Senegal basiese feite - Inligting - 2022
Bevolking middel 2009 .................................. 13.717.000
BBP per capita US $ .......... 1600
BBP 2008 (PPP US $ biljoene) ................ 21,98
Totale oppervlakte................................................ ................... 75,954 vierkante myl.
Stedelike bevolking (% van die totale bevolking) ............................... 45
Lewensverwagting by geboorte (jare) ........................................... .......... 52
Kindersterftes (per 1 000 lewende geboortes) ........................................ 70
Kindervoeding (% van kinders onder 5) ............................. 22
Toegang tot veilige water (% van die bevolking) ..................................... 50
Ongeletterdheid (% van die bevolking ouderdom 15+) ......................................... ... 65
Kaarte van Senegal
Senegal is 'n relatief plat land in Wes -Afrika met 'n oppervlakte van 196 712 vierkante kilometer. Dit is geleë in 'n depressie genaamd die Senegal-Mauritaanse kom.
Die land kan in drie groot fisiese streke verdeel word. In die weste is die Kaapverdiese land of skiereiland met klein plato's van vulkaniese oorsprong. Dit huisves die nasionale hoofstad Dakar, soos dit op die kaart sigbaar is. Die relatief hoë oostelike en suidoostelike dele met rand van antieke massiewe, insluitend die hoogste punt van die land op 581 m, vorm nog 'n duidelike fisiese gebied. Die derde is die massiewe laaglandgebied tussen die hoogland in die ooste en Kaap Verde in die weste. Die land het ook 'n sanderige kuslyn langs die Atlantiese Oseaan in die weste wat oor die algemeen laag is, behalwe die Kaap Verde -streek.
Groot riviere wat die land deurdring, sluit in Senegal, Gambië, Saloum en Casamance.
Kaartkrediet: ushistory.org (2010). Ontsluit uit die Koninkryk Ghana van Antieke beskawings aanlyn handboek, http://www.ushistory.org/civ/7a.asp
Die ryk musikale erfenis van Senegal is deels te wyte aan die diversiteit en geskiedenis van sy mense. In die elfde eeu beset die Ghana -ryk die suidwestelike deel van Mauritanië en die westelike punt van Mali. (OPMERKING: die land Ghana soos ons dit vandag ken, is verwant aan die antieke Ghana -ryk, naamlik dat dit geen grond deel nie.)
Toe die Ghana -ryk verslaan en opgeneem is in die ryk van Mali, het Wolof -mense in die ryk weswaarts na die noordwestelike kusstreek van Senegal gemigreer. Vandag vorm die Wolof die grootste kultuurgroep in Senegal.
In die boek van Eric Charry, Mande Musiek (2000) bespreek die skrywer die vestiging van die Wes -Afrikaanse ryk in die vroeë 13de eeu. Baie word gemaak van die legendariese vegter en held, Sunjata, wat een van die grootste en rykste ryke in Wes -Afrika gebou het. Hierdie ryk sentreer rondom die gebied tussen die riviere Senegal en Niger, nou bekend as die land Mali. Namate mense van Mali weswaarts na die kus migreer, is plaaslike kulture geassimileer.
Die afstammelinge van die ryk van Mali staan ​​in Senegal en in Gambië bekend as Mandinka. Die Mandinka behoort tot die groter etno-taalkundige groep wat as Mande bekend staan.
Meer as 90% van die Wolof en Mandinka beoefen Islam.
Die instrumente wat op hierdie webwerf bespreek word, is inheems aan sekere etniese groepe. Die sabar is een van die instrumente wat ons op hierdie webwerf ondersoek. As ons aan dromme dink, sal die meeste mense dromme beskryf as die gebruik van twee stokke (een in elke hand) of twee hande. In sabertrommel is dit een hand en een stok wat gebruik word om klank te produseer. Sabar -tromspel is uniek aan die Wolof -mense. Daar word na Sabar verwys na die werklike tromme van sabar, die danse wat sabar vergesel, en in die algemeen gebeure rondom sabar.
Die volgende video is in Senegal, naby die grens van Gambia, in Julie 2010 verfilm. Die tromspeler links speel 'n sabardrom. Die tromspeler wat jy aan die regterkant van die skerm sien, speel 'n tama, of 'praat drom'.
Sabar en Tama Trom met dans
Balla Kouyaté wat optree op balafon, Boston, 2010. Balla is 'n Mande Djeli. Vir meer inligting oor Balla en sy musiek, besoek sy webwerf by:
Bala Kouyaté wat die kalebasresonate van die balafon wys. Boston, 2010.
