Qanat Firaun, die mees skouspelagtige ondergrondse akwaduk van die antieke wêreld - Inligting
Die Qanat Firaun, ook bekend as die Gadara-akwaduk, is 'n antieke akwaduk wat gebou is om water te verskaf aan die Romeins-Hellenistiese Decapolis, wat nou in die huidige Sirië en Jordanië lê. Alhoewel die Arabiese naam 'Qanat Firaun' 'Canal of the Faraohs' beteken, was die massiewe kanaal nie Egipties nie, maar Imperial Roman, en is dit 'n bewys van hul ongelooflike ingenieursvermoëns. Die pypleiding van 170 kilometer is nie net die langste ondergrondse akwaduk ter wêreld in die oudheid nie, dit is ook die mees komplekse en verteenwoordig 'n kolossale hidro-ingenieurswese.
Die Decapolis was 'n groep van tien stede aan die oostelike grens van die Romeinse Ryk, wat saamgevoeg is vanweë hul taal, kultuur, ligging en politieke status, met elkeen 'n sekere mate van outonomie en selfregering. Die hoofstad, Gadara, huisves meer as 50 000 mense en word onderskei deur sy kosmopolitiese atmosfeer, sy eie 'universiteit' met geleerdes, wat skrywers, kunstenaars, filosowe en digters lok. Maar iets ontbreek in hierdie ryk stad - 'n oorvloed water.
Die Gadara -akwaduk het dit alles verander. 'Net in die hoofstad was daar duisende fonteine, drinkbakke en termiese baddens. Ryk senatore verfris hulself in privaat swembaddens en versier hul tuine met verkoelende grotte. Die gevolg was 'n rekord daaglikse verbruik van meer as 500 liter water per capita, "sê Matthias Schulz, skrywer van 'n verslag oor die akwaduk in Spiegel Online.
Die ondergrondse kanaalstelsel is in 2004 herontdek deur Mathias Döring, professor in hidromeganika in Darmstadt, Duitsland. Opgrawings het aan die lig gebring dat die pypleidings met 'n gemiddelde hoogte van 2,5 meter en 'n breedte van 1,5 meter gebou is. Die akwaduk het 64 kilometer op die oppervlak gestrek voordat dit ondergronds in drie afsonderlike tonnels verdwyn het, met lengtes van 1, 11 en 94 kilometer. Die langste voorheen bekende ondergrondse waterkanaal van die antieke wêreld, in Bologna, is 19 kilometer lank, sodat die ontdekking van die Gadara -akwaduk, en die omvang van die konstruksie, met skok en ontsag ondervind is.
Plan van die boonste en onderste tonnelstelsel onder die Akropolis van Gadara. Beeldbron .
Die omvangryke konstruksiepoging het omstreeks 90 nC begin en vir die daaropvolgende 120 jaar meedoënloos voortgegaan. Dit begin bo die grond in Sirië, waar hulle vinnig vordering gemaak het. Toe hulle Jordanië binnekom, kry die werkers en ingenieurs egter enorme hindernisse, waarvan die eerste 'n kloof van 200 meter was. Hulle het probeer om daar rondom te bou, maar die rowwe terrein het dit onmoontlik gemaak om oor die oppervlak voort te gaan, en hulle het 'n ondergrondse kanaal deur 'n rotsagtige berg gekerf, wat 11 kilometer lank aangehou het.
Daarbenewens het hulle 'n eindelose reeks heuwels en steil hellings in die gesig gestaar, en as hulle ondergronds sou voortgaan, moes hulle 'n manier vind om voldoende ventilasie in die tonnels te bied. Om hierdie probleem te oorkom, bou hulle elke 20 tot 200 meter skuins skagte in die rots. Dit het vars lug verskaf en honderde mans in staat gestel om gelyktydig in verskillende dele van die tonnel te werk. Meer as 300 toegangstunnels wat na die hoofkanaal lei, is tot dusver gevind.
'N uiteensetting van die konstruksie van die Gadara -akwaduk. Fotokrediet: Der Spiegal
Die konstruksie van die akwaduk toon merkwaardige presisie. Die helling van die tonnel was 0,3 per duisend, wat beteken dat dit slegs 30 sentimeter per kilometer gedaal het - 'n ongelooflike vlak hoek van ordentlike. Langs die hoofpad van Gadara het argeoloë basale drukstapels gevind wat 'n sifonstruktuur voorstel om die westelike buitewyke van die stad te voorsien van vars water, vermoedelik uit bronne 100 kilometer daarvandaan. Teen die tyd dat die werk aan die akwaduk opgehou het, het werkers meer as 600 000 kubieke meter kalksteen opgegrawe, vergelykbaar met meer as 'n kwart van die totale volume van die Groot Piramide.
Ten spyte van hierdie merkwaardige ingenieurswese, is die Garadar -akwaduk egter nooit volledig voltooi nie en is dit slegs in afdelings in gebruik geneem. Die oorspronklike plan het gevra dat die water 'n hoë klipreservoir vul wat die stad se fonteine ​​en die beplande tempel aan die nimfe sou voed. Maar dit het nooit gebeur nie. Die landmeters het uiteindelik 'n aantal wanberekeninge gemaak en die water - na meer as 170 kilometer - het effens te laag in Gadara aangekom vir die groot planne. Soos die heer Schulz verduidelik, "niks wat deur die mens se hand geskep is, is ooit perfek nie".
Rome's Enorme Tunnel: Die langste ondergrondse akwaduk van die antieke wêreld - deur Matthias Schulz
Underground Rivers - deur Richard J. Heggen
Gadara (Jordanië) - RomanAqueducts.info
Die qanat (genoem foggara in Noord -Afrika en die Levant, falaj in die Verenigde Arabiese Emirate en Oman, kariz in Iran, en puquios in Peru) is 'n antieke besproeiingstegniek in die Midde -Ooste waarin 'n lang tonnel in droë grond gegrawe word, waardeur die plaaslike bevolking toegang tot water van ondergrondse waterdraers kan kry, wat groot nedersettings ondanks vyandige omgewingstoestande ondersteun. Qanats begin as diep putte wat in verhewe grond ingegrawe is en uitloop op strome wat deur afsetpunte vloei na 'n menslike nedersetting. Uitvloei onderhou nedersettings deur water vir gewasse en drinkwater vir die bevolking te voorsien. Hierdie eenvoudige wonders van antieke argitektuur, wat slegs deur swaartekrag aangedryf is, het toegelaat dat nedersettings in droë klimate, soms eeue lank, betroubare toegang tot water het. Vandag funksioneer tienduisende qanats steeds in ongeveer 35 lande regoor die wêreld.
Oorsprong en verspreiding van Qanats
Qanat is Arabies vir 'buis', en is die mees gebruikte term vir die besproeiingstelsel onder Engelssprekendes. Die vroegste voorbeelde van qanats is gevind in antieke Persië, hedendaagse Iran, Arabië, Irak en Turkye, met die algemeenste beskouing dat qanats een van die uitvindings en innovasies van antieke Persië is en versprei is oor die hele streek tydens die uitbreiding van die Achaemenidiese Ryk (ongeveer 550-330 vC). Hierdie siening was ook van die ou Griekse historikus Polybius, wat geskryf het:
Hulle sê dat hulle op die tydstip toe die Perse die heersers van Asië was, aan diegene gegee het wat 'n toevoer van water gelei het na plekke wat voorheen onbesproei het, die reg om die land vir vyf geslagte te bewerk, en gevolglik omdat die Taurus baie groot strome daaruit afstam mense het groot onkostes en probleme ondervind om ondergrondse kanale oor 'n lang afstand te bring, sodat diegene wat van die water gebruik maak, nie weet waaruit die kanale hul toevoer kry nie. (Die geskiedenis X.IV)
'N Opkomende opvatting is egter dat qanats afkomstig is uit Suid-Arabië (hedendaagse Oman en VAE) en dan óf na Persië (hedendaagse Iran) versprei is, óf onafhanklik in Persië ontwikkel het. Ongeag die presiese plek van die qanat, argeologiese bewyse dui daarop dat nedersettings so oud as 1 000 v.C. afhanklik was van qanat -besproeiingstelsels, wat beteken dat qanats minstens 3 000 jaar oud is.
Geskiedkundiges verskil oor die ontwikkelingsbaan van qanat -tegnologie in Noord -Afrika en die Middellandse See -gebied in die jare na die Achaemenidiese Ryk, sommige beweer onafhanklike ontwikkeling, sommige 'n Mediterreense pad en ander 'n Sahara -pad. Diegene wat beweer dat onafhanklike ontwikkeling plaasgevind het, dui daarop dat qanat -tegnologie 'n natuurlike reaksie was op die dorre toestande in Noord -Afrika, die Sahara -woestyn en in die Midde -Ooste. Hierdie idee maak ook tegnologiese verspreiding moontlik, en erken die verspreiding van qanats na Europa en in die hele Midde -Ooste as gevolg van verbinding.
Die mediterrane ontwikkelingspad dui daarop dat verowering en hervestiging die dryfveer was vir die verspreiding van hierdie tegnologie. Die Romeine het van die Perse geleer en later Noord -Afrikaanse gebiede verower en die geleerde tegnologie aan hierdie dorre streke van regoor die Middellandse See bekendgestel. Intussen het Perse wat skuiling soek, oor die Sahara gevlug en hul tegnologiese vooruitgang meegebring.
Uiteindelik dui die ontwikkelingspad van die Sahara aan dat qanat -tegnologie weswaarts na Noord -Afrika versprei het van die Achaemeniede na Egipte na Libië en Algerië, en dan uiteindelik noordwaarts in die Romeinse Ryk en kontinentale Europa. Wat ook al die westelike baan van die tegnologie in die jare na die Achaemenidiese Ryk was, was geleerdes dit algemeen eens dat qanate in die Amerikas die gevolg was van die Spaanse kolonisasie, en die oostelike verspreiding van qanats in Afghanistan, Pakistan, China en Japan was die gevolg van onderlinge verbondenheid langs handelsroetes, veral die Silk Road.
Qanats is soortgelyk aan ander akwadukte wat in antieke beskawings gevind word, omdat hulle water deur ondergrondse tonnels vervoer, maar dit verskil omdat die bron van die watertoevoer van 'n qanat grondwater is, eerder as 'n meer, rivier of fontein. Byvoorbeeld, die Neo-Assiriese Ryk (912-612 vC) het 'n rivierwaterstelsel ontwikkel wat selfs dieselfde soort vertikale ventilasie-skagte bevat wat in qanats voorkom. Tunnels en kanale is mettertyd by hierdie stelsel gevoeg deur bekende konings soos Ashurnasirpal II, Tiglath-Pileser III, Esarhaddon en Sanherib. Tydgenote van die Assiriërs, soos Israel, het ook soortgelyke ondergrondse akwadukte gebou. In Israel het koning Hiskia toesig gehou oor die bou van 'n leiding wat deur 'n ondergrondse fontein voorsien is. Selfs die bekende Romeinse akwadukte is meestal gevoed deur bronne en riviere totdat hulle Qanat -tegnologie in hul Midde -Oosterse en Noord -Afrikaanse gebiede aangeneem het. Dit was die gebruik van grondwater wat qanats van hul eweknieë geskei het.
Bou van Qanats
Die volhoubaarheid en lewensduur van 'n qanat is te danke aan die ontwerp daarvan. In antieke Iran is qanate uitsluitlik gebou deur muqqanis, professionele reisende Persiese vakmanne. Hierdie ou argitekte sou eers 'n alluviale waaier identifiseer as 'n bron van grondwater, en dan 'n 'moederput' grawe om by die watertafel te kom. Hierdie putte was dikwels byna 100 meter diep, met die diepste aangetekende put op 300 meter (984 voet). As die waterdraer voldoende water lewer, sal die muqqanis sou begin om die verloop van die qanat van die moederput na die oppervlak te teken. Die bouers sou die helling van 'n afdraande helling in ag neem sodat die watervloei konsekwent bly, maar nie sediment opwek of die tonnel beskadig nie.
Sodra die baan tot by die monding van die tonnel geteken is, het die muqqanis sal gereeld ventilasie -skagte begin grawe langs die getekende loop van die qanat. Hierdie skagte bied nie net ventilasie vir die grawe nie, maar het ook as riglyne vir die grawe gedien toe hulle die tonnel opgegrawe het. Opgrawing begin by die monding van die tonnel, waar die mure dikwels met klip versterk is, en stroomop beweeg, en uiteindelik die moederput en die waterdraer bereik. Nadat die qanat heeltemal opgegrawe is, was die konstruksie voltooi, maar die muqqanis het voortgegaan om te werk en onderhoud te verskaf om te verseker dat die qanat oor tyd funksioneel bly. Sulke tegnieke bly die standaard van qanat -konstruksie regoor die wêreld vir millennia, aangesien onlangse qanats volgens soortgelyke metodes gebou is.
Qanats kan so kort as 1 km (3280 voet) of so lank as 50 km (31 mi) wees, maar hulle het altyd setlaars aangetrek met 'n konstante watertoevoer. In baie gevalle kan die qanat gebruik word om sosiale status te identifiseer. Die elites vestig dikwels die boonste gedeeltes naby die moederput, terwyl die armes hulle naby die onderste gedeelte vestig, waar waterstrome minder is en water meer geneig is om deur die stroomop besoedel te word. Ondanks die nadele dat hulle naby die monding van die Qanat geleë is, kan die armes steeds staatmaak op 'n konstante toevoer van water, aangesien verdamping in 'n baie stadiger tempo in ondergrondse leidings plaasvind. Hierdie voordeel, benewens die afhanklikheid daarvan uitsluitlik van swaartekrag as energiebron, het die qanat 'n ideale oplossing gemaak vir antieke nedersettings in droë klimate. Sy betroubaarheid en volhoubaarheid van die omgewing het selfs nuwe aandag van moderne klimaatwetenskaplikes gebring.
Impak van die Qanat
Die Midde -Ooste is een van die droogste gebiede ter wêreld en bevat streke waar die reënval jaarliks ​​onder 50 mm bly. Sulke lae watervoorsiening kan nie 'n groeiende bevolking onderhou nie, daarom het die Perse so 'n innoverende manier gevind om toegang tot grondwater te verkry. Ondanks die vordering in tegnologie oor tyd, bly qanats 'n betroubare bron van water vir Iran vanaf die eerste millennia BCE tot die huidige tyd. Tans is daar steeds meer as 30,000 qanats in Iran. Selfs nou bring hierdie qanats aansienlike watertoevoer om te kompenseer vir die gebrek aan reënval. Die Gonabad -qanat -stelsel in die Khorasan -provinsie is byvoorbeeld rondom die 6de eeu vC deur die Achaemeniede gebou, maar hierdie lang kompleks van tonnels, putte en afsetpunte word vandag nog gebruik. Afsetpunte wat uit die Gonabad -stelsel strek, kan tot 150 l/s (39 gal/s) aflaai, wat die besproeiing van 150 hektaar (370 hektaar) landbougrond moontlik maak. Net so funksioneer meer as 3 000 qanats in Yazd vandag nog. Sommige is meer as 1 000 jaar oud. Die Yazd -qanate gooi jaarliks ​​ongeveer 340 miljoen kubieke meter water uit, wat ongeveer 25% van die totale grondwater van die provinsie lewer. Dit is 'n wonderlike prestasie inaggenome die totale reënval van 60 mm (2,4 in) wat Yazd elke jaar ontvang.
Kanate het ook 'n impak op watervoorsiening en besproeiing in dorre streke buite Iran. Een so 'n voorbeeld lê in die Turfan (of Turpan) wasbak van Xinjiang, China. Die Turfan Oasis qanat -stelsel verskaf water aan die Turfan -kom uit die Tianshanberge. Die Turfan -kom, geleë in Wes -China, is 'n droë woestynklimaat wat jaarliks ​​gemiddeld slegs 17 mm (0,67 in) reënval kry. Deur die gebruik van meer as 1 000 qanats kan die Turfan -kom egter jaarliks ​​'n bykomende 150 miljoen kubieke meter (39 miljard gal) ontvang. Die konstante watervoorsiening van die qanat -stelsel ondersteun 'n aansienlike bevolking en sorg vir aansienlike besproeiing in 'n gebied wat andersins onbewoonbaar sou wees.
Erfenis van die Qanat
Die betroubare watervoorsiening wat deur qanat -tegnologie moontlik gemaak is, het gehelp om die Midde -Ooste te transformeer en het bygedra tot die globalisering van handelsroetes deurdat nedersettings en handelsposte in die droë streke van die Midde -Ooste, Noord -Afrika en Wes -China gevestig kon word. Boonop het qanats maatskaplike verandering meegebring deur die vestiging van die praktyk om waterbronne wat uit die qanat vloei, te deel en te bestuur. As gevolg van qanats kon gebiede wat ver van die oseane en die see verwyder is met skaars reënval en rivierwater, sedert antieke tye ook bevolkingsgroei ondersteun op 'n omgewingsvolhoubare en energie-doeltreffende manier, wat moderne kundiges geïnspireer het in hul strewe om die moderne samelewing te help om water aan te pas produksiestelsels om aan die behoeftes van 'n groeiende wêreldbevolking te voldoen.
