Soos Dilthey wou Heidegger waarskynlik die mees invloedryke en kontroversiële filosoof van hierdie eeu, 'n metode daarstel wat die lewe in sy eie terme sou onthul. In Sein und Zeit (1927) (Be­ing and Time, 1962) haal hy dan ook met goedkeuring die doelstelling van Dilthey aan, nl. om die lewe vanuit die lewe self te begryp (398). Vanaf die begin het Heidegger na 'n metode gesoek om die wortels van die Westerse opvattings van die syn te agterhaal, na 'n 'hermeneutiek' wat hom in staat sou stel om die veronderstellings waarop hierdie opvattings gebaseer is, sigbaar te maak. Soos Nietzsche voor hom en soos Derrida, sy huidige apologeet, was dit sy wens om die hele Westerse metafisiese tradisie te bevraagteken.
Die verskil tussen die twee, wat daartoe gelei het dat Heidegger se benadering soms as 'n “hermeneutiese fenomenologie” gekarakteriseer is (Palmer, 1969: 125), word in die woord ‘hermeneuties’ self beliggaam. Husserl het dit nooit t.o.v. sy werk gebruik nie, terwyl Heidegger in Sein und Zeit (1927) stel dat die outentieke dimensies van 'n fenomenologiese metode dit tot hermeneutiese projek maak: sy projek in Sein und Zeit was dienooreenkomstig 'n “hermeneutiek van Dasein”. Die feit dat die term hermeneutiek deur Heidegger gekies is – 'n term wat belade is met assosiasies deur sy gebruik deur die geskiedenis heen, suggereer 'n anti-wetenskaplike vooroordeel wat 'n sterk kontras vorm met die Husserliaanse projek. Dieselfde element word oorgedra in Hans Georg Gadamer se “filosofiese hermeneutiek”; en stempel die woord self met bowetone van anti-wetenskaplikheid, iets wat ook die werk van Betti en Ricoeur kenmerk.