Amerikaanse toewyding aan Viëtnam groei - Inligting - 2022
Amerikaanse verbintenis tot die groei van Viëtnam - geskiedenis
Die Amerikaanse verbintenis tot Viëtnam het vroeg in 1962 toegeneem namate die troepesterkte tot 8 000 man verhoog is. President Kennedy het die Amerikaanse troepe die opdrag gegee om op die Vietcong te skiet as hulle self vyandige vuur teëkom.
In 1954 het 'n konferensie in Genève Viëtnam in twee dele verdeel om die Franse Indo-Chinese oorlog tot 'n einde te bring. Die bepalings van die ooreenkoms lui dat 'n verkiesing sou plaasvind, maar dit het nooit gebeur nie. Die Noord -Viëtnamese was vasbeslote om Viëtnam te herenig, en het dus gehelp met die vorming van die Suid -Viëtnamese terreurgroep, die VietCong.
In die nasleep van die Genève -ooreenkomste het die Verenigde State die verantwoordelikheid aangeneem om die troepe van Suid -Viëtnam te bewapen en op te lei. Hierdie verantwoordelikheid het egter uitgebrei, en teen die tyd van die moord op president Kennedy het dit 8000 troepe ingesluit, waarvan sommige Suid -Viëtnamese troepe in die geveg vergesel het.
Alternatiewe geskiedenis: kon die VSA Viëtnam -oorlog gewen het deur meer bombardemente?
Die Verenigde State kon lugmag in Vietnam meer effektief gebruik het as wat dit gedoen het, maar selfs die doeltreffendste planne sou waarskynlik nie die Saigon -regime kon red nie.
Hier is wat u moet onthou: Lugmag kon nie die Noord -Viëtnamese verbintenis tot eenwording vernietig nie, nóg die Saigon -bewind se vermoë om sy eie gebied te beheer, voldoende versterk.
Met die koms van 'n nuwe lugveldtog teen ISIS, blyk Amerikaanse betrokkenheid by die Irak -oorlog weer te begin. As ons die versekering van die president ernstig opneem, sal hierdie herhaling van die oorlog nie die VSA van Amerikaanse grondmagte insluit nie, maar eerder uitsluitlik konsentreer op lugmag.
Die Obama -administrasie het effektief besluit om op lugmag staat te maak in sy pogings om die katastrofiese, deurlopende chaos wat deur die Irak -oorlog veroorsaak is, te beperk. Om in hierdie terme aan die operasie teen ISIS te dink, roep byna onvermydelik soortgelyke gedagtes oor vorige katastrofiese oorloë op. Sou lugmag byvoorbeeld die Viëtnam -oorlog gewen het, of ten minste die omvang van ons nederlaag beperk?
Sekerlik, baie mense het destyds so geglo. Alhoewel die Amerikaanse lugmag die Rolling Thunder-veldtog as sub-optimaal beskou het, gegewe die begeerte om 'n baie groter reeks teikens aan te val, het die bevelvoerders dit destyds as 'n geleentheid beskou om aan te toon dat die diens 'n oorlog teen sy eie. As ons kyk na die strategiese, taktiese en gesamentlike aspekte van die gebruik van lugmag in Viëtnam, kan ons die antwoord kry op 'Miskien, maar ...', met die klem op die 'maar'. Die Verenigde State kon lugmag in Vietnam meer effektief gebruik het as wat dit gedoen het, maar selfs die doeltreffendste planne sou waarskynlik nie die Saigon -regime kon red nie.
Die strategiese bombardementveldtog van die Rolling Thunder wou Hanoi se wil om te veg vernietig deur die koste van sy eenwindingspogings geleidelik te verhoog. Rolling Thunder het grootliks misluk omdat die Verenigde State die aard van die Noord-Viëtnamese verbintenis onvoldoende verstaan ​​het en geen goeie waardering gehad het vir hoe om die koste-bate-berekening van Hanoi aan te pas nie.
Kon 'n anders gestruktureerde veldtog meer 'n uitwerking gehad het? Onwaarskynlik. Rolling Thunder het skaars Hanoi se beheer oor die Noord -Viëtnamese platteland geskud, en die Amerikaanse bombardement het die hardliners eintlik versterk. Die oorlogspoging van Noord -Viëtnam was afhanklik van die vermoë om voorrade uit drie bronne China, die Sowjetunie en die Suid -Viëtnamese platteland te verkry. Rolling Thunder kon nie een hiervan raak nie, of ten minste nie vir 'n lang tyd nie. Met betrekking tot die Noord -Viëtnamese moraal, is daar min aanduidings dat 'n breër of meer uitgebreide veldtog die vermoë van die Hanoi -regime om sy bevolking te beheer, sou onderbreek het.
