Larry Bird - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Larry Joe Bird (gebore op 7 Desember 1956) is 'n Amerikaanse voormalige professionele basketbalspeler, voormalige afrigter, en voormalige uitvoerende beampte, wat die laaste tyd as president van basketbalbedrywighede vir die Indiana Pacers in die National Basketball Association (NBA) gedien het. Die voël met die bynaam "The Hick from French Lick" word algemeen beskou as een van die grootste basketbalspelers van alle tye.
Opgestel in die NBA deur die Boston Celtics met die sesde algehele keuse in die 1978 NBA konsep, het Bird begin met 'n klein voorspeler en kragvoorspelling vir die Celtics vir 13 seisoene. Bird was 'n 12-keer NBA All-Star en het drie keer agtereenvolgens die NBA Mees Waardevolle Spelerstoekenning (1984-1986) ontvang. Hy het sy hele professionele loopbaan vir Boston gespeel en drie NBA-kampioenskappe en twee MVP-toekennings vir NBA Finals gewen. Bird was ook 'n lid van die goue medalje-bekroonde 1992-Amerikaanse Olimpiese basketbalspan vir mans, bekend as "The Dream Team". Hy is in 1996 verkies tot die NBA se 50ste verjaardagspan, en word in 1998 in die Naismith Memorial Basketball Hall of Fame ingelyf en is in 2010 weer opgeneem in die Hall of Fame as lid van "The Dream Team".
Nadat hy as speler uitgetree het, het Bird gedien as hoofafrigter van die Indiana Pacers van 1997 tot 2000. Hy is as die NBA-afrigter van die Jaar vir die 1997-1998-seisoen aangewys en het later die Pacers in die 2000 NBA-eindstryd na 'n koers gebring. In 2003 word Bird aangewys as president van basketbalbedrywighede vir die pasaangeërs, wat die pos beklee het totdat hy in 2012 uitgetree het.1 Hy is aangewys as die Uitvoerende Hoof van die Jaar vir die 2012-seisoen. Bird het in 2013 na die Pacers teruggekeer as president van basketbalbedrywighede2 en het tot 2017 in daardie rol gebly.
Vanaf 2020 is Bird die enigste persoon in die NBA-geskiedenis wat aangewys is as Rookie of the Year, Most Valuable Player, NBA Finals MVP, All-Star MVP, Coach of the Year, and Executive of the Year.3
Bird is gebore in West Baden Springs, Indiana, die seun van Georgia Kerns en Claude Joseph "Joe" Bird. Hy het grootgeword in Wes-Baden en die aangrensende dorpie French Lick, wat hom die bynaam 'the Hick from French Lick' in sy latere basketballoopbaan verwerf het. Finansiële probleme sou die Bird-gesin vir die grootste deel van Larry se kinderjare pla. In 'n onderhoud met 1988 met Sports Illustrated, Bird onthou hoe sy ma die geringe verdienste van die gesin sou verdien: 'As daar 'n betaling aan die bank betaal is, en ons skoene nodig het, sou sy die skoene kry en dan met die ouens in die bank gaan. Dit beteken nie dat sy die bank sou betaal nie, maar die kinders het altyd eerste gekom. '4 Bird is soms gestuur om by sy ouma te gaan woon as gevolg van die gesin se gesukkel. Bird vertel Sports Illustrated dat ek as kind arm is, my tot vandag toe motiveer.4
Die Bird-gesin se stryd met armoede is vererger deur die alkoholisme en persoonlike probleme van Joe Bird. In 1975, nadat Bird se ouers geskei het, het sy pa selfmoord gepleeg.
Ten spyte van sy huishoudelike probleme, het Bird in sy tweede jaar in die hoërskool een van die beter basketbalspelers in French Lick geword. Hy speel 'n hoofrol in die Springs Valley High School, waar hy die skool se leier vir alle tye behaal het. Sy foto hang in die skool, wat in Larry Bird Boulevard in French Lick geleë is.
