Slag van Rooi Kranse - Geskiedenis Podcasts - 2021
Slag van Rooi Kranse
Die Slag van Rooi Kranse (ook bekend as die Slag van Chibi, 208 nC) was die kernbetrokkenheid tussen die magte van Noord-China onder leiding van die krygsheer Cao Cao (l. 155-220 n.C.) en die geallieerde verdedigers van die suide onder die bevel van Liu Bei († 223 CE) en Sun Quan († 252 CE). Die geveg word beskou as die keerpunt in die konflik tussen verskillende krygshere wat die beheer oor hul streke oorgeneem het en dan hul reikwydte in die kwynende dae van die Han -dinastie (202 vC - 220 CE) uitgebrei het. Cao Cao is deur die suidelike koalisie verslaan en terug noordwaarts gery, en eindig sy droom om China onder sy bewind te verenig.
Die verlowing het die speelveld van die sentrale antagoniste gelykgemaak, aangesien Cao Cao voorheen die magtigste was en die grootste leër was. Daarna, met Cao Cao geslaan en gedwing om met groot verliese terug te trek, het Liu Bei en Sun Quan hul streke gestabiliseer, en dit het uiteindelik gelei tot die periode van die drie koninkryke (220-280 CE) na die einde van die Han-dinastie met Cao Cao wat die koninkryk regeer van Cao Wei, Liu Bei regeer oor Shu Han, en Sun Quan as koning van Oos -Wu. Die Drie Koninkryke het in dikwels onrustige wapenstilstand met mekaar gebly totdat hulle in 280 nC onder die Jin -dinastie verenig is.
Verval van die Han -dinastie en die geel tulbandopstand
Die Han-dinastie, wat China bevry het ná die onderdrukkende bewind van die Qin (221-206 v.G.J.), het toenemend korrup geraak deur c. 130 nC. Die sentrale rede wat latere Chinese historici aangevoer het, was die evolusie van die rol van paleis -eunugs in die Chinese regering. Die eunugs was oorspronklik nie meer as haremwagte nie, gekies om die veiligheid en seksuele suiwerheid van die vele byvroue van die Chinese keiser te verseker, maar hul nabyheid aan die keiser en die toegang tot die hof het hulle waardevolle bates vir die adel gemaak. Eunuchs kon, en het, 'n belangrike rol gespeel om sommige lede van die adel te verhef en ander weg te neem. Verder het hulle die keiser 'n buffer gegee tussen hom en die verskillende partye wat sy guns soek.
In 142 nC is 'n boerebeweging bekend as die Five Pecks of Rice Rebellion van stapel gestuur deur 'n Taoïstiese visioenêr met die naam Zhang Daoling wat in wese kennis gegee het dat hy en sy sekte hulle van die keiserlike China afskei om 'n eie staat te vorm waar hulle beter kan sorg hulself. Die Han, wat die Taoïstiese denke bevoordeel het, het blykbaar Zhang en sy volgelinge min gedink en minder kennis geneem, aangesien niks aan hulle gedoen is tot 215 nC nie, en selfs toe was dit nie die Han wat die streek weer in lyn gebring het nie, maar Cao Cao wat sy eie agenda nagestreef het.
Miskien aangemoedig deur die relatiewe sukses van die Five Pecks -beweging, het 'n Taoïstiese geneser genaamd Zhang Jue sy eie opstand in 184 nC begin, die Yellow Turban Rebellion, wat vinnig die mense se verbeelding aangryp en vinnig oor die land versprei het. Zhang het die Han veroordeel as selfsugtige en selfsugtige aristokrate wat die mandaat van die hemel verloor het waardeur hulle die reg gehad het om te heers. Die mandaat van die hemel, wat dateer uit die Zhou-dinastie (1046-256 vC), was 'n geestelike ooreenkoms tussen die heersende huis en die gode wat 'n dinastie legitimeer en duidelik blyk uit die sorg van die regerende huis vir die mense. Die mense, het Zhang uitgewys, ly, terwyl die adel niks gedoen het om hulle te help nie.
Zhang fokus sy beweging op die beginsel van jiazhi ("Waarde"), die fundamentele, intrinsieke waarde van 'n individu en, in uitbreiding, die optrede van daardie individu. Elke persoon het 'n goddelike waarde, ongeag hul sosiale klas of bydrae tot die samelewing, en dit word geïgnoreer deur die regeringsamptenare wat hulpbronne vermors, tyd en energie vermors en hul eie klein belange nagestreef het ten koste van die mense wat hulle was veronderstel is om te bedien.
