Sloat II DE-245 - Inligting
Sloat II DE -245 - Geskiedenis
(DE-245: dp. 1,200; 1,306 '; b. 36'7 "; dr. 12'3"; s. 21,2 k .; kpl. 216; a. 3 3 ", 2 40 mm., 10 20 mm ., 2 dct., 8 dcp., 1 dcp. (Hh.), 3 21 "tt .; cl. Edsall)
Die tweede Sloat (DE-245) is op 21 November 1942 deur Brown Shipbuilding Co., Houston, Tex .; op 21 Januarie 1943 gelanseer, geborg deur mev. J. B. Deason, en op 16 Augustus 1943 in diens geneem, het lt.kom. E. Garcia in bevel.
Sloat het op 28 Augustus na New Orleans verhuis en daarvandaan op 5 September na Bermuda geseil vir haar vaart in die wiele. Na 'n tydperk van 7 tot 17 Oktober na Charleston, SC, het die begeleier na New York gevaar. Sy begelei die konvooi UGS-22 van daar, op 22 Oktober, na Norfolk en keer terug. Die eerste week in November het sy UGS23 na Norfolk begelei. Op 11 November het Sloat, as 'n eenheid van Escort Division (CortDiv) 7, uit New York uitgestaan ​​met die konvooi UGS-24 op pad na Norfolk en Noord-Afrika. Die konvooi het op 2 Desember in Casablanca aangekom, en die begeleier het GUS-26, vyf dae later, daar opgetel en op 25 Desember 1943 na New York teruggekeer.
Op 10 Januarie 1944 sluit Sloat aan by UGS-30 onderweg na Casablanca en keer op 22 Februarie terug met GUS-29. Die begeleier het op 10 Maart by die afdeling van die konvooi UGS36 in New York aangesluit en na Norfolk geseil waar dit met die hoofliggaam vergader het. Die konvooi, bestaande uit 72 handelskepe en 18 LST's, onder toesig van die Task Force (TF) 64. Op pad na Bizerte, Tunisië, is die konvooi op 1 April, ongeveer 56 kilometer wes van Algiers, deur die Luftwaffe aangeval. Twee vliegtuie is neergeskiet en twee beskadig terwyl slegs een skip in die konvooi beskadig is. Die konvooi het op 3 April by Bizerte aangekom. Agt dae later sluit Sloat by 'n ander konvooi aan en keer op 1 Mei terug na New York.
Na opleidingsoefeninge in Casco Bay, Me., Vaar Sloat uit New York met Tripoli (CVE-64) in Task Group (TG) 22.4, 'n duikbootjagter-moordenaarsgroep op 24 Mei. Die groep het van 12 tot 15 Junie na Argentia, Newfoundland, gegaan en daarna teruggegaan see toe. Sloat keer op 15 Junie terug na New York en werk daarvandaan tot 7 Augustus toe sy met TG 23.9 na die Karibiese Eilande vaar. In September was hulle besig met Newfoundland en het op 9 Oktober na New York teruggekeer
1944. Die begeleier was langs die ooskus tot 24 Januarie 1945 toe sy by TG 22.4 aangesluit het om U-bote in die Noord-Atlantiese Oseaan te jag. Sloat keer terug na die ooskus en werk van New York na die Karibiese Eilande tot 15 Julie toe sy beveel is om na San Diego en diens by die Stille Oseaan -vloot te gaan.
Sloat het op 26 Julie in San Diego aangekom en is beveel om vyf dae later na Pearl Harbor te vaar. Sy het op 7 Augustus daar aangekom en is verder wes bestel. Van 20 Augustus 1945 tot 1 Mei 1946 het sy toevoer na Saipan, Guam, Eniwetok, die Caroline -eilande, Iwo Jima en Sjanghai gemaak. Sy keer op 1 Mei 1946 terug na San Pedro, Kalifornië, en word op 20 Mei na Charleston gestuur. Op 12 September het sy na Green Cove Springs, Florida, gestuur vir inaktivering. Sy is in Januarie 1947 in 'n reservaat geplaas. Sloat is op 2 Januarie 1971 uit die vlootlys geslaan en op 5 April 1972 vir afval aan Peck Equipment Co., Portsmouth, Va. Verkoop.
Sloat het een gevegster ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Bear Flag Revolt: Junie-Julie 1846
Op 14 Junie 1846 het 'n partytjie van meer as 30 Amerikaners onder leiding van William Ide (1796-1852) en Ezekiel Merritt, op 14 Junie 1846, aangemoedig deur die aanmoediging van Fremont en Ezekiel Merritt die grootliks weerlose Mexikaanse voorpos van Sonoma binnegeval. Fremont en sy soldate het nie deelgeneem nie, hoewel hy sy stilswyende goedkeuring aan die aanval gegee het. Merritt en sy manne het die huis van die afgetrede Mexikaanse generaal Mariano Vallejo (1807-90) omring en hom meegedeel dat hy 'n krygsgevangene was. Vallejo, wat eintlik 'n voorstander was van die Amerikaanse anneksasie, was meer verbaas as wat die rebelle skrik. Hy nooi Merritt en 'n paar van die ander mans na sy huis om die situasie oor drankies te bespreek. Na 'n paar uur het Ide ingegaan en bederf wat in 'n aangename geselsie verander het deur Vallejo en sy gesin te arresteer.
