Daar is ook gedigte oor homself waarin hy homself in sy kreeftegang beskryf, hoe hy voor God in sy gestremdheid en pyn huppel (vgl. “artropatie” in Cloete, 1985:50), maar ook dié wat direk na sy eie fisiese geboënheid verwys. In ‘Dwaas met bril’ is daar nog 'n voorkeur by die bysiende vrou (vgl. die bundeltitel) om sonder bril die mooi, romantiese beeld van die wêreld te handhaaf, die ‘gouddeurweefde strate/ in akwamarynaande’ deur 'n romantiese wasigheid waar te neem en haar toe te spin in 'n eie knus wêreldjie ‘waarin kleure plets en biggel’ en haar medemens ‘sagte kontoere’ het. “Les timides” (“Die bedeesdes”). ‘n Treffende voorbeeld van Brel se ironie- maar ook mededoëgelade beskouings van die verskoppelinge of sukkelaars van die wêreld. Ek stuur ‘n gedig oor brandende stede , heel onder, van ‘n Yugoslaavse digter Russel Salamons, wat o.a. ‘n gedig “Death by High School” geskryf het, lank voor Colombine, waarin hy sê