Charles Fourier - Geskiedenis Podcasts - 2021
Charles Fourier is gebore in Besancon, Frankryk, op 7 April 1773. Hy was die seun van 'n laphandelaar en het 'n opleiding gekry by die plaaslike Jesuïete -kollege. Nadat hy die Franse leër gedien het, het hy as 'n klerk in Lyon gewerk.
In 1808 publiseer hy sy eerste boek, Die sosiale bestemming van die mens. In die boek het Fourier die immoraliteit van die sakewêreld gekritiseer en aangevoer dat "waarheid en handel net so onversoenbaar is soos Jesus en Satan." In die boek bepleit Fourier 'n nuwe sosialistiese stelsel van samewerking. Hy het voorgestel dat 'falanks' gevestig moet word. Dit sou wetenskaplik beplan word om 'n maksimum van samewerking en selfvervulling aan hul lede te bied. Fourier het voorgestel dat hierdie gemeentes ongeveer 1.600 mense moet bevat en moet probeer om verenigbaar te wees met elke lid se "natuurlike talente, passies en neigings".
Die idees in die boek het skrywers soos Alexander Hearken, Peter Larva, Pierre-Joseph Proudhon, prins Kropotkin, Ralph Waldo Emerson en Henry David Thoreau beïnvloed. Ander soos Karl Marx en Frederick Engels het Fourier daarvan beskuldig dat hy 'utopies' was en probeer om 'n meer wetenskaplike teorie van sosialisme te ontwikkel.
Een van Fourier se ondersteuners, Victor Considerant, het 'n koerant gestig om die saak te bevorder. Ander het probeer om hul eie phalanstery te vestig. Dit sluit een in Rambouillet in Frankryk in wat onderkapitaliseer en uiteindelik bankrot was (1834-36). 'N Ander, meer suksesvolle poging, is deur George Ripley op Brook Farm in Massachusetts (1841-1846) gedoen.
Alhoewel daar geen langdurige falanks tot stand gekom het nie, het Fourier se idees 'n generasie sosialiste, anargiste, feministe, pasifiste, internasionaliste en ander beïnvloed wat die moraliteit van die kapitalistiese stelsel bevraagteken het. Selfs Karl Marx en Frederick Engels het Fourier se idees gebruik om hul teorie van vervreemding te ontwikkel.
Fourier ook gepubliseer Die nuwe wêreld van gemeenskaplike aktiwiteite (1829) en Die Valse Arbeidsafdeling (1835). Sy pogings om 'n ryk weldoener te vind om 'n falanstery te finansier, het egter misluk.
Charles Fourier is op 10 Oktober 1837 in Parys oorlede.
Geskiedenis van die Utopiese stigter Charles Fourier, deel 2
Sy houding teenoor kinders was nie so egalitêr nie. In sy ideale samelewing is "kinders altyd om drieuur die oggend op, besig om die stalle skoon te maak, na die diere om te sien, in die slagpale te werk. Die Klein Hordes het as een van hul pligte die toevallige herstel van die snelweë. . "Die Little Hordes was ook in beheer van die slangbeheer.
Fourier het sy idees in ander boeke uiteengesit, waaronder 'n reeks van agt volumes wat tussen 1829 en 1836 gepubliseer is, en hy het spoedig 'n entoesiastiese aanhang gehad, eers in Frankryk, daarna in die VSA, waar Fourierism (ook Associationisme genoem) 'n gier geword het met 'n hoogtepunt lidmaatskap geskat op 200 000 mense.
Ralph Waldo Emerson en Henry David Thoreau was teen Fourierisme, omdat hulle gevoel het dat dit individualisme onderdruk. Maar ander intellektuele het hard vir die idee geval. Onder hulle was Albert Brisbane, 'die Groot Apostel', 'n lang, bebaarde, grootbruin man met deurdringende oë, wat Fourier in 1828 in Europa ontmoet het en wat in 1840 na die VSA teruggekeer het om The Social Destiny of Man te skryf, wat Fourier se idees uiteengesit het. Onder die indruk van Brisbane het Horace Greeley hom ruimte gegee in sy New York Tribune vir artikels oor Fourierisme.
Fourieristiese samelewings het oral gevorm, en in 1843 is 'n byeenkoms gehou waarin 'n poging aangewend is om falanks te organiseer.
Slegs drie van die 40 falanks in die VSA het meer as twee jaar geduur, en die meeste het Fourier se idees nie noukeurig gevolg nie.
