Mitsubishi G4M 'Betty' het die Amerikaanse vloot aangeval - Geskiedenis Podcasts - 2021
Mitsubishi G4M 'Betty' het die Amerikaanse vloot aangeval
Mitsubishi G4M 'Betty' het die aanvallende Amerikaanse vloot neergeskiet
Hier sien ons 'n MitsubishiG4M 'Betty' wat deur die Amerikaanse vuur getref is tydens 'n poging om die Amerikaanse vloot gedurende 1943 aan te val.
Killing Yamamoto: Hoe die VSA die Japannese admiraal vermoor het wat Pearl Harbor beplan het: Operation Vengeance
Op 7 Desember 1941 het die Imperial Japanese Navy Air Service hul verrassende militêre aanval op Pearl Harbor geloods. Die Amerikaanse president, Franklin Delano Roosevelt, het verklaar dat hierdie datum 'in berugtheid sal lewe', hoofsaaklik omdat daar nie 'n formele oorlogsverklaring is nie en dat die aanval plaasvind sonder 'n uitdruklike waarskuwing van die Japanners. Trouens, onderhandelinge met Japannese diplomate in Washington was nog steeds aan die gang. Die Verenigde State is letterlik verras.
Alhoewel Japan aangevoer het dat die aanval voorkomend was, is die hele aanval teen die einde van die oorlog tydens die Tokio -proewe as 'n oorlogsmisdaad geklassifiseer. En selfs vandag nog sal enige Amerikaner weet wat u bedoel as u Pearl Harbor noem. Nou word die opperbevelhebber van die Imperial Japanese Combined Fleet, Isoroku Yamamoto, oor die algemeen beskou as die primêre persoon wat verantwoordelik was vir die aanval. Hy was 'n integrale deel van die beplanning en uitvoering van die verrassende militêre aanval. U kan sê Yamamoto was die brein agter die Pearl Harbor -aanval.
Die Amerikaners het dit beslis so gesien. Byna anderhalf jaar na die Pearl Harbor -aanval het die Amerikaanse kantoor vir marine -intelligensie 'n gekodeerde boodskap van die Japannese onderskep en ontsyfer. Die Amerikaners het besef dat hulle goud geslaan het. Die boodskap bevat die gedetailleerde reisrooster van Yamamoto, wat van plan was om troepe op die Salomonseilande te besoek in 'n poging om die moraal te versterk. Wat daarna gevolg het, was die voorbereiding van 'n ongelooflik gewaagde en riskante geheime operasie: Operation Vengeance, die missie om die meesterbrein agter die Pearl Harbor -aanval te vermoor.
Ontsiftering van die reisplan
Teen Februarie 1943 het die gety van die oorlog in die Stille Oseaan beslissend verander ten gunste van die Verenigde State. Die Japannese het van Guadalcanal teruggetrek, baie oorlogskepe, vliegdekskepe en vliegtuie verloor, en die moraal van die keiserlike troepe was besig om te daal. Vanaf sy basis in Rabaul, Papoea -Nieu -Guinee, het Yamamoto besluit om troepe op die voorste linies op Bougainville, deel van die Salomonseilande, te besoek. Die doel van die besoek was om die kwynende moraal van soldate te verhoog. Hulle het gereeld gekla oor die gebrek aan senior bevelvoerders wat die situasie in die voorste linies vasstel.
Nou, deur die jare, het Amerikaanse, Britse, Franse en Nederlandse kodebrekers saamgewerk om die Japannese vlootkodes en sifers te verbreek. Japan se belangrikste en veiligste kommunikasieplan wat deur die keiserlike Japannese vloot gebruik is, word JN-25 genoem. Deur tientalle gekodeerde Japannese diplomatieke en militêre boodskappe te onderskep, het die greep op JN-25 stadig maar seker versterk. Een van die kritiese metodes was die sogenaamde bekende-platteks-aanval, afgekort tot KPA, en algemeen bekend as die benutting van 'Cribs'. Die kripproses het basies beteken dat kriptograwe gekodeerde boodskappe afgelei het met die gedeeltelike kennis van gewone teks wat hulle verwag het. Japannese militêre bevele bevat dikwels sinne soos "Ek het die eer om u voortreflikheid in kennis te stel ...". Deur dit te weet, het kriptograwe gehelp om onderskepte gekodeerde boodskappe te ontsyfer.
En hoewel die Japannese vloot verbeterde variante aangeneem het, naamlik JN-25b, c en uiteindelik d, het die geallieerde kodebrekers daarin geslaag om groot dele van die boodskappe wat deur die Japannese oorgedra is, te ontsyfer, al was dit sonder hul medewete.
Toe 'n gekodeerde boodskap van Yamamoto se bevelbunker in Rabaul op 13 April na verskeie bevelposte in die gebied gestuur is, het die geallieerde kodebrekers se ratte begin maal. Alhoewel dit die nuut aangeneem JN-25d cypher gebruik het, het hulle dit binne 'n dag ontsyfer. Tot groot verbasing van die kodebrekers, bevat die boodskap nie net die voorneme van Yamamoto om troepe aan die voorkant van die Salomo -argipel te besoek nie, maar bevat die tyd en datum van sy beplande reis, die aantal vegvliegtuie as deel van sy eskader, gedetailleerde roete en sy bestemming: die vliegveld op Balalaeiland.
Volgens bronne wat Operation Vengeance vanuit 'n Amerikaanse perspektief beskryf, het die Amerikaanse bevelvoerder in die Stille Oseaan, nadat hy die inhoud van die boodskap geleer het, gesê dat admiraal Chester Nimitz sy eie boodskap aan die bevelvoerder van die Stille Oseaan -vloot, William Halsey, gestuur het. Dit het nie minder gelees as: "TALLY HO X LET'S GET THE BASTARD."
Omdat Yamamoto beplan het om Balalaeiland te besoek vyf dae nadat die boodskap onderskep is, was tyd van kardinale belang. Om al hierdie inligting te hê, beteken egter nie noodwendig dat 'n operasie om een ​​van die mees senior bevelvoerders in Japan uit te neem, 'n afgesaagde saak was. Die naaste Amerikaanse vliegbasis naby Balalae was op die onlangs verowerde Guadalcanal. Dit was meer as vierhonderd myl daarvandaan, en die vloot- en mariene vegvliegtuie, soos die F4F Wildcat en F4U Corsairs, het nie genoeg brandstof en dus nie genoeg reikafstand om die eskader van Yamamoto onderweg te bereik nie.
Die enigste vliegtuig wat die eskader sou kon bereik, was die enkelgesetelde, tweemotorige Lockheed P-38 Lightning-vegvliegtuig, toegerus met ekstra brandstoftenk. Agtien P-38's is vir die sending toegewys. Om Japannese radaropsporing te vermy, moes die vliegtuig op 'n hoogte van hoogstens 15 meter, ten minste 80 kilometer voor die eilande, vir 'n afstand van meer as 600 kilometer vlieg. Van die agtien is vier P-38's aangewys as die sogenaamde 'Killer Group.' Die operasie het immers naby Japannese lugbase plaasgevind.
Nou, die Airborne Early Warning and Control System, of kortweg AWACS, is 'n radarstelsel in die lug wat vliegtuie, skepe en voertuie opspoor. Tog was die P-38's nie toegerus daarmee nie. Hulle was nie eens toegerus met 'n land-gebaseerde radar om hulle te lei of die eskader wat Yamamoto begelei, op te spoor nie. Dit was om twee redes 'n probleem. Eerstens, as Yamamoto sy skedule op die laaste minuut verander, sal die eskader van P-38's rondvlieg, sonder om te weet wat om te doen of waar hy is. Dus moes hulle daarop reken dat hy nie 'n enkele minuut van die reisskedule afwyk nie, maar wed dat Yamamoto stiptelik was, iets waarvoor hy bekend was. Omdat hulle bewus was van die gemiddelde spoed en die waarskynlike roete van die eskaderbegeleiding, bestaande uit Mitsubishi G4M "Betty" en Mitsubishi Zero's, kon hulle te alle tye min of meer die posisie van die eskader min of meer bereken.
Dit bring ons by die tweede probleem, wat om eerlik te wees, voortbou op die eerste probleem: daar was geen ruimte om te verdwaal of vroeg te wees nie. As hulle die eskader van Yamamoto met tien minute geklop het, kon hulle skaars in sirkels vlieg in gebiede wat vol Japannese lugbase was en waarskynlik swerms patrollies in die lug en op die water gehad het.
Die kantoor het die missie in detail beplan en bereken dat die P-38's die eskader om 09:35 sou onderskep. Die oggend van 18 April was dit tyd om te gaan. Die eskader het hoogstens honderde kilometers op 'n hoogte van 15 meter gevlieg. Hulle het die punt bereik waar hulle 'n minuut vroeër, om 09:34, die eskader van Yamamoto sou onderskep. En die Japannese het betyds aangekom. Die Amerikaners het dit korrek bereken, en Yamamoto het onbewustelik sy reputasie vir stiptelikheid geëer.
Die twee Mitshubsihi G4M "Betty" vlieg op ongeveer 1,4 kilometer hoogte. Aan boord van een was admiraal Yamamoto. Die ander een het sy regterhand, vise-admiraal Matome Ugaki, gedra. Ses Mitsubishi A6M -nulle het hulle begelei. Toe die Amerikaners besef die Japannese is betyds, het die vier P-38's deel van die Killer-groep hul ekstra brandstoftenks gestort en begin klim om die Bettys aan te val. Weens tegniese probleme moes een van die P-38's vroeg al sy klim laat vaar. Die ander twaalf van die beskermende eskader het nog verder geklim om te verhoed dat versterkings van die Japannese lugbase inmeng.
Die skielike verskyning van P-38's moes vir die Japannese vlieëniers 'n verrassing gewees het. Hulle was immers net 15 minute van die Balalae -landingsstrook af. Sodra vlieëniers van die nulle hulle sien, het hulle 'n hondegeveg gevoer. Een P-38, bestuur deur Thomas Lanphier, het teen die nulle geveg terwyl die ander twee die G4M agtervolg het, waarvan een Yamamoto bevat. Luitenant Rex T. Barber het een van die G4M's neergeskiet en botsing in die lug vermy. Die G4M het in die Bougainville -oerwoud neergestort.
Luitenant Besby F. Holmes het die ander G4M beskadig, maar uiteindelik is die taak voltooi deur Barber wat die vliegtuig uit die lug geskiet het. Hierdie een het in die water beland. Een van die P-38's is deur 'n Zero afgeskiet. Nou het albei G4M's neergestort, maar die bevelvoerder van een van hulle het oorleef. Aan boord van die G4M wat in die water neergestort het, was onder-admiraal Matome Ugaki, wat in werklikheid die ongeluk oorleef het en deur die Japannese vloot opgelaai is. Yamamoto was egter nie so gelukkig nie.
Die wrak van sy vliegtuig lê nog te midde van die oerwoud van Salomo. Dit is toeganklik, maar slegs deur trekking deur dik plantegroei en moerasagtige terreine. 'N Japanse soek-en-reddingsparty het die volgende dag Yamamoto se oorskot gevind. Sy oorskot is veras, en hy is op 5 Junie 1943, meer as 'n maand na sy dood, op 'n staatsbegrafnis gehou. Daar word gesê dat meer as 'n miljoen roubeklaers die begrafnis bygewoon het.
Tot 21 Mei, so byna 'n maand, het die Japannese die dood van Yamamoto geheim gehou. Toe die uitsending uiteindelik in Japan uitgesaai word, lui dit dat Yamamoto 'in luggeveg gedood is en sy dapper dood in sy oorlogsvliegtuig ontmoet het'. Toe die nuus van die sukses van die missie en die afsterwe van Yamamoto die Amerikaanse weermag bereik, was dit 'n ongelooflike morele hupstoot.
Maar die verhaal het 'n ongelukkige wending te danke aan die vlieëniers wat die P-38's gevlieg het as deel van die Killer Group. Hulle het vasgevang geraak oor die vraag wie eintlik Yamamoto se G4M afgeskiet het. Hierdie taamlik openbare stryd het die sukses van die missie oorskadu.
In Oktober dieselfde jaar het die tydskrif Time 'n gedetailleerde artikel gepubliseer. Daarin het kaptein Thomas Lanphier krediet gekry omdat hy die G4M verlaag het. Dit is betwis deur ander vlieëniers, onder wie Barber. Hy beweer dat hy verantwoordelik was vir die afskiet van die G4M. Maar dit was nie die enigste probleem nie: die Time -artikel bevat baie sensitiewe besonderhede. Die bevel van die vloot het majoor John Mitchell as verantwoordelik vir sy vlieëniers beskou, en omdat hy hulle nie in toom gehou het nie, sou hy die gevolge dra. In plaas van die Erepenning, wat hy heel waarskynlik vir die sending sou ontvang het, is die Navy Cross aan hom toegeken. Hierdie militêre versiering is as minder gesog beskou as die Medal of Honor.
Tot met sy dood in 1987 het Lanphier die bewering dat hy die G4M verval het, gehandhaaf, iets wat Barber betwis het tot sy dood in 2001. Nou, net soos vir viseadmiraal Matome Ugaki wat die ongeluk oorleef het. Hy is fassinerend in sy eie reg, want hy het die einde van die oorlog oorleef, net om Japan se laaste kamikaze -vlieënier te word. Ek het 'n video gemaak oor sy laaste kamikaze-aanval, dit moet binnekort op die skerm verskyn. Ek het ook 'n video gemaak oor die lewe van admiraal Isoroku Yamamoto, wat ongelooflik fassinerend was om na te vors. Die admiraal studeer aan die Harvard -universiteit en ken die Verenigde State van binne, in werklikheid teenoor die oorlog. Hy is selfs gedurende die dertigerjare onder 24/7 beskerming beskerm omdat die weermag gevrees het dat hy vermoor sou word omdat hy as 'pro-Amerikaans' beskou word. As u die verhaal wil ken, oorweeg dit om na die artikel te kyk.