Die klanklêer hieronder is van Balla Kouyaté en World Vision Ma Ya Ye Hakili Ye. Die CD het die titel "Sababu." Meer inligting oor Balla en sy musiek kan gevind word op www.ballakouyate.com Klanklêer word met toestemming gebruik.
Balla Kouyaté wat op balafon optree
Gedagtes om na te dink:
Wat weet ons van die lewe tydens die Ghana -ryk?
Watter faktore het daartoe bygedra dat die koninkryk van Mali so groot en ryk geword het?
Islam word deur meer as 90% van die bevolking in Senegal en Gambië beoefen. Watter rol dink jy het godsdiens op musiekgebied gespeel? Sou instrumentale of vokale musiek meer godsdienstige invloede toon? Wat is die Moslem -oortuigings?
Watter rol het geskiedenis en kultuur gespeel in die musiek van Wes -Afrika?
Die vroegste bewyse van menslike lewe word gevind in die Falémé-vallei in die suidooste. 
Die teenwoordigheid van die mens in die Laer Paleolitiese word getuig van die ontdekking van klipwerktuie wat kenmerkend is van Acheulean, soos handbyle wat deur Théodore Monod  aan die punt van Fann op die skiereiland Cap-Vert in 1938 gerapporteer is, of kliewers wat in die suid-oos.  Daar is ook klippe gevind wat gevorm is volgens die Levallois -tegniek, kenmerkend van die Middelpaleolitiese. Die Mousterian-industrie word hoofsaaklik verteenwoordig deur skrapers wat op die skiereiland Cap-Vert voorkom, sowel as in die lae en middelste valleie van Senegal en die Falémé. Sommige stukke is uitdruklik gekoppel aan jag, soos dié wat in Tiémassass, naby M'Bour, 'n omstrede terrein gevind word wat volgens sommige aan die Bo -Paleolitiese behoort , terwyl ander ten gunste van die Neolitiese argumenteer. 
In Senegambië word die tydperk waarin mense jagters, vissers en produsente (boer en ambagsman) geword het, goed verteenwoordig en bestudeer. Dit is toe meer uitgebreide voorwerpe en keramiek  na vore gekom het. Maar grys gebiede bly. Alhoewel die kenmerke en manifestasies van die beskawing uit die Neolitiese geïdentifiseer is, is hul oorsprong en verhouding nog nie volledig gedefinieer nie. Wat onderskei kan word, is:
Die graaf van Kaap Manuel: die neolitiese neerslag Manueline Dakar is in 1940 ontdek.  Basaltgesteentes, insluitend ankaramiet, is gebruik vir die vervaardiging van mikrolitiese gereedskap soos byle of vliegtuie. Sulke gereedskap is op Gorée en die Magdalen -eilande gevind, wat dui op die aktiwiteite van skeepsbou deur nabygeleë vissers.
Die grawe van Bel-Air: Neolitiese Bélarien-gereedskap, gewoonlik uit vuursteen, is teenwoordig in die duine van die weste, naby die huidige hoofstad. Benewens byle, versierings en erdewerk, is daar ook 'n beeldjie, die Venus Thiaroye 
Die graaf van Khant: die Khanty -spruit, in die noorde naby Kayar in die onderste vallei van die Senegalrivier, het sy naam gegee aan 'n neolitiese bedryf wat hoofsaaklik been en hout gebruik.  Hierdie deposito is op die lys van geslote terreine en monumente van Senegal. 
Die grawe wat die Falémé in die suidooste van Senegal geleë het, het 'n neolitiese Falemiaanse gereedskapbedryf ontdek wat gepoleerde materiale vervaardig het, so uiteenlopend soos sandsteen, hematiet, skalie, kwarts en vuursteen. Maaltoerusting en erdewerk uit die tydperk word goed verteenwoordig op die terrein.
Die neolitiese beskawing van die Senegalriviervallei en die Ferlo is die minste bekend omdat dit nie altyd geskei is nie.
In die geval van Senegal bly die periodisering van die voorgeskiedenis steeds omstrede. Dit word dikwels beskryf as die begin van die ouderdom van die metallurgie, en plaas dit dus tussen die eerste metaalbewerking en die voorkoms van skryfwerk. Daar bestaan ​​ander benaderings, soos dié van Guy Thilmans en sy span in 1980,  wat van mening was dat enige argeologie uit die pre-koloniale kon aan daardie benaming gekoppel word, of dié van Hamady Bocoum, wat praat van 'Historiese Argeologie' uit die 4de eeu , ten minste vir die voormalige Tekrur. 