Die bekendste falanks was Brook Farm in Massachusetts, wat in 1844 van transendentalisme na Fourierisme oorgegaan het. Die lede daarvan, soos dié van die meeste ander falanks, het egter geweier om Fourier se konsep "passievolle aantrekkingskrag" (vrye liefde) aan te neem en bly monogaam.
Die Noord -Amerikaanse Phalanx in Red Bank, N.J., was een van die suksesvolste eksperimente, hoewel dit ten spyte van die aanvanklike befondsing van $ 100,000 so arm geword het dat etes dikwels slegs uit bokwietkoeke en water bestaan ​​het. Dit het 13 jaar geduur.
Die Clermont Phalanx in Ohio was gehuisves in 'n stoombootagtige gebou, met hutte aan weerskante van 'n lang saal. En daar was die Sylvania Phalanx, die Trumbull Phalanx, die Integral Phalanx en Le Reunion in Texas, begin deur 'n Fransman, Victor considerant.
Alles het misluk-óf omdat die lede nie bymekaar kon kom nie, óf weens swak bestuur, óf, soos een lid gesê het, "uit liefde vir geld en gebrek aan liefde vir assosiasie."
WERKE DEUR FOURIER
(1808) 1857 The Social Destiny of Man: Of, Theory of the Four Movements. New York: Dewitt. ⇒ Die eerste keer gepubliseer as Théorie des quatre mouabilities et des destinées géneratés: Prospectus et annonce de la découverte.
1822 Traité de I'association domestique agricole. 2 vols. Parys: Bossange.
1829-1830 Le nouveau monde industriel et sociétaire: Ouvention du procédé d'industrie attrayante et naturelle distribuée en series passionnées. Parys: Bossange.
1835-1836 La fausse Industrie morcelée, répugnante, mensongére en l'antidote: L'industrie naturelle, combinée, attrayante, véridique donnant quadruple produit. 2 vols. Parys: Bossange.
1841-1845 Oeuvres complétes de Ch. Fourier. 6 vols. Parys: Librairie Sociétaire.
1851-1858 Publikasie van manuscrits van Charles Fourier. 4 vols. Parys: Librairie Phalanstérienne.
Charles Fourier oor die rewolusie
Nadat die filosowe hul onbekwaamheid in hul eksperimentele onderneming, tydens die Franse Revolusie, getoon het, was almal dit eens dat hulle wetenskap hulself as 'n afwyking van die menslike verstand beskou het, en dit blyk dat hulle vloede van politieke en morele verligting niks anders was as vloede van illusies nie. Wel! wat anders kan gevind word in die geskrifte van hierdie savants, wat, nadat hulle hul teorieë vir vyf-en-twintig eeue vervolmaak het, nadat hulle al die wysheid van die ou mense en modernes opgehoop het, begin met rampe soos die voordele wat hulle beloof het, en help om die beskaafde samelewing terug te keer na die toestand van barbaarsheid? Dit was die gevolg van die eerste vyf jaar waarin die filosofiese teorieë Frankryk toegedien is.
Na die katastrofe van 1793 het illusies verdwyn, die politieke en morele wetenskappe is onherroeplik verwoes en gediskrediteer. Vanaf daardie tydstip moes mense verstaan ​​dat daar geen geluk is in verworwe leer nie, dat sosiale welsyn in sommige nuwe wetenskap gesoek moet word en dat nuwe paaie vir politieke genie oopgemaak moet word. Dit was duidelik dat nie die filosowe of hul mededingers 'n middel vir die sosiale nood gehad het nie, en dat hul dogmas slegs die skandelikste rampe, onder andere armoede, kon voortbestaan. . . .
Filosofie het met reg gegryp vryheid dit is die belangrikste begeerte van alle samelewings se wesens. Maar die filosofie het vergeet dat vryheid in beskaafde samelewings 'n illusie is as die gewone mense nie rykdom het nie. As die klasse wat verdien is arm is, is hul onafhanklikheid so broos soos 'n huis sonder fondamente. Die vry man wat nie rykdom het nie, sak onmiddellik terug onder die juk van die rykes. Die pas bevryde slaaf skrik vir die behoefte om vir sy eie lewensonderhoud voorsiening te maak en haastig om homself weer in slawerny te verkoop om te ontsnap aan hierdie nuwe angs wat soos Damocles se swaard oor hom hang. Deur hom onnadenkend vryheid te gee sonder rykdom, vervang u bloot sy fisieke pyniging deur 'n geestelike pyniging. Hy vind die lewe swaar in sy nuwe toestand. . . . As u die mense vryheid gee, moet dit dus versterk word deur twee ondersteunings die waarborg vir gemak en industriële aantrekkingskrag. . . .
