Home / Shop at Herbal Sense / Ingredients / Salts / DEAD SEA SALT (FINE GRAIN)
SKU: DEAD SEA SALT Categories: Ingredients, Salts perdebytjie | Perdebytjie se nes
All posts by perdebytjie
Ek is middeljarig,let wel,glad nie oud nie,met 'n onversadigbare nuuskierigheid oor die wêreld om my.Ek probeer bybly by die nuutste tegnologie,alhoewel ek effe gestremd is in daardie opsig.Dis verskoonbaar,want ek het nie daarmee groot geword nie! Ek is mal oor die natuur en neem graag foto's. Ek is 'n skeptikus en glo moeilik aan onbewysbare dinge. Ons reis baie,meestal in die natuur in.Ek het geen behoefte aan stede mense en museums nie..net stilte en my eie gedagtes.Ek is darem nie heeltemal 'n kluisenaar nie en geniet geselskap en vriende en pret. Ek is lief vir klassieke musiek en speel graag klavier vir my twee honde en ons huishulp.
August 10, 2017 perdebytjie	56 Comments
nou moedeloos verby! Hierdie is nie bedoel om ‘n treurmare van selfbejammering te wees nie, maar…
na die vierde verkoue in vier maande,tien ton snotdoekies, x-strale van my longe, is die diagnose bronchitis…sommer bromkaaitjies in goeie Afrikaans.😄
So tussen die kuggery en internet wat al die hele week af was, was ek maar skaars.Ek is darem nog hier…geseënd met ‘n paar toegeplakte oë elke oggend…so pienk soos pienk toffies en aan die brand soos kole vuur….beslis nie geskik vir leeswerk op liguitstralende instrumente soos rekenaars, lêptoppies en I-pads nie.
Hulle noem dit ‘n grênd naam soos “conjunctivitis” of so-iets.Ek kan julle verseker die toestand is alles behalwe elegant soos wat die naam klink! Een kyk in die spieël en dit lyk of ek reeds een van die eerste slagoffers van Armageddon was. Na so ‘n bietjie lou water en wegveeg van ongewenste uitskeidings, kan ek darem weer vir so ‘n wyle sien wat om my aangaan. Al wat tans rosig pienk aan my is, is my kokende ooglede.
Die goeie nuus is,dat ek uitstekende druppels gekry het en ek kan langer as tien minute hier rondkuier!
Ek dink my tien minute is haas verby…tot wedersiens…kug,kug,kug..hegge,hegge,kug…
Eish, dié winter het my hard geslaan!
July 28, 2017 perdebytjie	43 Comments
July 25, 2017 perdebytjie	35 Comments
Van Kang af raak dit nou werklik eensaam en wild. Mens sien nou minder donkies en beeste, perde en bokke, maar moet maar heeltyd op jou hoede wees. Skielik is daar heelwat vlakvarke, volstruise en baie steenbokkies in die padserwituut en die wildernis gevoel is te lekker.
Ons voertuig het eenkeer so sewe jaar gelede, in hierdie geweste gaan staan en dit was nogal angswekkend,want daar het nie veel voertuie verby gekom nie. Gelukkig het ‘n barmhartige samaritaan ons teruggesleep Kang toe, vanwaar ons agterop ‘n sleepwa terug SA toe is. Sulke goed gebeur maar en elke rit daarlangs, kyk ons altyd na die plek waar ons gaan staan het en beleef weer die hele storie!
Nou strek die pad voor ons uit en jy ry en ry en ry…hierdie 300 km tot by ons aandstop, is gewoonlik my bestuurskof en manlief knip dan ‘n uiltjie saam met die brakke, wat alreeds dik geslaap is!
Die area is baie naby aan die Sentraal Kalahari Wildreservaat en dis nie ongewoon dat daar soms koedoes en ander groter boksoorte, oor die pad hardloop nie. Hier is al selfs leeus opgemerk. Op hierdie stuk pad kan mens maklik aan die slaap raak en ons het eenkeer afgekom op ‘n vragmotor wat drank vervoer het en beheer verloor het. Daar was al ‘n paar ander voertuie op die toneel, maar hulle het ons vinnig weggewys, want toe is die spulletjie besig om hulself te help aan die ongebreekte bottels voggies…wou seker nie nóg grypers duld nie…hahaa….spul aasvoëls!
Naby Ghanzi draai die pad links af na die Namibiese grens,wat nog so 200 km vêr is.Teen hierdie tyd is ons vodde en ry gewoonlik tot by Tsootsha (ook bekend as Kalkfontein), waar ons oornag in ‘n klein tentlodge, met kampeerplekke ook.
Die plek is reg langs die pad, oorkant ‘n reuse selfoontoring en heet Jungle Light Rest Camp. Daar is vier goed ingerigte tente met eie badkamers en heerlike skoon beddegoed. Dis ook hondvriendelik en die Schnauzers kan nie wag om soos mal goed hier rond te hardloop nie.
‘n Baie gawe vrou bestuur die plek en woon self in ‘n tent, saam met haar hond en twee katte. Deur die jare het ons al so ‘n hegte vriendskap met haar gesmee, dat ons nie kan wag om haar te sien nie. Ons kuier en lag en gesels ‘n hond uit ‘n bos uit. Sy maak die heerlikste kos en later wil ons nie bed toe nie, want sy het soveel interessante stories oor die omgewing, sy mense en haar lewe in hierdie klein dorpie.
