Die openingsgedig bevat reeds ‘n voorbeeld hiervan. God word as ‘t ware beskuldig dat Hy “sy rug op ons gedraai” het, maar tog “nuuskierig” genoeg is om deur middel van “sy kosmetiese spieël, / die maan … oor ‘n koue skouer na ons te kyk”. 4) Sien jy die poësie as ’n hond met verskillende rasse en bloedlyne, aanvaar jy ’n minder idealistiese siening van vernuwing. ’n Nuwe bloedlyn of spesie word dan gesien as ’n interessante vermenging van bestaande eienskappe, nie as ’n heeltemal nuwe mitiese dier met bonatuurlike magte nie. Min (dalk drie?) van hierdie verse het die paal gehaal, wat steeds Ginsberg se statuur as ŉ ongelooflike digterlike krag bevestig en in Afrikaans is sy “Howl” uitstekend deur Johann de Lange vertaal. Ene Estelle skryf: “Hierdie sg. ‘resensie’ het my sprakeloos gelaat. @De Waal – hierdie program hou beslis baie van jou gedigte! ek dink jy is die ideale persoon om vir ons dieselfde of soortgelyke program te ontwerp om Afrikaanse gedigte te toets!