Om alge en seewier op die spyskaart te plaas, kan ons seekos help red - InnerSelf.com
Pallavi Anand en Daniela Schmidt, Universiteit van Bristol
As ons moet voed 9.8 miljard mense deur 2050 moet kos uit die oseaan 'n groot rol speel. Om hongersnood en wanvoeding te beëindig, terwyl die vraag na meer vleis en vis soos die wêreld ryker word, sal vereis 60% meer kos teen die middel van die eeu.
maar rondom 90% van die wêreld se visbestande is reeds ernstig uitgeput. Besoedeling en toenemende vlakke van koolstofdioksied (CO₂) in die atmosfeer, wat die oseane warmer en suur maak, is ook 'n beduidende bedreiging vir die seelewe.
Daar is potensiaal om die produksie van oseaan te verhoog, maar onder hierdie omstandighede is meer van die spesies bo-aan die voedselketting, soos tonijn en salm, net nie volhoubaar nie. As 'n onlangse EU-verslag beklemtoon, ons moet eerder kyk hoe ons meer kleiner vis en skulpvis kan oes, maar ook spesies wat nie so wyd geëet word soos seewier en ander alge nie.
Die oseane het geabsorbeer ongeveer een derde van die CO₂ wat sedert die Industriële Revolusie in die atmosfeer uitgestraal is. Die geabsorbeerde CO₂ gaan deur 'n reeks chemiese reaksies wat koolsuur en vorm vorm verlaag die pH van die water. Hierdie reaksies verminder ook die konsentrasie van karbonaatione, wat noodsaaklik is vir die wesens wat ekstern skelette soos korale en skulpvis groei.
Die suur en die gebrek aan karbonaat beteken hierdie organismes vorm swakker geraamtes en moet meer energie gebruik om dit te doen, en minder energie vir groei en voortplanting. Gevolglik word hulle kleiner in grootte. Afgesien van die impak dit het op skulpvis, verskeie van die aangetaste spesies, soos korale in die trope of korallinale alge in die water rondom die Verenigde Koninkryk speel ook 'n belangrike rol in die voorsiening van kos- en verpleeggrond vir vis. En minder vis kos lei tot minder vis vir ons om te vang.
Klimaatsverandering beïnvloed voedselproduksie
Die impak van oseaanversuring wissel wyd oor die aardbol. Maar dit raak alreeds mariene voedselproduksie, veral van skulpvis. Byvoorbeeld, CO₂-ryk water langs die weskus van die VSA beteken meer oesters in plaaslike broeierye sterf wanneer hulle is nog steeds larwes.
Warmer seë weens klimaatsverandering beïnvloed ook voedselvoorrade. Sommige spesies is beweeg na die pole op soek na koeler water, wat die vissers in meer noordelike waters dwing of hulle sonder aandele heeltemal verlaat. Sommige vissersvlote in die noordelike plekke sal meer vis beskikbaar hê, maar baie sal die hoeveelheid vis wat beskikbaar is om tussen die twee te vang, sien 6% en 30% afhangende van die streek. Die grootste impak sal wees op gebiede wat reeds die mees afhanklik is van visvang, soos Suidoos-Asië en Wes-Afrika.
Een moontlike oplossing is om meer kleiner vis- en skulpvisse soos mossels te eet. Groot vis moet kleiner vis eet om te groei. As ons kleiner vis eet, dan verwyder ons 'n stap uit die voedselketting en verminder die hoeveelheid energie wat in die proses verlore gaan. Dit kan ook makliker wees om hierdie kleiner vis te boer, want die alge, sianobakterieë en ander plankton wat hulle eet, kan eintlik voordeel trek uit warmer waters en hoër vlakke CO₂ in die atmosfeer. Dit is omdat hulle hul energie kry fotosintese en so Gebruik CO₂ soos brandstof.
Dit kan ook moontlik wees om dit 'n stap verder te neem en sommige van hierdie organismes direk by ons dieet in te voeg, wat ons 'n oorvloedige nuwe bron van voedsel gee. Seewier, byvoorbeeld, is 'n soort alge wat eeue lank geëet is, maar net 35 lande kommersieel oes dit vandag. Spirulina sianobakterieë word al geëet as 'n voedselaanvulling en verskeie maatskappye probeer om ander vorme van alge in a te verander menslike voedselbron.
Om hierdie organismes op die regte manier te boer, kan selfs help om sommige van die gevolge van klimaatsverandering op die res van die voedselketting teen te werk. Byvoorbeeld, groei meer seewier verlaag die hoeveelheid CO2 in die omliggende water verminder versuring, en verbeter die omgewing vir oesters en ander skulpvisse. Die bestuur van seewier oes korrek sal ook die opgeloste suurstof- en voedingsvlakke in die water handhaaf, wat bydra tot die algehele gesondheid van die see.
Alge is 'n algemene deel van meer mense se dieet, sal nie maklik wees nie. Ons moet seker maak dat enige nuwe alge voedselprodukte op ons etensplate die nodige voedingswaarde het, maar ook aantreklik en veilig is om te eet. Maar dit is nie volhoubaar om vas te hou met ons tradisionele salm- en tuna-dieet nie. Die uitbreiding van ons seekos-spyskaarte kan 'n belangrike manier wees om die oseaan gesond te hou terwyl dit die kos verskaf wat ons benodig.
Pallavi Anand, dosent in Ocean Biogeochemistry, Die Ope Universiteit en Daniela Schmidt, professor in die Palaeologie, Universiteit van Bristol