Regsalmanak: 100 stories uit ons regserfenis – Protea Boekhuis
Gustaf Pienaar is ’n boorling van Brits, ’n oud-Volkie (Heidelbergse Hoër Volkskool) en een van die pionierstudente (1968) van die Randse Afrikaanse Universiteit (RAU), deesdae UJ. Hy verwerf die volgende kwalifikasies: BIur LLB (RAU) LLM (PU vir CHO) Gev. Dip. Arbeidsreg (RAU). Na ’n loopbaan van 11 jaar by die SAUK as omroeper by die destydse Afrikaanse radiodiens en later as bestuurder: Uitsaainavorsing het hy hom as prokureur bekwaam en 25 jaar lank in daardie hoedanigheid te George gepraktiseer. Sedert 2012 is hy advokaat van die Hooggeregshof van Suid-Afrika.
978-1-4853-0939-0 (gedrukte boek)
Previous Previous post: Liefdegroete, Grootseun: Kronieke van ’n dominee
Next Next post: Kuifie-reeks in Afrikaans PressReader - Huisgenoot 100: 2016-03-03 - SKOPVOET VAN LIEFDE EN HAAT
SKOPVOET VAN LIEFDE EN HAAT
Sy ta­lent is le­gen­da­ries, maar min SA rug­by­spe­lers se styl was se­ker al so om­stre­de soos Naas Bo­tha s’n
DA­NIE CRAVEN het ge­sê hy is een van rug­by se groot­ste vyf ooit. Die oor­se­se me­dia het hom met wre­we­li­ge be­won­de­ringNas­ty Boo­t­er ge­doop. Huis­ge­noot se ver­hou­ding met die skop­ko­ning Naas Bo­tha – dees­dae ’n ge­wil­de TV-rug­by­aan­bie­der en -ont­le­der – het on­ge­veer sy ver­hou­ding met plaas­li­ke rug­by­lief­heb­bers weer­spie­ël: bit­ter­soet. Soms­hart­lik... en­dan­weer stram.
Des­tyds was e­nig­iets wat Naas ge­doen het nuus. Daar was sy hel­de­da­de en soms “nuk­ke” op die veld en Naas het met sy blon­de ha­re­dos en snor ook baie mei­sieknieë lam ge­maak.
Hy wil g’n stuk “die goue seun van SuidA­fri­kaan­se rug­by” ge­noem word nie, skerm Naas toe Huis­ge­noot in Junie 1979 die “skaam wit­kop­pie met die giftige voet” gaan op­soek. Dis die koe­rant­man­ne wat “op sen­sa­sie in­ge­stel is . . .” kla hy, toe 21.
Huis­ge­noot was nie­te­min t­wee jaar la­ter, toe die be­gaaf­de jon­ge­ling reeds die Noor­dTrans­vaal-span (van­dag die Bul­le) be­gin lei het, by Naas se troue met die mooie La­rio: “Die bruid is in die skuit, nou moet die rug­by­fluit­jie weer fluit. Kap­tein Naas was skaars ge­troud toe hy weer Noord- teen Wes-Trans­vaal moes aan­voer,” word be­rig by die fo­to­ar­ti­kel waar­in die lug­waar­din La­rio in haar trou­rok nog­al aan prinses Di her­in­ner.
In ’n voor­blad­ar­ti­kel en­ke­le maan­de la­ter ver­tel Naas se nu­we bruid, oor­spronk­lik van P­ha­la­bor­wa, dat die “haan op die veld” eint­lik ’n “lam by die huis” is. Sy bieg ook dat sy ge­du­ren­de ’n roem­ry­ke se­ge oor die All Blacks voor die kassie weg­ge­dom­mel het en nooit ge­sien het hoe Naas 20 pun­te aan­te­ken nie. En dat ’n kind ’n groot ver­skil kan maak aan die lewe van ’n “rug­by­we­du­wee”. . . Dalk ’n voor­te­ken van wat sou volg?
In die­self­de uit­ga­we is ook ’n ont­le­ding van haar man as rug­by­spe­ler: “Naas: Rug­by­ge­nie of -ramp?” Die toets voor sy wen­ver­to­ning was im­mers een van die bit­ter seld­sa­me dae dat Naas se vi­sier uit was. Die joer­na­lis Jo­hann Hol­zap­fel se kom­men­taar spreek van SA se des­tyd­se ver­hou­ding met die man wat som­mi­ge die haan­tjie van oor­kant die Juk­skei­ri­vier ge­noem het: “Ar­me Naas. Bin­ne t­wee we­ke die skurk en (toe weer) die held. Dankie tog vir hom . . . tot hy weer skeef kor­rel vir Suid-A­fri­ka, of raak vir die Noor­de.”
In Sep­tem­ber 1984 kui­er Huis­ge­noot by die Bothas voor hul­le hul egskei­ding sou fi­na­li­seer. La­rio en Naas is steeds goeie vrien­de, hoor Huis­ge­noot, en sien “’n hart­seer trek­kie om haar mond . . .”, hoe sy “stil na Naas kyk”. In daar­die sta­di­um suk­kel Naas nog