Nadat hulle 'n bloedlose oorwinning op Sonoma behaal het, het Ide en Merritt daarna Kalifornië tot 'n onafhanklike republiek verklaar. Met 'n katoenlaken en 'n bietjie rooi verf het hulle 'n geïmproviseerde vlag met 'n ruwe tekening van 'n grizzlybeer, 'n eensame rooi ster ('n verwysing na die vroeëre Lone Star Republic of Texas) en die woorde �lifornia Republic " by die onderkant. Sedertdien staan ​​die onafhanklikheidsbeweging bekend as die Bear Flag Revolt.
Nadat die rebelle 'n paar klein skermutselings met Mexikaanse magte gewen het, neem Fremont amptelik die bevel oor die sogenaamde Bear Flaggers en beset die onbewaakte presidium van San Francisco op 1 Julie. Ses dae later verneem Fremont dat Amerikaanse magte onder kommodore John D. Sloat (1781-1867) het Monterey sonder 'n geveg gevat en amptelik die Amerikaanse vlag oor Kalifornië gehys. (Die Verenigde State het op 13 Mei 1846 oorlog teen Mexiko verklaar. Hierdie nuus het blykbaar nie die Bear Flaggers bereik tydens hul opstand nie.) Aangesien die uiteindelike doel van die Bear Flaggers was om Kalifornië deel van die Verenigde State te maak, hulle het nou min rede gevind om hul regering te behou. " Drie weke nadat dit uitgeroep is, het die Republiek van Kalifornië stilweg verdwyn.
In 1850 het Kalifornië by die Unie aangesluit. Uiteindelik was die Bear Flag self baie duursamer as die republiek wat dit verteenwoordig het: dit is amptelik aangeneem as die staatsvlag van Kalifornië in 1911.
Kwalifiserende petisie of arbeidsertifikaat
Arbeidsertifikate of visumversoeke wat ingedien is om 'n individu se aanpassingsgeskiktheid ingevolge artikel 245 (i) te behou, moet beide 'behoorlik ingedien' (onderteken en ingedien met die korrekte gelde) en 'goedkeurbaar' (verdienstelik op grond van die feite en 'nie-ligsinnig') ) wanneer dit ingedien word. Om ten minste aan hierdie toets te voldoen, moet die indiening betyds (ingedien teen 30 April 2001) wees en aan alle toepaslike inhoudelike vereistes voldoen ("goedgekeur wanneer dit ingedien word"). Gebreke soos gebrek aan fooi of oorspronklike handtekening diskwalifiseer die voorleggings.
Veiligste stede in New York
Beplan u 'n verhuising na New York? Hier is die veiligste stede in New York met die laagste misdaadsyfers. Die kans om 'n slagoffer te word van 'n geweldsmisdaad in New York is 1 uit 210. Die laagste persentasie geweldsmisdaad is in Harrison Town en die veiligste stad om 'n eiendomsmisdaad teë te kom, is Cohocton Town.
Artikel 245 (i): & quot Aanpassing van status & quot
Artikel 245 van die Immigrasie- en Naturalisasiewet spesifiseer voorwaardes waaronder vreemdelinge wat reeds in die Verenigde State in 'n wettige nie -immigrantstatus is, hul status kan verander na wettige permanente verblyf ("groen kaart" -status) terwyl hulle in die Verenigde State bly. 'N Subparagraaf van die bepaling, artikel 245 (i) wat in 1994 by die wet gevoeg is, maak voorsiening vir die oorgang na wettige verblyf vir 'n vreemdeling wat "die Verenigde State sonder inspeksie binnegekom het", dit wil sê onwettige vreemdelinge. Alhoewel die bepaling in die wet bly, is dit sedert 2001 ophou om beskikbaar te wees vir onwettige vreemdelinge wat nog nie 'n versoekskrif vir die aanpassing van die status van 'n gesinsborg of werkgewerborg ingedien het nie.
Die volgende is 'n beskrywing van die beëindiging van die 245 (i) amnestiebepaling en die rede waarom dit beëindig is.
Die Genesis en opskorting van 245 (i)
Die maatreël om onwettige vreemdelinge 'n manier te bied om wettige permanente verblyf te verkry - 'n vorm van amnestie - was omstrede sedert dit die eerste keer in 1994 uitgevaardig is. Voordat hierdie bepaling geskep is, moes onwettige vreemdelinge uit die Verenigde State vertrek om 'n immigrantvisum aansoek te doen. 245 (i) is ontwerp om onwettige vreemdelinge 'n manier te bied om wettig verblyf te verkry sonder om die Verenigde State te hoef te verlaat, en sodoende die koste van buitelandse reise bespaar. 1 Die aanneming van die bepaling beteken ook 'n einde aan die omstandigheid dat as die vreemdeling nie in aanmerking kom vir 'n immigrantvisum nie, die vreemdeling belet kan word om na die Verenigde State terug te keer. Met 245 (i) van krag, sou die vreemdeling in staat wees om onwettig in die Verenigde State te bly as die vreemdeling deur die Amerikaanse immigrasieautoriteite nie in aanmerking kom vir regstatus nie (destyds Immigrasie en Naturalisasiediens). .
