Geskryf deur Jeffrey Masson, Ph.D.
Image deur Helena Sushitskaya
Min wat met honde gewoon het, sou ontken dat honde gevoelens het. George Romanes het 'n beroep op sy groot vriend Darwin, wat van die gewete in die hond gepraat het, geskryf dat "die emosionele lewe van die hond hoogs ontwikkel is - meer inderdaad as dié van enige ander dier." (Hy het nie die menslike dier ingesluit nie, alhoewel hy dalk dit moes doen.)
Natuurlik het honde gevoelens, en ons het geen probleme om die meeste van hulle te erken nie. Vreugde, byvoorbeeld. Kan enigiets so vreugdevol wees as 'n hond? Vooruitbeweeg, in die bosse neergestort terwyl jy op 'n stap geloop het, gelukkig, gelukkig, gelukkig. Omgekeerd kan enigiets so teleurgesteld wees as 'n hond wanneer jy sê: "Nee, ons gaan nie 'n stap loop nie"? Hy flap op die vloer, sy ore val, hy kyk op en wys die witmense van sy oë, met 'n blik van totale verwarring. Pure vreugde, pure teleurstelling.
Maar is hierdie vreugde en teleurstelling identies aan wat mense bedoel as ons hierdie woorde gebruik? Wat honde doen, hoe hulle optree, selfs die geluide wat hulle maak, lyk onmiddellik vertaalbaar in menslike emosionele terme. As 'n hond in varsgesnyde gras rol, is die plesier op haar gesig onmiskenbaar. Niemand kan verkeerd wees deur te sê dat dit wat sy voel soortgelyk is aan wat iemand van ons (al is dit miskien minder gereeld) voel nie.
Die woorde wat gebruik word om die emosie te beskryf, is miskien verkeerd, ons woordeskat onnauwkeurig, die analogie onvolmaak, maar daar is ook 'n diep ooreenkoms wat niemand ontgaan nie. Dit lyk asof my hond net soos ek vreugde en hartseer voel, en die voorkoms hier is van kritieke belang: ons het dikwels nie meer om aan te gaan as dit by ons medemense kom nie.
Honde gaan alles oor liefde
Alle hondeversorgers (net nog 'n woord vir metgesel en vriend) is verwonderd oor die uitbundige groet wat hul honde na 'n kort afwesigheid gee. Sasha draai rond van vreugde, skree en maak buitengewone geluide. Wat verklaar hierdie blyk van onbegrensde plesier in ons terugkeer?
Ons is geneig om dit te verklaar deur 'n soort onnoselheid aan te neem: die hond het gedink ek is vir ewig weg. Honde, sê ons, het geen sin vir tyd nie. Soos Robert Kirk van die Cornell Veterinary School my dit eens gestel het, hou honde nie die horlosie dop nie. Elke minuut is vir ewig. Alles is ten goede. Uit beteken weg. Met ander woorde, as honde nie soos ons optree nie, neem ons aan dat dit irrasionele gedrag is. Tog word 'n minnaar aangemoedig om die geliefde na selfs 'n kort afwesigheid weer te sien - en honde gaan alles oor liefde.
Nog 'n verduideliking vir honde se vreugde in ons terugkoms kan gevind word in die manier waarop poppies hul ma groet. Sodra die ma verskyn het, val die hondjies om haar, gretig om te verpleegster of van haar verwag om kos vir hulle te braai. Wolwe het 'n groet seremonie waartydens hulle hul sterte waag, mekaar lek en die wolwe van ander wolwe byt. Die plesier van die hondjies kan 'n vestige van hierdie seremonie wees, soos John Paul Scott en JL Fuller voorgestel het.
Daar is iemand hier behalwe my
Kort nadat sy by die gesin aangesluit het, het Sasha een aand langs my gesit terwyl ek aan 'n vroeë konsep van hierdie hoofstuk gewerk het. Ek was die hele dag alleen gewerk. Daar het net ons twee in die sitkamer gesit, en dit was baie stil. Ek kyk na Sasha en merk dat sy na my kyk. Skielik was ek oorweldig deur die gedagte: daar is 'n ander wese in hierdie kamer, 'n ander bewussyn. Daar is iemand behalwe my.
