Dis weinig beskore om met die terugkyk te kan sê hulle het bereik wat hulle wou, al hulle afsloof was die moeite werd. Immers, ondank is wêreldsloon, sê die spreuk mos.
Te veel “brokkies van sy eie gees” lê hier oral rondgestrooi, soos “menigvuldige kinders van sy eie verlange”, om hom sommer net te kan onttrek. Weggaan is nie ’n kledingstuk wat hy uittrek nie, maar ’n stuk vel wat hy met eie hande afskeur, dink hy. Wat hy agterlaat, is nie bloot sy gedagtes nie, maar ’n hart oor jare met honger en dors gevul, besef hy.