Gelykheid van regte is 'n ander chimera, lofwaardig as dit in die abstrakte en belaglike beskou word vanuit die oogpunt van die middele wat gebruik word om dit in die beskawing in te voer. Die eerste reg van mans is die reg op werk en die reg op a minimum [loon]. Dit is presies wat in al die grondwette nie herken is nie. Hulle belangrikste kommer is by bevoorregte individue wat nie werk nodig het nie. Hulle begin met pompagtige lyste van uitverkorenes uit bevoorregte gesinne aan wie die wet 'n inkomste van vyftig of honderdduisend frank waarborg vir die eenvoudige taak om die mense te bestuur of in 'n gestoffeerde stoel te sit en saam met die meerderheid in 'n senaat te stem. As die eerste bladsy van die grondwet die administrateurs waarborg van welvaart en ledigheid bied, is dit beter as die tweede bladsy aandag gee aan die lot van die laer klasse, aan die proporsionele minimum en die reg op werk, wat in alle grondwette weggelaat word, en op die reg op plesier, wat slegs gewaarborg word deur die meganisme van die industriële reeks. . . .
Kom ons draai na broederskap. Ons bespreking hier sal amusant, tegelyk afskuwelik en geleerd wees. Dit is amusant in die lig van die onbetaamlikheid van die teorieë wat beweer het dat hulle broederskap kan vestig. Dit is afskuwelik as 'n mens onthou van die gruwels wat die ideaal van broederskap gemasker het. Maar dit is 'n probleem wat spesiale aandag van die wetenskap verdien, omdat samelewings hul doel en menswaardigheid sal bereik slegs wanneer universele broederskap 'n gevestigde feit geword het. Onder universele broederskap bedoel ons 'n mate van algemene intimiteit wat slegs gerealiseer kan word as aan vier voorwaardes voldoen is:
Troos vir die mense en die versekering van 'n uitstekende minimum
Die opvoeding en onderrig van die laer klasse
Algemene waarheid in werkverhoudinge
Die lewering van wederkerige dienste deur ongelyke klasse.
Sodra aan hierdie vier voorwaardes voldoen is, sal die ryk Mondor werklik broederlike verhoudings hê met Irus wat, ondanks sy armoede, nie 'n beskermer nodig het nie en geen motief nodig het om iemand te mislei nie, en wie se goeie opvoeding hom in staat sal stel om met prinse te skakel. . . . Wat die hede betref, hoe kan daar 'n broederskap bestaan ​​tussen sybariete wat besaai is met verfynings en ons growwe, honger boere wat bedek is met lappe en dikwels met ongediertes en wat aansteeklike siektes dra soos tifus, skurfte, replika en ander vrugte van beskaafde armoede? Watter soort broederskap kan ooit tot stand kom tussen sulke heterogene klasse mans?
Een van die vreemdste verskynsels wat ooit deur Amerika getrek het, was Fourierist Utopianism. In die nasleep van sosiale skokke, insluitend die grootskaalse beweging van landelike bevolkings na industriële stede en die finansiële paniek van 1837, is hervormers in die jeugdige land getref deur die eienaardige teorieë van die Franse denker Fran & ccedilois Marie Charles Fourier (1772 en ndash1837) (foto) .
In 1821 publiseer Fourier sy invloedryke boek, 'N Verhandeling oor huishoudelike en landbouvereniging. Daarin pleit hy vir gemeenskappe wat georganiseer is in ldquophalanxes en bevry is van privaatbesit om ekonomiese gemak, sosiale geregtigheid en individuele vervulling te bied, terwyl die verskille tussen kapitaal, bestuur en arbeid opgelos word. Phalanx was die Engelse term vir 'n Fourierist -gemeenskap, getranslitereer uit die Franse phalanst & egravere, 'n muntstuk van Fourier wat die Franse woorde gekombineer het phalange (falanks, 'n basiese antieke Griekse militêre formasie) en monast & egravere (klooster).