Maar wat het Sasha gedink? Waarom kyk sy skielik na my? Gaan sy net seker maak dat ek nog daar is, dat ek niks anders in gedagte het nie? Of was dit 'n ingewikkelder gedagte, een wat deur gevoelens deurdrenk is (soos baie gedagtes is), byvoorbeeld, of miskien angs? Sy lyk so rustig en lê daar. Het sy iets soos rustigheid gevoel?
Vir sekere Hindoe-filosowe is rustigheid die meester-emosie, die een wat ten grondslag lê aan alle ander - dit was vir my so fassinerend dat dit die onderwerp van my Ph.D. proefskrif aan Harvard. Miskien het ek net my eie gevoelens na Sasha uitgewerk. Dit is moeilik om te weet.
Terwyl Sasha rustig langs my sit en tevrede was, het sy elke keer soveel gesug met wat tevrede was, en ek het gewonder wat sy eintlik gevoel het. Hoe ek graag vir haar een oomblik sou wees om te voel wat sy gevoel het. Ek het hierdie begeerte meer as een keer ook met mense gehad. Weet jy ooit wat 'n ander mens eintlik voel? Dit kan nie moeiliker wees om die waarheid oor gevoelens in honde uit te vind as in mense nie.
Emosies is moeilik om te definieer
Die vraag oor hoe ons weet wat ons voel, laat staan ​​nog wat iemand anders voel, is moeilik. As ons met ander mense praat, gebruik ons ​​kortaf: "Ek voel hartseer" of "Ek voel gelukkig." Maar wat ons voel, is dikwels 'n emosionele toestand waarvoor daar geen presiese verbale ekwivalente is nie.
Dink aan hoe ons ons met taal beperk. "Ek is depressief," sê ons. Tog is dit slegs die vaagste aanduiding van 'n meer komplekse stel gevoelens. Dit is waarskynlik dieselfde vir honde; hul vreugde is minstens net so ingewikkeld (in die sin dat ons nie altyd seker is van die komponente daarvan nie; miskien speel die herinnering aan vroeëre plesier 'n rol en is dit miskien heeltemal gebonde aan die oomblik) en moeilik om te definieer.
Alhoewel dit duidelik is dat ons baie oor honde kan leer uit die waarneming van hul gedrag in terme van suiwer eksterne optrede, dink ek dit is tyd om te besef dat ons baie meer kan verstaan ​​as ons sien hoe honde voel. Boonop kan ons ook iets oor ons eie gevoelens leer. Want op die gebied van gevoelens kan ons geen gevoel van meerderwaardigheid hê nie.
Na 'n leeftyd van liefdevolle agting vir honde en jare lange noukeurige waarneming en nadenke, het ek tot die gevolgtrekking gekom dat honde meer voel as ek (ek is nie bereid om vir ander mense te praat nie). Hulle voel meer, en hulle voel meer suiwer en meer intens. Ter vergelyking lyk die mens se emosionele landskap troebel met ondergang en ambivalensie en emosionele misleiding, al dan nie opsetlik. As ons soek na waarom ons so geïnhibeer word in vergelyking met honde, kan ons miskien leer om direk, eerlik, reguit en veral so intens in ons gevoelens soos honde te wees.
Honde byt hul vyande
Freud het opgemerk dat 'honde hul vriende liefhet en hul vyande byt, in teenstelling met mense wat nie in staat is om pure liefde te hê nie en altyd liefde en haat moet meng in hul objekverhoudings.' Met ander woorde, honde is sonder die ambivalensie waarmee mense vervloek lyk. Ons hou van, ons haat, dikwels dieselfde persoon, op dieselfde dag, miskien selfs op dieselfde tyd.