In die kalksteenrots van die Acropolis Hill, waarop die laat Ottomaanse dorpie staan, is in die ou tyd twee tonnels vir die watertoevoer opgegrawe. Die boonste kan besoek word tydens 'n begeleide toer. Dit was die laaste gedeelte van 'n 170 km lange, meestal ondergrondse akwaduk wat tussen 90 en 210 nC gebou is om in die Romeinse tye in die dekapolisiese dorpe Adra'a, Abila en Gadara te voorsien. Die tonnelstelsel van die later bekend as Qanat Fir'aun (Arabies: kanaal van die Farao) is verreweg die langste geboude struktuur van die oudheid en een van die belangrikste ingenieursprestasies van daardie era.
Die 380 m lange boonste tonnel in Gadara is nooit voltooi nie. Daarom is die spore van werk duidelik sigbaar en kan u leer en verstaan ​​hoe die Qanat Fir'aun is uit die rots gekerf. Ook 'n paar ingangskagte vir die konstruksie en skepgate van ouer reënbakke, wat die tonnel oorsteek, word goed bewaar (sien die foto -bladsye).
Sisterne in Gadara
Die rotsagtige uitkyk waarop Gadara gebou is, hoewel dit strategies geleë is, het geen natuurlike bronne gebied nie. Die water is tot in die laat Hellenistiese tydperk (ongeveer 160 - 30 vC) deur reënwater voorsien, waarin reënwater gestoor is, asook deur drie laer fonteine ​​buite die Akra (vesting). Op die nedersettingsheuwel is 75 reservoirs met 'n kapasiteit van 6 tot 450 kubieke meter gedokumenteer.
Toe die bevolking in die Romeinse tyd toegeneem het, die stadsgebied uitgebrei het en meer termiese baddens en putte nodig was, was die reënbakke nie meer voldoende nie en moes groot hoeveelhede water van groter afstand af ingebring word.
Qanat Turab, die ouer akwaduk
Om aan die groter vraag te voldoen, is 'n watervoorsieningstelsel oor die lang afstand gebou, van die Ain Turab-bron tot by Gadara, 11 km daarvandaan, nog voor die gewone era. Die water het waarskynlik deur kleipype gevloei in 'n tonnel wat naby die aardoppervlak gegrawe is, wat vandag genoem word Qanat Turab. Aangesien dit deur die valleie gelei moes word, was dit 22 km lank en het dit al die tonnels oortref wat tot op daardie tydstip gebou is. By die aankoms in Gadara het die akwaduk deur 'n brug 'n vallei oorgesteek en geëindig in die onderste tonnel onder die Akropolis, waarvandaan dit in die stedelike watertoevoer gevoer is.
Die langste tonnel in die antieke wêreld
In die tweede helfte van die 1ste eeu nC het die bevolking van die dorpe Adra'a, Abila en Gadara in Decapolis gegroei tot ongeveer 50 000 mense . Die verdere ontwikkeling het meer en meer water vereis, veral ook omdat die vraag as gevolg van openbare fonteine ​​en termiese baddens, huisverbindings, ens. Toegeneem het tot die 300 tot 400 liter per persoon/dag wat gewoonlik in Romeinse stede is.  Daarom het die drie stede klaarblyklik besluit om 'n gemeenskaplike waterpypleiding oor lang afstande te bou. Dit is van 90 tot 210 nC in verskillende fases gebou.  In die moderne tyd het dit bekend geword as Qanat Fir'aun (Kanaal van die Farao).
Om aansienlike vloeitempo's moontlik te maak, vloei die water nie meer deur pype nie, maar deur 'n kanaal of tonnel. Aangesien pompe nog nie bestaan ​​het nie, moes 'n akwaduk uit 'n hoër, meer produktiewe reservoir gelei word met 'n presies berekende, baie klein helling oor valleie en deur berghange.
Hierdie reusagtige boustruktuur, een van die mees ingewikkelde Romeinse antieke tye, het begin by 'n reservoir in Wadi Harier (naby die Siriese dorpie Dille) met twee damwande van basaltblokke en 'n kapasiteit van 4 tot 6 miljoen kubieke meter. Van daar tot by die eindpunt in Gadara was die afstand 170 km en die hoogteverskil ongeveer 217 m. Die akwaduk het ongeveer 106 km deur 'n tonnelsisteem geloop, waarvoor ongeveer 2900 skuins skagte met trappe opgegrawe moes word. Benewens die hoofleiding was daar ten minste 14 sekondêre lyne, waaronder sytakke van die meer Muzarib (vandag Sirië) en verskillende fonteine.
Die Qanat Fir'aun kon tot die einde van die Bisantynse era in die 7de eeu gebruik gewees het, maar uiterlik tot die verwoestende aardbewing van 747 wat Gadara vernietig het.
Enkele verduidelikings van die konstruksiemetode op die fotobladsye.
2 - Ter vergelyking: in Hellenistiese tye was dit 20 - 40 liter per persoon/dag, en in Duitsland was die drinkwaterverbruik per capita/dag ongeveer 123 liter in 2017.
3 - Die radiokoolstofmetode (14C) is gebruik om die gemaalde houtskool wat by die seëlpleister op die binnemure gevoeg is, te dateer om dit waterdig te maak.
Qanat Firaun, die mees skouspelagtige ondergrondse akwaduk van die antieke wêreld - Geskiedenis
Figuur 1. Algemene skema vir 'n Qanat.
(1) Infiltrasiedeel van die tonnel
(2) Water vervoer deel van die tonnel
(3) Oop kanaal
(4) Vertikale skagte
(5) Klein opgaardam
(7) Sand en gruis
(8) Lae grond
Daar is aansienlike voordele vir 'n qanat -watertoevoerstelsel, insluitend: (1) die meerderheid van die kanaal ondergronds verminder waterverlies deur sypeling en verdamping (2) aangesien die stelsel heeltemal deur swaartekrag gevoed word, word die behoefte aan pompe uitgeskakel en (3 ) dit benut grondwater as 'n hernubare hulpbron. Die derde voordeel verg verdere bespreking.
Die vloeitempo van water in 'n qanat word beheer deur die vlak van die ondergrondse watertafel. 'N Qanat kan dus nie 'n beduidende afname in 'n waterdraer veroorsaak nie, want die vloei daarvan wissel direk met die watervoorsiening onder die grond. As dit behoorlik onderhou word, is 'n qanat 'n volhoubare stelsel wat onbepaald water verskaf. Die selfbeperkende kenmerk van 'n qanat is egter ook die grootste nadeel in vergelyking met die reeks tegnologieë wat vandag beskikbaar is.
Water vloei deurlopend in 'n qanat, en hoewel sommige winterwater vir huishoudelike gebruik gebruik word, is baie groter hoeveelhede besproeiingswater nodig gedurende die dagligure van die lente- en somerseisoen. Alhoewel hierdie deurlopende vloei gereeld as verkwistend beskou word, kan dit in werklikheid beheer word. Gedurende periodes van lae watergebruik in die herfs en winter, kan waterdigte hekke die qanatopening afsluit wat grondwater opdam en bewaar vir periodes van groot aanvraag. In die lente en somer kan die nagvloei in klein reservoirs by die monding van die qanat gestoor word en daar vir daggebruik gehou word.
Foto 1. Met 'n voorruit word tonnelbuit na die oppervlak gebring (vertoon in die Qanat -museum in Turpan, China).
Figuur 2. Konstruksie van 'n qanat met behulp van versterkingsringe (van Scientific American).
In lande soos Sirië word qanats vinnig opgedroog. In 'n onlangse oefening is drie terreine vir opknapping gekies, wat steeds aansienlike hoeveelhede vloeiende water het. Die keuse van hierdie terreine is gebaseer op 'n nasionale opname wat in 2001 gedoen is. Die opknapping van een van die drie (Drasiah qanat van Dmeir) is in die lente van 2002 afgehandel.
Lesse wat uit proefprojekte soos dié in Sirië geleer is, het gelei tot die ontwikkeling van opknappingskriteria wat insluit: (i) 'n stabiele grondwatervlak, (ii) 'n konstante ondergrondse tonnelkonstruksie (iii) sosiale samehorigheid in die gemeenskap deur gebruik te maak van die qanat (iv) bestaande stelsel van waterregte en regulering en (vi) bereidwilligheid van die watergebruikers om by te dra. Die skoonmaak van 'n ou qanat is nie 'n maklike oefening nie. Die werk is nie net tegnies moeilik nie, maar ook die sosiale organisasie wat verband hou met 'n qanat, het groot implikasies vir die toekomstige lewensvatbaarheid daarvan (Wessels, 2000).
Die presiese datering van qanats is moeilik, tensy die konstruksie daarvan vergesel was van dokumentasie of, soms, van inskripsies. Die meeste bewyse wat ons vir die ouderdom van qanats het, is omstandig as gevolg van hul assosiasie met die keramiek of ruïnes van antieke terreine waarvan die chronologieë deur argeologiese ondersoeke vasgestel is, of dat die qanat -tegnologie lank gelede bekendgestel is deur mense wie se tydelike patroon van verspreiding is bekend.
Geskrewe rekords laat geen twyfel bestaan ​​dat antieke Iran (Persië) die geboorteplek van die qanat was. Reeds in die 7de eeu v.C. het die Assiriese koning Sargon II berig dat hy tydens 'n veldtog in Persië 'n ondergrondse stelsel gevind het om water af te tap. Sy seun, koning Sanherib, het die 'geheim' toegepas om ondergrondse leidings te gebruik om 'n besproeiingstelsel rondom Nineve te bou.
Gedurende die tydperk 550-331 vC, toe die Persiese bewind van die Indus tot die Nyl strek, het qanat-tegnologie deur die hele ryk versprei. Die Achaemenidiese heersers het 'n groot aansporing vir qanat-bouers en hul erfgename gelewer deur hulle in staat te stel om die wins uit nuutgeboude qanats vir vyf generasies te behou. Gevolglik is duisende nuwe nedersettings gestig en ander uitgebrei. In die weste is qanate gebou van Mesopotamië tot by die oewer van die Middellandse See, sowel as suidwaarts in dele van Egipte. Ten ooste van Persië is qanate in Afghanistan gebou, die Silk Route roei die nedersettings van Sentraal -Asië en die Chinese Turkistan (dws Turpan).
Gedurende die Romeins-Bisantynse era (64 vC tot 660 nC) is baie qanate in Sirië en Jordanië gebou. Van hier af blyk dit dat die tegnologie noord en wes na Europa moet versprei. Daar is bewyse van Romeinse qanats so ver as die Luxemburg -gebied.
Die uitbreiding van Islam het 'n ander groot verspreiding van qanat -tegnologie veroorsaak. Die vroeë Arabiese invalle het qanats weswaarts versprei oor Noord -Afrika en na Ciprus, Sicilië, Spanje en die Kanariese Eilande. In Spanje het die Arabiere een stelsel in Crevillente gebou, waarskynlik vir landbougebruik, en ander in Madrid en Cordoba vir stedelike watervoorsiening. Bewyse van nuwe wêreldkanate kan gevind word in die weste van Mexiko, in die Atacama -streke van Peru, en Chili by Nazca en Pica. Die Qanat -stelsels van Mexiko het ná die Spaanse verowering in gebruik geneem.
Alhoewel die bogenoemde diffusiemodel mooi en netjies is (sien figuur 3), is menslike aktiwiteite selde so ordelik. Qanat -tegnologie is moontlik in die sentrale Sahara en later in die weste van die Sahara ingebring deur Judaïese Berbers wat uit Cyrenaica gevlug het tydens die vervolging van Trajanus in 118 nC. Aangesien die stelsels in Suid -Amerika die Spaanse toetrede tot die Nuwe Wêreld kan voorafgaan, kan die ontwikkeling daarvan onafhanklik van enige Persiese invloed plaasgevind het. Die Chinese, terwyl hulle 'n moontlike Persiese verbinding erken, vind 'n antesedent vir die qanats van Turpan in die Longshouqu -kanaal (ongeveer 100 vC gebou). Die Romeine het qanate saam met akwadukte gebruik om stedelike watervoorsieningstelsels te bedien ('n qanat -akwaduktstelsel is in Romeinse Lyons gebou). 'N Romeinse qanat -stelsel is ook naby Murcia in die suidooste van Spanje gebou. Dit lyk asof die Katalaans qanat -stelsels (ook in Spanje) nie verband hou met Islamitiese aktiwiteite nie en is waarskynlik later konstruksies, gebaseer op kennis van Romeinse stelsels in Suid -Frankryk.
Figuur 3. Een moontlikheid vir die verspreiding van qanat -tegnologie.
Kanate was 'n belangrike faktor om te bepaal waar mense woon. Die grootste dorpe was nog steeds laag geleë op die vloere van intermontane wasbakke en in breë riviervalleie. Die meeste van hierdie vroeë nedersettings is deur 'n vesting verdedig en natgemaak deur met die hand gegrawe putte wat in 'n vlak watertafel gesink is. Qanats het hierdie nedersettings in staat gestel om te groei deur te tap op waterryke waterdraers wat diep onder naburige alluviale waaiers geleë is.
Nog meer dramaties het qanats die vestiging van permanente nedersettings op die alluviale waaiers self moontlik gemaak. Vroeëre setlaars het die gebiede omseil omdat watertafels daar te diep was vir putte wat met die hand gegrawe is, en die wadis op hierdie hange te diep in die waaiers ingesny was vir eenvoudige afleidingskanale. Op hierdie plekke tik qanate aangrensende waterdraers met ondergrondse tonnels wat gevoed word met water wat afkomstig is van bergopwaartse neerslae in bergvalleie. Vir die eerste keer, op hierdie hoër hoogtes, het klein gehuggies met qanat -water verskyn.
'N Uitgebreide stelsel van qanats word steeds in Iran gebruik. Volgens Wulff (1968): "Die 22.000 qanats in Iran, met hul 170.000 myl ondergrondse leidings wat almal met handewerk gebou is, lewer 'n totaal van 19.500 kubieke voet water per sekonde - 'n bedrag gelykstaande aan 75 persent van die afvoer van die Eufraatrivier in die Mesopotamiese vlakte. Hierdie hoeveelheid waterproduksie sou voldoende wees om 3 000 000 hektaar droë grond te besproei as dit heeltemal vir landbou gebruik sou word. Dit het 'n tuin gemaak van wat andersins 'n onbewoonbare woestyn sou gewees het. "
Die Palestyne en hul bure het vir ongeveer 2000 jaar besproeiings van olyfboorde, wingerde en boorde besproei met water wat uit ongeveer 250 qanat -agtige tonnels onder die heuwels aan die oostelike oewer van die Middellandse See geloop het. Maar vandag word die terrasse en tonnels grootliks verlate en ongebruik sedert die dag in 1948 toe Palestyne ontruim het na die stigting van die staat Israel. Volgens Zvi Ron, 'n Israeliese geograaf van die Universiteit van Tel Aviv, wat die tonnels in kaart gebring het, is die besproeiingstelsels ondergang, 'n menslike, ekologiese en kulturele tragedie.
Qanats is tot vandag toe die belangrikste bron van besproeiingswater vir die velde en toringheuwels wat dele van Oman en Jemen beslaan. Hulle het al 2000 jaar lank toegelaat dat die dorpe van die woestynrand van die Arabiese Skiereiland hul eie koring sowel as lusern verbou om hul vee te voed. In hierdie dorpe is daar komplekse eienaarskap van waterregte en verspreidingskanale. In Oman is hul belangrikheid in die tagtigerjare beklemtoon met 'n deur die regering gefinansierde herstel- en opgraderingsprogram.
Terwyl 'n ondergrondse stroom 'n qanat in Iran genoem word, word dit 'n karez genoem in Afghanistan en Pakistan, kanerjing in China, 'n falaj in die Arabiese Skiereiland, 'n qanat romani in Jordanië en Sirië, 'n fogarra (fughara) in Noord -Afrika, 'n khettara in Marokko, en 'n galeria in Spanje (sien figuur 3).
In sommige stede vloei water in qanats in tonnels onder woongebiede en oppervlaktes naby die bewerkte gebied. Trappe van die oppervlak bereik tot by hierdie strome. Die eerste toegang is gewoonlik by 'n openbare put waar drinkwater vir die hele gemeenskap beskikbaar is. Soms is hierdie reënbakke groot gewelwe van tot 10 meter breed en 15 meter diep, met wenteltrappe wat na klein platforms op watervlak lei. In stede soos Herat in Afghanistan, is hierdie reënbakke ou konstruksies wat in teëls omhul is. Ander meer beskeie stedelike toegangspunte word gevind langs die groot strate, en selfs in sommige stegies, 'n faktor wat waarskynlik 'n belangrike rol gespeel het in die sosiale en fisiese uitleg van die stad.
