26,146 Ratings & 4,636 Reviews
26,146 Ratings &
MOST SEARCHED IN Audio & Video:BLUETOOTH HEADPHONES ONLINE5.1 AMPLIFIERAUDIO SYSTEMINTEX SPEAKERS 2.1LOGITECH SPEAKERSPORTABLE TVTITAN EYE PLUS FRAMES PRICE LISTHOME THEATERSBEATS HEADPHONES PRICEBOSE EARPHONES INDIAJBL WIRELESS HEADPHONESSKULLCANDY HEADPHONES PRICESONY HEADSET PRICELOGITECH HEADPHONESNOKIA HEADPHONESHEADPHONES WITH MIC ONLINEBOSE BLUETOOTH SPEAKERS INDIASONY EARPHONESUSB DATA CABLEINTEX 4 1 SPEAKERSINTEX 4 1 SPEAKERSSUN DIRECT HDLENOVO TABLET PRICE IN INDIABUY TABLET ONLINE PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-10-01 - 'N MOOI ROOI­BOK­RAM
'N MOOI ROOI­BOK­RAM
Mooi is soms ook nie só mooi nie...
Die be­skry­wing “mooi rooi­bok­ram” het my oor die ja­re al baie skool­geld laat be­taal, want ek is nie van van­dag af op soek na ’n mooi ram nie. Na my eer­ste rooi­bok­ram was ek maar al­tyd op die uit­kyk na ’n boe­ke­bok. Boe­ke soos in Ro­w­land Ward se re­kord­boek. Sy mi­ni­mum ver­eis­te is 23⅝”.
Wan­neer jy ’n plaas­ei­e­naar vra na sy rooi­bok­ke, is die ant­woord meest­al dat hul­le reg­tig “baie mooi” rooi­bok­ram­me het. Met tyd het ek ag­ter­ge­kom dat hier­die “mooi” in elk­een van ons se kop­pe ’n an­der be­te­ke­nis het – ’n re­la­tie­we be­grip as ram­me met me­kaar ver­ge­lyk word... ’n Ag­tien­duim-ram­me­tjie is mos ’n “mooi” ram wan­neer dit met die ooie en knyp­kop­pies rond­om hom ver­ge­lyk word, maar hy
ver­dwyn in die niet wan­neer ’n re­ge­ren­de groot­me­neer deel van die ver­ge­ly­king word.
Na my eer­ste rooi­bok­ram van 20⅛” was ek vas­be­slo­te om ’n boe­ke­bok te pro­beer jag. Al is rooi­bok­ke vir baie jag­ters ’n brood-en-bot­ter-bok, is dit vir my al­tyd lek­ker en ’n heng­se voor­reg om hul­le te mag jag. Se­ker om­dat ek ’n Vry­sta­ter is en rooi­bok­ke hier maar re­la­tief skaars was toe ek be­gin het om na ’n tro­feeram te soek.
Rooi­bok­ke, on­ge­ag die ge­slag, is vir my van die mooi­ste bok­ke wat daar is. Die mooi fyn ge­sig­te van die ooie en die ram­me se re­la­tief groot ho­rings in ver­ge­ly­king met die groot­te van hul­le ly­we en dan ook hul­le mooi diep­rooi kleur, maak hier­die bok­ke vir my iets be­son­ders. Ont­hou, Vry­sta­ters sien die mees­te van die tyd net blesbokke en swart­wil­de­bees­te.
MY EER­STE RAM­ME
In Ju­nie 1990 jag ek my eer­ste rooi­bok­ram by Tus­sen-die-Ri­vie­re na­by Bet­hu­lie in die Vry­staat. My gids se naam was Sel­lo en sy pre­sie­se woor­de toe ons die rooi­bok­ke on­der skoot het, was: “Die ag­ter­ste een is ’n mooi ram.” Ek was op die­self­de bladsy, want van die drie ram­me was hy die “mooi­ste”. Ek ver­moed dit is hier waar die be­grip “mooi rooi­bok­ram” sy kloue in my ge­slaan het, want se­dert­dien het ek al ’n klom­pie “mooi” ram­me ge­skiet. Feit­lik die lot van hul­le tus­sen 22 en 23”, maar “mooi” ge­noeg vir die boe­ke was nie een van hul­le nie.