In 1997 is 'n stryd gevoer in die kongres oor die vraag of die 245 (i) aanpassing van statusvoorsiening verleng of uitgeskakel moet word. Die senaat het 'n verlenging aangeneem met min debat, maar die Huis was teen die maatreël. Uiteindelik kon die bepaling verval, maar eers nadat onwettige vreemdelinge wat reeds in die land was en wat reeds deur 'n werkgewer of familielid geborg is, steeds voordeel kon trek uit die bepaling as gevolg van 'n oupa -klousule.
In 2000 herleef die kongres artikel 245 (i) vir 'n beperkte tydperk wat eindig op 30 April 2001. Hierdie aksie het plaasgevind tydens 'n stryd tussen die Clinton -administrasie en die kongres -demokrate wat dring aan op 'n breë amnestie vir onwettige vreemdelinge en teen die opposisie van die kongres -republikeine. Destyds het die Bush -presidensiële veldtog probeer om Spaanse kiesers te lok. Die Republikeinse leierskap van die kongres het blykbaar besluit dat 'n herlewing op kort termyn van Sekte. 245 (i) sou die amnestiekwessie uit veldtogpolitiek verwyder word.
Die effek van die herlewing van Sekte. 245 (i) sou voortgaan om alle onwettige vreemdelinge wat die algemene amnestie van 1986 of die daaropvolgende beperkte Sentraal -Amerikaanse en Haïtiaanse amnestie gemis het, of wat meer onlangs aangekom het, toe te laat om wettig te bly sonder om die land te verlaat as hulle 'n borg gehad het vir hul permanente verblyfstatus. Die moontlikheid om borgskap te kry deur 'n huwelik met 'n Amerikaanse burger of wettige inwoner, het gelei tot wydverspreide gevalle van huwelike op die laaste oomblik toe die sperdatum van 30 April nader gekom het.
Die kwessie is in 2002 weer by die 107de kongres aangesluit oor 'n hernieude uitbreiding van artikel 245 (i). Uiteindelik is 245 (i) nie weer gemagtig nie en het nuwe aansoeke vanaf 2001 gesterf.
Hoe het 245 (i) onwettige vreemdelinge baat gevind?
Immigrasiebeheer is histories uitgevoer deur die konsulêre amptenare van die land in die buiteland en deur immigrasie -inspekteurs by die ingangshaven. Hulle taak was om Amerikaners te beskerm teen voornemende immigrante wat probeer om hulself as nie -immigrante af te staan. Hulle word deur die wet daarvan beskuldig dat hulle persone met ernstige kriminele rekords of oordraagbare siektes ondersoek of wat waarskynlik nie hulself en hul gesin kan onderhou nie. Hierdie proses is in 1994 ondermyn deur artikel 245 (i) omdat dit persone wat onwettig in die Verenigde State binnegekom of gebly het, in staat gestel het om hul status aan te pas sonder om die keuringsproses van die Amerikaanse konsulêre beamptes in hul vaderland te ondergaan, waar nadelige inligting oor die vreemdeling waarskynlik bekend is.
Die konsulêre amptenare in die buiteland en hul ervare buitelandse werknemers bied ongeëwenaarde kundigheid in plaaslike dokumente, polisierekords, taal en prosedures in die gasheerland. Die konsulêre beampte se kennis van plaaslike omstandighede, bedrieglike dokumentbedrywighede, politieke ekstremistiese groepe en sosiale instellings stel hulle in staat om die funksie van immigranteondersoek baie beter uit te oefen as 'n Amerikaanse immigrasiebeampte. Donald Stader, die direkteur van die staatsdepartement se program vir die voorkoming van visumbedrog, is aangehaal Immigrasie -oorsig opgemerk dat die 245 (i) -bepaling "'n papieroefening is wat ons reg bespot."
Artikel 245 (i) het die boete vir onwettige immigrasie nietig verklaar
Boonop ondermyn artikel 245 (i) die bedoeling van die kongres om onwettige vreemdelinge te straf vir die oortreding van die immigrasiewet. Die kongres het boetes aanvaar wat 'n tydperk van buitelandse verblyf vereis het voordat 'n onwettige vreemdeling die Verenigde State wettig kon binnegaan. 2 Die strawwe was slegs afdwingbaar toe die vreemdeling buite die Verenigde State was - wat nie gebeur het toe die vreemdeling die status kon aanpas sonder om die land te verlaat nie.
Tweedens, net vir PE in produksie en verbruik, word PVC vervaardig deur grootmaat, oplossing, suspensie en emulsiepolymerisasie van vinielchloriedmonomeer met behulp van vryradikale inisieerders. Vinylchloried (CH2= CHCl) word meestal verkry deur etileen met suurstof en waterstofchloried oor 'n ...
... (waar X Cl is) gee polivinielchloried, of PVC, waarvan meer as 27 miljoen ton jaarliks ​​wêreldwyd gebruik word om pype, vloerteëls, sykant vir huise, geute en aflooppype te vervaardig. Polimerisasie van styreen, X = C6H5 ('n fenielgroep afkomstig van benseen sien onder Aromatiese koolwaterstowwe) lewer ...
