Bytwonde: Noodhulp vir bytbeserings
Bytwonde kan deur 'n dier of 'n ander mens aan u toegedien word. In makliker gevalle word slegs die vel beseer. In diep bytings word ander strukture ook aangetas, soos spiere, senuwees of bene. Of dit nou diep is of nie – elke byt kan besmet raak, want in die speeksel van diere en mense waai verskillende kieme. Daarom moet byt altyd ernstig opgeneem word. Lees hier hoe u noodhulp kan gee in geval van 'n bytwond.
Wat te doen met bytmerke? Reinig, ontsmet, bedek steriele, moontlik drukverband in die geval van swaar bloeding, plaas die beseerde liggaamsdeel in die geval van slangbyte, bring die betrokke persoon na die dokter of skakel 'n nooddiens.
Bytwonde risiko's: Wondinfeksie, weefselskade (bv. Aan spiere, senuwees, senings, vate of bene); Simptome van vergiftiging (as dit deur giftige diere gebyt word)
Wanneer na die dokter? In beginsel moet elke bytwond deur 'n dokter ondersoek word en indien nodig behandel word.
Selfs ligte en oënskynlik onskadelike byt kan brand.
In die ergste geval ontwikkel 'n lewensgevaarlike bloedvergiftiging, tetanus of hondsdolheid!
'N Wond kan ook dae na die byt ontbrand. Let dus op bytwonde met betrekking tot tekens van inflammasie (swelling, rooiheid, oorverhitting, ens.).
Bytwond: wat om te doen?
By bytmerke beïnvloed die omvang van die besering hoe u dit goed moet versorg. In beginsel onderskei 'n mens tussen drie grade van erns (volgens Rueff et al.):
Oppervlakkige velbeskadiging, gekrap en wonde, moontlike kneusplekke
Dieper velwonde is aan die spierhuid (fascia), in die spiere of kraakbeenstrukture
Wond met weefseldood (nekrose) of ernstige weefselskade (stofdefek)
Dit is egter skaars moontlik vir nie-professionele persone om die erns van 'n bytbesering behoorlik te bepaal. Daarom moet elke bytwond as noodgeval behandel word en deur 'n dokter behandel word. In die eerste plek moet daar egter noodhulp verleen word:
As u bytwonde nie bloei nie (soos honde of katte), moet u die wond met water en 'n bietjie seep skoonmaak.
Ontsmet dan die wond en bedek dit met 'n steriele lap.
As u 'n ernstige bloeding byt, moet u 'n drukverband toepas.
As u 'n giftige slang byt, moet u die aangetaste liggaamsdeel immobiliseer. Dan kan die ingespuit slanggif nie so vinnig in die liggaam versprei nie. Verwyder ook klere en juwele wat dig pas by die wond (moue, ringe, armbande, ens.). Die omgewing van die bytwond kan baie swel.
Bring die pasiënt vinnig na die dokter of skakel die reddingsdiens.
Afhangend van wie die dier byt, het bytbeserings gewoonlik 'n tipiese beseringspatroon. Van die 'dader' hang dit ook af van hoe groot die risiko van wondinfeksie is.
As 'n persoon byt, is daar gewoonlik 'n ringvormige indruk met kneusplekke en punktuasies van die vel. Daar is 'n aansienlike risiko van infeksie! Dus, 'n paslik geïnfekteerde persoon wat byt VIGS (HIV) of hepatitisvirusse (B of C) oorgedra.
Ook katbyt is baie aansteeklik. Hulle kan byvoorbeeld bloedvergiftiging (sepsis) veroorsaak of hondsdolheid oordra. Die byt van 'n kat laat gewoonlik diep, stiptelike wonde agter wat skaars bloei. Die weefselbeserings kan tot by die been reik. Met katbyt op die hand word so gereeld vingerpunte en gewrigte aangetas.
Lees meer oor hierdie onderwerp in die artikel Cat Bite.