'N Verskeidenheid argeologiese oorblyfsels is gevind:
Aan die kus en in riviermondings van die Senegal-, Saloum-, Gambia- en Casamance -riviere word begraafplase met trosse skulpe dikwels middens genoem. 217 van hierdie trosse is alleen in die Saloum-delta geïdentifiseer,  byvoorbeeld in Joal-Fadiouth,  Heuwels in die Saloum-delta is tot 400 v.C. gedateer, en 'n deel van die Saloum-delta is nou 'n Wêreld-erfenis gebied. Begrafnisplekke of tumuli is daar gedurende die 8ste tot 16de eeu gebou.  Hulle word ook in die noorde naby Saint-Louis,  en in die monding van die Casamance aangetref. 
Die Weste is ryk aan grafheuwels sand waarna die Wolof verwys mbanaar, wat vertaal word na "grafte",  'n Massiewe goue pektoraal met 'n massa van 191 g is ook naby Saint-Louis ontdek. 
In 'n groot oppervlakte van byna 33 000 km 2, in die middel-suide rondom die Gambia, is daar rande van rotsblokke, bekend as die Stone Circles of Senegambia, gevind wat in 2006 op die lys van UNESCO-wêrelderfenisgebiede geplaas is.  Twee van hierdie terreine is op die gebied van Senegal geleë: Sine Ngayène  en Sine Wanar, albei in die departement van Nioro Rip. Sine Ngayène het 52 klipsirkels, insluitend 'n dubbele sirkel. By Wanar tel hulle 24 en die klippe is kleiner. Daar is klipgekerfde lier in die lateriet, Y- of A-vormig.
Die bestaan ​​van proto-historiese ruïnes in die middelvallei van die Senegalrivier is aan die einde van die sewentigerjare bevestig.  Aardewerk, geperforeerde keramiekskywe  of ornamente is opgegrawe. Opgrawings op die terrein van Sinthiou Bara,  naby Matam, het besonder vrugbaar geblyk. Hulle het byvoorbeeld die vloei van trans-Sahara-handel uit verre dele van Noord-Afrika onthul.
Die streek van die moderne Senegal was deur Europese handelaars deel van die groter gebied wat Bo -Guinee genoem is. By gebrek aan geskrewe bronne en monumentale ruïnes in hierdie streek, moet die geskiedenis van die vroeë eeue van die moderne era hoofsaaklik gebaseer wees op argeologiese opgrawings, die skryf van vroeë geograwe en reisigers, in Arabies geskryf en gegewens afkomstig van mondelinge tradisie. Die kombinasie van hierdie gegewens dui daarop dat Senegal die eerste keer uit die noorde en ooste in verskeie migrasiegolwe bevolk is, waarvan die laaste die van die Wolof, die Fulani en die Serer was. Afrikanistiese historikus Donald R. Wright stel voor dat Senegambiese plekname aandui "dat die vroegste inwoners die naaste geïdentifiseer kan word met een van verskeie verwante groepe-Bainunk, Kasanga, Beafada. Hierby is Serer, wat gedurende die eerste millennium nC suidwaarts verhuis het, bygevoeg. uit die Senegal-riviervallei en Mande-sprekende mense, wat later nog uit die ooste aangekom het. "  Waarskynlike afstammelinge van Bafours [ who? ] deur die Berber -dinastie van Almoravids suidwaarts gestoot is. [ aanhaling nodig ]
Voor die aankoms van Europese setlaars word die geskiedenis van die Sahara -gebied hoofsaaklik gekenmerk deur die konsolidasie van nedersettings in groot staatsentiteite - die Ghana -ryk, die Mali -ryk en die Songhai -ryk. Die kerne van hierdie groot ryke was op die gebied van die huidige Republiek van Mali geleë, sodat Senegal van vandag 'n perifere posisie beklee. 
Die vroegste van hierdie ryke is dié van Ghana, waarskynlik gestig in die eerste millennium deur Soninke en wie se animistiese bevolkings bestaan ​​uit landbou en handel oor die Sahara,  goud, sout en lap. Die invloedgebied daarvan het stadig versprei na streke tussen die riviervalleie van die Senegal en Niger.