Bird het in 1974 'n basketbalbeurs aan die Universiteit van Indiana ontvang. Hy was egter oorweldig deur die grootte van die kampus en die aantal studente, en soos hy later in sy biografieë sou erken, was hy nie geestelik gereed vir hierdie lewensfase nie. In sy eie woorde het hy gesê: "My probleme het regtig begin toe klasse begin het. Ek was nie veel van 'n geleerde om mee te begin nie, hoewel ek 'n goeie graadpunt gekry het om op universiteit te kom. Maar ek was beslis nie ' Ek is gereed vir 'n skool van die Indiana-Universiteit. ' 5 Hy het uit Indiana geval, na French Lick huis toe gegaan en 'n jaar lank by die sanitasie-afdeling gewerk. Hy het nog steeds basketbal in gemeenskapsligas gespeel en besluit na daardie jaar om aan die Indiana State University in te skryf, waar hy deur Bob King afgerig word.
Bird het die ISU Sycamores na die NCAA-kampioenskapswedstryd in 1979, sy senior seisoen, gelei en verloor net vir die Michigan State University Spartans, wat gelei is deur sy toekomstige NBA-mededinger, Earvin "Magic" Johnson, Jr ... Die Sycamores het die seisoen 33 voltooi -1. In daardie jaar het Bird die USBWA College Player of the Year, Naismith en Wood Awards gewen, wat aan die jaar se top manlike basketbalspeler toegeken is. Nadat hy slegs drie jaar in Indiana State gespeel het, vertrek hy as die vyfde hoogste puntemaker in die NCAA-geskiedenis. Bird het sy kollegiale loopbaan met 'n gemiddeld van 30,3 punte per wedstryd voltooi.
Huwelik en vaderskap
Behalwe vir basketbal, was Larry Bird 'n tipiese hoërskoolleerling. Hy het met verskeie meisies uitgegaan, maar uiteindelik met Janet Condra getrou. Alhoewel die paartjie baie jonk was, het hulle getrou voordat hulle die Universiteit van Indiana bygewoon het.6 Volgens Bird was "Janet 'n baie oulike meisie, maar ek het al geweet dat ons net te veel van mekaar verskil om dit 'n baie gelukkige, sinvolle verhouding te maak."5 Die resultate was rampspoedig, aangesien die huwelik slegs 11 maande duur, maar 'n dogter, Corrie, voortgebring het. In 1998 verskyn Corrie Bird op Die Oprah Winfrey Show en onthul dat sy Bird se dogter was uit sy eerste huwelik, alhoewel Larry tot die middel 1980's vaderskap geweier het. Corrie, net soos haar vader, het basketbal op die hoërskool gespeel en aan die Indiana State University gegaan en het sy graad in elementêre onderwys behaal.
Alhoewel daar geen verband tussen die twee gebeure is nie, het Bird sy tweede vrou, Dinah Mattingly, ontmoet ongeveer dieselfde tyd as die egskeiding met Janet. Die twee sal later 'n seun, Connor, aanneem en hul eie kind, Mariah, hê.
Die Boston Celtics het die 6'9, 220 pond Bird 6de algeheel in die 1978 NBA Draft gekies, selfs al was hulle onseker of hy die NBA sou betree of in Indiana State sou aanbly om sy senior seisoen te speel. Bird het uiteindelik besluit om sy die finale universiteitsseisoen in Indiana, maar die Celtics het hul eksklusiewe regte behou om hom te onderteken tot die Konsep van 1979, weens die NBA se 'junior kwalifiserende' reël wat destyds bestaan ​​het. Die "toetree" -klas studeer en gee hulle een kalenderjaar om hulle te onderteken, ongeag of hulle die NBA binnegegaan het of besluit om op universiteit te bly. Kort voor daardie sperdatum het Bird ingestem om 'n kontrak van $ 650,000 per jaar met die Celtics te teken. tot op daardie stadium die hoogstbetaalde nuweling in die geskiedenis van die NBA. Kort daarna is die NBA-konsepvoorwaardelike reëls verander om te voorkom dat spanne spelers opstel voordat hulle gereed was om te onderteken. die Voëlkollegiale reël.