... chloried vir die vervaardiging van polivinielchloried, of PVC. Die omskakeling van etileenchloried in vinielchloried word uitgevoer by temperature van ongeveer 500 ° C (930 ° F) in die teenwoordigheid van 'n katalisator.
Polivinielchloried (PVC) word byvoorbeeld om hierdie rede dikwels met nie -vlugtige vloeistowwe gemeng. Vinielbekleding wat op huise gebruik word, benodig 'n ongeplastiseerde, styf PVC met 'n Tg van 85 tot 90 ° C (185 tot 195 ° F). 'N PVC tuinslang, aan die ander kant, moet ...
… Polimere, die jaarlikse produksie van polivinielchloried, of PVC, is net die tweede van poliëtileen.
... vir sy ontdekking van geplastifiseerde polivinielchloried (PVC).
Polivinielchloried, of PVC, het nog 'n veelsydige materiaal vir slangmakers verskaf. Die ontdekking van polietetrafluoroetileen, of PTFE, het 'n plastiek opgelewer wat uitstekende weerstand teen die meeste chemikalieë het. Daar is ook metodes ontwikkel vir die vervaardiging van buigsame metaalslange en kombinasies van metaal en sintetiese vesels, bv. 'n…
... pype vir watergebruik van polivinielchloried (PVC) pyp vir riole gebruik van "varke" om die binnekant van pypleidings skoon te maak en om ander take te "batch" van verskillende petroleumprodukte in 'n algemene toediening van katodiese beskerming om korrosie te verminder en uit te brei pyplyn lewensgebruik van ruimtetydtegnologieë soos ...
Nadat hy die weermag verlaat het, kry hy werk as speelgoedmaker. Alhoewel dit 'n moontlike monargis is, is sy politieke verbintenis in die 1920's met die SPD (Social Democrat Party), 'n lid van die Weimar -koalisie van partye, wat Duitsland voor die Groot Depressie en die opkoms aan die bewind van die Nazi's bestuur het. Hy het ook 'n Duitse National Sports Badge ontvang, wat aandui dat hy 'n baie slanker figuur gesny het as wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog sou hê.
Op 'n nuwejaarsparty op 31 Desember 1919 het hy sy vrou, Gretchen, ontmoet en later getroud. Hulle trou op 14 Augustus 1920, vestig hulle in Heidelberg en het vyf kinders. In die jaar 1601926 word hy die hoof van Schatze Toy Company, die grootste speelgoedonderneming in Duitsland. Daar word aanvaar dat hy as eienaar van Schatze Toy geen vooroorlogse onderhandelinge met die Nazi's gehad het nie, en hy noem homself verskeie kere 'n anti-Nazi. Hy sê ook tydens The Prince from the Phone Company: "Dinge was soveel gelukkiger hier in Duitsland toe ons 'n keiser gehad het, o seuntjie! Wat sê ek? Dit is verraad. Ek sê niks! Niks!" Daar word ook aangeneem dat hy rondom hierdie tyd probleme met sy sig gehad het en dat hy begin gewig kry, aangesien hy êrens tussen 250-300 pond sou weeg. toe hy by Stalag 13 gewerk het.
Toe die Tweede Wêreldoorlog op 1 September 1939 begin met die Duitse inval in Pole, is hy tuis saam met sy vrou, nie in die weermag nie.
Op 16 Maart, �, het hy weer by die weermag aangesluit, maar as voorsieningsersant in die Luftwaffe. Schultz se rang was Oberfeldwebel, en#160, wat hom 'n pelotonleier gemaak het. Hy ontvang hierdie rang na die Eerste Wêreldoorlog (toe die Feldwebel graad verdeel in verskeie geledere), of op 'n stadium tydens die Tweede Wêreldoorlog voordat hy na Stalag 13 oorgeplaas is. Terwyl hy in die Luftwaffe was, het die Nazi's beheer oor sy onderneming geneem en die speelgoedfabriek omskep in materiaal vir die oorlogspoging .
Schultz is 'n wag by Stalag 13 vanaf die dag dat die kamp oopgemaak word, en word binnekort die sersant van die wag. Binne ses maande nadat hy by die kamp geplaas is, draai hy sy oë toe vir wat die gevangenes eintlik in die Stalag doen. Dit is nie bekend of dit sy verlede as lid van die SPD is nie, simpatie met die gevangenes en hul saak, of wrok oor die oorname van die Nazi's van sy onderneming, wat die rede is waarom hy die geheime aktiwiteite van die gevangenes verblind het by die kamp. Nie een van hierdie moontlike redes word ooit tydens die reeks ondersoek nie.
Die gevangenes maak af en toe gebruik van afpersingstaktieke om te verhoed dat Schultz vertel wat hy van die operasies van die gevangenes gesien het, en sy verkryging van smeermiddels, insluitend kameras, beteken dat ingebruikneming ernstige gevolge sal hê vir broederskap en handel met die vyand. Ons weet beslis dat sy simpatie deels is omdat Schultz nie in die moeilikheid wil beland nie, want hy is verantwoordelik om te verseker dat die gevangenes nie ontsnap of teen die Duitse oorlogspoging gaan nie.
