Diepsee visvang in Kuba
Nog nie bekend gemaak by Kate-Lynn Lupo
Dit was die laaste dag dat my familie, vriende en ek was te spandeer in Laguna Azul, Kuba. Ons het deur die gebeure van die week en dit het tot 'n einde kom. Maar vir 'n paar van ons, daar was geen manier wat ons kan laat Kuba met die bevrediging van 'n volledige reis sonder 'n diep see visvang.
Die dag was mooi, die son skyn en alles wat jy in die lug kon sien, was 'n handvol van die seemeeue en 'n klein puff van wolke dryf deur. Die boot is gehuur en wag vir ons. Ons het aangekom by die Marina "Step: Marina Chapelin". Die voordeur is ... anders. Dit was 'n groot seerower-esque stuurwiel met twee groot arms uit te kom van die grond om dit te beheer. Ons kaptein stap ons sien soos ons was die enigste vyf daar was dit veilig om te aanvaar ons is sy passasiers - en homself, Franco was sy naam. Hy het sy kaptein, Conrad, wat bietjie Engels gepraat. Hulle lei ons op die boot en die vier van ons het gegly onsself oor die gunnels van die diesel-aangedrewe boot en 'n sitplek gevind. Ons het die beskuldigdebank verlaat het en het ons 'n vars water rivier na die see af. Dit sou neem ons 35 minute om vir ons plek te kry.
"Wat gaan ons visvang?" het my pa gevra.
"Wahoo," het Franco het ons vertel. Op die kante van die boot is twee gedenkplate uitbeeld wat vis was daar om te vang. Die Wahoo was 'n groot vis, silwer en blou in kleur met strepe, gewoonlik ongeveer £ 20 op te weeg en "baie goed" om te eet.
Gewoonlik wat met my gebeur wanneer ek op 'n boot wat ek aan die slaap raak. So, natuurlik, het ek begin te dommelt. En dit begin met 'n paar laggies rondom die boot, veral van Conrad. Maar wat ook begin gebeur het, was dat ek begin te voel nie baie goed in die maag. Ek het nog nooit die visvang op die see voor, maar ek was lief vir die water, so ek het gehoop dat ek nie see siek. Gelukkig vir my, het ek besef dit was die diesel. Wanneer ek vars lug ingeasem het, het ek beter gevoel. Maar hierdie deel in verband te bevorder in die verhaal.
Ons het ons bestemming bereik en Conrad die opstel van die lyne. Vier visstokke, vier lokaas, dis al wat daar was spasie vir. Nou, almal wat daar was om te doen, is wag. So lank wag, ons het nie. Binne die eerste 35 minute, een van die lyne begin trek uit. Die reel jaag en Conrad in aksie gespring. Die stoel af, oor die koeler, deur middel van die manne en gryp die stok. Ek dink die belangrikste punt was om te veel uit te gaan lyn te hou. Die jongste meisie met ons, 'n vriend van die familie, ingetree en begin steier. Voordat enige tyd by ons het die Wahoo in die boot! Iewers tussen 4 en 5 meter lank, en reg rondom die £ 20. Die lyne het back-up en was terug in die water.
10 minute later: Die lyn op die tuig aan die kant van die bote, breek en die lyn loop steier. Weereens, Conrad spring op. Hierdie tyd, dit is my pa se beurt om dit te bring. Skaars het hy in die stoel dan hierdie ding spring uit die water. Die Kaptein sien dit, sy gesig lig op net so helder as iemand gesig kan gaan.
"Dit is 'n Marlin!"
My pa kry is geleë in die stoel met die stok ondersteun, en hy begin steier. Spiere werk, pomp bloed, hierdie ding kom, maak nie saak wat. Sekondes later, breek die water weer! Hierdie keer het die hele ding is uit die water, ten minste 6 voet in die lug! Dit is 'n monster! Hy steier in as die beste as wat hy kon, my suster neem video, ek probeer om foto's te kry, dit is so opwindend! Die kaptein gryp 'n groot haak, sodat hy kan dit in die boot bring, Conrad is reg langs hom, en hulle is gereed om hierdie ding te bring. Dit is amper op die boot, die reel jam, daar is te veel lyn, dit is om in die weg van die omhulsel! Die Kaptein gaan oor en laat sommige lynstaan.
"Moet dit nie verloor nie!"
Die probleem is opgelos en hy hou steier. Dit is naby die boot, kan ons sien dit se stert flikker in die water! Conrad en die kaptein probeer om hierdie ding te bereik met die haak. Vir 'n paar minute het hulle probeer om dit te haak om dit op te tel, en uiteindelik sal hulle dit kry. Hulle takel dit in en dit nog beter lyk naby. Die ander pa wat saam met ons was, het die neus in die been - niks groot net 'n skrapie met 'n koel storie. 7 voet van neus tot stert en amper £ 45! Dit is 'n skoonheid van 'n vis. Conrad en die kaptein lag en juig, die res van ons om dieselfde te doen.
"Goeie werk pa! Kyk op die ding!" Ons doen 'n bietjie die viering van die lyne gaan terug in die water.
Ons trip was nie 'n baie lang een, want ons het nie vas op die see in die pikswart wil word. Die lyne reeled is in die rigs is gevou en het ons ons pad terug. Maar die storie is nog nie verby nie.
"Pa," sê ek. "Is die diesel gas wat veronderstel is om te verbrand dat swart?" Ek verstaan ​​brandstof rook is geneig om 'n bietjie donkerder wees, maar dit is nie veronderstel om swart te wees. Seker genoeg, 'n motor nie. Sput, sput en uit. Ons is op een enjin. Stadiger pas, maar ons is nog steeds beweeg. Toe het die ander motor swart rook begin waai, en sowaar, dit het ook. Ons is vasgevang in die middel van die oseaan.
Ons het almal grootgeword in 'n boot, sodat niemand van ons paniekbevange. Die Kaptein het dit onder beheer anyways. Hy het op die radio en 'n antwoord het. Binne minute 'n ander boot het opgedaag. Die kaptein se broer, geen wonder hy het daar so vinnig. Conrad speler wat die sleep lyn en die begin van ons pad terug. Aangesien daar geen diesel dampe kom uit die boot was, voel ek dadelik beter.
Ons het nie ver gekry het en iemand opgemerk het 'n vin van die water uit te kom. Wat is dit? Ons het almal begin soek en daar was meer. Dit was 'n wilde pod van dolfyne! Oor vyf of ses van hulle! net swem saam. Hulle het na die boot geswem het en dan aan die agterkant. Een het selfs spring uit die water. Dit was een van die paar ongelooflike, spontane dinge wat jy kry om te sien in 'n leeftyd en dit verseël die reis.
Ons het ons pad terug na die hawe by 'n stadige, rustige tempo. Dit was skemer toe ons terug gekry het. Ons het 'n paar foto's van die vis en op die bus om kop terug na die hotel gespring. Ons het die nag met 'n kreef ete by die baie ongelooflike Kike Kcho.
In die oggend sou ons kry ons alles reg vir die aand en begin ons avontuur terug na Kanada.
"Skielik is daar vyf jaar oud weer. Jy kan nie lees nie. Jy moet net die mees basiese sin van hoe dinge werk, jy kan nie eens betroubaar kruis 'n straat sonder gevaar jou lewe. Jou hele bestaan word 'n reeks interessante raai."