'N Hedendaagse ryk van Ghana, maar minder omvangryk, was die koninkryk Tekrur sy vasal. Ghana en Tekrur was die enigste georganiseerde bevolkings voor Islamisering. Die gebied van Tekrur benader die gebied van die huidige Fouta Toro. Die bestaan ​​daarvan in die 9de eeu word getuig van Arabiese manuskripte. Die vorming van die staat het moontlik plaasgevind toe 'n toestroming van Fulani uit die ooste in die Senegal -vallei gevestig was.   John Donnelly Fage suggereer dat Takrur gevorm is deur die interaksie van Berbers uit die Sahara en 'Negro landboumense' wat 'in wese Serer' was, alhoewel sy konings na 1000 CE moontlik Soninke (noordelike Mande) was.  Die naam, ontleen aan Arabiese geskrifte, kan gekoppel word aan die van die etnisiteit Toucouleur.  Handel met die Arabiere was algemeen. Die Koninkryk het wol, koper en pêrels ingevoer en goud en slawe uitgevoer.  Die groei van 'n uitgestrekte ryk deur Arabies-Moslem-jihads is inderdaad nie sonder ekonomiese en politieke kwessies nie en het die eerste werklike groei van die slawehandel tot gevolg gehad. Hierdie handel genaamd die trans-Sahara slawehandel het Noord-Afrika en Sahara Afrika slawe-arbeid gebied. Die Tekrur was een van die eerste bekeerlinge tot die Islam, seker voor 1040. 
Twee ander groot politieke entiteite is gevorm en gegroei gedurende die 13de en 14de eeu: die Mali -ryk en die Jolof -ryk, wat die vasaal van die eerste in sy bloeitydperk geword het. As gevolg van die Mandinka -inval, het Mali steeds uitgebrei, wat die eerste oostelike Senegal en later byna die hele huidige gebied insluit. Gestig in die 14de eeu deur die moontlik mitiese hoof van die Wolof Ndiadiane Ndiaye,  wat 'n serer van Waalo was (Ndiaye is oorspronklik 'n Serer -van     , wat ook gevind onder die Wolof). Djolof het sy heerskappy oor klein owerhede suid van die Senegalrivier (Waalo, Cayor, Baol, Sine - Saloum) uitgebrei en die hele Senegambië bymekaar gebring waaraan hy godsdienstige en sosiale eenheid verleen het: [ twyfelagtig - bespreek ] die "Grand Djolof"  wat in 1550 ineengestort het.
Die Jolof -ryk is gestig deur 'n vrywillige konfederasie van state, dit was nie 'n ryk wat op militêre verowering gebou is nie, ondanks wat die woord 'ryk' impliseer.   Die Serer -tradisie van Sine getuig dat die Koninkryk Sine nooit hulde gebring het aan Ndiadiane Ndiaye of aan enige lid van sy afstammelinge wat oor Djolof regeer het nie. Historikus Sylviane Diouf verklaar dat "Elke vasaalkoninkryk - Walo, Takrur, Kayor, Baol, Sine, Salum, Wuli en Niani - die hegemonie van Jolof erken en hulde gebring het."  Daarop word verder gesê dat Ndiadiane Ndiaye self sy naam uit die mond van Maissa Wali (die koning van Sine) gekry het.  In die epos van Ndiadiane en Maissa Wali word erken dat Maissa Wali 'n deurslaggewende rol in die stigting van hierdie Ryk was. [ aanhaling nodig ] Dit is hy wat Ndiadiane Ndiaye genomineer het en 'n beroep op die ander state gedoen het om by hierdie konfederasie aan te sluit, wat hulle gedoen het, en die 'ryk' onder leiding van Ndiadiane, wat in Djolof gaan woon het.   Dit is om hierdie rede dat geleerdes voorstel dat die ryk meer 'n vrywillige konfederasie was as 'n ryk wat op militêre verowering gebou was.  
Die aankoms van Europeërs het outonomie veroorsaak van klein koninkryke wat onder die invloed van Djolof was. Hulle is minder afhanklik van die trans-Sahara-handel met die nuwe vaartuie, en handel makliker met die nuwe wêreld. Die agteruitgang van hierdie koninkryke kan verklaar word deur interne wedywerings, dan deur die aankoms van Europeërs, wat die massa -uittog van jong Afrikaners na die Nuwe Wêreld gereël het.  Ghazi's, oorloë, epidemies en hongersnood het die mense, sowel as die Atlantiese slawehandel, getref in ruil vir wapens en vervaardigde goedere. Onder die invloed van Islam is hierdie koninkryke verander en het maraboute 'n toenemende rol gespeel.