Waar tonnels onder huise loop, verskaf private toegangspunte water vir verskillende huishoudelike gebruike. In welgestelde huise word spesiale kamers langs die ondergrondse stroom gebou met hoë skagte wat opwaarts strek tot windtorings bo dakvlak. Lug wat deur die windtorings opgevang word, wat gerig is op heersende somerwinde, word deur die as gedwing, sirkuleer op watervlak en bied 'n koel toevlug teen die hitte van die somer.
Dr Dale Lightfoot aan die Oklahoma State University gebruik anekdotiese inligting oor qanats om die gesondheid van waterdraers te bestudeer (Lightfoot, 2003). In die suide van Marokko, op die rand van die Sahara -woestyn, lê die geïsoleerde oase van Tafilaft. In die noordelike gedeelte van die oase word water vir besproeiing sedert die laat 14de eeu deur qanats (plaaslik bekend as khettara) verskaf. Altesaam 80 qanats het eens vir 28 dorpe water voorsien en ongeveer 3000 hektaar besproei. Vanaf die vroeë sewentigerjare het die 44 oorblywende aktiewe qanats 'n verminderde vloei begin ondervind, en in die volgende twee dekades het baie meer qanats opgedroog en is hulle laat vaar.
Dr Lightfoot het tot die gevolgtrekking gekom dat die afname en verlating van qanats sedert die vroeë sewentigerjare toegeskryf word aan die Hassan Adahkil -dam en -reservoir. Die reservoir vat oppervlaktewater wat onbelemmerd na die Tafilalt -oase vloei, op. Besproeiingswater word nou na die oase geneem in kanale wat met beton uitgevoer is, wat nie grondwater kan herlaai nie. Boonop het putte met diesel aangedryf baie gewild geword. Hierdie kombinasie van 'n gebrek aan herlaai na die waterdraer en die ongereguleerde onttrekking van grondwater het gelei tot 'n skerp daling in die watertafel van Tafilalt sedert 1970 en die algemene staking van Qanat -besproeiing.
Kanate word gevind in 'n groot deel van Sirië, 'n 'broodmandjie' van die Romeinse, Bisantynse en die latere Islamitiese ryke. Nadat die wêreldprys vir katoen in die vyftigerjare gestyg het, het die Siriese regering boere aangemoedig om meer katoen te produseer om buitelandse valuta -verdienste te verhoog. Die wydverspreide installering van grondwaterpompe het die ou qanat -tegnologie in die grootste deel van die land suksesvol verouder. 'N Kaart wat die verspreiding van Siriese qanats toon, gee 'n prentjie van wydverspreide verlating, behalwe in: (i) gebiede waar kommersiële besproeiing met dieselpompe eers onlangs ingestel is, of spoedig weggelaat is weens versoutingsprobleme of (ii) waar reënval voorkom meer volop en grondwater herlaai is voldoende. As qanats binne 'n paar dekades oor 'n wye gebied droog word, dui dit op 'n plaaslike probleem met die bestuur van grondwater.
Dr Jerry Buzzell beskryf sy ervaring tydens 'n besoek aan 'n qanat (falaj) in Mahdah, Oman. "Hierdie falaj begin in die heuwels bokant die stad, met 'n baie diep put tot by die waterdraer. Van daar af is tonnels gegrawe wat die water deur die swaartekrag na die stad lei. In die stad is die falaj 'n betonbak, ongeveer 'n voet diep en twee voet breed, en die water vloei vinnig. "
"Die falaj is gemeenskaplik, sy water is vir almal beskikbaar, tot op 'n (spesifieke) punt. Buiten hierdie punt word die water in verskillende kanale versprei, wat deur verskillende gesinne besit word, om dadelpalms te besproei."
"Die watervloei na elke kanaal word beheer deur 'n metaalplaat oor die falaj, wat opgetel word (om water in die kanaal te laat vloei) of laat sak (om dit terug te hou). Die water word vir tyd na die verskillende kanale versprei wat afhang van faktore soos die bydrae van die gesinne tot die bou en instandhouding van die stelsel, betaalde huurgeld, ens. "
"In die middel van die smal ruimte langs die falaj is 'n baie basiese sonwyser en 'n smal staaf wat in die grond vasgesteek is, met die ure wat aan weerskante daarvan met klippe gemerk is, wat hul tydmetode en die basis van die verspreiding is van die water (gedurende die dag as die son skyn). "
Dr Buzzell was op 'n Vrydag in Mahdah en het opgemerk dat die falaj gebruik word vir rituele skoonmaak ter voorbereiding op gebede. '' N Lieflike ou man met 'n lendedoek sit in die water en skuim sy lyf met seep, sy wit baard en die wit kuif om sy kaal patee omringende blink oë en 'n gapende tand.
"Toe hy tevrede was met sy skrop, gaan lê hy in die falaj in die lengte en laat die water van kop tot tone oor hom loop, die seep met die vuilgoed afwas en hom skoon genoeg laat bid."
Kanate word gereeld gebruik vir huishoudelike doeleindes, sowel as besproeiing. As gevolg hiervan kan hulle siektevektore vervoer (Afkhami, 1997). 'N Chemiese ontleding van water, wat in 1924 uitgevoer is, van 6 qanats toe hulle Teheran binnekom, het in slegs twee gevalle water van drinkbare kwaliteit onthul. By drie ander was die suiwerheid van water twyfelagtig, en in een geval was die water beslis nie geskik om te drink nie. Hierdie resultate was veral skokkend, aangesien die monsters uit geslote qanats geneem is voordat dit oop was vir besmetting. Daar word vermoed dat qanats 'n groot bydrae tot die cholera -epidemies van die 19de eeu was.
Dwarsdeur Iran, selfs al was die qanat -water nie besmet voordat dit die stede binnegegaan het nie, het dit genoeg geleentheid gehad om besmet te raak terwyl die stedelike gebiede in oop slote deurkruis het. Met die gebrek aan behoorlike riool- en afvalverwydering in die Iraanse munisipaliteite, het die cholera -bakterie maklik in drinkwater gekom.
Qanats kan gebruik word vir afkoeling sowel as watertoevoer (Bahadori, p. 149). Een tegnologie werk saam met 'n windtoring. Die dorre streke van Iran het redelik vaste seisoenale en daaglikse windpatrone. Die windtoring maak gebruik van die heersende somerwinde om dit deur 'n gebou af te koel en te laat sirkuleer. 'N Tipiese windtoring lyk soos 'n skoorsteen, met die een kant in die kelder van die gebou en die ander kant uit die dak. Windtoringtegnologieë dateer uit meer as 1000 jaar.
Figuur 4. Die lugvloei in 'n kombinasie windtoring/qanat verkoelingstelsel (van Scientific American).
'N Qanat -stelsel het 'n groot invloed op die lewens van die watergebruikers. Dit laat diegene wat in 'n woestynomgewing langs 'n bergwaterskil woon, in staat om 'n groot oase te skep in 'n andersins skerp omgewing. Die Verenigde Nasies en ander organisasies moedig die herlewing van tradisionele wateroes- en verskaffingstegnologieë aan in dorre gebiede, omdat hulle voel dat dit belangrik is vir volhoubare waterbenutting.
Afkhami, A., 1997, "Siekte en watervoorsiening: die geval van cholera in die 19de eeu Iran," Konferensieverrigtinge: transformasies van die Midde -Oosterse natuurlike omgewings: nalatenskappe en lesse, Yale Universiteit, Oktober.
Bahadori, M. N., 1978, "Passiewe verkoelingstelsels in Iraanse argitektuur," Scientific American, Februarie, pp.144-154.
Beekman, C. S., P. S. Weigand, en J. J. Pint, 1999, "Old World Irrigation Technology in a New World Context: Qanats in Spanish Colonial Western Mexico," Antiquity 73 (279): 440-446.
Lightfoot, D., 2003, "Traditional Wells as Phreatic Barometers: A View from Qanats and Tube Wells in Developing Arid Lands", Verrigtinge van die UCOWR -konferensie: watersekuriteit in die 21ste eeu, Washington, DC, Julie.
Pazwash, N. 1983. "Iran's Modernisation Mode: Greening the Desert, Deserting the Greenery", Siviele ingenieurswese, Maart. bl. 48-51.
United Nationals Environmental Program, 1983. Reën- en wateroes in landelike gebiede. Tycooly International Publishing Limited, Dublin, pp. 84-88.
Wessels, K (2000), Renovating Qanats in a Changing World, 'n gevallestudie in Sirië, referaat voorgelê aan die International Syposuim on Qanats, Mei 2000, Yazd, Iran.
Die oudste wêreld se langste ondergrondse akwaduk
Romeinse ingenieurs het 'n akwaduk deur meer as 100 kilometer klip gekap om water aan stede in die antieke provinsie Sirië te koppel. Die monumentale poging het meer as 'n eeu geneem, sê die Duitse navorser wat dit ontdek het.
Toe die Romeine nie besig was om hul vyande te verower nie, was hulle lief daarvoor om groot hoeveelhede water te mors, wat in hul stede gegorrel en geborrel het. Die ingenieurs van die ryk het gestandaardiseerde loodpype, akwadukte tot by vestings en waterleidings uitgevind met 'n druk van 15 bar (217 pond per vierkante duim).
Qanat Firaun, "Canal of the Faraohs, " is wat die plaaslike bevolking die verweerde ou pypleiding noem. Daar is selfs gerugte dat goud in die ondergrondse gange versteek is wat tot 80 meter (262 voet) onder die oppervlak loop.
Döring het 'n beter verduideliking gevind. Dit blyk dat die akwaduk van Romeinse oorsprong is. Dit begin in 'n ou moeras in Sirië, wat lankal uitgedroog het, en strek 64 kilometer op die oppervlak voordat dit in drie tonnels verdwyn, met lengtes van 1, 11 en 94 kilometer. Die langste ondergrondse waterkanaal van die antieke wêreld — in Bologna — is slegs 19 kilometer lank.
" Verbasend " is die woord wat die navorser gebruik om die prestasie te beskryf van die konstruksiespanne, wat waarskynlik legioenen was. Die soldate het meer as 600 000 kubieke meter klip van die grond af gebeitel, of gelykstaande aan 'n kwart van die Groot Piramide van Cheops. Hierdie kolossale waterwerke -projek het die groot stede van die "Decapolis " — 'n liga van bronwater voorsien. Die akwaduk eindig in Gadara, 'n stad met 'n bevolking van ongeveer 50 000. Volgens die Bybel is dit hier waar Jesus duiwels uitgedrywe en in 'n trop varke gejaag het.
Die hoogte van sy heerlikheid
Döring sal in April saam met sy studente na die webwerf terugkeer om hierdie onderwêreld verder te verken. Elke oggend gaan die groep die onvrugbare landskap uit, gewapen met teodoliete en#8212 instrumente wat gebruik word vir die meting van hellingshoeke — en GPS -toestelle. Hulle soek nuwe ingange wat na die verborge labirint lei. 'N Vervalle ou plaashuis, te midde van die ruïnes van antieke Gadara, dien as 'n opgrawingskamp, ​​hoog bo die meer van Genezareth.
Net in die hoofstad was daar duisende fonteine, drinkbakke en termiese baddens. Ryk senatore verfris hulself in privaat swembaddens en versier hul tuine met verkoelende grotte. Die gevolg was 'n rekord daaglikse verbruik van meer as 500 liter water per capita (Duitsers gebruik vandag ongeveer 125 liter).
Toe die Romeinse legioene egter kort voor die geboorte van Christus na die onvrugbare gebied van Palestina marsjeer, moes hulle, ten minste tydelik, die gewone spatsels laat vaar. Dit was eenvoudig te droog.
Maar dit het nie die ryk ingenieurs van die ryk gestuit nie. Hulle het gou 'n manier uitgevind om dinge reg te stel. In die voormalige Romeinse provinsie Sirië (geleë in die huidige Jordaan), bestudeer navorsers tans 'n opspraakwekkende kanaalstelsel. Dit strek meestal ondergronds oor 'n afstand van 106 kilometer (66 myl).
Die tonnel is ontdek deur Mathias Döring, professor in hidromeganika in Darmstadt, Duitsland. Hy trap op met mos bedekte trappe en druk in donker grotte wat met waterdigte mortel gepleister is. Griekse letters is op die mure aangebring en vlermuise pyl deur die lug. Soms moet ons ophou werk — daar is nie genoeg suurstof nie, " sê die projekdirekteur.
Döring sal in April saam met sy studente na die webwerf terugkeer om hierdie onderwêreld verder te verken. Elke oggend gaan die groep die onvrugbare landskap uit, gewapen met teodoliete en#8212 instrumente wat gebruik word om hellingshoeke en#8212 en GPS -toestelle te meet. Hulle soek nuwe ingange wat na die verborge labirint lei. 'N Vervalle ou plaashuis, te midde van die ruïnes van antieke Gadara, dien as 'n opgrawingskamp, ​​hoog bo die Genezareth -meer.
Die massiewe onderneming is omstreeks 90 nC geloods, so baie is duidelik. Keiser Domitianus regeer in Rome en die ryk was op sy hoogtepunt. Frontinus, waterkommissaris van Rome, was in beheer van nege akwadukte wat op hoë klipboë gebou is. Hy het selfs gratis water in die kelder van die Colosseum gepomp.
Die Levant beleef ook 'n geweldige oplewing danksy handel met die Ooste. Die mense van Rome wou tiere sien. 'N Mak leeu wat rondloop op die troon van Domitianus. Ryk senatore het speserye uit Indië geniet en sy uit China gedra. Wie dit kon bekostig, het groot hoeveelhede wierook verbrand en pragtige slawe uit Arabië gekoop.
Die woestynhandel het daarvolgens floreer. Karavane met stof bedek deur die poorte van Gadara en kamele staan ​​by die bakke. Die Romeine het twee teaters in die stad gebou. Selfs 'n tempel vir die nimfe was beplan, met fonteine ​​en 'n wasbak van 22 meter lank.
Plaaslike bronne het egter nie genoeg water geproduseer om aan sulke luukse vereistes te voldoen nie. Die gebied het spoedig gebuk gegaan onder watertekorte. Dus besluit die stadsadministrasie ten gunste van 'n ongekende toer. Dit lyk asof hulle 'n rivier diep in die agterland, naby Dille in die hedendaagse Sirië, getik het. Die water is daarna deur 'n trog van Romeinse beton, die beroemde "opus caementicium, gelei. "
Oorbrugging van 'n kloof
Hierdie kanaal was bedek met plate om dit te beskerm teen diere, voëluitskeidings en stof. Dit het ook die lig weggehou, wat die groei van alge gestuit het. Die pyplyn het slegs effens gekantel toe dit oor die Siriese hoë plato gesny het. Honderde sementmengers swoeg onder die warm son. Uiteindelik bereik hulle die eerste stad, Adraa.
Maar toe word hul pad geblokkeer deur die bergagtige land in die noorde van Jordanië, 'n ketting met plat pieke, omring deur steil klowe. Die heel eerste hindernis, die Wadi al-Shalal, is 'n 200 meter diep spleet wat in die landskap uitgesny is. Geen Romeinse boumeester sou hierdie kloof ooit kon oorbrug nie. Wat om nou te doen?
Eers swaai die ingenieurs na links en hardloop die akwaduk langs die berghelling na die suide. Aangesien die rowwe terrein dit feitlik onmoontlik gemaak het om die roete oor die oppervlak te verleng, het hulle egter 'n ondergrondse kanaal deur die rotsagtige bergvlak gesny. Dit het 11 kilometer aangehou.
Uiteindelik was die woestynvallei nou genoeg om die gaping met 'n enkele vet konstruksie te oorbrug. Selfs vandag lê die klipblokke van hierdie struktuur aan die onderkant van die kloof.
Buiten hierdie canyon het die terrein nog meer uitmergelend geword met 'n oënskynlik eindelose opeenvolging van heuwels en steil hellings. Teenoor soortgelyke topografie naby Kartago, het die Romeine 19 kilometer water oor enorme mure en klipboë gelei.
Hoe het die Romeine so 'n prestasie behaal?
Die tonnel begin in Sirië en loop 64 kiometers bo die grond voordat dit onder die oppervlak gaan in drie lengtes van een, 11 en 94 kilometer.
Hierdie keer het die ryk 'n nog meer ambisieuse doel nagestreef. Dit was daarop gemik om die oorblywende roete ondergronds te plaas. Dit het ontslae geraak van die behoefte aan brûe. Onder die oppervlak kon arbeiders eenvoudig die vloer van die tonnel uit rots beitel.
Maar die projek staar skrikwekkende struikelblokke in die gesig. Die kompas was onbekend in die antieke wêreld. Hoe moes hulle hulself binne die berg oriënteer? En hoe kan ek sorg vir voldoende ventilasie in die tonnels? Na slegs 'n paar meter sou werkers sukkel om asem te haal in die stowwerige gange.
En daar was ander uitdagings: Met 'n gemiddelde hoogte van 2,5 meter en 'n breedte van 1,5 meter kon slegs vier legionêrs wat ondergronds werk, verseker dat die tonnel vorder. Hulle kon nie meer as 10 sentimeter (4 duim) per dag bestuur nie. Teen daardie koers sou hulle nog steeds na Gadara tonnel.