Larry Bird se impak op die Celtics was onmiddellik. Die Celtics was 29-53 gedurende die 1978-79 seisoen, maar met Bird het die span in die 1979-80 seisoen tot 61-21 verbeter, met die liga se beste rekord vir die reëlmatige seisoen. Bird se kollegiale mededinger, Magic Johnson, het ook in 1979 die NBA betree en by die Los Angeles Lakers aangesluit. Ondanks 'n sterk rookie-seisoen van Johnson, is Bird in 1980 aangewys as die liga se Rookie van die Jaar en is hy verkies tot die Eastern Conference All-Star-span ('n eer wat hy vir elk van sy 12 volle seisoene in die NBA sou ontvang). Vir die 1980-seisoen het Bird die Celtics gelei met 'n punteleer (21.3 punte / wedstryd), terugslag (10.4 rebounds / wedstryd), steel (143), en minute gespeel (2.955) en was hy tweede in die assists (4.5 assists / game) en drie -wysers (58). Alhoewel Boston daardie jaar deur die meer atletiese Philadelphia 76ers in die Eastern Conference-finaal geklop is, het Bird se toevoeging tot die span die belofte van Keltiese glorie hernu.
Na die eerste seisoen van Bird het die Celtics die senter Robert Parish en die derde keuse in die 1980 NBA Draft verkry via 'n handel met die Golden State Warriors (in ruil vir die eerste en 13de keur in die konsep). Nadat die Warriors Joe Barry Carroll met die eerste keuse geneem het en die Utah Jazz Darrell Griffith tweede gekies het, het die Celtics die Kevin McHale, die voorspeler van die Universiteit van Minnesota, gekies. Met Bird as klein voorspeler, het die toevoegings van Parish en McHale Boston een van die mees formidabele voorlopers in die geskiedenis van die NBA gegee. Die drie sou die Celtics in die loop van Bird se loopbaan anker.
In sy tweede seisoen het Bird die Celtics na die uitspeelwedstryd gelei, waar hulle 'n tweede agtereenvolgende jaar met Julius Erving se Philadelphia 76ers te kampe gehad het. Bird het die Celtics gehelp om 'n 3-1-tekort te oorkom deur die laaste 3 wedstryde met 2, 2 en 1 punte te wen, en hulle na die NBA-eindstryd te dryf, waar hulle die Houston Rockets in ses wedstryde verslaan het. Dit sou die eerste van drie kampioenskappe in Bird se loopbaan wees, sowel as die eerste van sy vyf eindstryde in die eindstryd.
1982-1987: The Golden Age: MVP's, kampioenskappe en die wedywering
Die toevoegings van Bird en Johnson het die NBA verjong, wat gedurende die grootste deel van die 1970's onder lae bywoning en 'n minimale televisiebelangstelling gely het. Onmiddellik met hul toetrede tot die liga het die twee spelers herhaalde teenwoordighede in die NBA-eindstryd geword. Johnson's Lakers het die kampioenskap in 1980 gewen, terwyl Bird's Celtics die NBA-titel in 1981. Verower het, het Johnson's Lakers dit in 1982 stoei. Lakers teenoor Celtics, en spesifiek Bird versus Magic, het vinnig een van die grootste teenstanders in die geskiedenis van professionele sportsoorte in 1984, 1985 en 1987.
In 1984 het die Celtics die Lakers in 'n eindstryd van sewe wedstryde verslaan en 'n wen-reeks van 111-102 gewen. Bird het gemiddeld 27 punte behaal en 14 rebounds 'n wedstryd gedurende die reeks en verdien die Finale Most Valuable Player (MVP) eer. Bird is ook vir daardie jaar aangewys as die MVP van die liga se gereelde seisoen. In 1985 het die Lakers egter die wraak verloor en die Celtics in ses van die eindstryde in die Boston Garden verslaan. In daardie jaar het die NBA weer Bird die liga MVP genoem.
Boston sal volgende jaar nog 'n wonderlike seisoen hê, met hulp van 'n ander Hall of Famer, Bill Walton. Walton is deur die Lakers geweier en het Celtics se president en hoofbestuurder Red Auerbach as 'n laaste kans genoem. Auerbach was aanvanklik nie bereid om 'n risiko te neem vir Walton, wat jare lank deur voetbeserings geteister is nie. Bird, wat toevallig in die kantoor van Auerbach was ten tyde van die oproep van Walton, het hom egter aangemoedig om Walton te onderteken en gesê dat as Walton voel hy is gesond genoeg om te speel, is dit al wat Bird nodig het om te hoor.
