Mielies - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
mielies, ook bekend as koring en Indiese koring, is een van die verskillende gekweekte vorme van die jaarlikse graangras (familie Poaceae) van die spesie Zea mays L, of die saad van hierdie plant, wat groei as groot korrels wat in rye op 'n "oor" of "kop" geplant word. Oor die algemeen is die term koring, wat die term gewild is in die Verenigde State, Kanada, Nieu-Seeland en Australië. vir hierdie plant en saad is dit 'n generiese Britse Engelse term in Europa vir graankorrels in die algemeen, of die belangrikste gewas in 'n streek, soos die term koring in Engeland of hawer in Skotland en Ierland. In die Verenigde State het hierdie noodsaaklike oes van die setlaars die aanwysingskorrel voorbehou.
Mielies was inheems aan die Nuwe Wêreld, en is in Mesoamerica met 3.500 B.C.E. gedomestiseer en versprei daarna oor die Amerikaanse vastelande. Dit het na die Europese kontak in die laat vyftiende eeu en vroeë sestiende eeu na die Europese kontak met die Amerikas versprei.
Mielies is 'n ekonomies belangrike plant wat veral in die Verenigde State wyd verbou word, waar dit die voorste graangewas is, voor koring, hawer, rys, ensovoorts. Aangesien mielies sy eie voortbestaan ​​en voortplanting bevorder, dien dit ook 'n waarde vir die mens. Al die dele van hierdie algemeen hoë plant word gebruik, met die stingels vir voer vir veevoer, sowel as papier en muurbord, die kolwyntjies en pitte as voedsel, om brandstof te maak, die skil vir tamale en die sy vir medisinale tee. Maïs dien as die basis vir produkte soos bourbon, koringmeel, koringolie, koringmeel, koringstroop, koringstroop en wasstysel, en die veelkleurige Indiese koring dien dekoratief (Herbst 2001).
Die term mielies is afgelei van die Spaanse vorm van die Arawak inheemse Amerikaanse term vir die plant. Dit word genoem mielies of mielies in suidelike Afrika.
Hybride mielies word deur boere verkies bo konvensionele variëteite vir die hoë graanopbrengs as gevolg van heterose ("basterkrag"). Mielies is een van die eerste gewasse waarvoor geneties gemodifiseerde variëteite 'n beduidende deel van die totale oes uitmaak. Menslike kreatiwiteit het baie soorte mielies ontwikkel, insluitend dié met weerstand teen siektes en insekte. Aan die ander kant het die pogings om pryse in die Verenigde State te handhaaf, gelei tot federale prysondersteuningsprogramme, wat in 1933 begin het, waardeur boere eintlik betaal is om nie koring te plant nie en om grondgebiede opsy te sit waar hulle nie toegelaat word om enige soorte in te samel nie van gewasse. Dit was ondanks die feit dat 'n groot aantal mense in ander lande honger ly.
Terwyl sommige mielievariëteite op 'n sekere plek 7 meter (23 voet) lank word, word kommersiële mielies geteel vir 'n hoogte van ongeveer 2,5 meter (8 voet). Die twee mees suikermielies is gewoonlik korter as veldmielies.
Die stingels lyk oppervlakkig soos bamboes en die gewrigte (knope) kan 20 tot 30 sentimeter van mekaar uitstrek. Mielies het 'n baie duidelike groeivorm, terwyl die onderste blare soos breë vlae is, 50-100 sentimeter lank en 5-10 sentimeter breed (2-4 voet by 2-4 in); die stingels is regop, gewoonlik 2-3 meter hoog, met baie nodusse, wat die vlagblare van elke knoop afwerp. Die ore groei onder hierdie blare en naby aan die stam. Hulle groei ongeveer 3 sentimeter per dag.