Debat oor Linebacker II, die laaste strategiese bomaanval van die Viëtnam -oorlog, duur voort in beide Viëtnam en die Verenigde State. Hoogstens het die offensief van Hanoi gewillig geword om sy pogings om die Saigon -regime te vernietig, tydelik te modder. Meer waarskynlik, dit het bloot 'n misleidende boodskap van Amerikaanse toewyding aan Saigon gestuur.
Een van die grootste lesse van die Viëtnam -oorlog was dat strategiese bomaanvalle nie werk nie, selfs al word dit op groot skaal deur groot, moderne lugmag teen swak vyande uitgevoer. Daar is min rede om te dink dat die opstel van die strategiese veldtog anders 'n groot verskil sou gemaak het.
Lugmag is groter as die lugmag, en behels meer as net lugaanvalle. In die Viëtnam -oorlog was die eerste grootskaalse ontwikkeling van die konsep van lugmobiliteit, die idee dat vliegtuie grondmagte mobiel en effektief in taktiese, sowel as operasionele en strategiese kontekste kon maak. Die revolusie van lugmobiliteit in die Amerikaanse weermag het behels dat die lugbeheer gebruik kon word om (in vergelyking) 'n groot aantal vegtende manne oor 'n kort tydjie oor groot afstande te beweeg.
Die taktiese probleem van opstand lê in die onvermoë van konvensionele leërs om vuurkrag op opstandelinge te plaas. Guerilla's val aan as hulle die voordeel het, en verdwyn dan in die bevolking of op die platteland. Die Amerikaanse weermag het probeer om hierdie probleem op te los deur helikopters en ligte vliegtuie te gebruik om infanterie meer beweeglik te maak. Helikoptergedrewe troepe kan vinnig na gevegsgebiede ontplooi word, en kan selfs vuurondersteuning bied aan verloofde magte.
Die Amerikaanse weermag het groot sukses met sy lugmag in die Viëtnam -oorlog geniet, maar hierdie sukses het nooit verder gestrek as die taktiese en operasionele nie. Boonop kon die Amerikaanse weermag nie die omstandighede skep waaronder Suid -Viëtnamese magte hierdie sukses kon herhaal nie. Laastens het 'n bittere inter-diens konflik tussen die weermag en die lugmag oor die beheer van helikopters, ligte vervoervliegtuie en nabye lugondersteuning die moontlikheid van die VSA beperk om die mobiliteit ten volle te benut. 'N Meer gesamentlike poging (of 'n ander organisatoriese struktuur) het moontlik die Amerikaanse pogings ietwat verbeter, maar kon nie die weermag van die Republiek Viëtnam (ARVN) heeltemal herorganiseer of die voordele van kommunistiese magte heeltemal uitskakel nie.
Die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse lugmag het hul grootste sukses van die Viëtnam-oorlog in die Linebacker I-operasie van die lente 1972 geniet. Noord-Viëtnam het begin wat dit gehoop het 'n konvensionele offensief van die Suide sou wees om Saigon se leërs te verpletter en 'n politieke ineenstorting. Die inval misluk, grootliks as gevolg van die doeltreffendheid van Amerikaanse lugmag om die People's Army of Vietnam (PAVN) eenhede te vernietig en hul logistiek te verbied. Amerikaanse lugaanvalle sny die hart uit die inval, wat 'n katastrofiese nederlaag vir die Noorde tot gevolg het.
Sou 'n voortgesette lugverbintenis Suid -Viëtnam kon handhaaf? Moontlik, maar die belofte van so 'n verbintenis hang af van die wil van die Verenigde State om vir 'n baie lang tydperk in Vietnam betrokke te bly. Noord -Viëtnam het verskeie instrumente om die Suide aan te val, wat nie almal maklik deur lugmag afgeskrik is nie. Dit is inderdaad nie voor die hand liggend dat die laaste aanvalle van 1975 Amerikaanse ingryping sou veroorsaak het totdat dit te laat was nie, niemand die volle ineenstorting van die Suid -Viëtnamese weermag verwag het nie. En dit is uiters onwaarskynlik dat die Amerikaanse publiek so 'n langtermyn verbintenis tot Saigon se veiligheid sou toelaat.
Deur effektief gebruik te word, kan lugmag konvensionele militêre aanvalle stop. Dit kon egter nie die fundamentele politieke probleme oplos wat Suid -Viëtnam kwesbaar vir die Noorde gemaak het nie. Lugmag kon nie die Noord -Viëtnamese verbintenis tot eenwording vernietig of die Saigon -regime se vermoë om sy eie gebied te beheer, voldoende versterk nie. Sonder om hierdie basiese faktore te verander, was die oorwinning van Noord -Viëtnam net 'n kwessie van tyd.
Robert Farley is 'n assistent -professor aan die Patterson Skool vir Diplomasie en Internasionale Handel. Sy werk sluit in militêre leerstellings, nasionale veiligheid en maritieme aangeleenthede. Hy blog by Lawyers, Guns and Money and Information Dissemination en The Diplomat. Volg hom op Twitter:@drfarls.