In 1995 is ek kam­tig amp­te­lik op my eer­ste rooi­bok­tro­fee­jag. Nou was die rooi­bok­ram nie meer iets wat ek pro­beer jag saam met my bil­tong­bok­ke nie. Ek was doel­be­wus op soek na ’n groot rooi­bok­ram, want daar was ’n plaas met “mooi” rooi­bok­ram­me som­mer bin­ne 70km van Bloem­fon­tein af in die T­ha­ba N­chu-om­ge­wing. Dit was ’n lek­ker voe­te­jag. Ek kry die ram­trop eers teen laat­mid­dag bo-op een van die rant­jies toe ’n ste­wi­ge dwars­wind van my lin­ker­kant af waai. Be­hal­we dat hul­le my nie kan ruik nie, ver­oor­saak die ge­ruis van die wind (ver­al deur die be­sem­bos­se) dat die rooi­bok­ke my ook nie kan hoor nie. Hul­le is dus rus­tig, sa­lig on­be­wus van my, en ek is la­ter bin­ne 50m van hul­le af. Die mees­te lê ter­wyl die res om hul­le wei. Die “mooi­ste” ram lê eg­ter ook.
Dit is die eer­ste keer dat ek met ’n 7x57 jag – ’n Mus­gra­ve K98 Lig­ht. Des­tyds som­mer hier plaas­lik aan­ge­skaf by die Mus­gra­ve-fa­briek, juis om­dat die ka­li­ber be­kend is vir die min vleis­ska­de wat dit ver­oor­saak as jy jou la­dings ’n bie­tjie lig­ter maak en lek­ker swaar koe­ëls van 170gr ge­bruik om die spoed af te bring.
On­der ’n bos met ’n ga­we dooi­e­rustak sit ek en wag dat »
» die “mooi” ram moet op­staan. Dit raak la­ter ’n half­uur, maar die ram het geen be­geer­te om te be­weeg nie. Toe van die an­der ram­me be­gin om on­der die wind in te be­weeg, weet ek dat hul­le my e­ni­ge oom­blik gaan ruik en be­sluit om die “mooi” ram te skiet ter­wyl hy lê. Dit is ’n re­la­tief mak­li­ke skoot, want die ram is na­by en ek het ’n goeie dooierus. Ek be­sluit om ’n bie­tjie la­er af teen sy nek te mik om nie die vel na­by die ge­sig te be­ska­dig nie. Toe die skoot loop, bly die ram net daar op die plek lê. Die res van die trop ver­dwyn eg­ter bin­ne se­kon­des in al­le rig­tings die bos­se in.
Toe al­les weer rus­tig raak, stap ek na­der. Die nek­skoot is pre­sies waar ek ge­mik het, maar ek het ’n klein be­re­ke­nings­fout­jie ge­maak. Die koe­ël is deur die nek, toe voor by een van die rug­strin­ge in en ag­ter, net voor die boud, aan die bo­kant uit. Die vleis­ska­de was dus aan­sien­lik, maar dit was my eie skuld. So leer ’n mens. Be­hal­we vir ge­na­de­sko­te het ek tot van­dag toe nog nooit weer na e­ni­ge dier wat lê, ge­skiet nie.
Die bok se ho­rings, aan die an­der kant, lyk toe vir my of hul­le dalk Die Boek kan maak. Na ’n goeie ge­suk­kel om die ram tot by die naas­te pad te kry son­der om dit te sleep, daag die bak­kie op. Toe ek die ho­rings meet, is die lang­ste een net 22⅝”. Ek was te­leur­ge­steld, want ek was so se­ker hier­die een gaan die boe­ke maak. Die troos was da­rem dat dit my groot­ste rooi­bok tot dus­ver toe was.
EK SOEK VER­DER
Daar­na is ek ’n he­le klom­pie ke­re ag­ter “mooi” ram­me aan, maar on­ge­luk­kig het nie een Ro­w­land Ward se mi­ni­mum ge­haal nie. Ek het voor­af ge­weet hul­le gaan nie die boe­ke maak nie, maar ek het steeds be­sluit om te skiet. Skiet jy nie, voel jy soos ’n vleu­el in ’n rug­by­span wat die bal met ’n oop doel­lyn ont­vang – jy hoef maar net oor te draf en te druk. Baie gid­se se hou­ding en ge­sig­te wys dat hul­le nie kan ver­staan waar­om jy nie wil skiet nie, want vir hul­le is dit ’n baie “mooi” ram. Ek ver­staan dit tot ’n ma­te, want al­mal het hard ge­werk om jou te laat aan­lê op ’n “mooi” ram en nou wil jy nie skiet nie...
Soms kon ek eers na ’n kwar­tier be­sluit om wel te skiet ten spy­te van my be­ter­we­te. Die hoof­re­de was dan om ’n baie lek­ker jag op ’n ge­pas­te ma­nier af te sluit. Mag­tig, die man­ne het mos hul­le kant ge­bring.