Koringmannetjieblom, a.k. koringtossel Koringvroulike blom, a.k. koring sy
Die ore is vroulike bloeiwyses (blomme), styf oorgetrek deur 'n paar lae blare, en word so toegemaak dat dit tot by die stingel kom dat hulle hulself nie maklik kan vertoon voordat die liggeel sy van die blare opkom nie. die einde van die oor. Die sy is langwerpige stigmas wat lyk soos hare, eers groen en later rooi of geel. Aanplantings vir kuilvoer is nog digter, en behaal 'n nog laer persentasie ore en meer plantmateriaal. Sekere variëteite mielies is geteel om baie bykomende ontwikkelde ore te produseer, en dit is die oorsprong van die baba koring wat as 'n groente in die Asiatiese kombuis gebruik word.
Die punt van die stingel eindig in die kwas, 'n bloeiwyse van manlike blomme. Die meeldrade van die blom lewer 'n ligte, donsige stuifmeel wat op die wind na die vroulike blomme (sy) van ander koringplante gedra word. Elke sy kan bestuif word om een ​​graanpitte te produseer. Jong ore kan rou saam met die kop en sy verteer word, maar namate die plant verouder (gewoonlik gedurende die somermaande), word die kol harder en die sy droog tot die eetbaarheid. Aan die einde van Augustus het die pitte uitgedroog en word dit moeilik om te kou sonder om dit eers sag in kookwater te kook.
Mielies is 'n fakultatiewe, langnag-plant en blomme in 'n sekere aantal dae van groei> 50 ° F (10 ° C) in die omgewing waaraan dit aangepas is (Coligado en Brown 1975; Trapani en Salamini 1985; Poethig 1994; Granados en Paliwal 2000). Fotoperiodisiteit (en latheid) kan eksentriek wees in tropiese kultivars, waar die plante in die lang dae op hoër breedtegrade so groot sal word dat hulle nie genoeg tyd het om saad te produseer voordat hulle deur ryp doodgemaak word nie. Die omvang van die invloed wat lang nagte het op die aantal dae wat moet verloop voordat mielieblomme is, word geneties voorgeskryf en gereguleer deur die fitochrome stelsel.
Die mieliepitte het 'n perikarp van die vrugte wat met die saadbedekking versmelt is, tipies van die grasse. Dit is naby 'n veelvuldige vrug in die struktuur, behalwe dat die individuele vrugte (die pitte) nooit in 'n enkele massa versmelt nie. Die korrels is ongeveer so groot soos ertjies, en plak in gewone rye rondom 'n wit kleinerige stof wat die oor vorm. 'N Oor bevat 200 tot 400 korrels en is van 10 tot 25 sentimeter lank. Hulle het verskillende kleure: swart, blougrys, rooi, wit en geel. As mielies gemaal word, lewer mielies meer meel, met baie minder semels, as koring. Dit het egter nie die proteïengluten van koring nie en maak dus gebak met 'n swak stygende vermoë.
'N Genetiese variasie wat meer suiker en minder stysel in die oor ophoop, word as 'n groente verbruik en word suikermielies genoem.
Onvolwasse mieliespruit versamel 'n kragtige antibiotiese stof, DIMBOA (2,4-dihidroxy-7-methoxy-1,4-benzoxazin-3-on). DIMBOA is lid van 'n groep hidroksamiensure (ook bekend as benzoxazinoids) wat dien as 'n natuurlike verdediging teen 'n wye verskeidenheid plae, insluitende insekte, patogene swamme en bakterieë. DIMBOA kom ook voor in verwante grasse, veral koring. 'N Mieliemutant (bx) sonder DIMBOA is hoogs vatbaar vir aanval deur plantluise en swamme. DIMBOA is ook verantwoordelik vir die relatiewe weerstand van onvolwasse mielies teenoor die Europese koringboorder (familie Crambidae). Namate mielies verouder, daal die DIMBOA-vlakke en die weerstand teen die graanboorder.
Genetika en taksonomie
Alle soorte mielies het 10 chromosome (n = 10). Die gekombineerde lengte van die chromosome is 1500 sentimorgan (cM). Sommige mielie-chromosome het die sogenaamde "chromosomale knoppe": hoogs herhalende heterochromatiese domeine wat donker vlek. Individuele knoppe is polimorfies onder die stamme van beide mielies en teosinte. Barbara McClintock het hierdie knoppie-merkers gebruik om haar transposon-teorie van "springende gene" te bewys, waarvoor sy die 1983-Nobelprys in Fisiologie of Geneeskunde gewen het. Mielies is vandag nog 'n belangrike modelorganisme vir genetika en ontwikkelingsbiologie.
