Egipte-ekspedisie - Inligting
Ekspedisie na Egipte in opdrag van Bonaparte.
Die studie en die genie onthul antieke Egipte aan Griekeland.
Titel: Ekspedisie na Egipte in opdrag van Bonaparte.
Datum getoon: 1798
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - D. Arnaudet webwerf
Prentverwysing: 91CE1712 / INV 3287
Titel: Die studie en die genie onthul antieke Egipte aan Griekeland.
Skrywer: PICOT François Edouard (1786 - 1868)
Skeppingsdatum : 1826
Afmetings: Hoogte 44 - Breedte 53
Prentverwysing: 93DE2091 / RF 1984-23
In 1798 was Frankryk en Engeland in wie se oorheersing van die vloot toegeneem het, oorlog gevoer. Die vrede van Campoformio moedig Bonaparte, generaal van die leërs, aan om die mededingende mag aan te val deur middel van 'n ekspedisie na Egipte, wat regeer word deur die Mamelukke en wie se sultan onderworpe is aan die Ottomaanse Ryk.
As Bonaparte in sy passie vir die Ooste die middele gevind het om sy glorie te bewaar, het hierdie ekspedisie die Directory in staat gestel om 'n man te verdryf wie se militêre suksesse en gewildheid as gevaarlik beskou word.
Ondersteun deur Talleyrand vertrek die oorwinnaar van Rivoli op 19 Mei 1798 aan die hoof van 54 000 man, insluitend die generaals van Italië sowel as Kléber en Desaix. Militêr blyk die ekspedisie 'n mislukking: na die oorwinning van die Piramides op die Mamelukke het die situasie vererger onder druk van die vloot van admiraal Nelson in Aboukir en die Tweede Koalisie.
Op wetenskaplike vlak daarenteen is die resultate buitengewoon: ontdekking van die Rosetta-steen aan die begin van die ontsyfering van hiërogliewe deur Champollion, topografiese opnames, studie van die kunste, samelewing, argitektuur, fauna, flora. Monge bestudeer optiese verskynsels daar; Nicolas-Jacques Conté, die prosedures om wapens teen roes te beskerm; die natuurkundige Etienne Geoffroy Saint-Hilaire, die fauna van die Nyl, en Dominique Vivant Denon, die tempels van Bo-Egipte.
Terwyl Cogniet die wetenskaplike aspek van die ekspedisie hanteer, roep Picot allegories die ontdekking van antieke skatte op.
Die hooftoneel in Cogniet se plafon is omring onder 'n meedoënlose son op die dak van 'n verwoeste tempel of graf, vasgevang in die sand van die Egiptiese woestyn. Die komposisie volg 'n diagonaal, waarvan die top gevorm word deur die tydelike tent, onder die lig en in die verte herken ons die dubbelsinnige silhoeët van Bonaparte, sy gekapte hoed skeef en sy hand in die onderbaadjie. Met Vivant Denon aan sy regterkant meng hy met 'n groep geleerdes, kunstenaars en soldate. Almal woon die plegtige oomblik by wanneer twee Egiptiese werkers onder, op die voorgrond, onder die blik van die soldaat met die trommel, die veelkleurige sarkofaag van 'n mummie uit die XXIIste Dinastie haal.
In die middel van die diagonaal sien ons 'n derde groep van vier figure: in die middel, 'n Egiptenaar in profiel, staan ​​in 'n wit djellaba, leun op sy geweer en 'n figuur in 'n tulband wat van agter sit. Aan weerskante, bo, strek 'n offisier sy arm na links, onder 'n soldaat van die Eerste Republiek hou sy bajonet vas.
Links is 'n massa sitende of knielende figure, opgeneem in leesdokumente. Die son verlig die arm van 'n man wat 'n stele vashou, waar 'n toneel van aanbidding van Ptah en die figuur van Ramses II as kind geïdentifiseer is, asook die agterkant van die een wat aktief is rondom die vaas van Horirâa waarvan die die voorblad met die kop van 'n hond (figuur van Douamutef, seun van Horus). Dit is voorwerpe wat deur Cogniet by die Louvre met presisie gesien en gekopieër word.
Aan die regterkant val die gekartelde buitelyne van drie figure op die agtergrond uit: die waterdraer en die landmeter wat met 'n sittende naakte man praat. Agter hulle in die verte, die vae silhoeët van die Kolosse van Memnon.