Mitsubishi G4M 'Betty' het die Amerikaanse vloot aangeval - Geskiedenis
Deur Michael D. Hull
Sy naam was Doris, maar hy was 'n kragtige voetbal -heelagter, 'n swaargewigbokser en die eerste swart Amerikaanse held van die Tweede Wêreldoorlog.
Hy onderskei hom tydens die Japannese sluipaanval op Hawaii op Sondag 7 Desember 1941 en gee twee jaar later sy lewe vir sy land. Gedigte en liedjies is oor hom geskryf, 'n vlootskip is ter ere van hom genoem en hy is by die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor gedenk.
Die nederige oorsprong van 'n Pearl Harbor -held
Seeman Doris Miller.
Doris Miller, bekend as "Dorie" vir sy skeepsmate in die Amerikaanse vloot, was 'n nederige seeman uit nederige afkoms wat tydens die oorlog 'n legende en inspirasie geword het vir die swart gemeenskap van Amerika. Sy buitengewone moed op 7 Desember bring vir hom die Navy Cross, 'n lof van die sekretaris van die vloot, en lof van admiraal Chester W. Nimitz, opperbevelhebber van die Stille Oseaan -vloot.
Dorie Miller is op 12 Oktober 1919 gebore aan Conery en Henrietta Miller van Waco, Texas. Hy het drie broers gehad, waarvan een tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag sou dien. Dorie het die Waco Moore High School bygewoon, waar hy hom as 'n rammel -heelagter in die sokkerspan onderskei het. Toe hy nie op skool was nie, het die vat-borstige jong atleet op die plaas van sy deelnemer gewerk.
Op 19 -jarige ouderdom besluit Dorie dat hy wil reis en ook geld wil verdien om sy gesin te onderhou, en daarom het hy na Dallas gegaan en op 16 September 1939 twee weke daarna by die vloot aangesluit as 'n gemorswag, derde klas. die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Nadat hy basiese opleiding by die Norfolk, Virginia, Naval Station ondergaan het, is hy kortliks aan die USS toegewys Pyro, 'n ammunisie skip.
Op 2 Januarie 1940 is Miller oorgeplaas na die slagskip USS van die Colorado-klas Wes -Virginia (BB-48). Op 32 Desember 1923 het die 32,000-ton slagskip agt 16-duim gewere gemonteer en word dit beskou as een van die beste vaartuie in die Amerikaanse vloot. Miller het sy atletiese vaardigheid in aanvraag gevind aan boord van die 'Big Weevie', wat al lank die klem gelê het op sportaktiwiteite vir morele opbou onder haar bemanning, en die Iron Man -atletiekbeker meer as enige ander skip gewen het. Die jong Texaan het die skip se swaargewigbokskampioen geword. Hy is in Julie 1940 aangestel as tydelike diens aan boord van die slagskip USS Nevada en by die Secondary Battery Gunnery School en teruggekeer na die Wes -Virginia op 3 Augustus.
"Die Jappe val ons aan! "
Vroeg op die soel oggend van 7 Desember 1941 lê die slagskepe, kruisers, verwoesters, myneveërs, duikbote en tenders van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot op anker, vreedsaam en niksvermoedend, rondom Ford Island in Pearl Harbor, Hawaii. Op Battleship Row, die Wes -Virginia was langs die USS geanker Tennessee en agter die USS Maryland en USS Oklahoma. Matrose het die oggend uit hul stapelbed gekom, na die gemors gegaan vir ontbyt en gereed gemaak vir oggendkleure en kerkdienste op Sondae.
Aan boord van die Wes -Virginia, Die gemorswagter Dorie Miller was onder die dek besig om wasgoed te versamel en 'n ander dag te begin met take wat die voorgeskrewe funksies van swart matrose in die geskeide Amerikaanse vloot was. Om 07:55 is sy werk skielik onderbreek deur die geluide van ontploffings, vuurwapens en seelui wat skree: "Die Jappe val ons aan!"
Tydens die Pearl Harbor -aanval was die Wes -Virginië, wat op 'n foto van 1939 getoon is, aan die buitekant van die slagskip USS Tennessee vasgemeer en het verskeie torpedo's uit die lug getref terwyl die Tennessee beskerm was teen torpedo -aanval, maar deur Japannese bomme getref is.
Sonder waarskuwing en teen bykans geen opposisie, het die eerste van twee golwe van 360 Japannese torpedo-bomwerpers, duikbomwerpers en vegters deur die wolke gebars en oor die eiland Oahu ingeslinger om die skepe, vliegvelde en ander Amerikaanse militêre installasies. Twee jaar en drie maande na die uitbreek daarvan is Amerika skielik en brutaal in die wêreldoorlog gedryf.
Onder leiding van Kate -torpedobomwerpers vlieg byna 200 vliegtuie in die eerste vyandelike aanvalgolf laag en vinnig oor Pearl Harbor en verloor hul projektiele op Battleship Row. Drie gevegskepe -Kalifornië, Oklahoma, en Wes -Virginia- is getref. Die tweede lopie het 'n kruiser getref en 'n mynlaag omgeslaan, en die derde het 'n ander kruiser en die ou slagskip USS getref Utah. Onder agt gelyktydige duikbomaanvalle, nog vier slagskepe—Nevada, Maryland, Tennessee, en Pennsylvania—Vuur, terwyl die eerbiedwaardige strydwa USS Arizona slaan treffers in haar voorblad en ketels. Sy het opgeblaas met die verlies van 1 103 offisiere en mans. Binne 'n paar minute was Pearl Harbor 'n inferno van ontploffings, brande en hoë kolomme golwende swart rook.
Intussen het Japannese vliegtuie die Ford Island- en Kaneohe Naval Air Stations, die Marine Corps-lugbasis by Ewa, en die Army Air Forces se Hickam-, Wheeler- en Bellows Fields gebombardeer en bestorm, waar bomwerpers en vegters vlerk-tot-vleuel geparkeer was en byna heeltemal uitgewis.
Kaptein Bennion se postume medalje van eer
Kaptein Mervyn S. Bennion.
Aan boord van die Wes -Virginia, boodskapper Miller en ander matrose het aan die bokant geskarrel om op die dek te help, toe hulle voel hoe die skip stuip en die gejaag van skielike oorlog hoor. Die Big Weevie brand en ernstig beskadig nadat hy twee bomme van 1 000 pond en ses of sewe torpedo's raakgery het. Sy het vinnig 'n lys gemaak, maar dit is reggestel deur vinnige teenvloei, sodat die strydwa amper regop op die bodem van die hawe kon kom. Haar swart, gehawende bobou bly bo water.
Op die dek is Miller deur die krag van nog 'n ontploffing platgeslaan, maar hy het brand- en reddingspartye wat deur die skip se goed opgeleide bemanning gereël is, herstel en gehelp. Vanweë sy aansienlike fisieke krag, kon Miller verskeie gewonde mans na veiligheid vervoer. Ondanks die gereelde vyandelike duikbom en bombardering, het alle hande die brande bestry. 'Hulle gees was wonderlik', het die skip se oorlewende uitvoerende beampte berig. "Woorde misluk in die poging om die wonderlike vertoning van moed, dissipline en toewyding aan plig van almal te beskryf."
Op die Wes -VirginiaSe blootgestelde gevegstoring het haar skipper, kaptein Mervyn S. Bennion, verdubbel. Staalfragmente, waarskynlik van 'n wapenbrekende bom wat pas die nabygeleë USS getref het Tennessee, het in sy maag geskeur. Lt. -kmdt. T.T. Beattie, die seevaarder, het Bennion se kraag losgemaak en 'n apteker se maat ontbied. Onder aanhoudende aanhitsing en toe brande na die brug vloei, het Dorie Miller by luitenant DC Johnson, die kommunikasiebeampte van die skip, aangesluit om die byna ontkapelde kaptein Bennion te sleep en te probeer om hom van die brug af te skuif.
Maar die skipper, wetende dat hy besig was om te sterf, het die bevel gehandhaaf en was slegs besorg oor sy skip en bemanning. Hy lê op die dek van sy brug en beveel dat hy met rus gelaat word, en 'n paar minute later flikker sy lewe. Saam met admiraal Isaac C. Kidd, aan boord van sy vlagskip, die Arizona, Is kaptein Bennion later met 'n postume eerbewys bekroon.
Viseadmiraal Walter S. Anderson, self 'n vooroorlogse kaptein van die Wes -Virginia, het later gesê: 'Hy was 'n bona fide -held. Ek het persoonlik nie genoeg geweet om hom aan te beveel vir die Medal of Honor nie, maar ek is bly hy het dit gekry, want daardie kaptein van die Wes -Virginia verdien dit as iemand dit ooit gedoen het. " Bennion was een van 105 mans wat uit die aanvulling van 1 500 van die slagskip doodgemaak is.
"Ek het net die geweer gegryp en afgevuur "
Na die poging om sy sterwende skipper te help, het gemorswagter Miller by luitenant F.H. White aangesluit op die voorste gewere van die skip. Sonder om te aarsel, plaas hy homself agter 'n groot, 50-kaliber antiaircraft-masjiengeweer. Hy het nog nooit die instruksies gekry hoe om 'n geweer af te vuur nie, maar Miller het vinnig agtergekom hoe die wapen werk en begin skiet op Japannese vliegtuie. 'Ek het net die geweer gegryp en afgevuur,' het hy later berig. 'Dit was nie moeilik nie. Ek het net die sneller getrek, en sy werk goed. Ek het die ander met hierdie gewere dopgehou ... Daardie Jap -vliegtuie het redelik naby ons geduik. "
Tydens 'n besoek aan San Francisco in Desember 1942 het die saggeaarde, beleefde Miller verduidelik: 'Ek het alles vergeet dat ek en ander negers slegs boodskappers in die vloot kan wees, en ek word nie geleer hoe om 'n vuurwapen te bestuur nie. Verskeie van die mans het hul lewens verloor - waaronder sommige van die hoë offisiere - toe die bevel kom dat vrywilligers van onder op die boonste dek moet kom om die Japannese te help veg. Sonder om te weet hoe ek dit gedoen het, moes dit God se krag en seën van moeder gewees het, het ek aangehardloop ... en ek het die groot gewere begin afvuur. Ek het eintlik vier Japannese bomwerpers neergeslaan. " Sommige getuies het gesê dat Miller moontlik vyf vliegtuie afgeskiet het, hoewel die werklike omvang van enige skade wat die Japannese aangerig is, onbekend is.
Die slagskip USS Wes -Virginia vestig hom op 'n gelyke kiel tot onder in Pearl Harbor nadat hy op 7 Desember 1941 verskeie torpedo -treffers van Japannese vliegtuie opgedoen het. Redders in 'n motorlansery trek 'n matroos uit die water terwyl rook ruk.
Dorie het ongeveer 15 minute lank onwrikbaar op die vyandelike stropers geskiet voordat hy nie meer ammunisie gehad het nie. Toe is hy beveel om die kreupel skip te verlaat. Nadat hy gehelp het om nog skeepsmaats te red, duik hy in die hawe en swem na veiligheid aan wal. Dorie moes 'n deel van die pad onder water swem, onder brandende olie wat uit die lek lek Arizona en ander nabygeleë skepe.
Erkenning deur die pers: "The First Negro Hero "
In die nasleep van die ramp in Pearl Harbor, het die pers en verstomde Amerikaners na helde gesoek as kompensasie- en moraalbouers. Die vloot het verplig, en koerante het verhale oor die heldhaftigheid van mans soos Admirals Bennion en Kidd en Chief Watertender Peter Tomich, wat homself opgeoffer het in die ketelkamer van die omslaande slagskip Utah sodat sy bemanning kon ontsnap. Maar die dapper dade in Pearl Harbor word alles toegeskryf aan blankes, behalwe een koerantverhaal oor 'n naamlose 'neger -gemorswagter'. Die "Jim Crow" -vloot van destyds was nie gereed vir 'n swart plakkaatseun nie.
Toe Amerika op 7 Desember skielik in 'n oorlog beland het, was die meeste swartes gereed om ondanks hul tweedeklas burgerskap steun te verleen. Minder as 24 uur na die Pearl Harbor -aanval het die National Association for the Advancement of Colored People verklaar: 'Alhoewel 13 miljoen Amerikaanse negers demokrasie dikwels ontken is, is hulle Amerikaanse burgers en sal hulle, soos in elke oorlog, ongekwalifiseerd gee ondersteuning vir die beskerming van hul land. Terselfdertyd sal ons nie 'n greintjie van ons stryd om volle burgerskapregte hier in die Verenigde State verminder nie. Ons sal veg, maar ons eis die reg om as gelykes in elke tak van militêre, vloot- en lugvaartdiens te veg. "
Die heldhaftigheid van Dorie Miller het meer as drie maande lank ongemerk gebly toe Lawrence Reddick, direkteur van die Schomburg Center for Research in Black Culture in Harlem, New York, sy identiteit bekend gemaak het. Hy vermoed dat hy opsetlik toesig gehou het deur die vloot, en skryf aan die vlootdepartement en vra of Miller se naam bekend gemaak kan word sodat dit bygevoeg kan word by sy sentrum se "ererol van rasseverhoudinge". Die vloot het toegegee, en Reddick kon op 12 Maart 1942 die dade van Amerika se eerste swart Tweede Wêreldoorlog -held in die openbaar bekend maak.
Onder leiding van die radikale Militant, die Chicago Defender, en ander swart koerante, het die pers stories gelewer oor die nederige boodskapper wat sy lewe gewaag het om 'n wit offisier te red. Sommige koerante het na hom verwys as 'Dorie Miller, die eerste negerheld', en die nie-blanke gemeenskap van Amerika was vinnig besig om hom as model te omhels, saam met die wêreld se swaargewigbokskampioen Joe Louis, baanster Jesse Owens en sanger-akteur Paul Robeson. Die swart koerante het onophoudelik gefokus op Miller se uitbuiting, en burgerregtegroepe het geëis dat hy die Erepenning ontvang. Hy sou die eerste swartes gewees het wat die land se hoogste versiering in die twee wêreldoorloë gekry het. Intussen beskou die vloot Dorie Miller nou as aanvaarbaar vir werwingsplakkate.
