Gedurende 1642-1651 het die Engelse Burgeroorlog koning Charles I geveg vir die beheer van die Engelse regering. Die oorlog het begin as gevolg van 'n konflik oor die mag van die monargie en die regte van die Parlement. Tydens die vroeë fases van die oorlog het die parlementariërs verwag om Charles as koning te behou, maar met uitgebreide magte vir die Parlement. Alhoewel die Royaliste vroeë oorwinnings gewen het, het die parlementariërs uiteindelik oorwin. Toe die konflik gevorder het, is Charles uitgevoer en 'n republiek gevorm. Bekend as die Statebond van Engeland, het hierdie staat later die Protektoraat onder leiding van Oliver Cromwell geword. Alhoewel Charles II genooi is om die troon in 1660 te neem, het die parlement se oorwinning die presedent bepaal wat die monarg nie kon regeer sonder die toestemming van die Parlement nie en die nasie op die pad na 'n formele parlementêre monargie geplaas het.
Met die situasie in die noordekritiek en nog steeds geld benodig, het Charles die herinnering aan die Parlement herinner. In November het die Parlement begin met hervormings, insluitend 'n behoefte aan gereelde parlemente en die koning verbied om die liggaam sonder die toestemming van die lede op te los. Die situasie het vererger toe die parlement die graaf van Strafford, 'n streng raadgewer van die koning, vir verraad tereggestel het. In Januarie 1642 het 'n boos Charles met 400 mans op die parlement opgeruk om vyf lede te arresteer. In gebreke bly hy na Oxford.
Deur die somer van 1642 het Charles en die Parlement onderhandeld, terwyl alle vlakke van die samelewing van mekaar begin ondersteun het. Terwyl plattelandse gemeenskappe gewoonlik die koning bevoordeel het, het die Royal Navy en baie stede hulself met die Parlement in lyn gebring. Op 22 Augustus het Charles sy vaandel in Nottingham opgerig en 'n leër begin bou. Hierdie pogings is aangepas deur die parlement wat 'n mag onder die leierskap van Robert Devereux, 3de graaf van Essex, vergader het. Kan nie tot 'n besluit kom nie, die twee kante het in Oktober by die Slag van Edgehill gebots. Heel ondubbelsinnig, het die veldtog uiteindelik daartoe gelei dat Charles sy hoofstad in Oxford onttrek het. Die volgende jaar het die koninklike magte baie van Yorkshire verseker en ook 'n reeks oorwinnings in Wes-Engeland gewen. In September het die parlementêre magte, onder leiding van die graaf van Essex, daarin geslaag om Charles te dwing om die beleg van Gloucester te verlaat en 'n oorwinning by Newbury te wen. Terwyl die veg vorder het, het albei kante versterkings gekry toe Charles troepe vrygemaak het deur vrede in Ierland te maak terwyl die Parlement met Skotland verbind is.
Die Bondgenootskap en Verbond het die Alliansie tussen die Parlement en Skotland gesluit. 'N Skotse Covenant-weermag onder die graaf van Leven het Noord-Engeland binnegekom om die parlementêre magte te versterk. Alhoewel Sir William Waller in Junie 1644 deur Charles by Cropredy Bridge geslaan is, het die parlementariërs en die Covenant-magte die volgende maand 'n belangrike oorwinning tydens die Slag van Marston Moor gewen. 'N Sleutelfiguur in die triomf was die cavalryman Oliver Cromwell. Na die oorhand gekry het die parlementariërs die professionele nuwe modelleër in 1645 gestig en die Self-ontkenningsordonnansie geslaag wat verhoed het dat sy militêre bevelvoerders 'n plek in die parlement inneem. Onder leiding van sir Thomas Fairfax en Cromwell het hierdie krag Charles in die stryd van Naseby in Junie gery en in Julie 'n oorwinning by Langport behaal. Alhoewel hy probeer het om sy magte te herbou, het Charles se situasie afgeneem en in April 1646 moes hy van die beleg van Oxford vlug. Ry noord, hy het oorgegee aan die Skotte by Southwell, wat hom later na die Parlement oorgedra het.
Met Charles verslaan, het die seëvierende partye probeer om 'n nuwe regering te vestig. In elk geval het hulle gevoel dat die koning se deelname krities was. Charles het 'n ooreenkoms met die Skotte onderteken, bekend as die Engagement, waardeur hulle Engeland namens hom sou inval, in ruil vir die vestiging van Presbyterianisme in daardie ryk. Aanvanklik gesteun deur Royalistiese opstand, is die Skotte uiteindelik in Preston deur Cromwell en John Lambert in Augustus verslaan en die rebellies het deur middel van aksies soos Fairfax se beleg van Colchester afgeneem. Aangewys deur Charles se verraad, het die weermag op die parlement gehaas en diegene wat nog steeds 'n assosiasie met die koning bevoordeel het, gesuiwer. Die oorblywende lede, bekend as die Rump-parlement, het Charles beveel om vir verraad te probeer.