In Casamance het die Baïnounks, die Manjaques en Diola die kusgebied bewoon, terwyl die vasteland - verenigde 13de eeu onder die naam Kaabu - deur die Mandingo beset was. In die 15de eeu, die koning van een van die stamme, het Kassas sy naam aan die streek gegee: Kassa Mansa (koning van Kassas). Tot die Franse ingryping was The Casamance 'n heterogene entiteit, verswak deur interne wedywerings. 
Volgens verskeie ou bronne, insluitend geleenthede deur die Dictionnaire de pédagogie et d'instruction primaire deur Ferdinand Buisson in 1887,  dateer die eerste Franse nedersetting in Senegal uit die Dieppe Mariners in die 14de eeu. Hierdie argument, wat vleiend is vir Normandiese matrose, gee ook geloof aan die idee van die voorkeur van die Franse teenwoordigheid in die streek, maar dit word nie bevestig deur daaropvolgende werk nie.
In die middel van die 15de eeu het verskeie Europese nasies die kus van Wes-Afrika bereik, agtereenvolgens of gelyktydig deur die Portugese, die Nederlanders, die Engelse en die Franse. Europeërs vestig hulle eers langs die kus, op eilande in die monding van riviere en dan 'n entjie verder stroomop. Hulle het handelsposte geopen en die "handel" bedryf: 'n term wat volgens die Ancien Régime enige soort handel (koring, peper -ivoor.) Beteken, en nie noodwendig, of slegs, die slawehandel nie,  hierdie 'berugte verkeer', soos dit aan die einde van die 18de eeu genoem is, was inderdaad die kern van 'n nuwe ekonomiese orde, beheer deur magtige ondernemings in voorreg.
Die Portugese seevaarders Edit
Aangemoedig deur Henry the Navigator en altyd op soek na die gang na Indië, en nie om goud en slawe te vergeet nie, het Portugese ontdekkingsreisigers die Afrika -kus verken en nog verder suid gewaag. 
In 1444 loop Dinis Dias uit die mond van die Senegalrivier om die westelikste punt van Afrika te bereik wat hy noem Cabo Verde, Cape Vert,  as gevolg van die welige plantegroei wat daar gesien word. Hy bereik ook die eiland Gorée, waarna die inwoners dit noem Berzeguiche, maar wat hy geroep het Ilha de Palma, die eiland Palms. Die Portugese vestig hulle nie permanent daar nie, maar gebruik die terrein vir landing en handel in die streek. Hulle bou daar 'n kapel in 1481.  Portugese handelsposte is geïnstalleer in Tanguegueth  in Cay, 'n stad wat hulle herdoop het Fresco Rio (die toekomstige Rufisque) vanweë die varsheid van sy bronne in die Baol Sali (later die kusdorpie Saly) wat die naam kry Portudal, of aan Joal in die Koninkryk van Sine.
Hulle het ook die laer Casamance  deurkruis en Ziguinchor gestig in 1645. Die bekendstelling van die Christendom het hierdie sake -uitbreiding vergesel.
Die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie Edit
Na die beskuldigingswet in 1581 het die Verenigde Provinsies die gesag van die koning van Spanje oortree. Hulle het hul groei op maritieme handel gegrond en hul koloniale ryk in Asië, die Amerikas en Suid -Afrika uitgebrei. In Wes -Afrika is handelsposte op sommige punte van die huidige Senegal, Gambië, Ghana en Angola geopen.
Die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie, wat in 1621 gestig is, het die eiland Gorée in 1627 gekoop. pakhuise vir goedere wat vir die vastelandse handelsposte bestem is.
In sy Beskrywing van Afrika (1668) gee die humanistiese Nederlander Olfert Dapper die etimologie van die naam wat sy landgenote dit gegee het, Goe-ree Goede Reede, dit wil sê "goeie hawe".,  wat ook die naam is van (deel van) 'n eiland in die Nederlandse provinsie Zeeland.
Die Nederlandse setlaars het die eiland byna 'n halwe eeu lank beset en was in was, amber, goud, ivoor en het ook aan die slawehandel deelgeneem, maar weggehou van buitelandse handelsposte aan die kus. Die Nederlanders is verskeie kere ontwrig: in 1629 deur die Portugese, in 1645 en 1659 deur die Franse en in 1663 deur die Engelse.