In plaas daarvan om enige verdagte aktiwiteite by kommandant Wilhelm Klink aan te meld, sou hy óf aankondig - "Ek weet niks!", "Ek sien niks!" of "Ek hoor niks!", en daarom sou hy nooit weet wat die gevangenes doen nie. Op ander tye, veral as hy omgekoop word met korporaal LeBeau se uitstekende kombuis of items uit die Rooi Kruis -pakkette van die gevangenes, sou hy die gevangenes vertel wat hy weet, sien of hoor.
Dit blyk dat hy lief is vir lekker kos en veral lief is vir sjokoladestafies. Hy dien Klink ook as amptelike kosproeier by partytjies om seker te maak dat die kos nie vergiftig is nie. Alhoewel hy veral bekend is vir sy "Ek weet niks" -frase, noem Schultz dit ook graag iemand as 'n "jolly joker" as hy te gereeld slim is.
Net soos met Klink, sou kolonel Hogan en die ander gevangenes doen wat hulle kon om Schultz in die gevangeniskamp te hou, want sy verwydering sou waarskynlik daartoe lei dat 'n minder korrupteerbare sersant na die Stalag gestuur word. Ten spyte hiervan kry hy 'n 4de graad ('n fiktiewe graad) aan sy Ysterkruis omdat hy 'n ontsnapping gestop het. Die gevangenes wou hê dat hy die toekenning moes kry, sodat hulle Gestapo -gevangenes kon red deur die prysuitdeling as afleiding te gebruik. Hy dra gewoonlik vyf versierings: die Duitse National Sports -kenteken in Silver, die Iron Cross 2de klas lint, Hamburg Hanseaten Cross en vier en agt jaar lange dienslintjies. Die geweer wat hy dra, is 'n Amerikaanse geweer uit 1898 Krag Jorgensen - in die episode "Twee Nazi's vir die prys van een" verloor Schultz doelbewus sy geweer, en in die epsioder "The Collector General" skiet hy sy geweer in paniek twee keer in die lug .
By een geleentheid, wanneer Klink tydelik van die bevel onthef word weens 'n opdrag om onderoffisiere bevelervaring te gee, word Schultz in beheer van Stalag 13. Hy blyk gou te wees 'n redelike bekwame leier. Hy is eintlik te bekwaam, aangesien hy binnekort die operasies van die gevangenes ontwrig. Die gevangenes bedink dus 'n plan wat Schultz in die gedrang bring, wat aan sy meerderes wys dat hy niks anders is as die onbekwame wat hy nog altyd was nie, en hulle het Klink gou weer in bevel van die Stalag. 'N Ander keer as 'n ego -gedrewe Amerikaanse filmster POW (wie se kontrak lui dat as hy gevang word, hy vir drie vyandige generaals verruil moet word!)' N propagandafilm maak, word Schultz as die kampkommandant en Klink as die sersant van die wag .
Na die Tweede Wêreldoorlog [wysig | wysig bron]
Een idee is dat kolonel Hogan en die maatskappy Schultz en Klink sou gered het en hulle met hul sake kon help. Dit is lekker om die voorkoms op Klink se gesig voor te stel toe kolonel Hogan die valdeur na die woonstel op die onderste verdieping oopmaak. Ons sou ons kon voorstel dat Schultz op 10 Junie 1945 na die bevryding van die kamp deur die Geallieerdes gevange geneem is. Kolonel Hogan en die ander gevangenes het die Geallieerdes waarskynlik ingelig dat Schultz hulle deur die jare behulpsaam was, sodat hy waarskynlik einde Julie vrygelaat is. Hy sou toe teruggekeer het huis toe en die Schatze Toy Company weer oopgemaak het. Hy het wel kolonel Klink as boekhouer aangestel. 'N Paar jaar later het Schultz 'n klein snoepwinkel, Schatze Süßigkeiten, langs sy speelgoedonderneming geopen. Schultz het die res van sy werksjare sy speelgoedmaatskappy uit sy snoepwinkel bestuur. Hy was verheug daaroor om kinders gelukkig te maak, glimlagte op hulle gesig te bring deur sjokolade vir hulle te sluip toe hul ouers sê dat hulle niks kan hê nie, terwyl hy vir die kinders fluister: "Ek sien niks, NIKS!".
Daar word geglo dat sy Toy -onderneming teen die sewentigerjare 'n groot wêreldwye onderneming sou wees met plante op elke vasteland en 2500 keer meer sou verdien as voor Tweede Wêreldoorlog.
[Opmerking bygevoeg deur 'n ander gebruiker: Tweede Wêreldoorlog in Europa eindig met Nazi -Duitsland se onvoorwaardelike oorgawe aan die Geallieerdes op 8 Mei 1945. Die gebied van Duitsland waarin Stalag 13 geleë was, sou ook voor 8 Mei deur die Geallieerdes oorval gewees het, dus kon die kamp nie so laat as die bogenoemde 10 Junie 1945 bevry gewees het nie.]
Die ware Stalag 13 in Hamelberg (ja, dit bestaan ​​regtig - 'n bietjie oos van Frankfurt am Main) is op 24 Maart 1945 bevry). sien ☀https: //www.uncommon-travel-germany.com/stalag_13.html#stalag13historyraid
Aanhalings [wysig | wysig bron]
"Ek sien niks! NIKS!"