Hierdie artikel verskyn die eerste keer in 2014 en word gepubliseer weens die belangstelling van lesers.
FEITBLAD: Handel en belegging met Viëtnam
Die Verenigde State gaan voort om sy kommersiële verhouding met Vietnam te versterk, 'n land wat vinnig groei en wat Amerikaanse ondernemings en werkers aansienlike geleenthede bied vir uitgebreide handel en beleggings, die bevordering van ekonomiese groei en ontwikkeling en ondersteuning van werk. Die goederehandel tussen Amerika en Viëtnam beloop in 1995 $ 451 miljoen, die jaar toe die Verenigde State en Viëtnam diplomatieke betrekkinge genormaliseer het, en sedertdien byna honderdvoudig tot $ 45 miljard toegeneem het.
Ons verhouding groei vinnig: In 2015 het die Amerikaanse uitvoer na Viëtnam met 23 persent gegroei, die grootste toename van uitvoere op 'n jaargrondslag na enige van die top 50 uitvoermarkte in Amerika. Oor die tydperk 2010 tot 2015 was Vietnam die tweede vinnigste groeiende van Amerika se top 50 uitvoermarkte.
Ons verhouding diversifiseer: Amerikaanse uitvoergroei is hoog in sektore wat wissel van geïntegreerde stroombane tot siviele vliegtuie en katoen, suiwel, boom-/vrugte -neute en ander landbouprodukte. In die afgelope vyf jaar het Viëtnam 'n belangrike rol as verskaffer van hoëtegnologiese verbruikersprodukte aan die Verenigde State ontwikkel.
Ons verhouding is inklusief: handel sluit klein- en familieondernemings in beide lande sowel as groot ondernemings in. Sedert 2014 het 6 031 klein en mediumgrootte Amerikaanse ondernemings na Viëtnam uitgevoer, terwyl 5 895 klein en middelslag Amerikaanse ondernemings Viëtnamese goedere ingevoer het.
Ons neem nou die volgende stap. Behalwe dat hy meer as $ 16 miljard aan transaksies onderteken het om lugvaart- en energiesektorontwikkeling in Viëtnam te bevorder en tienduisende Amerikaanse werkgeleenthede te ondersteun, beklemtoon die besoek van president Obama ons verbintenis op die volgende gebiede:
TPP is sentraal in ons doel om die Amerikaanse en Viëtnamese ekonomiese verhouding te verdiep. Die administrasie het die bekragtiging van TPP 'n topprioriteit gemaak en werk saam met Viëtnam en ander TPP -vennote om hulle te help om tydige en volledige uitvoering van hul TPP -verbintenisse te verseker. TPP sal nuwe geleenthede vir Amerikaanse en Viëtnamese werkers en besighede skep, insluitend klein ondernemings wat innovasie bevorder en die digitale ekonomie bevorder billike mededinging, deursigtigheid en goeie bestuur en bevorder werknemers se regte, bewaring en volhoubare groei. Dit is ook 'n kritieke stap in die rigting van ons strategiese doel om die oop, reëls-gebaseerde ekonomiese stelsel wat die Verenigde State sedert die Tweede Wêreldoorlog gelei het, te laat herleef.
Die Amerikaanse regering sal hulpbronne en tegniese kundigheid inspan om Viëtnam en ons ander TPP -vennote te ondersteun om die verpligtinge van die ooreenkoms na te kom en effektief af te dwing. Ter ondersteuning van Viëtnam bied die Verenigde State meer as $ 30 miljoen aan kapasiteitsbouhulp, wat werk insluit om vryheid van assosiasie, insluitend onafhanklike vakbonde, en ander internasionaal erkende beskerming van arbeidsregte en handhawing van intellektuele eiendom en omgewingsbeskerming en volhoubare groei te verseker .
Amerikaanse korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid
Amerikaanse direkte buitelandse belegging in Viëtnam het in 2014 tot $ 1,5 miljard gegroei en is aangevul deur Amerikaanse beleggings in korporatiewe burgerskap in Viëtnam se gemeenskappe en omgewing. Amerikaanse ondernemings in Viëtnam handhaaf hoë standaarde vir korporatiewe burgerskap deur te belê in die gemeenskappe en omgewing waarin hulle sake doen. Amerikaanse ondernemings in Viëtnam het byvoorbeeld honderde ingenieurs opgelei in omgewingsbeskerming en volhoubare ontwikkeling, meer as $ 12 miljoen aan sagteware en dienste geskenk om honderde nie-regeringsorganisasies te ondersteun en die vaardigheid van tienduisende onderwysers en studente in die gebruik van inligting- en kommunikasietegnologie. Die Amerikaanse regering is daartoe verbind om publiek-private vennootskappe te ondersteun wat korporatiewe maatskaplike verantwoordelikheid deur Amerikaanse ondernemings aanmoedig:
'N USAID-vennootskap met Arizona State University en verskeie Amerikaanse ondernemings maak samewerking tussen die universiteit en die private sektor moontlik en ontwikkel kurrikulumvennootskappe, mentorskappe en praktiese geleenthede wat deur die bedryf geborg word.
