Ek neem my plek in die regte ry in, en begin met my gunsteling tydverdryf… mense kyk. Apteke het altyd die snaakste karakters!
Skielik begin die een ou se liggies flikker, en hy stap na die toonbank. Sy pakkie word oorhandig, en hy is gone. Ek ontspan, dis net liggies, en hy maak darem nie ‘n geraas nie.
Uiteindelik kry ek darem die dingetjie opgetel, gee dit vir die tannie, en kry inruil daarvoor my pakkie. Blitsig skiet ek deur na die till, bly dat ten minste hulle nie die oomblik beleef het nie. Pakkie betaal, en uit by die deur. Steri Stumpie vergete.
Daar is baie sulke geleenthede. Enige plek waar jy moet wag vir iets skep die geleentheid om ‘n instant vriend te maak. En daai “iets” kan enigiets wees. Dit kan jou taal wees, of jou ras, of waar jy werk, of jou skool, of jou klere, of jou manier van vervoer, of selfs net die plek waar jy parkeer.
Dalk moet ek bietjie moeite doen, en die oom se naam vra. Of dalk net sy van, want ek gaan hom nie op sy naam noem nie, daarvoor verdien sy jare baie meer respek. Maar dalk sal ons lekker gesels oor ‘n koppie koffie. En dalk is dit die begin van ‘n vriendskap.
In die verte hoor ek hoëhakskoene wat klak-klak oor die teer. Maar dis vêr, en siende dat dit ‘n windstil aand is kan ek nogals mooi skat dat die kar daar iewers by die wasgoedpale geparkeer het.
Ek kan nie dink hoekom jy nou regtig so vêr van jou plek af wil parkeer nie, maar ek gee haar (hom) die voordeel van die twyfel, ek meen, dalk is dit ‘n jongetjie wat pa se kar gestamp het…