In 2005 het die Amerikaanse National Science Foundation (NSF), Department of Agriculture (USDA) en die Department of Energy (DOE) 'n konsortium gevorm om die mieliegenoom op te volg. Die gevolglike DNA-volgorde-data sal onmiddellik in GenBank, 'n openbare bewaarplek vir genoom-sekwensiedata, geplaas word. Die opeenvolging van die koringgenoom word as moeilik beskou as gevolg van die groot omvang en die ingewikkelde genetiese rangskikking daarvan. Die genoom het 50.000-60.000 gene wat versprei is tussen die 2.5 biljoen basisse-molekules wat DNA vorm - wat sy 10 chromosome uitmaak. (Ter vergelyking bevat die menslike genoom ongeveer 2,9 miljard basisse en 26 000 gene.)
Volgens twee teosintes is hulle mielies se ouers
Daar is verskillende teorieë oor die spesifieke oorsprong van mielies in Mesoamerica:
Dit is 'n direkte domestisering van 'n Mexikaanse jaarlikse teosinte, Zea mays ssp. parviglumis, inheems aan die Balsasriviervallei in die suide van Mexiko, met tot 12 persent van sy genetiese materiaal verkry Zea mays ssp. mexicana deur introgressie;
Dit is afkomstig van hibridisasie tussen 'n klein mak mielie ('n effens veranderde vorm van 'n wilde mielie) en 'n teosinte van seksie Luxuriantes, óf Z. luxurians of Z. diploperennis;
Dit het twee of meer mak diere ondergaan, hetsy van 'n wilde mielie of van 'n teosinte;
Dit het ontstaan ​​uit 'n hibridisasie van Z. diploperennis deur Tripsacum dactyloides. (Die term "teosinte" beskryf alle spesies en subspesies in die genus Zea, uitgesluit Zea mays ssp. mays.) In die laat dertigerjare het Paul Mangelsdorf voorgestel dat mak mielies die resultaat van 'n hibridisasiegebeurtenis tussen 'n onbekende wilde mielie en 'n spesie van Tripsacum, 'n verwante genus. Die voorgestelde rol van tripacum (gama gras) in die oorsprong van mielies is egter weerlê deur moderne genetiese ontleding, wat die model van Mangelsdorf en die vierde hierbo gelys het.
Die derde model (eintlik 'n groep hipoteses) word nie ondersteun nie. Die tweede verduidelik baie conundrums, maar is vreesaanjaend ingewikkeld. Die eerste model is in 1939 deur die Nobelpryswenner, George Beadle, voorgestel. Alhoewel dit eksperimentele ondersteuning het, het dit nie 'n aantal probleme verduidelik nie, onder meer:
hoe die geweldige verskeidenheid van die spesiesoort. Zea ontstaan,
hoe die klein argeologiese eksemplare van 3500-2700 B.C.E. (ongekorrigeer) kon uit 'n teosinte gekies gewees het, en
hoe domestikasie kon verloop sonder om oorblyfsels van teosinte of mielies met teosintoïede eienskappe oor te laat tot ca. 1100 B.C.E.
Guila Naquitz-grot, terrein van die oudste bekende oorblyfsels van mielies
Die domestisering van mielies is veral van belang vir navorsers-argeoloë, genetici, etnobotaniste, geograwe, ensovoorts. Sommige mense dink dat die proses 7.500 tot 12.000 jaar gelede begin het (gekorrigeer vir variasies in die son). Onlangse genetiese bewyse dui daarop dat mieliebemesting 9000 jaar gelede plaasgevind het in Sentraal-Mexiko, miskien in die hooglande tussen Oaxaca en Jalisco (Matuoka et al. 2002). Die wilde teosinte lyk baie soos moderne mielies in die omgewing van die Balsasrivier. Argeologiese oorblyfsels van vroeë mieliekoppe, gevind by die Guila Naquitz-grot in die Oaxaca-vallei, dateer ongeveer 6 250 jaar (reggestel; 3450 B.C.E., ongekorrigeerd); die oudste koplokkies uit grotte naby Tehuacan, Puebla, dateer ongeveer 2750 B.C.E. Daar was min verandering in kopvorm tot ongeveer ca. 1100 B.C.E. toe groot veranderinge in mielies uit Mexikaanse grotte verskyn het: die mieliediversiteit het vinnig toegeneem en argeologiese teosinte is vir die eerste keer neergesit.