Met Walton se steun van Kevin McHale en Robert Parish, sou die Celtics in 1986 na die eindstryd terugkeer, hoewel nie teen Johnson en die Lakers nie, wat in die Western Conference Finals teen die Houston Rockets verloor het. Die Celtic-span van 1986, wat die gereelde seisoen 67-15 voltooi het en die Rockets in ses wedstryde verslaan het, word oor die algemeen as die beste van Bird se loopbaan beskou. Bird is weer daardie jaar as die MVP van die eindstryd aangewys, met 'n gemiddeld van 24 punte, 10 rebounds en 10 assists per wedstryd vir die reeks. Hy het ook sy derde agtereenvolgende MVP-toekenning verower, 'n prestasie wat pas ooreenstem met die groot Keltiese senter Bill Russell en die dominante Wilt Chamberlain, wat vir Philadelphia en Los Angeles gespeel het.
In 1987 het die Celtics hul laaste finale verskyning van Bird se loopbaan gemaak, en in 'n moeilike reeks teen die Milwaukee Bucks en Detroit Pistons geveg, maar toe hulle die NBA-eindstryd gehaal het, het die Celtics, beserings verloor, verloor teen 'n dominante Lakers-span wat gewen het 65 wedstryde gedurende die seisoen. Die Celtics het uiteindelik in ses wedstryde teen die Lakers verloor. Die Celtics sal in 1988 kortkom, terwyl hulle in ses wedstryde in die Oostelike konferensie-eindstryd teen die Pistons verloor het, aangesien die Pistons die vorige seisoen uit die hartseer gemaak het.
Gedurende die 1986-1987-seisoen het Bird die eerste speler geword wat in dieselfde seisoen minstens .500 van die vloer (.525) en .900 van die vrygooi-lyn (.910) geskiet het. Hy het die prestasie in 1987-1988 herhaal met .527 en .916. In 1987-88 was Bird ook die eerste Keltiese span wat ooit 'n 40-20-wedstryd aangeteken het, met 'n poging van 20 punte met 20 rebound teen Indiana. Hy het daardie jaar gemiddeld 'n loopbaanhoogte van 29,9 punte behaal en slegs vyf punte gedaal, met 'n gemiddelde van 30 per wedstryd. Bird het ook sy derde agtereenvolgende NBA Long Distance Shootout-titel gewen, 'n prestasie wat later deur die Craig Hodges van Chicago Bulls van 1990-1992 geëwenaar is.
Gedurende die 1980's het die kompetisies tussen die Celtics en die Lakers, gedurende die gereelde seisoen en in die eindronde, geweldige televisiegehore gelok. Die eerste gereelde seisoenwedstryd tussen die Celtics en die Lakers in die 1987-1988 seisoen het geblyk 'n klassieke te wees met Magic Johnson bankwese in 'n afwesige balans van naby die 3-punt lyn by die gonser vir 'n 115-114 Lakers-oorwinning in Boston tuin. Die historiese skeuring tussen die spanne, wat mekaar verskeie kere te kampe gehad het in die kampioenskapsreeks van die 1960's, het aanhangers vir die wedywering aangewakker. Nie omdat Russell teen Chamberlain weggespring het nie, het professionele basketbal so 'n groot wedstryd geniet. Die oënskynlike kontras tussen die twee spelers en hul onderskeie spanne het na die televisie gelykgestem: Bird, die introverte kleindorpse held met die bloukraag-werksetiek, pas perfek in die gooierige, harde neusstyl van die Celtics, terwyl die stylvolle, die sorge Johnson het die Lakers se vinnige "Showtime" -oortreding te midde van die helder liggies en beroemdhede van Los Angeles gedoen. 'N Converse-advertensie van 1986 vir sy' Weapon'-reeks basketbalschoene (wat deur sowel Bird as Johnson onderskryf is) weerspieël die waargenome digotomie tussen die twee spelers. In die advertensie oefen Bird alleen op 'n landelike basketbalbaan wanneer Johnson in 'n gladde limousine optrek en hom tot 'n een-tot-een wedstryd uitdaag.