Teen die agtergrond van die Anglo-Franse wedywering Edit
Die "handel" en die slawehandel het in die 17de eeu toegeneem. In Senegal het die Franse en Britte hoofsaaklik oor twee sake meegeding, die eiland Gorée en St. Op 10 Februarie 1763 beëindig die Verdrag van Parys die Sewejarige Oorlog en versoen dit, na drie jaar se onderhandelinge, Frankryk, Groot -Brittanje en Spanje. Groot -Brittanje het die eiland Gorée na Frankryk terugbesorg. Brittanje verkry toe uit Frankryk, onder vele ander gebiede, "die rivier van Senegal, met forte en handelsposte St. Louis, Podor en Galam en alle regte en afhanklikes van die genoemde rivier van Senegal." 
Onder Lodewyk XIII en veral Lodewyk XIV is die voorregte redelik breed toegeken aan sekere Franse rederye, wat nog baie probleme ondervind het. In 1626 stig Richelieu die Norman Company, 'n vereniging van handelaars in Dieppe en Rouen wat verantwoordelik is vir die operasie in Senegal en Gambië. Dit is in 1658 ontbind en sy bates is verkry deur die Kompanjie van Cape Vert en Senegal, wat self onteien is ná die totstandkoming van Colbert in 1664 van die Franse Wes -Indiese Kompanjie.
Die Kompanjie van Senegal is op sy beurt deur Colbert gestig in 1673. Dit het die belangrikste instrument van die Franse kolonialisme in Senegal geword, maar met skuld opgeskort, is dit in 1681 ontbind en vervang deur 'n ander een wat duur tot 1694, die datum waarop die Royal Company gestig is van Senegal, wie se direkteur, Andre Brue, deur die Damel van Cay gevange geneem en in 1701 teen losprys vrygelaat sou word. 'n Derde Kompanjie van Senegal is in 1709 gestig en duur tot 1718. Aan die Britse kant was die monopolie op handel met Afrika in 1698 aan die Royal African Company toegestaan.
Grootmeester van die vlootoorlog van Lodewyk XIV, admiraal Jean Estrées het op 1 November 1677 beslag gelê op Gorée. Die eiland is op 4 Februarie 1693 deur die Engelse ingeneem voordat dit weer vier maande later deur die Franse beset is. In 1698 herstel die direkteur van die Kompanjie van Senegal, Andre Brue, die versterkings. Maar in die middel van die 18de eeu het Gorée weer Engels geword.
Die uitstekende ligging van St. Louis trek die aandag van die Engelse, wat dit in 1693 drie keer vir 'n paar maande beset het, dan tydens die sewejarige oorlog van 1758 totdat dit in 1779 deur die Duc de Lauzun geneem is, en laastens 1809 in 1816. [ verduideliking nodig ]
In 1783 keer die Verdrag van Versailles Senegal terug na Frankryk. Die monopolie van gom -akasia is gelisensieer by die Senegal Company.
Knight Boufflers, wat in 1785 aangestel is as goewerneur, fokus twee jaar lank op die verbetering van die kolonie, terwyl hy besig is met die smokkel van Arabies en goud met seine.
In 1789 skryf mense van St. Louis 'n lys van klagtes. Dieselfde jaar is die Franse verdryf uit Fort St. Joseph in Galam en die koninkryk van Galam.
'N Handelsekonomie Wysig
Die Europeërs was soms teleurgesteld omdat hulle gehoop het om meer goud in Wes -Afrika te vind, maar toe die ontwikkeling van plantasies in die Amerikas, veral in die Karibiese Eilande, in Brasilië en in die suide van die Verenigde State, 'n groot behoefte aan goedkoop arbeid was, het die gebied meer aandag geniet. Die pousdom, wat soms slawerny teëgestaan ​​het, het dit nie eksplisiet tot die einde van die 17de eeu veroordeel nie, die kerk self het 'n belang in die koloniale stelsel. Verkeer van "ebbehout" was 'n probleem vir krygers wat tradisioneel die oorwonne tot slawerny verminder het. Sommige mense spesialiseer in slawehandel, byvoorbeeld die Dyula in Wes -Afrika. State en koninkryke het meegeding, tesame met private handelaars wat baie ryker geword het in die driehoekige handel (hoewel sommige verskepings 'n werklike finansiële ramp tot gevolg gehad het). Politiek-militêre onstabiliteit in die streek word vererger deur die slawehandel.