Miskien het mielies al vanaf 1500 B.C.E. wyd en vinnig begin versprei. Aangesien dit aan nuwe kulture bekendgestel is, is nuwe gebruike ontwikkel en nuwe variëteite gekies om beter in die voorbereidings te dien. Mielies was die hoofvoedsel, of 'n belangrike stapelvoedsel, van die meeste van die pre-Columbiaanse Noord-Amerikaanse, Mesoamerikaanse, Suid-Amerikaanse en Karibiese kulture. Die Mesoamerikaanse beskawing is versterk op die veldgewas van mielies: deur die oes daarvan, die godsdienstige en geestelike belang daarvan, en hoe dit hul dieet beïnvloed het. Mielies vorm die Mesoamerikaanse volk se identiteit. Gedurende die eerste millennium C.E. (AD) het mielieverbouing vanaf Mexiko na die Amerikaanse suidweste versprei en 'n millennium later na Noordoos-Verenigde State en suidoos van Kanada, wat die landskap verander toe Indiane groot bos- en grasvlaktes vir die nuwe gewas skoongemaak het.
Mielie-uitset in 2005
Dit is onbekend wat die domestisering uitgelok het, omdat die eetbare gedeelte van die wilde variëteit te klein en moeilik is om te verkry om direk geëet te word, aangesien elke korrel in 'n baie harde tweeklep-omhulsel omsluit is. George Beadle het egter gedemonstreer dat die pitte van teosinte geredelik 'vir' menslike gebruik 'gepop' word, soos moderne springmielies. Sommige het aangevoer dat dit te veel generasies van selektiewe teling sou verg om groot saamgeperste ore te produseer vir doeltreffende verbouing. Ondersoeke van die basters wat maklik gemaak is deur teosinte en moderne mielies te kruis, dui daarop dat hierdie beswaar nie gegrond is nie.
In 2005 het die Amerikaanse ministerie van landbou (USDA) Forest Service (USDA) Forest Service aangedui dat die styging in mielieverbouing 500 tot 1 000 jaar gelede in die suidoostelike Verenigde State van Amerika bygedra het tot die afname van varswatermossels, wat baie sensitief is vir omgewingsveranderinge (Pauw) et al. 2005).
Teorieë oor Asiatiese verspreiding
Sommige wetenskaplikes glo dat mielies in die twaalfde eeu of vroeër (op die manier nog nie positief geïdentifiseer nie) aan Indië en / of ander Asiatiese plekke bekendgestel is. uitdagende omstandigheidsgetuienis getuienis kom uit 'n wye verskeidenheid dissiplines (argeologie, etnobotannie, genetika, taalkunde), maar tot op hede is geen werklike mielies (pitte of kol) op enige pre-Columbian-terrein in die Oriënt gevind nie (McCulloch 2006; Kumar en Sachan 2007) . Afgetrede Engelse duikbevelvoerder Gavin Menzies, in sy boek 1421: Die jaar wat China die wêreld ontdek het, beweer dat die Chinese deur hul Chinese mielies gedurende die groot vaart van die vyftiende eeu uit die Amerikas oorgeplant is (hoewel daar baie betwis word oor hierdie bewering) (Hartz 2007).