Talle Amerikaanse ondernemings werk saam aan 'n nuwe USAID-alliansie met Harvard Medical School en twee hospitale in die Boston-omgewing om die kwaliteit en doeltreffendheid van mediese opleiding in Viëtnam te verbeter, insluitend op gebiede wat relevant is vir die Global Health Security Agenda.
In 2016 het Cargill Vietnam die Amerikaanse minister van buitelandse sake se toekenning vir korporatiewe uitnemendheid gewen vir sy langtermyn verbintenis om te belê in sy boerevennote, die ondersteuning van gemeenskapsgesondheid en die opleiding van meer as 12,000 boere in volhoubare produksietegnieke. Cargill Vietnam se Cargill Cares -skoolbouprogram het 76 skole in landelike gemeenskappe gebou en afgelewer, wat meer as 13 000 kinders per jaar bevoordeel.
'N Regeringsbenadering tot vennootskap
Die Verenigde State gebruik 'n hele regeringsbenadering om Amerikaanse uitvoer na en beleggings in Viëtnam te ondersteun, insluitend programme wat volhoubare en inklusiewe ekonomiese groei bevorder, wettige en verantwoordbare bestuur aanmoedig, terwyl handelshindernisse aangespreek word, maatskaplike verantwoordelikheid van die onderneming ondersteun word en die reël versterk word van die reg en die sakeklimaat.
VS-ASEAN Connect Initiative
Deur US-ASEAN Connect werk die Amerikaanse regering saam met Viëtnam en ander lede van die Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) om die beleidsomgewings te bevorder wat die ekonomiese integrasie van ASEAN bevorder, handel en beleggings te verhoog, die ontwikkeling van skoon energie en energie te bevorder. konnektiwiteit en bevorder volhoubare, innovasie-geleide ekonomiese groei.
Amerikaanse agentskap vir internasionale ontwikkeling (USAID)
Die programme vir ekonomiese groei en bestuur van USAID ondersteun Vietnam se pogings om groter deursigtigheid en verantwoordbaarheid, ekonomiese openheid, mededinging en die oppergesag van die reg in ekonomiese aangeleenthede te bevorder. USAID het bygedra tot meer as 150 wette en verwante regulasies en verordeninge, en het meer as 50 Viëtnamese regeringsagentskappe bygestaan ​​in die regs- en ekonomiese hervormingsproses.
Amerikaanse Departement van Landbou (USDA)
Vietnam is nou die 11de grootste landbou-uitvoermark in die Verenigde State. Om hierdie verhouding op te wek, sal USDA die kapasiteit van Vietnam help op 'n wye verskeidenheid gebiede, insluitend: voedselveiligheid, klimaatslim landbou, biotegnologie, dieregesondheid, plantgesondheid, moderne kleinhandel/verspreiding en ander sektorspesifieke onderwerpe.
Amerikaanse Departement van Handel
Die Amerikaanse departement van handel sal saam met die Amerikaanse privaatsektor saamwerk om Viëtnam te help met die ontwikkeling van die sterk infrastruktuur wat die land benodig om sy doelwitte van ekonomiese modernisering teen 2035 te bereik. sy infrastruktuurgerigte konferensies voortgesit op gebiede soos gesondheidsorg, lugvaart, slim stede en skoon energie.
Die departement beplan om in Julie 2016 'n besigheidsontwikkelingsmissie vir waterinfrastruktuur na Vietnam te lei, om nuwe tegnologieë en internasionaal erkende kodes en standaarde bekend te stel om die watersektor in Vietnam te versterk. Die departement beplan ook om 'n burgerlike kernhandelsending in 2017 te reël, wat die samewerking tussen die VSA en Viëtnamese industrie ondersteun in die ontwikkeling van die burgerlike kernprogram van Viëtnam.
Amerikaanse ministerie van buitelandse sake
Die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake het bygedra tot die ontwikkeling van 'n wetenskapsgebaseerde regulasiesisteem in Viëtnam om handel en voedselveiligheidskwessies aan te spreek, insluitend landboubiotegnologie deur aktiwiteite wat honderde Viëtnamese beleidmakers, wetenskaplikes, akademici en joernaliste bereik het.
Om 'n meer deursigtige en verantwoordbare infrastruktuur vir finansiële verslagdoening te bou, sal die Amerikaanse departement van die Tesourie se kantoor vir tegniese bystand (OTA) voortgaan om Vietnam se ministerie van finansies tegniese bystand te verleen vir die opstel van landwye opleidingsprogramme oor die boekhouding van die internasionale openbare sektor. hulpbronne en gereedskap, insluitend verslae en sjablone vir finansiële state en gebruikershandleidings wat die voorbereiding van die hele regering se gekonsolideerde finansiële state sal dokumenteer.