"Ek sien niks, ek weet niks! "
"Ek sien niks, ek was nie hier nie, ek het nie eers vanoggend wakker geword nie! "
'Soms praat ek en ek weet nie wat ek sê nie.'
"In die oorlog hou ek nie daarvan om kant te kies nie! "
"Kolonel Hogan, as u ooit ontsnap, wees 'n goeie kêrel en neem my saam. "
"Ewe skielik klink die Russiese Front baie goed. "
"Wat dink jy? Dink jy ek is 'n sukkel? Jy dink ek het pas uit die bus geklim van DüSeldorf? "
Op 7 Desember 1941, toe die Keiserryk van Japan die Pacific Fleet van die Verenigde State by Pearl Harbor aangeval het, was baie matrose met Spaanse vanne onder die wat omgekom het.  Toe die Verenigde State amptelik die Tweede Wêreldoorlog binnegaan, was Spaanse Amerikaners een van die vele Amerikaanse burgers wat as vrywilligers of deur die ontwerp by die vloot aangesluit het. Spaanse het aktief diens gedoen in die Europese en Stille Oseaan -oorlogsteaters. Vyf Hispanics wat gedien het, sou uiteindelik die rang van Admiraal en hoër verdien.
Admiraal Horacio Rivero, Jr., dien aan boord van die USS San Juan (CL-54) en was betrokke by die verskaffing van artilleriedekking vir mariniers wat op Guadalcanal, Marshall-eilande, Iwo Jima en Okinawa land. Vir sy diens is hy bekroon met die Bronze Star met Combat V . Rivero is weer aan die USS Pittsburgh (CA-72) toegewys. Die boog van Pittsburgh is tydens 'n tifoon afgebreek en die strategieë van Rivero het sy skip gered sonder dat 'n lewe verloor is. Vir sy optrede is hy met die Legioen van Verdienste bekroon. Hy het ook deelgeneem aan die Slag van Santa Cruz -eilande, die aanval op Bougainville in die Solomons, die verowering van die Gilbert -eilande en 'n reeks vervoeraanvalle op Rabaul. Op 5 Junie 1945 was Rivero teenwoordig tydens die eerste vervoeropsies teen Tokio tydens operasies in die omgewing van Nansei Shoto. 
Admiraal Frederick Lois Riefkohl was kaptein van die USS Vincennes tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die Vincennes was in 'n geveg betrokke teen 'n vloot Japannese skepe net langs Guadalcanal en het 85 regstreekse treffers gekry. Riefkohl het sy mans beveel om die skip te laat vaar. Die matrose wat die reddingsvlotte onder hulle beman het, was vaandrig C. Kenneth Ruiz, wat later 'n duikbootbevelvoerder geword het. 
Op 23 Februarie 1945 was Antonio F. Moreno getuie van die eerste vlaghysing wat deur stafsersant Louis R. Lowery gefotografeer is en die tweede vlaghysing wat deur Joe Rosenthal op Mount Suribachi afgeneem is. Op 8 Maart 1945 het Moreno, 'n vloot mediese korpsman wat by die 2de peloton toegewys was, Kompanjie E, 27ste Marine -regiment, probeer om Lt. Jack Lummus se lewe te red nadat hy (Lummus) 'n paar meter verder op 'n landmyn gestap het. van Moreno. Lt. Lummus, was 'n voormalige voetbalspeler van die Universiteit van Baylor en die New York Giants wat postuum die Erepenning ontvang het.  
Admiraal Henry G. Sanchez beveel (as luitenant-bevelvoerder) VF-72, 'n F4F-eskader van 37 vliegtuie, aan boord van die USS Hornet van Julie tot Oktober 1942. Sy eskader was verantwoordelik vir die neerskiet van 38 Japannese vliegtuie tydens sy kommando -toer, wat die Slag van die Santa Cruz -eilande insluit. 
Kaptein Marion Frederic Ramirez de Arellano (1913-1980) was die eerste Spaanse duikbootbevelvoerder,  het aan vyf oorlogspatrollies deelgeneem. Hy het die poging gelei om vyf vlootvlieëniers en een geskut van Wake Island te red, en het daartoe bygedra dat twee Japanse vragmotors gesink het en 'n derde beskadig het. Vir sy optrede het hy 'n Silver Star -medalje en 'n Legion of Merit -medalje ontvang. 
Na 'n kort tydjie by die Mare Island Naval Shipyard, is hy weer aan die USS toegewys Skaats, a Balao-klas duikboot. Hy het deelgeneem aan die Skaatsse eerste drie oorlogspatrollies en is met 'n tweede Silver Star -medalje toegeken vir sy bydrae tot die sink van die Japannese ligkruiser Agano op sy derde patrollie. Die Agano het 'n vorige torpedo -aanval deur die duikboot USS oorleef Scamp. 
In April 1944 is Ramirez de Arellano aangewys as bevelvoerder van die USS Balao. Hy het deelgeneem aan sy skip se oorlogspatrollies 5, 6 en 7. Op 5 Julie 1944 het Ramirez de Arellano gelei tot die redding van drie neergestorte vlootvlieëniers in die Palau -omgewing. Op 4 Desember 1944 het die Balao vertrek vanaf Pearl Harbor om in die Geel See te patrolleer. Die Balao verloof en die Japanse vragskip laat sink Daigo Maru op 8 Januarie 1945. Ramirez de Arellano is bekroon met 'n bronsstermedalje met Combat V en 'n brief van lof. 