Ondanks die intensiteit van hul wedywering, het Bird en Johnson vriende van die hof geword. Hul vriendskap het geblom toe die twee spelers saamgewerk het om die Converse-advertensie uit 1986 te verfilm, wat hulle as archenemies uitgebeeld het. Johnson het op 4 Februarie 1993 tydens Bird se pensioentrekker verskyn en Bird as emosioneel as 'n vriend beskryf.
In 1988 het Bird die beste statistiese seisoen van sy loopbaan gehad, maar die Celtics kon nie die NBA-eindstryd vir die eerste keer in vier jaar haal nie en verloor in die ses Oosterse konferensie-eindstryde teen die Pistons. Bird het die seisoen 1988-1989 met Boston begin, maar het sy seisoen ná ses wedstryde beëindig om beenspore chirurgies van albei sy hakke te verwyder. Hy het in 1989 na die Celtics teruggekeer, maar verswakte rugprobleme en 'n verouderde Keltiese rooster het hom verhinder om sy vorm in die middel van die 1980's te herwin. Tog het Bird deur die laaste jare van sy loopbaan sy status as een van die voorste spelers in die spel gehandhaaf. Hy was gemiddeld meer as 20 punte, 9 rebounds en 7 help 'n wedstryd in sy laaste drie seisoene met die Celtics, en skiet beter as 45 persent van die veld in elk. Bird het die Celtics in elke drie seisoene tot uitspeelwedstryde gelei.
Voël se liggaam het egter aanhou breek. Hy het jare lank probleme ondervind met rugprobleme, en sy rug het geleidelik erger geword. Nadat hy die Celtics met 'n begin van 29-5 in die seisoen 1990-91 gelei het, het hy 22 wedstryde misgeloop weens 'n saamgeperste senuwee-wortel in sy rug, 'n toestand wat uiteindelik tot sy aftrede sou lei. Hy het 'n operasie buite die seisoen gedoen om 'n skyf van sy rug te verwyder, maar sy rugprobleme het voortgeduur en hy het 37 wedstryde gedurende die 1991-92 seisoen misgeloop. Tydens die Oos-konferensie se halfeindronde van 1992 teen die Cleveland Cavaliers Bird het hy vier van die 7 wedstryde in die reeks misgeloop weens sy rugprobleme.
Olimpiese medalje rekord
Deelnemer vir die Verenigde State
Goud 1992 Barcelona Nasionale span
In die somer van 1992 het Bird hom by Magic Johnson, Michael Jordan en ander NBA-sterre aangesluit om vir die Amerikaanse basketbalspan in daardie jaar se Somer-Olimpiese Spele in 1992 in Barcelona, ​​Spanje, te speel. Dit was die eerste keer in die Olimpiese geskiedenis van Amerika dat die land professionele basketbalspelers gestuur het om mee te ding. Die 'Dream Team' het maklik die goue medalje vir mansbal gewen.
Na sy Olimpiese ervaring, het Bird op 18 Augustus 1992 sy uittrede as 'n NBA-speler aangekondig. Hy het sy loopbaan met gemiddeld van meer as 24 punte, 10 rebounds en 6 assists per wedstryd afgesluit, terwyl hy 49,6 persent van die veld af geskiet het, 88,6 persent van die vrye gooilyn en 37,6 persent uit die driepunt-reeks. Ná Bird se vertrek het die Celtics sy trui nommer "33" dadelik uitgetrek.
NBA loopbaan na aftrede
Die Celtics het Bird vanaf 1992 tot 1997 as spesiale assistent in die span se voorkantoor aangestel. In 1997 aanvaar Bird die pos van afrigter van die Indiana Pacers. Ondanks dat hy geen vorige afrigtingservaring gehad het nie, het Bird die Pacers in 2000 na 'n Oostelike konferensie-kampioenskap gelei en twee naaswenners van die Oostelike konferensie die afgelope twee seisoene. Hy is aangewys as die NBA-afrigter van die jaar vir die 1997-1998 NBA-seisoen.
