofliggaam van die Hoogsee Vloot. Om 16:48, op uiterste afstand, het Scheer se voorste slagskepe losgebrand. 
Intussen, om 16:47, nadat hy Goodenough se sein ontvang het en met die wete dat Beatty nou die Duitse gevegsvlot na hom lei, het Jellicoe vir sy eie magte beduie dat die vlootaksie waarop hulle so lank gewag het, uiteindelik om 16:51 op hande was, per radio, het hy die Admiraliteit so in Londen ingelig. 
Die moeilikhede van die 5de Slag-eskader is vererger toe Beatty om 16:48 die bevel aan Evan-Thomas gegee het om 'agtereenvolgens om te draai' (eerder as om 'om te draai') terwyl die slagskepe hom verbysteek. Evan-Thomas erken die sein, maar luitenant-bevelvoerder Ralph Seymour, Beatty se vlagluitenant, het die situasie vererger toe hy 'n paar minute lank nie die vlae afgehaal het (om die sein uit te voer nie). Om 16:55, toe die 5BS binne die bereik van die vyandelike slagskepe beweeg het, het Evan-Thomas sy eie vlagopdrag uitgevaardig wat sy eskader waarsku om skielike maneuvers te verwag en sy leiding te volg, voordat hy op eie inisiatief begin. Die bevel om agtereenvolgens om te draai, sou daartoe gelei het dat al vier die skepe in een stuk see draai soos hulle dit een vir een bereik het, en die High Seas Fleet herhaaldelik die geleentheid gegee het om die regte afstand te vind. Die kaptein van die sleepskip (HMS Maleisië) vroeg gedraai en die nadelige resultate versag.  
Vir die volgende uur het die 5de Slag eskader as die agterhoede van Beatty opgetree en vuur van al die Duitse skepe binne bereik gemaak, terwyl Beatty teen 17:10 sy eie eskader doelbewus buite die bereik van Hipper se nou superieure gevegskruisermag verlig het.  Aangesien sigbaarheid en vuurkrag die Duitsers nou bevoordeel het, was daar geen aansporing vir Beatty om verdere verliese van 'n gevegskrywer te waag as sy eie kanon nie effektief kon wees nie. Ter illustrasie van die wanbalans het Beatty se strydkruisers in hierdie fase tot 17:45 geen treffers behaal nie, , maar hulle het vinnig nog vyf ontvang voordat hy die reeks oopgemaak het (vier op Leeu, waarvan drie deur Lützow, en een op Tiger deur Seydlitz).  Nou is die enigste teikens wat die Duitsers kon bereik, die skepe van die 5de Slag eskader, gelyktydige vuur ontvang van Hipper se gevegskrywers in die ooste (wat HMS Barham en Dapper verloof) en Scheer se voorste slagskepe in die suidooste (wat HMS Warspite en Maleisië verloof).  Drie houe slaan: Barham (vier by Derfflinger), Warspite (twee by Seydlitz), en Maleisië (sewe deur die Duitse slagskepe). Enigste Dapper was ongedeerd. 
Die vier slagskepe was baie beter geskik om hierdie soort stampe te ondergaan as die slagoffers, maar niemand het verlore gegaan nie Maleisië swaar skade opgedoen, 'n ammunisiebrand en groot beserings. Terselfdertyd was die vuur van 380 mm van die vier Britse skepe akkuraat en effektief. Terwyl die twee Britse eskaders met die hoogste spoed noordwaarts op pad was, gretig deur die hele Duitse vloot gejaag, het die 5de Slag eskader 13 treffers op die vyandelike slagoffers behaal (vier op Lützow, drie op Derfflinger, ses op Seydlitz) en vyf op slagskepe (hoewel slegs een, op SMS Markgraf, het ernstige skade aangerig).  (posisie 6).
Die vloot kom by Edit
Jellicoe was nou bewus daarvan dat die volle vlootbetrokkenheid nader, maar het onvoldoende inligting oor die posisie en verloop van die Duitsers. Om Beatty te help, vroeg in die geveg omstreeks 16:05, het Jellicoe beveel dat agter-admiraal Horace Hood se 3de Battlecruiser-eskader vorentoe moes jaag om Beatty se mag te vind en te ondersteun, en Hood jaag nou SSE ver voor Jellicoe se noordelike mag.  Admiraal Arbuthnot se eerste cruiser-eskader het die bakkie van Jellicoe se belangrikste slagskipmag patrolleer terwyl dit geleidelik na die suidooste gevorder het.
Om 17:33 het die pantserkruiser HMS Swart Prins van Arbuthnot se eskader, op die verre suidwestelike flank van Jellicoe se mag, het HMS gesien Falmouth, wat ongeveer 4,3 nmi 8,0 km voor Beatty was met die 3de Light Cruiser -eskader, wat die eerste visuele skakel tussen die konvergerende liggame van die Grand Fleet gevestig het.  Om 17:38 het die verkenner HMS Chester, waar Hood se aankomende gevegkruisers ondersoek is, is deur die bakkie van die Duitse verkenningsmagte onder agter-admiraal Boedicker onderskep. 
Sterk in getal deur Boedicker se vier ligte kruisers, Chester is gestamp voordat dit verlig is deur Hood se swaar eenhede, wat vir die doel weswaarts geswaai het. Hood se vlagskip HMS Onoorwinlik die ligte kruiser -SMS afgeskakel Wiesbaden kort na 17:56. Wiesbaden het gedurende die volgende uur 'n sitpunt geword vir die grootste deel van die Britse vloot, maar het kop bo water gehou en 'n paar torpedo's afgevuur op die verbygaande vyandelike slagskepe van ver af. Intussen het Boedicker se ander skepe na Hipper en Scheer gedraai in die verkeerde oortuiging dat Hood 'n groter leër Britse hoofskepe uit die noorde en ooste lei. 'N Chaotiese vernietigeraksie in mis en rook het ontstaan ​​toe Duitse torpedobote probeer het om die aankoms van hierdie nuwe formasie te stuit, maar Hood se gevegskruisers het alle torpedo's wat op hulle afgevuur is, ontwyk. In hierdie aksie, nadat hy 'n torpedo-teenaanval gelei het, het die Britse verwoester HMS Haai was uitgeskakel, maar het voortgegaan om die volgende uur op talle verbygaande vyandelike skepe terug te skiet. 
Intussen het Beatty en Evan-Thomas hul verhouding met Hipper se gevegkruisers hervat, hierdie keer met die visuele toestande tot hul voordeel. Met verskeie van sy skepe beskadig, draai Hipper omstreeks 18:00 terug na Scheer, net soos Beatty se vlagskip Leeu is uiteindelik van Jellicoe se vlagskip gesien Iron Duke. Jellicoe het twee keer die jongste posisie van die Duitse slagvlot geëis van Beatty, wat die Duitse slagskepe nie kon sien nie en nie op 18:14 op die vraag reageer het nie. Intussen het Jellicoe verwarde waarneemverslae ontvang van wisselende akkuraatheid en beperkte bruikbaarheid van ligte kruisers en slagskepe aan die stuurboord (suidelike) flank van sy mag. 
Jellicoe was in 'n kommerwekkende posisie. Hy moes die ligging van die Duitse vloot ken om te oordeel wanneer en hoe hy sy slagskepe vanaf hul kruisvorming (ses kolomme van vier skepe elk) in 'n enkele geveglyn kan ontplooi. Die ontplooiing kan op die westelikste of die oostelikste kolom plaasvind en moes uitgevoer word voordat die Duitsers opgedaag het, maar vroeë ontplooiing kan beteken dat die kans op 'n beslissende ontmoeting verloor word. Deur die weste in te span, sou sy vloot nader aan Scheer kom en waardevolle tyd opdoen namate die skemer nader kom, maar die Duitsers sou dalk aankom voordat die maneuver voltooi was. As dit na die ooste geïmplementeer word, sou die mag van Scheer weggeneem word, maar die skepe van Jellicoe sou moontlik die "T" kon oorsteek, en die sigbaarheid sou die Britse kanonne sterk bevoordeel - die magte van Scheer word gesilhouet teen die ondergaande son na die weste, terwyl die Groot Vloot sou onduidelik wees teen die donker lug na die noorde en ooste, en sou dit weggesteek word deur weerkaatsing van die lae sonlig teen tussenliggende waas en rook. Die implementering sou twintig onvervangbare minute neem, en die vloot was besig om op volle spoed te sluit. In een van die mees kritieke en moeilike taktiese bevelbesluite van die hele oorlog, beveel Jellicoe om 18:15 na die ooste.  
Winderige hoek wysig
Intussen het Hipper weer by Scheer aangesluit, en die gekombineerde High Seas Fleet was noordwaarts, direk na Jellicoe. Scheer het geen aanduiding gehad dat Jellicoe op see was nie, wat nog te sê dat hy van die noordweste af was, en dat hy afgelei is deur die ingryping van Hood se skepe in die noorde en ooste. Beatty se vier oorlewende strydkruisers steek nou die bakkie van die Britse dreadnoughts oor om by Hood se drie gevegskrywers op hierdie tydstip, die vlagskip van Arbuthnot, die pantserkruiser HMS, aan te sluit. Verdediging, en haar eskadermaat HMS Kryger beide oor Beatty se boë gelaai, en Leeu vermy 'n botsing met Kryger.  In die omgewing het talle Britse ligkruisers en -vernietigers op die suidwestelike flank van die ontplooide slagskepe ook mekaar se koers oorgesteek in pogings om hul regte stasies te bereik, wat dikwels skaars aan botsings ontsnap het, en onder vuur van sommige van die naderende Duitse skepe . Hierdie tydperk van gevaar en swaar verkeer by die samesmelting en ontplooiing van die Britse magte het later bekend gestaan ​​as "Windy Corner". 
Arbuthnot is aangetrokke deur die drywende romp van die kreupeles Wiesbaden. Met Kryger, Verdediging toegesluit vir die moord, net om in die geweerbesienswaardighede van die aankomende hoofskepe van Hipper en Scheer te verdwaal. Verdediging is deur swaar kaliber geweervuur ​​van baie Duitse slagskepe ontwrig, wat haar tydskrifte ontplof het in 'n skouspelagtige ontploffing wat die grootste deel van die ontplooiende Groot Vloot gesien het. Sy sak met alle hande (903 offisiere en mans). Kryger is ook erg getref, maar is deur die ongeluk vernietiging deur die ongeluk na die nabygeleë slagskip gespaar Warspite. Warspite het haar stuurrat oorverhit en onder hoë vrag onder hoë spoed vasgekeer toe die 5de Slag -eskader om 18:19 na die noorde draai.  Stoom teen maksimum spoed in wye sirkels, Warspite het die aandag van die Duitse dreadnoughts getrek en 13 treffers geneem en per ongeluk vuur van die ongelukkige weggetrek Kryger. Warspite is onder beheer gebring en het die aanslag oorleef, maar is erg beskadig, moes spoed verminder en later (om 21:07) noordwaarts teruggetrek, is sy deur Evan-Thomas beveel om terug te keer na die hawe.  Warspite het 'n lang en roemryke loopbaan gevolg, wat ook in die Tweede Wêreldoorlog gedien het. Krygerdaarenteen is laat vaar en sak die volgende dag nadat haar bemanning op 1 Junie om 08:25 opgestyg is deur Engadine, wat die sinkende pantserkruiser gedurende die nag 160 myl gesleep het. 
Soos Verdediging gesink en Warspite omstreeks 18:19 beweeg Hipper binne die bereik van Hood se 3de Battlecruiser -eskader, maar was nog steeds binne die bereik van Beatty se skepe. Aanvanklik het sigbaarheid die Britte bevoordeel: HMS Ontembaar getref Derfflinger drie keer en Seydlitz een keer,  terwyl Lützow vinnig geneem 10 treffers van Leeu, Onbuigsaam en Onoorwinlik, insluitend twee treffers onder die waterlyn vorentoe Onoorwinlik dit sou uiteindelik die vlagskip van Hipper verdoem.  Maar om 18:30, Onoorwinlik het voorheen skielik as 'n duidelike teiken verskyn Lützow en Derfflinger. Die twee Duitse skepe het toe drie salvo's elk afgevuur Onoorwinlik, en haar in 90 sekondes laat sak. 'N Skulp van 30,5 cm (12,0 in) van die derde salf het toegeslaan Onoorwinlik se Q-rewolwer in die middel van die skepe, ontplof die tydskrifte hieronder en laat haar opblaas en sink. Alles behalwe ses van haar bemanning van 1 032 offisiere en mans, insluitend Admiraal Hood, is dood.  Slegs van die oorblywende Britse gevegkruisers Prinses Royal het op hierdie tydstip swaar kaliber treffers gekry (twee 30,5 cm (12,0 in) deur die slagskip Markgraf). Lützow, wat vorentoe oorstroom en nie per radio kon kommunikeer nie, was nou buite aksie en het probeer om hom terug te trek, daarom het Hipper sy vlagskip verlaat en na die torpedoboot gestuur G39, met die hoop om later aan boord van een van die ander gevegkruisers te gaan.
