Geskryf deur Abaki Beck
'N nuwe dokumentêre toon hoe een staat is in die gesig staar Inheemse Amerikaanse kind verwydering.
Wanneer ons aan die geskiedenis van gedwonge kulturele assimilasie van inheemse Amerikaners in die Amerikaanse kultuur dink, verwys ons dikwels na residensiële skole. Van die middel van 19 tot die vroeë 20de eeue het residensiële skole inheemse Amerikaanse kinders uit hul gemeenskappe verwyder, hulle gestraf om hul huistaal te praat en hul godsdiens te beoefen en probeer om hulle as werkersklaslede van die samelewing te assimileer. Hierdie residensiële skole is algemeen bekend as plekke van misbruik en trauma. Maar die verhaal van verwydering van inheemse Amerikaanse kinders het nie met hierdie skole geëindig nie. Die nuwe dokumentêr Dawnland dokumenteer ander meer kontemporêre kinderverwyderingspraktyke en een staat se poging tot geregtigheid.
In Februarie 2013 het die staat Maine die Maine Wabanaki-State Child Welfare Truth and Reconciliation Commission, die eerste regering-gemagtigde WVK in die Verenigde State, geloods. Die kommissie het aangekla om 'n vollediger weergawe van die inheemse Amerikaanse pleegsorgplasing tussen 1978 en 2012 te vestig en met beleidsaanbevelings te formuleer om stamgemeenskappe te bemagtig en om generasies van koloniale geweld te keer.
Inheemse Amerikaanse kinders word oorverteenwoordig in die kinderwelsynstelsel. In Maine, in 1972, is inheemse kinders in pleegsorg geplaas teen 'n koers van 25.8 keer dié van nie-inheemse kinders. Hulle is dikwels in nie-inheemse huise geplaas, soms sonder enige wetlike bewys dat hul geboorte-ouers "onbevoeg was." Verhale soos dié oor die land het gelei tot die verloop van die Indiese Kinderwelsynswet in 1978, wat wettig verklaar het dat dit in Die beste belang van inheemse Amerikaanse kinders om binne hul gesinne of stamme te bly. ICWA erken die potensiële skade wat kinderverwydering aan die kinders en hul stam as geheel maak: hoe kan 'n stam voortbestaan ​​as dit nie sy taal, kulturele tradisies en geskiedenis na die volgende geslag kan oorgee nie? As gkisedtanamoogk, mede-voorsitter van die Maine Wabanaki Child Welfare Truth and Reconciliation Commission, weerspieël in Dawnland Op kinderverwyderingspraktyke, "Jy neem 'n volk se begrip van wie hulle is, hul selfversorging, en jy vervang dit met niks."
Nog dekades na die verloop van die ICWA word inheemse Amerikaanse kinders nog buite hul huise teen 'n buitensporige hoë koers verwyder. Tussen 2000 en 2013 is inheemse kinders op 5.1 keer die tempo van nie-naturelle kinders in Maine verwyder. Dit is een rede waarom die kommissie gevorm is. Die kommissie het, saam met die adviesgroep Maine-Wabanaki REACH, of Versoeningverloving Advocacy Change Healing, begin om stories in 2013 te versamel. Vir die volgende twee jaar het hulle getuienis van staatsbehoewenspersoneel, kinders wat in pleegsorg of aangeneem is, versamel, en ouers in Maine se vier oorblywende stamme wat hul kinders weggeneem het. Dawnland is beide 'n intieme lens in die persoonlike en gemeenskaplike impak van kinderverwyderingspraktyke en 'n verkenning van die konflik wat ontstaan ​​wanneer wit gemeenskappe en gemeenskappe van kleur gesamentlike historiese trauma en rassisme konfronteer.
Hierdie spanning speel in reële tyd in Dawnland. Een gemeenskapsgebeurtenis vir die byeenkoms van getuienisse het nie 'n hoë opkoms gehad nie, dus het lede van Maine-Wabanaki REACH personeel van die kommissie gevra om die kamer te verlaat om te verseker dat alle deelnemers gemaklik was om hul waarhede te deel. Dit het nie goed gegaan met die kommissiepersoneel nie, waarvan die meerderheid wit vroue was. REACH-mede-direkteur Esther Anne Attean het die besluit verdedig en gesê dat die doel van waarheidsverhale "nie oor die feit dat wit mense welkom voel nie." Sy het aangevoer dat deel van 'n bondgenoot erken word as jy die kamer moet verlaat en inheemse toelaat mense die ruimte om hul stories as 'n vorm van genesing te deel.
