En Magtige Jáhoe het gesê, “So het die mens nou soos een van ons geword wat goed en kwaad ken. Hy moet nie nou ook sy hand uitsteek en van die boom van die lewe eet nie, want dan sal hy soos ’n Onsterflike wees.”
Magtige Jáhoe het die Mens uit die plesiertuin weggestuur om die grond te gaan bewerk waaruit hy geneem is. Hy het die Mens uitgedryf en in die ooste van die plesiertuin het Hy ’n gerub met ’n tollende, vlammende swaard laat woon om die pad na die boom van die lewe te bewaak.
Die foto heelbo is van ’n figuur uit die klipkuns van Indonesië se Hindoetydperk wat ek op Java afgeneem het, maar lyk dit nie effentjies soos ’n gerub nie? As ek Erik von Danniken was, sou ek beslis iets hieruit afgelei het.
Daar waar Jáhoe die mense se klere vir hulle aantrek nadat hy dit gemaak het: Dit laat mens so bietjie dink aan ’n sorgsame ouer wat sy kinders aantrek voordat hy hulle uit die huis stuur om die wrede ou wêreld aan te durf, heel aandoenlik.
Maar eintlik lyk dit steeds asof Jáhoe spyt is die mens het deur sy dreigement gesien en die vrugte van kennis geëet. Dit lyk asof die mens nou vir Jáhoe ’n bedreiging geword het – hulle het inderdaad nes die slang belowe het die vermoë bekom om goed en kwaad te ken, en daarom moet Jáhoe hulle wegstuur voordat dinge verder hand uit ruk.
Willie Esterhuyse skryf in sy jongste boek Die God van Genesis dat dié teks volgens sommige mense ’n metafoor is vir die trauma wat ’n gemeenskap deurgegaan het toe hulle vanuit ’n jag-en-versamel-stand tot ’n agrariese fase ontwikkel het. Volgens so ’n argument sou mense ’n oer-herinnering aan dié ontwrigting oorgehou het en dit sou uiteindelik gelei het tot mites wat van geslag tot geslag omvorm is totdat dit die verhaal oor die verdrywing uit die plesiertuin geword het. Self vind ek dit nie baie oortuigend nie – dié teks is opgeteken op die vroegte sowat 2000 jaar nadat mense in die Nabye Ooste landbou begin beoefen het. Maar dalk oortuig die teorie jou.