in 2005 (miljoen ton)USA280China131Brazil35Mexico21Argentina20Indonesia15France13India12Republiek van Suid-Afrika12Italy11Wêreldtotaal692 Bron:
VN se Voedsel- en Landbou-organisasie
Mielies word wêreldwyd wyd verbou, en elke jaar word 'n groter gewig mielies geproduseer as enige ander graan. Terwyl die Verenigde State byna die helfte van die wêreld se oes produseer, is ander lande wat die beste produseer, net so wydverspreid soos China, Brasilië, Frankryk, Indonesië en Suid-Afrika. Argentinië is die tweede grootste uitvoerder (Marlow-Ferguson 2001). Die wêreldwye produksie was in 2003 meer as 600 miljoen ton, net iets meer as rys of koring. In 2004 is bykans 33 miljoen hektaar mielies wêreldwyd geplant, met 'n produksiewaarde van meer as $ 23 miljard. In die Verenigde State word koring in al 50 state verbou, maar meer as 80 persent kom van die Corn Belt, 'n gedeelte in die Midde-Weste wat dele van Illinois, Indiana, Iowa, Michigan, Minnesota, Nebraska, Missouri, Ohio, Wisconsin insluit , en Suid-Dakota (Marlow-Ferguson 2001).
Die twee gewildste soorte wat vandag in die Verenigde State geëet word, is witmielies en geelmielies, met wit mieliepitte kleiner en soeter en geel mielies met groter, voller pitte (Herbst 2001). Die botter en suikermielies, 'n baster, het geel en wit pitte. Die veelkleurige Indiese koring, gewild vir versiering, kan rooi, blou, bruin en pers pitte hê.
Omdat dit koud-onverdraagsaam is, moet mielies in die lente geplant word in die gematigde sones. Die wortelstelsel is gewoonlik vlak, dus is die plant afhanklik van grondvog. As 'n C4-plant ('n plant wat C4-fotosintese gebruik), is mielies 'n aansienlik meer watereffektiewe gewas as C3-plante, soos klein korrels, lusern en sojabone. Mielies is die gevoeligste vir droogte ten tyde van die opkoms van die sy, wanneer die blomme gereed is vir bestuiwing. In die Verenigde State word tradisioneel 'n goeie oes voorspel as die koring teen die vierde Julie 'kniehoogte' was, hoewel die moderne basters oor die algemeen hierdie groeikoers oorskry.
Veld mielies in Liechtenstein
Mielies wat vir kuilvoer gebruik word, word geoes terwyl die plant groen is en die vrugte onvolwasse is. Suikermielies word ná bestuiwing in die 'melktyd' geoes, maar voordat stysel gevorm het, tussen die laat somer en vroeg tot middel-herfs. Veldkorrels word baie laat in die herfs in die veld gelaat om die graan deeglik te laat droog word, en mag soms nie eers in die winter of selfs in die vroeë lente geoes word nie. Die belangrikheid van voldoende grondvog word in baie dele van Afrika aangetoon, waar periodieke droogte gereeld hongersnood veroorsaak deur mislukking van mielies.
Inheemse Amerikaners het mielies in heuwels geplant, in 'n komplekse stelsel wat bekend staan ​​as die Drie Susters: boontjies het die mielieplant as ondersteuning gebruik, en pampoentjies het grondbedekking verskaf om onkruid te voorkom. Hierdie metode is vervang deur 'n heuwelplanting met 'n enkele spesie, waar elke heuwel 60-120 cm (2-4 voet) uitmekaar geplant is met 3 of 4 sade, 'n metode wat steeds deur tuistuiniers gebruik word. 'N Later tegniek was nagegaan koring waar heuwels 40 duim van mekaar in elke rigting geplaas is, sodat kultivars in twee rigtings deur die veld kon hardloop. In meer droë lande is dit verander en sade in die diep vore van 10-12 cm (4-5 in) geplant om water te versamel. Moderne tegnieke plant mielies in rye, wat die verbouing van die plant moontlik maak.
'N Koringhoop op die oesplek, Indië
In Noord-Amerika word lande gereeld met 'n stikstofbevestigende gewas in twee gewasse geplant, dikwels lusern in koeler klimate en sojabone in streke met langer somers. Soms word 'n derde gewas, winterkoring, by die rotasie gevoeg. Velde word gewoonlik elke jaar geploeg, hoewel die bewerking van geen bewerkings toeneem.