Die Yellow Turban Rebellion (sogenaamd as gevolg van die geel hoofbedekking wat rebelle gedra het, wat die aarde simboliseer) het spoedig aktiewe enklawe regoor China gehad en Zhang het gewerk om die boere te bewapen vir die konflik wat hy geweet het sou kom toe die Han besluit om op te tree. Hy hoef nie lank te wag nie, want die Han was nie van plan om hierdie soort opwinding te laat gaan nie, net soos die Five Pecks Rebellion.
Die keiser Lingdi (r. 168 -189 CE) het die beleid van sy voorgangers voortgesit om streeksgoewerneurs tot militêre posisies te verhef om die grense te beskerm teen invalle deur die nomadiese Xianbei en Xiongnu en baie van sy beste generaals was dus ver van die hoofstad. Lingdi het sy generaals Huangfu Song (omstreeks 195 G.J.), Lu Zhi (omstreeks 192 G.J.) en Zhu Jun (omstreeks 194 n.C.) teen die rebelle gestuur, maar sodra een enklawe verpletter is, verskyn 'n ander elders.
'N Hofbeampte (wat ook 'n streekgoewerneur was) genaamd Liu Yan († 194 nC), het voorgestel dat die keiser sy provinsiale en streeksamptenare bemagtig deur hulle vry te stel van keiserlike voorskrifte en hulle in staat te stel om die opstand in hul eie gebiede te hanteer terwyl hulle beste saag pas. Deur dit te doen, sou Lingdi die vorming van 'n aantal outonome state in sy koninkryk aanmoedig, maar as hy 'n beter plan verloor, het hy daartoe ingestem. Een van hierdie streeksamptenare was Cao Cao wat die nuwe vryheid aangegryp het en die opstand binne 'n jaar verpletter het. Zhang Jue is óf in die geveg doodgemaak óf tereggestel, en die opstand is teen die einde van 184 CE verpletter.
Ander streekgoewerneurs het eweneens hul nuwe spiere gebuig en word nou krygsheren en, nadat die rebellie neergelê is, het hulle hul provinsies beheer soos hulle verkies en lande geëis sonder verwysing na die keiser of hofbeleid. Lingdi sterf in 189 nC en laat die troon oor aan sy seun Liu Bian, op daardie tydstip ongeveer 12 jaar oud, wat keiser Shao van Han geword het. Hy was egter te jonk om te regeer, en daarom is 'n regent - sy oom He Jin - oor hom geplaas. Die eunugs wou egter beheer oor die nuwe keiser hê, en beplan om He Jin te vermoor op dieselfde tyd dat He Jin 'n boodskap stuur aan die afgeleë krygshere Dong Zhuo (omstreeks 192 CE) en Yuan Shao (omstreeks 202 CE) om na Luoyang te kom en help hom om van die eunugs ontslae te raak.
Die eunugs het ontdek dat Hy van plan is en hom vermoor, maar dit het hulle niks gebaat nie, aangesien Yuan Shao hulle almal doodgemaak het toe hy by die stad aankom en He Jin dood gevind het. Terwyl die eunugs en hul ondersteuners vermoor is, het die jong keiser, sy broer Liu Xie, en hul gesin die stad ontsnap en was hulle op pad na Chang'an toe hulle deur Dong Zhuo onderskep is, terwyl hulle na Luoyang marsjeer. Dong het die keiser en sy gevolg geneem en verklaar homself nou die oppermag.
Die Alliansie en Konflik
Die ander krygshere, insluitend Cao Cao, het hierteen beswaar aangeteken en 'n alliansie aangegaan om Dong, wat bekend staan ​​as die Guandong-koalisie (omstreeks 190-192 nC), omver te werp. Die 26 krygshere het Luoyang omring met hul leërs, maar Dong het ontsnap en die stad aan die brand gesteek en die bevolking, insluitend die keiser, na Chang'an gebring wat hy versterk het. Die krygshere het beweer dat hulle veg vir die herstel van die Han -dinastie en om die keiser te red terwyl Dong beweer dat die keiser sy gas was en geen gevaar was nie. Dong bevoordeel eintlik die jonger broer van die keiser, Liu Xie, vir heerskappy en laat keiser Shao in 190 nC teregstel en Liu Xie word keiser Xian.
Cao Cao het nou die sleutel tot wettige heerskappy gehad met die keiser en keiser seël binne sy grense.