Ons moet oorweeg word: vir wie is hierdie waarheidsvertelling? Is dit om wit mense op koloniale geweld op te voed en hoe dit inheemse gemeenskappe in Maine voortduur, of is dit vir die inheemse deelnemers om te genees en gehoor te word? Kan dit gelyktydig albei wees, of moet 'n mens bevoorreg wees oor 'n ander?
Alhoewel kinderverwydering 'n sensitiewe en soms traumatiese onderwerp is, is navorsing en aanbevelings die maklike deel. Volgehoue ​​genesing en 'n assertiewe konfrontasie van koloniale en wit supremacistiese geweld is baie moeiliker. Maar soos die kommissaris se uitvoerende direkteur, Charlotte Bacon, in die verslag weerspieël het, is "niemand van ons is vrygestel van die verantwoordelikheid nie." Ons het 'n kollektiewe verantwoordelikheid om die voortdurende geweld van kolonialisme aan te spreek en die impak van kinderverwydering op stamgemeenskappe en stamme oorlewing.
'N elementêre verslag kaart vir Georgina Sappier (Passamaquoddy) van Mars Hill elementêre in Maine vir die jare 1947-53. Foto deur Ben Pender-Cudlip / Upstander Project.
Soos die getuienis van kinders wat uit hul huise verwyder word, duidelik in die rolprent wys, kan die veranderende beleid alleen nie die impak van koloniale geweld beëindig nie. Die kommissie het spesifiek gefokus op inheemse Amerikaanse kinders in pleegsorg van 1978 na 2012-na die verloop van ICWA. Of dit nou doelbewus is of nie, rassisme van pleegouers en rassisme van kinderwelsynspersoneel gaan voort om inheemse families te traumatiseer.
"My pleegmoeder het my vertel dat ek by haar huis was omdat niemand op die bespreking my wou hê nie. ... En dat sy my van Penobscot sal red, "het Dawn Neptune Adams in die film gesê. Sy het ook gesê sy het haar mond met seep uitgespoel toe sy haar moedertaal praat.
Soos Adams se pleegmoeder, sien almal nie die inheemse kinders van hul stamkulture as gewelddadig nie. Soos met residensiële skole, beskou sommige dit as welwillendheid. Jane Sheehan, 'n afgetrede kinderwelsynswerker wat dekades lank in die stelsel gewerk het, het in die rolprent gesê: "Twee skoene vir die voete is soms belangriker as om 'n Indiese dans te leer." Opsetlik en aggressief konfronteer rassisme - veral onbedoelde rassisme uit onopgeloste eerder as openlik haatlike standpunte - moet in enige waarheid en versoeningpoging aangespreek word.
Tracy Rector, 'n produsent vir die film, is hoopvol dat Dawnland kan help met hierdie proses. "In die meeste van die vertonings tot op datum is die gehore hoofsaaklik nie-Naturelle en meer spesifiek White," het sy my vertel. "Die oorgrote meerderheid van hierdie gehoor lede sê dikwels dat hulle nie bewus was van die beleide betrokke by kolonisasie, die koshuise, of gedwonge aanneming en pleegsorg nie. Ek sien en hoor in hierdie gesprekke dat ons bondgenote bou. "
Dawnland maak duidelik dat enige poging om stamsoewereiniteit en regte historiese onregte te bemagtig - wat sommige versoening kan noem - moet inheemse leierskap en inheemse genesing konsentreer. Terwyl dit nog gesien word hoe Maine en sy stamgemeenskappe sal voortgaan om te werk vir geregtigheid vir diegene wat die meeste geraak word deur gewelddadige kinderwelsynspraktyke, is waarheidsgetuienis 'n belangrike en historiese eerste stap. En nie-naturelle moet bereid wees om diep te luister. As aktivis Harsha Walia beweer: "Nie-Naturelle moet onsself as aktiewe en integrale deelnemers kan posisioneer in 'n dekolonisasiebeweging vir politieke bevryding, sosiale transformasie, hernude kulturele verwantskappe en die ontwikkeling van 'n ekonomiese stelsel wat dien, eerder as om te bedreig, ons gesamentlike lewe op hierdie planeet. Dekolonisasie is soveel 'n proses as 'n doelwit. "
Abaki Beck het hierdie artikel geskryf vir Die Goeie Geld Uitgawe, die Winter 2019 uitgawe van JA! Magazine. Abaki is 'n vrylansskrywer en navorser wat passievol is oor Inheemse gemeenskapsvermoë, openbare gesondheid en rasse-geregtigheid. Sy is 'n lid van die Blackfeet Nation of Montana en Red River Metis. Jy kan meer van haar skryf op haar webwerf.