Byna alle mieliekultivars wat in die Verenigde State en Kanada verbou word, is basters. Meer as die helfte van die koringoppervlakte wat in die Verenigde State geplant is, is geneties gemanipuleer met behulp van biotegnologie om die landboukundige eienskappe van die boere uit te druk. Onder die gekose eienskappe is gemodifiseerde proteïene, olies, of stysel, of weerstand teen siektes en insekte (Marlow-Ferguson 2001).
Voor ongeveer die Tweede Wêreldoorlog is die meeste mielies met die hand geoes. Dit het dikwels 'n groot aantal werkers en gepaardgaande sosiale geleenthede betrek. Sommige meganiese plukkers in een en twee rye was in gebruik, maar die koringstrooimasjien is eers na die oorlog aangeneem. Met die hand of meganiese plukker word die hele oor geoes, wat dan 'n aparte operasie van 'n koringskaal benodig om die pitte uit die oor te verwyder. Daar is gereeld heel koringare in gestoor mieliekrippe en hierdie hele ore is 'n voldoende vorm vir die gebruik van vee. Min moderne plase bêre mielies op hierdie manier. Die meeste oes die graan uit die veld en bêre dit in bakke. Die maaidorser met 'n mieliekop (met punte en klaprolle in plaas van 'n katrol) sny nie die steel nie; dit trek eenvoudig die steel af. Die steel gaan afwaarts en word verfrommeld in 'n rommelstapel op die grond. Die koringoor is te groot om deur 'n gleuf in 'n bord te gaan en die snyrolletjies trek die koringoor van die steel af sodat net die oor en skil die masjinerie binnedring. Die maaidorser skei die skil en die kol en behou slegs die pitte.
Toe die mielies vir die eerste keer buite die Amerikas ingevoer is, is dit oor die algemeen oral met entoesiasme deur boere verwelkom vir die produktiwiteit daarvan. 'N Wydverspreide ondervoedingsprobleem het egter gou ontstaan ​​oral waar mielies ingestel is. Dit was 'n raaisel aangesien hierdie tipe wanvoeding onder normale omstandighede nie onder die inheemse Amerikaners gesien is nie (EUFIC 2001).
Uiteindelik is dit ontdek dat die inheemse Amerikaners lank gelede geleer het om alkali in die vorm van as by Noord-Amerikaners en kalk (kalsiumkarbonaat) onder Mesoamericans by te voeg - tot koringmeel om die B-vitamien niacien te bevry, waarvan die gebrek die onderliggende was oorsaak van die toestand bekend as pellagra. Hierdie alkali-proses is bekend onder die naam Nahuatl (Aztec): nixtamalization.
Behalwe vir die gebrek aan niasien, is pellagra ook gekenmerk deur proteïentekort, 'n gevolg van die inherente gebrek aan twee belangrike aminosure in pre-moderne mielies, lisien en triptofaan. Daar is ook gevind dat Nixtamalization die lisien- en triptofaan-inhoud van mielies tot 'n mate verhoog het, maar belangriker nog, die inheemse Amerikaners het lank gelede geleer om hul verbruik van mielies te balanseer met bone en ander proteïenbronne soos amarant en chia, sowel as vleis. en vis, om die volledige reeks aminosure vir normale proteïensintese te verkry.
Aangesien mielies in die dieet van nie-inheemse Amerikaners ingevoer is sonder die nodige kulturele kennis wat oor duisende jare in die Amerikas opgedoen is, was die afhanklikheid van mielies elders tragies. Nadat alkali-verwerking en dieetverskeidenheid verstaan ​​en toegepas is, het pellagra verdwyn. Die ontwikkeling van mielies met 'n hoë lysien en die bevordering van 'n meer gebalanseerde dieet het ook daartoe bygedra.
Peste van mielies
Eksotiese variëteite mielies word versamel om genetiese diversiteit toe te voeg wanneer selektiewe nuwe huishoudelike stamme teel.