Oorsteek die T Edit
Teen 18:30 is die eerste strydvlootaksie vir die eerste keer aangesluit, met Jellicoe wat effektief 'Scheer's T' oorgesteek het. Die offisiere op die voorste Duitse gevegskepe, en Scheer self, was heeltemal verras toe hulle uit die wolke rokerige mis opduik om skielik die massiewe vuurkrag van die hele Grand Fleet -hoofslaglyn te sien, wat hulle nie geweet het op die see.  Jellicoe se vlagskip Iron Duke het vinnig sewe houe op die voorste Duitse dreadnought, SMS, behaal König, maar in hierdie kort uitruil, wat slegs 'n paar minute geduur het, het slegs 10 van die 24 dreadnoughts van die Grand Fleet eintlik losgebrand.  Die Duitsers word belemmer deur swak sigbaarheid, benewens dat hulle in 'n ongunstige taktiese posisie was, net soos Jellicoe dit bedoel het. Toe hy besef dat hy in 'n valstrik sou beland, het hy sy vloot beveel om om 18:33 te draai en uit te skakel. Onder 'n rookwolk en mis het Scheer se magte daarin geslaag om deur 'n deskundige 180 ° -draai in eenstemmigheid te ontkoppel ("stryd om draai aan stuurboord", Duits Gefechtskehrtwendung nach Steuerbord), wat 'n goed beoefende noodmaneuver van die Hoogseevloot was.  Scheer verklaar:
Dit was nou duidelik dat ons deur 'n groot deel van die Engelse vloot gekonfronteer is. Die hele boog wat van noord na oos strek, was 'n see van vuur. Die flits van die kanonne van die gewere is duidelik deur die mis en rook op die horison gesien, hoewel die skepe self nie onderskeibaar was nie. 
Jellicoe was bewus van die risiko's vir torpedo's vir sy hoofskepe en jaag nie direk nie, maar suidwaarts, vasbeslote om die Hoogseevloot wes van hom te hou. Vanaf 18:40 het gevegskepe agter in die lyn van Jellicoe in werklikheid torpedo's gesien en vermy, en om 18:54 HMS Marlborough is deur 'n torpedo getref (waarskynlik van gestremdes Wiesbaden), wat haar spoed tot 16 knope (30 km/h 18 mph) verminder het.  Intussen het Scheer, met die wete dat dit nog nie donker genoeg was om te ontsnap nie en dat sy vloot in 'n ernstige jaagtog sou ly, verdubbel om 18:55 na die ooste. In sy memoires skryf hy: 'Die maneuver sal die vyand verras, die planne vir die res van die dag versteur, en as die slag swaar val, sal dit snags losbreek.' Maar die draai na die ooste neem sy skepe weer, direk na Jellicoe se ten volle ontplooide geveglyn. 
Terselfdertyd het die gestremde Britse vernietiger HMS Haai het desperaat geveg teen 'n groep van vier Duitse torpedobote en gestremdes V48 met geweervuur, maar is uiteindelik om 19:02 deur die Duitse verwoester getorpedeer en gesink S54. Haai Kaptein Loftus Jones het die Victoria Cross ontvang vir sy heldhaftigheid om teen alle kanse te veg. 
Commodore Goodenough se 2de Light Cruiser-eskader het vir 'n tweede keer die vuur van Duitse slagskepe ontwyk om kort ná 19:00 weer kontak te maak met die Hoogseevloot. Teen 19:15 het Jellicoe weer die "T" van Scheer oorgesteek. Hierdie keer was sy vuurboog strenger en dodeliker en veroorsaak ernstige skade aan die Duitse slagskepe, veral agter-admiraal Behncke se voorste 3de eskader (SMS König, Grosser Kurfürst, Markgraf, en Kaiser almal word getref, saam met SMS Helgoland van die 1ste eskader),  terwyl dit aan die Britse kant was, slegs die slagskip HMS Kolos getref (twee keer, deur Seydlitz maar met min skade aangerig). 
Om 19:17, vir die tweede keer in minder as 'n uur, draai Scheer sy vloot in die minderheid en met 'n geweer sonder 'n geweer na die weste met behulp van die 'stryd om draai' (Duits: Gefechtskehrtwendung), maar hierdie keer is dit slegs met moeite uitgevoer, aangesien die hoofseiers van die High Seas Fleet die vorming onder gekonsentreerde geweervuur ​​begin verloor het.  Om 'n Britse agtervolging af te skrik, het Scheer 'n groot torpedo -aanval deur sy vernietigers beveel en 'n moontlik opofferende aanklag deur die vier oorblywende gevegskrywers van Scouting Group I. Hipper was nog aan boord van die torpedoboot G39 en was nie in staat om sy eskader vir hierdie aanval te beveel nie.  Daarom, Derfflinger, onder kaptein Hartog, het die reeds erg beskadigde Duitse gevegsbeamptes direk gelei tot "die grootste konsentrasie seevuur wat 'n vlootbevelvoerder ooit teëgekom het", op afstande tot 3,5 mi 6.4 km. 
In wat bekend gestaan ​​het as die 'doodsrit', het al die gevegsruisers behalwe Moltke is getref en verder beskadig, aangesien 18 van die Britse slagskote gelyktydig op hulle afgevuur het.   Derfflinger twee hoof geweer torings vernietig. Die spanne van Scouting Group I het swaar ongevalle opgedoen, maar het die oorwinning oorleef en met die ander gevegkruisers weggedwaal toe Scheer uit die moeilikheid was en die Duitse vernietigers besig was om aan te val.  In hierdie kort, maar intense deel van die verlowing, van ongeveer 19:05 tot ongeveer 19:30, het die Duitsers 'n totaal van 37 swaar treffers opgedoen terwyl hulle slegs twee Derfflinger alleen ontvang 14.  
Terwyl sy vegkruisers die vuur van die Britse vloot trek, glip Scheer weg en lê rookskerms neer. Intussen was die Britse slagskepe van ongeveer 19:16 tot ongeveer 19:40 ook besig met Scheer se torpedobote, wat verskeie golwe torpedo -aanvalle uitgevoer het om sy onttrekking te dek. Die skepe van Jellicoe het van die aanvalle afgewyk en al 31 torpedo's wat op hulle gelanseer is, suksesvol ontduik en die Duitse vernietiger laat sink. S35, toegeskryf aan 'n salvo van Iron Duke. Britse ligmagte het ook gesink V48, wat voorheen deur HMS gedeaktiveer is Haai.   Hierdie aksie, en die wegdraai, het die Britse kritieke tyd en reikafstand in die laaste uur van die dag gekos - soos Scheer bedoel het, sodat hy sy swaar skepe uit onmiddellike gevaar kon kry.
Die laaste groot uitruilings tussen kapitaalskepe in hierdie geveg het net na sonsondergang plaasgevind, van ongeveer 20:19 tot ongeveer 20:35, terwyl die oorlewende Britse slagoffers hul Duitse eweknieë ingehaal het, wat kortliks verlig is deur agter-admiraal Mauve se uitgediende pre -dreadnoughts (die Duitse 2de eskader).  Die Britte het een swaar treffer gekry Prinses Royal maar behaal nog vyf Seydlitz en drie op ander Duitse skepe.  Terwyl die skemer tot die nag vervaag en HMS Koning George V. het 'n paar laaste skote met SMS uitgeruil Westfalen, [ aanhaling nodig ] geen van die partye kon dink dat die enigste ontmoeting tussen Britse en Duitse dreadnoughts in die hele oorlog reeds afgehandel was nie. [ aanhaling nodig ]
Om 21:00 het Jellicoe, wat bewus was van die tekortkominge van die Groot Vloot in naggevegte, besluit om 'n groot verbintenis tot vroeg in die oggend te probeer vermy.  Hy het 'n skerm van kruisers en verwoesters 8,0 km agter sy slagvloot geplaas om die agterkant te patrolleer terwyl hy suidwaarts was om die verwagte ontsnappingsroete van Scheer te bewaak.  In werklikheid het Scheer gekies om Jellicoe se nasleep oor te steek en via Horns Reef te ontsnap. Gelukkig vir Scheer het die meeste van die ligte magte in die agterhoede van Jellicoe nie die sewe afsonderlike ontmoetings met die Duitse vloot gedurende die nag gerapporteer nie  . die Duitsers was besig om Britse frekwensies vas te druk.  Baie van die verwoesters het nie gebruik gemaak van hul geleenthede om ontdekte skepe aan te val nie, ondanks die verwagtinge van Jellicoe dat die vernietigermagte, indien nodig, die pad van die Duitse vloot sou kon blokkeer. 
Jellicoe en sy bevelvoerders het nie verstaan ​​dat die woedende geweervuur ​​en ontploffings in die noorde (wat ure deur al die Britse slagskepe gesien en gehoor is) daarop dui dat die Duitse swaar skepe deur die skerm agter die Britse vloot breek nie.  In plaas daarvan is geglo dat die gevegte die gevolg was van nagaanvalle deur Duitse vernietigers.  Die magtigste Britse skepe van almal (die 15-duim-gewere van die 5de Slag-eskader) het die Duitse slagskepe direk waargeneem wat hulle in aksie met Britse ligmagte oorsteek, op 'n afstand van 2,6 km (4,8 km) of minder, en kanonniers op HMS Maleisië maak gereed om te vuur, maar haar kaptein weier,  uitstel aan die gesag van agter-admiraal Evan-Thomas-en nie een van die bevelvoerders het die waarnemings by Jellicoe aangemeld nie, met die veronderstelling dat hy self kon sien en dat hy die posisie van die vloot deur radioseine onthul het of geweervuur ​​was onverstandig.
Alhoewel die aard van Scheer se ontsnapping en Jellicoe se onbedoeldheid dui op die algehele Duitse meerderwaardigheid in naggevegte, was die resultate van die nagaksie nie duideliker as die van die stryd as geheel nie. In die eerste van vele verrassings ontmoetings deur verduisterde skepe op 'n afstand, Southampton, Commodore Goodenough se vlagskip, wat so vaardig gekyk het, is ernstig beskadig in aksie met 'n Duitse verkenningsgroep wat uit ligte kruisers bestaan, maar het daarin geslaag om SMS te torpedo Frauenlob, wat om 22:23 met alle hande afgegaan het (320 offisiere en mans). 
Van 23:20 tot ongeveer 02:15 het verskeie Britse verwoestersflotilla's torpedo -aanvalle op die Duitse gevegsvloot geloods in 'n reeks gewelddadige en chaotiese aanvalle op 'n baie kort afstand (dikwels minder as 0,80 km).  Ten koste van vyf torpedojagers wat gesink is en ander beskadig is, het hulle daarin geslaag om die ligte kruiser -SMS te torpedo Rostock, wat 'n paar uur later gesink het, en die SMS wat vooraf gevrees is Pommern, wat opgeblaas en met alle hande (839 offisiere en mans) om 03:10 gesink het tydens die laaste golf van aanvalle voor dagbreek.  Drie van die Britse vernietigers het in die chaos gebots en die Duitse slagskip SMS Nassau het die Britse verwoester HMS gestamp Spitfiredeur die grootste deel van die Britse skip se bo -konstruksie bloot weg te blaas met die snuit van sy groot gewere, wat nie laag genoeg gerig kon word om die skip te tref nie. Nassau daar is 'n gat van 11 voet (3,4 m) in haar sy, wat haar maksimum spoed verminder tot 15 knope (28 km/h 17 mph), terwyl die verwyderde laag op die lê gelê word Spitfire se dek.  Spitfire oorleef en terugkeer na die hawe.  Nog 'n Duitse kruiser, Elbing, is per ongeluk deur die dreadnought gestamp Posen en verlate, die volgende dag vroeg sink. Van die Britse vernietigers, HMS Tipperary, Vurig, Fortuin, Sparrowhawk en Onstuimig het gedurende die naggevegte verlore gegaan.
SMS net ná middernag op 1 Junie Thüringen en ander Duitse slagskepe het gesink Swart Prins van die noodlottige 1st Cruiser Squadron, wat in die Duitse geveglyn gebots het. Ontplooi as deel van 'n siftingsmag enkele kilometers voor die hoofmag van die Groot Vloot, Swart Prins het in die duisternis kontak verloor en 'n standpunt ingeneem naby wat sy gedink het die Britse lyn was. Die Duitsers het gou die nuwe toevoeging tot hul lyn geïdentifiseer en op die vuur losgebrand. Oorweldig deur 'n blitsige geweervuur, Swart Prins opgeblaas, (alle hande - 857 offisiere en mans - het verlore gegaan), as haar eskaderleier Verdediging ure vroeër gedoen het.  Die slagoffers is verlore in die duisternis Moltke en Seydlitz het soortgelyke vergaderings met die Britse strydlyn gehad en is erken, maar die lot van hulle gespaar Swart Prins toe die kapteins van die Britse skepe weer geweier het om te skiet, huiwerig om die posisie van hul vloot bekend te maak. 
Om 01:45, die sinkende gevegskruiser Lützow - dodelik beskadig deur Onoorwinlik tydens die hoofaksie - is deur die vernietiger getorpedeer G38 op bestelling van Lützow se kaptein Viktor von Harder nadat die oorlewende bemanning van 1,150 oorgeplaas is na vernietigers wat langsaan gekom het.  Om 02:15, die Duitse torpedoboot V4 skielik is sy boog afgewaai V2 en V6 kom langs en neem die oorblywende bemanning af, en die V2 sak toe die hulp. Aangesien daar geen vyand naby was nie, is aanvaar dat sy 'n myn getref het of deur 'n duikboot getorpedeer is. 