Die Black Code, wat in 1685 uitgevaardig is, het die handel in slawe in die Amerikaanse kolonies gereguleer.
In Senegal is handelsposte gestig in Gorée, St. Louis, Rufisque, Portudal en Joal en die boonste vallei van die Senegalrivier, insluitend Fort St. Joseph, in die koninkryk van Galam, was in die 18de eeu 'n Franse motor van handel in Senegambië.
Terselfdertyd ontwikkel 'n mestizo -samelewing in St. Louis en Gorée.
Slawerny is deur die Nasionale Konvensie in 1794 afgeskaf, daarna weer deur Bonaparte in 1802. Die Britse Ryk het slawerny in 1833 in Frankryk afgeskaf, dit is uiteindelik in 1848 onder die leiding van Victor Schœlcher afgeskaf.
Die progressiewe verswakking van die kolonie Edit
In 1815 veroordeel die kongres van Wene slawerny. Maar dit sou vir die Afrikane nie veel ekonomies verander nie.
Na die vertrek van goewerneur Schmaltz (hy het sy amp aan die einde van die wrak van die Medusa), Het Roger Baron veral die ontwikkeling van die grondboontjiebotter, "die aarde pistache", aangemoedig, waarvan die monokultuur lank sou wees as gevolg van die ernstige ekonomiese agterstand van Senegal. Ondanks die wreedheid van die Baron, was die onderneming 'n mislukking.
Die kolonisering van Casamance het ook voortgegaan. Die eiland Carabane, wat in 1836 deur Frankryk verkry is, is tussen 1849 en 1857 ingrypend verander deur die inwoner Emmanuel Bertrand Bocandé, 'n sakeman van Nantes.
Kos in die daaglikse lewe. Die basiese kos is rys, gekook met pittige sous en groente. Die nasionale gereg is tjep-bu-jen, die Wolof -woord vir rys met vis. Gekook in 'n tamatiesous met gekookte vis en 'n paar groente (wortels, kool en groenrissies), tjep-bu-jen kom oorspronklik van die stad Saint-Louis. Yassa, 'n gereg van Casamance is hoender of vis gemarineer met suurlemoensap, peper en uie en dan gebak. Dit word vergesel van gewone wit rys. Ander souse sluit in mafé, domada en soepkandja, (wat gemaak word van okra met vis en palmolie).
Voedseldouers by seremoniële geleenthede. By seremoniële geleenthede word feesmaaltye geëet wat geroosterde of geroosterde vleis met boontjies of patat insluit. Couscous (gestoomde gierst) met groente, skaapvleis en sous is 'n seremoniële gereg. Aan die einde van elke maaltyd word sterk en soet tee gedrink. Behalwe in gebiede waar dit verbode is, is alkohol beskikbaar.
Basiese ekonomie. Die land se markekonomie is grootliks gebaseer op landbou. Die beperkte ekonomiese groei wat dit sedert onafhanklikheid bereik het, word periodiek onderbreek deur droogtetoestande wat die ekonomie in 'n ernstige resessie kan laat beland. Die belangrikste voedselgewasse is gierst en sorghum word groot hoeveelhede rys ingevoer. Katoen, rys, suiker en produkte in die tuin word verbou. Die nasionale geldeenheid word die CFA -frank genoem.