Liedjies en saamtrekke vir Dorie Miller
Knoppies met sy beeld is in swart gemeenskappe verkoop, en volksliedere is oor hom gekomponeer. Een fantasievolle ballade vertel hoe Dorie "patats afskil toe die gewere begin brul" en hoe hy 'n geweer gryp toe hy sien hoe sy kaptein gewond op die vloer lê. 'N Ander grof gekapte ding was soos volg:
In negentienhonderd een-en-veertig
Kleurling gemors seun beman die geweer
Alhoewel hy nog nooit opgelei is nie
God wil en moedig
Gaan nog steeds wonderlik wees Dorie Miller
Gryp 'n geweer en skiet dood
Japannese bomwerpers in vuurvlam
Hy het die Japs gemik om te veg
By die pale geveg om dinge reg te maak
Veg teen Dorie Miller ek weet jy het probeer
Het u bes gedoen vir die kant ...
Ek is dol oor Dorie Miller, want hy is my ras.
Tydens 'n saamtrek van 'Unity for Victory' van 6 000 mense in Harlem in Junie 1942, het Dorie se ma, Henrietta Miller, gesê: 'Sommige sê dat ons bruin mense niks het om voor te baklei nie. Ons het almal iets om voor te veg. Ons het vryheid om voor te veg. Maar ons kan nie self hierdie oorlog voer nie. Ons moet Jesus daarin inspan, want Hy het nog nooit 'n geveg verloor nie. "
'N Versierde skeepskok
Haar seun is intussen aangewys vir die 9.950 ton swaar vaartuig USS Indianapolis op 13 Desember 1941 en bevorder tot rommelbediende, tweede klas en eerste klas, en daarna skeepskok, derde klas. Hy het aan boord van die Indianapolis vir 17 maande.
Nadat die vloot se sekretaris Frank Knox op 1 April 1942 te laat geprys is, het Woensdag 27 Mei die trotsste oomblik in Dorie Miller se lewe gekom. Wes -Virginia, hy het op die windverwaaide vliegdek van die vliegdekskip USS gestaan Onderneming om saam met verskeie ander helde van die openingsgevegte van die oorlog versier te word.
Admiraal Chester W. Nimitz, die Amerikaanse vloot
opperbevelhebber in die Stille Oseaan, bevestig die vlootkruis op seeman Dorie Miller tydens 'n seremonie in Pearl Harbor op 27 Mei 1942.
Terwyl hy die vlootkruis op Miller se bors vasgemaak het, verklaar admiraal Nimitz: 'Dit is die eerste keer in hierdie konflik dat so 'n hoë eerbetoon in die Stille Oseaan -vloot aan 'n lid van sy ras gemaak is, en ek is seker dat die toekoms dit sal sien hoe ander ook vereer word vir dapper dade. " Miller sou ook die Purple Heart, die Amerikaanse medalje van die verdedigingsdiens met 'n vlootsluiting ontvang, die medalje vir die Asiatiese-Stille Oseaan-veldtog en die oorwinningsmedalje van die Tweede Wêreldoorlog. Die oorlogsdepartement het die jong held later op 'n nasionale toer gestuur om inskrywings te bevorder.
Miller het sy 17 maande diens aan boord van die vaartuig voltooi Indianapolis toe sy terugkeer na die Puget Sound Navy Yard in Bremerton, Washington, op 15 Mei 1943. 'n Paar weke later word hy na sy vyfde skip gestuur, die splinternuwe escort carrier USS Liscome Bay (CVE-56). Een van die "jeepdraers" van die Casablanca-klas wat in die Henry J. Kaiser-werf in massaproduksie vervaardig word, is die platskerm met 'n dun vel van 14 000 ton op 19 April 1943 gelanseer en op 7 Augustus in gebruik geneem.
Dorie Miller oor die USS Liscome Bay
Dorie Miller was aan boord toe die Liscome Bay was op pad na haar eerste operasie in die westelike Stille Oseaan -oorlogsgebied. Haar skipper was kaptein Irving D. Wiltsie, en sy het die vlag van admiraal Henry M. Mullinix, die bevelvoerder van Taakgroep 52.3, gevlieg. Dit bestaan ​​uit die begeleiers Liscome Bay, Corregidor, en Koraalsee, met 'n totaal van 48 Grumman FM-1 Wildcat-vegters en 36 Grumman TBF Avenger-torpedobomwerpers, was die groep 'n komponent van viseadmiraal Raymond A. Spruance se Amerikaanse vyfde vloot.
Die mag van admiraal Mullinix is ​​saam met ander draaggroepe 'n belangrike rol in 'n groot Amerikaanse offensief, Operation Galvanic, op die Gilbert -eilande, 2300 kilometer van Pearl Harbor, toegewys. Die begeleidingsdraers se primêre funksie was om aanvalstransport te beskerm toe Tarawa en Makin Atoll op 20 November 1943 binnegeval is deur genl.maj. Julian C. Smith se 2de mariene afdeling en genl. Genl. Ralph C. Smith se 27ste infanteriedivisie, onderskeidelik. . Vliegtuie van die Liscome Bay en haar susterflatops beskerm die vervoerskepe tydens die landings en vlieg daarna baie soorte ter ondersteuning van die troepe aan wal. Die eilande is ingeneem na drie dae van bittere gevegte en groot verliese vir die mariniers.
Dorie Miller het sy lewe verloor toe die escort carrier Liscome Bay op 23 November 1943 in die Gilbert -eilande getorpedeer is. Hierdie foto van die Liscome Bay is twee maande tevore geneem en toon die karweier met sy dekke vol Douglas SBD Dauntless duikbomwerpers en Grumman TBF Avenger -torpedovliegtuie.
Admiraal Mullinix se drie jeepwaens het tydens hul eerste aksie galant in die Gilberts geveg. Dit was drie gejaagde dae en nagte vir Dorie Miller, sy skipmaats en die Liscome Bay eskader (VC-39), en hulle het verwag dat 24 November meer van dieselfde sou meebring. Maar die tyd raak min, want die vyand was nader as wat iemand besef het.
" Dit lyk asof die hele skip ontplof het "
Gedurende die nag van 23 November het 'n Japannese Mitsubishi G4M Betty -bomwerper fakkels laat val om die Amerikaanse flattops te verlig vir 'n torpedo -aanval in die lug. Per toeval het 'n nuut aangekomde vyandelike duikboot, die I-175, was besig om die CVE's te bekruip, en die fakkels het haar 'n duidelike beeld gegee van die Liscome Bay, vaar dan naby Butaritari -eiland. Aan boord van die woonstel op 24 November is daar om 16:50 vliegkwartiere en om 5:05 in die algemene kwartaal. Haar vlieëniers en bemanningslede begin in hul vliegtuie klim.
Vyf minute later het luitenant -kmdt. Die duikboot van Sunao Tabata het voordeel getrek uit die gaping wat twee begeleiers vernietigers, USS, gelaat het Romp en USS Franks, wat losgemaak is en 'n verspreiding van torpedo's by die Liscome Bay. Een van hulle slaan aan die stuurboord se kant van die platbord tussen die voorste en agter die motorkamers. Twee gewelddadige ontploffings het die karretjie geruk, en 'n kolom helder oranje vlam het 1000 voet gestyg. Fragmente van die skip en vliegtuie is in die lug geslinger, en puin reën op ander skepe tot 5000 meter verder.
Die woonstel is op die ergste plek getref, die kamer waar haar bomme en torpedo -koppe gestoor is. Die agterste gedeelte van die skip was aan die brand, en die helfte van haar het feitlik ontbind. Meer ontploffings het die woonstel geskud, en sy het woedend gebrand.
"Dit lyk asof die hele skip ontplof het," het vaandrig D.D. berig Skreeu aan boord van die USS Koraalsee, "En die binnekant van die skip gloei soos 'n vuuroond."
Drie-en-twintig minute na die eerste hou, het die Liscome Bay sak eerste agteruit. Sy was die eerste van ses Amerikaanse escort -draers wat in die oorlog ingesink is. Haar verlies het die vloot verstom.
Slegs 55 offisiere en 217 matrose is deur vernietigers gered. Volgens 'n vlootverslag oor die verlies het getuies gesê: 'Dit was 'n wonderwerk dat iemand daarin kon slaag om aan so 'n brullende inferno te ontsnap.' Onder die 644 mans wat met die Liscome Bay was admiraal Mullinix, kaptein Wiltsie en Dorie Miller. Die rustige, nederige Navy Cross-wenner is vermis nadat hy gesink het, en hy is amptelik eers op 25 November 1944 vermoedelik dood.
Die nalatenskap van Dorie Miller
Miller se dood was 'n groot skok vir die swart gemeenskap, wat toe al hoe meer aktief geword het in die oorlogspoging, grootliks danksy die pogings van president Franklin D. Roosevelt, presidentsvrou Eleanor Roosevelt en die swart arbeidsleier A. Philip Randolph. Die boodskapper se heldhaftigheid oor die USS Wes -Virginia swartes geïnspireer in hul stryd om waardigheid en die reg om op gelyke voet in die gesegregeerde gewapende magte te dien. Soos Willie Wright, 'n platejoggie in New Haven, Connecticut, later gesê het: 'Ek het foto's gesien van Miller in die kerk wat ek as jongeling bygewoon het, en ek wou meer oor hom leer.'
Paul V. McNutt, voorsitter van die War Manpower -kommissie, skud hande met mev Connery Miller, ma van Dorie Miller. Dominee Adam Clayton Powell, Jr., kyk daarna tydens 'n saamtrek van die Negro Labour Victory Committee wat in Harlem gehou is.
Deur die opoffering van Dorie Miller te onthou, het toenemende getalle swart mans en vroue na vliegtuigfabrieke, ammunisiefabrieke en skeepswerwe gestroom. Een miljoen swartes, waaronder 600 000 vroue, het tydens die oorlog in verdedigingsaanlegte geswoeg.
Die beskeie, nederige Navy Cross -wenner wat die weg gebaan het vir Amerikaanse swartes om hul plek in die geallieerde stryd teen tirannie in te neem, is onthou. Op 30 Junie 1973 het die vloot 'n fregat van die Knox-klas met die naam USS aangestel Miller, en 'n gedenkplaat is op 11 Oktober 1991 deur die Alpha Kappa Alpha Sorority in die Miller Family Park in Pearl Harbor opgedra.
" Kry Yamamoto "
Bougainville Island -ongeluksterrein van die Yamamoto -vliegtuig
President Roosevelt het die noodlottige woorde al dan nie eintlik uitgespreek, maar in elk geval het Admiral Nimitz op 17 April Operation Vengeance gemagtig, en daarom was 'n eskader van USAAF Lockheed P-38 Lightning gereed om van Guadalcanal af te vertrek na Yamamoto se vliegtuig. Die volgende oggend is Yamamoto se Mitsubishi G4M "Betty " bomwerpervervoer neergeskiet en neergestort in die oerwoud op die eiland Bougainville.
Hoe akkuraat is 'Midway'? The Movie vs. the True Story of the Battle of Midway
Regisseur Roland Emmerich Midway, wat gebaseer is op die ware verhaal van die Slag van Midway, dek ongeveer ses maande van die oorlog in die Stille Oseaan, van die aanval op Pearl Harbor tot die beslissende stryd om Midway Atoll, wat die gety van die oorlog ten gunste van die VSA
Word die aanval op Pearl Harbor akkuraat uitgebeeld in die film?
Vir die grootste deel, ja. Dit sou moeilik wees om 'n film oor die Slag van Midway te maak sonder om ten minste klem te lê op die Japannese aanval op Pearl Harbor. Die verrassingsaanval van 7 Desember 1941 was waarskynlik die grootste nederlaag van die Amerikaanse vloot. Dit is ook wat die VSA aangespoor het om die oorlog te betree, en dit het die Amerikaanse vloot op 'n koers na oorwinning in Midway gesit. Die film se weergawe van die aanval op Pearl Harbor is grootliks akkuraat. Dit sluit die bergingsbedrywighede in wat ons daarna sien gebeur.
Die Midway -ware verhaal bevestig dat die twee Amerikaanse vliegdekskepe destyds in Pearl Harbor nie op die dag van die Japannese aanval daar was nie. USS Enterprise en USS Lexington was op identiese missies en het vliegtuie na buiteposte van die eiland vervoer. USS Enterprise het 12 Grumman F4F-3 Wildcats na Wake Island afgelewer en USS Lexington was op pad na Midway Island met 18 Vought SB2U-3 Vindicators. Die feit dat die twee vragmotors gespaar was, sou terugkom by die Japannese vloot. -Ons is die magtiges
Is die karakter van Mandy Moore, Anne Best, gebaseer op 'n regte persoon?
Ja. Op 32 -jarige ouderdom was Dick Best ouer as die meeste mans wat om hom bedien het. Alhoewel ons nie veel inligting oor sy vrou kon vind nie, weet ons wel dat hy destyds getroud was en 'n vierjarige dogter, Barbara Ann, gehad het, soortgelyk aan wat in die film gesien is. Die Bests het in Waikiki, Hawaii, gewoon. Nadat hy in 1944 by die vloot uitgetree het na 32 maande behandeling vir tuberkulose, verhuis hy sy gesin na Santa Monica, Kalifornië, waar hy die res van sy lewe woon.
Was die situasie werklik so gevaarlik vir die Amerikaanse vloot na die aanval op Pearl Harbor?
Ja. A Midway Die feitekontrole bevestig dat die VSA in 'n benarde situasie was. Dinge was regtig so erg vir admiraal Nimitz en die Amerikaanse vloot na die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Toe admiraal Nimitz die bevel oor die Stille Oseaan -vloot na die aanval oorgeneem het, was daar net 'n paar ondersteuningsskepe oor om die vliegdekskepe teen die reuse -Japannese vloot te beskerm. Die moraal onder die Amerikaanse vloot was laag en die meeste matrose het nie ervaring nie. Destyds was die Amerikaanse weermag slegs vyfde in die wêreld, agter die Verenigde Koninkryk, Duitsland, Sowjetunie en Japan. -Ons is die magtiges
Sou die VSA in die Stille Oseaan verslaan gewees het, sou die Japannese die Weskus van Amerika binnegedring het?