Dit is ondenkbaar by honde, hetsy omdat hulle, soos sommige mense glo, nie die ingewikkeldheid het nie, of, soos ek glo, hulle minder verward is oor wat hulle voel. Dit is asof 'n hond eers van jou hou, hy is altyd lief vir jou, maak nie saak wat jy doen nie, maak nie saak wat gebeur nie, maak nie saak hoeveel tyd daar verbygaan nie.
Honde het 'n wonderlike herinnering aan mense wat hulle geken het. Miskien is dit omdat hulle mense assosieer met die liefde wat hulle vir hulle gevoel het, en hulle plesier put uit die onthou van hierdie liefde.
Sasha word besit deur my twee klein katjies, Raj en Saj. Sodra sy hierdie twee klein bont kolletjies sien, gaan sy in hiperwaarskuwing af. Sy begin te kerm en te kreun en te kreun. Sy kyk my met 'n smekende blik aan, asof ek die sleutel hou om haar te help kry wat sy so graag wil hê. Sy snuif hulle. Sy volg hulle van kamer tot kamer en bedroef tjankend.
Die eerste aand toe hulle hier was, het Sasha nooit geslaap nie. Sy lê op die vloer langs hul hok, kruis haar voete saggies en hou hulle dwarsdeur die nag dop. Toe ek hulle uitlaat, sit sy haar poot saggies daarop. Die katte was 'n bietjie stomgeslaan deur die hele ding, en veral oor wat Sasha die tweede week gedoen het: sy sal een in haar magtige kake optel, sorgvuldig om hom nie leed aan te doen nie, dra hom in 'n ander kamer in en deponeer êrens, en gaan dan weg om die ander een te vind om dieselfde te doen.
Om te sien hoe sy hierdie klein oranje kolletjies van kamer tot kamer dra, was vir my net so vreemd soos vir die katte. Gou wou hulle egter speel. Een van die katte het omgerol en met haar pootjie uitgesteek. Tog is hulle belangstelling in Sasha sag in vergelyking met haar in hulle. Die belangstelling van haar belangstelling in hierdie katjies kan nie misgis word nie. Die aard van hierdie belang is 'n ander saak.
Wat wil sy hê? Kan dit wees dat 'n moederlike instink wakker geword het en Sasha wil optree as 'n moeder vir die katjies? Dink sy regtig dat hulle haar hondjies is, en wil hulle in 'n dop bring? Of is haar belangstelling roofdadig, omdat sy hulle wil eet en geskeur word tussen haar begeerte om na my te luister ("Moenie die katjies eet nie!") En haar instinkte as roofdier vertel haar dat 'n katjie 'n goeie maaltyd maak? Is sy net nuuskierig, wonder of hierdie klein wesens 'n vreemde soort hondjie is? Miskien sukkel hulle hulle net; sy is tog 'n herder.
Nie een van hierdie verduidelikings is heeltemal bevredigend nie. As dit 'n moederinstink by die werk was, sou sy op dieselfde manier optree as konyne, byvoorbeeld, of ganse, terwyl hulle kreun as sy hulle sien (in plaas daarvan om hulle te jaag). Boonop het Sasha geen kleintjies gehad nie. Ek twyfel of sy dit wil eet; Ek kan haar skaars oorreed om 'n stuk biefstuk te eet. Sy is ook nie dom nie; sy ken die verskil tussen 'n hond en 'n kat. As sy die katjies oppas, sal sy dit nie in haar mond optel nie en ook nie kreun en kreun met 'n onuitspreeklike behoefte of gevoel nie.
Die waarheid is dat ek nie weet hoekom sy so aangetrokke tot hulle is nie, en ook niemand anders weet nie. Dit sou soveel eenvoudiger wees as ons net kon vra: "Sasha, waarom stel u so belang in hierdie klein pelsbolletjies?" "Eenvoudig, kyk net hoe skattig hulle is!" Of "Hulle lyk so klein en hulpeloos, ek wil hulle beskerm." Of selfs "Slaan my."