Koringoorwurm (Helicoverpa zea)
Val leërwurm (Spodoptera frugiperda)
Gewone leërwurm (Pseudaletia unipuncta)
Stronkboorder (Papaipema nebris)
Koringblaarluisblad (Rhopalosiphum maidis)
Europese koringboorder (Ostrinia nubilalis) (ECB)
Koring syvlerk (Euxesta stigmatis)
Kleiner koringstamboorder (Elasmopalpus lignosellus)
Maagdeloosheid (Peregrinus maidis)
Westerse koringwortelwurm (Diabrotica virgifera virgifera Leconte)
Die vatbaarheid van mielies vir die Europese koringboorder en die gevolglike groot oesverliese het gelei tot die ontwikkeling van transgeniese Bacillus thuringiensis gifstof. "Bt-koring" word in die Verenigde State wyd verbou en is goedgekeur vir vrystelling in Europa.
Sommige algemene siektes by mielies sluit in:
Graanvleis of gewone vleis (Ustilago maydis): 'n swamsiekte, bekend in Mexiko onder die naam Nahuatl huitlacoche, wat gewaardeer word as 'n fynproewer-lekkerny, op soortgelyke manier as ander van truffels.
Gewone roes (Puccinia sorghi)
Gebruike vir mielies
Koringskokke, of bondels, is 'n tradisionele oesoefening.
In die Verenigde State en Kanada is die belangrikste gebruik vir mielies as voer vir vee, voer, kuilvoer of graan. Kuilvoer word gemaak deur gegiste groen koringstingels te fermenteer. Die graan het ook baie industriële gebruike, waaronder transformasie na plastiek en stowwe. Sommige word gehidroliseer en ensiematies behandel om stroop te produseer, veral koringstroop met 'n hoë fruktose, 'n versoeter, en sommige word gefermenteer en gedistilleer om graanalkohol te produseer. Graanalkohol van mielies is tradisioneel die bron van bourbon-whisky. Etanol word toenemend by lae konsentrasies (10 persent of minder) gebruik as 'n toevoeging in petrol (gasohol) vir motorbrandstof om die oktaangradering te verhoog, besoedeling te verlaag en petroleumgebruik te verminder.
Menslike verbruik van koring en koringmeel vorm 'n stapelvoedsel in baie streke van die wêreld. Graanmeel word in baie kulture in 'n dik pap gemaak: van die polenta van Italië, die Angu van Brasilië, die mămăligă van Roemenië, en die Atole van Mexiko om in die VSA of die genoemde kosse te smul sadza, nshima, ugali, en mieliepap in Afrika. Dit is die belangrikste bestanddeel vir tortilla en baie ander geregte van Mexikaanse kos, en ook vir chicha, 'n gefermenteerde drank van Sentraal- en Suid-Amerika.
Suikermielies is 'n genetiese variasie wat baie suikers bevat en met 'n lae stysel wat soos 'n groente bedien word. Springmielies is pitte van sekere variëteite wat ontplof as dit verhit word, en donsige stukke vorm wat as 'n versnapering geëet word.
Mielies kan ook as hominy voorberei word, waarin die pitte met loog gebleik word; of korrels, wat grofgemaalde koring is. Dit word gereeld in die Amerikaanse suidelike state geëet, voedsel wat afkomstig is van Indiane. 'N Ander algemene voedsel wat van mielies gemaak word, is mielievlokkies, 'n ontbytgraan. Die blommeel van mielies (koringmeel of masa) word gebruik om koringbrood en Mexikaanse tortilla's te maak. Teosinte word as voer gebruik en kan ook as springmielies gedoop word.
Sommige vorme van die plant word nou en dan gekweek vir ornamentele gebruik in die tuin. Vir hierdie doel word gekleurde en gekleurde blaarvorms gebruik, asook dié met kleurvolle kol. Boonop is variëteitsuperlatiewe variëteite, wat 'n hoogte van 9,4 m lank is, of met 'n kol van 24 duim (60 cm) lank, al minstens 'n eeu gewild.