Bird het kort ná die einde van die 1999-2000 NBA-seisoen as afrigter van Pacers bedank. In 2003 keer hy terug as die Pacers-president van basketbalbedrywighede, waar hy toesig hou oor spanpersoneel en afrigtingstappe, sowel as die konsepkeuse van die span.
1998: 58-24, Oosterse konferensie naaswenner
1999: 33-17, Eastern Conference Runner-Up (let wel: die seisoen is verkort weens uitsluiting)
2000: 56-26, Oosterse konferensiekampioene
Bird word onthou as een van die voorste koppelaarkunstenaars in die geskiedenis van die NBA. Min spelers het in briljante oomblikke van speletjies net so skitterend gevaar.
In die wedstryd 7 van die eindstryd van die Oostelike konferensie in 1981 teen die mededingende Philadelphia 76ers, het die Sixers die hele spel gelei. Binne die laaste minuut is Boston en Philadelphia met 89-89 vasgebind toe Bird 'n vinnige breek-middelbank met 'n linkerhand met sy linkerhand gesny het. Daardie mandjie het die Celtics met 91-89 voorgeloop. Die Sixers het die kans gekry om die wedstryd te wen, maar het die inklokpas wat vir Julius Erving bedoel is, weggegooi. Die Celtics-oorwinning met 91-90 het hulle vir die eerste keer sedert 1976 in die NBA-eindstryd geplaas en hulle het die NBA-kampioenskap in die eindstryd gewen en die Houston Rockets in ses wedstryde geklop. In die laat stadium van die wedstryd het Bird ook twee sleutelstele gehad, twee vrye gooi, 'n terugslag en 'n geblokkeerde skoot.
In 1985 (27 Januarie) slaan Larry Bird 'n wegspringer by die gonser terwyl hy buite perke val om die Celtics 'n oorwinning van 128-127 oor Portland te gee.
In die wedstrydklas Game 6 van die 1986-eindstryd, het Bird 'n drievoudige dubbele van 29 punte, 11 rebounds en 12 assists aangeteken.
In wedstryd 5 van die 1987-oostelike konferensie-eindstryd teen die Detroit Pistons in 1987, met ses sekondes oor in die vierde kwartaal en Boston met die Pistons 107-106 agter, het Bird die inkomende pas van Isiah Thomas gesteel. Toe hy buite perke val, het Bird gedraai en die bal deurgegee aan die spanmaat Dennis Johnson, wat na die mandjie gesny het en 'n opstelling van 2 punte met minder as 'n sekonde oor het. The Pistons het 'n time-out geskakel, maar het geen kans gehad om van die bal af te kom nie. Die dramatiese toneelstuk het die reeks gered vir die Celtics wat in 7 wedstryde gewen het, en hulle het tot die eindstryd gevorder.
In 'n wedstryd in Washington, D. C. teen die Bullets in 1987, het die Celtics die Bullets met 3 punte agtergeloop, met 6 sekondes wat nog in die regulasie oor was. 'N Drie wyser van Bird is afgewaai omdat hul afrigter, K. C. Jones, reeds 'n time-out gebel het. Bird maak toe nog 'n drie-wyser om die wedstryd na oortyd te stuur. Toe die Celtics teen die einde van die eerste oortyd met twee punte agtervolg, is Bird onklaar geraak en albei vrygooier omgeskakel. In die tweede oortyd, met 'n punt van agter met 1 punt en nog 2 sekondes oor, het Bird 'n gons met 'n gonser om die wedstryd te wen, 140-139.
In spel 7 van die halfeindronde van die Oostelike konferensie in 1988 teen die Atlanta Hawks, het Bird in die vierde kwartaal 9 van 10 van die vloer af geskiet, met 20 punte in daardie kwartaal en die Celtics tot 'n reeksoorwinning oor Atlanta behaal. Hierdie poging het 'n vertoning van 45 punte deur Dominique Wilkins in dieselfde wedstryd opgehef.