Om 02:15 hergroepeer vyf Britse skepe van die 13de Destroyer Flotilla onder kaptein James Uchtred Farie en gaan suid. Om 02:25 sien hulle die agterkant van die Duitse lyn. HMS Marksman navraag gedoen by die leier Kampioen of hy dink dat dit Britse of Duitse skepe is. Toe Farie geantwoord het dat hy dink dat hulle Duitsers was, het hy na die ooste en weg van die Duitse lyn afgedwaal. Alles behalwe Moresby agterin het gevolg, terwyl sy deur die somberheid sien wat sy gedink het vier voorgevreesde slagskepe 1,7 km verderop was. Sy het 'n vlagsein gehys wat aandui dat die vyand in die weste was, en toe gesluit vir 'n skietbaan, 'n torpedo wat om 02:37 afgeskakel is, losgelaat en daarna weggegaan om weer by haar vloot aan te sluit. Die vier gevegskepe wat voor die tyd gevrees is, was in werklikheid twee pre-dreadnoughts, Sleeswyk-Holstein en Schlesienen die gevegskruisers Von der Tann en Derfflinger. Von der Tann sien die torpedo en word gedwing om skerp na stuurboord te stuur om dit te vermy terwyl dit naby haar boë gaan. Moresby weer aangesluit Kampioen oortuig sy het 'n treffer behaal. 
Uiteindelik, om 05:20, toe Scheer se vloot veilig op pad huis toe was, stuur die slagskip SMS Ostfriesland het 'n Britse myn aan haar stuurboordkant getref en een man doodgemaak en tien gewond, maar kon 'n hawe maak.  Seydlitz, ernstig beskadig en amper besig om te sink, het die terugvaart skaars oorleef: nadat sy die aand van 1 Junie gegrond was en nog meer water ingeneem het, moes sy eers agter in die hawe gehelp word, waar sy die oggend om 07:30 anker laat val het van 2 Junie. 
Die Duitsers is in hul ontsnapping gehelp deur die mislukking van die Britse admiraliteit in Londen om sewe kritieke radio -afsnitte wat deur vlootintelligensie verkry is, deur te gee wat die ware posisie, koers en voornemens van die High Seas Fleet gedurende die nag aandui.  Een boodskap is om 23:15 aan Jellicoe gestuur wat die koers en spoed van die Duitse vloot vanaf 21:14 akkuraat gerapporteer het. Die foutiewe sein van vroeër die dag wat berig het dat die Duitse vloot nog in die hawe is en 'n intelligensie -sein wat om 22:45 ontvang is, wat 'n ander onwaarskynlike posisie vir die Duitse vloot gee, het sy vertroue in intelligensieverslae verminder. As die ander boodskappe gestuur is, wat die inligting wat om 23:15 ontvang is, bevestig het, of as Britse skepe akkurate waarnemings en afsprake met Duitse vernietigers, kruisers en slagskepe aangemeld het, kon Jellicoe die koers verander het om Scheer by die Horns Reef te onderskep. Die ongestoorde onderskepte boodskappe is behoorlik ingedien deur die junior offisier wat die aand aan diens was, wat nie die betekenis daarvan waardeer het nie.  Teen die tyd dat Jellicoe uiteindelik om 04:15 van Scheer se plek weet, was die Duitse vloot te ver om te vang en was dit duidelik dat die geveg nie meer hervat kon word nie.
Aangesien beide die Groot Vloot en die Hoogseevloot kon beweer dat hulle ten minste gedeeltelik hul doelwitte bereik het, het sowel Brittanje as Duitsland op verskillende punte die oorwinning in die Slag van Jutland geëis. Watter land eintlik wen, of as daar werklik 'n oorwinnaar was, bly tot op hede kontroversieel en daar is geen enkele konsensus oor die uitslag nie.
Middag op 2 Junie het die Duitse owerhede 'n persverklaring uitgereik waarin hulle beweer dat hulle 'n oorwinning insluit, insluitend die vernietiging van 'n slagskip, twee gevegkruisers, twee gepantserde kruisers, 'n ligte kruiser, 'n duikboot en verskeie vernietigers, vir die verlies van Pommern en Wiesbaden. Nuus dit Lützow, Elbing en Rostock is teruggehou, omdat hierdie inligting nie aan die vyand bekend sou wees nie. Die oorwinning van die Skagerrak is in die pers gevier, kinders kry vakansie en die nasie word gevier. Die Kaiser het 'n nuwe hoofstuk in die wêreldgeskiedenis aangekondig. Na-oorlog het die amptelike Duitse geskiedenis die stryd as 'n oorwinning beskou, en dit word tot ná die Tweede Wêreldoorlog gevier. 
In Brittanje kom die eerste amptelike nuus uit Duitse draadlose uitsendings. Skepe het in die hawe aangekom, en hul bemannings stuur boodskappe aan vriende en familie oor hul voortbestaan ​​en die verlies van ongeveer 6 000 ander. Die owerhede het dit oorweeg om die nuus te onderdruk, maar dit het reeds wyd versprei. Sommige bemannings wat aan wal gekom het, het gevind dat gerugte hulle reeds by familielede dood aangemeld het, terwyl ander bespot was oor die nederlaag wat hulle gely het.  Om 19:00 op 2 Junie het die Admiraliteit 'n verklaring uitgereik op grond van inligting van Jellicoe wat die blote nuus van verliese aan elke kant bevat. Die volgende dag berig Britse koerante oor 'n Duitse oorwinning.  Die Daaglikse spieël beskryf die Duitse direkteur van die vlootafdeling aan die Reichstag: "Die resultaat van die gevegte is 'n beduidende sukses vir ons magte teen 'n baie sterker teëstander".  Die Britse bevolking was geskok dat die lang verwagte stryd 'n oorwinning vir Duitsland was. Op 3 Junie het die Admiraliteit 'n verdere verklaring uitgereik wat uitbrei oor Duitse verliese, en nog een die volgende dag met oordrewe aansprake. Op 7 Junie het die Duitse erkenning van die verliese van Lützow en Rostock begin om die gevoel van die geveg as 'n verlies te herstel. Die internasionale opvatting van die geveg het begin verander na 'n gekwalifiseerde Britse oorwinning, terwyl die Duitse poging om die magsbalans in die Noordsee te verander, afgeweer is. In Julie het slegte nuus uit die Somme -veldtog kommer oor Jutland uit die Britse bewussyn gewek. 
Op Jutland het die Duitsers, met 'n vloot van 99 mense, 115 000 lang ton (117 000 ton) Britse skepe gesink, terwyl 'n 151-sterk Britse vloot 62 000 ton (63 000 ton) Duitse skepe gesink het. Die Britte het 6 094 seemanne, die Duitsers, 2,551 verloor. Verskeie ander skepe is erg beskadig, soos Leeu en Seydlitz.
Vanaf die somer van 1916 was die strategie van die High Seas Fleet om die numeriese voordeel van die Royal Navy weg te neem deur sy volle krag te weerstaan ​​teen geïsoleerde eskaders van vyandelike kapitaalskepe, terwyl dit geweier het om tot 'n algemene vlootgeveg getrek te word totdat dit iets bereik wat gelyk is aan swaar skepe. In taktiese terme het die Hoogseevloot die Groot Vloot duidelik aansienlik groter verliese opgedoen as wat dit op Jutland gely het, en die Duitsers het nooit die bedoeling gehad om die stryd te probeer behou nie, , so sommige historici steun die Duitse aanspraak op oorwinning op Jutland.
Dit lyk egter asof Scheer vinnig besef het dat verdere gevegte met 'n soortgelyke uitputting die hoogseevloot sal uitput, lank voordat hulle die Groot Vloot verminder.  Verder, nadat die vooruitgang van 19 Augustus byna deur die Groot Vloot onderskep is, het hy nie meer geglo dat dit moontlik sou wees om 'n enkele eskader van die oorlogskepe van die Royal Navy vas te trek sonder dat die Groot Vloot ingegryp het voordat hy na die hawe kon terugkeer nie. Daarom het die High Seas Fleet sy uitstappies in die Noordsee laat vaar en die grootste deel van 1917 sy aandag op die Oossee gevestig, terwyl Scheer taktiek teen Brittanje oorgeskakel het na onbeperkte duikbootoorlogvoering in die Atlantiese Oseaan.
Op strategiese vlak was die uitkoms die onderwerp van 'n groot hoeveelheid literatuur sonder duidelike konsensus. Die stryd word in die onmiddellike nasleep wyd beskou as besluiteloos, en hierdie siening bly van invloed.
Ondanks numeriese meerderwaardigheid was die Britte teleurgesteld in hul hoop op 'n beslissende stryd [ aanhaling nodig ] vergelykbaar met Trafalgar en die doel van die invloedryke strategiese leerstellings van Alfred Mahan. Die High Seas Fleet het as 'n vloot bestaan. Die meeste van die verliese is binne 'n maand goed gemaak - selfs Seydlitz, die skip wat die ergste beskadig is om die geveg te oorleef, is teen Oktober herstel en teen November amptelik weer in diens. Die Duitsers het egter misluk in hul doel om 'n aansienlike deel van die Britse vloot te vernietig, en daar is geen vordering gemaak met die doel om die Hoogseevloot in die Atlantiese Oseaan te laat werk nie.
Daarna was daar aansienlike steun vir die siening van Jutland as 'n strategiese oorwinning vir die Britte. Terwyl die Britte nie die Duitse vloot vernietig het nie en meer skepe as hul vyand verloor het, het die Duitsers teruggetrek om te hawe aan die einde van die geveg wat die Britte in bevel oor die gebied was. Brittanje het die blokkade toegepas en die belangrikste invoer van Duitsland tot 55%verminder, wat die vermoë van Duitsland om die oorlog te beveg, beïnvloed.  
Die Duitse vloot sou slegs drie keer meer in die Noordsee inloop, met 'n aanval op 19 Augustus, een in Oktober 1916 en 'n ander in April 1918. Al drie was onbestrede deur kapitaalskepe en vinnig afgebreek, aangesien geen van die partye bereid was om die risiko's te neem nie van myne en duikbote.
Afgesien van hierdie drie abortiewe operasies, het die High Seas Fleet - wat nie bereid was om 'n ander ontmoeting met die Britse vloot te waag nie - sy aktiwiteite beperk tot die Baltiese See vir die res van die oorlog. Jellicoe het 'n bevel uitgevaardig wat die Groot Vloot verbied om suid van die lyn van Horns Reef te stoom weens die bedreiging van myne en U-bote.  'n Duitse vlootkenner, wat in November 1918 in die openbaar oor Jutland geskryf het, het gesê: "Ons vlootverliese was ernstig. Op 1 Junie 1916 was dit vir elke denkende persoon duidelik dat hierdie geveg die laaste moet wees en sal wees" . 
Daar is ook aansienlike steun om die stryd as 'n Duitse taktiese oorwinning te beskou, as gevolg van die veel groter verliese wat die Britte gely het.  Die Duitsers verklaar onmiddellik daarna 'n groot oorwinning, terwyl die Britte daarenteen slegs kort en eenvoudige resultate gerapporteer het. In reaksie op openbare verontwaardiging het die Eerste Heer van die Admiraliteit, Arthur Balfour, Winston Churchill gevra om 'n tweede meer positiewe en gedetailleerde verslag te skryf. 
Aan die einde van die geveg het die Britte hul numeriese meerderwaardigheid gehandhaaf en 23 dreadnoughts gereed en vier slagruisers kon nog veg, terwyl die Duitsers slegs 10 dreadnoughts gehad het.  'n Maand na die geveg was die Groot Vloot sterker as wat dit was voordat hy na Jutland gevaar het.  Warspite was by Rosyth drooggemaak, en keer op 22 Julie terug na die vloot Maleisië is herstel in die drywende dok by Invergordon, wat op 11 Julie terugkeer na diens. Barham was 'n maand lank by Devonport vasgemeer voordat hy spoedtoetse ondergaan het en op 8 Julie na Scapa Flow teruggekeer het. Prinses Royal het aanvanklik by Rosyth gebly, maar oorgeplaas na die droogdok by Portsmouth voordat hy op 21 Julie weer in diens was. Tiger was in Rosyth drooggemaak en gereed vir diens op 2 Julie. Koningin Elizabeth, Keiser van Indië en HMAS Australië, wat ten tyde van die geveg onderhou was, het onmiddellik na die vloot teruggekeer, kort daarna gevolg Besluit en Ramillies. Leeu was aanvanklik gereed vir seevaart ondanks die beskadigde rewolwer, maar het in Julie 'n maand herstel toe Q -rewolwer tydelik verwyder en in September vervang is. 
'N Derde siening, wat in 'n aantal onlangse evaluerings aangebied word, is dat Jutland, die laaste groot vlootaksie tussen slagskepe, die irrelevansie van slagskipvlote illustreer na die ontwikkeling van die duikboot, myn en torpedo.  In hierdie siening was die belangrikste gevolg van Jutland die besluit van die Duitsers om onbeperk onderzeeëroorlog te voer. Alhoewel 'n groot aantal gevegskepe in die dekades tussen die oorloë gebou is, is daar aangevoer dat hierdie uitkoms die sosiale oorheersing weerspieël onder vlootbesluitnemers van slagskipvoorstanders wat tegnologiese keuses beperk tot die tradisionele paradigmas van vlootaksie.  Slagskepe speel 'n relatief geringe rol in die Tweede Wêreldoorlog, waarin die duikboot- en vliegdekskip na vore gekom het as die dominante aanvallende wapens van vlootoorlog. 