Kaptein C. Kenneth Ruiz was 'n bemanningslid van die cruiser USS Vincennes (CA-44), tydens die Slag van Savo-eiland. Nadat hy op see gered en na Pearl Harbor gestuur is, is hy deur admiraal Chester Nimitz genooi om by die duikbootdiens aan te sluit. Hy het met lof aan boord van die duikboot USS gedien Pollack en het tydens die Tweede Wêreldoorlog aan agt oorlogspatrollies in die vyandige waters van die Stille Oseaan deelgeneem. 
Admiraal Horacio Rivero, Jr., was van Februarie 1946 tot Junie 1947 as 'n tegniese assistent in die Staff of Commander Joint Task Force One vir Operation Crossroads, en was in die Staff of Commander, Joint Task Force Seven tydens die atoombewegtoetse in Eniwetok in 1948. 
Admiraal Edmund Ernest Garcia was die bevelvoerder van die vernietiger USS Sloot en het aksie gesien in die invalle van Afrika, Sicilië en Frankryk.  Die USS Sloat (DE-245) was 'n verwoester-begeleier van die Edsall-klas wat op 21 Januarie 1943 gelanseer is en op 16 Augustus 1943 in gebruik geneem is, onder bevel van destydse luitenant-kommandant Garcia.
Op 11 November is Sloat by die Escort Division (CortDiv) 7 aangestel en het met die konvooi UGS-24 uit die hawe van New York gevaar met die konvooi UGS-24 na Norfolk en Noord-Afrika. Die konvooi arriveer op 2 Desember in Casablanca en keer terug na New York op 25 Desember 1943. Op 10 Januarie 1944 vaar die Sloat na Casablanca en keer op Maart terug na New York. Dieselfde maand het die Sloat by 'n konvooi aangesluit, bestaande uit 72 handelskepe en 18 LST's, wat deur Task Force (TF) bewaak is 64. Op pad na Bizerte, Tunisië, is die konvooi op 1 April, ongeveer 56 myl, deur die Luftwaffe aangeval. wes van Algiers. Twee vliegtuie is neergeskiet en twee beskadig terwyl slegs een skip in die konvooi beskadig is. Die konvooi het op 3 April in Bizerte aangekom. Agt dae later het Sloat by 'n ander konvooi aangesluit en op 1 Mei teruggekeer na New York.  Van 15 Junie tot 15 Julie het die Sloat in die Karibiese See en die Atlantiese Oseaan gewerk op soek na Duits U-bote. 
Admiraal Jose M. Cabanillas is aangestel as uitvoerende beampte van die USS Texas (BB-35). Die USS Texas was die oudste oorblywende dreadnought, en was een van slegs twee oorblywende skepe wat destyds in beide wêreldoorloë gedien het. Op 8 November het die Texas deelgeneem aan die inval in Noord -Afrika. deur 'n ammunisie -stortingsterrein naby Port Lyautey te vernietig. Cabanillas het ook deelgeneem aan die inval in Normandië op (D-dag). Op 6 Junie 1944 gaan haar sekondêre battery aan 'n ander teiken aan die westelike punt van die strand van "Omaha". 
In 1945 word Cabanillas die eerste bevelvoerder van die USS Grundy (APA-111), wat op 3 Januarie 1945 in gebruik geneem is Grundy gehelp met die ontruiming van Amerikaners uit China tydens die Chinese burgeroorlog. In Desember 1945 is hy weer na die Naval Station Norfolk in Norfolk, Virginia, as assistent -stafhoof (dissipline), 5th Naval District, toegewys.  
Admiraal Rafael Celestino Benitez was 'n luitenant -bevelvoerder wat aksie aan boord gesien het en by verskeie geleenthede diepte -aanvalle verweer het. Vir sy optrede is die silwer en bronsster -medaljes aan hom toegeken. 
Luitenant Edward Hidalgo (geboortenaam: Eduardo Hidalgo) is in Mexico City gebore. Nadat hy na die Verenigde State geëmigreer het, het hy by die Amerikaanse vlootreservaat aangesluit en diens gedoen. In hierdie hoedanigheid beklee hy verskeie posisies. Van 1942 tot 1943 dien hy in Montevideo, Uruguay, as 'n regsadviseur van die ambassadeur van die Emergency Advisory for Political Defense. Vir die res van die oorlog is hy aan die draer toegewys USS Enterprise as 'n lugbestrydingsbeampte en 'n Bronze Star -medalje vir sy diens ontvang. In Oktober 1979 word Hidalgo die eerste Spaans wat as Amerikaanse sekretaris van die vloot gedien het. 