Op 31 Maart 1991 speel die Celtics 'n dubbele oortydwedstryd met die Chicago Bulls in hul laaste byeenkoms van die seisoen. In die tweede oortydperiode het Bird 9 punte op 4 van 5 skiet van die veld behaal en die Celtics gehelp om die Bulle met 135-132 te klop. Baie noem die speletjie Bird se beste vertoning teen Michael Jordan.
In die laaste sekondes van 'n gereelde seisoenwedstryd met die Portland Trail Blazers in nasionaal-televisie in Maart 1992, het Bird die wedstryd oortyd gestuur met 'n afwaartse balans met eenhandige drie-punt-skoot. Bird het 49 punte, 14 rebounds, 12 assists en 4 steel vir sy 59ste en laaste loopbaan drievoudig verdubbel, in wat baie ondersteuners sy laaste groot wedstryd in die NBA genoem het. Die Celtics het met dubbele oortyd oor die Blazers gewen, 152-148. Bird se 49 punte is die NBA-rekord vir die meeste punte wat behaal is terwyl hy 'n drievoudige dubbele punt behaal het.
Op 30 Maart 1983 het Bird 53 punte teen die Indiana Pacers aangeteken om die Celtic-rekord op te stel vir die hoogste punteleer in 'n wedstryd deur 'n individuele speler (die vorige rekord behoort aan Sam Jones wat op 29 Oktober 51 punte teen die Detroit Pistons behaal het, 1965). Bird het ook die franchise-rekord opgestel vir die meeste punte wat in 'n kwart behaal is met 24 punte in die derde kwartaal wat sedertdien op 22 Desember 1995 met Todd Day teen die Minnesota Timberwolves gelyk is.
Op 18 Februarie 1985 het Bird 'n drievoudige dubbele (30 punte, 12 rebounds, 10 assists) aangeteken en het hy ook 9 stele gehad in drie kwartale van die wedstryd teen die Utah Jazz. Bird het die vierde kwart voorgeloop, want die Celtics het na die derde kwart met 90-66 gelei en die wedstryd 110-94 gewen. Toe die verslaggewers hom gevra het of hy eintlik in die vierde kwartaal wil speel om die viervoud dubbel te kry, het Bird gesê: "Waarvoor het ek al genoeg skade aan hulle aangerig."
Bird het op 12 Maart 1985 60 punte teen die Atlanta Hawks aangeteken om die rekord vir die hoogste punteleer in 'n wedstryd deur 'n Celtic te herwin, net nege dae nadat die spanmaat Kevin McHale Bird se vorige rekord gebreek het met 56 punte teen die Detroit Pistons.
Op 1 April 1987 het Bird 'n drievoudige dubbele (17 punte, 11 rebounds, 10 assists) teen halftyd teen die Washington Bullets aangeteken. Hy het die wedstryd met 30 punte, 17 rebounds en 15 assists afgesluit.
Op 11 November 1987 voltooi Bird die eerste terugslagwedstryd met 40 punte-20 in die geskiedenis van Celtics teen die Indiana Pacers.
Op 10 November 1989 het Bird 50 punte teen die Atlanta Hawks aangeteken om sy vierde en laaste 50 punt in sy loopbaan te registreer. Bird se vier-loopbaanwedstryde met 50 punte is die rekord vir die meeste 50 punte deur 'n Celtic.
Bird het in sy professionele loopbaan drie 40-drie-dubbelspel-wedstryde aangeteken. Die eerste was op 14 Februarie 1986 in 'n oortyd-oorwinning teen die Portland Trailblazers. Hy het daardie wedstryd met 47 punte, 14 rebounds en 11 assists afgesluit. Die tweede plek het op 13 Desember 1989 plaasgevind in 'n oorwinning oor die Seattle Supersonics (40 punte, 11 rebounds, 10 assists). Die laaste was in 'n dubbele oorwinning teen die Portland Trailblazers op 15 Maart 1992, waar Bird met 49 punte geëindig het (die rekord vir die meeste punte aangeteken terwyl hy 'n drievoudige dubbele punt aangeteken het), 14 bons en 12 assists.