Wat ook al die gedrag beteken, dit is duidelik dat Sasha gevul is met gevoel vir hierdie klein katjies. Dit is duidelik, want sy kreun en kreun en volg hulle van kamer tot kamer, en hou haar kop en kyk verbaas en geïntrigeerd. Daarom sê ek dat sy besete is. Sy wil iets van hulle hê, sy voel iets vir hulle en dit wil voorkom asof sy die gevoelens wil uitdruk.
Dit is moeilik om empatie met haar te hê, want mense loop gewoonlik nie agter katjies wat sug en kreun nie. Dit lyk nie of daar 'n ekwivalent vir ons is nie. Miskien demonstreer Sasha my dan een van my "troeteldierteorieë": Behalwe die emosies wat diere en mense gemeen het, kan diere ook toegang hê tot emosies wat mense nie deel nie, anders as dié wat ons ken, omdat diere ander; dit is nie dieselfde as mense nie. Hul sintuie, hul ervarings stel hulle oop vir 'n totaal ander (of nuwe) stel gevoelens waarvan ons min of niks weet nie.
Dat 'n hele wêreld van hondegevoelens vir ons gesluit bly, is 'n interessante idee. Sommige van hierdie gevoelens kan gebaseer wees op die sensoriese vermoëns van die hond. Volgens een vroeë owerheid kan 'n hond 100 miljoen keer beter ruik as ons. Maar selfs al is die ware figuur aansienlik minder, bly die feit dat wanneer Sasha haar neus op die grond neersit, sy bewus word van 'n wêreld waaroor ek net kan raai. Net so, as Sasha haar ore toedruk, hoor sy geluide waarvan ek heeltemal nie weet nie.
Honde is 'n sosiale dier
In die geval van Sasha se belangstelling in die katjies, het ons nie te make met 'n superieure (of minderwaardige) sensoriese vermoëns nie, maar met iets anders, iets sosiaals. Ons wil graag aanneem dat honde en mense op dieselfde manier sosiaal is, en dat mense daarom uniek is om te verstaan ​​watter emosies 'n hond mag hê as hy (soos ons) tot 'n pak behoort.
Ons het ook diep belange in mekaar se sosiale lewens en die web van onderlinge afhanklikheid skep. Ons neem aan dat dit is die rede waarom honde ons so goed kan verstaan ​​en blyk uit empatie met mense uit hul eie direkte ervaring.
Miskien het hulle so dikwels reg oor menslike emosies omdat hulle sosiale wêreld soortgelyk aan ons s'n is. Ons lyk nie op dieselfde manier soos katte nie, en katte is nie so goed om ons te verstaan ​​nie. Ons verwag nie dieselfde soort simpatie van ons kat as ons hond nie. 'N Kat so groot soos 'n leeu sou 'n dier wees wat ons met 'n bietjie huiwering sou aanpak. Dit maak nie saak watter grootte nie, die meeste van ons sal 'n betroubare hond as betroubaar aanvaar.
Die Duitse etoloog P. Leyhausen, 'n kenner van die katfamilie, stel die punt dat niemand gekies het om die kat te huisves nie; dit het self huishouding gekies, maar tog die onafhanklike aard daarvan behou. Hy glo dat die kat huishoudelik is, maar nie mak is nie.
Honde: die enigste spesies wat heeltemal gematig is
Die Duitse geleerde Eberhard Trumler stel voor dat dit nie wolwe was wat by die menslike vou aangesluit het nie, maar die teenoorgestelde. Hy het daarop gewys dat wolwe, filogeneties ouer as ons en uitstekend toegerus is om te jag, geen menslike hulp nodig het nie. Mans, aan die ander kant, is afkomstig van plantetende voorouers en is nie amper so goed toegerus vir jag soos wolwe nie. Om te eet, het wolwe ons skaars nodig, maar ons kan voordeel trek uit die hulp van wolwe. Dit mag wel wees dat menslike groepe wolfpakke gevolg het, gewag het totdat hulle 'n slag doodgemaak het, toe die wolwe weggejaag het. Indiese wolwe word dikwels deur wilde varke weggevoer van hul dood, en dit kan ook gewees het aan vroeë mense en wolwe.