Landmeters, wateringenieurs en mynboukundiges het verder oos gereis om oplossings vir hierdie probleme te vind. Döring het hul werkmetodes grootliks ontsyfer. Daar is baie aanduidings dat die ingenieurs eers die oppervlakroete opgespoor het en dan elke 20 tot 200 meter skuins skagte in die rots laat sak het, sê hy. Hierdie skagte het vars lug verskaf. Wat nog meer, dit het beteken dat honderde mans gelyktydig aan die poging kon werk.
Toe keiser Hadrianus die Decapolis in 129 v.C. besoek, was die projek in volle gang. By die trompetgeluide het die legioene en plaaslike werkers tougestaan ​​en ondergronds geklim. Hulle werk met spitse beitels in die gloed van olielampe. Slawe het die opgegrawe materiaal op die skagte gehaal.
Deesdae maak die ou diensingange dit moontlik om die koers van die ondergrondse waterlabyrint te bepaal. Byna al die ingange is ommuur in die ou tyd om te voorkom dat diere inval, " verduidelik Döring, en ons vind ander begrawe of gevul met meters rommel. " Dooie hoenders lê in een gat.
Soos bergklimmers, met die een hand aan 'n veiligheidstou, loop die professor en sy helmstudente die steil trappe af, wat in 'n hoek van 50 grade daal. Met elke stap word dit gladder.
Onder, op die vloer van die tonnel, word die navorsers omring deur klam donkerte. Soms is dit so verstik dat die gasmoniteringstoestelle begin loer. Puin blokkeer soms die gang en skep heuwelagtige damme modder en reënwater. Op ander plekke fluit en waai die wind soos in 'n windtonnel.
Die groep het meer as 300 ingange opgegrawe. Maar daar bly baie onbeantwoorde vrae. Oor die eerste 60 kilometer het die tonnel 'n helling van 0.3 per duisend, en#8221 verduidelik die projekdirekteur. Dit kom uit op 30 sentimeter per kilometer en#8212 'n verstommend vlak afdraande hoek.
Tot die laaste sentimeter
Die Romeine het wel vlakke gehad, 'n ontwerp van ses meter lank wat 'n chorobaat genoem word wat van die Perse oorgeneem is. Hulle het ook bok derms gevul met water om 'n vlak om die hoeke te vind. Maar dit alleen verklaar nie die presisie van hierdie wonderlike akwaduk nie.
" Eerstens moes die landmeters 'n eenvormige roete opstel met poste wat baie kilometers gestrek het, " Döring wys daarop. Dit alleen was uiters moeilik op die ongelyke terrein. Daarna moes hulle hierdie lyn diep onder die oppervlak oorplaas en die ligging van die tonnelvloer tot op die laaste sentimeter bepaal. Maar hoe het hulle dit met so 'n hoë mate van presisie bereik? Dit was nie moontlik om 'n loodlyn te laat sak nie, omdat die konstruksie -skagte skuins neergedaal het.
Met die oog op sulke probleme, is dit nie verbasend dat daar foute gemaak is nie. Af en toe hamer die beitelpersoneel reg langs mekaar. In sulke gevalle was die enigste manier om die afdelings met mekaar te verbind, deur tikseine deur die rots en die zigzag te stuur totdat die werkers ontmoet het.
Dit het 120 jaar geneem om die ondergrondse onderneming te voltooi. Toe spoel die water uiteindelik en borrel van onder af. Mineraalafsettings in een gedeelte naby Abila toon aan dat 300 tot 700 liter per sekonde deur die kanaal gejaag het. Die genie van Rome het daarin geslaag om hierdie deel van die Levant te omskep in 'n ware tuin van Eden.
En tog was daar 'n oorweldigende gevoel van teleurstelling in Gadara. Selfs die mega-akwaduk in Jordanië getuig van die tragiese waarheid dat niks wat deur die mens gemaak is, ooit perfek is nie. Die oorspronklike plan het gevra dat die water 'n hoë klipreservoir vul wat die fonteine ​​van die stad en die beplande tempel aan die nimfe sou voed.
Maar dit het nooit gebeur nie. Aangesien die landmeters 'n aantal wanberekeninge gemaak het, het die water na meer as 170 kilometer in Gadara effens te laag aangekom vir die groot planne.
Die reservoir kon nie gevul word nie, en die fonteine ​​het nooit in werking getree nie.
Wenn die Römer nicht gerade damit beschäftigt were were, Feinde zu besiegen, then verschwendeten sie Wasser. Überall gluckste und sprudelte es. Genormte Bleirohre ersannen die Ingenieure des Reichs, Aquädukte, hoch wie Festungen, en Leitungen mit 15 bar Druck.
Allein in der Hauptstadt gab es Tausende Brunnen, Tränken und Thermen. Reiche Senatoren erquickten sich in Privatbädern and verzierten ihre Gärten mit kühlenden Grotten. Ergebnis war ein Rekordverbrauch von mehr as 500 Liter Wasser pro Kopf und Tag (Deutschland heute: um 125 Liter).
As das Imperium kurz vor Christi Geburt ins karge Palästina einrückte, war es mit dem Plantschen allerdings vorerst vorbei – zu trocken.
Entdecker des Tunnels ist der Darmstädter Professor für Hydromechanik Mathias Döring. Über bemooste Stufen zwangte er sich in düstere Kavernen, verputzt mit wasserdichtem Mörtel. Griechische Buchstaben prangen an den Wänden, Fledermäuse huschen umher. "Manchal mussten wir die Arbeit abbrechen – zu wenig Sauerstoff ", so der Projektleiter.
Qanat Firaun, "Kanal der Pharaonen ", nennen Einheimische die verwitterte Fernleitung. Unter den Anwohnern kursiert das Gerücht, in den bis zu 80 Meter tiefen Stollen sei Gold versteckt.
Döring weiß jetzt mehr. Das Aquädukt ist römischen Ursprungs. Dit begin in eenem – heute ausgetrockneten – Sumpf in Syrien, verläuft zuerst 64 Kilometer weit oberirdisch, ehe es in drei Tunnel von einem, 11 und 94 Kilometer Länge verschwindet. Die bislang längste bekannte Wasserröhre der Antike – in Bologna – is no 19 Kilometer lang.
"Erstaunlich " nennt der Forscher die Schlagleistung der Bautrupps, vermutlich waren es Legionäre. Mehr as 600 000 Kubikmeter Stein hämmerten die Soldaten aus dem Boden. Das entspricht einem Viertel der Cheopspyramide.
Drei große Städte der "Dekapolis ", eines Wirtschaftsverbunds von anfangs zehn Kommunen, were so with Quellwasser versorgt (siehe Grafik). Eindpunt oorlog Gadara, eine Stadt with rund 50 000 Einwohnern. Der Bibel zufolge trieb Jesus dort Dämonen aus und jagte sie in eine Schweineherde.
Ek kom eers in April toe om studente met ons studente te besoek wat ons in ons land kan erken. Jeden Morgen schwarz die Gruppe dann mit Theodoliten und GPS-Geräten ins karge Gelände aus. Gesucht werden neue Einstiege, die in das verborgene Labyrinth führen. Als Grabungscamp dien ein wapens Bauernhaus inmitten der Ruinen des antiken Gadara, hoch über dem See Genezareth.
Ons kan nie meer as 90 nie, maar die gigantiese Unternehmung gestartet word. In Rom regierte Kaiser Domitian staan ​​das Reich in voller Blüte. Frontinus, Oberaufseher der Wasserversorgung in der Hauptstadt, gebot über neun hochbeinige Aquädukte. Selbst in den Keller des Kolosseums isß er kostenlos Wasser pumpen.
Auch die Levante erlebte damals einen enorme Aufschwung – durch den Orienthandel. Die Plebs wollte Tiger sehen. Domitians Thron umstrich ein zahmer Löwe. Reiche Senatoren labten sich an Gewürzen aus Indien and trugen Seide aus China. Wer auf sich always, nebelte with Weihrauch and beschaffte sich schöne Sklavinnen aus Arabien.
Entsprechend schwunghaft lief der Wüstenhandel. Karawanen drängten zur Rast durch die Tore Gadaras, Kamele standen an den Tränken. Die Römer bauten in der Stadt zwei Theatre. Nymphen-Heiligtum word geplant, met lettertipes en 22 meter lank.
Für solchen Luxus reichten die lokalen Quellen jedoch nicht. Kaal klagte die Region über Wassermangel. So entschloss sich die Stadtverwaltung zu einem beispiellosen Kraftakt. Ons kan hierdie Wissensstand in die binneland, by Dille im heutigen Syrien, by Fluss angezapft besoek. Diesen leitete man in einen Trog aus römischem Beton, dem berühmten Opus Caementitium.
Mit geringer Neigung zog sich die Leitung über das syrische Hochplateau. Hunderte Zementmischer schwitzten in der Sonne. Schließlich war die erste Stadt, Adraa, bereik.
Dann aber stellte sich das nordjordanische Bergland in den Weg, eine Abfolge von Tafelbergen, umgrenzt von steilen Schluchten. Gleich das erste Hindernis, das Wadi al-Schalal, 200 meter tief in die Landschaft. Kein römischer Baumeister hätte den Abgrund überbrücken können. Was tun?
Jenseits des Abgrunds kan ook volg nog schlimmeres Terrain, ein Auf und Ab aus Hügeln en Hängen. Vor Karthago haat die Römer in einer ähnlichen topografischen Situation das Wasser 19 Kilometer weit über gewaltige Mauern und Steinbögen geführt.
Diesmal verfolgte das Imperium ein noch ehrgeizigeres Ziel. Die Reststrecke sollte komplett unter der Erde verlaufen. Ons kon nie meer so 'n tyd in die Tunnelsohle in die gewonne gebruik nie.
Doch dem standen gewaltige Nachteile gegenüber: Der Kompass war in der Antike unbekannt wie sollte man sich im Berg orientieren? Und wie die Stollen bewettern? Ons kan nie meer die handwerker in die stabiele tydperk van die slawe met Atemnot kry nie.
Zudem: Bei einer durchschnittlichen Höhe von 2,5 Metern (Breite: 1,5 Meter) kon nie onder u werk nie Legionäre vir die Vortrieb sorgen. Mehr als zehn Zentimeter pro Tag schafften sie nicht. Bei dem Tempo haden sie Gadara bis heute noch nicht erreicht.
Vermesser, Wasserbauer en Minenexperten reisten ins Morgenland, um das Problem to lösen. Döring hat deren Arbeitsweise jetzt weitgehend entschlüsselt."Vieles spricht dafür, dass die Ingenieure zunächst den oberirdischen Verlauf der Trasse festlegten en dann all 20 tot 200 Meter schräge Schächte in den Fels abteuften ", erklärt er.
Diese Kamine führten frische Luft heran. Dit kan nie 'n Hunderte Männer gleichzeitig ans Werk gehen (siehe Grafik Seite 141) wees nie.
As Kaiser Hadrianus 129 na Christus die Dekapolis besuchte, war das Unternehmen in vollem Gang. Zum Klang von Trompe-ten traten die Legionäre und örtlichen Hilfskräfte an und kletterten abwärts. Die toerusting word met Spitzmeißeln im Schein von Öllampen toegerus. Knechte schleppten den Aushub die Schächte empor.
Ons kan ook die dienslewering van die verlauf des hidro-labirint-ermitteln sien. "Fast alle Einstiege word bereits im Altertum vermauert, damit keine Tiere hineinfielen ", erzählt Döring, "andere fanden wir verschüttet or meterdick with Müll verstopft. " In einem Schlund lagen tote Hühner.
Wie een Bergsteiger, die Hand an der Strickleiter, die meester met seine behelmte studente in 50-Grad-Winkel die Treppen hinab. Ek kan net 'n glans kry.
Mehr as 300 Abstiege hat die Gruppe bislang aufgespürt. Gleichwohl is nog nie duidelik nie. "Auf den ersten 60 Kilometern shows der Tunnel eine Neigung von 0,3 Promille auf ", verklärt der Projektchef. Das sind 30 Zentimeter pro Kilometer – ein phantastisch niedriger Wert.
Zwar kannten die Römer den Chorobat, eine aus Persien übernoms sechs Meter lange Wasserwaage auch füllten sie Ziegendärme mit Wasser – so coulden sie um die Ecke nivellieren. Doch damit allein lässt sich die Präzision des Wunderbaus nicht erklären.
"Zuerst mussten die Vermesser kilometerweit eine einheitliche Höhenlinie mit Pfählen markieren ", gibt Döring zu bedenken. Dit is 'n oorlog in die holprigen Gelände extreme schwierig. Dann galt es, das Niveau in die Tiefe zu übertragen en zentimetergenau die Tunnelsohle zu bestimmen.
Nur, wat is die gelag? Lote konnte man nicht hinunterlassen, die Bauschächte waren ja schräg.
Dann aber toste und sprudelte es aus der Tiefe. Sinterspuren in einem Abschnitt bei Abila zeigen, dass pro Sekunde 300 bis 700 Liter through the Kanal rauschten. Roms zivilisatorisches Genie hatte es geschafft, dies Teil der Levante in ein Garten Eden zu verwandeln.
Das Reservoir lê sich nicht füllen, die Wasserspiele gingen nie in Betrieb.
Die langste ondergrondse akwaduk van die antieke wêreld
Die tonnel is ontdek deur Mathias Döring, professor in hidromeganika in Darmstadt, Duitsland. Hy trap op met mos bedekte trappe en druk in donker grotte wat met waterdigte mortel gepleister is. Griekse letters is op die mure aangebring en vlermuise pyl deur die lug. Soms moet ons ophou werk - daar is nie genoeg suurstof nie, 'sê die projekdirekteur.
Qanat Firaun, & quotCanal of the Faraohs, & quot is wat die plaaslike bevolking die verweerde ou pypleiding noem. Daar is selfs gerugte dat goud in die ondergrondse gange versteek is wat tot 80 meter (262 voet) onder die oppervlak loop.
Döring het 'n beter verduideliking gevind. Dit blyk dat die akwaduk van Romeinse oorsprong is. Dit begin in 'n ou moeras in Sirië, wat lankal uitgedroog het, en strek 64 kilometer op die oppervlak voordat dit in drie tonnels verdwyn, met lengtes van 1, 11 en 94 kilometer. Die langste ondergrondse waterkanaal van die antieke wêreld - in Bologna - is slegs 19 kilometer lank.
'Verbasend' is die woord wat die navorser gebruik om die prestasie van die konstruksiespanne, wat waarskynlik legioene was, te beskryf. Die soldate het meer as 600 000 kubieke meter klip van die grond afgemaak-of gelykstaande aan 'n kwart van die Groot Piramide van Cheops. Hierdie kolossale waterwerke -projek het bronwater aan die groot stede van die "Decapolis" verskaf - 'n liga wat oorspronklik uit 10 ou gemeenskappe bestaan ​​het. Die akwaduk eindig in Gadara, 'n stad met 'n bevolking van ongeveer 50 000. Volgens die Bybel is dit hier waar Jesus duiwels uitgedrywe en in 'n trop varke gejaag het.
Algemene variante van qanat in Engels insluit kanat, khanat, kunut, kona, konait, ghanat, ghundat. 
Qanāh (قناة) is 'n Arabiese woord wat 'kanaal' beteken.  In Persies is die woorde vir "qanat" kārīz (of kārēz كاريز) en is afgelei van die vorige woord kāhrēz (كاهریز). Die woord qanāt (قنات) word ook in Persies gebruik. Ander name vir qanat sluit in kahan (Persies: کهن), Kahn (Balochi), kahriz/kəhriz (Azerbeidjan) khettara (Marokko) Galerías, minas of viajes de agua (Spanje) falaj (Arabies: فلج) (Verenigde Arabiese Emirate en Oman), foggara/fughara (Noord-Afrika).  Alternatiewe terme vir qanats in Asië en Noord -Afrika is kakuriz, kin-avulz en mayun.
Volgens die meeste bronne is qanat -tegnologie in die vroeë 1ste millennium vC in die ou Iran deur antieke Iran ontwikkel, en het daarvandaan stadig weswaarts en ooswaarts versprei.       Sommige ander bronne dui egter op 'n Suidoos -Arabiese oorsprong.   Boonop blyk dit dat analoog stelsels onafhanklik ontwikkel is in China en Suid -Amerika, spesifiek Suid -Peru.
Katoen is inheems in Suid -Asië en word al lank in Indië verbou. Katoen verskyn in die Ondersoek na plante deur Theophrastus en word genoem in die wette van Manu.  Namate transregionale handelsnetwerke uitgebrei en toeneem, versprei katoen van sy vaderland na Indië en in die Midde -Ooste, waar dit die landboustelsels wat daar reeds bestaan, verwoes [ aanhaling nodig ]. 'N Groot deel van Persië was aanvanklik te warm vir die verbouing van die gewas om die probleem op te los; die qanat is eers  ontwikkel in die hedendaagse Iran, waar dit die hoeveelheid beskikbare water vir besproeiing en stedelike gebruik verdubbel het.  As gevolg hiervan het Persië groter surplusse in die landbou geniet, wat verstedeliking en sosiale stratifikasie verhoog het.  Die qanat -tegnologie het daarna vanaf Persië wes en oos versprei. 
