Januarie | 2014 | Slakkelak
Winnertz familie naweek 2014
Posted on 30 Januarie 2014 by Slakkelak
Hoe klink pap en kaiings vir julle? Of vars gebakte brood met tuisgemaakte appelkooskonfyt en room? Pap met room en suiker? Veldvars heuningkoek? Makataankonfyt stukke wat drup van gemmerstroop? Mampoer van allerhande lekker dinge?
Vir my klink dit héérlik! Vir my klink dit soos plaas… En familie. Lekker (vr) eet. Dit herinner my aan lekker lag… en lekker speel… Dit herinner my aan Bosveld en kampvuur, laataand giggel en swem in Kootjie-se-loop.
Ek is geseënd om deel te wees van 'n wonderlike groot familie. My ma was deel van 'n gesin van agt kinders wat oorleef het uit my Ouma Winnertz se moederskoot. Sy is die tweede oudste en slegs die helfte van daardie gesin is nog met ons. Ons is ook agt kinders en baie na aan mekaar.
Soos met baie families gebeur, het my ma se familie ook maar weg gedryf van mekaar oor die jare. Met die ouderdomsverskille tussen die kinders het dit gebeur dat hulle in verskillende wêrelde leef, dis half onafwendbaar… My ma se jongste broer is immers in dieselfde ouderdomsgroep as my oudste susters… en as kind het hy haar Tannie Sussie genoem want hy het haar dálk twee keer per jaar gesien, 'n tannie met kinders so oud soos hy.
'n Hele paar jaar terug het die familie begin om op 'n Sondagmiddag in Pretoria by my ma se jongste sus bymekaar te kom vir 'n kuier. Dit was maar gewoonlik van die broers en susters en so hier en daar van hulle kinders, meesal maar my ma se kinders. Aan die begin kon ons ook gaan maar vir my het dit ongelukkig later altyd op 'n kompetisie datum geval het toe ek kompeterend boog geskiet het en vir baie lank het ek nie kontak gehad met daardie deel van die familie nie.
My ma se oudste broer (daar is net twee, albei jonger as sy) trek toe Potgietersrus toe en nooi een jaar die familie om die Sondagmiddag-in- Januarie kuiertjie by hulle op die plaas te kom doen. Die meerderheid wat dit bygewoon het, kom van Pretoria.
Dit is toe so lekker, dat daar besluit is om dit weer so te doen die volgende jaar. Maar soos dit maar gaan is petrol duur vir 'n dag se ry en het party begin oorslaap in die veld. Dít raak toe so lekker dat daar meer is wat wil oorslaap…
Natuurlik het Facebook met ons almal gebeur… Dit het 'n portaal geskep waarbinne ons mekaar virtueel beter leer ken het. In so 'n mate dat die Sondagmiddag kuiertjie nou gegroei het na 'n gekampery oor 'n naweek! Hierdie jaar is sosiale media verder ingespan met 'n Whatsup groepie wat gestig is om die reëlings vinnig deur te gee en natuurlik is daar nie gehou by reëlings tref nie, dit het ontaard in 'n twakpraat groepie!
Ons oom en neef het 'n pragtige lapa gebou en stortgeriewe met 'n donkie vir warm water. Omie, soos ons vir oom Ford (Petrus) noem, gaan werklik uit sy pad om alles wat 'plaas' is beskikbaar te stel vir wonderlike ervarings vir veral die kleintjies wat nog nooit blootgestel was daaraan nie. Na die eerste rit op die trekker en sleepwa wou hulle net op. "Wanneer ry die trekker weer Ouma?" is 'n vraag wat ek vele male gehoor het oor die loop van die naweek.
Verlede jaar het ons in gietende reën gekamp, maar kamp en kuier die het ons. Hierdie jaar het dit heerlik gereën die week voor die groot kuier, en die spruit wat oor die plaas loop het gesorg vir kosbare herinneringe. Die waagmoediges kon van die wal afspring in 'n lekker groot natuurlike poel. Natuurlik het ek ook… en al het ek al van tevore so ver in water ingespring, was dit maar weer so bietjie scary. Wanneer mens bo staan en afkyk in die water, lyk dit baaie verder as wat dit werklik is… Party is sommer vreesloos van jongs af, klein Luan van der Walt is nou maar in gr. R hierdie jaar! Selfs die erge dorpsjapies het die bruin waters aangedurf en gesien mens smelt nie. Indien van ons geweet het dat daar bloedsuiertjies in die water is, sou ons NOOIT OOIT ons tone in daardie water gesit het nie! Al is ek glad nie bang vir goggas nie, is daar net EEN ding wat my totaal en al uitgross, en dit is bloedsuiers.
Waar kry kinders nog geleentheid om sulke dinge te doen? Onbevange in die modder te speel… Kalfies en bokkies met bottels te voer…. Room af te skei… Op die holrug perd se rug te ry… Pouvere op te tel om in hulle kamers te gaan sit… wit bessies te eet uit die veld…
Dit was my kleindogter se eerste kamperasies, en sy het haarself soos 'n wafferse juffer op haar pienk stoel gedrapeer… baie gemaklik, Ouma, baie gemaklik! Sy is nog te klein vir molletjies, maar 'n hele paar ander kleintjies kan nou die rympie opsê om die Molletjies te oortuig om uit te kom.
Soos my sus Teunet sê, bloed bly maar dikker as water. Ons het een neef bykans dertig jaar laas gesien, en die jare tussenin het net weggeval. Daar is gekuier asof daar geen water in die see geloop het nie. In vandag se tyd word daar gou-gou ogies getrek wanneer jou derde kind aan die kom is… maar glo vir my, dis wonderlik om deel te wees van so 'n groot familie. En die toekoms? Wel… ons is besig om 'n kampkuier te reël vir omtrent lente se kant, want volgende jaar Januarie klink net te ver! Kan nie wag nie…