Britse selfkritiek Edit
Die amptelike Britse admiraliteitsondersoek van die prestasie van die Grand Fleet erken twee hoofprobleme:
Britse wapenbrekende doppe het buite die Duitse wapenrusting ontplof eerder as om binne te dring en te ontplof. As gevolg hiervan het sommige Duitse skepe met slegs 20 cm (20 cm) dik pantser treffers van 38 cm (15 duim) projektiele oorleef. As hierdie skulpe die wapenrusting binnegedring het en dan ontplof het, sou die Duitse verliese waarskynlik veel groter gewees het. [aanhaling nodig]
Kommunikasie tussen skepe en die Britse opperbevelhebber was relatief swak. Vir die grootste deel van die geveg het Jellicoe geen idee gehad waar die Duitse skepe was nie, alhoewel Britse skepe in aanraking was. Hulle kon nie vyandelike posisies rapporteer nie, in teenstelling met die strydplan van die Grand Fleet. Sommige van die belangrikste seine is slegs per vlag uitgevoer in plaas van draadloos of met oortollige metodes om kommunikasie te verseker-'n twyfelagtige prosedure, gegewe die mengsel van waas en rook wat die slagveld verberg, en 'n voorafskaduwing van soortgelyke mislukkings deur gewoontegebonde en konserwatief ingestelde professionele offisiere van rang om voordeel te trek uit nuwe tegnologie in die Tweede Wêreldoorlog. [aanhaling nodig]
Duitse pantser-deurboorende skulpe was baie doeltreffender as die Britte, wat dikwels nie in staat was om swaar pantser deur te dring nie.  Die kwessie het veral betrekking op skulpe wat teen skuins hoeke slaan, wat op lang afstand al hoe meer die geval is.  Duitsland het in 1902 trinitrotolueen (TNT) aangeneem as die plofbare vulstof vir artilleriedoppe, terwyl die Verenigde Koninkryk nog steeds 'n pikriensuurmengsel (Lyddite) gebruik het. Die skok van die impak van 'n dop teen wapenrusting het Lyddite dikwels voortydig ontplof voor die funksie van die brandstof, terwyl die ontploffing van TNT vertraag kon word totdat die dop binnegedring het en die vuur in die kwesbare gebied agter die pantserplaat gefunksioneer het.  Ongeveer 17 Britse skulpe tref die wapenrusting van die Duitse dreadnoughts of slagkruisers. Hiervan sou vier onder geen omstandighede deurgedring het nie. Van die oorblywende 13 het een die pantser binnegedring en binne -in ontplof. Dit het 'n kans van 7,5 persent vir 'n behoorlike dopfunksie aan die Britse kant getoon, as gevolg van te bros skulpe en Lyddiet wat te gou ontplof het. 
Die kwessie van skulpe wat swak presteer, was bekend aan Jellicoe, wat as Derde Seeleer van 1908 tot 1910 beveel het om nuwe skulpe te ontwerp. Die saak is egter nie opgevolg nadat hy na die see gestuur is nie en nuwe skulpe is nog nooit deeglik getoets nie.  Beatty het die probleem by 'n partytjie aan boord ontdek Leeu 'n kort tydjie na die geveg, toe 'n Sweedse vlootbeampte teenwoordig was. Hy het onlangs Berlyn besoek, waar die Duitse vloot bespot het hoe Britse skulpe op die wapens van hul skepe opgebreek het.  Die kwessie van dopdoeltreffendheid is ook na die Slag van Dogger Bank geopper, maar daar is nie opgetree nie.  Hipper het later gesê: "Dit was niks anders as die swak kwaliteit van hul bars wat ons van 'n ramp gered het nie." 
Admiraal Dreyer skryf later oor die geveg waartydens hy kaptein van die Britse vlagskip was Iron Duke, beraam dat effektiewe skulpe soos later ingebring sou lei tot die sink van nog ses Duitse hoofstadskepe, gebaseer op die werklike aantal treffers wat in die geveg behaal is. ] Selfs doppe wat hierdie relatief ligte toets misluk het, is nog steeds aan skepe uitgereik. Die ontleding van die toetsuitslae daarna deur die Ordnance Board het die waarskynlikheid voorgestel dat 30-70% van die skulpe nie die standaardpenetrasietoets wat deur die Admiraliteit gespesifiseer is, sou geslaag het nie. 
Pogings om die skulpe te vervang, is aanvanklik deur die Admiraliteit weerstaan, en daar is eers opgetree totdat Jellicoe in Desember 1916 die Eerste See -heer geword het. .  Nuwe skulpe is ontwerp, maar het eers in April 1918 aangekom en is nooit in aksie gebruik nie. 
Battlecruiser -verliese Redigeer
Britse gevegskruisers is ontwerp om vyandskruisers uit die bereik van daardie skepe te jaag en te vernietig. Dit was nie bedoel om skepe van die lyn te wees en om 'n breë kant met die vyand uit te ruil nie. Een Duitser en drie Britse gevegskrywers is gesink - maar nie een is vernietig deur vyandelike skulpe wat die gordelpantser binnedring en die tydskrifte laat ontplof nie. Elkeen van die Britse gevegkruisers is deur 'n rewolwer se dak gepenetreer en haar tydskrifte is aangesteek deur kitsvure wat deur die rewolwer en die kamerhanteringskamers gaan.  Lützow het 24 treffers opgedoen en haar oorstromings kon nie bedwing word nie. Sy is uiteindelik deur die torpedo's van haar begeleiers ingesink nadat die meeste van haar bemanning veilig verwyder is (alhoewel ses vasgekeerde stokers dood is toe die skip gestamp is ). Derfflinger en Seydlitz elk 22 treffers opgedoen, maar die hawe bereik (hoewel in Seydlitz 'net die geval). 
Die verontrustende kenmerk van die vegkruiser-aksie is die feit dat vyf Duitse gevegskruisers wat ses Britse vaartuie van hierdie klas betrek het, na die eerste twintig minute, hoewel op groot afstand, ondersteun word deur die vuur van vier slagskepe van die "Queen Elizabeth" -klas, kon nog 'Queen Mary' en 'Indefatigable' laat sink. Die feite wat bygedra het tot die Britse verliese, was eerstens die onverskillige wapenbeskerming van ons strydkruisers, veral ten opsigte van die rewolwer van die rewolwer, en, tweedens, die deklaag en die nadeel waaronder ons vaartuie gewerk het ten opsigte van die lig. Hieroor kan geen twyfel bestaan ​​nie. Maar dit is ook ongetwyfeld dat die skietery van die Duitse strydkruisers in die vroeë stadium van 'n baie hoë standaard was.
Jellicoe en Beatty, sowel as ander senior offisiere, het 'n indruk gewek dat die verlies van die gevegskrywers veroorsaak is deur swak wapenrusting, ondanks verslae deur twee komitees en vroeëre verklarings deur Jellicoe en ander senior offisiere dat Cordite en sy bestuur die skuld daarvoor gehad het. Dit het daartoe gelei dat die pantser vergroot moet word, en 'n ekstra 2,5 cm (1 duim) is oor die relatief dun dekke bo tydskrifte geplaas. Om die gewigstoename te vergoed, moes skepe dienooreenkomstig minder brandstof, water en ander voorrade vervoer. Of dun pantser 'n moontlike swakheid van Britse skepe was of nie, die geveg het geen bewys gelewer dat dit die geval was nie. Ten minste onder die oorlewende skepe is daar gevind dat geen vyandelike dop enige plek die pantser binnegedring het nie.  Die ontwerp van die nuwe gevegskruiser HMS Kap (wat ten tyde van die geveg begin bou het) is verander om haar 5.000 ton (5.100 ton) ekstra pantser te gee. 
Britse en Duitse dryfmiddels het verskil in verpakking, hantering en chemie. Die Britse dryfmiddel was van twee tipes, MK1 en MD. Die kordiet van Mark 1 het 'n formule van 37% nitrocellulose, 58% nitrogliserien en 5% petroleumjellie. Dit was 'n goeie dryfmiddel, maar het warm gebrand en 'n erosieprobleem in geweervate veroorsaak. Die petroleumjellie dien as 'n smeermiddel en 'n stabiliseerder. Cordite MD is ontwikkel om vate te verminder, met die formule 65% nitrocellulose, 30% nitrogliserien en 5% petroleumjellie. Alhoewel cordite MD die erosie-probleem met geweerloop opgelos het, het dit niks gedoen om die stooreienskappe wat swak was, te verbeter nie. Kordiet was baie sensitief vir temperatuurvariasies, en suurpropagasie/kordiet agteruitgang sou baie vinnig plaasvind. Cordite MD werp ook mikrostofdeeltjies van nitrocellulose en ysterpiriet af.  Alhoewel kordiet -dryfmiddel hanteerbaar was, het dit 'n waaksaam skutoffisier vereis, streng kordietpartybeheer en gereelde toetsing van die kordietlote in die skepe se tydskrifte. 
Die Britse kordietdryfmiddel (as dit nie in die silksak oopgemaak en blootgelê is nie) was geneig om gewelddadig te brand, wat onbeheerbare "flitsbrande" veroorsaak as dit ontsteek word deur nabygeleë dop treffers. In 1945 is 'n toets deur die U.S.N. Bureau of Ordnance (Bulletin of Ordnance Information, No.245, pp. 54–60)  toets die sensitiwiteit van kordiet vir die huidige Amerikaanse vlootpoeders teen 'n meetbare en herhaalbare flitsbron. Dit het bevind dat kordiet by 530 mm/22 "van die flits sou ontbrand, die huidige Amerikaanse poeier op 120 mm,/5", en die Amerikaanse flitslose poeier op 25 mm./1"/
Dit het beteken dat die dryfmiddel ongeveer 75 keer onmiddellik sou ontbrand as dit aan flits blootgestel word, in vergelyking met die Amerikaanse poeier. Britse skepe het onvoldoende beskerming teen hierdie vlamme. Duitse dryfmiddel (RP C/12, hanteer in koperpatroonhouers) was minder kwesbaar en minder wisselvallig in samestelling.  Duitse dryfmiddels was nie so anders in samestelling as kordiet nie - met een groot uitsondering: sentraliet. Dit was simmetriese diëtiel difeniel ureum, wat gedien het as 'n stabiliseerder wat beter was as die petroleumjellie wat in die Britse praktyk gebruik is. Dit het beter gestoor en verbrand, maar het nie ontplof nie. Dit is geberg en gebruik in koperblase, en was baie minder sensitief vir flits. RP C/12 bestaan ​​uit 64,13% nitrocellulose, 29,77% nitrogliserien, 5,75% sentraliet, 0,25% magnesiumoksied en 0,10% grafiet. 
Die Royal Navy Battle Cruiser Fleet het ook klem gelê op die spoed van ammunisiehantering volgens die gevestigde veiligheidsprotokol. In die praktyk kon kordiet nie vinnig genoeg deur die takels en luike aan die gewere gelewer word nie. Om die dryfmiddel betyds op te laai vir die volgende breë kant, is baie veiligheidsdeure oop gehou wat moes gesluit gewees het om te voorkom dat daar kitsbrande voorkom. Sakke kordiet is ook plaaslik gehou en gebêre, wat 'n totale uiteensetting van veiligheidsontwerpkenmerke veroorsaak het. Deur laai in die kamers tussen die geweertoring en tydskrif, het die Royal Navy hul vuurtempo verhoog, maar hul skepe kwesbaar vir kettingreaksie -ammunisiebrande en tydskrifontploffings gelaat.   Hierdie 'slegte veiligheidsgewoonte' het oorgegaan in werklike strydpraktyke.  Verder het die leerstelling van 'n hoë vuurtempo ook gelei tot die besluit in 1913 om die toevoer van skulpe en kordiet wat op die Britse skepe gehou word met 50%te verhoog, uit vrees dat ammunisie opraak. Toe dit die kapasiteit van die skepe se tydskrifte oorskry, is kordiet op onveilige plekke gebêre. 
Die Britse kordietladings is in 'n silindriese metaalhouer gebêre met twee sysakke, met 'n 16-oz kruitaanstekerlading, bedek met 'n dik papiertjie, en vier ladings op elke projektiel. Die wapenspanne was besig om die aanklagte uit hul houers te verwyder en die papierbedekking oor die kruitontstekers te verwyder. Die effek van agt vragte gereed was om 4 kort ton (3.600 kg) blootgestelde plofstof te hê, met elke lading wat klein hoeveelhede buskruit uit die ontstekersakke lek. Die wapenpersoneel het in werklikheid 'n plofbare trein van die rewolwer na die tydskrifte gelê, en een dop wat op 'n slagkruisingstoring getref is, was genoeg om 'n skip te beëindig. 
'N Duikekspedisie gedurende die somer van 2003 het hierdie praktyk bevestig. Dit ondersoek die wrakke van Onoorwinlik, Koningin Mary, Verdediging, en Lützow om die oorsaak te ondersoek van die Britse skepe se neiging om aan interne ontploffings te ly. Uit hierdie getuienis kan 'n groot deel van die blaam gelê word op die slap hantering van die kordietdryfmiddel vir die skulpe van die hoofgewere. Die wrak van die Koningin Mary onthul kordiethouers wat in die werkkamer van die X -rewolwer gestapel is in plaas van die tydskrif. 
Daar was 'n verdere verskil in die dryfmiddel self. Terwyl die Duitser RP C/12 verbrand toe dit aan vuur blootgestel is, het dit nie ontplof nie, in teenstelling met kordiet. RP C/12 is breedvoerig deur die Britte bestudeer en sou na die Eerste Wêreldoorlog die basis vorm van die latere Cordite SC. 