In droë en halfdroë streke, as gevolg van hoë verdamping, was vervoerroetes in die vorm van qanats, wat grondwater na verbruiksgebiede langs die tonnels lei. Op die lange duur is die qanat -stelsel nie net ekonomies nie, maar ook volhoubaar vir besproeiing en landboudoeleindes ... Die grondwatervloei is afhanklik van die korrelgrootte van sedimente, en daarom word die tonnels in qanats gevul met growwer materiaal as die omliggende slanggeologiese formasies. Die qanats word hoofsaaklik langs die valleie gebou waar kwartaal sedimente neergelê word.
Qanats is opgebou as 'n reeks goedagtige vertikale skagte, verbind deur 'n liggies skuins tonnel wat 'n waterkanaal vervoer. Qanats lewer groot hoeveelhede ondergrondse water doeltreffend aan die oppervlak sonder om te pomp. Die water dreineer deur swaartekrag, tipies van 'n hoogliggende waterdraer, met die bestemming laer as die bron. Met Qanats kan water oor lang afstande in warm, droë klimate vervoer word sonder dat water baie verdamp. 
Dit is baie algemeen dat 'n qanat onder die voetheuwels van berge begin, waar die watertafel die naaste aan die oppervlak is. Vanuit hierdie bron hang die qanat -tonnel saggies afwaarts en kom stadig saam met die steiler helling van die landoppervlak daarbo, en die water vloei uiteindelik bo die grond uit waar die twee vlakke mekaar ontmoet. Om 'n bevolkte of landbougebied met 'n waterdraaier te verbind, moet qanats dikwels oor lang afstande strek. 
Kanate word soms verdeel in 'n ondergrondse verspreidingsnetwerk van kleiner kanale genaamd kariz. Net soos qanats, is hierdie kleiner kanale onder die grond om besmetting en verdamping te voorkom. In sommige gevalle word water uit 'n qanat in 'n reservoir gestoor, gewoonlik met nagvloei vir bedags gebruik. 'N Ab anbar is 'n voorbeeld van 'n tradisionele Persiese reservaat wat deur qanat gevoer word vir drinkwater.
Die qanat -stelsel het die voordeel dat dit bestand is teen natuurrampe soos aardbewings en vloede en doelbewuste vernietiging in oorlog. Boonop is dit byna ongevoelig vir die neerslag, wat slegs geleidelike variasies van nat tot droë jare bied. Vanuit 'n volhoubaarheidsperspektief word qanate slegs deur swaartekrag aangedryf, en het hulle dus lae bedryfskoste en onderhoudskoste sodra dit gebou is. Qanats dra vars water van die bergplato af na die laerliggende vlaktes met souterige grond. Dit help om die soutgehalte van die grond te beheer en om woestynvorming te voorkom. 
Qanat vs veerstroomtunnel Redigeer
Die qanat moet nie verwar word met die lentestroomtunnel wat tipies is vir die bergagtige gebied rondom Jerusalem nie. Alhoewel albei opgegrawe tonnels is wat ontwerp is om water deur swaartekragvloei te onttrek, is daar belangrike verskille. Eerstens was die oorsprong van die qanat 'n put wat in 'n kunsmatige bron verander is. Daarteenoor was die oorsprong van die springvloeitonnel die ontwikkeling van 'n natuurlike bron om die vloei te hernu of te verhoog na 'n resessie van die watertafel. Tweedens, die asse wat noodsaaklik is vir die konstruksie van qanats, is nie noodsaaklik vir tonnelvere nie.
'N Tipiese stad of stad in Iran, en elders waar die qanat gebruik word, het meer as een qanat. Landerye en tuine is 'n entjie oor die qanats geleë voordat hulle uit die grond en onder die uitlaat kom. Water uit die qanats definieer beide die sosiale streke in die stad en die uitleg van die stad. 
Die water is vars, skoon en koel in die boonste rigtings en meer welvarende mense woon by die uitlaat of onmiddellik stroomop van die uitlaat. As die qanat nog onder die grond is, word die water na die oppervlak getrek via waterputte of deur diere aangedrewe Persiese putte. Privaat ondergrondse reservoirs kan ook huise en geboue voorsien vir huishoudelike gebruik en besproeiing in die tuin. Verder word lugvloei uit die qanat gebruik om 'n ondergrondse somerkamer (shabestan) af te koel wat in baie ouer huise en geboue voorkom. 
Stroomaf van die uitlaat loop die water deur oppervlakte -kanale wat jubs genoem word (jûbs) wat bergaf loop, met sytakke om water na die omgewing, tuine en velde te vervoer. Die strate loop normaalweg parallel met die stukke en hul sytakke. As gevolg hiervan is die stede en dorpe georiënteerd in ooreenstemming met die gradiënt van die land, wat 'n praktiese reaksie is op doeltreffende waterverspreiding oor verskillende terreine. 
Die onderste dele van die kanale is minder wenslik vir beide koshuise en landbou. Die water word geleidelik meer besoedel namate dit stroomaf loop. In droë jare is die waarskynlikste dat die laer bereik die vloei aansienlik verminder. 
Tradisioneel word qanate gebou deur 'n groep geskoolde arbeiders, muqannīs, met handearbeid. Die beroep het histories goed betaal en is gewoonlik van vader op seun oorgedra. 
Die kritieke, eerste stap in die konstruksie van qanat is die identifisering van 'n geskikte waterbron. Die soektog begin op die punt waar die alluviale waaier die berge ontmoet of die voetheuwels, die water is meer volop in die berge, aangesien orografiese opheffing en uitgrawing in die alluviale waaier relatief maklik is. Die muqannīs volg die spoor van die belangrikste waterlope wat uit die berge of voetheuwels kom om bewyse van ondergrondse water, soos diepgewortelde plantegroei of seisoenale sypel, te identifiseer. 'N Proefput word dan gegrawe om die ligging van die watertafel te bepaal en te bepaal of daar voldoende vloei beskikbaar is om konstruksie te regverdig. As aan hierdie voorvereistes voldoen word, word die roete bo die grond aangelê.
Toerusting moet saamgestel word. Die toerusting is eenvoudig: houers (gewoonlik leersakke), toue, rolle om die houer by die as se kop op te lig, bye en grawe vir uitgrawing, ligte, waterpas of loodgieters en tou. Afhangende van die grondsoort, kan qanat -voerings (gewoonlik afgevuurde kleihoepels) ook benodig word.  
Alhoewel die konstruksiemetodes eenvoudig is, vereis die konstruksie van 'n qanat 'n gedetailleerde begrip van die ondergrondse geologie en 'n mate van ingenieursgesofistikeerdheid. Die gradiënt van die qanat moet noukeurig beheer word: 'n te vlak helling lewer geen vloei nie en 'n te steil helling sal lei tot oormatige erosie, wat die qanat in duie stort. En verkeerde lees van die grondtoestande lei tot ineenstortings, wat hoogstens uitgebreide herwerking verg en in die ergste geval noodlottig is vir die bemanning. 
Die konstruksie van 'n qanat word gewoonlik uitgevoer deur 'n bemanning van 3-4 muqannīs. Vir 'n vlak qanat grawe een werker tipies die horisontale as, een lig die opgegrawe grond uit die as en een verdeel die opgegrawe aarde bo -op. 
Die bemanning begin gewoonlik vanaf die bestemming waarheen die water in die grond gelewer word en werk na die bron (die toetsput). Vertikale skagte word langs die roete opgegrawe, geskei op 'n afstand van 20–35 m. Die skeiding van die skagte is 'n balans tussen die hoeveelheid werk wat nodig is om dit uit te grawe en die hoeveelheid moeite wat nodig is om die ruimte tussen hulle op te grawe, sowel as die uiteindelike onderhoudspoging. Oor die algemeen, hoe vlakker die qanat, hoe nader die vertikale skagte. As die qanat lank is, kan die opgrawing van beide kante tegelyk begin. Sytse kanale word soms ook gebou om die watervloei aan te vul.  
Die meeste qanats in Iran loop minder as 5 km (3.1 mi), terwyl sommige naby Kerman ongeveer 70 km lank gemeet is. Die vertikale skagte wissel gewoonlik van 20 tot 200 m diep, alhoewel qanate in die provinsie Khorasan aangeteken is met vertikale skagte van tot 275 m (902 voet). Die vertikale skagte ondersteun die bou en instandhouding van die ondergrondse kanaal sowel as die lugruil. Diep skagte benodig tussenplatforms om die verwydering van grond te vereenvoudig.  
Die konstruksiesnelheid hang af van die diepte en aard van die grond. As die aarde sag en maklik is om te werk, kan 'n bemanning van vier werkers op 20 m (66 voet) diepte 'n horisontale lengte van 40 m (130 voet) per dag uitgrawe. As die vertikale as 40 m (130 voet) bereik, kan hulle slegs 20 meter horisontaal per dag uitgrawe en op 60 m (200 voet) in diepte daal dit tot onder 5 horisontale meters per dag. In Algerië is 'n algemene snelheid slegs 2 m (6,6 voet) per dag op 'n diepte van 15 m (49 voet). Diep, lang qanate (wat baie is) verg jare en selfs dekades om te bou.  
Die opgegrawe materiaal word gewoonlik met leersakke op die vertikale skagte vervoer. Dit word om die vertikale asuitgang gehang, wat 'n versperring bied wat verhoed dat puin deur wind of reën deur die as kom. Hierdie heuwels kan bedek word om die qanat verder te beskerm. Uit die lug lyk hierdie skagte soos 'n string bomkraters. 
Die watergedraagde kanaal van die qanat moet 'n voldoende afwaartse helling hê sodat water maklik vloei. Die afwaartse helling mag egter nie so groot wees dat dit toestande skep waarin die water oorgaan tussen superkritiese en subkritiese vloei as dit gebeur nie, die golwe wat daartoe lei, kan ernstige erosie tot gevolg hê wat die qanat kan beskadig of vernietig. Die keuse van die helling is 'n afwyking tussen erosie en sedimentasie. Tunnels wat baie skuins loop, is onderhewig aan meer erosie namate water teen 'n hoër spoed vloei. Aan die ander kant benodig minder skuins tonnels gereeld onderhoud weens die sedimentasieprobleem.  'n Laer afwaartse helling dra ook by tot die vermindering van die vaste inhoud en besmetting in water.  By korter qanate wissel die afwaartse gradiënt tussen 1: 1000 en 1: 1500, terwyl dit in langer qanats byna horisontaal kan wees. So 'n presisie word gereeld met 'n waterpas en tou verkry.  
In gevalle waar die helling steiler is, kan ondergrondse watervalle met gepaste ontwerpkenmerke (gewoonlik voerings) gebou word om die energie met minimale erosie te absorbeer. In sommige gevalle is die waterkrag ingespan om ondergrondse meulens aan te dryf. As dit nie moontlik is om die uitlaat van die qanat naby die nedersetting te bring nie, moet u a jub of kanaal bo die grond. Dit word vermy indien moontlik om besoedeling, verwarming en waterverlies as gevolg van verdamping te beperk.  
Die vertikale skagte kan bedek word om ingeblaasde sand tot die minimum te beperk. Die kanale van qanats moet gereeld ondersoek word vir erosie of grotte, skoongemaak word van sand en modder en andersins herstel word. Vir veiligheid moet die lugvloei verseker word voordat dit binnegaan.
Sommige beskadigde qanats is herstel. Om volhoubaar te wees, moet restaurasie baie nie -tegniese faktore in ag neem, wat begin met die proses om die qanat te kies wat herstel moet word. In Sirië is drie plekke gekies op grond van 'n nasionale inventaris wat in 2001 gedoen is. Een daarvan, die Drasiah qanat van Dmeir, is in 2002 voltooi.Keuringskriteria sluit in die beskikbaarheid van 'n bestendige grondwatervloei, sosiale kohesie en die bereidwilligheid om 'n bydrae te lewer van die gemeenskap met behulp van die qanat, en die bestaan ​​van 'n funksionerende stelsel vir waterregte. 
Besproeiing en drinkwatervoorsiening Redigeer
Die primêre toepassings van qanats is vir besproeiing, die verskaffing van water aan beeste en drinkwatervoorsiening. Ander toepassings sluit in verkoeling en ysberging.
Qanats wat saam met 'n windtoring gebruik word, kan sowel vir verkoeling as watertoevoer sorg. 'N Windtoring is 'n skoorsteenagtige struktuur bo die huis van sy vier openinge, die een teenoor die windrigting word oopgemaak om lug uit die huis te beweeg. Inkomende lug word uit 'n qanat onder die huis getrek. Die lugvloei oor die vertikale asopening skep 'n laer druk (sien Bernoulli -effek) en trek koel lug uit die qanat -tonnel en meng daarmee. Die lug van die qanat word op 'n afstand in die tonnel ingetrek en word afgekoel deur kontak met die koel tonnelmure/water en deur die oordrag van latente verdampingshitte terwyl water in die lugstroom verdamp. In droë woestynklimate kan dit lei tot 'n verlaging van meer as 15 ° C in die lugtemperatuur van die qanat, die gemengde lug voel nog steeds droog, sodat die kelder koel en slegs gemaklik klam is (nie klam nie). Windtoring en qanat -verkoeling word al meer as 1000 jaar in woestynklimate gebruik. 
Teen 400 vC het Persiese ingenieurs die tegniek bemeester om ys in die middel van die somer in die woestyn te stoor. 
Die ys kan gedurende die winters van nabygeleë berge ingebring word. Maar op 'n meer gewone en gesofistikeerde metode het hulle 'n muur in die oost -wes -rigting naby die yakhchal (ysput) gebou. In die winter word die qanat -water na die noordekant van die muur gelei, waarvan die skaduwee die water vinniger laat vries, wat die ys wat per winterdag gevorm word, verhoog. Daarna is die ys in yakhchals gebêre - spesiaal ontwerpte, natuurlik afgekoelde yskaste. 'N Groot ondergrondse ruimte met dik geïsoleerde mure is aan 'n qanat gekoppel, en 'n stelsel met windvangers of windtorings is gebruik om koel ondergrondse lug uit die qanat op te trek om die temperatuur binne die ruimte op lae vlakke te handhaaf, selfs tydens warm somersdae. As gevolg hiervan het die ys stadig gesmelt en was dit die hele jaar beskikbaar. 
Die Qanats word Kariz in Dari (Persies) en Pashto genoem en is sedert die voor-Islamitiese tydperk in gebruik. Na raming was meer as 20 000 Karize in die 20ste eeu in gebruik. Die oudste funksioneel Kariz, wat meer as 300 jaar oud en 8 kilometer lank is, is in die provinsie Wardak geleë en lewer steeds water aan byna 3000 mense.  Die onophoudelike oorlog vir die afgelope 30 jaar het 'n aantal van hierdie antieke strukture vernietig. In hierdie moeilike tye was onderhoud nie altyd moontlik nie. Om nog meer probleme te veroorsaak, is die koste van arbeid sedert 2008 baie hoog en die instandhouding van die Kariz -strukture is nie meer moontlik nie. [ twyfelagtig - bespreek ] Gebrek aan bekwame vakmanne met tradisionele kennis hou ook probleme in. 'N Aantal groot boere verlaat hul Kariz, wat soms al eeue lank in hul gesinne is, en gaan na buise en putte gegrawe met dieselpompe. [ aanhaling nodig ]
Die regering van Afghanistan is egter bewus van die belangrikheid van hierdie strukture en alle pogings word aangewend om die kariz te herstel, te rekonstrueer en te onderhou (deur die gemeenskap). [ aanhaling nodig ] Die Ministerie van Landelike Rehabilitasie en Ontwikkeling doen saam met nasionale en internasionale NRO's moeite.
Daar is nog funksionele qanat -stelsels in 2009. Amerikaanse troepe het na berig word sommige van die kanale tydens die uitbreiding van 'n militêre basis per ongeluk vernietig en spanning veroorsaak tussen hulle en die plaaslike gemeenskap.  Sommige van hierdie tonnels is gebruik om voorrade op te berg en mans en toerusting ondergronds te skuif. 
Kanate is bewaar in Armenië in die gemeenskap van Shvanidzor, in die suidelike provinsie Syunik, grens aan Iran. Kanate word genoem kahrezes in Armeens. Daar is 5 kahrezes in Shvanidzor. Vier daarvan is in XII-XIVc gebou, nog voordat die dorp gestig is. Die vyfde kahrez is in 2005 gebou. Drinkwater loop deur I, II en V kahrezs. Kahrez III en IV is in 'n baie swak toestand. In die somer, veral in Julie en Augustus, bereik die hoeveelheid water sy minimum, wat 'n kritieke situasie in die watertoevoerstelsel veroorsaak. Tog is kahrezes die belangrikste bron van drink- en besproeiingswater vir die gemeenskap.
