Die Griekse begrip aisthetikos bring reeds die kuns in direkte verband met sintuiglike gevoeligheid teenoor die skone. Maar dit is Baumgarten se Aesthetica (1750) wat die teoretiese basis skep vir 'n moderne ingesteldheid teenoor die skone. Daarop word voortgebou deur die Duitse ROMANTICI, o.a. Goethe en Hegel. Hulle beklemtoon die onbetrokkenheid van die kuns en kunstenaarskap by die gewone maatskaplike prosesse, en dat suiwer kuns nie 'n draer van idees kan wees nie. Algaande word die musiek aangeprys as die fynste uiting van kuns.
Die term estetisisme word egter net m.b.t. strominge in Wes-Europa gedurende die tweede helfte van die 19e eeu gebruik. Die begrip self wil hê dat sy eksponente die formule vir 'n volmaakte skoonheidsleer gevind het.
Dit is wel waar dat die verskynsel 'n hiperbewustheid van verfyning en suiwerheid van uitdrukking was, daarvan 'n artistieke plig gemaak het en die kuns tot religie verhef het. Maar dit het, veral teen die jare negentig, ontaard in 'n sieklike najaag van oordrewe en onnatuurlike, sinnelike effekte, 'n bejag op die onskone. Hierdie verwording is veral ook waarneembaar in die gedragspatrone van aanhangers wat bowenal so gekunsteld moontlik wou wees.
So 'n paradoks tussen die aanvanklike ontginning van die suiwerste kuns en die latere blatante beheptheid met vreemdheid, selfs swartkuns en die bose, vra om verklarings.