Die krygshere het Dong weer probeer omverwerp, maar hy was te goed beskerm. Hy is uiteindelik deur sy vertroueling en lyfwag Lu Bu vermoor, en na sy dood breek die koalisie uitmekaar en draai mekaar om. Keiser Xian is nou in Chang'an aangehou, onder die invloed van watter krygsheer op 'n gegewe tydstip die sterkste was, totdat hy in 195 nC ontsnap en noordwaarts vlug en uiteindelik toevlug by Cao Cao gevind het.
Cao Cao het nou die sleutel tot wettige heerskappy gehou met die keiser en keiser seël binne sy grense. As die alliansie ooit daartoe omgee om die Han aan die bewind te bring, was dit die oomblik waarop hulle dit duidelik kon maak en óf die keiser kon red óf hom aan die bewind kon bring. In plaas daarvan het Cao Cao en die ander die magstryd voortgesit, mekaar doodgemaak en lande ingeneem, terwyl die keiser onder die 'beskerming' van Cao Cao gebly het en niks kon doen nie.
Cao Cao het elke teenstander verslaan en sy gebied geleidelik vergroot totdat hy die hele Noord -China Vlakte gehad het. Hy verslaan Yuan Shao, een van sy oudste vriende en wapengenote, in die Slag van Guandu in 200 nC, wat sy houvas op meer gebiede versterk en sy leërs uitbrei. Tussen 200-207 n.C. het Cao Cao sy veldtogte voortgesit en 'n geweldige leër opgebou, totdat al wat hy hoef te doen was om suidwaarts te marsjeer en by sy gebiede aan te sluit om China onder sy bewind te verenig.
Cao Cao vertrek in die laat somer van 208 nC met 'n leër (volgens sy eie skatting) van byna 800 000 krygers. Hedendaagse geleerdes en selfs die tydgenote van Cao Cao beweer dat dit 'n wilde oordrywing is en dat hy waarskynlik nader aan 250.000 man was, maar dit was 'n ongelooflike groot leër, veral as 'n mens in ag neem dat sy teenstanders slegs tussen 10.000-50.000 troepe kan speel .
Die eerste doelwit was om die hawestad Jiangling aan die Yangtze -rivier te verower, wat Cao Cao in staat sou stel om handel te beheer sowel as om troepe vinnig in die suide te voorsien. Hy het geen weerstand beleef tydens sy opmars na Jiangling nie, maar hy het geweet dat die ander krygshere op hom sou wag sodra hy die stad bereik het.
Terwyl Cao Cao op optog was, het 'n nuwe koalisie teen hom ontstaan ​​onder leiding van Liu Bei van Han en Sun Quan van Wu, maar ook 'n aantal noemenswaardige generaals soos die groot Guan Yu (omstreeks 220 nC), so beroemd om sy krygsvaardighede en persoonlike eer dat hy later as Guan Gong (ook bekend as Guandi), god van oorlog en beskerming, en die briljante strateeg Zhou Yu (omstreeks 210 n.C.) aangewys is. Guan Yu was in beheer van die troepe se riviergang, terwyl Liu Bei, wat hy bedien het, oor die land marsjeer.
Die eerste skermutseling het gekom toe Cao Cao die kolomme van Liu Bei aanval en dit verstrooi, en Guan Yu die troepe gered het en hulle stroomaf gebring het. Cao Cao sou waarskynlik op hierdie stadium gewen het, maar sy manne was moeg van die lang opmars en ongebruik vir die suidelike klimaat en terrein was hulle gedisoriënteerd, baie van hulle siek. Guan Yu kon die troepe van Liu Bei maklik red, terwyl Cao Cao in die verlede 'n deeglike strateeg was wat vir elke gebeurlikheid beplan het en dit nooit sou laat gebeur nie.
Onder die vele probleme wat die suidelike veldtog aan hom voorgehou het, was die vervoer van landtroepe per water. Cao Cao het 'n aansienlike aantal skepe gekry deur sy vroeëre oorwinnings en was van plan om dit te gebruik om die suide langs die Yangtze -rivier te onderdruk. Sy manne, wat gewoond was om gevegte te land, het seesiek geword, en waarskynlik in reaksie hierop het Cao Cao die bote aanmekaar gesit om te verhoed dat die vloot 'n hele stuk skepe was, eerder as afsonderlike bote wat kon beweeg.
Toe Cao Cao weer in Wei was, het hy tot sy nederlaag bedank, homself tot koning van sy gebied uitgeroep en die koninkryk Cao Wei gestig.
