Sondag – Hervormend
Die dag breek koud. Dis Sondag, dog bewolk. Winter.
Die vuur brand van vroeg af al 'n guitige geel in die kaggel, koffiebekers kry die hande warm, wolkouse die voete. Hier sit ons twee, kniekombersies om die bene, vir mekaar en kyk. Ons is vroeër as gewoonlik uit die vere, want van slaap het daar nie veel gekom nie, en teen ligdag is die bed dan nie meer snoesig nie.
Twee maal al sedert opstaan, het ons die huis deurgesoek: eers vir 'n boek wat nóú nog soek is, toe vir 'n flentertjie papier wat eindelik sy opwagting in die asblik gemaak het. Vrou gaan nou kla ek moet kom help soek na die verlore bril: die laaie begin klap…
Die koppies raas. Die duiwel is los.
Hoe maak mens sin van goed wat nie met bekende paadjies langs loop nie?
Ons ry skoppelmaai tot naarwordens toe, toer kortstondig op kielierige hoogtes en stort skielik oor die afgronde van 'n tuimeltreinspoor. Wat eers opwindend was, wek later weersin.
Die lewe werk nie soos jy hom uitdink nie, leer ek van nuuts af. Self sou ek graag sy verloop wou beplan en bestuur. Ek sou weet wat om te wagte te wees, oor ek self vir uitkomste sou beplan. Ek sou kon verduidelik hoekom ek juis só maak en nie anders nie. Dog, oor dit dan net ek sou wees wat saakmaak, waarom sou ek?
Maar te oordeel aan vanoggend, is om dinge vir myself weg te steek, al wat ek regtig goed doen. Nie eers ek verstaan dit nie. Op my eie is ek onbeholpe.
Wat ek ook weer van die lewe leer, is dat, selfs in myne, ek nie alleen is nie. Ander het seggenskap: God, geliefdes, gemeenskap. Reg is voorreg. Lewe is samelewing. Ek is verantwoordelik, rekenskap verskuldig, afhanklik van instemming en goedkeuring.
Dis nie wat die selfhelp-ghoeroes preek nie, maar van wanneer af bely ons dissipelskap in dié kwakke? ('Skuus, die vragie is effens naïef.) Húlle het dit oor selfontplooiing, verwesenliking van die eie, oor hoe om gestalte te gee aan 'n lewe wat met nadruk jóúne is, sonder die belemmering van plig en bedagsaamheid.
Dis bedrog. So 'n lewe bestaan nie.
Dog, die gewaarwording kom nie as 'n teleurstelling nie, maar as uitdaging.
Die oomblik as jy jou neus by jou serp uitsteek en koers kies kerk toe, betree jy ander mense se lewens. Daar tas jy met toestemming rond in die heilige ruimtes van ander se binnestes, hulle belange en behoeftes. En om dáár te kan voorsien, is die suiwerste vreugde.
Ironies genoeg, is wat vreugde gee, nie altyd ewe lekker nie.
Die aanmekaarsit van 'n eie sinvolle lewe het te make met medemenslikheid. My lewe is die resultaat van 'n onderhandelde ooreenkoms. Ek is kwesbaar.
Hier sit ons op 'n Sondagmôre en wonder oor wat die week alles inhou. Ons huiwer ietwat vir die uittog erediens toe, want daar wag 'n gemeente wat wil weet wat van ons gaan word, en ons weet nie wat om te sê nie. Dan onthou ons: hulle gee regtig om. Dit salf. Selfs al sou die prediking vandag mis, net om daar by hulle te wees, seën.
Dis warmer hier as wat jy van winter sou verwag. Sondag. Rusdag.
Posted on 21 February 2016 8 May 2016 Posted in Gedink oor God, Hervormd, Van ver afTagged deel, Erediens, gee om, gemeente, rusdag, sinvol leef, Sondag, vreugde