Die herinneringe van Alexander Grant, Gunner on Leeu, stel voor dat sommige Britse offisiere bewus was van die gevare van sorgelose hantering van kordiet:
Met die bekendstelling van kordiet om poeier vir vuurwapens te vervang, het die regulasies rakende die nodige voorsorgmaatreëls vir die hantering van plofstof onbewustelik aansienlik verslap, selfs al spyt ek my, in 'n gevaarlike mate gedurende die diens. Die geleidelike verval in die regulasies aan boord van die skip blyk te wees as gevolg van twee faktore. Eerstens is kordiet 'n baie veiliger plofstof om te hanteer as geweerpoeier. Tweedens, maar nog belangriker, het die veranderde konstruksie van die tydskrifte aan boord gelei tot 'n gevoel van valse veiligheid. Die yster- of staaldek, die verdwyning van die houtvoering, die elektriese ligte aan die binnekant, die staaldeure kan oopgaan omdat daar nie 'n uitlaatput was om patrone uit te haal nie, het beamptes en mans 'n relatiewe gemoedsrus verleen met betrekking tot die voorsorgmaatreëls plofbare materiaal. 
Grant het reeds maatreëls aan boord ingestel Leeu om die aantal patrone wat buite die tydskrif gehou word, te beperk en om te verseker dat deure gesluit word, wat waarskynlik tot haar voortbestaan ​​kan bydra. 
Op 5 Junie 1916 het die Eerste Heer van die Admiraliteit die Kabinetslede meegedeel dat die drie slagoffers verlore geraak het as gevolg van onveilige kordietbestuur. 
Op 22 November 1916, na gedetailleerde onderhoude met die oorlewendes van die vernietigde gevegskruisers, het die Derde See -Heer, Admiraal Tudor, 'n verslag uitgereik waarin die stapels van die wapenspanne in die hanteringskamers gestapel word om die laai van die gewere te bespoedig. 
Na die geveg het die B.C.F. Die skietkomitee het 'n verslag uitgereik (onder bevel van admiraal David Beatty) waarin onmiddellike veranderinge in flitsbeskerming en die hantering van aanklagte bepleit word. Dit het onder meer berig dat:
Sommige ontluchtingsplate in tydskrifte laat flits in die tydskrifte toe en moet weer op 'n nuwe standaard aangebring word.
Skotte in HMS Leeu se tydskrif het getoon dat die vuur onder druk (oordruk) buig - ondanks oorstromings en daarom deur waterdruk ondersteun - en dit moet sterker word.
Deure wat na binne vir tydskrifte oopgemaak het, was 'n uiterste gevaar.
Huidige ontwerpe van torings kon nie die flits van skulpuitbarstings in die rewolwer uitskakel om die hanteringskamers te bereik nie.
Ontstekingsblokkies moet nie aan die ladings geheg word nie, maar eerder geplaas word net voor dit gestamp word.
Daar moet beter metodes gevind word vir die veilige berging van gereedgemaakte ladings as die huidige metode.
'N Metode om vinnig verdrinkings in die hanteringspad te verdrink, moet ontwerp word.
Hanteringskoppe (spesiale flitsvaste toebehore vir die beweeg van dryfstowwe deur die skote van die skip) moet aangebring word. 
Die Amerikaanse vloot het in 1939 hoeveelhede Cordite N gehad, 'n Kanadese dryfmiddel wat aansienlik verbeter het, maar die Bureau of Ordnance het sterk beswaar aangeteken teen die gebruik daarvan aan boord van Amerikaanse oorlogskepe, aangesien dit ongeskik was as 'n vlootdryf omdat dit nitroglycerien ingesluit het. 
Britse skutbeheerstelsels, gebaseer op Dreyer -tafels, was ver voor die Duitse, soos blyk uit die verhouding van die belangrikste kaliber treffers wat op die Duitse vloot gemaak is. Vanweë die bewese voordele daarvan, is dit geleidelik op skepe geïnstalleer namate die oorlog voortduur, teen Mei 1916 by 'n meerderheid Britse hoofskepe aangebring en op die hoofgewere van al die hoofskepe van die Grand Fleet behalwe twee geïnstalleer .  Die Royal Navy gebruik gesentraliseerde vuurbeheerstelsels op hul hoofskepe, gerig vanaf 'n punt hoog bo-op die skip, waar die val van die skulpe die beste gesien kon word, met behulp van 'n direkte oog vir opleiding en verheffing van die gewere. In teenstelling hiermee beheer die Duitse gevegskruisers die vuur van torings met behulp van 'n slegs-opleiding-direkteur, wat ook nie die gewere dadelik afgevuur het nie. Die res van die Duitse hoofstadskepe was sonder hierdie innovasie. Die Duitse afstandsbepalende toerusting was oor die algemeen beter as die Britse FT24, 2,7 m, omdat die operateurs tot 'n hoër standaard opgelei is vanweë die kompleksiteit van die Zeiss 3 m (9,8 ft) afstandbepalers. Hulle stereoskopiese ontwerp het beteken dat hulle in sekere omstandighede op 'n teiken wat deur rook gehul is, kan bereik.  Die Duitse toerusting was nie beter as die Britse Barr & amp Stroud (4,6 m) afstandmeter wat in die nuutste Britse hoofstadskepe gevind is nie, en, anders as die Britse afstandvangers, moes die Duitse afstandsmanne so gereeld vervang word soos elke dertig minute, namate hul sig verswak het, wat die reikafstand van hul kanonstoerusting beïnvloed het. 
Die uitslae van die geveg bevestig die waarde van die afvuur van gewere deur die gesentraliseerde direkteur. Die geveg het die Royal Navy aangespoor om regisseurstelsels in kruisers en vernietigers te installeer, waar dit tot dusver nog nie gebruik is nie, en vir sekondêre bewapening op slagskepe. 
Duitse skepe is beskou as vinniger om die regte afstand tot teikens te bepaal, en sodoende 'n vroeë voordeel behaal.Die Britte gebruik 'n 'bracket system', waardeur 'n salvo op die beste raaiskoot afgevuur word, en afhangende van waar dit beland het, word die afstand geleidelik op of af reggestel totdat opeenvolgende skote voor en agter die vyand geland het. Die Duitsers het 'n 'leerstelsel' gebruik, waardeur 'n aanvanklike sarsie van drie skote op verskillende vlakke gebruik is, met die middelskoot op die beste raaiskoot. Die leerstelsel het die kanonniers vinniger inligting van die drie skote gekry as die hakiestelsel, wat tussen die skote moes wag om te sien hoe die laaste skote beland het. Britse skepe het die Duitse stelsel aangeneem. 
Daar is vasgestel dat 2,7 m afstandafstandvinders van die soort wat aan die meeste Britse skepe uitgereik is, nie voldoende op lang afstand was nie en nie so goed presteer as die 4,6 m (15 voet) afstandsondersoekers op sommige van die modernste nie. skepe. In 1917 is afstandsbepalers van basislengtes van 7,6 en 9,1 m (25 tot 30 voet) op die slagskepe bekendgestel om die akkuraatheid te verbeter. 
Gedurende die geveg het Britse skepe probleme ondervind met kommunikasie, terwyl die Duitsers nie sulke probleme ondervind het nie. Die Britte het voorkeur gegee aan die gebruik van skip-tot-skip vlag- en lampseine, sonder om draadloos te vermy, terwyl die Duitsers draadloos suksesvol gebruik het. Een gevolgtrekking was dat vlagseine nie 'n bevredigende manier was om die vloot te beheer nie. Ervaring met die gebruik van lampe, veral in die nag wanneer u uitdagings aan ander skepe uitreik, het getoon dat dit 'n uitstekende manier was om u presiese ligging aan 'n vyand te adverteer, en uitnodiging tot 'n antwoord deur geweervuur. Herkenningseine per lamp, sodra dit gesien is, kan ook maklik in toekomstige verbintenisse gekopieer word. 
Britse skepe kon beide nie kontak met die vyand aanmeld nie, maar ook in die geval van kruisers en vernietigers, het hulle nie die vyand aktief opgesoek nie. 'N Kultuur het ontstaan ​​binne die vloot om nie sonder bevele op te tree nie, wat fataal kan wees as omstandighede verhinder dat bestellings gestuur of ontvang word. Bevelvoerders kon nie die vyand betrek nie, omdat hulle geglo het dat ander, meer senior offisiere ook bewus moet wees van die vyand in die omgewing, en sou bevele gegee het om op te tree as dit verwag word. Draadloos, die mees direkte manier om boodskappe oor die vloot oor te dra (alhoewel dit deur Duitse skepe belemmer is), is vermy óf weens vermeende redes om nie die teenwoordigheid van skepe weg te gee nie, óf uit vrees dat die luggolwe met onnodige berigte belemmer sou word. 
Vloot Bestaande Bestellings Wysig
Vlootbedrywighede word beheer deur permanente bevele aan al die skepe. Hulle het probeer om vas te stel wat skepe in alle omstandighede moet doen, veral in gevalle waar skepe moet reageer sonder om na hoër gesag te verwys, of wanneer kommunikasie misluk. 'N Aantal veranderings is aangebring as gevolg van die ervaring wat opgedoen is in die geveg.
'N Nuwe sein is ingebring wat die bevelvoerder van die eskader opdrag gee om onafhanklik op te tree soos hulle die beste dink, terwyl hulle steeds die hoofvloot ondersteun, veral vir gebruik wanneer omstandighede dit moeilik maak om gedetailleerde bevele te stuur. Die beskrywing beklemtoon dat dit nie die enigste tyd was wat bevelvoerders onafhanklik sou kon optree nie, maar was bedoel om duidelike tye te maak waarop hulle beslis moes. Op dieselfde manier is instruksies oor wat om te doen as die vloot opdrag gegee is om ontwykende stappe teen torpedo's te neem, gewysig. Aan bevelvoerders is die diskresie gegee dat indien hul deel van die vloot nie onmiddellik aangeval word nie, hulle die vyand moet betrek eerder as om met die res van die vloot weg te draai. In hierdie geveg, toe die vloot weggedraai het van Scheer se vernietigeraanval wat sy toevlug dek, is nie al die Britse skepe geraak nie, en kon hulle die vyand aangegryp het. 
'N Aantal geleenthede om vyandelike skepe met torpedo aan te val, het voorgekom, maar is gemis. Alle skepe, nie net die vernietigers wat hoofsaaklik met torpedo's gewapen was nie, maar ook slagskepe, is daaraan herinner dat hulle torpedo's gedra het wat bedoel was om gebruik te word wanneer 'n geleentheid hom voordoen. Vernietigers het die opdrag gekry om die vyandelike vloot te sluit om torpedo's af te vuur, sodra die verhoudings tussen die hoofskepe aan weerskante die vyand se gewere besig sou hou teen groter teikens. Vernietigers moet ook gereed wees om onmiddellik vyandelike verwoesters in te skakel as hulle 'n aanval sou loods, en probeer om hul kanse om torpedo's te lanseer te ontwrig en weg te hou van die hoofvloot. 
Om 'n bietjie buigsaamheid by die ontplooiing vir aanval te gee, is 'n nuwe sein gegee om die vloot na die sentrum te plaas, eerder as net voor of links of regs van die standaard geslote formasie vir reis. Die vinnige en kragtige 5de Slag -eskader is na die voorkant van die kruisformasie geskuif, sodat dit die opsie sou hê om links of regs te ontplooi, afhangende van die posisie van die vyand. In die geval van verbintenisse in die nag, hoewel die vloot steeds verkies om naggevegte te vermy, sal 'n verwoester en kruis -eskader spesifiek uiteengesit word om die vyand op te spoor en vernietigersaanvalle te loods. 
Destyds is Jellicoe gekritiseer vir sy versigtigheid en om toe te laat dat Scheer kan ontsnap.  Veral Beatty was oortuig dat Jellicoe 'n geweldige geleentheid misgeloop het om die Hoogseevloot te vernietig  en te wen wat 'n ander Trafalgar sou beloop. Jellicoe is bevorder van die aktiewe bevel om First Sea Lord te word, die professionele hoof van die Royal Navy, terwyl Beatty hom vervang het as bevelvoerder van die Groot Vloot.
Die polemiek het ongeveer 'n dekade ná die oorlog binne die vloot en in die openbaar gewoed. Kritiek fokus op Jellicoe se besluit om 19:15. Scheer het sy kruisers en vernietigers beveel om in 'n torpedo -aanval vorentoe te gaan om die wegdraai van sy slagskepe te bedek. Jellicoe het verkies om na die suidooste te draai en dus buite die bereik van die torpedo's te bly. Ondersteuners van Jellicoe, insluitend die historikus Cyril Falls, het gewys op die dwaasheid om 'n nederlaag in die geveg te waag as 'n mens reeds die bevel oor die see het.  Jellicoe self, in 'n brief aan die Admiraliteit sewentien maande voor die slag, het hy gesê dat hy van plan was om sy vloot weg te keer van enige massatorpedo -aanval (dit is die algemeen aanvaarde behoorlike taktiese reaksie op sulke aanvalle, beoefen deur al die groot vloote van die wêreld ). Hy het gesê dat hy, in geval van 'n vlootbetrokkenheid waarin die vyand weggedraai het, sou aanneem dat hulle van plan was om hom oor myne of duikbote te trek, en dat hy nie sou trek nie. Die Admiraliteit keur hierdie plan goed en het destyds (Oktober 1914) volle vertroue in Jellicoe uitgespreek. 