Nadat Cao Cao sy leër op die suidelike oewer van die Yangtze geposisioneer het, het hy sy drywende vesting daar naby, wat een van die koalisie -generaals, Huang Gai (omstreeks 210 n.C.), geïnspireer het met 'n plan vir Cao Cao se nederlaag. Huang Gai, 'n afdelingsbevelvoerder met 'n aantal skepe tot sy beskikking, het Cao Cao gekontak en beweer dat hy wil oorval en sy vloot saamneem. Cao Cao aanvaar sy aanbod gelukkig en wag op sy aankoms. Huang Gai het die bote daarna gevul met vlambare materiale en olie en 'n skeletpersoneel laat hulle op die rivier vaar. Toe hulle halfpad was, terwyl die winde hulle voortdurend vorentoe beweeg, het die matrose die skepe afgevuur en daarna op kleiner bote afgegly. Die skepe kom te vinnig en was te naby vir Cao Cao om iets te doen om hulle te keer en hulle het in sy vloot gestamp en dit aan die brand gesteek.
Toe die skepe in vlamme bars, bars Zhou Yu op die laer van Cao Cao af met 'n kontingent, en vermoor en verstrooi die manne van Cao. Cao Cao het besef die dag is heeltemal verlore en het 'n algemene terugtog na die noorde geklink met die magte van Zhou Yu, Liu Bei en Sun Quan. Die pad wat die terugtrekkende weermag moes inslaan, die Huarongweg, was 'n modderige baan wat gelei het tot langsaamheid en baie van die mans was siek, waarskynlik almal gedemoraliseer, en meer sterf tydens die terugtog noord as tydens die kort slag van Rooi Kranse.
Toe Cao Cao weer in Wei was, bedank hy sy nederlaag, verklaar homself koning van sy gebiede en vestig die koninkryk Cao Wei. Liu Bei het sy voorbeeld in die suide gevolg en die stigter van die koninkryk Shu Han en Sun Quan het dieselfde gedoen met sy koninkryk Oos -Wu. China is nou in drie verdeel - die era bekend as die periode van die drie koninkryke - met elke monarg wat aanspraak maak op die mandaat van die hemel om die hele China te regeer, maar elkeen het nie die krag om die ander twee te onderwerp nie.
Die Han -dinastie regeer steeds tegnies oor China omdat keiser Xian nog steeds in die hof van Cao Cao gewoon het. Toe Cao Cao in 220 nC sterf, dwing sy seun Cao Pi die keiser om te abdikeer en stig die Wei-dinastie (221-265 CE), wat weerspieël word deur die ander state Shu Han en Eastern Wu, wat elkeen hulself as die wettige erfgename van die Han en Liu Bei en Sun Quan verklaar albei hulself as keisers. China sou verdeel bly totdat dit in 280 nC deur die Jin -dinastie verenig is.
The Battle of Red Cliffs and the Period of the Three Kingdoms is een van die bekendste en hoogs geromantiseerde verlowings en tydperke in die Chinese geskiedenis danksy die topverkoperroman uit die 14de eeu Romantiek van die drie koninkryke deur Luo Guanzhong. Die roman, 'n werk van historiese fiksie, is verantwoordelik vir die sinistere reputasie van Cao Cao as 'n meedoënlose skurk, karakters soos Liu Bei en Sun Quan as helde en magiese gebeure-soos die oproep van die wind om die vuurskepe te blaas na die vloot van Cao Cao - as deel van die plotontwikkeling. Die roman was ongelooflik gewild en word vandag nog gelees. In 2008 het die regisseur John Woo die film vrygestel Rooi Krans tot gewilde en kritieke lof, en die stryd is die onderwerp van videospeletjies en ander werke.
Op grond van hierdie media - sowel as operatiese optredes en kunswerke - word Cao Cao gereeld uitgebeeld as die uiteindelike skurk, met die bedoeling om China ten alle koste te verower, terwyl Liu Bei en Sun Quan gesien word as die patriotiese helde wat die vryheid van hul vaderland verdedig teen 'n genadelose tiran. In werklikheid het nie een van die partye wat by die Slag van Rooi Kranse vergader het, die mense van China se belang op die hart gedra nie en nie een van hulle het 'n wettige aanspraak op die Mandaat van die Hemel nie. Elkeen wedywer met die ander suiwer uit eie belang, en die mense vir wie hulle sou moes veg, het die prys betaal vir hul ambisie.
Kyk die video: Есть на Волге утес - Леонид Харитонов и Ансамбль им. Александрова 1965 (Desember 2021).