Die gebied van Azerbeidjan was baie eeue gelede die tuiste van talle kahrizes. Argeologiese bevindings dui daarop dat lank voor die negende eeu nC kahrizes waarmee die inwoners drink- en besproeiingswater na hul nedersettings gebring het, in Azerbeidjan gebruik is. Tradisioneel is kahrizes gebou en onderhou deur 'n groep messelaars genaamd 'Kankans' met handewerk. Die beroep is van vader op seun oorgedra.
Na raming bestaan ​​daar tot in die 20ste eeu byna 1500 kahrizes, waarvan 400 in die outonome republiek Nakhichevan was, in Azerbeidjan. Na die bekendstelling van elektriese en brandstof gepompte putte gedurende die Sowjet-tye, is kahrizes egter verwaarloos.
Daar word geskat dat 800 steeds in Azerbeidjan werk. Hierdie operasionele kahrizes is die sleutel tot die lewe van baie gemeenskappe.
Internasionale organisasie vir migrasie en die herlewing van Kahriz Edit
In 1999, op versoek van die gemeenskappe in Nakhichevan, met inagneming van die behoeftes en prioriteite van die gemeenskappe, veral vroue as die belangrikste begunstigdes, het IOM begin met die implementering van 'n loodsprogram om die kahrizes te rehabiliteer. Teen 2018 het IOM meer as 163 kahrizes gerehabiliteer met fondse van die Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram (UNDP), Europese Kommissie (EG), Canadian International Development Agency (CIDA), Swiss Agency for Development and Cooperation (SDC) en die Bureau of Population, Refugees , en Migrasie, Amerikaanse staatsdepartement (BPRM) en die self-bydrae van die plaaslike gemeenskappe.
KOICA en IOM se kahriz -rehabilitasieprojek in Azerbaijan Edit
In 2010 het IOM 'n rehabilitasieprojek met kahriz begin met fondse van die Korea International Cooperation Agency (KOICA). Gedurende die eerste fase van die aksie wat tot Januarie 2013 geduur het, is 'n totaal van 20 kahrizes op die vasteland van Azerbeidjan opgeknap. In Junie 2018 is die Tweede Fase van stapel gestuur en teen 2022 beoog IOM en KOICA om 'n totaal van 40 kahrizes volledig op te knap.
Die oase van Turpan, in die woestyne van Xinjiang in die noordweste van China, gebruik water wat deur qanat verskaf word (plaaslik genoem karez). Die aantal karez -stelsels in die gebied is effens laer as 1 000, en die totale lengte van die kanale is ongeveer 5 000 kilometer. 
Turpan was lank die middelpunt van 'n vrugbare oase en 'n belangrike handelsentrum langs die Northern Silk Road, wat op daardie tydstip aangrensend was aan die koninkryke Korla en Karashahr in die suidweste. Die historiese verslag van die karez strek tot by die Han -dinastie. Die Turfan -watermuseum is 'n beskermde gebied van die Volksrepubliek China vanweë die belangrikheid van die Turpan karez -watersisteem vir die geskiedenis van die gebied.
In Indië is daar karez (qanat) stelsels. Dit is geleë in Bidar, Bijapur, Burhanpur "(Kundi Bhandara)" en Aurgangabad. Die Karez bestaan ​​ook min, maar daar word ondersoek ingestel om die werklikheid te bepaal. Die Bidar karez -stelsels was waarskynlik die eerste een wat ooit in Indië gegrawe is. Dit dateer uit die Bahmani -tydperk. Valliyil Govindankutty Assistent -professor in Geografie Government College Chittur was verantwoordelik vir die ontknoping van Karez Systems of Bidar en het distriksadministrasie ondersteun met navorsingsuitsette vir die bewaring van die Karez -stelsel. Hy was verantwoordelik vir die kartering van hierdie wonderlike watersisteem. Bidar beskik oor drie karez -stelsels volgens die dokumentasie van Gulam Yazdani. Gedetailleerde dokumentasie van die Naubad karez -stelsel was deur Valliyil Govindankutty in Augustus 2013. 'n Verslag is aan die distriksadministrasie van Bidar voorgelê en beklemtoon baie nuwe feite wat nie in vorige dokumentasies bestaan ​​nie. Die navorsingsondersteuning wat Valliyil Govindankutty aan die distriksadministrasie verleen het, het daartoe gelei dat puin skoongemaak is en gedeeltes wat ineengestort het, die weg na verjonging oopgemaak het. Die skoonmaak van karez het daartoe gelei dat water na hoër dele van die plato gebring is, en dit het weer die putte in die omgewing herlaai. Behalwe Naubad, is daar nog twee karez -stelsels in Bidar, "Shukla Theerth" en "Jamna Mori". Die Shukla -terrein is die langste karez -stelsel in Bidar. Die moederput van hierdie karez is deur Valliyil Govindankutty en Team YUVAA ontdek tydens 'n opname naby Gornalli Kere, 'n historiese wal. Die derde stelsel, genaamd Jamna mori, is meer 'n verspreidingstelsel in die ou stadsgebied met baie kanale wat oor die stadsbane loop.
Die Bijapur karez -stelsel is baie ingewikkeld. Die studie wat Valliyil Govindankutty gedoen het, toon aan dat dit oppervlakwater- en grondwaterverbindings het. Die Bijapur karez is 'n netwerk van vlak messel -akwadukte, terracotta/keramiekpype, walle en reservoirs, tenks, ens. Almal vleg 'n netwerk saam om te verseker dat water die ou stad bereik. Die stelsel begin by Torwi en strek as vlak akwadukte en verder as pype verder word dit dieper vanaf die Sainik -skoolgebied, wat bestaan ​​as 'n tonnel wat deur die geologie gegrawe word. Die stelsel kan duidelik na Ibrahim Roja teruggevoer word.
In Aurangabad word die karez -stelsels nahars genoem. Dit is vlak akwadukte wat deur die stad loop. Daar is 14 akwadukte in Aurangabad. Die Nahar-i-Ambari is die oudste en die langste. Dit is weer 'n kombinasie van vlak akwadukte, oop kanale, pype, waterputte, ens. Die bron van water is 'n oppervlakwaterliggaam. Die karez is reg onder die meer van die meer gebou. Die meer van die meer dring deur die grond na die Karez -galery.
In Burhanpur word die karez 'Kundi-Bhandara' genoem, soms verkeerdelik 'Khuni Bhandara' genoem. Die stelsel is ongeveer 6 km lank en begin by die alluviale waaiers van Satpura -heuwels in die noorde van die stad. In teenstelling met Bidar, Bijapur en Aurgangabad, is die System -ventilasiepunte rond. Binne die Karez kon 'n mens kalkafsettings op die mure sien. Die Systems eindig om water verder deur die pypleiding na die paleise en openbare fonteine ​​te vervoer.
Daar word voorgestel dat ondergrondse tempels in Gua Made in Java bereik deur skagte, waarin maskers van 'n groen metaal gevind is, as 'n qanat ontstaan ​​het. 
In die middel van die twintigste eeu, na raming, 50 000 qanats was in gebruik in Iran,  elk in opdrag en onderhou deur plaaslike gebruikers. Hiervan bly slegs 37 000 in gebruik sedert 2015.
Een van die oudste en grootste bekende qanats is in die Iraanse stad Gonabad, en bied na 2700 jaar steeds drink- en landbouwater aan byna 40 000 mense. Die grootste putdiepte is meer as 360 meter en sy lengte is 45 kilometer. Yazd, Khorasan en Kerman is gebiede wat bekend is vir hul afhanklikheid van 'n uitgebreide stelsel van qanats.
In 2016 het UNESCO die Persiese Qanat as 'n wêrelderfenisgebied ingeskryf, met die volgende elf qanats: Qasebeh Qanat, Qanat van Baladeh, Qanat van Zarch, Hasan Abad-e Moshir Qanat, Ebrāhim Ābād Qanat in die Markazi-provinsie, Qanat van Vazvān in Esfahan Provinsie, Mozd Ābād Qanat in die Esfahan-provinsie, Qanat van die maan in die Esfahan-provinsie, Qanat van Gowhar-riz in die Kerman-provinsie, Jupār-Ghāsem Ābād Qanat in die provinsie Kerman, en Akbar Ābād Qanat in die provinsie Kerman.   Sedert 2002 het die Intergouvernementele Raad van die Internasionale Hidrologiese Program (IHP) van UNESCO begin ondersoek instel na die moontlikheid dat 'n internasionale qanat -navorsingsentrum in Yazd, Iran, geleë is. 
Die Qanats van Gonabad, ook genoem Kariz Kai Khosrow, is een van die oudste en grootste qanats ter wêreld wat tussen 700 vC tot 500 vC gebou is. Dit is geleë in Gonabad, Razavi Khorasan -provinsie. Hierdie eiendom bevat 427 waterputte met 'n totale lengte van 33,113 m (20,575 myl).  
Volgens Callisthenes gebruik die Perse waterklokke in 328 vC om 'n regverdige en presiese verspreiding van water van qanats aan hul aandeelhouers vir landboubesproeiing te verseker. Die gebruik van waterklokke in Iran, veral in Qanats van Gonabad en Kariz Zibad, dateer uit 500 vC. Later is dit ook gebruik om die presiese heilige dae van pre-Islamitiese godsdienste, soos die Nowruz, Chelah, of Jaldā -die kortste, langste en ewe lang dae en nagte van die jare.  Die Waterklok, of Fenjaan, was die mees akkurate en algemeen gebruikte tydmetingstoestel vir die berekening van die hoeveelheid of die tyd wat 'n boer water van die Qanats van Gonabad moet neem totdat dit vervang is deur meer akkurate stroomhorlosies.  Baie van die Iraanse qanats het 'n paar kenmerke wat ons toelaat om hulle ingenieurswese te noem, inaggenome die ingewikkelde tegnieke wat gebruik word in die konstruksie daarvan. Die oostelike en sentrale streke van Iran het die meeste qanats vanweë lae neerslag en gebrek aan permanente oppervlaktestrome, terwyl 'n klein aantal qanats in die noordelike en westelike dele voorkom, wat meer reënval kry en 'n paar permanente riviere geniet. Die provinsies Khorasan Razavi, Suidelike Khorasan, Isfahan en Yazd huisves onderskeidelik die meeste qanats, maar vanuit die oogpunt van waterafvoer is die provinsies Isfahan, Khorasan Razavi, Fars en Kerman die eerste tot die vierde posisie.
Henri Golbot, het die ontstaan ​​van die qanat in sy publikasie van 1979 ondersoek, Les Qanats. Une technique d'acquisition de l'eau (The Qanats. 'N tegniek om water te verkry),  Hy voer aan dat die ou Iraniërs gebruik gemaak het van die water wat die mynwerkers daarvan ontslae wou raak, en 'n basiese stelsel met die naam qanat of Kariz gestig om die nodige water te voorsien hul plaasgrond. Volgens Goblot het hierdie vernuwing plaasgevind in die noordweste van die huidige Iran êrens aan Turkye en later aan die naburige Zagrosberge bekendgestel.
Volgens 'n inskripsie wat Sargon II, die koning van Assirië, agtergelaat het, val hy in 714 vC die stad Uhlu in die noordweste van die Uroomiye -meer op die grondgebied van die Urartu -ryk in, en dan merk hy op dat die besette gebied baie geniet ryk plantegroei, alhoewel daar geen rivier daaroor geloop het nie. So het hy daarin geslaag om die rede te ontdek waarom die gebied groen kan bly, en besef dat daar 'n paar qanats agter die saak is. Eintlik was dit Ursa, die koning van die streek, wat die mense uit dors gered het en Uhlu in 'n welvarende en groen land verander het. Goblot meen dat die invloed van die Medeans en Achaemenids die tegnologie van qanat van Urartu (in die westelike noorde van Iran en naby die huidige grens tussen Iran en Turkye) na die hele Iraanse plato laat versprei het. Dit was 'n Achaemenidiese uitspraak dat as iemand daarin slaag om 'n qanat te bou en grondwater na die oppervlak te bring om grond te bewerk, of om 'n verlate qanat op te knap, die belasting wat hy aan die regering moes betaal, nie net vir hom nie, maar ook ook vir sy opvolgers vir tot 5 generasies. Gedurende hierdie tydperk was die tegnologie van qanat in sy bloeitydperk en het dit selfs na ander lande versprei. Byvoorbeeld, na bevel van Darius, het Silaks, die vlootbevelvoerder van die Persiese leër, en Khenombiz, die koninklike argitek, daarin geslaag om 'n qanat in die oase van Kharagha in Egipte te bou. Beadnell meen dat die konstruksie van qanat uit twee verskillende tydperke dateer: hulle is eers deur die Perse gebou, en later het die Romeine 'n paar ander qanate gegrawe tydens hul bewind in Egipte van 30 vC tot 395 nC. Die manjifieke tempel wat in hierdie gebied tydens Darius se bewind gebou is, toon dat daar 'n aansienlike bevolking was, afhangende van die water van qanats. Volgens Ragerz is hierdie bevolking 10 000 mense. Die betroubaarste dokument wat die bestaan ​​van qanats op hierdie tydstip bevestig, is geskryf deur Polybius wat verklaar dat: "die strome loop oraloor aan die voet van die Alborz -berg af, en mense het te veel water van 'n lang afstand deur sommige ondergrondse kanale oorgedra deur baie koste en arbeid te bestee. "
Tydens die Seleukide Era, wat begin het na die besetting van Iran deur Alexander, blyk dit dat die qanats verlaat is.
Wat die situasie van qanats gedurende hierdie era betref, is 'n paar historiese rekords gevind. In 'n studie deur Russiese orientalistiese geleerdes is genoem dat: die Perse die sytakke van riviere, bergbronne, putte en qanate gebruik het om water te voorsien. Die ondergrondse galerye wat opgegrawe is om grondwater te verkry, is qanat genoem. Hierdie galerye is aan die oppervlak gekoppel deur 'n paar vertikale skagte wat ingesink is om toegang tot die galery te kry om dit te herstel indien nodig.
Volgens die historiese verslae het die Parthiese konings nie omgegee oor die qanats soos die Achaemenidiese konings en selfs Sassanid -konings dit gedoen het nie. As voorbeeld het Arsac III, een van die Partiese konings, 'n paar qanats vernietig om dit vir Seleucid Antiochus moeilik te maak om verder te vorder terwyl hy met hom veg. Die historiese verslae uit hierdie tyd dui op 'n volmaakte regulering van beide waterverspreiding en landbougrond. Al die waterregte is aangeteken in 'n spesiale dokument waarna verwys word in geval van enige transaksie. Die lyste van landbougrond - hetsy privaat of regerings - is by die belastingafdeling gehou. Gedurende hierdie tydperk was daar 'n paar amptelike uitsprake oor qanats, strome, konstruksie van dam, werking en instandhouding van qanats, ens. . 'N Dokument wat in die Pahlavi -taal geskryf is, dui op die belangrike rol van qanats in die ontwikkeling van die stede op daardie tydstip. In Iran het die koms van Islam, wat saamgeval het met die omverwerping van die Sassanid -dinastie, 'n ingrypende verandering in godsdienstige, politieke, sosiale en kulturele strukture teweeggebring. Maar die qanats het ongeskonde gebly, want die ekonomiese infrastruktuur, insluitend qanats, was van groot belang vir die Arabiere. Byvoorbeeld, M. Lombard berig dat die Moslem -geestelikes wat gedurende die Abbasidiese tydperk geleef het, soos Abooyoosef Ya'qoob (dood 798 nC), bepaal het dat elkeen wat water na die ledige lande kan bring om te verbou, sy belasting sal afskaf en hy sou geregtig wees op die bewerkte lande.Daarom verskil hierdie beleid nie van die van die Achaemenids nie omdat hulle geen belasting ontvang van die mense wat verlate lande laat herleef het nie. Die Arabiere se ondersteunende beleid oor qanats was so suksesvol dat selfs die heilige stad Mekka ook 'n qanat gekry het. Die Persiese historikus Hamdollah Mostowfi skryf: "Zobeyde Khatoon (Haroon al-Rashid se vrou) het 'n qanat in Mekka gebou. Na die tyd van Haroon al-Rashid, tydens die kalief van Moghtader, het hierdie qanat verval, maar hy het dit gerehabiliteer, en die qanat is weer gerehabiliteer nadat dit ineengestort het tydens die bewind van twee ander kaliefs met die naam Ghaem en Naser. weer in Mekka. " [ aanhaling nodig ]
Daar is ook ander historiese tekste wat bewys dat die Abbasids bekommerd was oor qanats. Volgens die "Incidents of Abdollah bin Tahir's Time" wat deur Gardizi geskryf is, het 'n verskriklike aardbewing die stad Forghaneh byvoorbeeld in 830 getref en baie huise in puin gelê. Die inwoners van Neyshaboor het vroeër na Abdollah bin Tahir gekom om hom te versoek om in te gryp, want hulle het baklei oor hul qanats en het die relevante instruksies of wetgewing oor qanat gevind, nie in die profeet se aanhalings of in die geestelikes se geskrifte nie. Abdollah bin Tahir het dit reggekry om al die geestelikes van regoor Khorasan en Irak byeen te bring om 'n boek saam te stel Alghani (Die Boek van Qanat). Hierdie boek bevat al die beslissings oor qanats wat van nut kan wees vir elkeen wat 'n geskil oor hierdie kwessie wou oordeel. Gardizi het bygevoeg dat hierdie boek steeds van toepassing was op sy tyd, en dat almal na hierdie boek verwys het.