Koringplante wat ore wys
Corncobs kan uitgehol en behandel word om goedkoop rookpype te maak, wat eers in 1869 in die Verenigde State vervaardig is. Corncobs word ook as 'n brandstofbron vir biomassa gebruik. Mielies is relatief goedkoop en oonde vir tuisverwarming word ontwikkel wat mieliepitte as brandstof gebruik. Hulle het 'n groot bak wat die eenvormige grootte mieliepitte (of houtpellets of kersieputte) in die vuur voed.
'N Ongewone gebruik vir mielies is om 'n Mielie Maze as 'n toeristeaantreklikheid. Dit is 'n doolhof wat in 'n veld mielies gesny is. Tradisionele doolhowe word meestal verbou met heinings, maar dit neem 'n paar jaar om te volwasse. Die vinnige groei van 'n veld mielies laat toe dat 'n doolhof aan die begin van 'n groeiseisoen uitgelê word en dat die mielies teen die begin van die somer lank genoeg kan groei om 'n besoekerslyn te belemmer. In Kanada en die Verenigde State word dit "koringlawerye" genoem en is dit gewild in baie boerderygemeenskappe.
Mielies word toenemend gebruik as 'n biomassa-brandstof, soos etanol. In 2005 is 'n biogasvergassingskragsentrale in Strem naby Güssing, Burgenland, Oostenryk, begin. Navorsing word gedoen om diesel uit die biogas te maak volgens die Fischer Tropsch-metode.
Mielies word ook gebruik as visaas wat 'deegbolletjies' genoem word. Dit is veral gewild in Europa vir growwe visvang.
Stigmas van vroulike mielieblomme, wat algemeen bekend staan ​​as koringagtige sy, word as kruie-aanvullings verkoop.
Coligado, M. C., en D. M. Brown. 1975. 'n Bio-foto-termiese model om die begin van die kwas in koring te voorspel (Zea mays L.). Agric. Meteorol. 15: 11-31.
Europese Raad vir Voedselinligting (EUFIC). 2001. Die oorsprong van mielies: die legkaart van pellagra. Die Europese Raad vir Voedselinligting. 14 September 2006 herwin.
Ferro, D. N., en D. C. Weber. 1988. Die bestuur van suikermieliepeste in Massachusetts. Amherst: University of Massachusetts Cooperative Extension, AG-335: 8.
Granados, G., en L. Paliwal. 2000. Teling vir insekweerstand. In R. L. Paliwal et al., Eds., Tropiese mielies: verbetering en produksie. Rome: FAO. ISBN 9251044570.
Hartz, B. 2007. Gavin se fantasieland, 1421: The Year China…. Hall of Maat. 13 Junie 2007 herwin.
Kumar, M., en J. K. S. Sachan. 2007. Oudheid van mielies in Indië. Mielie-genetiese samewerkingsnuusbrief. 13 Junie 2007 herwin.
Marlow-Ferguson, R. 2001. Ensiklopedie van Amerikaanse nywerhede. Detroit, Mich: Gale. ISBN 0787642738.
Matsuoka, Y., Y. Vigouroux, M. M. Goodman, J. Sanchez G., E. Buckler, en J. Doebley. 2002. 'n Enkele oorheersing van mielies getoon deur multilokus mikrosatelliet genotipering. PNAS 99 (9): 6080-6084. 13 Junie 2007 herwin.
McCulloch, J. H. 2006 Mielies in die pre-Columbiaanse Indië. Ohio State University. 12 Junie 2007 herwin.
Menzies, Gavin. 1421: Die jaar wat China die wêreld ontdek het. Bantam Dell, 2003. ISBN 978-0553815221
Pauw, E., W. R. Haag, en M. L. Warren. 2005. Prehistoriese afname in varswatermossels val saam met die koms van mielie-landbou. Bewaringsbiologie 19 (2): 547-551. 13 Junie 2007 herwin.
Poethig, R. S. 1994. Die mielieskiet. In M. Freeling en V. Walbot, eds., Die Mieliehandboek. 11-17. Springer-Verlag, New York. ISBN 0387978267.
Trapani, N. en F. Salamini. 1985. Ontkiemingskapasiteit van endospermmutante van mielies onder osmotiese stremmingstoestande. Maydica 30: 121-124.