Die spel was hoog, die druk op Jellicoe geweldig, en sy versigtigheid is beslis verstaanbaar. Sy oordeel sou gewees het dat selfs 90% -kans ten gunste nie goed genoeg was om die Britse Ryk te wed nie. Churchill het oor die geveg gesê dat Jellicoe "die enigste man aan weerskante was wat die oorlog in 'n middag kon verloor het". 
Die kritiek op Jellicoe slaag ook nie genoeg in die eer van Scheer nie, wat vasbeslote was om sy vloot te behou deur die volledige Britse strydlyn te vermy, en wat groot vaardigheid getoon het om sy ontsnapping te bewerkstellig. 
Beatty se optrede Redigeer
Aan die ander kant veroordeel sommige van Jellicoe se ondersteuners die optrede van Beatty omdat die Britse versuim om 'n volledige oorwinning te behaal.  Hoewel Beatty onteenseglik dapper was, het sy wanbestuur van die aanvanklike ontmoeting met Hipper se eskader en die High Seas Fleet aansienlike voordele in die eerste ure van die geveg gekos.  ​​Sy grootste mislukking was om Jellicoe nie periodiek inligting te gee oor die posisie, koers en spoed van die Hoogseevloot nie.  Beatty, aan boord van die gevegskruiser Leeu, agter die vier vinnige slagskepe van die 5de Slag eskader - destyds die magtigste oorlogskepe ter wêreld - aangegaan met ses skepe toe beter beheer hom 10 teen Hipper se vyf sou gegee het. Alhoewel Beatty se groter gewere van 340 mm (3,5 mm) van Hipper se 11 en 12 in (280 en 300 mm) gewere duisend meter lank was, het Beatty 10 minute lank vuur gehou en die Duitse eskader gesluit tot binne bereik van die Duitsers se superieur. skut, onder beligtingstoestande wat die Duitsers bevoordeel het.  Die meeste Britse verliese in tonnemaat het in Beatty se mag plaasgevind.
Die totale lewensverlies aan beide kante was 9 823 personeel: die Britse verliese was 6 784 en die Duitser 3 039.  Onder die Britse verliese was twee lede van die Royal Australian Navy en een lid van die Royal Canadian Navy. Ses Australiese burgers wat in die Royal Navy dien, is ook dood. 
Slagkruisers Onvermoeid, Koningin Mary, Onoorwinlik
Gepantserde kruisers Swart Prins, Kryger, Verdediging
Flotilla leier Tipperary
Vernietigers Haai, Sparrowhawk, Onstuimig, Vurig, Fortuin, Nomade, Nestor
Vooraf gedink Pommern
Ligte kruisers Frauenlob, Elbing, Rostock, Wiesbaden
Vernietigers (swaar torpedobote) V48, S35, V27, V4, V29
Die Victoria Cross is die hoogste militêre versiering wat toegeken word vir dapperheid "in die gesig van die vyand" aan lede van die Britse Ryk se gewapende magte. Die Ordre pour le Mérite was die Koninkryk van Pruise en gevolglik die hoogste militêre orde van die Duitse Ryk tot aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog.
In die jare na die geveg is die wrakke stadig ontdek. Onoorwinlik is gevind deur die Minesweeper HMS van die Royal Navy Oakley in 1919.  Na die Tweede Wêreldoorlog lyk dit asof sommige van die wrakke kommersieel gered is. Byvoorbeeld, die Hydrographic Office -rekord vir SMS Lützow (No.32344) toon aan dat bergingsoperasies in 1960 op die wrak plaasgevind het. 
Gedurende 2000–2016 het 'n reeks duik- en mariene ekspedisies waarby die veteraan -skipbreukhistorikus en argeoloog Innes McCartney betrokke was al die wrakke wat in die geveg gesink is, opgespoor. Daar is ontdek dat meer as 60 persent van hulle aan metaaldiefstal gely het.  In 2003 lei McCartney 'n gedetailleerde opname van die wrakke vir die Channel 4 -dokumentêr "Clash of the Dreadnoughts".  Die film ondersoek die laaste minute van die verlore skepe en onthul vir die eerste keer hoe beide 'P' en 'Q' torings van Onoorwinlik is uit die skip geblaas en in die see gegooi voordat sy half gebreek het. Dit is gevolg deur die Kanaal 4 -dokumentêr "Jutland: WWI's Greatest Sea Battle",  wat in Mei 2016 uitgesaai is, wat toon hoe verskeie van die groot verliese in Jutland werklik plaasgevind het en hoe akkuraat die "Harper Record" eintlik was.
Op die 90ste herdenking van die geveg, in 2006, het die Britse ministerie van verdediging laat aangekondig dat die 14 Britse vaartuie wat in die geveg verloor is, aangewys word as beskermde plekke kragtens die Protection of Military Remains Act 1986. Hierdie wetgewing raak slegs Britse skepe en burgers en bied prakties geen werklike beskerming teen nie-Britse redders van die wrakplekke.  In Mei 2016 noem 'n aantal Britse koerante die Nederlandse bergingsmaatskappy "Friendship Offshore" as een van die belangrikste reddingswerkers van die wrak in Jutland die afgelope jare en het foto's uitgelek wat die omvang van hul aktiwiteite op die wrak van Koningin Mary. 
Die laaste oorlewende veteraan van die geveg, Henry Allingham, 'n Britse lugmag van die RAF (oorspronklik RNAS), is op 18 Julie 2009 oorlede, 113 jaar oud, teen die tyd dat hy die oudste gedokumenteerde man ter wêreld was en een van die laaste oorlewende veterane van die hele oorlog.  Ook onder die vegters was die destydse 20-jarige prins Albert, wat as junior offisier aan boord van HMS gedien het Collingwood. Hy was tweede op die troonbestaan, maar sou koning word as George VI na die aftrede van sy broer Edward in 1936. 
Een skip uit die geveg oorleef en is steeds (in 2021) aan die dryf: die ligte kruiser HMS Caroline. Sy word in 2011 uit diens geneem, en lê by die Alexandra Graving Dock in Belfast, Noord -Ierland, en is 'n museumskip. 
Die Slag van Jutland is jaarliks ​​gevier as 'n groot oorwinning deur die regtervleuel in Weimar Duitsland. Hierdie oorwinning is gebruik om die herinnering aan die Duitse vloot se aanvang van die Duitse rewolusie van 1918–1919 te onderdruk, asook die herinnering aan die nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog in die algemeen. (Die vieringe van die Slag van Tannenberg het 'n soortgelyke rol gespeel.) Dit geld veral vir die stad Wilhelmshaven, waar kranslegging en seremonies tot by die einde van die 1960's gehou is. 
In 1916 skryf kontreadmiraal Friedrich von Kühlwetter (1865–1931) 'n gedetailleerde ontleding van die geveg en publiseer dit in 'n boek onder die titel "Skagerrak" (eers anoniem gepubliseer), wat in groot getalle herdruk is tot na die Tweede Wêreldoorlog en 'n groot invloed gehad het om die stryd in die openbare geheue onder Duitsers te hou, aangesien dit nie deur die ideologie van die Derde Ryk besmet was nie. Kühlwetter het die School for Naval Officers in Mürwik naby Flensburg gebou, waar hy nog onthou word. 
In Mei 2016 is die 100ste herdenking van die Slag van Jutland gehou. Op 29 Mei is 'n herdenkingsdiens gehou in die St Mary's Church, Wimbledon, waar die vaandel van HMS Onbuigsaam word permanent vertoon. Op 31 Mei is die hoofdiens gehou in die St Magnus -katedraal in Orkney, bygewoon deur die Britse premier, David Cameron, en die Duitse president, Joachim Gauck, saam met prinses Anne en viseadmiraal sir Tim Laurence.  'n Eeufeesuitstalling is gehou van die Deutsches Marinemuseum in Wilhemshaven van 29 Mei 2016 tot 28 Februarie 2017. 
Selfs Nelson kon nie beter gevaar het op Jutland as my oupa nie
Admiraal sir John Jellicoe, opperbevelhebber van die Grand Fleet-krediet: NMRN/BNPS
Die militêre grootheid van Brittanje was gebaseer op sy maritieme mag - en tog was daar in die Eerste Wêreldoorlog, terwyl die Royal Navy 'n belangrike ekonomiese blokkade op Duitsland onderhou het, net een groot seestryd: Jutland.
Honderd jaar gelede het die vloot van Groot -Brittanje en Duitsland mekaar Dinsdag in die Noordsee voor die kus van Denemarke gekonfronteer. Tot vandag toe woed daar kontroversie oor wat presies gebeur het en watter kant, indien enige, die dag gewen het.
Die Kaiser het die oorwinning behaal, met verwysing na swaarder Britse verliese by mans en skepe. Maar getalle is misleidend: ja, die Duitsers het geringe absolute verliese gely - maar dit verteenwoordig 'n baie hoër persentasie van hul krag en was dus moeilik om op te neem.
Die Duitsers het hul weergawe van die geveg egter uitgehaal terwyl die Britte nog op see was. Die Admiraliteit het sy mededeling so erg geslaan dat dit vyf hersienings geneem het voordat Winston Churchill, die eerste heer van die admiraliteit en 'n voormalige joernalis, gewerf is om die Britse verhaal oor te dra.
So, wat het werklik gebeur? My oupa, admiraal sir John Jellicoe, het daardie dag die Britse Groot Vloot beveel en sy reputasie het waarskynlik nooit herstel nie. Jutland was weliswaar nie die tweede Trafalgar wat die publiek verwag het nie.
B ut Jellicoe se prestasie - die behoud van die oppergesag van die seevlak - het vinnig verlore gegaan in die jag op sondebokke weens die versuim om 'n regstreekse oorwinning te behaal. Diegene wat, net soos Churchill, sy geskrewe taktiese voornemens twee jaar tevore formeel goedgekeur het, beskuldig hom nou dat hy te versigtig was.
Die see was in Jellicoe se bloed deur moederlike verbindings terug na Nelson en Phillip Patton, 'n admiraal van die Rooi. Sy eie pa het op die ouderdom van 12 gegaan en Jellicoe het op 13 by die vloot aangesluit, uit Britannia, met 'n eersteklas sertifikaat twee jaar later, in 1874. Sy loopbaan het vinnig gevorder, maar onder Jacky Fisher was sy kundigheid in kanonne en kanonne begrip van skeepsontwerp ontwikkel.
Op 31-jarige ouderdom word Jellicoe bevorder tot bevelvoerder, en word toe tweede-in-bevel van admiraal Tryon op die noodlottige HMS Victoria (later betrokke by 'n noodlottige botsing). Uiteindelik word Jellicoe die stafhoof van Admiral Seymour se-onsuksesvolle-noodlenigingsekspedisie na die beleërde legasies in Peking. Vriendskappe met toekomstige teëstanders sou die oorlog oorleef, maar na 'n tweede doodskerm (Jellicoe is in die bors geskiet wat 'n aanval op Bokser -troepe veroorsaak het), is hy huis toe.
Om die opkomende Duitse bedreiging die hoof te bied, het Fisher as First Sea Lord gewerk aan die herbalansering van Brittanje se vlootmag wat op Gibraltar en die Kanaal gesentreer is. Maar die bekendstelling van HMS Dreadnought in 1906 (Jellicoe was in die ontwerpspan) het 'n nuwe vlootwapenwedloop aangevuur. Jellicoe het intussen 'n tydperk gehad as direkteur van die vloot, waartydens hy swak gehalte in Britse ammunisie ontdek het. Sy ampstermyn was egter te kort om 'n verskil te maak, en dit het die vloot in 'n nadeel gelaat, aangesien dit die vyand op Jutland konfronteer.
Die stryd self is laat op die dag, 31 Mei 1916, gevoer. Die sig was skrikwekkend, veroorsaak deur 'n kombinasie van Noordseemis, langdurige kordietdampe en chemiese rookskerms. Dikwels kon slegs twee skepe op enige oomblik gesien word. Die geveg het onheilspellend begin met die vernietiging van twee Britse slagoffers, Indefatigable en Queen Mary. Later die aand het Horace Hood's Invincible en 'n ouer pantserkruiser, Defense, ook opgeblaas.
Maar dit was nie alles sleg nie. Admiraal sir David Beatty, wat bevel gegee het oor die Battlecruiser-eskader, lok die Duitsers terug na Jellicoe, wat sy 24 dreadnoughs meesterlik in 'n vyf en 'n half myl lange slaglyn ontplooi het en twee keer die voorste Duitse skepe in 'n 'T' haal , 'n klassieke vlootoorlogstaktiek.
Maar Jellicoe het nie die Duitse gevegsbeurte gevolg nie. Hy het geoordeel dat hy hulle nie sou gevang het nie, en was ook bevrees dat hy in die dik mis reguit sou stoom na myne wat in die nasleep val. Toe die skemer begin val, draai hy sy vloot weg van 'n massiewe Duitse torpedo -aanval.
M het dit later as sy grootste fout beskou. Sommige vlootstrateë redeneer selfs nou dat hy na die torpedo's moes draai. Maar Jellicoe was bekommerd dat 'n gebrek aan manoeuvreerbaarheid van 25.000 ton dreadnought hulle 'n sitpunt vir die Duitse torpedo's sou maak.
Ek het gesê, nie een het die huis getref nie. Dit het egter beteken dat Jellicoe kontak met die res van die vloot verloor het.