Hierdie stel planne, asof dit uitgesny is en dan toegepas word, wek die wetenskaplike opwinding en die epiese aard van die ekspedisie.
In Picot se allegorie ontmoet die wetenskaplike Griekeland aan die regterkant Egipte. Ons sien haar bekroon met louere, sierlik en elegant, in 'n rooi jas en wit rok, spies in die hand en die uil, simbool van Athene, aan haar voete. Aangekom op wolke, teen 'n agtergrond van 'n blou lug, word dit verlig deur die fakkel van die Winged Genius, of Spirit of Arts and Discoveries, gedrapeer in olyfgroen. 'N Mengsel van verrassing, respek, bewondering, nuuskierigheid en vreugde teken die gesig van Griekeland aan.
The Winged Study, in 'n kort okerkleurige tuniek en 'n pers rok, ondersteun haar. Gehelp deur liefdes lig sy die witgrys sluier van vergetelheid op wat die geskenk van die Nyl, die dogter van die farao's in haar prag bedek, om haar aan die wêreld te wys.
Links, in profiel, sit Egipte in 'n edele houding, op 'n troon geflankeer deur twee sfinkse. Sy hou twee lotusblomme, die wieg van die son in die eerste oggend, en die blommewapen van Egipte.
In 'n okerrok met skuins strepe, gedrapeer in 'n donkerblou mantel, die gordel onder haar kaal borste vasgemaak, dra Egipte haar juwele: borswapen, armbande en kroon - aasvoël, simbool van Isis en die koningin moeders .
Sy word omring deur die gepersonifiseerde Nyl, die Sobek-krokodil en 'n paar bykomstighede.
Minder kompleks as met Cogniet, is die toneel van Picot geskilder met lewendigheid en harmonie. Dit is lugtiger, en die figure, kragtig verwyder, word met grasie geteken. Die warm, ligte agtergrond is liries, maar die figuur van Egipte lyk klein in vergelyking met die monumentale groep aan die regterkant.
As die Cogniet-plafon herinner Die plaag van Jaffa de Gros, is die van Picot nader aan Egipte gered geskilder deur Josef van Abel de Pujol.
Picot se neoklassisisme word dus onderskei van die van Cogniet, waarvan die kostuums, tent, skitterende lig ons 'n voorsmakie gee van die Romantiese en Orientalistiese bewegings wat later tydperke sal aandui. Die toneel wat in tyd en ruimte geleë is, die karakters en die historiese voorwerpe, bring hom nader aan die realistiese stroom. Met Picot word die moderne gebeurtenis of die helder herinnering aan die heldhaftige missie egter simbole.
Die politieke konteks, aan die skarnier van die einde van die reaksionêre herstel en die begin van 'n burgerlike rewolusie, is miskien nie vreemd aan hierdie nostalgiese oproepe van die koloniale projek wat opgestel is onder die voorwendsel om die Egiptenare van die juk te bevry nie. Ottomaanse. Hierdie projek, sekulêr en uniek, het nie die Westerse godsdiens en beskawing na Egipte gebring nie, maar eerder die Westerse wetenskappe tot hul oorspronklike bakermat gebring.
Vir Picot word Egipte, gered van die vergetelheid en die verwoesting van die tyd, wat uiteindelik deur die Napoleontiese ekspedisie aan die wêreld geopenbaar is, met poësie geïnterpreteer. Vir Cogniet open hierdie geheue weer perspektiewe vir die Franse genie en die Ryk, wat nie die hele 19de eeu sal merk met hul verowerings, hul ontdekkings en hul universaliteit nie.
Annie JOURDAN Napoleon, held, imperator, beskermheer Parys, Aubier, 1998. Henry LAURENS Die Egiptiese ekspedisie Parys, Seuil, versameling "Points Histoire", 1997. Etienne GEOFFROY SAINT-HILAIRE Die Egiptiese ekspedisie Parys, Paléo, 2000.Die tyd van hartstogte romantiese versamelings uit die museums van Orleans. Musée des Beaux-Arts d'Orléans, 1997, katalogus van verkrygings van die Departement Skilderye (1983-1986), notas deur Elisabeth Foucart-Walter en Marie-Catherine Sahut, RMN, Parys, 1987.