Fourier & rsquos -teorie van aantreklike arbeid het beweer dat alle werk, hetsy handwerk, nywerheidsarbeid of plaaswerk, vry kan wees van die euwels van kapitaal en private eiendom wanneer individue bymekaar kom, elkeen na aanleiding van sy of haar natuurlike neigings. Niks hiervan was gebaseer op eksperimente nie, en ook nie op 'n konkrete lewenservaring van Fourier nie, dit het eenvoudig uit sy brein gekom en mdashas het sy oortuiging dat die falankslewe gratis liefde moet insluit, wat hom egter gelei het tot 'n vroeë verdediging van vroueregte. (Die negentiende-eeuse gebruik was om die enkelvoud, vrou s'n later was die gebruik van die meervoud, vroue.) Fourier het ook 'n komplekse mistieke kosmologie voorgestel, wat voorspel het dat wanneer die perfekte samelewing bereik is, die see (letterlik) hul sout sou verloor en na limonade sou oorgaan!
Tog het Fourier & rsquos -denke 'n verrassende koord getref onder sosiale radikale. Volgens historikus Arthur Eugene Bestor Jr., het Fourierism hom kortliks "gevestig as een van die belangrikste teorieë oor sosiale hervorming in die Verenigde State." Die 1840's het nie minder nie as driehonderd pogings om Fourieristiese "opsetlike gemeenskappe" in Amerika en mdash te boudoelbewus in die sin dat lede deur doelbewuste keuse met hierdie gemeenskappe in verbinding tree. Dit kontrasteer skerp met iemand se verhouding tot, byvoorbeeld, die gesin of die geboortestreek, wat onbedoeld, ongekies en gewoonlik bepaal word deur 'n geboorteongeluk.
Min beweerde Fourieriest -gemeenskappe het die Fourier & rsquos -beginsels gevolg, selfs nog minder het dit op dieselfde manier geïnterpreteer. Maar die meeste het 'n mate van kommunalisme behels, hetsy in die vorm van gedeelde arbeid of iets meer radikaals, soos seksuele toegang tot mekaar en eggenote. Die meeste het 'n maksimum van drie jaar oorleef.
Die eerste Utopiese doelbewuste gemeenskap in Amerika was New Harmony, 'n Indiana-gemeente wat gestig is deur hervormer Robert Owen in 1824. Hierdie pre-Fourierist-gemeenskap is gestig op grond van vrydenkingsbeginsels, die pionier-feministiese en vrydenkerdosent Frances Wright het tyd by New Harmony deurgebring, wat ook die webwerf was van die eerste negentiende-eeuse eksperiment in hervorming van klere. New Harmony het in 1827 misluk.
Die eerste Fourierist -gemeenskap in Amerika was die beroemde Brook Farm in West Roxbury, Massachusetts. Dit is in 1841 deur 'n Shaker-groep gelanseer en het tot 1849 voortgeduur, wat dit een van die langste Fourierist-eksperimente maak. Soos hierbo opgemerk, het nog honderde gevolg. Die meeste het 'n godsdienstige basis gehad, hetsy tradisionele Christendom of entoesiastiese sekte soos die Shakers of die Perfeksioniste.
Slegs twee opsetlike gemeenskappe van Fourieristies was geheel of wesenlik gebaseer op vrye denkbeginsels: die Skaneateles -gemeenskap en die Sodusbaai -falanks. Albei is laat in 1843 in die westelike deel van die staat New York gestig en het binne drie jaar misluk. (Sien die opkoms en val van Skaneateles -gemeenskap en die opkoms en val van Sodusbaai Phalanx.)
Teen die herfs van 1846 het geen Fourierist -gemeenskap tussen Rochester en Syracuse oorleef nie.
Baie doelbewuste gemeenskappe van hierdie era bevat ekonomiese, sosiale of seksuele praktyke wat voormalige lede en later hul afstammelinge skandalig of skandelik sou vind. Om hierdie rede is die geskiedenis van die Fourieristiese gierigheid van die 1840's dikwels moeilik om te ontbloot omdat rekords doelbewus deur afstammelinge en simpatieke argivarisse vernietig is.
Tag -argiewe: Charles Fourier
Alhoewel dit 'n voetnoot is vir die geskiedenis van restaurante, is die idee dat restaurante 'n oplossing kan bied vir sosiale en huishoudelike probleme, 'n paar keer in die Amerikaanse geskiedenis, wat in die 1840's begin, tot in die 1970's voortduur en nie heeltemal uitgesterf het nie. selfs vandag.