Een og­gend bel Karl S­tump­fe my. Hy jag pro­fes­si­o­neel in Na­mi­bië, maar woon in Bloem­fon­tein. Hy wou hoor of ek al die rooi­bok­ram ge­kry het waar­na ek nou al my le­we lank soek. Tot sy ver­ba­sing be­duie ek “nog steeds nie” en tot mý ver­ba­sing be­duie hy dat hy van een weet
en dit som­mer na­by aan Bloem­fon­tein! Maar ons moes die­self­de dag nog jag, want hy was die vol­gen­de dag al­weer op pad Na­mi­bië toe.
Op daar­die sta­di­um is ek op pad werk toe, maar sor­teer toe som­mer die dag se af­spra­ke te­le­fo­nies met my se­kre­ta­res­se uit. Net voor ek groet, her­in­ner my se­kre­ta­res­se my so ter­loops daar­aan dat dit Se­kre­ta­res­se­dag ook is en vra of sy ons af­spraak moet kan­sel­leer. Om my ver­leent­heid weg te steek, vra ek haar om vir die vol­gen­de dag pre­sies die­self­de be­spre­king te maak maar om nie daar­die dag se be­spre­king te kan­sel­leer nie. Net in­ge­val.
BY DIE JAGPLEK
Op die plaas aan­ge­kom, is dit nie moei­lik om die “mooi” ram tus­sen die an­der raak te sien nie, maar ek ver­moed ek is nie die e­nig­ste jagter wat hier jag nie. Die kamp is so ’n lang ma­er kamp met ’n baie pro­mi­nen­te sloot al in sy leng­te af. So as­of ie­mand die sloot wou af­span. Die bok­ke kan eg­ter e­ni­ge plek deur die sloot maar ’n voer­tuig het net ’n en­ke­le brug­gie om aan die an­der­kant uit te kom. Ein­de ten laas­te skiet ek toe ’n baie-te-ver-na-my-ver­moë-skoot, maar met die ge­na­de van Bo is dit raak. Die ram draf ’n ent­jie saam met die trop, maar draai toe af die bos­se in, waar ons hom la­ter kry.
Die skoot is ’n bie­tjie laag ten spy­te van die feit dat ek vir die af­stand toe­ge­gee het. Hier­die is ook my e­nig­ste bok­fo­to in my werks­kle­re. Ek en Karl meet, en so­waar as vet, hy maak dit net­net. (Na die ver­eis­te uit­droog­pe­ri­o­de maak die ho­rings dit steeds met slegs ’n ⅛”). Op pad te­rug vra die tak­si­der­mis of ek nie die kar­kas aan hom sal ver­koop nie. Dit ver­ge­mak­lik sa­ke heel­wat, want ek le­wer die bok toe bin­ne 40 mi­nu­te net so by hom af so­dat hy dit vir ’n kop-en-skou­er­mon­te­ring kan slag.
Na­dat ek die no­di­ge do­ku­men­ta­sie ont­vang het en my ge­weer gaan bê­re het, word my se­kre­ta­res­se stip­te­lik om 12h30 uit­ge­neem vir se­kre­ta­res­se­dag!
Ek was aan­vank­lik baie bly oor hier­die ram wat uit­ein­de­lik die boe­ke ge­haal het (en ek wil nie on­dank­baar klink nie) maar my soek­tog na ’n mooi ram het nie hier op­ge­hou nie – dit was glad nie soos ek my voor­ge­stel het ek my “mooi” ram sou jag nie. Daar was geen voor­af­be­plan­ning, in­skiet, uit­sien na die jag, of e­ni­ge van daar­die be­lang­ri­ke goed wat jag lek­ker maak nie. Boon­op was dit som­mer ’n oor­haas­ti­ge bak­kies­kiet. Die ho­rings dan? Hul­le maak wel die boe­ke, maar is sul­ke bleek, dun ran­k­lo­te son­der die ken­mer­ken­de dik riw­we van ’n “mooi” ram. So ek is steeds soe­ken­de, maar na ’n “mooi” wat ef­fens ver­skil...
Net om vars sout in rou won­de te vryf, stuur Heinz Krau­se, ook ’n PH, vir my on­langs twee fo­to’s van ’n rooi­bok­ram­me­tjie (sy be­skry­wing) wat hy­self die og­gend ge­jag het. Om al­les te kroon, bin­ne 150km van my voor­stoep af. My eer­ste ge­dag­te is dat som­mi­ge men­se nie ’n hart het nie. ’n Mens wys mos nie vir ie­mand wat baie hon­ger is, hoe jy ’n ki­lo­gram ste­ak al­leen ver­or­ber nie!