Omdat hy nie bereid was om 'n nagaksie te beveg nie, het hy in sy gedagtes te veel aan die toeval oorgelaat, en hy stoom na waar hy gedink het die erg beskadigde Duitse vloot sou hardloop. Maar hoewel die kodebrekers van Admiraliteit geweet het waarheen die Imperial High Seas Fleet wou gaan, kon hulle hierdie belangrike seine nie aan Jellicoe deurgee nie. Toe die oggend breek, kon geen Duitse skepe gevind word nie. Hulle het na die hawe teruggekeer en die oorwinning opgeëis, met die voortbestaan ​​van 'n mite wat tot vandag toe geduur het.
Vir baie jare is daar beweer dat die Groot Vloot nie regtig op Jutland verloof was nie. Maar die statistieke vertel 'n ander storie: in die eerste 75 minute het die Britte 17 swaar treffers teen die Duitsers se 44 aangeteken.Veertien Britse en 11 Duitse skepe is gesink, met duisende wat aan beide kante dood is.
Waarom was verliese so katastrofies? Om mee te begin, is tydskrifveiligheid opgeoffer vir die snelheid van die vuurwapen en onstabiele koordvaste ladings is buite strydkruis-tydskrifte gestapel. 'N Enkele vonk kan 'n hele skip uitmekaar ruk. Die beskermende stutte waardeur kordiet aan die gewere gevoer is, is selde gebruik en selfs in sommige gevalle verwyder.
Voorts het Fisher klem gelê op spoed en geweerkaliber, en kon hy nie die gevegskrywer genoeg gepantserde beskerming gee nie. Jellicoe het privaat kommer uitgespreek oor hierdie swakhede.
Ek twyfel ernstig dat 'n Nelson onder die omstandighede daardie dag beter sou gevaar het. Hy het geweet dat 'n mislukking by Trafalgar slegs 'n derde van die Britse vlootbates in gevaar stel, terwyl Jellicoe, in beroemde woorde van Churchill, "die enigste man aan weerskante was wat die oorlog in 'n middag kon verloor het".
Die hele aanvulling van Britse eerste-lyn skepe is op Jutland ontplooi, en albei kante veg met nuwe en hoofsaaklik onbeproefde tegnologieë-langafstand-kanonne, vuurbeheerstelsels, torpedo's, myne, nuwe skepontwerpe.
Die dooiepunt op Jutland het die Duitse hoë bevel oortuig dat hulle nooit 'n vloot-tot-vloot-aksie kon wen nie. In plaas daarvan het hulle die onbeperkte duikbootaktiwiteit aggressief hervat as die enigste kans om 'n oorlog aan die westelike front te wen.
Die bedreiging van die U-boot-bedreiging het die volgende taak van Jellicoe geword, maar ten spyte van groot sukses het die publieke opinie teen hom gedraai. Al dreig die helfte van die Admiraliteitsraad om te bedank, is hy op Oukersaand 1917 afgedank.
Vir 'n land wat gewoond was aan groot oorwinnings oor die see, was Jutland 'n teleurstelling. Aan die ander kant, sonder die lesse wat daardie dag geleer is, sou die vloot nog minder voorbereid gewees het as op die volgende oorlog. Daar is vordering gemaak met onafhanklike afdelings- en naggevegstaktieke, vernietigerstaktieke, kanonne, seine-bestuur, tydskrifbeskerming en wapens en offisieropleiding.
Dit was die nalatenskap van Jellicoe en gepas, toe hy in November 1935 sterf, is die vlae van die Royal Navy, die French Marine Nationale en Hitler's Kriegsmarine almal in eerbetoon en respek verlaag.
Die dood van die 2de graaf Jellicoe, op 88 -jarige ouderdom, het verbasing ontlok dat hy nog steeds in die House of Lords was nadat die meeste oorerflikes deur Arbeid in 1999 afgekap is. In werklikheid is Jellicoe as lewensgenoot gereïnkarneer en bedien baie onderskeid.
Die seun van admiraal van die vloot sir John Jellicoe, wat verhef is ter ere van sy oorwinning in 1916 oor die Kaiser se vloot by die slag van Jutland, hy was 'n groter figuur as die lewe: held van die Tweede Wêreldoorlog, hoogvliegtuig van die buitelandse kantoor, konserwatief politikus en sakeman. Maar hoewel hy in die hoë lewe gebore is - George V was sy peetvader - was dit 'n kort verstrengeling met die lae lewe wat veroorsaak het dat hy uit die regering bedank het na 'n oproepsmeisie -skandaal in 1973.
Eienaardig genoeg het dit alles gelyk wat in die openbare geheue oorgebly het. Maar die feit was dat Jellicoe se vrywillige vertrek as leier van die here, omdat hy by geleentheid dieselfde oproepmeisie as 'n ander minister van regering, lord Lambton (doodsberig, 2 Januarie 2007) gebruik het, die konserwatiewe party een van sy mees intelligente ontneem het , hardwerkende en vooruitskouende leiers, op die hoogtepunt van sy magte.
Alhoewel die einde van sy ampstermyn saamgeval het met die behoefte van Jellicoe aan 'n groter inkomste - het hy twee gesinne gehad om te onderhou - toe sy tydperk van hoë inkomste in sy 60's afneem, is hy rustig terugverwelkom in die politieke lewe. In 1982 is hy deur die sekretaris van binnelandse sake, William Whitelaw, toevertrou om die Wet op die voorkoming van terrorisme in Noord -Ierland te hersien, en ander vestigingswerk het gevolg.
Jellicoe het hierdie respek verdien, want hoewel hy in die onderneming gebore is, het hy nie toegelaat dat dit sy waardes bederf nie, hoewel hy beslis die goeie dinge op hom laat beloon het. Hy is gebore twee jaar nadat sy pa 'n nasionale held geword het, aanvanklik 'n burggraaf geword het en £ 50,000 deur 'n dankbare parlement vir hom gestem het. Jong George is ook geseën deurdat sy ma, Florence, die dogter was van die skeepsmagnaat Sir Charles Cayzer. Na die voorskool het hy na die Winchester -kollege gegaan. Hy was 17, en nog steeds 'n student daar, toe sy pa sterf, en hy het die titel opgevolg.
Hy het as uitstaller na die Trinity College in Cambridge gegaan en 'n eerste in die geskiedenis gekry. 'Die eerste groot gebeurtenis wat my diep geraak het', het hy later onthou, was die München -ooreenkoms van 1939, wat hom met 'impotente pyn en woede' getref het.
Toe die oorlog kom, eerder as om sy naam in die Royal Navy te ontgin, het hy gekies vir die Coldstream Guards, wat later by No 8 Commando en die 1st Special Air Services Regiment gedien het. Hy het die DSO gewen vir sy aandeel in 'n sabotasie -aanval op 'n Nazi -vliegveld by Heraklion, op Kreta. Hy is op 'n valskerm na die eiland verhinder, gevangenskap vermy deur voor te gee dat hy 'n Kretense dronk was, het hom binnegedring in die bomvrye vliegtuigskuilings en aanklagte gelê wat 16 vliegtuie vernietig het.
Hy was later bevelvoerder van die Spesiale Bootregiment, wat steeds meer suksesvolle operasies in die sentrale en oostelike Middellandse See uitgevoer het. Hy verwerf 'n MC - op 26 - in 'n valskermoperasie op Rhodes, toe die Italianers oorgegee het. Hy het deelgeneem aan die Dodekanesaanse veldtog van 1943, is gevange geneem, maar het ontsnap en het die magte wat in 1944 op die Peloponnesus geland het, bevel gegee, Patras ingeneem en Athene op 11 Oktober ingeneem. Tien dae later is hy bevorder tot volle kolonel. Bo en behalwe sy Britse versierings, wen hy die Legion d'Honneur, die Croix de Guerre en die Griekse militêre kruis. In 1944 het hy genoeg tyd geneem om met die Kanadese gebore Patricia O'Kane te trou.
Na die oorlog het Jellicoe diens gedoen by die UN Relief and Rehabilitation Agency (Unrra) in Oostenryk, onder leiding van verskeie kampe van ontheemdes. In 1947 betree hy die Buitelandse Diens en dien as eerste sekretaris in Washington, Brussel en Bagdad, waar hy adjunk-sekretaris van die nog gebore Bagdad-paktorganisasie was. Bagdad, destyds 'n baie somber stad, het hom laat eksperimenteer. 'Ek het een keer hasj probeer,' onthou hy. "Die eksperiment was 'n totale mislukking, soos my vorige eksperiment in sigaarrook by Winchester. Ek het geen plesier daaruit put nie, net intense naarheid."
In 1958 bedank hy uit die Buitelandse Diens en keer terug na Londen om 'n direkteur van twee van sy ma se familieondernemings, British en Commonwealth Shipping en 'n filiaal te word, en begin sy politieke loopbaan in die Lords. Binne maande het premier Harold Macmillan, wat 'n swakheid vir aristokrate gehad het, hom die parlementêre sekretaris van behuising en Macmillan se "Julie -slagting" van die plaaslike regering die volgende jaar gemaak, wat Jellicoe as minister van buitelandse sake by die binnelandse kantoor geprojekteer het.
Toe, in 1963, breek die beroemde, redelike manier van Jellicoe af: 'Ek is geskok en geïrriteerd oor die nierende, snikkelende, sluipende, smalende gemoedstoestand wat die gevolg was van die Profumo -aangeleentheid,' het hy geskryf. Vriende het gevoel dat druk in sy persoonlike lewe - sy Katolieke vrou weier om van hom te skei, alhoewel hy saam met 'n ander vrou, Philippa Bridge, woon - hom sensitief maak. (Eers in 1966 het hy geskei.)
Jellicoe was gelukkiger toe sir Alec Douglas-Home Macmillan vervang het, en het hom in Oktober 1963 tot Eerste Heer van die Admiraliteit bevorder. kernafskrikmiddel. Dit is aangeval as 'n "gaffe" deur George Brown van Labour, wat veg teen Labour se eie teenstanders van kernwapens.
Toe Labour die algemene verkiesing van 1964 wen, het Jellicoe nie onmiddellik teruggegaan na sy stadsbestuur nie, omdat Harold Wilson se meerderheid met drie setels hom hoop gegee het dat hy binnekort weer in die regering sou wees. Intussen het hy homself gevestig as 'n verligte Tory. Hy ondersteun die poging van Sydney Silverman in 1965 om doodstraf te verbied, toon sy belangstelling om Londen as die artistieke hoofstad van Europa te behou en verset teen Lord Salisbury se pogings om die Ian Smith UDI -regime in Rhodesië te ondersteun.
Wilson se meerderheid van 100 setels in 1966 het Jellicoe oortuig dat hy sy hoofbestaan ​​in die stad sou moes verdien. Hy word voorsitter van British Reserve Insurance, 'n direkteur van SG Warburg (Finance and Development) Ltd en van die tapytvervaardigers James Templeton. Hy het sy hand in die politiek gehou en in 'n debat in 1967 aangedring op die verskil tussen die geldmotivering in die sakewêreld en die byna 'sensuele plesier' om besluite in die regering te neem. Hy het aangesluit by die adviesraad van die binnelandse kantoor oor die strafstelsel saam met Leo Abse, LP van die Arbeid.
Hierdie veelsydigheid is beloon deur promosie tot adjunk -opposisieleier in die Lords by die uittrede van Lord Harlech, waar Jellicoe weer die sekretaris van verdediging van Arbeid, Denis Healey, 'n teiken gemaak het. Nadat hy hom aangeval het omdat hy die duur TSR2 -vliegtuigprojek laat vaar het, het hy aangevoer om Singapoer en Maleisië te verlaat. Hy het groter versiendheid getoon in die ondersteuning van 'n 'duidelike en samehangende nasionale lughawebeleid'. Toe Edward Heath Tory -leier word, het hy Jellicoe as ondervoorsitter van die party se advieskomitee oor beleid aangestel. In die debat van 1968 oor die hervorming van Lords het hy teësinnig die behoefte aan verandering aanvaar.
Hy was bereid om hardop te sê wat die meeste Tories privaat voel. In 1969 het hy gesê dat, hoewel Ted Heath "nie die grootste opposisieleier was wat hierdie land ooit geken het nie", hy "die potensiaal het om een ​​van ons grootste premiers in vredestyd te wees". Toe Heath die algemene verkiesing van 1970 wen, bevorder hy Jellicoe tot leier van die Lords en heerlike seël (in die plek van Lord Carrington, wat sekretaris van die verdediging geword het).
Jellicoe het die staatsamptenare in die Printed Paper Office verstom oor die gewig van die dokumente wat hy elke naweek huis toe geneem het. By sulke roetine -take het Heath die verantwoordelikheid vir gebeurlikheidsbeplanning bygevoeg om te voorkom dat Arthur Scargill weer by die polisie werk soos in die blokkade van die Saltley -coke -depot.
Maar dan, in 1973, het die spanning van Jellicoe se swaar werk en die behoefte om twee gesinne te onderhou sy tol geëis. Soos hy later bekend gemaak het, verlig hy sy 'persoonlike spanning' met oproepmeisies uit die stal van Norma Levy. Dit was die publisiteit rondom die blootstelling van Lambton se drie-in-'n-bed-baljaar wat sake laat vaar het. Jellicoe bedank en verklaar: "Ek gedra my met ongelooflike onnoselheid."
Die feit dat hy onmiddellik by winsgewende rade aangesluit het - Smith's Industries, Morgan Crucible, Tate en Lyle - bevestig die oortuiging dat hy 'n beroep op die regering om te bly om sy sewe kinders en hul moeders finansieel te voorsien, weerstaan. Sy skerp oordeel, wat in die sakewêreld toegepas is, het hom in staat gestel om voorsitter te word van Tate en Lyle (1978-82) en van die ingenieursreus, die Davy Corporation (1985-90).