Die natuurkundige en skrywer Jared Diamond wys daarop dat die groot soogdiere almal tussen 8000 en 2500 bc geskep is. Binnenshuis het begin met die hond, dan na skape, bokke en varke verskuif, en geëindig met Arabiese en Baktriese kamele en waterbuffels. Hy glo dat sedert 2500 BC daar geen beduidende toevoegings was nie. Hoekom dit is so is 'n vraag wat nog nooit beantwoord is nie.
Alhoewel ander diere gedomestiseer is - hoofsaaklik die kat, die perd, sekere voëls, konyne, beeste - dra geen ander dier (wild, mak of mak) vir mense soos die hond nie. Ons voel sterk oor nie-mak diere soos wolwe, olifante en dolfyne (wat almal mak kan word, maar oor wie se voortplantingslewe ons min beheer uitoefen), maar ons direkte interaksie met hulle is baie meer beperk.
Deur al hierdie mak diere oor eeue heen groot te maak, het ons hul genetiese samestelling verander om hulle aan ons begeertes te laat voldoen. Ons beheer hul voortplantingsfunksies en teel dit volgens ons behoeftes, net soos ons hul grondgebied en voedselvoorsiening beheer. Juliet Clutton-Brock, 'n kenner van domestisering, meen, net soos Darwin, dat net mense voordeel trek uit die vereniging. Sy haal Darwin aan dat "as die wil van die mens dus ter sprake kom, ons kan begryp hoe dit is dat huishoudelike rasse van diere en gekweekte rasse van plante dikwels 'n abnormale karakter vertoon in vergelyking met natuurlike spesies; vir hulle eie voordeel, maar vir die van die mens. '
Michael Fox, 'n hondekenner en Humane Society se vise-president (in beheer van bioetiek en plaasdierebeskerming) wys daarop dat vinnige volwassenheid, weerstand teen siektes, hoë vrugbaarheid en lang lewe, wat ons almal in gemanifesteerde diere bevorder, in die natuur sal produseer. oorvloed van sekere spesies, wat 'n verskuiwing in die ekologiese balans sou veroorsaak (en moontlik die uitwissing van ander spesies). Baie van hierdie huisgemaakte diere, selfs as hulle halfpad voorkom, is afhanklik van die mens en vereis baie aandag. Selfs geharde heuwels moet nog gedoop word, wormvormig word en ekstra wintervoeding gegee word.
Selfs onder mak diere, val die hond op as die enigste volledig gematigde spesie. Bokke word mak gemaak, en kan mak wees, maar hulle is selde intieme metgeselle. Varke kan waarskynlik, as hulle 'n halwe kans kry. H. Hediger, die direkteur van die Dierkundige tuine van Zürich, skryf dat die hond, basies 'n mak wolf, die eerste wese was waarmee mense intieme bande gevorm het wat aan beide kante intens was.
Volgens Hediger staan ​​geen ander dier in so 'n intieme sielkundige vereniging met ons nie; dit lyk asof net die hond in staat is om ons gedagtes te lees en 'te reageer op ons vaagste veranderinge in uitdrukking of bui.' Duitse honde-afrigters gebruik die term Gefühlsinn ('n gevoel vir gevoelens) om te praat oor die feit dat 'n hond ons buie kan aanvoel.