Amerikaanse uitvoer-invoerbank (EXIM Bank)
Sedert 2009 het EXIM Bank meer as $ 800 miljoen aan lenings, waarborge en versekering gemagtig om Amerikaanse uitvoer - van groot en klein ondernemings - na Vietnam te ondersteun. Hierdie uitvoere ondersteun die ekonomiese betrokkenheid van die VSA en Viëtnam in verskeie sektore, waaronder hernubare energie, lugvaart en vervaardiging. Hierdie Amerikaanse uitvoer ondersteun nie net duisende werkgeleenthede in die Verenigde State nie, maar skep ook werkgeleenthede en bevorder infrastruktuurinvestering in Viëtnam.
EXIM sal aktief betrokke bly by toekomstige geleenthede om Amerikaanse uitvoere na Viëtnam te finansier, veral dié wat ook die behoeftes van infrastruktuur in Vietnam ondersteun. EXIM Bank herbevestig sy belang om Amerikaanse uitvoer vir burgerlike kernkragprojekte in Viëtnam te ondersteun.
Amerikaanse handels- en ontwikkelingsagentskap (USTDA)
USTDA sal voortgaan om Amerikaanse ondernemings aan prioriteitsprojekte in die sektore vir skoon energie, inligtingstegnologie, vervoer en waters in Viëtnam te verbind. Deur vennootskappe wat wedersyds voordelig is, op te bou wat kapitaal vir die infrastruktuurontwikkeling in Viëtnam benut, sal die agentskap die Amerikaanse uitvoer van $ 3 miljard wat hy reeds gehelp het, na Vietnam help uitbrei.
USTDA is daartoe verbind om Vietnam se toesig oor lugvaartveiligheid te versterk. In die energiesektor fasiliteer die agentskap die ontwikkeling van 470 megawatt windkragopwekking, wat meer as $ 1 miljard se belegging kan benut. In stedelike vervoer ondersteun USTDA 'n ontplooiing van $ 100 miljoen in inligting- en kommunikasietegnologie vir die metro -spoorstelsel in Ho Chi Minh -stad.
Ter ondersteuning van Vietnam se verskuiwing van steenkoolkragopwekking, sal USTDA in die herfs van 2016 'n omgekeerde handelsmissie met aardgas na die Verenigde State borg. Die besoek beklemtoon die ervaring van die Verenigde State in die bou, bedryf, onderhoud en opknapping van gas- kragsentrales en verwante infrastruktuur.
Deur middel van sy Global Procurement Initiative: Understanding Best Value (GPI), werk USTDA saam met die Ministerie van Beplanning en Belegging om 'n databasis te ontwerp om die prestasie van kontrakteurs op te spoor en te monitor wat kontrakteurs wat miljarde dollars aan goedere en dienste lewer, elk aan die regering van Viëtnam lewer jaar.
As die ontwikkelingsfinansieringsinstelling van die Amerikaanse regering, sal OPIC sy nuut geopende kantoor in Suidoos -Asië benut om geleenthede te ontsluit wat die ekonomiese ontwikkeling van Viëtnam ondersteun deur belegging in die private sektor in alle sektore, met spesiale aandag aan hernubare energie en lugvaartinfrastruktuur.
Sedert 2003 het OPIC meer as $ 40 miljoen aan finansiering en versekeringsondersteuning aan sewe projekte in Viëtnam verskaf. OPIC se beleggings strek oor sektore, insluitend kommunikasie, vervaardiging, advies en ekonomiese ontwikkelingsdienste, akwakultuur en kragopwekking.
