Simon Boxall en Abiy S. Kebede
'N Vol Copacabana-strand in Rio de Janeiro, Brasilië. RM Nunes / Shutterstock
Tot die helfte van die wêreld se sandstrande loop die gevaar om aan die einde van hierdie eeu te verdwyn as daar nie stappe gedoen word om kweekhuisgasvrystellings te beperk nie. Dit is volgens 'n nuwe studie, gepubliseer in Nature Climate Change. Selfs as 'n beter uitkoms aanvaar word vir optrede teen klimaatsverandering, waar die wêreldwye uitstoot ongeveer 2040 bereik, sal meer as een derde (37%) van die wêreld se strande teen 2100 verlore gaan.
Navorsers het voorheen satellietbeelde ontleed wat die verandering van die kuslyn van 1984 tot 2016 toon. Hulle het bevind dat 'n kwart van die sandstrande wêreldwyd reeds geërodeer teen 'n koers van meer as 0.5 miljoen per jaar, vergiet 28,000 vierkante kilometer grond na die see.
Die tempo waarteen seevlakke styg, versnel met elke jaar ongeveer 0.1 mm. Maar die styging in seevlak sal nie eens regoor die wêreld wees nie. Die term "seevlak" kan misleidend wees - die seevlak is nie plat nie. Net soos die atmosfeer, het dit gebiede met hoë en lae druk wat heuwels en troggehoue ​​skep. Sommige hiervan word deur groot strome geskep, sodat veranderinge wat plaasvind namate die oseane warm word, die topografie van die seevlak verander. Sommige gebiede kry minder as die voorspelde gemiddelde styging in seevlak, maar baie sal meer sien.
Meer as 60% van die sandstrande in Gambië en Guinee-Bissau kan verlore gaan deur erosie deur stygende seë, terwyl Australië na verwagting bykans 12,000 km sandkus sal verloor. Vir klein eilandstate soos Kiribati, die Marshall-eilande en Tuvalu sou 300 miljoen grond - soos vir sommige voorspel is - rampspoedig wees.
'N Lugfoto van die Funafuti-atol, Tuvalu, toon die vliegveld van die internasionale lughawe Vaiaku. Daar is min ruimte vir die kus om terug te trek namate seevlakke styg. Maloff / Shutter
Nêrens om heen te gaan nie
Sandstrande beslaan meer as 'n derde van die wêreldwye kuslyn, en van al die verskillende soorte strande is die sandstrande die mense wat die meeste gebruik. Baie kusgebiede is gebou op industriële, behuisings- en toeriste-oorde.
Hierdie 'sagter' dele van die kuslyn was nog altyd aan die barmhartigheid van oseaanstorms en getye. Maar die voorspelde styging in die seevlak bo-op hierdie daaglikse oorvloei plaas die grens tussen kus en see binnelands, 'n proses wat bekend staan ​​as kusstrook.
Die opbou van mense en beton aan die oorkant van die sandstrande het 'n skielike hindernis vir die terugtrekking van die kus geskep, wat verhoed het dat die strande binneland toe beweeg namate seevlakke styg. In plaas daarvan, loop die sanderige kusstrook die risiko om heeltemal te erodeer en weg te was.
Opwarmende seë beloof ook meer intense en gereelde storms, wat die oornag van die hele strande kan beweeg. Porthleven Beach in Cornwall, die Verenigde Koninkryk het al sy sand verloor tydens 'n storm in Januarie 2015, om 'n paar dae later weer terug te keer na die gety.
'N Miljoen ton sand op Porthleven-strand het oornag heeltemal verdwyn en die volgende dag weer verskyn! pic.twitter.com/GBs7y1dtxv- Glo dit of nie! (@Ripleys) 5 Februarie 2015
Sagte sandstrande word deur golwe en strome voortdurend beweeg - dit word in sekere gebiede uitgewis en in ander gestort. Die vervoer van sand is normaal, maar die gesamentlike krag van hoër seevlakke en sterker storms kan vir baie strande uitsterwing veroorsaak.
Dit alles is baie kommerwekkend vir die miljoene mense wat hierdie streke tuis noem. Die wêreld se sanderige kuslyne is geneig om digbevolk te wees, en is word meer so oortyd. in ander navorsingDaar is gevind dat die styging in die seevlak met 0.8 miljoen 17,000 5.3 vierkante km aan land kon uitwis en tot 300 miljoen mense kan dwing om te migreer, met 'n gepaardgaande koste van $ 1,000-XNUMX miljard wêreldwyd. in Afrika alleen, kan tot 40,000 mense per jaar gedwing word om te migreer weens landverlies deur erosie deur die kus as daar teen 2100 geen aanpassingsmaatreëls is nie.
Maar dit is nie net klimaatsverandering nie. Mense versnel die erosie van die kus aktief deur sand in groot hoeveelhede van sand af te verwyder en teen baie vinniger tempo as wat dit natuurlik hernu kan word. Gruis en sand word uit riviere en op strande onttrek vir gebruik in die konstruksie - en in 'n vinniger tempo as in sommige gebiede met ekstraksie van fossielbrandstof.
Kus-ekosisteme wat sediment bind, soos mangrove-moerasse, word ook vernietig. Die wereld byna 10,000 vierkante kilometer verloor van hierdie habitatte tussen 1996 en 2016. Intussen word sedimentvoorsiening aan die kus ook beïnvloed deur damme en besproeiingstelsels stroomop te bou.
Mangroves is effektiewe buffers teen storms en help om meer sand rondom die kus te vang. Ibenk_88 / Shutter
Die styging van die seevlak is onvermydelik, maar hoe sleg dit gaan wees, is nog nie seker nie. Om die mees bedreigde strande aan te vul deur sand daarop te pomp - 'n proses genaamd "kusvoeding" - kan in totaal $ 65–220 miljard dollar kos, maar dit is steeds minder as 'n vyfde van die ekonomiese koste om glad nie op te tree teen seevlakstygings nie. Dit kan landverlies met tot 14% verminder, die aantal mense wat moontlik tot 68% gedwing word om te migreer, verlaag en die koste van gedwonge migrasie teen 85 tot 2100% verminder.
Selfs "matige beleid vir emissieversagting", Soos die nuwe studie dit noem, waarin die wêreldwye uitstoot ongeveer 2040 bereik, kan 40% van die landwaartse terugtrekking van strandlyne teen 2100 voorkom. verlies van ongeveer 40m.
Kusvoeding kan sy eie ekologiese probleme hê, dus dit moet gedoen word met sorgvuldige aandag aan die plaaslike omgewing. Maar baie van die dinge wat gedoen moet word om die sandstrande van die wêreld te red, is nou al binne ons begrip - as ons net die tempo waarteen ons sand verbruik en fossielbrandstowwe verbrand, kan verlaag. Deur dit te doen - en kushabitats uit te brei en te beskerm - sal die aaklige voorspellings van hierdie nuwe navorsing moontlik nooit gebeur nie.
Simon Boxall, senior lektor in Oseaan- en Aardwetenskap, Universiteit van Southampton en Abiy S. Kebede, dosent in vloed- en kusingenieurswese, Brunel Universiteit Londen