La­ter het ek self die ho­rings kon meet toe dit as ’n tro­feein­skry­wing by die Bloem­fon­tein­tak van die SAJWV ’n al­le­min­ti­ge 26⅝” haal. En net daar skuif my “mooi” van 23⅝” na 25”+. (Jul­le sien, “mooi” hang af van waar­mee “mooi” ver­ge­lyk word.)
Die voor­deel van dié twee fo­to’s op my sel­foon is dat ek nou pre­sies aan die ei­e­naar van ’n po­ten­si­ë­le jag­be­stem­ming kan wys hoe die “mooi” ram lyk waar­na ek op soek is. Die fo­to’s het eg­ter die hoe­veel­heid “mooi” ram­me in Suid-A­fri­ka ’n gro­ter slag toe­ge­dien as die des­tyd­se run­der­pes.
Ter ver­sag­ting moet ek da­rem by­voeg dat Heinz se laas­te woor­de aan my, ra­ken­de die fo­to’s, was: “Oom S­chal­la, wees net rus­tig. Ek sal vir jou ook ’n “mooi” een kry.” As hy nie hier­die be­lof­te na­kom nie, ver­moed ek, dit gaan let­ter­lik sy laas­te woor­de aan my wees.
EER­STE TIEN WOOR­DE
Rooi­bok­ram­me is eint­lik mos al­mal mooi, maar die bes­te raad wat ek nog ooit ont­vang het oor hoe jy be­paal of ’n rooi­bok­ram die boe­ke gaan maak, het van ’n ge­sou­te jagter ge­kom. Vol­gens hom word dit be­paal deur die eer­ste tien woor­de wat deur jou ge­dag­tes gaan wan­neer jy die ram vir die eer­ste keer sien. As jy jou eie moe­der al e­ni­ge van hier­die tien woor­de hoor ge­bruik het, los maar, die ho­rings sal dit nie maak nie.
Of my ou hart dit sal kan vat om langs my eie Heinz-ka­li­ber­ram op ’n fo­to te sit, sal die tyd moet leer, maar ek gaan nie op­hou pro­beer nie.
In­tus­sen maak ek dood­se­ker dat ek oor ’n groot ge­noeg woor­de­skat be­skik in­dien daar­die dag sou aan­breek.
Toe my jag­ma­ters hier­die bok sien, ra­dio hul­le my na­der. Dis ’n mooi ram wat am­per die re­kord­boek ge­haal het.
Die groot­ste, am­per-mooi ram. Hy het 57kg uit­ge­slag, maar die ho­rings is nog kny­pe­rig. Die rooi­bok is ge­skiet op E­ger­ton na­by Ho­pe­town.
LINKS BO: Rê­rig am­per, maar die “bak­ke” ont­breek. Ook op E­ger­ton ge­skiet, na­by Ho­pe­town. REGS BO: Ná ’n sleg­te kwes­jag skiet ek hier­die ram net om weer ’n bie­tjie self­ver­troue te her­win (E­ger­ton, Ho­pe­town). LINKS ON­DER: Nie na­by die boe­ke nie, maar die men­se het moei­te ge­doen. So­mer­set-Oos, Oos-Kaap. ON­DER MID­DEL: ’n Mooi ram met be­son­de­re wye ho­rings na­by Kim­ber­ley af­ge­neem. Kyk hy wys som­mer al­les om sy me­neer-sta­tus te be­ves­tig.ON­DER: Hoe­kom ’n een­ho­ring­ram skiet? Want hy was die “mooi­ste” van drie ram­me (E­ger­ton, Ho­pe­town).
Die se­kre­ta­res­se­dag-rooi­bok­ram.BO: Op hier­die fo­to van Heintz se ram wys die diep­te van die “bak­ke” in die ho­rings mooi. (“Bak­ke” ver­wys na hoe ver die ho­rings na ag­ter buig.)ON­DER: Heintz se be­son­der­se rooi­bok­ram van 26⅝”. Vir my is dít waar­van dro­me ge­maak word.
Cock­scomb, Oos-Kaap. Na ’n lek­ker jag moes ek die jag mooi af­sluit met hier­die ram, al is hy nie na­by die boe­ke nie.
Die feit dat ek nog nie ’n 25”-rooi­bok­ram ge­jag het nie is nie om­dat ek nie pro­beer nie. My ho­ring­uit­droog­boom is my ge­tuie.
My heel eer­ste rooi­bok­ram, Tus­sen-die-Ri­vie­re, win­ter 1990.