Mense en die samelewing
selfstandige naamwoord: Viëtnamees (enkelvoud en meervoud)
byvoeglike naamwoord: Vietnamees
Kinh (Viet) 85,7%, Tay 1,9%, Thai 1,8%, Muong 1,5%, Khmer 1,5%, Mong 1,2%, Nung 1,1%, Hoa 1%, ander 4,3%(2009 skatting)
let op: 54 etniese groepe word deur die Viëtnamese regering erken
Viëtnamees (amptelik), Engels (toenemend begunstig as tweede taal), sommige Frans, Chinees en Khmer, berggebiede (Mon-Khmer en Maleis-Polinesies)
Boeddhistiese 7,9%, Katolieke 6,6%, Hoa Hao 1,7%, Cao Dai 0,9%, Protestantse 0,9%, Moslem 0,1%, geen 81,8%(2009 skatting)
Toe Viëtnam in 1975 herenig word, het die land 'n jeugdige ouderdomsstruktuur en 'n hoë vrugbaarheidskoers gehad. Die bevolkingsgroeikoers het gedurende die volgende 25 jaar dramaties afgeneem namate vrugbaarheid afgeneem het en kindersterftes en lewensverwagting verbeter het. Die aanneming van 'n een-of-twee-kind beleid in 1988 het gelei tot verhoogde voorbehoeding en aborsie. Die totale vrugbaarheidsyfer het vinnig gedaal van byna 5 in 1979 tot 2,1 of vervangingsvlak in 1990, en op 1,8 is vandag onder die vervangingsvlak. Vrugbaarheid is hoër in die meer landelike sentrale hooglande en noordelike hooglande, wat hoofsaaklik deur armer etniese minderhede bewoon word, en is laer onder die meerderheid Kinh, etniese Chinese en 'n paar ander etniese groepe, veral in stedelike sentrums. Met meer as twee derdes van die bevolking van die werkende ouderdom (15-64), het Viëtnam die potensiaal om ongeveer drie dekades (tussen 2010 en 2040) 'n demografiese dividend te haal. Die vermoë daarvan om dit te doen, sal egter afhang van die verbetering van die kwaliteit van onderwys en opleiding vir sy arbeidsmag en die skep van werk. Die Viëtnamese regering oorweeg ook veranderinge aan die land se bevolkingsbeleid, want as die land se vrugbaarheidskoers onder die vervangingsvlak bly, kan dit in die toekoms tot 'n tekort aan werknemers lei.
Viëtnam het die afgelope dekades sowel interne migrasie as netto emigrasie beleef, beide om humanitêre en ekonomiese redes. Interne migrasie en landelike-plattelandse en landelike-stedelike, tydelike en permanente en ndash is steeds 'n manier om die uiterste weer en oorstromings in Vietnam te hanteer. Alhoewel die bevolking van Vietnam nog steeds hoofsaaklik op die platteland is, word 'n toenemende aantal jong mans en vroue na die stedelike sentrums van die land gevestig, waar hulle meer geneig is om vaste werk en hoër salarisse in die groeiende nywerheids- en dienstesektor te vind.
Die nadraai van die Viëtnam -oorlog in 1975 het in die komende twee dekades tot ongeveer 1.6 miljoen Viëtnamese vlugtelinge gelei. Tussen 1975 en 1997 het programme soos die Orderly Departure Program en die uitgebreide plan van aksie honderde duisende Viëtnamese vlugtelinge in die buiteland hervestig, waaronder die Verenigde State (880,000), China (260,000, hoofsaaklik etniese Chinese Hoa), Kanada (160,000), Australië (155 000) en Europese lande (150 000).
In die 1980's het sommige Viëtnamese studente en werkers na geallieerde kommunistiese lande begin migreer, waaronder die Sowjetunie, Tsjeggo -Slowakye, Bulgarye en Oos -Duitsland. Die oorgrote meerderheid het teruggekeer huis toe na die val van kommunisme in Oos -Europa in die vroeë 1990's. Sedertdien het Viëtnamese arbeidsmigrante eerder geleenthede in Asië en die Midde -Ooste begin soek. Hulle verrig dikwels swak geskoolde werk onder moeilike omstandighede vir lae salarisse en is kwesbaar vir dwangarbeid, insluitend skuldgebondenheid aan die private makelaars wat die werkskontrakte reël. Ondanks die huidige arbeidsoorskot in Viëtnam, het die land die afgelope paar jaar buitelandse werkers gelok, veral uit China en ander Asiatiese lande.
0-14 jaar: 22,61% (manlik 11,733,704/vroulik 10,590,078)
15-24 jaar: 15,22% (mans 7,825,859/vroulik 7,202,716)
25-54 jaar: 45,7% (manlik 22 852 429/vroulik 22 262 566)
55-64 jaar: 9,55% (manlik 4,412,111/vroulik 5,016,880)
65 jaar en ouer: 6,91% (manlik 2,702,963/vroulik 4,121,969) (raming vir 2020)
Amerika stap op die 'gladde helling' op 'n stil stuk strand net noordwes van die Viëtnamese stad Da Nang.
Op 8 Maart 1965 het twee bataljons van ongeveer 3 500 mariniers aan wal gestap op Red Beach 2 - wat die eerste Amerikaanse gevegstroepe is wat na Viëtnam ontplooi is.
In die daaropvolgende maande is hulle gevolg deur nog duisende gevegsmagte, wat 1965 die jaar was toe die Verenigde State die Viëtnam -konflik in 'n Amerikaanse oorlog omskep het.
Vir geslagte Amerikaners wat Viëtnam slegs deur boeke, rolprente en legendes ken, is dit moeilik om te dink hoe die Verenigde State in so 'n oorlog kon beland het wat baie van hul ouers en grootouers skaars op 'n kaart kon vind.