Honde en emosies
Voltaire, wat van die emosies van honde geweet het, het die voorbeeld van 'n verlore hond gebruik om die proefskrif van Descartes te weerlê dat honde bloot masjiene is wat nie in staat is om van enige lyding te ly nie. Hy het op Descartes in sy Dictionnaire philosophique gereageer met:
Beoordeel hierdie hond wat sy meester verloor het, wat hom op allerhande paaie gesoek het met treurige huil, wat huistoe kom, rusteloos, wat op en af ​​trap, wat van kamer tot kamer gaan, wat uiteindelik sy geliefde meester vind in sy studie, en wys hom sy vreugde deur die teerheid van huil, deur sy spronge, deur sy strale. Barbarians gryp hierdie hond wat die mens so vriendelik oorval in vriendskap. Hulle spyker hom na 'n tafel en dissekteer hom lewend om jou die mesenteriese are te wys. Jy ontdek in hom al dieselfde organe van gevoel wat jy besit. Beantwoord my, meganis, het die natuur al die bronne van gevoel in hierdie dier gereël sodat hy nie moet voel nie? Het hy senuwees om onbillik te wees?
Die rede waarom mense en honde so 'n intense verhouding het, is dat daar onderling die vermoë bestaan ​​om mekaar se emosionele reaksies te verstaan. Die joie de vivre van 'n hond mag groter wees as ons eie, maar dit word onmiddellik herken as 'n gevoel wat ons mense ook geniet.
Die nabyheid tussen honde en mense word vanselfsprekend aanvaar en terselfdertyd gesien as iets baie geheimsinnig. Natuurlik voel ek naby my honde, maar wie is hierdie honde? Hulle is Sima, Sasha en Rani, natuurlik, soveel is eenvoudig en voor die hand liggend.
Tog kyk ek dikwels na hulle wat in my studie lê terwyl ek werk en oorweldig word met 'n gevoel van andersheid. Net wie is hierdie wesens hier, so naby aan my, en tog ook so afgeleë? Hulle word maklik begryp, en hulle is onbeskadig. Ek ken hulle sowel as ek weet my naaste vriend, en tog het ek geen idee wie hulle is nie.
Uitgesoek met toestemming van Crown, 'n afdeling van Random House, Inc. Alle regte voorbehou. © 1997. Geen deel van hierdie uittreksel mag gereproduseer of herdruk word sonder skriftelike toestemming van die uitgewer nie.
Honde Lei nooit Oor Liefde: Refleksie oor die Emosionele Wêreld van Honde
deur Jeffrey Masson, Ph.D.
Terwyl hy lesers deur die verrassende diepte van die emosionele kompleksiteit van honde lei, put Jeffrey Masson uit mite en literatuur, uit wetenskaplike studies en uit die verhale en waarnemings van honde-opleiers en honde-liefhebbers regoor die wêreld. Maar die sterre van die boek is die outeur se eie drie honde waarvan die aangename en geheimsinnige gedrag die manier bied om 'n wye verskeidenheid onderwerpe te verken - van emosies soos dankbaarheid, medelye, eensaamheid en teleurstelling tot bespiegeling waarvan honde droom en hoe hulle kragtig is. reuksintuig vorm hul persepsie van die werklikheid. Terwyl hy ou vooroordele oor dieregedrag opsy skuif, bereik Masson 'n ryk heelal hondevoel tot in sy wesenlike kern, hul 'meester-emosie': liefde.
Jeffrey Masson het 'n Ph.D. in Sanskrit van Harvard Universiteit en gegradueer van die Toronto Psychoanalytic Institute. Hy was kort projekte direkteur by die Sigmund Freud Argief; Die dokumente wat hy daar op Freud se benadering tot kindermishandeling gevind het, het 'n groot kontroversie in die psigoanalise gemaak. Hy het meer as 'n dosyn boeke geskryf, insluitend die mees onlangse nasionale bestseller. Wanneer Olifante Weep: Die Emosionele Lewende Diere (met Susan McCarthy). Besoek sy webwerf by www.jeffreymasson.com.
Video / aanbieding met Jeffrey Masson PhD: Wat diere ons leer oor goed en kwaad
Jy is hier: Tuis > Lewe > Home & Garden > Troeteldiere & Jy > Duisende Jare Ag, Amerikaanse Hunde het Mysteries verdwyn