Die anti-ironie van Khmer-glansfoto's - Inligting
Lauren Quinn kry 'n onverwagse reaksie nadat sy 'inheems is'.
[Opmerking van die redakteur: Hierdie artikel is hier in die oorspronklike vorm gepubliseer.]
EK SÊ EERS in 'n kafee in Tanger, Marokko. Die een of ander beroemde man met 'n gevulde kafee waar Westerse skrywers meesterstukke gebruik het. Of vaart vir esel. Of reis uit op eksotiese middels. Of waarskynlik 'n kombinasie van die drie. Dit was baie gewild onder toeriste - op die manier dat die Hemingway-kroeg in Havana gewild is - en by die mense met 'n hoë hak. Ek was die enigste vroulike, Westerse of andersins, in die gewrig.
Hy het daardie uitgestrekte voorkoms van permanente sonbrand en verruimde selftevredenheid gehad.
Ek het gekyk hoe 'n man binnestap - groot, broos, bruisend. Hy het of nie 'n wit baard gehad nie - ek onthou iets van wit hare, hoewel sy kop beslis met 'n serp versier is. Hy het daardie uitgestrekte voorkoms van permanente sonbrand en verruimde selftevredenheid gehad; hy dra 'n lang, vloeiende kleed van etniese druk en dra 'n dik houtstok. Twee jonger mans, een met 'n notaboek, 'n ander met 'n videokamera en 'n mikrofoon, het gevolg toe hy doelgerig na die normale tafel gegaan het.
Hy leun terug in 'n houding van verdowing en begin wat ek voorgestel het om 'n lang eendragtige, in Frans, te wees oor die Marokkaanse kultuur en die veranderinge daarin die afgelope dekades, soos gesien deur sy skerp oog. Die man met die notaboek knik en krap. Ek het gekyk hoe die kameraman na al die Marokkaanse mense in die kafee kyk, t-hemde en jeans aangehad, en toe teruggekeer na die yslike ou kerel voor sy kamera, met sy kleed, 'n benadering van die foto's met 'n sepia-kleur, wat ontdekkingsreisigers en antropoloë geneem het, wat nou as poskaarte verkoop word.
Ons oë ontmoet vlugtig. Ek het geglimlag; die kamera man lyk verleë. Ek het gegil en verbeel my dat ek dieselfde gedagte het:
My God. Hy is inheems.
Daar is min dinge vir my snaakser as mense wat hulself te ernstig opneem. Reisigers / uitgewekenes wat te veel met hul aanneemlande identifiseer, bied eindelose vermaak terwyl hulle op pad is. Toe ek later die puntige vingers en die vals-goudkleurige glansfoto's van Khmer in Kambodja raakloop, het ek geweet dit moes dit doen - my eie kans om 'Go Native' te gaan.
Die verskynsel van glansfoto's van Khmer
Om dit duidelik te maak, is dit nie 'n foefie wat vir toeriste vervaardig word nie; dit is 'n Kambodjaanse (nee, Suidoos-Asiatiese) verskynsel. Mense trek aan, kry 'n pond fondament en valse wimpers op, klap in 'n glansryke kleed en laat hulself tot belaglike houdinge vorm. Dan word daar verskillende velle kleure met 'n fotoshoop opgehang en voor mekaar geplaas, soos Angkor Wat of die salon van 'n welgestelde persoon ('n kaggel en Persiese tapyt is die sleutel). Mense doen dit vir hul troue, vir hul ouderdom, as familiefoto's - dit is nie ongewoon om 'n groot geraamde afdruk in iemand se huis te sien hang nie.
Dit is 'n wettige, outentieke onaantreklikheid.
Dit is, in kort, die Khmer-weergawe van kaasagtige K-Mart-foto's. Dit is 'n wettige, outentieke onwaarheid.
Ek het nie opgelet dat die fotostudio's in die stad rondgespring het voordat iemand hulle daarop gewys het nie. Die sonverbleikte tekens van glimlaggende paartjies, die venster vertoon van pailletrokke. Hulle het verdwyn in die visuele statistiek van Phnom Penh-winkels.
Glansfoto's van Khmer is iets van 'n ritueel vir Phnom Penh-expats, veral die wyfies. Dus het ek 'n houding afgerond, na die eerste ateljee met 'n ordentlike voorkoms waar ons op Monivong deurgekom het, ingestap en 'n afspraak gemaak om in 'n Apsara prinses.
Teen vyfuur op 'n swoelende Sondag klim vyf van ons op die agterste trappe van 'n fotostudio na die kleedkamer. Dit het gelyk soos die agtergrond van 'n Asiatiese kabaret: grimering en paillette en tradisionele kostuums op die balke.
Daar was net een meisie wat hare en grimering doen; ongeveer 30 minute elk, was ons lank daar. My vriende het die $ 10, meer beskeie belaglike opsies, gekies; Ek het gekies vir die buitengewone Apsara-bedrag van 15 dollar, wat meer spoggerige rompvoue, ekstra valgoue armbande en selfs 'n pruik bevat.
'N Paar dae later is ek terug na die ateljee om my afdrukke te gaan haal (drie afdrukke is by die $ 15-prys ingesluit). Ek het gedink aan die ou wat ek jare gelede in die kafee in Tanger gesien het. Die verskil, besluit ek, was humor. En selfbewustheid: ek het dit as 'n grap gedoen, 'n stelling oor die belaglikheid van myself in die kulturele konteks van Khmer en hoe ek, op 5'10 ″ en 'n geselligheid van tatoeëring, nooit, ooit sal inmeng met of sal wees nie 'n deel van die kultuur. Die foto's was 'n tasbare bewys van die kloof tussen wêrelde.
Ek het geglimlag en hardop gelag en die dames weer bedank.
Ek het 'n paar ander vriende gaan ontmoet vir ete in die Chinese Noodle Restaurant. Ek het my afdrukke uitgehaal en hulle lag - dit was belaglik, nie waar nie?
Ek sien die kelnerin loer oor ons skouers. Ek het skielik selfbewus gevoel. Sou sy aanstoot neem? Sou die grap vertaal word?
Tot my verligting het die kelnerin geglimlag, 'n versnipperde tand en diep lyne. Toe steek sy haar hand uit en neem een ​​van die foto's in haar hand en ondersoek dit nader. 'Baie mooi,' en sy kyk op na my met 'n soort opregtheid wat my laat bloos het.
Dit was nie die reaksie wat ek verwag het nie. Ek voel op die een of ander manier meer verleë.
Die kelnerin het my afdrukke na die ander tafels in die restaurant deurgegee, terwyl al die vrouens glimlag en knik en hulle goedkeur. Die vrou se oë kyk na my en dit was 'n soort warmte wat ek gevoel het, moeders en aanvaardend en heeltemal ontblote is vir die snarky ironie waarmee ek die fotostudio binnegekom het.
Hulle het nie gedink dit is snaaks nie, en hulle is nie beledig nie. Hulle het gedink dit is pragtig.
Ek het my kop gehang. 'Ek is 'n asshole,' kondig ek aan. Dan kyk ek op en glimlag, "Maar ek is ten minste 'n pragtige asshole."