In 1964 het 'n Gallup -peiling bevind dat 63 persent van die Amerikaanse publiek geen aandag gee aan Viëtnam nie, wat president Lyndon B. Johnson self 'n 'verdomde klein pissant -land' genoem het.
Min Amerikaners buite die Beltway het besef die reuse -stap wat hul regering geneem het in die rigting van 'n oorlog wat uiteindelik meer as 58,000 Amerikaanse lewens geëis het en algemeen beskou word as 'n politieke en militêre ramp.
Die landing op Red Beach 2, bemoeilik deur slegte weer en af ​​en toe sluipskutters, het 'n hoogtepunt van jare se sielondersoek, frustrasie en beleidsgevegte wat grootliks vir die Amerikaanse bevolking verborge was. Hulle leiers kon nie besluit of Vietnam 'n klein interne stryd was in 'n Asiatiese agtergrond of deel uitmaak van 'n groot kommunistiese strategie vir globale of streeksoorheersing nie.
Ses maande voor die landing - te midde van 'n presidentsverkiesingsveldtog - het Johnson aan 'n gehoor aan die Universiteit van Akron in Ohio gesê: 'Ons is nie op die punt om Amerikaanse seuns nege of 10.000 kilometer van die huis af te stuur om te doen wat Asiatiese seuns behoort te wees nie doen vir hulself. "
Drie maande na die toespraak het 'n seëvierende Johnson in sy intreerede gesê: 'Ons kan nooit weer opsy staan ​​nie, trots in isolasie. Groot gevare en probleme wat ons vroeër 'vreemd' genoem het, bly nou voortdurend onder ons. "
Teen 1965 het 'n sameloop van gebeure - Suid -Viëtnamese nederlae op die slagveld, politieke onrus in Saigon en Noord -Viëtnamese oplossing in die gesig van 'n Amerikaanse bombardement - bymekaargekom om 'n situasie te skep waarin Washington die keuse van oorlog of ontkoppeling in die gesig gestaar het.
Amerikaanse leiers was senuweeagtig oor die eerste opsie, maar was nie bereid om die politieke gevolge van die tweede te hanteer nie. Hulle het vasgehou aan die oortuiging dat as hulle meer hulpbronne gebruik, die Noord-Viëtnamese uiteindelik 'tot besinning sou kom' en sou terugval eerder as om 'n algehele oorlog met die sterkste militêre mag ter wêreld te waag.
Op die hoogtepunt van die Koue Oorlog het frases soos 'Amerikaanse geloofwaardigheid' en 'die Domino -teorie' - 'n oortuiging dat 'n nederlaag in Suid -Viëtnam die kommunisme in Suidoos -Asië sou versprei - die oordeel vertroebel terwyl Washington sy opsies weeg.
Toe Johnson die presidentskap op 22 November 1963 aanvaar het, na die moord op president John F. Kennedy, het die nuwe president 'n buitelandse beleid van die Koue Oorlog geërf tydens die drie vorige administrasies. Die kern van die beleid was die konfrontering van kommunisme.
Die mislukking van die inval van die Bay of Pigs -inval in Kuba, die bou van die Berlynse muur en kommunistiese invalle in Laos, Viëtnam, het Kennedy oortuig dat die VSA moet standhou teen kommunistiese uitbreiding. Kennedy het in 1961 aan 'n New York Times -joernalis gesê dat 'ons 'n probleem het om ons krag geloofwaardig te maak en Vietnam lyk soos die plek.'
Hoewel hy huiwerig was om grondgevegsmagte te pleeg, het Kennedy die aantal Amerikaanse militêre adviseurs tot 16 000 verhoog - van 900 wat daar was sedert president Dwight D. Eisenhower se administrasie.
Hulle rol was om die Suid -Viëtnamese weermag, bekend as die ARVN of Army of the Republic of Vietnam, op te lei en te versterk. Sedert die suidelike opstand in 1958 toegeneem het, het die Suid -Viëtnamese weermag geleidelik veld verloor, selfs toe die Noord -Viëtnamese in 1961 na die naburige Laos gedruk het en die toevoerlyne deur Kambodja uitgebrei het.
Johnson was nie diep betrokke by die beleid van Viëtnam toe hy in die presidentskap gedruk word nie. Sy prioriteit was om die sosiale en ekonomiese hervormings van sy handtekening Great Society -program in te stel. Sy naaste medewerker, Jack Valenti, onthou dat "Vietnam destyds nie groter was as die vuis van' n man op die horison nie. Ons het dit amper nie bespreek nie, want dit was nie die moeite werd om te bespreek nie. "
Terselfdertyd het Johnson gevrees dat swakheid in Viëtnam hom politieke steun sou kos om die Great Society in te stel. Hy het aan vertrouelinge gesê dat hy bekommerd is oor die skuld dat hy "Viëtnam verloor" het, net soos president Harry S. Truman deur sy Republikeinse mededingers daarvan beskuldig het dat hy twee dekades tevore "China verloor" het.