Uit hierdie feite kan mens aflei dat die aantal qanats gedurende die bogenoemde tydperk so groot was dat die owerhede gevra is om 'n paar wetlike instruksies daaroor saam te stel. Dit toon ook aan dat die qanats wat die spilpunt van die landbousisteme was, van die negende tot elfde eeu ook van belang was vir die regering. Afgesien van The Book of Alghani, wat beskou word as 'n wetboekie wat fokus op uitsprake wat verband hou met qanat gebaseer op Islamitiese beginsels, is daar 'n ander boek oor grondwater wat deur Karaji in 1010 geskryf is. Hierdie boek, getiteld Onttrekking van verborge waters, ondersoek net die tegniese probleme wat verband hou met die qanat en probeer om die algemene vrae te beantwoord, soos hoe om 'n qanat te bou en te herstel, hoe om 'n grondwatervoorsiening te vind, hoe om gelyk te maak, ens. 'n Paar van die innovasies wat in hierdie boek beskryf word is vir die eerste keer in die geskiedenis van hidrogeologie bekendgestel, en sommige van die tegniese metodes is nog steeds geldig en kan toegepas word in qanat -konstruksie. Die inhoud van hierdie boek impliseer dat die skrywer daarvan (Karaji) geen idee gehad het dat daar nog 'n boek oor qanats was wat deur die geestelikes saamgestel is nie.
Daar is 'n paar rekords wat uit daardie tyd dateer, wat dui op hul kommer oor die wettige omgewing van qanats. Mohammad bin Hasan haal byvoorbeeld Aboo-Hanifeh aan dat as iemand 'n qanat in verlate land bou, iemand anders 'n ander qanat in dieselfde land kan grawe op voorwaarde dat die tweede qanat 500 zera '(375 meter) van die eerste af is een.
Me Lambton haal Moeen al-din Esfarzi aan wat die boek geskryf het Rowzat al-Jannat (die tuin van die paradys) dat Abdollah bin Tahir (uit die Taheriese dinastie) en Ismaeel Ahmed Samani (uit die Samani -dinastie) verskeie qanats in Neyshaboor laat bou het. Later, in die 11de eeu, erken 'n skrywer met die naam Nasir Khosrow al die qanats met die volgende woorde: "Neyshaboor is geleë in 'n uitgestrekte vlakte op 'n afstand van 40 Farsang (40240 km) van Serakhs en 70 Farsang (≈420 km) van Mary (Marv) ... al die qanats van hierdie stad loop ondergronds, en daar word gesê dat 'n Arabier wat deur die mense van Neyshaboor beledig is, gekla het dat wat 'n pragtige stad Neyshaboor kon geword het as sy qanats op die grond sou gevloei het oppervlak en in plaas daarvan sou sy mense ondergronds gewees het. " Hierdie dokumente bevestig almal die belangrikheid van qanats tydens die Islamitiese geskiedenis binne die kulturele gebiede van Iran.
In die 13de eeu het die inval van Iran deur Mongoolse stamme baie qanate en besproeiingstelsels tot ondergang gebring, en baie qanats is verlate en opgedroog. Later, in die era van die Ilkhanid-dinastie, veral in die tyd van Ghazan Khan en sy Persiese minister Rashid al-Din Fazl-Allah, is 'n paar maatreëls getref om die qanats en besproeiingstelsels te laat herleef. Daar is 'n 14de-eeuse boek getiteld Al-Vaghfiya Al-Rashidiya (Rashid's Deeds of Endowment) wat al die eiendomme in Yazd, Shiraz, Maraghe, Tabriz, Isfahan en Mowsel noem wat Rashid Fazl-Allah aan die openbare of godsdienstige plekke geskenk het. Hierdie boek noem baie qanats wat op daardie stadium hardloop en besproei 'n aansienlike landbougrond. Terselfdertyd nog 'n boek, getiteld Jame 'al-Kheyrat, is geskryf deur Seyyed Rokn al-Din oor dieselfde onderwerp as die boek van Rashid. In hierdie boek noem Seyyed Rokn al-Din die eiendomme wat hy in die omgewing van Yazd geskenk het. Hierdie skenkings dui aan dat baie aandag aan die qanats gegee is tydens die regering van Ilkhanids, maar dit kan toegeskryf word aan hul Persiese predikante, wat hulle beïnvloed het. 
In die jare 1984–1985 het die ministerie van energie 'n sensus van 28.038 qanats geneem waarvan die totale afvoer 9 miljard kubieke meter was. In die jare 1992-1993 het die sensus van 28 054 qanats 'n totale afvoer van 10 miljard kubieke meter getoon. 10 jaar later in 2002–2003 is die getal van die qanats gerapporteer as 33,691 met 'n totale afvoer van 8 miljard kubieke meter.
In die beperkte streke is daar 317,225 putte, qanate en bronne wat 36,719 miljoen kubieke meter water per jaar afvoer, waarvan 3,409 miljoen kubieke meter oorskot is tot die waterdraer. in 2005, in die land as geheel, was daar 130,008 diep putte met 'n afvoer van 31,403 miljoen kubieke meter, 33,8041 halfdiepe putte met 'n afvoer van 13,491 miljoen kubieke meter, 34,355 qanats met 'n afvoer van 8,212 miljoen kubieke meter, en 55,912 natuurlike bronne met 'n afvoer van 21,240 miljoen kubieke meter. 
'N Opname van qanat -stelsels in die Koerdistan -streek in Irak wat die Departement Geografie aan die Oklahoma State University (VSA) in 2009 namens UNESCO in 2009 gedoen het, het bevind dat uit 3 683 karez -stelsels ongeveer 380 nog in 2004 aktief was, maar slegs 116 in 2009. Redes vir die afname van qanats sluit in "verlating en verwaarlosing" voor 2004, "oormatige pomp uit putte" en, sedert 2005, droogte. Daar word gesê dat watertekorte sedert 2005 meer as 100,000 mense wat van hul lewensbestaan ​​afhanklik was van karez -stelsels, gedwing het om hul huise te verlaat. Die studie sê dat 'n enkele karez die potensiaal het om genoeg huishoudelike water vir byna 9 000 individue te voorsien en meer as 200 hektaar landbougrond te besproei. UNESCO en die regering van Irak beplan om die karez te rehabiliteer deur middel van 'n Karez -inisiatief vir gemeenskapsherlewing wat in 2010 van stapel gestuur word. Die meeste van die karez is in Sulaymaniyah Governorate (84%). 'N Groot aantal word ook in die goewerneur Erbil (13%) aangetref, veral op die breë vlakte rondom en in die stad Erbil. 
In Japan is daar 'n paar dosyn qanatagtige strukture, plaaslik bekend as 'mambo' of 'manbo', veral in die Mie- en Gifu-prefekture. Terwyl sommige hul oorsprong duidelik koppel aan die Chinese karez, en dus aan die Iraanse bron, , het 'n Japannese konferensie in 2008 onvoldoende wetenskaplike studies gevind om die oorsprong van die mambo te evalueer. 
Onder die qanats wat in die Romeinse Ryk gebou is, was die 94 km lange Gadara -akwaduk in die noorde van Jordanië moontlik die langste deurlopende qanat wat ooit gebou is.  Gedeeltelik in die loop van 'n ouer Hellenistiese akwaduk, is opgrawings moontlik begin nadat 'n besoek deur keiser Hadrianus in 129–130 nC. Die Gadara -akwaduk was nooit heeltemal klaar nie en is slegs in afdelings in gebruik geneem.
In Pakistan is die Qanat -besproeiingstelsel slegs endemies in Balochistan. Die belangrikste konsentrasie is in die noorde en noordweste langs die grens tussen Pakistan en Afghanistan en die oase van die Makoran-afdeling. Die Karez -stelsel van die Balochistan -woestyn is op die tentatiewe lys vir toekomstige wêrelderfenisgebiede in Pakistan. 
Die akute tekort aan waterbronne gee water 'n deurslaggewende rol in die plaaslike konflikte wat in die loop van die geskiedenis van Balochistan ontstaan ​​het. Daarom is die besit van waterbronne in Balochistan belangriker as die eienaarskap van grond self. Daarom is 'n komplekse stelsel vir die opvang, kanalisering en verspreiding van water in Balochistan ontwikkel. Net so vereis die verspreiding en onbevooroordeelde vloei van water na verskillende aandeelhouers ook die belangrikheid van verskillende samelewingsklasse in Balochistan in die algemeen en veral in Makoran. Sarrishta (letterlik hoof van die ketting) is byvoorbeeld verantwoordelik vir die administrasie van die kanaal. Hy besit gewoonlik die grootste waterkwota. Onder sarrishta is daar verskeie eienaars van issadar wat ook oor groter waterkwotas beskik. Die sosiale hiërargie in die Baloch -samelewing van Makoran hang af van die besit van die grootste kwotas water. Die rol van sarrishta in sommige gevalle hiërargies en van geslagte na binne die gesin, en hy moet kennis dra van die kriteria van onbevooroordeelde verspreiding van water onder verskillende issadar.
Die verdeling van water is gebaseer op 'n komplekse inheemse metingstelsel wat afhang van tyd en ruimte, veral in die fases van die maan, die hangams. Op grond van seisoenale variasies en die hoeveelheid water word die hangams oor 'n tydperk van sewe of veertien dae onder verskillende eienaars verdeel. Op sommige plekke, in plaas van hangam, word Anna egter gebruik, wat gebaseer is op 'n tydperk van twaalf uur vir elke kwota. As 'n persoon dus 16 kwotas besit, beteken dit dat hy geregtig is op water vir agt dae in die hoogseisoen en 16 dae in die winter wanneer die watervlak daal, sowel as die verwagting vir winterreën (Baharga) in die Makran -streek. Die waterkwota van twaalf uur het weer onderverdeel in verskeie subfraksies van plaaslike meetskale, soos tas of pad (Dr Gul Hasan Pro VC LUAWMS, 2 dae nasionale konferensie oor Kech).
Die distrik Chagai is in die noordwestelike hoek van Balochistan, Pakistan, grens aan Afghanistan en Iran. Kanate, plaaslik bekend as Kahn, word wyer in hierdie streek aangetref. Hulle word versprei vanaf die distrik Chaghai tot by die distrik Zhob.
Kanate is gevind in 'n groot deel van Sirië. Die wydverspreide installering van grondwaterpompe het die watertafel en die qanat -stelsel verlaag. Kanate het droog geword en is dwarsdeur die land verlate. 
In Oman uit die Ystertydperk (gevind in Salut, Bat en ander plekke) is 'n stelsel ondergrondse akwadukte met die naam 'Falaj' gebou, 'n reeks goed-agtige vertikale skagte, verbind deur liggies skuins horisontale tonnels. Daar is drie tipes Falaj: Daudi (Arabies: داوودية) met ondergrondse akwadukte, Ghaili (Arabies: الغيلية) wat 'n dam benodig om die water op te vang, en Aini (Arabies: العينية) waarvan die bron 'n waterbron is. Dit het grootskaalse landbou in 'n droëlandomgewing laat floreer. Volgens UNESCO, ongeveer 3000 aflaj (meervoud) of falaj (enkelvoud), word vandag nog in Oman gebruik. Nizwa, die voormalige hoofstad van Oman, is gebou rondom 'n falaj wat tot vandag toe gebruik word. Hierdie stelsels dateer voor die Ystertydperk in Oman. In Julie 2006 is vyf verteenwoordigende voorbeelde van hierdie besproeiingstelsel as 'n wêrelderfenisgebied ingeskryf. 
Verenigde Arabiese Emirate Wysig
Die oases van die stad Al Ain (veral Al-Ain, Al-Qattarah, Al-Mu'taredh, Al-Jimi, Al-Muwaiji en Hili), aangrensend aan Al-Buraimi in Oman, gaan voort met die tradisionele falaj (qanat) besproeiings vir die palmbome en tuine, en vorm deel van die ou erfenis van die stad.  
Daar is vier hoof oases in die Egiptiese woestyn. Die Kharga -oase is een wat breedvoerig bestudeer is. Daar is bewyse dat reeds in die tweede helfte van die 5de eeu vC water wat qanats ingebring is, gebruik is. Die qanats is opgegrawe deur waterdraende sandsteengesteentes wat in die kanaal sypel, met water in 'n wasbak agter 'n dam aan die einde. Die breedte is ongeveer 60 cm, maar die hoogte wissel van 5 tot 9 meter, dit is waarskynlik dat die qanat verdiep is om sypel te verbeter toe die watertafel daal (soos ook in Iran gesien word). Van daar af is die water gebruik om landerye te besproei.  
Daar is nog 'n leersame struktuur by die Kharga -oase. 'N Put wat blykbaar opgedroog het, is verbeter deur 'n syas deur die maklik deurdringende sandsteen (vermoedelik in die rigting van die grootste watersyping) in die heuwel van Ayn-Manâwîr te ry om ekstra water op te vang. Nadat hierdie syas verleng is, is nog 'n vertikale as gedryf om die syas te sny. Sykamers is gebou, en gate is in die rots geboor - vermoedelik op plekke waar water uit die rotse gesypel het - is duidelik. 
David Mattingly berig dat foggara honderde kilometers in die Garamantes -omgewing naby Germa in Libië gestrek het: 'Die kanale was oor die algemeen baie smal - minder as 2 voet breed en 5 hoog - maar sommige was 'n paar kilometer lank, en in totaal is ongeveer 600 foggara verleng vir honderde kilometers ondergronds. Die kanale is uitgegrawe en onderhou met behulp van 'n reeks vertikale asse wat gereeld tussen mekaar geleë is, een elke 30 voet of so, 100 000 in totaal, gemiddeld 30 voet in diepte, maar soms tot 130. " 
Die waterbestuurstelsel foggara in Tunisië, wat gebruik word om oases te skep, is soortgelyk aan dié van die Iraanse qanat. Die foggara word gegrawe in die voetheuwels van 'n redelik steil bergreeks, soos die oostelike dele van die Atlasberge. Reënval in die berge kom die waterdraer binne en beweeg na die Sahara -gebied in die suide. Die foggara, 1 tot 3 km lank, dring deur die waterdraer en versamel water. Gesinne onderhou die foggara en besit die grond wat dit besproei oor 'n breedte van tien meter, met die lengte wat gereken word deur die grootte van die erf wat die beskikbare water sal besproei. 
Qanats (aangewese foggaras in Algerië) is die bron van water vir besproeiing in groot oases soos Gourara. Die foggaras word ook gevind in Touat ('n gebied van Adrar 200 km van Gourara). Die lengte van die foggaras in hierdie streek word na raming duisende kilometer.
Alhoewel bronne daarop dui dat die foggaras moontlik al in 200 CE in gebruik was, was dit duidelik teen die 11de eeu in gebruik nadat die Arabiere die oases in die 10de eeu in besit geneem het en die inwoners Islam omhels het.
Die water word aan die verskillende gebruikers gemeet deur middel van verspreidingsgange wat die meter na die verskillende kanale vloei, elk vir 'n aparte gebruiker.
Die humiditeit van die oases word ook gebruik om die watertoevoer na die foggara aan te vul. Die temperatuurgradiënt in die vertikale skagte veroorsaak dat lug deur natuurlike konveksie styg, wat veroorsaak dat 'n trek die foggara binnedring. Die vogtige lug van die landbougebied word in die foggara getrek in die teenoorgestelde rigting as die afloop van water. In die foggara kondenseer dit op die tonnelmure en die lug gaan uit die vertikale skagte. Hierdie kondensvog is beskikbaar vir hergebruik. 
In die suide van Marokko is die qanat (plaaslik khettara) word ook gebruik. Op die rand van die Sahara -woestyn het die afgesonderde oases van die Draa -riviervallei en Tafilalt sedert die laat 14de eeu op qanatwater staatgemaak vir besproeiing. In Marrakech en die Haouz -vlakte word die qanats sedert die vroeë sewentigerjare laat vaar nadat dit opgedroog het. In die Tafilaft -gebied word nog die helfte van die 400 khettara's gebruik. Die impak van die Hassan Adahkil -dam op die plaaslike watertafels is een van die vele redes vir die verlies van die helfte van die khettara. 
Die swart berbers (haratin) van die suide was die oorerflike klas qanatgrawers in Marokko wat hierdie stelsels bou en herstel. Hulle werk was gevaarlik. 
Die Tunnel van Eupalinos op Samos loop 1 kilometer deur 'n heuwel om water aan die stad Pythagorion te verskaf.  Dit is gebou in die orde van die Tyrant Polycrates omstreeks 550 vC. Aan weerskante van die tonnel, vlak qanat-agtige tonnels het die water vanaf die fontein en na die stad vervoer.