Honde byt 'n persoon meestal aan hande en onderarms, met klein kinders ook in die gesig. Hulle word dikwels met gesnipperde rande geskeur of geskeur. Aangesien die diere skerp tande en sterk kake het, is dieper beserings aan spiere, senings, vate, senuwees en / of bene nie ongewoon nie. Moontlike wondinfeksies ná honde byt handel oor bloedvergiftiging en hondsdolheid.
Lees meer oor hierdie onderwerp in die artikel hondbyt.
Knaagdiere soos rotte, muise, cavia's, eekhorings of hase is geneig om net oppervlakkig te byt. Hier is 'n seldsame wondinfeksie (byvoorbeeld hondsdolheid, tularemie = haasplaag, rotte bytkoors).
As gevolg van die plat tande van die diere is persbeserings hier (onder andere herkenbaar by die kneusplek) kenmerkend.
Twee bytplekke wat min bloei, is tipies vir 'n slangbytwond. Nadat u 'n giftige slang gebyt en gif ingespuit het, kan simptome van verskillende soorte vergiftiging en erns voorkom.
Lees meer oor hierdie onderwerp in die artikel oor die slangbyt.
Die grootste gevaar met 'n bytwond is die hoë risiko vir infeksie. Daarbenewens kan die aanvaller ernstige weefselskade aan die slagoffer opgedoen het. Die byt van 'n giftige slang hou ook die risiko van vergiftiging in.
Vir kat- en mensbyt is die infeksiesyfer ongeveer 50 persent, vir honde byt effens laer. Die resultaat is geneem uit sulke wondinfeksies van die baie kieme wat in die speeksel van diere en mense voorkom en wat in die wond kan beland as hulle byt.
Maar die risiko van besmetting met bytmerke is ook groot, omdat die beserings dikwels onderskat word en dan nie na behore voorsien word nie. Die risiko is veral groot by baie diep en vuil wonde en wanneer die weefsel ernstig beskadig is.
Afhangend van die patogeen, kan dit enkele ure tot etlike dae duur voordat die simptome van die infeksie sigbaar word. Dit kan byvoorbeeld rooiheid, swelling en pyn in die wondarea wees. Miskien kom daar 'n purulente afskeiding uit die wond. Koors en algemene malaise is ander moontlike tekens van wondinfeksie.
Ligte bytwonde beseer net die oppervlakkige vellaag (epidermis). In teenstelling hiermee kan dieper byt baie ernstiger skade berokken. Die vel kan byvoorbeeld losgemaak word van die weefsel onder (velle / versiering). Dikwels word senuwees, bloedvate, senings, spiere en / of bene beseer – soms met ooreenstemmende gevolge. Dit kan dus met senuweeskade gebeur dat die pasiënt in die aangetaste gebied van die liggaam nie meer temperatuurstimulasies en aanraking kan waarneem nie (sensoriese versteurings). Bewegingsbeperkings is ook moontlik. Vaatbeserings kan bloeding in die weefsel veroorsaak. In die ergste geval word 'n liggaamsdeel heeltemal afgeskeur deur die byt, byvoorbeeld die hand of 'n oor.
Vergiftiging deur slangbyt
Nie elke byt van 'n giftige slang spuit gif in die bytwond in nie. As dit gebeur, hang dit af van die tipe slanggif en die hoeveelheid wat ingespuit word, watter gesondheidsgevolge dit vir die pasiënt kan hê. Senuwees kan byvoorbeeld beskadig word (soos by verlammingsimptome), erge spierpyn en bloedstollingsversteurings. Dikwels swel die gebied rondom die bytplek, en die pasiënt ontwikkel bloedsomloopprobleme.
Bytbeserings: wanneer na die dokter?