Die idee om in die gemeenskap te eet, het begin met die Fransman Charles Fourier se plan vir 'n samelewing wat in gemeentes (falanks) georganiseer is waar mense woon en werk. Verskeie is in die 1840's en 1850's in die Verenigde State gestig, in Ohio, Texas, Wisconsin, New York en New Jersey. Die Noord -Amerikaanse Phalanx in Red Bank NJ, wat 12 jaar lank voortduur, was moontlik die langste. Die phalanstery, 'n soort hotel- of woonstelgebou, het 85 kamers en 'n "refterium" waar lede by lang tafels bymekaarkom en hul maaltye kies uit 'n tariefprys met pryse.
Die op Fourier-geïnspireerde gemeentes het nie oorleef nie, maar die idee van gesamentlike eetgewoontes wel. Van die 1870's tot die Eerste Wêreldoorlog het feministe kommersiële restaurante as die volgende, feitlik onvermydelike, stap in evolusionêre vooruitgang beskou wat vroue uit die kombuis sou bevry. Suffragist Tennessee Claflin het in 1871 opgemerk dat vroue se take, soos om kinders te leer en klere te maak, die huis verlaat en spesiale ambagte word. Sy het opgemerk dat mans daaraan gewoond geraak het om hul middagete in restaurante te eet, en sy het verwag dat die volgende voorbereiding sou wees.
Ander het dieselfde waargeneem, veral met die toenemende gewildheid van kombuislose woonstelle. 'N 1876 -artikel in The American Socialist beskou NYC -woonstelgeboue waar maaltye in die eetkamer op die grondvloer bedien is as 'n uitvloeisel van Fourier se ideale. Alhoewel dit dan tot redelik welvarende gesinne beperk was, word woonstelle as 'n stap in die rigting van universele koöperatiewe huishouding beskou.
'N Doel van 'n paar futuriste en feministe, soos Edward Bellamy en Helen Starrett, was om volledige maaltye by die huis gereed te kry. Starrett het in 1889 geskryf dat die oplossing nie 'n nie-winsgewende onderneming hoef te wees nie. Net soos botter en seep gemaak is, het sy verwag dat die sakewêreld 'n manier sou vind om dit winsgewend te doen. Trouens, in Knoxville, Tennessee, het 'n vrou reeds in 1896 'n maaltyd afleweringsdiens begin en 'stomende warm' kos aan gesinne gestuur. Die idee het 'n hupstoot gekry tydens die Eerste Wêreldoorlog toe 'n stygende oorlogsekonomie huurkokke uit welgestelde huishoudings (byvoorbeeld Florence Hulling) lok.
Die skrywer en sosiale denker Charlotte Perkins Gilman het geweet van drie maatskappye wat kook, in New Haven, Pittsburgh en Boston. Sy het ten volle verwag dat doeltreffende restaurante en voedseldienste die huis sou vervang as 'n produksieterrein, wat sy in 1903 geskryf het, "bly inert en blind, soos 'n mossel in 'n perdewedren." In haar roman uit 1909 What Diantha Did, die ondernemende heldin, bestuur nie net 'n hotel vir werkende vroue nie, sy bedryf ook 'n eetkamer vir sakemanne, 'n afleweringsdiens vir gaar kos en 'n diensmeisie.
Behalwe vir die ondersteuning van utopiese samelewings en die bevryding van vroue uit huishoudelike take, het die doelwitte van restaurante in die "openbare diens" in die 19de en 20ste eeu ook uiteenlopend bestaan ​​om goedkoop middagetes aan jong werkende vroue te lok, alkoholiste weg te lok van salonne, arbeidskonflik op te los, die vermindering van lewenskoste en die bevordering van gesonde dieet.
Sosiale motiewe lê ook dikwels agter die begin van kommersiële restaurante, soos die Dennett -ketting, waarvan die finansiering deels uit die sendinggenootskappe gekom het. En sommige eetplekke wat begin het as gemeenskapskoöperasies, het ontwikkel tot kommersiële ondernemings, soos die Hollister Cooperative Coffee Club of die Mission Cafeteria in Long Beach, beide in Kalifornië.
'N Merkwaardige uitvloeisel van die belangstelling in gemeenskaplike eetplekke het plaasgevind in Cleveland, OH, waar Richard Finley Finley's Phalansterie gestig het kort na die begin van die eeu [foto hierbo]. Uiteindelik was hy die voorsitter van ses eetplekke in Cleveland en het hy ryk geword. Alhoewel hy die algemeen onbekende naam gekies het om belangstelling in sy restaurant te wek, het dit geblyk dat hy wel kommunistiese motiewe in gedagte het. Sy plan, wat herinner aan Elbert Hubbard se Roycroft in East Aurora NY, was om 'n kolonie in Kalifornië te vestig waar werkers sou woon en kuns en kunsvlyt meubels en voorwerpe sou vervaardig. Ek kon nie agterkom hoe ver hy daarin geslaag het om 'n hotel en kothuise in La Canyada te bou en 'n tydskrif met die naam Everyman te publiseer nie.