Van die 2 889 vlootkruise wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan die lede van die vloot toegeken is, is twee toegeken aan Spaanse matrose, dit was: Elguterio Joe Marquez, Apteker se derde klas en luitenant Eugene Anthony Valencia, beide van San Francisco, Kalifornië [ 49]
Die & quotWAVES & quot
Voor die Tweede Wêreldoorlog het tradisionele Spaanse kulturele waardes verwag dat vroue tuisteskeppers sou wees, en daarom het hulle selde die huis verlaat om 'n inkomste te verdien. As sodanig is vroue ontmoedig om by die weermag aan te sluit. Slegs 'n klein aantal Spaanse vroue het voor die Tweede Wêreldoorlog by die weermag aangesluit.  Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het kulturele verbod egter begin verander. Met die oprigting van die Women's Army Auxiliary Corps (WAAC), voorganger van die Women's Army Corps (WAC), en die US Navy Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES), kon vroue sekere administratiewe pligte nakom wat die mans wat is weer na gevegsgebiede toegewys.  Terwyl die meeste vroue wat in die weermag gedien het, by die WAAC's aangesluit het, het 'n kleiner aantal vroue in die Naval Women's Reserve (die WAVES) gedien.
Onder die eerste Spaanse vroue wat in die & quotWAVES & quot dien, was: Maria (Ferrell) Menefee en Maria (Rodriguez) Denton, 'n boorling van Guanica, Puerto Rico.
Maria Menefee, gebore in Guadalajara, Mexiko, het in 1944 by die WAVES aangesluit en is na Bronson Field, Florida, gestuur. LTJG Maria Rodriguez Denton was die eerste vrou van Puerto Ricaanse afkoms wat 'n offisier in die Amerikaanse vloot geword het as lid van die WAVES. Die vloot het LTJG (luitenant junior graad) Denton as biblioteekassistent by die kabel- en sensuurkantoor in New York City aangewys. Dit was LTJG Denton wat die nuus (deur kanale) aan president Harry S. Truman deurgegee het dat die oorlog geëindig het. 
Op 12 Junie 1948 is die Wet op die integrasie van vroue se gewapende dienste aanvaar. Dit is 'n wet wat vroue in staat gestel het om as permanente, gereelde lede van die Amerikaanse vloot te dien. Voor hierdie daad het vroue, met die uitsondering van verpleegsters, slegs tydens oorlogstyd in die weermag gedien. Dit het vroue egter uitgesluit van vlootskepe en vliegtuie wat in 'n geveg betrokke kan wees. 
After the war, the following men graduated from the naval academy: Robert Delgado, Class of 1945 and John R. Arguellas, Class of 1947.
USS Breeman (DE-104) was a Cannon class destroyer escort in the United States Navy. The ship was named for George Breeman, a Navy seaman who was awarded the Medal of Honor for extraordinary heroism during a turret explosion on USS Kearsarge (BB-5) .
USS Robert I. Paine (DE/DER-578), a Buckley-class destroyer escort of the United States Navy, was named in honor of Marine Corps Private Robert I. Paine (1923-1942), who was killed in action during the attack on Tulagi on 7 August 1942. He was posthumously awarded the Silver Star.
USS Willis (DE�) is 'n Edsall-class destroyer escort, the first United States Navy ship so named. This ship was named for Ensign Walter Michael Willis. He enlisted in the Naval Reserve as a seaman 2d class at Minneapolis. Willis received an appointment as reserve aviation cadet on 22 December 1939. Six days later, he reported to Pensacola Naval Air Station for flight instruction and, on 14 August 1940, emerged with his aviator's wings.
USS Straub (DE-181) was a Kanon-class destroyer escort built for the United States Navy during World War II. She served in the Atlantic Ocean and provided escort service against submarine and air attack for Navy vessels and convoys.
USS Bronstein (DE-189) was a Kanon-class destroyer escort built for the United States Navy during World War II. She served in the Atlantic Ocean and provided escort service against submarine and air attack for Navy vessels and convoys. She returned home at war's end with a three battle stars. She was named in honor of Ben Richard Bronstein, Assistant Surgeon, who was killed in action 28 February 1942 when Jacob Jones (DD-130) was sunk by an enemy submarine off Cape May, New Jersey.
USS J. Richard Ward (DE-243) was an Edsall-class destroyer escort built for the U.S. Navy during World War II. She served in the Atlantic Ocean the Pacific Ocean and provided destroyer escort protection against submarine and air attack for Navy vessels and convoys. She was named in honor of James Richard Ward who was awarded the Medal of Honor posthumously for his heroic efforts under fire on the USS Oklahoma (BB-37) . She was launched by Brown Shipbuilding Co., Houston, Texas, 6 January 1943 sponsored by Miss Marjorie Ward, sister of Seaman First Class Ward en in opdrag van 5 Julie 1943, luitenant T. S. Dunstan in bevel.
USS Sloot (DE-245) was an Edsall-class destroyer escort built for the U.S. Navy during World War II. She served in the Atlantic Ocean the Pacific Ocean and provided destroyer escort protection against submarine and air attack for Navy vessels and convoys.
USS Prys (DE-332) was an Edsall-class destroyer escort built for the U.S. Navy during World War II. She served in the Atlantic Ocean and the Pacific Ocean and provided destroyer escort protection against submarine and air attack for Navy vessels and convoys. Post-war she was assigned additional duties, including those of a radar picket ship.
USS Neunzer (DE-150) was an Edsall-class destroyer escort in service with the United States Navy from 1943 to 1947. After spending several decades in reserve, she was sold for scrap in 1973.