Met 'n bytwond moet u altyd dokter toe gaan. Eerstens omdat hy slegs die omvang van die besering korrek kan beoordeel. Aan die ander kant, omdat bytwonde 'n wondinfeksie kan veroorsaak. Indien nodig of raadsaam, kan die dokter die pasiënt onmiddellik 'n entstof teen tetanus of hondsdolheid gee.
Bytwonde: ondersoeke by die dokter
In gesprek met die pasiënt of begeleidende persone, sal die dokter eers probeer om 'n idee te kry van hoe die besering plaasgevind het en die bytwond self (anamnese). Hy vra byvoorbeeld of die dier opvallend gedra het (vermoedelik hondsdolheid) en – by mak diere – of dit teen hondsdolheid ingeënt is. Die dokter moet ook ingelig word oor 'n bekende tekort aan die pasiënt se verdediging (byvoorbeeld in die geval van diabetes of kortisoonterapie) en die gebruik van medikasie (soos bloedverdunner).
Dit word gevolg deur 'n fisiese ondersoek. Die dokter ondersoek onder meer hoe diep en vuil die wond is en of daar tekens van ontsteking is. Dikwels neem hy ook 'n bloedmonster, onder meer om dit te laat ondersoek na tekens van infeksie. Selfs 'n wondsmeer kan baie leersaam wees: in die laboratorium kan moontlike wondkieme opgespoor word.
As daar enige vermoede bestaan ​​dat die bytwond geassosieer word met beenbesering, bied die beeldingstegnieke duidelikheid (byvoorbeeld X-straal).
Bytwonde: behandeling deur die dokter
Die dokter sal (effens) ligte bytmerke deeglik skoonmaak en spoel. Daarna sluit hy homself toe met gips, krammetjies of hegting (primêre wondsorg).
In teenstelling hiermee word diep en besmette wonde gewoonlik 'n rukkie oop gelaat en 'n paar keer skoongemaak voordat dit toegemaak word (sekondêre wondversorging). Dit is om infeksie te voorkom of eers 'n bestaande infeksie uit te skakel.
Indien nodig, sal die dokter beskadigde, dooie of besmette weefsel uit die wondarea verwyder voordat die wond gesluit word (debridement).
Pasiënte met dieper bytmerke kan 'n voorgeskrewe antibiotikum voorskryf. Dit verminder die risiko van wondinfeksie. Daarbenewens sal die dokter 'n hondsdolheid- en / of tetanus-entstof toedien indien die pasiënt geen entstofbeskerming het nie en daar 'n ooreenstemmende risiko vir infeksie is. Aangesien die inenting teen hondsdolheid vir die betrokke persoon ingewikkeld en lastig is, word daar gewoonlik eers probeer om die inentingstatus van die bytveroorsakende middel (mens of dier) te bepaal.
In 'n slangbyt word pasiënte dikwels in die hospitaal opgeneem. Die beseerde liggaamsdeel is geïmmobiliseer.
Bytbeserings kom gereeld voor. Dit is meestal honde wat byt, en minder gereeld katte, perde, knaagdiere of ander mense. Wat diere-aanvallers betref, kan u baie doen om bytwonde te voorkom:
Moenie gevaarlik of aggressief optree teenoor honde, katte en ander diere nie, maar wees rustig en verdedigend. Dit geld ook in die hantering van andersins vreedsame troeteldiere.
Leer om waarskuwingstekens van diere korrek te interpreteer.
Moenie aan 'n dier raak as hy eet of 'n seun het nie.
Moet nooit 'n voël in stilte en / of van agter nader nie. Dit kan anders bang en byt.
Vermy vinnige bewegings en harde geluide by 'n dier.
Leer kinders van die begin af hoe om diere ordentlik te hanteer (trek byvoorbeeld nie aan die vel / stert, trek nie soos 'n speelding nie, wees nie bang nie).
Dra stewige skoene en langbroeke as jy in 'n omgewing met slange reis. Gebruik ook 'n wandelstok – die vibrasies tydens landing sal die dier waarsku dat dit geneig sal wees om te verdraai.