Bird het ook 69 driedubbele dubbelspel (59 gereelde seisoen en 10 na-seisoen) behaal, wat agter Oscar Robertson, Magic Johnson, Wilt Chamberlain en Jason Kidd staan ​​vir die vyfde keer die beste.
Tydens Bird se aftredingseremonie het Magic Johnson gesê, Larry, jy het my net een leuen vertel. U het gesê daar sal nog 'n Larry Bird wees. Larry, daar sal nooit weer 'n Larry Bird wees nie.7
Gedurende sy loopbaan was hy op die voorblad van Sports Illustrated tydskrif 11 keer, insluitend die voorblad van die spesiale 40-jarige herdenkingsuitgawe, met die beste 40 atlete in die afgelope 40 jaar.8
Larry se inspirerende prestasies, toewyding aan uitnemendheid en persoonlike dryfkuns was prominent in die televisieprogrammering wat deur die NBA aangebied is tydens hul 50ste bestaansjaarviering tydens die basketbalseisoen 1996-1997.
Hy is ook in Augustus 1999 in die Indiana State University Hall of Fame opgeneem, en in dieselfde maand is hy vereer as 'n Indiana Living Legend deur die Indiana Historical Society.
Larry Bird het net so hard van die hof gewerk en 'n baie wenslike woordvoerder vir korporatiewe en kommersiële ondernemings geword vir 'n geselekteerde aantal groot sake- en handelsname, waaronder: McDonald's, HJ Heinz, Microsoft, Gatorade, Hewlett Packard, Nestle, Kraft, Kellogg's , General Mills, Pepsi / Mountain Dew.
Hy het ook namens talle liefdadigheidsorganisasies gewerk, waaronder die Boys and Girls Club van Terre Haute, Indiana en die Daniel Marr Boys and Girls Club in Boston. Daarbenewens het Bird versoek dat al die opbrengste uit sy suksesvolle aftredingseremonie wat in 1992 in die Boston Garden gehou is, onder 25 liefdadigheidsorganisasies in Boston gedeel word, en sodoende 'n inkomste van meer as 'n miljoen dollar genereer word om onder hulle te verdeel.9
NBA TV het op sy 50ste verjaardag in 2006 'n hele dag se programmering gewy aan die loopbaan van Bird se loopbaan.
↑ "Sport Essentials", USA Today.
↑ Bird Returns | Die amptelike webwerf van die Indiana Pacers. Nba.com (26 Junie 2013).
↑ "Pacers 'Bird is NBA se beste uitvoerende beampte", CNN Sports Illustrated, 16 Mei 2012.
↑ 4.0 4.1 CNN / SI - 33: Larry Bird betree die Hall of Fame. SportIllustrated. 18 Augustus 2008 herwin.
↑ 5.0 5.1 Larry Bird, en Bob Ryan. 1989 Drive: die verhaal van my lewe. (New York: Doubleday)
↑ Carrie Rickey, 1988. 'n Renoster onder die Gazelle Query.nytimes.com. 18 Augustus 2008 herwin.
↑ NBA-aanhalings. NBA.com. 18 Augustus 2008 herwin.
↑ Larry Bird-biografie Aiespeakers.com. Onttrek 19 Augustus 2008.
Bird, Larry en Bob Ryan. 1989. Drive: The Story of My Life. New York: Doubleday. ISBN 0-385-24921-7
Bird, Larry en Jackie MacMullan. 1999. Voëlkyk: oor die spel wat ek liefhet en speel. New York: Warner Books. ISBN 0446524646
Bird, Larry en John Bischoff. 1986. Voël op basketbal: strategieë van die Great Celtics-kampioen. Lees, massa: Addison-Wesley. ISBN 0201106671
Connelly, Michael. 2008. Rebound !: Basketbal, bus, Larry Bird en die wedergeboorte van Boston. Minneapolis: MBI Pub. Co. ISBN 9780760335017
Larry Bird, 'n Indiana-legende. 1999. Champaign, IL: Sports Pub. ISBN 1582610088
Levine, Lee Daniel. 1988. Bird: The Making of an American Sports Legend. New York: McGraw-Hill. ISBN 0070374775