Die twee getye van lewe en sterwe. ‘n Vriend wat in die Angola-oorlog was, het my vertel hoe die dood eers soos ŉ katjiepiering ruik. In die klassieke hokkie bied gesofistikeerde kombinasie passe en uitroepe van "SHAAAY-BAAA!". In Brittanje was dit binne ’n week die topverkoper onder digkunspublikasies. ’n Paar Astley-uitsprake: Sy toorn en oordele rus op almal wat Hom minag deur volhardend in sonde te leef (Op. 14:10). In beginsel, glo ek, moet mens aanvaar dat daar geen streng of ewigdurende onderskeid is in hoe hierdie elemente voorgekom of gaan voorkom in die poësie nie. Daar is sterk narratiewe elemente in die liriese biegpoësie van Totius; daar is ’n sterk liriese dimensie in die narratiewe ballades van Lorca; selfs uit-en-uit epiese poësie soos die Iliad van Homeros kan gelees word as ’n relaas oor die psige van ’n self, selfs as ’n bieging van daardie self, as ’n simboliese relaas oor indiwiduasie.