Die 5,653 m (3,513 myl) lange Claudius -tonnel, bedoel om die grootste Italiaanse binnelandse water, Fucine -meer, te dreineer, is gebou volgens die qanat -tegniek. Dit het skagte tot 122 m diep.  Die hele ou stad Palermo op Sicilië was toegerus met 'n enorme qanat -stelsel wat gedurende die Arabiese tydperk (827–1072) gebou is.  Baie van die qanats word nou in kaart gebring en sommige kan besoek word. Die beroemde Scirocco-kamer het 'n lugversorgingstelsel wat afgekoel word deur die vloei van water in 'n qanat en 'n "windtoring", 'n struktuur wat die wind kan vang en dit kan gebruik om die afgekoelde lug in die kamer op te trek.
Die Raschpëtzer naby Helmsange in die suide van Luxemburg is 'n besonder goed bewaarde voorbeeld van 'n Romeinse qanat. Dit is waarskynlik die mees uitgebreide stelsel in sy soort noord van die Alpe. Tot op hede is ongeveer 330 m van die totale tonnellengte van 600 m ondersoek. Dertien van die 20 tot 25 skagte is ondersoek.  Dit lyk asof die qanat water voorsien het vir 'n groot Romeinse villa op die hange van die Alzette -vallei. Dit is gedurende die Gallo-Romeinse tydperk gebou, waarskynlik rondom die jaar 150 en het daarna ongeveer 120 jaar lank funksioneer.
Daar is nog baie voorbeelde van galeria of qanat -stelsels in Spanje, waarskynlik deur die More na die gebied gebring tydens hul bewind van die Iberiese skiereiland. Turrillas in Andalusië op die noordelike hange van die Sierra de Alhamilla het bewyse van 'n qanat -stelsel. Granada is 'n ander webwerf met 'n uitgebreide qanat -stelsel.  In Madrid word hulle "viajes de agua" genoem en tot relatief onlangs gebruik. Sien  en  in Spaans.
Kanate in die Amerikas, wat gewoonlik puquios of filtrasiegalerye genoem word, kan gevind word in die Nazca -streek van Peru en in die noorde van Chili.  Die Spaanse het qanats in Mexiko in 1520 CE ingevoer. 
In die Atacama -woestyn in die noorde van Chili staan ​​qanate bekend as socavones.  Socavones Dit is bekend dat dit bestaan ​​in die Azapa-vallei en die oase van Sibaya, Pica-Matilla en Puqui Nuñez.  In 1918 noem die geoloog Juan Brüggen die bestaan ​​van 23 socavones in die Pica -oase, maar dit is sedertdien laat vaar weens ekonomiese en sosiale veranderinge. 
In 'n brief van 21 Augustus 1906, geskryf deur Teheran, beskryf Florence Khanum, die Amerikaanse vrou van die Persiese diplomaat Ali Kuli Khan, die gebruik van qanats vir die tuin in die huis van haar swaer, generaal Husayn Kalantar,  1 Januarie 1913 
"Die lug is die wonderlikste waarin ek nog ooit was, in enige stad. Berglug, so soet, droog en" behoudend ", heerlik en lewegewend. ' Sy het vertel van lopende strome en vars water wat in die tuine opborrel. (Hierdie alomteenwoordige water, wat ongetwyfeld van Persië na Bagdad en van daar na Spanje gedurende sy Moslem-dae versprei het, het Spaanse baie 'n waterwoord gegee: aljibe, want byvoorbeeld, is Persiese jub, beekkano of pyp, is Arabiese qanat -riet, kanaal. So JT Shipley, Woordeboek van Word Origins)."
Een van die oudste tradisies in Iran was om huwelikseremonies tussen weduwees en ondergrondse watertonnels, qanats, te hou. 
Ou gate bestaan ​​onder ons radar. Dikwels word na ons verwys as "digs " of "sites ", ons is geneig om dit as romans te beskou eerder as hoofstukke of bladsye. Laat ons dit nou maar net gate noem, en ek gee nie om of die storie sinvol is of dat hoofstukke sinvol vloei nie, en kyk na 'n paar baie ou gate.
Chand Baori in Indië, wat omstreeks 800 nC gebou is, is 'n skouspelagtige ou gat. Hierdie Stepwell ('n put wat meer lyk soos 'n dam en water wat deur aflopende trappe bereik word) het 3500 trappe wat 100 voet tot onder val. In die moessonseisoen word die put amper vol.
Derinkuyu in Turkye is moontlik nie 'n gat in die tradisionele sin nie, maar 'n beskawing wat 'n ondergrondse struktuur van meer as 100 voet diep, wat 20 000 mense kan huisves, is 'n lys van ou gate. Omtrent 800 v.C. toegeskryf aan die Frygiërs, kon elke vlak van binne die struktuur agter roldeure vasgemaak word. Gesofistikeerde ventilasie het vars lug na die diepste hoeke laat vloei, en 'n tonnel van byna 5 myl lank het dit verbind met die ondergrondse stad Kaymakli.
Die Gadara -akwaduk, ook genoem Qanatir Fir'awn  of Qanat Fir'aun (Pharaoh's Watercourse), was 'n Romeinse akkoord wat water voorsien vir sommige van die stede in die Decapolis. Dit het diens gedoen aan Adraha (vandag bekend as Dera'a in Sirië), Abila (by Wadi Queilebh in Jordanië) en Gadara (hedendaagse Umm Qais in Jordanië).  Die akwaduk het die langste bekende tonnel van die Classical era.
Daar was 'n gedeelte van meer as 106 kilometer, gebou met qanat -tegnologie. In hierdie spesiale geval was byna al die skagte diagonaal teen 45-60 grade, met trappe na die regte waterkanaal in die berg. Die lyn loop oor steil hellings en versamel water uit bronne in die omgewing. Die eerste besoeker wat langs die "Kanatir" gery het, was U. J. Seetzen in 1805. [ aanhaling nodig ]
Daar is hellingen van 0,3 meter per myl (0,2 m/km 1,0 ft/mi) vir die tonnelgedeelte. Die akwaduk begin by 'n Romeinse dam in Dilli (al-Dali, ook gespel el-Dilli, Eldili, ad-Dili, ongeveer 7 km noord van die woonbuurt Al-Shaykh, Maskin, Izra, Daraa #8197Gouvernement, Sirië). Van daar af kruis hierdie deel van die akwaduklyn verskeie wadis via brûe van vyf tot tien meter hoog (15–35 voet). Gedurende die afgelope dekades is meer as drie kilometer van die oorblywende onderbou op die vlaktes tussen Dilli en Dera'a naby die grens tussen Sirië en Jordaan gesloop. [ aanhaling nodig ]
Oos van Adraha was 'n 35 meter lange brug. Die oorblyfsels van die brug kan nou gevind word op die grond van die nuwe Al Saad -dam in die oostelike voorstede van Dera'a. Na 'n aansluitingspunt met 'n sykanaal van die Muzayrib -meer, begin die ondergrondse akwaduk. Drie verskillende watersisteme is naby Gadara (Umm Qais) gevind. Die eerste en tweede is gebou met qanat -tegnologie, en die derde  is gebou as 'n kanaal langs 'n straat. Daar word geglo dat al drie stelsels gebruik is, maar elkeen op 'n ander tydperk. 
Voor ons reis na Iran in April/Mei 2016 het ons via hierdie webwerf toegang gekry tot die 'Samevatting' vir Iran se benoeming van 'The Persian Qanat' (die oorweging deur die WHC in 2016 was natuurlik nog steeds 2 maande weg). Hierdie dokument, wat slegs 66 bladsye lank is, het getoon dat die oorspronklike T List -definisie vir die "Qanats of Gonabad" aansienlik verander is volgens hierdie forum -pos.
Maar selfs al sou die benoeming suksesvol wees, kon ons natuurlik nie seker wees dat al 11 genomineerde Qanats ingeskryf sal word nie. So - wat om te besoek? Ons het besluit om die Qanats op Bam en Yazd te rig.
Maar 'hoe' besoek 'n mens eintlik 'n qanat ?? Die aard daarvan is 'n smal ondergrondse, mensgemaakte waterkanaal waarvan die grawe en instandhouding 'n gevaarlike taak is, wat dit onwaarskynlik maak dat 'besoekmateriaal' is !!
Die gebiede wat moontlik ingeskryf sou word, omvat vir elke Qanat
a. Die "Mother Well". Dit is gewoonlik diep onder die grond, aangesien dit toegang tot 'n bron vir die ondergrondse water kry. Dit is waarskynlik geleë in die land in die rigting van 'n bergagtige gebied waar 'n geologiese kenmerk (vensterbank of fout, ens.) Die ondergrondse afloop van die berge veroorsaak het om te "tik"
b. Die verloop van die qanat - dit blyk dat Iran die standaard aangeneem het om 'n 30 m breë kerngebied aan te wys met die smal tonnel daaronder in die middel. Hierdie tonnel sal geleidelik baie stadig daal en nader aan die oppervlak kom in die loop van die qanat namate die land hierbo ook daal. Langs hierdie kursus sal daar talle "toegangspunte" wees. In die oop land sal dit dikwels sandheuwels wees wat in 'n ry uitstrek. As u een hiervan klim, kan u 'n gapende oop gat/skag sien (ons gids het ons gewaarsku om versigtig te wees vir sulke toegangspunte, aangesien die sand in die heuwel om die as onstabiel kan wees) of, alternatiewelik, 'n beton "dop" wat kan opgehef word om toegang te verkry - die qanat self kan nog baie meter onder wees en toue benodig, ens. In dorpe het baie van die ouer huise direkte toegang tot die qanat via hul eie putte of trappe. Daar is waarskynlik ook af en toe 'openbare' toegangspunte in die land en in die stad, waar dit waarskynlik die vorm sal aanneem van halwe koepelstrukture wat stappe dek wat na die watervlak lei.
c. Die uitgangspunt - teen hierdie tyd sal die qanat feitlik op oppervlakvlak wees en water sal in 'n oop kanaal vloei
d. 'N Landbougebied wat die afloopwater gebruik. Die Executive Summary -kaarte toon egter aan dat hierdie gebiede dikwels (altyd?) NIE in die kerngebied van die nominasie ingesluit is nie, maar dat hulle na die buffersone of 'n afsonderlik beskryfde "Agricultural Demand Area"
In die praktyk beteken dit dus dat u op soek is na die hoofuitgangspunt, 'n toeganklike toegangspunt of 'n landbougebied wat in die kern ingesluit moet word !! Tensy 'n mens natuurlik bereid is om te "tel" as 'n 'besoek', bloot deur die kernlyn bo die grond oor te steek/verby !!
Ons eerste soektog was na die Qanats van Ghasem Abad en Akbar Abad naby Bam. Dit is 'n paar kilometer suid van die Arg net noord van die dorp Baravat geleë. Hulle is baie kort - met hul kernsones wat slegs tot 15 ha strek. Dit is opmerklik dat hierdie sones eintlik die kernsone van die bestaande Bam -inskripsie oorsteek, wat suid van die Arg strek om die 'foutgebied' in te sluit. Die opsomming regverdig hul opname omdat hulle - "... twee jong Qanats van Bam is wat buitengewoon in afskeiding is as gevolg van die wortels van qanat in Baravat en Bam -fout. Bam as 'n simbool van mans se oorwinning oor 'n vyandige omgewing kan ook in sy eie geval as uniek beskou word. Die ingewikkelde bestuur van die ondergrondse besproeiingstelsel in Bam lei tot 'n ongelooflike netwerk vir landbougrondgebruik in harmonie met die beboude gebied. "
Die foto in die opsomming op (PDF) bladsy 6 van Ghasam Abad toon dat dit baie meer "buite die woestyn" en ver van die menslike bewoning geleë is as wat dit werklik was - 'n voorbeeld van 'n 'ou foto' wat gebruik is. Dit lyk asof die groeiende dorpie Baravat grotendeels die hele lyn van die qanats omring. Die uitgangspunte is binne 10 meter van mekaar geleë en word elk gemerk met 'n kennisgewing in Engels. Dit was 'n verrassing en verteenwoordig moontlik 'n deel van Iran se "nominasiepoging"! 'N Paar kinders en jong mans was by die uitgange bymekaar. Eersgenoemde speel, spat en probeer om vis te vang. Een van laasgenoemde was om sy hare in die water te was! Ons het gevra wat hulle weet oor die moontlikheid van 'n UNESCO -benoeming - "ons het 'n tyd gelede iets gehoor, maar dit lyk asof niks gebeur het nie", het ons gesê! Soveel vir "Gemeenskapsbetrokkenheid".
Ons het die afritstroom gevolg deur 'n kort entjie in die dadelpalms te stap, wat in hierdie geval blykbaar nie deel van die kernsone vorm nie. En dit was regtig dit. Ons ry toe 'n kilometer of wat terug langs die lyn van die Qanat en bereik 'n ander palmboom, aan die rand waarvan nog 'n kennisgewing lui dat hier die 'moederput' is - maar dit lyk asof daar geen toegang is nie.
Ons tweede Qanat "besoek" was by Hasan Abad-e Moshir, wie se moeder goed suid van die stad Mehriz begin en meer as 40 km noordwaarts vloei na en deur Yazd. Sy kernsone is 2759ha. Een interessante aspek van die verloop daarvan is dat dit Bagh -e Pavlanapour voed - een van die ingeskrewe Persiese tuine. Uit die Executive Summary -kaart blyk dit dat die kernsones van hierdie twee webwerwe mekaar eintlik kan raak. Ons het egter reeds 3 Persiese tuine gesien en sou nog 3 moes sien. Ons het ook 'n baie lang dag gehad en moes nog by Yazd kom, sodat ons die moontlike lekkernye van 'n ander Persiese Tuin prysgee en die roete van die Qanat suid van Mehriz na die berge volg. Hier vind ons 'n 'openbare' toegangspunt waar mense water kan kom haal. 'N Kennisgewing in Farsi beskryf dit as deel van die Hasan Abad qanat. Trappe het ongeveer 4 meter afgeloop na 'n growwe gekapte "grot" waardeur helder water oorvloedig gevloei het. Terwyl ons daar was, het verskeie motors opgestaan ​​en hul passasiers het 'n verskeidenheid plastiekhouers gevul! Selfs ons bestuurder, wat 40 km daarvandaan in Yazd gewoon het, waar sy water moontlik deur hierdie baie qanat voorsien is, het aangesluit en 'vars' water gekry. Dit blyk dat daar 'n hele sosiale 'etiket' was (en is nog steeds vir die geboue wat direkte toegang tot die qanat het) rondom die gebruik van die gedeelde waterloop in die dorpe, sodat bv. Wasgoed slegs op sekere dae gedoen word !!
Om die 'Persiese Qanat' ten volle te waardeer, moet u regtig die 'Water Museum' in Yazd besoek. Geleë in 'n ou herehuis, is dit op sigself sowel as vir die fyn verduidelikings en uitstallings interessant. 'Ouderwets' en stowwerig ja, maar wie het oudiovisuele nodig, ens. Die tafelbladmodel met 'n "wegsny" om die verloop van 'n qanat van Mother Well na landbou-afloop bo en onder die grond aan te toon, verrig die werk perfek.
Die bykomende relevansie van die museum vir die "Persiese Qanat" -benoeming is dat dit direk bo 2 qanats geleë is - waarvan die Zarch die tweede qanat -nominasie van Yazd is !! (sien hierdie pdf) As u so bedagsaam was, kan u 'n 'museumbesoek' as '' 'n Qanat -besoek '' reken! In werklikheid is die qanat "wat te sien is" in die kelder van die herehuis NIE die Zarch nie, wie se ligging slegs deur 'n afdeksteen op die patio van die herehuis getoon word. Die Qanat -opsomming is nie duidelik of enige, of so ja, watter 'bogrondse' kenmerke in dorpe by die benoeming ingesluit is nie, dus moet 'n mens aanvaar dat die watermuseum nie ingesluit is nie, behalwe dat dit duidelik binne die ' 30m sone "! Ons kan moontlik meer ontdek via die volledige nominasie lêer. Die 'historiese struktuur van Yazd', wat vermoedelik die watermuseum sal insluit, moet egter deur Iran genomineer word vir 2017. 'n Besige paar jaar vir Yazd !! Wat toegang tot die Zarch Qanat betref - ek kon geen plek vind waar die publiek dit in die Yazd -stad kon doen nie - alhoewel dit natuurlik kan verander, word dit ingeskryf.
Dit laat my die probleem agter watter foto om te gebruik om hierdie nie besonder fotogeniese webwerf in meer as een qanat voor te stel nie (as versekering teen die uitsluiting van enige van hulle)! Ek het 'n "prentjiepakket" van die bordjie by Akbad Abad gekies (as 'n bewys van besoek!) Plus die versameling van water vanaf 'n openbare toegangspunt vir Hasan Abad, suid van Mehriz.
Priester, Boek van die Dooies
In watter mate is Polybius ons beste gids tot die Hellenistiese geskiedenis?
Buitedraers, Balawat -hek
Heinkel He 111P -enjin
Copyright © salvadoryoscar.com | Qanat Firaun, die mees skouspelagtige ondergrondse akwaduk van die antieke wêreld...