Die fokusteks bestaan uit twee afsonderlike perikope. Die tweede perikoop is aanduidend vir die liturgie wat daarna volg. Vir my is die sentrale punt van hierdie verse dat volgehoue toewyding aan die Here Jesus soms ook met weerstand begroet sal word. Die teks herinner ons daaraan en die liturgie roep ons op daartoe.
"Net soos u naam, o God, so strek u lof oor die hele aarde. U mag het groot redding gebring."
Indien daar nie ‘n nagmaalsviering volgens die basisvoorstel is nie, kan die volgende gebeur na die
In die preekvoorstel word vers 4 as invalshoek gebruik: "‘n Profeet word oral erken behalwe in die plek waar hy grootgeword het, en in sy familiekring en sy gesin." Uiteindelik word ons uitgedaag om binne ons eie konteks die soort geloofsgemeenskappe te wees wat wel die profete in ons midde kan eien.
Beteken die gesegde: "onbekend maak onbemind" noodwendig dat die teenoorgestelde ook waar is?: "Bekend maak bemind." In Jesus se geval was dit beslis nie so nie. Sy bekendheid het Hom juis onbemind gemaak. Hy was oorbekend aan die dorpsbewonders van Nasaret. Voor hulle oë het Hy grootgeword. Hulle het alles van Hom geweet. Of so het hulle gedink. Boonop was Hy die seun van ‘n timmerman. Heel waarskynlik nie ‘n geleerde man nie, en kon moontlik nie eens lees of skryf nie. Opsigself was dit nie vreemd nie. Die oorgrote meerderheid van die bevolking was in presies dieselfde posisie. Die probleem het egter begin toe hierdie eenvoudige, ongeletterde timmerman begin het om wonderwerke te doen en met gesag in die sinagoge te onderrig. Die feite het eenvoudig nie geklop nie. Al die kennis en al die vooropgestelde idees van Jesus se dorpsgenote was van só ‘n omvang, dat hulle nie kon aanvaar dat Hy instaat sou wees tot goddelike werke en woorde nie.
Die woorde en die dade van Jesus het saam ‘n patroon gevorm wat klaarblyklik nie vir almal herkenbaar was nie. Vooroordele en bekendheid het die vermoë om hierdie patrone te onderskei, ondergrawe. Die Profeet was in hulle midde en hulle was blind vir Hom. Diep gewortelde oortuigings en gewoontes het die patrone van God se genade versluier. Ten minste vir die skrywer van die Markusevangelie was dit duidelik watter verhaal hierdie patrone vertel het. Die patrone kon vir hierdie skrywer nie anders nie as om die verhaal van God se genade in die persoon van Jesus van Nasaret te vertel.
Christene het die vermoë om patrone van God se genade raak te sien in die alledaagse dinge – die dinge wat aan hulle oorbekend is. Christene, onder leiding van die Gees, put elke dag inspirasie uit gewone dinge wat patrone vorm. Vir ander mense sou sekere gebeurtenisse, menseverhoudings en ervarings blote toeval wees. Vir Christene is daar patrone geweef tussen skynbaar onverwante sake – patrone van God se genade en patrone van die Profeet wat deur sy Gees onder ons kom woon het. Hierdie vermoë om die patrone van God se genade in gewone dinge raak te sien, is nie is nie blote wensdenkery nie. Dit is geanker in ‘n diep ervaring met die Woord van God. Patrone van genade en van die Profeet is te bespeur alleen vir die wat die verhale van genade en van die Profeet hulle eie maak.
‘n Amerikaanse etikus, Stanley Hauerwas, in sy omstrede boek Unleashing the Scriptures, sê dat alleen diegene wat onder die dissipline van dissipelskap staan, die reg het om die Bybel te lees. Hy sê dat alleen mense wat die verhaal van die Bybel hulle eie maak, sal verstaan waaroor dit gaan. Mense wat ontdek het dat die verhale van die Bybel hulle eie verhale is, het die vermoë om hierdie patrone van God se genade raak te sien. Nou sal niks ooit weer heeltemal dieselfde wees nie. Oor alles, staan die teenwoordigheid van God geskryf.
Wanneer ‘n mens nadink oor die uitstuur van die dissipels, is daar ‘n kontras wat ‘n mens opval. Enersyds ontvang hulle bevel om niks vir die pad saam te vat nie. Andersyds gee Jesus aan hulle mag oor bose geeste. Dit is al wat hulle ontvang by wyse van toerusting: mag oor die bose. Indien ons sou wonder oor die doel van hulle uitsending, sal hierdie toerusting alle onsekerheid uit die weg ruim. Trouens, die Skrifgedeelte eindig dan ook met ‘n bietjie terugvoering hieroor: "Daarby het hulle baie duiwels uitgedrywe en baie siekes met olie gesalf en gesond gemaak" (vers 13). Die dissipels ontvang alleen toerusting vir dit wat voorhande was. Hulle moes die bose konfronteer en wegdryf. Dít was die basis van hulle sending, en daarvoor word hulle toegerus. Hulle het niks meer nodig gehad nie. Bagasie mag dalk net in die pad gekom het.
Vir baie Christene klink hierdie opdrag na iets wat eintlik tuishoort in die soort kerke waarvan hulle nou nie eintlik hou nie. En tog is die boodskap duidelik. Dissipels is gelowiges wat uitgestuur word om niks minder nie as die bose aan te vat! Natuurlik is daar baie maniere om dit te doen. Sommige mense vereenselwig hierdie opdrag met die donker, bose magte van Satanisme en okkultisme. Alhoewel dit hierby ingesluit is, gaan Markus 6 se "sendingopdrag" oor ‘n veel meer omvattende roeping. Markus word immers ingelei met Jesus se boodskap: "Die tyd het aangebreek, en die koninkryk van God het naby gekom. Bekeer julle en glo die evangelie" (1:14). Die bose in alle moontlike gedaantes, word weggedryf met die koms van die koninkryk in Jesus Christus. Siekes word genees en geestelike gevangenes word bevry. Die koms van die koninkryk behels die omvattende verlossing van die wêreld en dit is bloot ‘n ander manier om te sê: "Julle het mag oor die bose – dryf die duiwels uit, salf siekes met olie en maak hulle gesond!"