'Ek gaan Viëtnam nie verloor nie,' het Johnson aan die Amerikaanse ambassadeur in Suid -Viëtnam gesê Henry Cabot Lodge kort nadat hy president geword het. 'Ek gaan nie die president wees wat Suidoos -Asië gesien het soos China gegaan het nie.'
Die Kennedy -administrasie het sy hoop daarop gevestig dat president Ngo Dinh Diem met Amerikaanse hulp die oorhand kan kry teen die kommuniste. Maar korrupsie en politieke onrus tussen Diem, 'n Rooms -Katoliek, en sy meerderheid Boeddhistiese teenstanders het die Amerikaanse vertroue ondermyn.
Toenemend gefrustreerd met Diem, staan ​​die VSA opsy terwyl senior Suid -Viëtnamese offisiere hom net drie weke voor Kennedy se sluipmoord uit die veld jaag en vermoor. Die staatsgreep het die administrasie geskud, en geleerdes is nog steeds verdeeld oor die vraag of dit Kennedy sou laat heeltemal van Vietnam afskakel.
In plaas daarvan het die nuwe president die aantal Amerikaanse militêre adviseurs in Viëtnam tot 23,000 verhoog. Johnson noem genl Maxwell Taylor, wat Kennedy aangespoor het om die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam te verdiep, as sy ambassadeur in Saigon. Met die ondersteuning van Taylor het Johnson genl. William Westmoreland aangewys as die top Amerikaanse bevelvoerder in Viëtnam.
Die skuiwe het in 1964 min aandag getrek, toe Amerikaners deur 'n presidentsverkiesing opgeneem is. Johnson en sy Demokrate het probeer om die konserwatiewe Republikeinse uitdager, senator Barry Goldwater, as 'n gevaarlike strydlustige uit te beeld.
Goldwater het gewaarsku dat Johnson se Vietnam -beleid 'doel, koers of doel' ontbreek en slegs tot 'skielike dood in die oerwoude en die stadige wurging van vryheid' sou lei.
Hierdie kommentaar is egter verdrink deur Goldwater se eie oproepe om taktiese kernwapens te gebruik. Johnson het in die openbaar volgehou dat hy die oorlog nie wou uitbrei nie, selfs nie ná die aanval in Augustus op twee Amerikaanse vlootskepe in die Golf van Tonkin en die Amerikaanse lugaanvalle as vergelding nie.
Die Amerikaanse kieserskorps het Goldwater as die strydlustige havik beskou. Hy is in die verkiesing van November 1964 verdryf, en wen slegs sy tuisstaat Arizona en vyf in die diep suide.
Intussen het die situasie op die slagveld van erg na erger gegaan. Teen Julie het Amerikaanse intelligensie gereelde Noord -Viëtnamese weermag -eenhede in die suide opgespoor, terwyl hulle langs Viet Cong -guerrillas veg. Die VSA het beraam dat 40 persent van die land onder die beheer of invloed van die kommuniste was, terwyl verlatings in die ARVN toeneem. Die opsies was om dieper in te gaan of uit te kom - met al die politieke risiko's van 'n 'sny en hardloop' strategie.
Aan die einde van 1964 het die kommuniste 'n reeks militêre operasies begin, wat die Suid -Viëtnamese ongevalle berokken het wat hulle nie kon bekostig nie. By 'n aanval in Binh Gia, 'n dorpie naby Saigon, is 201 Suid-Viëtnamese soldate en vyf Amerikaanse adviseurs dood, al het die Suid-Viëtnamese dit reggekry om die dorp in 'n geveg van agt uur te herower.
Op 7 Februarie 1965 het die Viet Cong 'n aanval op 'n Amerikaanse vliegveld naby Pleiku uitgevoer en agt Amerikaanse soldate doodgemaak en 25 helikopters vernietig of beskadig. Within hours of the attack, Johnson ordered selective bombing of North Vietnamese targets.
The fate of South Vietnam illustrates of Nixon's ambivalent legacy in American foreign policy. By committing to peace in Vietnam, Nixon lengthened the war and widened its impact. Nixon and other Republicans later blamed the media for America's defeat, arguing that negative reporting undermined public support for the war. In 1971, the Nixon administration tried unsuccessfully to sue the New York Tye and the Washington Post to prevent the publication of the Pentagon Papers, a confidential and damning history of U. S. involvement in Vietnam that was commissioned by the Defense Department and later leaked. Nixon faced a rising tide of congressional opposition to the war, led by prominent senators such as William Fulbright. Congress asserted unprecedented oversight of American war spending. And in 1973, Congress passed the War Powers Resolution, which dramatically reduced the president's ability to wage war without congressional consent.
Kyk die video: Заработок на играх: Сrypto blades, Alien Words, Axie Infinity, Waves Ducks, thecryptoprophecies (Januarie 2022).