Dick Best (Ed Skrein) vertel sy vrou Anne (Mandy Moore) dit in die film, wat die spel verhoog voordat hy aan die geveg gaan. In werklikheid, na die aanval op Pearl Harbor, was die Japannese ver van 'n landinval op die Weskus van Amerika, wat hulle vermoë nie bereik het nie. Op sy beste oorweeg admiraal Yamamoto en die Japannese weermag 'n inval in die Hawaiiaanse eilandketting (Midway Island is deel van die ketting). Dit is ook moontlik dat Japan stede langs die Weskus van Amerika sou probeer bombardeer het, soortgelyk aan wat die VSA met Tokio gedoen het. Japan se verlies by Midway het egter ook hul vermoë tot 'n einde gebring.
Het die intelligensie -eenheid van luitenant -bevelvoerder Edwin T. Layton die Japannese kode gekraak?
Ja. Edwin T. Layton, wat deur Patrick Wilson in die film uitgebeeld word, was bevelvoerder oor die intelligensie -eenheid wat die Japannese kode gekraak het. Sy eenheid werk in 'n ondergrondse bunker met die bynaam "Dungeon", en word deur duisende Japannese boodskappe gekodeer. Dit is waar dat Navy Band -lede ingebring is om te help ontsyfer. Ondanks die sukses van die kodebrekers, kon hulle slegs 'n opgevoede raaiskoot kry oor die ligging van die Japannese vloot. As gevolg hiervan het die leiers in Washington gekies om eerder die Japannese vaderland aan te val en 'n missie te bekragtig wat bekend staan ​​as die 'Doolittle Raid', vernoem na die man wat die operasie beplan en gelei het, luitenant -kolonel James Doolittle (Aarron Eckhart). 'N Feitekontrole van die Midway Die historiese akkuraatheid van die film toon aan dat daar inderdaad 'n veldslag was tussen die kriptoloë in Washington, DC en die kriptoloë in Hawaii onder Layton, wat korrek was in hul gevolgtrekkings oor die Japannese vloot wat Midway aanval. -Ons is die magtiges
Waarom was die Slag van Midway so belangrik?
Uiteindelik kon die kodebrekers van Edwin T. Layton die waarskynlike ligging van die Japannese vloot bepaal. Alhoewel hulle nie die hele Japannese kode kon ontsyfer nie, het die stukkies inligting wat hulle verstaan, op Midway aangedui as die ligging van die vloot. Admiraal Nimitz het sy vertroue in die eenheid van Layton getrou en die twee draers na Midway beveel. Daar word geglo dat die Japannese op pad was om die Midway -atol te vang en dit as 'n basis te gebruik om die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot aan te val en te vernietig. Die eiland is deel van die Hawaiiaanse argipel. Die betekenis van Midway lê daarin dat dit ongeveer halfpad tussen Asië en Noord -Amerika geleë is, wat dit 'n optimale strategiese ligging maak.
Die Slag van Midway was die eerste beslissende oorwinning vir Amerikaanse magte in die Stille Oseaan -teater tydens die Tweede Wêreldoorlog. Na ses maande se slegte nuus wat begin het met die aanval van Japan op Pearl Harbor, wat die film begin het, was Midway die eerste belangrike stap in 'n veldtog van drie jaar om Japan te verslaan. Tydens die lug- en seestryd van 4 tot 7 Junie 1942 het Amerikaanse magte 'n beslissende slag op die aanvallende Japannese vloot gehef, wat 'n oorwinning behaal het wat die grootste terugkeer van die Amerikaanse vloot was.
Hoe akkuraat word die skepe en vliegtuie gesien Midway?
Toe die regisseur Roland Emmerich begin maak Midway, het hy 'n probleem teëgekom. Nie een van die historiese vliegdekskepe en vliegtuie uit daardie tydperk is in hul oorlogstoestand nie. 'Selfs as u 'n vliegdekskip het, soos een in Alameda en een in Suid -Carolina of [die onverskrokke] in New York, is dit in die 60's verander,' sê Emmerich. "Die vliegdek is heeltemal anders, ensovoorts. En dan het hulle eintlik moderne tegnologie in sommige van die vlaktorings ingesit." Dit geld ook vir die militêre vliegtuie, insluitend die Douglas SBD's (scout bombers) wat nog bestaan. Hulle is verander sodat hulle gevlieg kan word. Emmerich kon Douglas TBD's (torpedobomwerpers) nêrens vind nie, aangesien die meeste waarskynlik geskrap is omdat dit nie sterre vliegtuie was nie.
'Dus, ons moes omtrent alles skep,' sê Emmerich. "As jy alles kan skep, kan jy natuurlik absoluut presies wees. Ons vliegdekskepe, beide Japanse en Enterprise en die Hornet, is baie korrek, want daar is eindelose navorsingsmateriaal, foto's en dinge." Die filmmakers het baie daarvan gemaak Midway binnenshuis teen 'n blou skerm op 'n reuse klankverhoog in Montreal, waar hulle 'n deel van 'n vliegdek gebou het. 'Dit is 'n relatief perfekte herskepping van alles,' het Emmerich bygevoeg. Wat egter ongetwyfeld afbreuk doen aan MidwayDie historiese akkuraatheid is die feit dat baie van die vliegtuie en skote van die draers digitaal gemaak is en dus nie outentieke herhalings van die oorspronklike is nie. -Military.com
Sommige van die vragte wat op die vliegtuie in die film gesien word, word onakkuraat weergegee. Terwyl die Douglas TBD-1 Devastator byvoorbeeld met 'n torpedo of bomme toegerus kon gewees het, sou die vliegtuig nie met beide tegelyk toegerus gewees het soos in die film vertoon word nie. Dit was 'n ondervoedde vliegtuig wat skaars met die gewig van 'n torpedo uit die kar kon kom. Verder, as die filmmakers die ware verhaal van Midway akkuraat nagevors het, sou hulle weet dat die werklike Devastator nie vleuelrakke gehad het wat twee bomme van 500 pond kon dra soos ons in die film sien nie (foto hieronder). -Militêre lugvaartgeskiedenis
Hoe akkuraat is die gevegsreekse in Midway?
Terwyl a Midway feitekontrole toon dat die gevegsreeks meestal akkuraat is; die rolprentmakers het verskillende besonderhede opgeoffer om die gewenste opnames te maak. Byvoorbeeld, tydens die Japannese aanval op Pearl Harbor wat die film oopmaak, blyk dit dat die torpedobomwerpers uit die verkeerde hoeke aanval, insluitend wanneer die Japannese vliegtuie in 'n gevegskip ry. Laasgenoemde is heel waarskynlik gedoen om 'n lang dopskoot te kry wat al die verskillende soorte vyandelike vliegtuie wys.
'N Ietwat vergesogte toneel later in die film is wanneer ons sien hoe Dick Best (Ed Skrein) 'n hamerkopstalletjie in sy Dauntless uitvoer om Japannese vliegtuie te laat oorskiet. Die maneuver behels dat sy vliegtuig vertikaal klim totdat dit amper stilstaan ​​en dan die neus laat val om die vliegrigting om te keer. Alhoewel dit 'n werklike gevegsmaneuver is, is dit nie een wat 'n vlieënier in 'n Dauntless sou probeer het nie.
Die formasies van die vliegtuie en skepe in die film is dikwels te na aan mekaar. Dit is waarskynlik gedoen om meer vliegtuie en skepe in die skoot vas te vang. Daar word ook gereeld gesien dat die vliegtuie te laag vlieg. 'N Voorbeeld hiervan kan gesien word tydens die Japannese aanval op die Midway -atol.
Die vernietiging word soms ook oordryf. Byvoorbeeld, in een toneel sien ons die VSA 'n lugaanval op die Marshall-eilande op 'n Japannese beheerde vliegbasis doen. Die Dauntlesses blaas ongeveer vyf Mitsubishi G3M's op die grond op. In die werklike lewe word egter geglo dat hulle slegs een G3M op die grond geslaan het. Die werklikheid van gevegte gedurende daardie tyd is dat baie van die bomme wat neergegooi is, nie hul teikens getref het nie. Vir die doel van 'n film word die vernietiging egter meer effektief oorgedra as ons 'n oordrewe aantal suksesvolle treffers sien, of die treffers tegelyk gebeur. -Militêre lugvaartgeskiedenis
Het 'n brandende Mitsubishi G4M -bomwerper in 'n Dauntless SBD op die draagdek neergestort toe Bruno Gaido op die bomwerper vanuit die SBD se rewolwer geskiet het?
Ja. In die fliek sien ons die karakter van Nick Jonas, Aviation Machinist Mate Bruno Gaido, spring in 'n Dauntless SBD se rewolwer terwyl die vliegtuig nog op die dek van die USS Enterprise geparkeer staan. Hy beman die .30 kaliber masjiengeweer en vuur op 'n inkomende Japannese Mitsubishi G4M "Betty" bomwerper wat albei enjins aan die brand steek. Die G4M val vas in die Dauntless SBD en sny die SBD se stert af voor die G4M -wawiel van die kar se dek af in die oseaan val. U het miskien u oë op hierdie toneel gerol, maar terwyl u die Midway ware verhaal, het ons verrassend verneem dat dit in werklikheid gebeur het. Die voorval het plaasgevind toe die Enterprise op 1 Februarie 1942 in die Sentraal -Stille Oseaan was naby die Marshall -eilande. Soos in die film, het Bruno Gaido die voorval deurgemaak en sy skeepsmate het later gesê dat dit sy meedoënlose vuur was wat die inkomende bomwerper laat draai het teen 'n hoek van negentig grade, wat die draer spaar vir 'n direkte treffer. Na die geleentheid het vise -admiraal William F. Halsey Gaido van die derde klas na die eerste klas bevorder.
Is Bruno Gaido deur die Japannese gevange geneem en verdrink?
Was vlieënier Dick Best 'n belangrike rol in die sink van twee Japannese vliegdekskepe?
Ja. Luitenant Dick Best het treffers behaal op die Akagi en die Hiryu, twee van die vier Japannese vliegdekskepe wat tydens die Slag van Midway gesink is. Dinge was regtig so gevaarlik vir die duikbomaanvallers, wat teëgekom het teen vuurvliegtuie en 'n aanslag van Japannese vegvliegtuie. Tydens Best se eerste sending, die oggend van 4 Junie 1942, het die bom wat hy op die Akagi laat val het, deur die vliegdek gegaan en in die boonste hanger ontplof, wat 'n katastrofiese slag vir die vervoerder en die 18 Nakajima B5N2 -vliegtuie wat daar geparkeer was, gelewer het. Toe Best se eskader terugkeer na die USS Enterprise, kom slegs drie vliegtuie uit vyftien in 'n goeie toestand.
Dit is waar dat Dick Best se militêre loopbaan geëindig het na die eerste vegdag in Midway. Terwyl hy op sy eerste missie vlieg, blaas hy bytsoda in om 'n foutiewe suurstofhouer uit die weg te ruim. Later die dag begin hy bloed ophoes en begin koorsig word. Nadat hy van die Enterprise na die hospitaal in Pearl Harbor vervoer is, het X-strale troebel kolle op sy longe getoon. Daar is vasgestel dat asemhaling van die bytsoda latente tuberkulose aktiveer. Hy het 32 ​​maande behandeling ondergaan en tree toe uit die vloot in 1944. Hy het nooit weer gevlieg nie. -Los Angeles Times
Wat was die Japannese en Amerikaanse slagoffers tydens die Slag van Midway?
Die Tweede Wêreldoorlog Slag van Midway duur van 4 Junie 1942 tot 7 Junie 1942, hoewel die grootste deel van die gevegte op 4 Junie plaasgevind het. Uiteindelik het 307 Amerikaanse soldate hul lewens verloor. Die Verenigde State het ook 145 vliegtuie, 1 vernietiger en 1 vliegdekskip, die USS Yorktown, verloor. Japan het meer verwoestende verliese gely, waaronder 2500 dienspligtiges, 292 vliegtuie, 1 swaar kruiser en 4 vliegdekskepe.
Was die Amerikaanse vloot betrokke by die maak van Midway?
Ja. Historici van die departement van verdediging van die Naval History and Heritage Command was tydens die hele proses betrokke, beide tydens die ontwikkeling van die draaiboek en die produksie daarvan. Die draaiboek vir die rolprent is geskryf deur die marine -veteraan Wes Tooke. Elke toneel van die Midway Die film is noukeurig hersien om seker te maak dat dit histories akkuraat is. "Ondanks sommige van die 'Hollywood'-aspekte, is dit steeds die mees realistiese film oor vlootgevegte wat ooit gemaak is,' 'sê die afgetrede marine-agterhoof Sam Cox, wat toesig gehou het oor die feitekontrole. 'Dit gee eer aan die moed en opoffering van diegene wat aan die kante aan beide kante geveg het.'
Die akteurs was ewe bekommerd Midwayse historiese akkuraatheid. Woody Harrelson, wat die admiraal Chester Nimitz speel, het die karakter met die vloot -agteradmiraal Brian Fort, bevelvoerder van die Navy Region Hawaii, bespreek. Harrelson wou 'n beter begrip hê van wie Nimitz is en wat hom daartoe gelei het om die besluite te neem wat hy geneem het. Harrelson het ook die Stille Oseaan binnegegaan om tyd aan USS John C. Stennis deur te bring terwyl die skip op see uitgevoer het. Die akteur Patrick Wilson, wat die marine -intelligensie -offisier, luitenant -bevelvoerder Edwin Layton, uitbeeld, het met die afgetrede intelligensiebeampte, marine -kaptein Dale Rielage, vergader om te praat oor Layton en sy verhouding met Nimitz. -U.S. Departement van Verdediging
Is daar ander films gemaak oor die Slag van Midway?