Intussen jaag die Schnauzers hoenders, boerbokke en alles wat beweeg, daar in die kamp rond. Die bokke is darem buite, maar word al keffende langs die draad af begelei. Ons arme vriendin se katte het ook al deurgeloop en moes vinnig op die vlug slaan. Verlede jaar het ‘n werfhoendertjie haar stertvere verloor in ‘n skuldige Schnauzer se bek. Die arme hen was só getraumatiseer, dat sy vir ‘n week lank verdwyn het en later in die kampeerplek se badkamers opgespoor is!
Vir hulle ongepoetste gedrag, loop die brakkies goed deur en is later vol klitse, dubbeltjies en daardie fyn dorings wat so aan alles klou.Ek moes al letterlik die dorings uit hul pelse sny en Neelsie se snor tot teen sy bolip afkerf,om die steeksels uit te kry….my skêrtjie gaan altyd saam, want dis elke keer se storie.My vingers voel ook naderhand soos ‘n veerpyltjiebord (“dartboard”) van al die dorings.
Tot so nege uur saans, dreun reuse vragmotors steeds op die grootpad verby oppad grens toe. Meeste parkeer later langs die pad en slaap net daar…gelukkig is dit heel veilig in Botswana en sal die vrag en vragmotor nie sommer gesteel word nie. Snags drie-uur begin die hane kraai en soms balk donkies so hard dat dit klink of hulle by ons in die tent is.
Die sterrehemel is kristalhelder en op maanlose nagte lyk die melkweg soos ‘n spierwit pad. Ai, en die sonsondergange en dagbreek…onverbeterlik…lieflike Botswana met al sy lelike en mooi…een van die plekke waar ek rus vind al reis ek honderde kilometers op ‘n pad!
July 24, 2017 perdebytjie	32 Comments
July 22, 2017 perdebytjie	46 Comments
July 21, 2017 perdebytjie	34 Comments
Die Transkgalagadi het ‘n lewe van sy eie.Ter verduideliking:Dis die hoofpad wat vanaf Johannesburg,asook Pretoria,dwarsdeur Botswana tot in Windhoek loop.As jy op ‘n kaart kyk,sal jy sien die pad loop amper reguit van oos na wes en is meer as duisend kilometer lank.Die afgelope nege jaar al,ry ek en manlief tweekeer ‘n jaar hierdie roete na Swakopmund.Die afstand vanaf ons huis tot daar, is sowat 1800 kilometer.
Ons het al baie ervarings op hierdie pad beleef en die drie Schnauzers reis saam soos gesoute toeriste.Tussen die voorste en agterste sitplek gespe ons ‘n spesiale hondehangmat vas,met hul kombersies op en vir twee dae lank, broei die drietjies heerlik lyf-teen-lyf, al skuddend, skommelend en slapend tydens die elle lange reis.
Voor mens egter met die honde mag reis, moet hulle ‘n week (let wel, nié agt dae nie, maar sewe dae) voor die tyd deur jou eie veearts gesien word.’n Swetterjoel vorms,ingevulde inentingsboekies en ‘n besoek aan die staatsveearts, (alleenlik per afspraak,iewers in ‘n tipiese staatsdienskantoor in die gopse) besorg aan jou die nodige permit, getjap en geteken.
Nou is jy reg vir die reis. Honde gelaai, paspoorte, voertuigpermitte, padkos gemaak, want eenmaal in Botswana, is dit die wye wêreld wat wink…geen “One Stops” en toilette nie!
Wanneer ons in die pad val, is dit nog donker, want ons ry vroeg om die verkeer op die snelweë te mis. Die SA prys vir padvarke, gaan loshande aan die bestuurders op die pad tussen Pretoria en Rustenburg! Dis ‘n doodspad…soms is dit ‘n dubbelweg met vier bane en dan verander dit weer in tweerigtingverkeer met padskouers wat veronderstel is om noodbane te wees.Jy word kort-kort van agteraf geflits om oor te skuif na die noodbaan, sodat Haastige Hansie in sy reuse vier-by-vier, met blink chroom “bull bar”, verby kan seil teen die spoed van wit lig. Dis platinamynwêreld daardie en voor sonop is dit vragmotors, bakkies, taxi’s en duisende voetgangers wat in die donkerte oor die pad hardloop…loutere hel!
Van Rustenburg af gaan dit effens beter en hartseer verwaarloosde dorpies,soos Swartruggens, Groot Marico, Zeerust en kilometers landelike gebiede vanaf Zeerust na die Skilpadhekgrenspos, skuif verby.
Die laaste twee jaar,is die Skilpadhekgrenspos ‘n fees! Voorheen was daar ‘n enkele baksteengeboutjie, en mobiele kantore, agter ‘n afgeremde ogiesdraad en skewe hekkie. Groot vragmotors het oral gestaan en gewone voertuie verdwerg. Die ryvlak was vol gate en het gelyk soos kraters in ‘n maanlandskap. As jy uiteindelik iewers ‘n parkeergaatjie kon kry en letterlik tot stilstand geskommel het, moes jy nog verby skroppende hoenders en maer brakke beur om jou paspoort te laat stempel. Ou karavane wat beter dae geken het, het gedien as kantore vir forex en invoer van diere en produkte wat verklaar moet word…onder andere die Schnauzers.
Genadiglik is daardie dae verby en kan ons spog met ‘n pragtige grenspos,met efféktiewe personeel en…..silwerskoon kleedkamers!
Ek is darem…
July 7, 2017 perdebytjie	48 Comments
nog hier.Was net baie lui om te skryf en te lees.Was ook plat op my rug met griep en niks lus vir die lewe nie.Dus liewe bloggers,ek lewe darem nog!