Veel later, toe hierdie kommersiële verpligtinge afneem, is Jellicoe rustig terugverwelkom in die Here en die rand van die regering. In 1982, toe hy sy deurdagte verslag oor die Wet op die Voorkoming van Terrorisme doen, word hy ook voorsitter van die Britse Oorsese Handelsraad. As voorsitter van die Raad vir Mediese Navorsing ondersteun hy in 1988 embryo -eksperimentering vir tot 14 dae lank, en weerstaan ​​die druk van die Katolieke woordvoerder, die hertog van Norfolk, in 1989 en 1990.
Hy het sy beheersing van Lords se prosedure getoon deur sy verslag van 1992 oor die hervorming van die komitee. Dit was waarskynlik die berig, bo alles, wat hom een ​​van die tien lewensgenote gegee het wat aan erfgename toegeken is, wat van hul sitreg ontneem is. Hy word oorleef deur Philippa, hul seun en twee dogters, en die twee seuns en twee dogters van sy eerste huwelik. Sy oudste seun, Patrick, slaag daarin om die titel te behaal.
· George Patrick John Rushworth Jellicoe, 2de graaf Jellicoe, politikus en sakeman, gebore 4 April 1918 oorlede 22 Februarie 2007
Admiraal John Jellicoe (1859 - 1935)
John Jellicoe © Jellicoe was die bekendste Britse vlootbevelvoerder van die Eerste Wêreldoorlog en was die bevelvoerder van die Britse vloot tydens die Slag van Jutland in 1916.
John Jellicoe is gebore op 5 Desember 1859 in Southampton, die seun van 'n handelsvlootkaptein. Hy betree die koninklike vloot as 'n kadet in 1872 en sien aktiewe diens in die Egiptiese oorlog van 1882, wat later die vlootbrigade gelei het tydens die Chinese bokseropstand. In die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het Jellicoe gedien as direkteur van vlootvordering (1905 - 1907) en beheerder van die vloot (1908 - 1910).
In 1911 word hy tweede in bevel van die Groot Vloot. Hy is aangestel as die bevelvoerder van die vloot die dag toe oorlog met Duitsland in 1914 uitbreek, 'n posisie wat Winston Churchill opgemerk het, maak dat hy 'die enigste man aan weerskante was wat die oorlog in 'n middag kon verloor'. Jellicoe se bevel is op die proef gestel tydens die Slag van Jutland in Mei 1916, waar nie die Britse of Duitse vloot volstrek wenners was nie. Jellicoe is sterk gekritiseer omdat hy nie die uitklophou teen die Duitse vloot bereik het waarvoor so baie gehoop het nie.
Teen die einde van 1916 word Jellicoe die eerste seeleer, die professionele hoof van die Royal Navy. Jellicoe was gekant teen die gebruik van die konvooi-stelsel om die bedreiging in die lente van 1917 te hanteer, maar was verantwoordelik vir die suksesvolle implementering daarvan nadat premier David Lloyd George ingegryp het. Jellicoe is einde 1917 skielik ontslaan.
In 1918 word hy grootgemaak as burggraaf Jellicoe van Scapa vir sy dienste tydens die oorlog. In 1920 word hy aangestel as goewerneur -generaal van Nieu -Seeland. By sy terugkeer uit Nieu -Seeland en ter erkenning van sy dienste as goewerneur, is Jellicoe 'n graaf geskep. Hy is op 20 November 1935 oorlede.
Formele foto van vise -admiraal sir John Jellicoe - Geskiedenis
Admirale Lord Battenberg en Fisher, First Sea Lords (klik om te vergroot)
Die inleiding tot hierdie ondersoek na die admiraliteit in die Eerste Wêreldoorlog, word gevind in wat nou deel 2 is-Veranderinge in admiraliteitsafdelings 1913-1920.
Ek is jammer dat ek die besoeker deur 'n ander lys Admiraliteit-afdelings kan neem, maar ek het dit as 'n noodsaaklike eerste stap gevind om uit die vlootlyste van die Eerste Wêreldoorlog soveel as moontlik te onttrek oor die ontwikkeling van die vloot van 1914- 1918. Mag ek op hierdie stadium met dankbare dank erkenning gee aan die argiewe van die National Library of Scotland en sy stel vlootlyste in die oorlog,
Onder hul rykdom aan inligting is die organisasie van die Admiraliteit, en in afsonderlike en destydse geheime bylae, die kusondernemings, vloote en stasies van die Royal Navy elke maand. Dit word twee keer op 'n slag in afdelings gelys, dit wil sê 1914-1916 en 1916-1918. Namate meer afdelings voltooi is, word die inhoudskakels dienooreenkomstig geaktiveer.
Na soveel jare se konsentrasie op skepe en gevegte, is dit goed om gesigte op name te begin sit deur foto's van sommige leiers van die Royal Navy te voeg. Baie van hierdie beelde kom uit 'n publikasie uit 1917 "Admirals of the British Navy, Portraits in Color" deur Francis Dodd. Om in sulke menslike terme te sien, die manne wat dikwels oor sulke magtige vloot en die lewens van duisende mense beskik, is 'n ware oogopening. My dank aan Graham Watson vir die stuur van hierdie boek. Sommige van die ander beelde uit die Library of Congress (LoC) en die ander is vermoedelik in die publieke domein.
1. Admiraliteitsopskrifte kursief is departemente met 'n burgerlike hoof. Burgerlike afsprake is hier nie ingesluit nie.
2. Waar afspraakmaande of die maand van die aanvaarding van 'n afspraak in die vlootlyste verskyn, word dit gebruik. Die afspraakdatums kom hoofsaaklik uit die werk van dr Graham Watson en mnr Colin Mackie van www.gulabin.com, waarvoor ek dank. As geen begin- of einddatum bekend is nie, word die vlootlyste as 'n riglyn gebruik, naamlik die eerste en laaste maande waarop die afspraak gelys word. In sulke gevalle word die maande voorafgegaan deur 'bygevoeg as van' of 'vanaf'.
3. Die vlootlyste van 1914 verskyn maandeliks, maar gee slegs beperkte inligting, aangesien die samestellers vermoedelik gereed was vir die oorlog. Teen die tyd dat 'n nuwe formaat, vanaf Januarie 1915, vasgestel is, verskyn dit kwartaalliks en met een, twee of drie van die geheime bylae. Twee probleme ontstaan ​​veral met betrekking tot die ontplooiing van skepe in vloote en stasies.
Eerstens beslaan die vlootlyste van 1914 min van die openingsmaande van die oorlog, en daarom is daar gebruik gemaak van die amptelike geskiedenis en beskikbare Admiralty Pink Lists. Hierdie bronne is ook gebruik soos benodig vir 1915-18.
Tweedens, tussen 1915 en 1918, is daar dikwels 'n gaping van 'n maand of meer tussen aanbiedings. Wat begin- en einddatums betref - beide mans en skepe - beteken dit dat daar tot drie maande kan verloop tussen die werklike en veronderstelde bevel of implementering.
4. Daar is ook ongetwyfeld feitefoute in die lyste, afgesien van vertragings in die kommunikasie van toevoegings, skrapings en wysigings aan die Admiraliteit. In hierdie dag van elektroniese media is dit egter steeds 'n wonder dat hierdie dikwels 1.000 plus bladsye vlootlyste deur administratiewe klerke vervaardig is met weinig meer as kaartindekse, met drukkers wat moontlik met die hand ingestel is, hoewel Linotype meganiese tipe instelling was in gebruik sedert die laat 19de eeu. En dit alles in die middel van 'n wêreldoorlog.
5. Waar moontlik word inligting direk vanaf die vlootlyste geneem, aangevul deur die datums wat deur dr Watson en mnr Mackie ondersoek is. Ander bronne en die afkortings wat in die teks gebruik word, is:
Die Raid on Zeebrugge is vroeg die oggend van 23 April 1918 van stapel gestuur om die belangrikste Belgiese hawens Zeebrugge en Oostende te neutraliseer, wat albei deur die Duitse vloot gebruik is as basis vir duikbote en ligte skeepvaart.
Die klopjag is oorspronklik voorgestel deur die Britse Eerste See -Heer, Sir John Jellicoe, kort voor sy skielike afdanking aan die einde van 1917 (as gevolg van sy voortdurende onwilligheid om die konvooi -beleid van die Eerste Heer van die Admiraliteit, Sir Eric Geddes, te ondersteun).
Jellicoe het 'n aanvanklike aanval aanvaar - eintlik geformuleer deur die poortbevelvoerder van Dover, Sir Roger Keyes - deur aan die kabinet sy standpunt te verklaar dat Brittanje se voortgesette vermoë om oorlog te voer, afhang van die blokkering van die uitgange van albei hawens en dus die ontkenning van gerieflike basisse vir Duitse duikbote.
Die Zeebrugge -aanval is dus in groot geheim gehou en (gedeeltelik deur 'n vrywillige mag) deur 75 skepe uitgevoer na die formele goedkeuring daarvan deur die Britse Admiraliteit in Februarie 1918.
Die belangrikste krag van die aanval was by Zeebrugge, met 'n kleiner offensief teen Oostende. Ter voorbereiding vir beide die bejaarde Britse vaartuig Regverdig is gebruik om 200 troepe by die ingang van die Brugge-kanaal (by die myl lange Zeebrugge-mol) te laat land, sodat hulle die formidabele walbatterye kon vernietig.
Die operasie het egter sleg begin. Die voorbereide rookskerm om die Regverdig toe dit beland, was die troepe -inhoud ondoeltreffend teen onverwagte winde.
Onder 'n verlammende vuur het die ou kruiser op die verkeerde plek vasgemeer, sy gewere was effektief buite werking. 'N Ou duikboot het egter die mol wat die brug met die kus verbind, vernietig nadat dit ontplof het met plofstof.
Die verlies van die Vindictive's gewere was beduidend: sonder hul noodsaaklike ondersteuning bly die oewerbatterye onbekend. Op hul beurt het hul aanhoudende brand ook nog drie ou Britse kruisers gedeaktiveer - Thetis, Iphigenia en Onversetlik - vol beton en wat die binneste hawe binnegedring het, wat hulle verhinder het om te stop en hulself op die regte vooraf toegewezen plekke by die smal ingang van die kanaal te stuit.
As die aanval op Zeebrugge aanvanklik onduidelik resultate opgelewer het, was die kleiner aanval op Oostende egter 'n onomwonde mislukking. Twee ou kruisers, bedoel as blokskepe, kon die hawe -ingang nie bereik nie. 'N Volgende poging om Oostende te verlam, misluk eweneens op 9 Mei.
Die Zeebrugge -aanval, wat destyds as 'n geweldige Britse oorwinning deur die geallieerde propaganda voorgestel is (met die gevolg dat sy ontwerper Sir Roger Keyes veredel is), en deur die Duitsers as 'n bewys van hul sukses met die hou van elke hawe bedrywighede vanaf enige van die hawe vir meer as 'n paar dae.
Ongeveer 500 Britse ongevalle is tydens die operasie opgedoen (waarvan ongeveer 200 sterftes was). Altesaam agt Victoria Crosses is toegeken vir die aand se aksie.
Oorlogsmemoirs: Zeebrugge deur W. Wainwright The Zeebrugge Affair deur kaptein Alfred Carpenter
Klik hier om die amptelike Britse admiraliteitsverslag oor die aanval te lees, klik hier om die verslag van die admiraliteit te lees oor die daaropvolgende poging van 9 Mei 1918 op Oostende.
'N "Kommunikasie -loopgraaf" was 'n smal sloot wat skuins tot 'n verdedigingsgraaf gebou is om 'n versteekte toegang tot die verdedigingsgraaf moontlik te maak.
Die oorlog op see: 1914 - 1918
Kontrasterende leierskapstyle Admiraal sir John Jellicoe en admiraal sir David Beatty was opeenvolgende bevelvoerders van die Britse Groot Vloot. Beatty was bevelvoerder oor die outonome Battle Cruiser Fleet tot aan die einde van 1916, toe Jellicoe die Eerste See -heer geword het tot die volle vlootbevel.
Hulle was hoogs kontrasterende persoonlikhede. Jellicoe was 'n uiters intelligente tegnokraat wat alles kon bereken wat verkeerd kan gaan. Dit het hom 'n natuurlike pessimisme gegee wat hom verhinder het om die risiko's van beslissende optrede te neem. Hy het die probleme van die bevel van 'n reuse -vloot met onvoldoende kommunikasie ten volle erken en reageer met omvangryke gevegsbevele wat inisiatief versmoor het. Die natuurlike vriendelikheid en bedagsaamheid van Jellicoe het lojaliteit geïnspireer, maar hy kon nie die vertroue kry van premier Lloyd George, wat hom aan die einde van 1917 ontslaan het nie.
David Beatty was 'n heel ander karakter, flambojant en selfversekerd. Hy deel die vermoë van Jellicoe om lojaliteit aan te wakker, en het doelbewus 'n charismatiese beeld ontwikkel deur 'n nie-regulerende uniform te dra, met sy pet altyd skuins. Sy leiding oor die strydkruisers word gekenmerk deur personeelstortings, maar dit het verbeter nadat hy die Groot Vloot oorgeneem het, waarin hy meer taktiese buigsaamheid ingebring het.