Versterk u begrip van die betekenis van die Battle of Midway deur hierdie video's te kyk wat uiteensit wat tydens die geveg gebeur het, insluitend kodebreek, vervoer van bewegings en lugaanvalle.
Die langste onderskep ooit
Die Japannese vlug het om 9:34 te sien gekom, en het pas begin klim. Die begeleiers het die bomwerpers effens agtergelaat en ongeveer 1500 meter hoër. Die P-38's was op hierdie stadium nog op wavetop-vlak. Die Amerikaanse vlieëniers gooi dus hul tenks af, maak die gas oop en klim om die vlug te ontmoet.
Ondanks sy tweemotorige ontwerp was die P-38 'n relatief stil vliegtuig. In plaas van die destydse tipiese gegrom van suier-enjins, het die P-38's-enjins meer 'n gons gemaak. Dit is omdat elke enjin effens gedemp is deur 'n turbo-aanjaer. Dié turbo-aanjaer het op sy beurt die P-38 nie net uitstekende prestasie op groot hoogte gegee nie, maar ook die manier om vinnig na daardie hoogte te klim.
Die voorbladgroep was dus blykbaar nog ongemerk toe dit tot 18 000 voet klim. Die moordenaarsgroep het intussen die twee bomwerpers ontmoet. Holmes kon aanvanklik nie sy tenks uitskakel nie, en kon dus nie op sy aanval druk nie. Barber en Lanphier het vinnig na die bomwerpers gegaan.
Teen hierdie tyd is die aanvallers deur die Japannese vlieëniers opgemerk. Die Zeroes het hul eie valtenks laat vaar en duik op die twee aanvallende P-38-vlieëniers. Lanphier het omgedraai om by die vegters betrokke te raak, terwyl Barber voortgegaan het met die bomwerpers. Hy sit agter een van die Bettys en skiet, sy masjiengewere en kanonvuur skud die agterkant van die bomwerper. Weer skiet Barber die linker enjin wat in vlamme bars.
Die Betty rol toe skielik na Barber se P-38. Barber moes wegbeweeg om 'n botsing tussen die lug te voorkom. Om hierdie rede het hy nooit gesien hoe die bomwerper Yamamoto dra nie-op hierdie punt, reeds dood aan twee .50-kaliber wonde-in werklikheid in die oerwoud daaronder neergestort het.
Intussen het Holmes daarin geslaag om sy vistenks uit te gooi en die tweede Betty agtervolg, wat in die rigting van die water gedraai en duik laag was om onderskep te probeer ontduik. Met Hines as sy vleuelman, het Holmes in die regtermotor van die bomwerper geskiet. Sy vliegsnelheid het hom en Hines egter laat oorval op die bomwerper voordat hy die Betty dodelik kon beskadig. Kapper het die beskadigde Betty binnegedring en verloof. Die bomwerper het neergestort en in die water beland.
Beide bomwerpers is neergeslaan. Maar die P-38's was nog steeds verloof deur die Zeroes. Kapper het meer as honderd koeëlgate van die vlug opgeëindig, maar hy en Holmes beweer elkeen een Zero neergelê (Japannese rekords betwis dat enige nulle tydens die onderskep verlore gegaan het, hoewel sommige beskadig is). Die voorbladgroep het ook kortliks met die Zeroes gesels, maar het geen moord behaal nie. Tydens die geveg het Mitchell - die leier van die voorbladgroep - bevestig dat die bomwerper van Yamamoto neergevel is en in die oerwoud van Bougainville gebrand het.
Mitchell het op 'n stadium ook Hine gewaar, met een enjin wat rook en drie nulle hom aanval. Hy het daarna van die eskader verdwyn, vermoedelik verloor. Vreemd genoeg het 'n bemanningslid van 'n PBY Catalina-vlieënde boot later dieselfde dag op 'n patrollie berig dat hy 'n enkele P-38 wat opgeskiet is, op pad was na Guadalcanal. Dit was waarskynlik die laaste kontak wat iemand met Hine gehad het.
Omdat die brandstof te min was om terug te keer huis toe, het die P-38's losgeraak en weer oor die see gegaan.
Toe die Amerikaanse lugas-majoor John Mitchell 16 Lockheed P-38 Lightning-vegters op 18 April 1943 op die langste gevegsmissie (420 myl) gelei het, was die mikpunt van Mitchell die Japannese admiraal wat beskou word as die argitek van die Pearl Harbor-aanval.
Mitchell se P-38-vlieëniers, wat geheime van gebreekte Japannese kodes gebruik het, het agter Isoroku Yamamoto, die poker-gespeelde, Harvard-opgeleide vlootgenie van Japan se oorlogspoging. Mitchell se P-38's het die Mitsubishi G4M "Betty" bomwerper met Yamamoto afgeskiet en neergeskiet. Na die dood van die admiraal het Japan nooit weer 'n groot geveg in die Stille Oseaanoorlog gewen nie.
Geen groep broers het ooit beter saamgewerk as die manne wat die Yamamoto -sending beplan, ondersteun en gevlieg het nie. Tog, na die oorlog, het veterane te kibbel gekom oor die P-38-vlieënier wat die sneller op Yamamoto getrek het.
Een ding waaroor hulle nooit saamgestem het nie. Soos die meeste jong vlieëniers van hul era, het hulle geglo dat die P-38 Lightning die grootste vegter van sy tyd was.
Roger J. Ames (1919-2000) het die Yamamoto-sending gevlieg. Hierdie eerste persoon-rekening deur Ames is deur die skrywer in 1998 opgeteken en verskyn in sy boek uit 2007, Air Combat: 'n geskiedenis van vegvlieëniers dit het nog nooit in 'n tydskrif verskyn nie.
Onderskepping van 'n belangrike Japannese radioboodskap
Die neerlaag van admiraal Isoroku Yamamoto is waarskynlik die mees bestudeerde vegterbetrokkenheid van die Stille Oseaan -oorlog. Yamamoto (56) was die bevelvoerder van die Japanese Combined Fleet en die argitek van die Pearl Harbor -aanval. Hy noem homself die swaard van die Japanse keiser Hirohito. Hy beweer dat hy op 'n wit perd in Pennsylvania Avenue gaan ry en die oorgawe van die Verenigde State in die Withuis voorskryf.
Yamamoto studeer aan Harvard (1919-1921), reis deur Amerika, was twee keer marine-attaché in Washington, DC, en verstaan ​​net soveel van die Verenigde State, insluitend Amerikaanse industriële mag, as enige Japannese leier. In April 1943 het Yamamoto probeer om te verhoed dat die Geallieerdes die offensief in die Suidelike Stille Oseaan aanpak en besoek Japanse troepe in die Bougainville -omgewing.
Op die middag van 17 April 1943 is majoor John Mitchell, bevelvoerder van die 339ste vegvliegtuig, beveel om aan te meld by ons bedrywighede by Henderson Field in Guadalcanal. Die 1ste Mariene Afdeling het die vorige somer die byna voltooide veld verower en dit vernoem na majoor Lofton Henderson, die eerste mariene vlieënier wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in aksie dood is toe sy eskader die Japannese vloot wat Midway aanval, betrek.
Nou bevind Mitchell hom omring deur hooggeplaaste offisiere. Hulle het hom meegedeel dat die Verenigde State die Japannese kode verbreek het en 'n radioboodskap onderskep het waarin Japannese eenhede in die gebied aangeraai word dat Yamamoto op 'n inspeksiereis in die Bougainville -omgewing gaan.
Die boodskap het die presiese reis van Yamamoto gegee en daarop gewys dat die admiraal die tydigste was. Hulle het aan Mitchell gesê dat Frank Knox, sekretaris van die vloot, 'n middernagtelike vergadering met president Franklin D. Roosevelt gehou het oor die onderskepte boodskap. Daar is besluit dat ons Yamamoto sou probeer kry as ons kon. Die verslag van die vergadering was waarskynlik onakkuraat omdat Roosevelt op 'n treinreis van Washington af was, maar die plan om Yamamoto ongetwyfeld te kry, het bo begin.
Agtien P-38's gekies vir die sending
Die vloot sou dit nooit toegelaat het nie, maar die P-38 van die weermag was die enigste vegvliegtuig met die reeks om die ongeveer 1,100 myl heen en weer te ry. Ons was onder bevel van die vloot in Guadalcanal, so u kan wed dat hulle die werk sou geneem het as hulle dit kon doen.
Eerste luitenant Rex T.
Barber, een van twee Amerikaners wat oorspronklik toegeskryf is aan die afskiet van Yamamoto. Hy is later die enigste eer gegee vir die moord.
Volgens die onderskepte boodskap arriveer Yamamoto en sy senior offisiere om 09:45 die volgende oggend op die klein eiland Ballale net voor die kus van Bougainville. Die boodskap het gesê dat Yamamoto en sy personeel in Mitsubishi G4M "Betty" bomwerpers sou vlieg, begelei deur ses nulle. Die Yamamoto -reis sou 'n besoek aan Shortland Island en Bougainville insluit.
Mitchell sou sendingbevelvoerder wees van 18 P-38's wat die bomwerpers sou onderskep, aanval en vernietig. Dit is al die P-38's wat ons in diens gehad het.
Onder leiding van Mitchell het ons die vlug in ongelooflike besonderhede beplan. Niks is aan die toeval oorgelaat nie. Yamamoto sou die volgende oggend om 9:45 by die Ballale -vliegveld net langs Bougainville wees, en ons was van plan om hom 10 minute vroeër ongeveer 30 myl daarvandaan te onderskep. Om 'n volledige verrassing te verseker, het ons 'n lae, omringende roete beplan wat onder die horison bly van die eilande wat ons moes omseil, want die Japannese het net soos ons radar en kuswagters gehad.
Ons het die koers opgestel en die tydsberekening so gemaak dat die onderskepping sou plaasvind by die nadering van die P-38's na die suidwestelike kus van Bougainville op die bestemde tyd om 09:35. Elke detail is bespreek, en niks is as vanselfsprekend aanvaar nie. Opstapprosedure, vlugbaan en hoogte, radiostilte, wanneer buiktenks laat val word, die geweldige belangrikheid van presiese tydsberekening en die posisie van die omhulselement: alles is bespreek en verduidelik totdat Mitchell seker was dat elkeen van sy vlieëniers sy rol ken en die dele van die ander vlieëniers van opstyg tot terugkeer.
Mitchell het vlieëniers gekies uit die 12de, 70ste en 339ste vegvliegtuie.Dit was die enigste P-38-eskaders op Guadalcanal. Die enigste buiktenks wat ons op Guadalcanal gehad het, was tenks van 165 liter, so ons moes na Port Moresby stuur vir 'n voorraad van die groter tenks van 310 liter. Ons sit een tenk van elke grootte op elke vliegtuig. Dit het ons genoeg brandstof gegee om na die doelgebied te vlieg, om ongeveer 15 minute in die gebied te bly waar ons die admiraal verwag het, om te veg en huis toe te kom. Die groter brandstoftenks is daardie nag ingevlieg, en grondpersoneel het die hele nag gewerk om dit saam met 'n vlootkompas in Mitchell se vliegtuig te laat installeer.
Kaptein Tom Lanphier se P-38 #122 Phoebe op Guadalcanal met die 339ste vegvliegtuig. Lanphier het oorspronklik krediet gekry vir 'n halwe moord voordat ondersoeke aan die lig gebring het dat Barber die enigste skut was.
Vier van ons vlieëniers is aangewys om as die 'moordenaarsafdeling' op te tree, met die res as beskerming. Mitchell het gesê dat as hy geweet het dat daar twee bomwerpers in die vlug sou wees, sou hy meer mans aan die moordenaarsafdeling toegewys het. Die woord vir bomwerper en bomwerpers is dieselfde in Japannees. (Opmerking van die outeur: Ames is verkeerd op hierdie punt oor die Japannese taal).
Kaptein Thomas G. Lanphier, Jr., het die moordenaarsafdeling gelei. Sy vleuelman was die eerste luitenant Rex T. Barber. 1ste luitenant Besby F. "Frank" Holmes het die tweede element gelei. Sy vleuelman was 1ste Lt. Raymond K. Hine.
Die voorblad is gelei deur Mitchell en het myself en 11 ander vlieëniers ingesluit. Agt van die 16 vlieëniers op die sending was van die 12de vegvliegtuig, wat my eskader was.
Alhoewel 18 P-38's op die sending sou gaan, kon slegs 16 deelneem omdat een vliegtuig 'n band op die aanloopbaan geblaas het en 'n ander se buiktenks nie behoorlik gevoed het nie.
"Boys! Eleven O 'Klok, hoog! "
Dit was Palmsondag, 18 April 1943. Maar aangesien daar geen godsdienstige vakansiedae op Guadalcanal was nie, het ons om 07:15 vertrek, saamgegaan en die eiland om 07:30 verlaat, slegs twee uur en vyf minute voor die beplande onderskep. Dit was 'n vlugtige, maar warm vlug, 10 tot 50 meter bo die water. Sommige van die vlieëniers het haaie getel. Een het stukke dryfhout getel. Ek kan nie onthou dat ek iets anders gedoen het as om te sweet nie. Mitchell het gesê dat hy moontlik 'n paar keer gesluimer het, maar 'n ligte kraan van "The Man Upstairs" ontvang het om hom wakker te hou.
Mitchell het ons op koers gehou met slegs die kompas, tyd en lugspoed. Toe ons na die kus van Bougainville draai en hoog begin word, na meer as twee uur se volledige radiostilte, het eerste luitenant Douglas S. Canning –– Old Eagle Eyes–– 'n gedempte "Bogeys! Elfuur, hoog! " Dit was 09:35. Die admiraal was presies op skedule, en ons ook. Dit was amper asof die aangeleentheid vooraf gereël is met die wederkerige toestemming van vriend en vyand. Twee Betty -bomwerpers was 4 000 voet met ses nulle ongeveer 1,500 voet hoër, bo en net agter die bomwerpers in 'n 'V' -vorming van drie vliegtuie aan elke kant van die bomwerpers.