Grondbesit en eiendom. Hoofsaaklik klein familieboerderye word hoofsaaklik deur gesinsarbeid bewerk. Meer as twee derdes van die land se plase is minder as tien hektaar groot, slegs 5 persent meer as vyf en twintig hektaar. Na onafhanklikheid het die Nasionale Grondbesitwet van 1964 die staat regte gegee op alle landelike grond en in teorie die huur betaal aan afwesige verhuurders. Ingevolge hierdie reëling sou die staat die bestuurder van die grond word en grondregte toewys aan diegene wat dit bewerk het. Voor onafhanklikheid was die tradisionele plaaslike stelsels van grondbesit gebaseer op die Afrikaanse gewoontereg, wat die plaaslike adel of die hoof of hoof van 'n dorp in staat gestel het om gewasaandeel en grondhuur te ontvang van voormalige slawe en mense sonder grond. Ingevolge die nuwe wet, wat deel was van 'n pakket met sosialistiese hervormings, het eienaars met permanente geboue op hul grond ses maande tyd gekry om aktes vir hul erwe op te stel. Alle grond is in vier kategorieë verdeel: stedelike gebiede, reservate (insluitend nasionale woude en parke), landbougrond en "pioniersones". Die wet het die regering toegelaat om sommige van die minder intensief besette pioniersgebiede te verklaar en af ​​te staan ​​aan groepe en organisasies wat bereid was om dit te ontwikkel. Die land se voorste Moslemleiers besit groot boedels in die pioniersgebiede. Die regering se besluit in 1991 om groot stukke beskermde bosveld aan die hoof van die Mouride broederskap wat sy volgelinge vir die aanplant van grondboontjies moet gebruik, het die geloofwaardigheid van die grondbesitbeleid ernstig geknou. Oor 'n paar weke het duisende volgelinge van Mouride gevolg talibes die grond skoongemaak het, 'n proses wat gepaard gegaan het met die uitsetting van sesduisend herders en honderdduisend diere uit die bosgebied. Die pers en die internasionale skenkergemeenskap het die regering se besluit skerp gekritiseer, wat volg op 'n patroon wat dateer uit koloniale dae, toe die Franse groot stukke grond aan die Mourides afgestaan ​​het om die produksie van grondboontjies aan te moedig.
Ander hervormings sluit in die stigting van boere-koöperasies en landelike rade om tradisionele verwante netwerke te vervang. Die koöperasies het die basiese bronne geword waaruit boere sade, gereedskap, krediet en bemarkingsfasiliteite vir hul gewasse kon bekom.
Kommersiële aktiwiteite. Landbouprodukte en vervaardigde produkte word verkoop, insluitend voedsel en huishoudelike goedere. Die informele sektor bied goedkoop goedere en dienste aan stedelike armes wat nie die goedere kan koop wat deur die formele nywerheidsektor vervaardig word nie. Daar is 'n enorme mark vir goedkoop gebruikte klere, wat gereeld na die land gesmokkel word en gesinne in staat stel om hul kinders teen 'n relatief lae koste te beklee.
Groot nywerhede. Industriële produksie word grootliks bepaal deur landbouprestasie. Die grootste vervaardiging is in en om Dakar geleë. Voedselverwerking is die grootste aktiwiteit, wat 43 persent van die industriële produksie uitmaak. Grondontginning is die belangrikste landboubedryf. Ander industriële produksie sluit vissery, fosfaatmynbou, chemikalieë en olie-, metaal- en meganiese nywerhede, en die konstruksiemateriaal- en papierbedrywe in. Wat die ligte industrie betref, is die ambagsektor baie aktief. Dit bevat handgemaakte tekstiele van goud, silwer en ysterwerk, wat houtwerk, leerwerk en ander tradisionele handwerk vervaardig.
Handel. Grondboontjies, fosfate, katoen en vis en visprodukte word uitgevoer. Visprodukte, meestal ingemaakte tuna, bied direkte en indirekte werk aan meer as 150 000 mense. As deel van sy diversifikasiebeleid het Senegal een van die eerste Afrika -lande geword wat toerisme as 'n belangrike nasionale ekonomiese aktiwiteit ontwikkel het. Toerisme het egter 'n groot knou gekry as gevolg van die Casamance -opstand en die konflik met Mauritanië. Kontantgewasse sluit rys, beertjies, mielies, suiker en vee in. Sement, geraffineerde suiker, kunsmis en tabakprodukte word na buurlande uitgevoer. Voedsel, kapitaalgoedere en petroleum word ingevoer uit Frankryk, Ivoorkus, Nigerië, Algerië, China en Japan.
Verdeling van arbeid. In die verlede is arbeidsverdeling in die boerdery beoefen. Voor die reënseisoen het jong mans die harde werk gedoen om die bos skoon te maak en die land gereed te maak vir saai. Sodra dit reën en die sade begin ontkiem, het vroue en kinders gekruid. Die grondwet verbied kinderarbeid, maar in plaas van om skool te gaan, werk baie kinders op die gebied van die gesin.
Gorée Island was die grootste slawe-handelsentrum aan die Afrikaanse kus (Shutterstock)
3. French is the official language of Senegal, but Wolof is the lingua franca. As with many African countries, Senegal was formerly ruled by the French, so the French language has stuck as its national language. Wolof is a language spoken by the Wolof people, an African ethnic group spread out around Senegal, Gambia, and Mauritania. Die woord banana, in English, probably comes from the Wolof word banaana!