Admiraal Isoroku Yamamoto in wit klere, gefotografeer die oggend toe hy vermoor is, spreek 'n groep vlieëniers op Rabaul, 18 April 1943. Sy dood was 'n geweldige slag vir die Japannese.
Ons het ons buiktenks laat val. Ons sit ons gashendels by die firewall en gaan op hoogte. Die moordenaarsafdeling het toegesluit vir die aanval, terwyl die voorblad op ongeveer 18.000 voet gestaan ​​het om te sorg vir die verwagte vegters uit Kahili. Soos Mitchell gesê het: 'Die aand voordat ons geweet het, het die Japannese 75 nulle op Bougainville gehad en ek wou wees waar die aksie was.
Ek het gedink: 'Wel, ek gaan hoër op, en ons sal daar wees en 'n kalkoenskiet kry.' die vloot Frank Knox toe hy 'n paar weke tevore kom kuier het. Ons het soveel vegters in die lug gehad om Knox te beskerm as wat ons van die grond af kon kom. Ek vermoed dat die Japannese al hul vegters op die aanloopbaan opgestel het vir inspeksie. In elk geval, nie een van die nulle het ons ontmoet nie. Ons onderskepkrag het slegs die nulle teëgekom wat Yamamoto begelei het.
Lanphier en Barber: die eerste om kontak te maak met die vyand
Lanphier en Barber is op pad na die vyand. Toe hulle ongeveer 'n kilometer voor en twee kilometer regs van die bomwerpers was, sien die nulle hulle. Lanphier en Barber is op pad om die nulle te onderskep. Die Bettys het neergedaal in 'n duikdraai om weg te kom van die P-38's. Holmes, die leier van die tweede element, kon nie sy buiktenks los nie, en in 'n poging om dit los te maak, draai hy langs die kus af en skop sy vliegtuig om die tenks los te slaan. Ray Hine, sy vleuelman, het geen ander keuse gehad as om hom te volg om hom te beskerm nie. Lanphier en Barber was dus die enigste twee wat die eerste minute ná die Japs aangegaan het.
Bemanningslede kyk uit oor luitenant Robert Petit se P-38, Miss Virginia, wat Barber geleen het vir die missie en het dit met meer as 100 koeëlgate na Henderson Field teruggegee.
Vanaf hierdie punt word die berigte oor die geveg deurmekaar oor wie wie neergeskiet het. Kortliks, hier is waarskynlik wat gebeur het op grond van die rekeninge van alle betrokkenes. Ek het nie gesien wat 18 000 voet onder my gebeur nie.
Toe Lanphier en Barber deur die nulle onderskep word, draai Lanphier reg van voor in en skiet die een Zero af en versprei die ander. Dit het Barber die geleentheid gebied om vir die bomwerpers te gaan. Toe Barber omdraai om in posisie te kom om die bomwerpers aan te val, het hy hulle onder sy vlerk uit die oog verloor, en toe hy regop kom, sien hy net een bomwerper, wat hel afgebuk gaan vir leer afdraande na die oerwoudboomtoppe.
Barber loop agter die Betty aan en begin oor die romp op die regte enjin skiet. En toe hy gly om direk agter die Betty te kom, het sy vuur deur die vertikale vin van die bomwerper gegaan en 'n paar stukke roer het van die vliegtuig geskei. Hy het voortgegaan met skiet en was waarskynlik nie meer as 100 voet agter die Betty nie, toe dit skielik links en vinnig vertraag het, en toe Barber brul, sien hy dat swart rook uit die regter enjin vloei.
Skiet in die Betty af
Barber het geglo dat die Betty in die oerwoud vasgery het, hoewel hy dit nie gesien het nie. En toe klim drie nulle op sy stert en maak vuurpasse op hom terwyl hy op die boomtopvlak na die kus gaan en gewelddadige ontwykende optrede onderneem. Gelukkig het twee P-38's van Mitchell se vlug sy moeilikheid gesien en die nulle van sy stert verwyder. Holmes het gesê dit is hy en Hine wat die nulle van Barber se stert afgejaag het. Barber het gesê dat hy daarna die binneland in kyk en agtertoe kyk en 'n groot kolom swart rook uit die oerwoud sien opkom, wat volgens hom die Betty is wat hy geskiet het.
Toe Barber na die kus gaan, sien hy Holmes en Hine oor die water met 'n Betty -bomwerper wat onder hulle vlieg net voor die see. Hy sien toe hoe Holmes en Hine op die bomwerper skiet terwyl Holmes se koeëls die water agter die Betty tref en dan op en deur die regtermotor van die Betty loop. Hines het begin skiet, maar al sy rondtes het ver voor die Betty geslaan. Toe gaan Holmes en Hine oor die Betty en ry suidwaarts.
Barber het gesê dat hy toe agter die Betty ingeval het wat oor die water vlieg en losgebrand het. Toe hy oor die bomwerper vlieg, ontplof dit, en 'n groot deel van die vliegtuig tref sy regtervleuel en sny sy turbo -aanjaer -interkoeler uit. 'N Ander groot stuk tref die onderkant van sy gondel en maak 'n baie groot duik daarin.
Die wrak van Yamamoto se "Betty" lê op die oerwoudvloer op die eiland Bougainville.
Hierna het hy, Holmes en Hine op nog nulle geskiet. Barber het gesê dat hy en Holmes 'n Zero afgeskiet het, maar Hine het gesien hoe hy uit die regterkantste enjin na die see gaan. Toe Barber huis toe gaan, sien hy drie olievlekke in die water en hoop dat Hine op pad is na Guadalcanal, maar dit was nie die geval nie.
Lanphier, nadat hy die nulle verstrooi het, het homself op ongeveer 6 000 voet gevind. Toe hy afkyk, sien hy hoe 'n Betty oor die boomtoppe vlieg, sodat hy afkom en 'n lang, bestendige uitbarsting oor die vlug van die bomwerper begin skiet, ongeveer reghoekig. In 'n ander verslag het Lanphier gesê dat hy besig was om sy gewere skoon te maak. Volgens albei berigte het hy gesê dat hy voel dat hy te ver was, maar tot sy verbasing het die regtermotor en regtervleuel van die bomwerper begin brand, en toe het die regtervleuel afgekom en die Betty het in die oerwoud neergesak en ontplof.
Keer terug na Guadalcanal
Lanphier het gesê dat drie nulle agterna kom, en hy het Mitchell gebel om iemand af te stuur om hom te help. Toe hy die aarde en die boomtoppe omhels terwyl die nulle hom verbysteek, het hy hulle onbewustelik oor 'n hoek van die Japannese vegstrook by Kahili gelei.
Daarna is hy ooswaarts en met die nulle op sy stert, klim hy vinnig en verloor hy op 20.000 voet, met slegs twee koeëlgate in sy roer. Vergelyk dit met die 104 koeëlgate in Barber se vliegtuig, plus die uitgeslaan interkoeler en die groot duik in sy gondel.
Toe ek terug vlieg na Guadalcanal, hoor ek hoe Lanphier op die radio kom en sê: 'Die SOB sal nie vredesvoorwaardes in die Withuis bepaal nie.' Dit het my regtig ontstel omdat ons heeltemal stil moes bly oor die feit dat ons agter Yamamoto aan gegaan het. Die besonderhede van hierdie missie was nie om die eiland Guadalcanal te verlaat nie.
Die tragiese geskiedenis en die mees treurige dood van Isoroku Yamamoto
As ek 'n moderne Shakespeare, of miskien 'n Kurosawa was, het ek gereeld gedink ek sou 'n toneelstuk oor Admiral Isoroku Yamamoto skryf. Hy is in die Russies-Japannese oorlog in 1904 beseer, het tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Japannese vloot gedien (toe Japan een van die geallieerde nasies was), bygewoon by die Harvard-universiteit en was gedurende die twintigerjare die Japannese vlootattaché aan die Verenigde State. Die webwerf wat ek vir hom opgeneem het (die U.S. Naval Military History Site) toon 'n foto van Yamamoto wat 'n krans op die graf van die onbekende solider in die Arlington National Cemetery lê.
Yamamoto was in alle opsigte baie lief vir Amerika en die Amerikaners en was mal oor die jare wat hy hier deurgebring het. Toe hy, deur die ultrakonserwatiewe lede van die Japannese regering, daarvan beskuldig word dat hy die strategie van 'n aanval op die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot uiteengesit het, was dit vir hom persoonlik 'n vreeslike konflik. Maar as die seun van 'n samoerai familie, grootgemaak in die kode van bushido wat diens aan u land bo u eie gevoelens gestel het, kon hy niks anders doen nie. Dit is die groot tragiese ironie van sy lewe, en ek herinner my aan Macbeth se reël: "Ek durf alles doen wat 'n man kan word wat meer waag, is niks."
Om die ironie te verdiep dat 'n aanval op die land waarvoor hy so lief was en wat al jare sy tuiste was, 'n aanval moes bedink, is Yamamoto in die steek gelaat deur die kode -afdeling van sy eie ambassade in Washington. Yamamoto het die versekering van sy politieke meerderes dat die oorlogsverklaring afgelewer sou word 'n uur voordat Japannese vliegtuie Pearl Harbor aanval. Dit sou 'n briljante strategiese stap wees, maar een wat in die samoerai tradisie van eerbare geveg. In plaas daarvan het die vertraging in kommunikasie beteken dat die vliegtuie wat van onder draers onder bevel van admiraal Nagumo gelê het, byna 'n uur voor die oorlogsverklaring Honolulu bereik het. om die plan van Yamamoto te verander in 'n ontsettende sluipaanval op slapende troepe. (Daar is geen primêre dokumentasie vir Yamamoto se gereeld aangehaalde reël oor hierdie fout nie-en ek is bang dat alles wat ons gedoen het, is om 'n slapende reus wakker te maak en hom te vul met 'n vreeslike vasberadenheid, maar historici is dit eens dat dit baie van karakter is. )
Die ironie van Yamamoto se lewe het voortgegaan tot die gebeurtenis wat die einde daarvan gemaak het, en herinner weer aan 'n reël van Macbeth: 'Niks in sy lewe het hom soos die weggaan daarvan gemaak nie.'
Vroeg in 1943 het dit met die Japannese sleg gegaan. Die nederlaag tydens die Slag van Midway in Junie 1942 (insluitend die verlies van die Akagi, Hiryu, en Soryu - drie van die draers wat in die Pearl Harbor -aanval gebruik is) het hul vermoë om verdedigingsoperasies in die Stille Oseaan uit te voer, aansienlik verswak.
Yamamoto is dus deur die hoë bevel uitgesleep en op 'n moraalversterkende sending na die Salomonseilande gestuur. Vliegend in 'n Mitsubishi G4M & quotBetty & quot; tweemotorige bomwerper, het Yamamoto na verskeie militêre installasies gereis (en ja, solank ek Shakespeare aangeroep het, herinner dit aan 'n bietjie kwotasie van Harry in die nag & quot van Henry V.).
Intussen het Amerikaanse intelligensie egter die Japannese kode verbreek. Ons kon al hul kommunikasie onderskep, dekodeer en vertaal - maar dit was van kritieke belang dat ons die Japannese weermag geen rede sou gee om te glo dat ons dit gedoen het nie.
In April 1943 verneem ons dus dat Yamamoto se & quotBetty & quot; Rabaul op die 18de sou verlaat. Die Amerikaanse weermag het vinnig hulpbronne ingesamel en 'n vloot van 18 P-38-vegvliegtuie opgedra om Yamamoto te soek en te vernietig.
Die strategie was dat die grootste deel van die vegters hoog bo die laagvliegende Japannese bomwerpers sou bly met ligte begeleiding van Mitsubishi A6M's, sodat ses bliksems gestuur is terwyl die ander 11 (een Lightning nie sy landingsuitrusting kon terugtrek tydens opstyg nie en daarom word beveel om terug te keer) teruggehou as die eerste golf onsuksesvol was.
Daar is 'n mate van verwarring oor wie presies die Betty met Yamamoto neergeskiet het. Hierdie foto is van 'n skildery in die Evergreen Air Museum, die kaartjie met hierdie foto vertel 'n weergawe van die verhaal waarin een van die G4M's deur kaptein Thomas G. Lanphiere Jr. oor Bougainville neergeskiet is. . Rex Barber word egter deur baie erken as die vlieënier wat die Betty afgeskiet het. Terwyl albei mans gelewe het, het elkeen 'n half krediet vir die moord gekry. Na die dood van Lanphiere het kapt. Barber ('n boorling uit Oregon) die volle eer gekry.
Japannese troepe wat die Betty opgespoor het wat deur Lanphiere of Barber neergeskiet is, vertel die verhaal, miskien versier, van hoe hulle Yamamoto se lyk gevind het, nadat hulle in 'n sitplek teen 'n boom 'n entjie van die vliegtuig geplaas is. Dit is volgens die Japannese tradisie veras en die as het na Japan teruggekeer.
Die voorlaaste ironie: die datum, 18 April 1943, was presies 'n jaar nadat die Doolittle Raid self beskou is as 'n manier om die aanval op Pearl Harbor te wreek. En dit was natuurlik ook die 168ste herdenking van die beroemde rit van Paul Revere, wat die koloniste gewaarsku het oor die nadering van die Britse leër.
En die uiteindelike ironie: omdat ons geleer het oor die posisie van Yamamoto deur die Japannese kode te verbreek, moes die Geallieerdes die aanval op Yamamoto verkleineer uit vrees dat die Japannese sou vasstel dat ons hul kode ken en dit sou verander. Churchill het natuurlik voor soortgelyke uitdagings te staan ​​gekom en het die bekendste besluit geneem om die Duitsers toe te laat om Coventry te bombardeer, want anders sou hulle weet dat die ontsyferingspan in Bletchley Park gebreek het & quotEnigma. & Quot
En dit is die tragiese geskiedenis en die treurigste dood van Isoroku Yamamoto.
Killing Yamamoto: Hoe Amerika die Japannese admiraal vermoor het wat die Pearl Harbor -aanval bemeester het
Roger J. Ames (1919-2000) het die Yamamoto-sending gevlieg. Die eerste persoon se rekening deur Ames is deur die skrywer in 1998 opgeteken en verskyn in sy boek 2007, Air Combat: A History of Fighter Pilots, wat nog nooit in 'n tydskrif verskyn het nie.
Volgens die onderskepte boodskap arriveer Yamamoto en sy senior offisiere om 09:45 die volgende oggend op die klein eiland Ballale net voor die kus van Bougainville. Die boodskap het gesê dat Yamamoto en sy personeel in Mitsubishi G4M "Betty" bomwerpers sou vlieg, begelei deur ses nulle.Die Yamamoto -reis sou 'n besoek aan Shortland Island en Bougainville insluit.
Mitchell het vlieëniers gekies uit die 12de, 70ste en 339ste vegvliegtuie. Dit was die enigste P-38-eskaders op Guadalcanal. Die enigste buiktenks wat ons op Guadalcanal gehad het, was tenks van 165 liter, so ons moes na Port Moresby stuur vir 'n voorraad van die groter tenks van 310 liter. Ons sit een tenk van elke grootte op elke vliegtuig. Dit het ons genoeg brandstof gegee om na die doelgebied te vlieg, om ongeveer 15 minute in die gebied te bly waar ons die admiraal verwag het, om te veg en huis toe te kom. Die groter brandstoftenks is daardie nag ingevlieg, en grondpersoneel het die hele nag gewerk om dit saam met 'n vlootkompas in Mitchell se vliegtuig te laat installeer.
"Boeties! Elfuur, hoog! "
Hierdie artikel deur Robert F. Dorr verskyn oorspronklik op die Warfare History Network.
Gebou deur Mitsubishi No. 3 Werke te Nagoya gedurende Maart 1943. Afgelewer by die Imperial Japanese Navy (IJN) as Type 1 Attack Bomber / G4M1 Model 11 Betty vervaardigingsnommer 2656.
Toegewys aan die 705 Kōkūtai met stertkode T1-323, later verander na 323. Gedurende Maart of April 1943 vertrek hy uit Japan suidwaarts via Truk voordat hy by Vunakanau-vliegveld naby Rabaul aankom.
Hierdie bomwerper is geverf met standaard groen boonste oppervlaktes en grys onderste oppervlaktes. Die boonste neus en elke kap van die boonste enjin was swart geplant. Die voorste rand van die binneste vlerke het 'n geel identiteitsstreep. Die romp Hinomaru was omskryf met 'n wit vierkant. Die stertkode 323 is aan weerskante van die stert in wit geverf. Die boonste punt van die stert is ook wit geverf.
Aan die einde van operasie I-Go het admiraal Isoroku Yamamoto, hoofbevelvoerder van die gekombineerde Japannese vloot en sy senior personeel 'n inspeksietoer van voorwaartse vliegvelde en basisse in die Shortlands en die suide van Bougainville beplan. Die doel van hierdie besoek was om die moraal na die Japannese verliese op Guadalcanal 'n hupstoot te gee en die Japanse leër te bedank vir sy samewerking.
Kennis van sy vlug is gegrond op 'n gekodeerde Japannese boodskap wat NTF131755 op 13 April 1943 gestuur het, gerig aan die bevelvoerders van basiseenheid nr. 1, 11de lugflotilla en die 26ste lugflotilla. Hierdie boodskap is gekodeer met behulp van die Japanese Naval Cipher JN-25D en is deur drie Amerikaanse magiese stasies onderskep en suksesvol gedekodeer deur vlootkriptograwe.
Die onderskepte uiteensetting van die reisplan en rooster van Yamamoto. Volgens die afsnypunt sou Yamamoto om 0600 in 'n medium aanvalvliegtuig [G4M1 Betty] met Rabaul vertrek en land by 0800. "Vervolgens per subchaser na" QuXX "en 0800 aan boord, dan om 0945 aan boord van dieselfde subchaser en keer terug na Ballale om 1030, vertrek dan om 1100 aan boord van G4M1 Betty en arriveer by Buin Airfield (Kahili) om 1110. Uiteindelik om 1400 vertrek & quotRXP & quot Buin Airfield (Kahili) deur G4M1 Betty en kom terug by Rabaul om 1540. Al die tye was in die tydsone van Tokio wat deur die Imperial Japanese Navy (IJN) gebruik is. Plaaslike tyd was +1 uur voor op Rabaul en +2 uur in die noorde van Solomons.
'N Plan met die naam' Operasie Vengeance 'is op 17 April 1943 deur admiraal Chester W. Nimitz geformuleer en goedgekeur. 435 myl oor die oop see om die bomwerpers te onderskep en Yamamoto en sy senior personeel dood te maak, in die veronderstelling dat hulle die onderskepte rooster gevolg het. Die missie sou die langste onderskepmissie wees met vliegtuie op die grond wat op daardie stadium in die Tweede Wêreldoorlog gevlieg het.
Op 18 April 1943 voor dagbreek het dit van Vunakanau -vliegveld naby Rabaul opgestyg onder bevel van vlugbevelvoerder Takeo Kotani saam met G4M1 Betty Tail 326. Beide bomwerpers het ooswaarts gevlieg en by Lakunai -vliegveld geland om hoë passasiers op te haal, waaronder admiraal Isoroku Yamamoto.
Op die grond by die Lakunai -vliegveld het vier passasiers op hierdie vliegtuig geklim, waaronder: Admiraal Isoroku Yamamoto, agteradmiraal Rokurou Takata, Cdr Kurio Toibana en Noburu Fukusaki plus hul bagasie. Intussen het vyf passasiers aan boord van die G4M1 Betty Tail 326 geklim, waaronder: onder-admiraal Matome Ugaki, kaptein Motoharu Kitamura, Rinji Tomoro, Kaoru Imananka en Suteji Muroi.
Om 07:10 plaaslike tyd (06:10 in Tokio -tyd) het albei bomwerpers vanaf Lakunai -vliegveld opgestyg, begelei deur ses A6M -nulle uit 204 Kōkūtai (204 Air Group) en die formasie het volgens skedule vertrek en na die suidooste gevlieg na Ballale -vliegveld. beplan om 09:45 plaaslike tyd te land (08:45 Tokio tyd). Die weer is goed beskryf met afwisselende kumuluswolke. Tydens die vlug het admiraal Isoroku Yamamoto agter die twee vlieëniers in die vliegtuigbevelvoerder se sitplek gesit. Die wapens is by die skutters gebêre en die 20 mm -kanon agter is verwyder voordat dit opgestyg het om die ekstra bagasie te akkommodeer.
Intussen het P-38 Lightnings van die 339th Fighter Squadron van Fighter 2 (Kukum) op Guadalcanal opgestyg as deel van & quotOperation Peacock & quot (Yamamoto Mission) om die bomwerpers te onderskep en af ​​te skiet. Vir die vlug was elke P-38 toegerus met twee hulp-tenks.
Suid van die keiserin Augustabaai op Bougainville, het die P-38-vlieëniers die Japannese formasie opgemerk en die P-38's het uitmekaar gegaan om die begeleidende A6M2-nulle te betrek terwyl die aanvalgroep die bomwerpers ingeskakel het. Ongeveer 'n kilometer verder is die P-38's deur die Japannese Yamamoto se Betty-duif op 'n lae hoogte opgemerk as 'n verdedigingsmaneuver en is gevolg deur die ander Betty.
Oor die suide van Bougainville is die bomwerper van Yamamoto van agter af aangeval deur P-38G & quot; Miss Virginia & quot; 43-2204 #147 wat deur Rex Barber bestuur is en in die oerwoud van die suide van Bougainville neergestort het. Tydens die onderskep is hierdie bomwerper geëis deur beide P-38G & quot; Miss Virginia & quot; 43-2204 #147 onder bestuur deur 1st Lt. Rex Barber en P-38G 43-2238 #122 onder bestuur deur kaptein Thomas G. Lanphier, Jr. bewys dat Lanphier se aanspraak op oorwinning verkeerd was en dat hierdie bomwerper slegs deur Rex Barber neergeskiet is.
Die tweede bomwerper G4M1 Betty Tail 326 is van agter deur drie vegters aangeval: P-38G onder leiding van Holmes, P-38G bestuur deur Hine en P-38G & quotMiss Virginia & quot 43-2204 #147 bestuur deur 1st Lt. Rex Barber en is geskiet af en gooi in die see van Moila Point af.
Krediet vir die afskiet van Yamamoto se Betty
Na die missie het Lanphier eerste geland en onmiddellik beweer dat hy slegs die bomwerper van Yamamoto afgeskiet het. Hy het die oorwinning amptelik erken, voordat 'n briefopdrag na die sending gehou is of 'n onderhoud met ander vlieëniers gevoer is. Amptelik erken die Amerikaanse lugmag (USAF) Lanphier 1 oorwinning en 'n 1/2 oorwinning. Kapper met 1 oorwinning, 1/2 oorwinning en 1/2 oorwinning. Holmes met 1 oorwinning en 1/2 oorwinning. In werklikheid is slegs die twee bomwerpers neergeskiet en geen begeleide nulle het verlore gegaan nie. Na -oorlogse navorsing het beslis bewys dat Lanphier se aanspraak op oorwinning verkeerd is en dat hierdie bomwerper slegs deur Rex Barber neergeskiet is.
Tydens die oorlog is die nuus van die neerlaag in die Verenigde State onderdruk, om nie te onthul dat Japannese kodes gebreek is nie. Naoorlogse navorsing het bevestig dat Rex Barber eintlik alleen Yamamoto neergeskiet het. Hierdie jarelange kontroversie het 'n reeks navrae veroorsaak deur verskeie USAF -kredietbeoordelingsrade en die & quotSecond Yamamoto Mission Association (SYMA) & quot om die missie te bestudeer. Maar amptelik het die USAF nooit die oorwinningskrediet verander nie. Tog word beskou dat Rex Barber die enigste vlieënier is wat Yamamoto se Betty neergeskiet het. Hierdie standpunt word ondersteun deur die Tweede Yamamoto -sendingvereniging, waarnemings van die enigste oorlewende Zero -vlieënier, en selfs 'n brief wat Lanphier aan generaal Condon geskryf het (beweer dat hy 'n bomwerper oor die see neergeskiet het) en bewyse van die bomwerperwrak.
Na die ongeluk het 'n groep soldate van die Imperial Japanese Army (IJA) onder leiding van Lt. Tsuyoshi Hamasuna by Aku waargeneem hoe rook uit die oerwoud opkom. Aanvanklik het hulle geglo dat 'n Amerikaanse vliegtuig daar naby neergestort het. Onmiddellik het luitenant Hamasuna 'n groep van twaalf van sy soldate die oerwoud in gelei om na die neergestorte vliegtuig te soek en die nag in die oerwoud te soek.
Op 19 April 1943 bereik die Japannese weermagpatrollie onder leiding van Lt. Hamasuna die ongeluksterrein. Aanvanklik kon hulle die vliegtuig wat neergestort het nie identifiseer nie en het geen oorlewendes lewendig gevind nie. Die liggame in die vliegtuig is verbrand en gedeeltelik veras deur die brand. Ander liggame was buite die vliegtuigwrak. Hulle besef vinnig dat die neergestorte vliegtuig Japannees was en was 'n Japanse vloot tipe 1 bomwerper (Betty) met admiraal Yamamoto aan boord.
Daarna is 'n Japannese vlootpatrollie na die ongelukplek gestuur om die oorskot van admiraal Yamamoto en die bemanning te herstel. Baie Engelse gepubliseerde verslae en verwysings beweer dat Yamamoto in sy sitplek gesterf het as gevolg van 'n koeëlwond in sy bors. Dit is 'n denkbeeldige mite oor hoe die admiraal gesterf het en word nie deur eerstehandse Japannese verslae ondersteun nie. Die Japannese ooggetuies aan Yamamoto se liggaam het min sigbare wonde gerapporteer en het bespiegel dat hy moontlik die eerste ongeluk sou oorleef het en ure later aan interne beserings beswyk het.
Die oorskot van Yamamoto is van die ongeluksterrein na die kus na die monding van die Wamai -rivier aan die suidelike kus van Bougainville vervoer. Sy oorskot is aan boord van Minesweeper W-15 geplaas en 'n aanvanklike lykskouing is uitgevoer. Daarna is die oorblyfsels van die bemanning na Buin (Kangua) vervoer, daarna na die eerste basiskommando in Buin. Op 20 April 1943 is 'n volledige lykskouing op Yamamoto se lyk uitgevoer deur luitenant -generaal Tabuchi Jisaburo, mediese hoof.
Op 21 April 1943 was die lyk van Yamamoto in sy uniform geklee en in 'n verassingsput geplaas, met petrol oorstroom en deur Cdr Watanabe veras. Die oorskot van die res van die bemanning en passasiers is in twee nabygeleë begraafplase veras. Na sy verassing is sommige van Yamamoto se oorskot begrawe by 'n ongemerkte graf by Buin.
Op 22 April 1943 is die res van Yamamoto se oorskot na Buin Airfield (Kahili) vervoer en aan boord van 'n ander G4M1 Betty gelaai en teruggevlieg na die Lakunai Airfield en in die derde vloot se hoofkwartier geplaas. Op 23 April 1943 is die as aan boord van twee G4M1 Betty -bomwerpers gelaai en om 13:45 die Lakunai -vliegveld vertrek wat na die Eten -vliegveld (Takeshima) vertrek het. Vervolgens aan boord van die slagskip Musashi by die Truk -strandmeer oorgeplaas en na 3 Mei 1943 na Tokio vervoer.
In Japan is die nuus oor die dood van Yamamoto amptelik aan die Japannese pers gerapporteer terwyl hulle in 'n geveg aan boord van 'n vliegtuig gesterf het. Op 5 Junie 1943 ontvang Yamamoto 'n staatsbegrafnis in Tokio en sy as is begrawe by die Tama -begraafplaas met 'n gedeelte wat aan sy vrou gegee is en begrawe is by sy familie -heiligdom in Nagaoka.
Tydens die oorlog het die Japannese by die Betty -bomwerperongeluk 'n heiligdom op die ongeluksterrein gebou. Op die Yamamoto -verassingsplek in Buin is twee papaja's geplant en 'n klip met sy naam bo -op.
In die sestigerjare het 'n Japannese afvaardiging die ongeluksterrein besoek en 'n gedenkplaat op die sitplek van die admiraal neergesit waarop die laaste plek van admiraal Yamamoto gelees is. In die vroeë sewentigerjare, toe die bevelvoerder se sitplek verwyder is, is die gedenkplaat op die ongeluksterrein gelaat. Die gedenkplaat is laas in 2002 gedokumenteer en word sedert 2004 vermis.
Sedert die Stille Oseaan -oorlog het Japannese besoekers dikwels klein houtgebedjies of -offers by die ongelukplek gelaat.
Die ongeluksterrein is geleë in 'n oerwoud bedekte gebied in die suide van Bougainville in die binneland vanaf Moila Point. Toe die bomwerper die bome tref, is dit in stukke geskeur voordat dit in die grond neergestort en aan die brand geslaan het. Tydens die ongeluk het beide vlerke en enjins afgebreek en neus en middelste gedeelte is vernietig. Die stertgedeelte het afgebreek en relatief ongeskonde beland met albei horisontale stabiliseerders afgebreek.
Op 19 April 1943 het die Japannese die ongelukplek opgespoor en die oorskot van die bemanning en passasiers teruggevind. Later het die Japannese 'n monument opgerig ter ere van admiraal Yamamoto en diegene wat in die ongeluk gesterf het.
Na -oorlog en gedurende die koloniale era het besoekers aan die ongeluksterrein stukke wrakstukke en kleiner aandenkings verwyder. Al die wapens en instrumente van die bomwerper is deur vorige besoekers verwyder. Die getal & quot323 & quot is van die stert afgesny, maar vandag is dit onbekend.
Aan die einde van die 1960's het die Royal Australian Air Force (RAAF) se 183ste verkenningsvlug, Pacific Island Regiment, gebaseer op Lae, baie kleiner items verwyder, insluitend albei die beheerjukke (een sny aan die boonste stok met een rubberhandgreep en die ander snit by die onderste stok) en die vervaardigingsnommer 2656 met stensels. Foto's van hierdie items verskyn in Rust In Peace deur Bruce Adams.
Iewers in die vroeë sewentigerjare, die rompdeur, buitenste vleuelpaneel en bevelvoerderstoel waar Yamamoto tydens die vlug gesit het. Die boonste gedeelte van die sitplek het 'n gat van skade, in ooreenstemming met die noodlottige rugwond aan die rug van Yamamoto wat in Yamamoto Autopsy (1971) gerapporteer is.
Die ongeluksterrein is vandag 'n paar kilometer van die Panguna-Buin-pad naby Aku geleë. 'N Pad word gehandhaaf om besoekers toegang tot die webwerf te verkry en benodig 'n uur se stap van die hoofweg af.
Richard Rudd onthou dat hy die webwerf in Oktober 1968 besoek het:
Terwyl hulle op 'n lugkaartprojek, gebaseer uit Buin in Oktober 1968 en die destydse 'kiaps', (Australiërs), terwyl hulle in die buin -klub was en in gesprek het, genoem het dat hulle 'n paar weke voor ons aankoms het 'n groep Japannese begelei, kompleet met kaarte en tekeninge uit die Tweede Wêreldoorlog, om die ongeluksterrein te probeer verskuif. Wat hulle gedoen het. Ons het gevra of dit moontlik is om weer daarheen gelei te word, en as hulle tyd dit toelaat, ry ons langs die kus-/ binnelandse pad, met toestemming van verskillende dorpe, totdat ons die pad verlaat en 'n uur of so in die oerwoud stap. Op die eerste gesig was 'n vleuel met Hinomaru wat teen 'n bosboom leun, 'n klep? en dan die grootste deel van die agterste romp en enjins. Baie vorentoe is alles vergruis en verbrand en die Admirals sit by die agterdeur. In die oerwoudstilte was dit 'n hartseer toneel om na te dink. Skrywer Terry Gynne-Jones het 'n uitgebreide artikel gedoen met uitstekende kleurfoto's in die tydskrif GEO aan die einde van die sewentigerjare. & Quot
In 1972 en 1988 het Charles Darby twee keer 'n "forensiese ontleding" op die ongeluksterrein gedoen. Sy eerste besoek was gedurende 1972 en hy het teruggekeer om 'n meer deeglike ondersoek in Augustus 1988 te doen vir die & quotSecond Yamamoto Mission Association (SYMA) & quot 'n groep navorsers wat probeer het om die skietery te bestudeer. Sy navorsingsbevindings het fotografiese dokumentasie ingesluit en dat alle skrapnel en koeëlgate op die wrak veroorsaak is deur koeëls wat vorentoe beweeg het, wat daarop dui dat die bomwerper van agter af aangeval is soos beskryf deur Rex Barber. Foto's van sy besoek verskyn in sy boek Pacific Aircraft Wrecks. En waar om hulle te vind. Hy het ook bewys gelewer aan die Amerikaanse lugmag (USAF) as deel van die Air Force Board for Correction of Military Records-getuienis van dr. Charles Darby, 17-18 Oktober 1991 (AFBMR Docket: 91-02347). Sy gevolgtrekking was & quot; Daar was geen bewyse oor die oorblywende wrak van 'n aanval deur die stuurboord van die bomwerper soos in alle Lanphier -verslae vermeld nie. & Quot
Tydens die & quot In September 1999 het die Peace Monitoring Group (PMG) -lid, Josh Mcdade, die ongeluksterrein besoek en 'n kennisgewing van die Yamamoto Crash Site Grondeienaarsvereniging ontvang en besoekers verwelkom en 'n toegangsfooi van 10 Kina in 2002 opgestel, verhoog tot 25 Kina.
Tot vandag toe trek besoekers af en toe na die ongeluksterrein in ooreenstemming met die reëls en fooie van die grondeienaars. Die plaaslike gemeenskap bewaak die webwerf noukeurig om te verhoed dat die verwydering van aandenkings deur besoekers voorkom. Tussen 2010–2015 is die terrein gesluit vir besoekers weens 'n geskil oor grondeienaars tussen twee stamme. In Mei 2015 is die ongeluksterrein amptelik heropen vir besoekers met 'n besoek van die Japanse ambassadeur in Papoea-Nieu-Guinee, Hiroharu Iwasaki, saam met die adjunk-direkteur van nasionale beplanning.
Op 18 April 2018 het Pacific Wrecks die ongeluksterrein besoek om 'n terreinopname te doen en 'n gedenkdiens vir 75ste bestaansjaar by te woon deur lede van die plaaslike gemeenskap plus besoekers uit Japan en die Verenigde State.
Sedert die vroeë sewentigerjare is stukke wrakstukke en artefakte van die ongeluksterrein verwyder.
Die rompdeur, die buitenste vleuelpaneel en die bevelvoerder se sitplek is van die ongeluksterrein gevind en na Port Moresby vervoer. Gedurende die vroeë sewentigerjare vertoon in The Air Museum van Papoea -Nieu -Guinee totdat dit in die laat sewentigerjare gesluit is. Daarna is al drie items na die PNG -museum oorgeplaas en in die binnenshuise galery vertoon.
In die negentigerjare is die buitenste vleuelpaneel en bevelvoerder se sitplek permanent aan die Isoroku Yamamoto Memorial Hall & Museum geleen. Die rompdeur bly tot in die vroeë 2000's in die PNG -museum te sien (vandag nog onbekend).
Een beheerjuk is van die ongeluksterrein gevind. Geskenk deur luitenant -kollega Tom Guivarra, Australian Army Aviation Corps aan die MacArthur Memorial in Brisbane. Vandag vertoon in 'n glaskas met die onderskrif Betty Bomber Control Column van die Betty-bomwerper met admiraal Isoruko Yamamoto toe hy op 18 April 1943 deur die Amerikaanse P-39s Lightnings naby Moila Point, Bougainville neergeskiet is. Vriendelik geskenk deur luitenant-kolonel Tom Guivarra , Australian Army Aviation Corps. & Quot
'N Beheerhoring is van die ongeluksterrein gevind, besonderhede onbekend. Geskenk aan die Australian War Memorial (AWM) en word vandag in die Aircraft Hall vertoon. (AWM REL/01198).
Op 21 Julie 2015 is 'n & quotgold tand & quot op die ongeluksterrein gevind deur Anderson Giles. Hierdie besoek is befonds deur Chicago -entrepreneur en filantroop Richard Portillo om die veteraan van die Amerikaanse Marine Corps te herdenk William & ldquoBill & rdquo Faulkner wat op Bougainville gedien het. Daarna het Portillo onderhandel vir die aankoop van hierdie artefak en het hy die item in sy persoonlike versameling.
Air'Tell Research Report & quotG4M Serial Numbers & quot deur Jim Long
Kodochosho, 705 Kōkūtai, 18 April 1943
13th Fighter Command & quotFighter Interception Report & quot 18 April 1943
70 FTR SQ bladsy 365 (PDF bladsy 569), 339 FTR SQ 608 (PDF bladsy 612)
USAF -historiese studie nr. 85 USAF -krediete vir die vernietiging van vyandelike vliegtuie, Tweede Wêreldoorlog [PDF] Alfabeties: Barber Rex T. bladsy 17 (PDF bladsy 22) / Alfabeties: Lanphier Thomas G Jr. bladsy 111 (PDF bladsy 118) / Chronologiese lys: 18/04/43 bladsy 383-384 (PDF bladsy 388-389)/339de FS bladsy 608 (PDF bladsy 612)
Australian War Memorial (AWM) & quotG4M1 Betty bomber control horn & quot REL/01198 foto 1
Australian War Memorial (AWM) & quotG4M1 Betty bomber control horn & quot REL/01198 foto 2
Australian War Memoiral (AWM) & quotNippon Nyusu No. 155 = Japanese News No. 155 & quot F06851 video time: 1: 43–5: 33 time code: 01: 03: 13: 15–01: 07: 02: 15
Admiraal Jinichi Kusaka (1958) deel 5 Fleet Admiral Yamamoto
Japanese Information Clearinghouse Bulletin (1983) Uitgawe 1 18 April The Admiral's Last Flight 1943–1983
Yamamoto Obduksie (1971) gee inligting oor die ongeluk, bly herstel en lykskouing
Rust In Peace (1975) bladsye 201-207
After The Battle Issue 8 bladsye 50-53 bevat 'n verslag van die besoek van 1968 deur 'n Japannese fotograaf aan die webwerf en 'n besoek van 1969 deur Bruce Adams en Malcolm Lang, administrateur by Buin, plus foto's deur Bruce Adams (identies aan dié in Rust In Peace).
The Reluctant Admiral (1979) bladsye 374-378
Stille lugvaartuie wrak. And Where To Find Them (1979) deur Charles Darby bladsye 34 (foto's)
Air Force Board for Correction of Military Records getuienis van dr Charles Darby, 17-18 Oktober 1991 (AFBMR Docket: 91-02347) & quot Lanphier se rekeninge. & Quot
Papoea -Nieu -Guinee Stille Oseaanoorlogbeelde (1984)
Aanval op Yamamoto (1990) bladsy 102 (foto's) 230-231
Fading Victory Die dagboek van admiraal Matome Ugaki 1941-1945 (1991) bladsye 222-223, 330-331, 350-360 plus voetnote
Pacific Air Combat WWII (1993) deur Henry Sakaida bladsy 1 & quot; Voorwoord en erkenning & quot; 32-35 & quot; 'n Landseun uit Niigata Prefecture & quot
Ballale Naval Engineering Group (1994) deel 7, afdeling 4 The Fleet Admiral neergeskiet
Gyselaars aan die vryheid Die val van Rabaul (1995) bladsy 177, 179, 184
P-38 Lightning Aces of the Pacific and CBI (1997) hoofstuk 2 & quot; The Yamamoto Mission & quot bladsye 14-17
Last Flight Of Yamamoto (1999) deur Jack Fellows
Yamamoto Crash Site Grondeienaarsvereniging (1999, 2002)
Osprey Combat Aircraft 22 Mitsubishi Type 1 Rikko 'Betty' Units of WWII (2001) deur Osamu Tagaya bladsy 52 (profiel 12), 70-71, 107, 112 (indeks)
13th Fighter Command in die Tweede Wêreldoorlog (2004) hoofstuk 8 Yamamoto Mission deur Jim Lansdale bladsye 137 -162, 320 (profiel)
USNI Blog & quot The Solomons Campaign: Operation Vengeance - The Shootdown Of Yamamoto & quot (2009)
Vesting Rabaul (2010) bladsye 342-343
Aviation History Magazine & quotDeath by P-38 & quot (2012) deur Don Hollway
Killing a Peac: A Case Study of the Targeted Killing of Admiral Isoroku Yamamoto (2015) deur Maj Adonis C. Arvanitakis
ABC & quot Japanse ambassadeur by PNG HE Hiroharu Iwasaki met adjunk -direkteur van nasionale beplanning op die Yamamoto -ongeluksterrein & quot (12 Mei 2015) deur Sam Bolitho
Military History Magazine & quotYamamoto Crash Site maak weer oop vir besoekers & quot November 2015 bladsy 12
Chicago Tribune & quot Het die Chicago -worsbroodjie -koning die Tweede Wêreldoorlog van die Japannese admiraal se goue tand? & Quot deur Ted Gregory 18 September 2016
Japan Times & quot Chicago hotdog -tsaar het moontlik die Japannese Tweede Wêreldoorlog se goue tand van admirale & quot; 21 September 2016
World War II Magazine & quotAppraising An Unexpected discovery & quot Jan/Feb 2017 Vol. 31 Uitgawe 5, bladsy 12
Navorsers merk op die dood van die baasbrein van Pearl Harbor, Yamamoto, deur Chris Carola, 16 April 2018