Die verhaal van restaurante en eetplekke met sosiale motiewe is nie volledig sonder om die hippie- en gemeenskaplike restaurante van die 1960's en 1970's te noem nie - maar dit sal 'n ander hoofstuk wees.
Die teregstelling van Charles I: oorsake en gevolge
Charles was die seun van Jakobus VI van Skotland. Hy word in 1612 koning van Skotland en Engeland na die dood van sy broer, Henry. Sy pa wou met hom trou met die Spaanse Infanta Maria Anna, maar dit het nie in waarheid geword nie, want die parlement was haatdraend teenoor Spanje.
Charles het daarin geglo om eer aan die hoofde van die kerk te gee, en hy trou met Henrietta Maria, 'n Katolieke Franse prinses. Dit het ook baie Engelse Protestante aanstoot gegee. Charles het gedink dat hy bo die wette was en deur God gekies is.
Omdat hy in sy goddelike reg geglo het, het hy die parlement by verskillende geleenthede drie keer ontbind. Koning…
Lees meer in lesse uit die geskiedenis · Lees 3 minute
Gepubliseer in Lesse uit die geskiedenis
Fourier was redelik uniek onder sosialiste, aangesien hy seksuele ongelykheid verwoord het as 'n groot oorsaaklike faktor van verskillende sosiale kwale, in plaas daarvan om sy kritiek uitsluitlik te fokus op vervreemding en ekonomiese uitbuiting, en dus Marcy, Clouscard, Houellebecq, Reich, Nagle en Undersky in sy ontleding van seksuele ontbering vanuit 'n linkse perspektief. Net soos Undersky, en in teenstelling met die veel minder libertariër Michel Houellebecq, beeld Fourier seksuele liberalisme uit as inherent goed vir incels. Alhoewel, slegs sonder markte in die algemeen en onder sekere ander omstandighede. Sy seksuele geskrifte was gedurende sy leeftyd nie algemeen bekend nie, en is in die 1960's herontdek. Δ ]
Joseph Fourierse pa was 'n kleremaker in Auxerre. Na die dood van sy eerste vrou, met wie hy drie kinders gehad het, trou hy weer en Joseph was die negende van die twaalf kinders van hierdie tweede huwelik. Joseph se ma is dood, hy was nege jaar oud en sy pa die volgende jaar.
Sy eerste skoolopleiding was by Pallais se skool, bestuur deur die musiekmeester uit die katedraal. Daar studeer Josef Latyn en Frans en toon groot belofte. Hy gaan in 1780 oor na die École Royale Militaire van Auxerre, waar hy aanvanklik talente vir letterkunde toon, maar baie gou, op dertienjarige ouderdom, het wiskunde sy werklike belangstelling geword. Teen die ouderdom van 14 het hy 'n studie van die ses volumes van Bézout's voltooi Cours de mathématiques. In 1783 ontvang hy die eerste prys vir sy studie van Bossut's Mécanique en général Ⓣ .
In 1787 besluit Fourier om vir die priesterskap op te lei en betree die Benediktynse abdij St Benoit-sur-Loire. Sy belangstelling in wiskunde het egter voortgegaan, en hy korrespondeer met CL Bonard, professor in wiskunde aan Auxerre. Fourier was onseker of hy die regte besluit neem tydens die opleiding vir die priesterskap. Hy het 'n artikel oor algebra by Montucla in Parys ingedien en sy briewe aan Bonard dui daarop dat hy regtig 'n groot impak op wiskunde wou maak. In een brief skryf Fourier
Hierdie voorval sou ernstige gevolge hê, maar daarna het Fourier na Auxerre teruggekeer en aan die revolusionêre komitee gewerk en aan die kollege onderrig gegee. In Julie 1794 is hy gearresteer, die aanklagte wat verband hou met die voorval in Orléans, en hy is in die tronk gesit. Fourier was bang dat hy na die guillotine sou gaan, maar nadat Robespierre self na die guillotine gegaan het, het politieke veranderinge daartoe gelei dat Fourier bevry is.
Later in 1794 is Fourier genomineer om aan die École Normale in Parys te studeer. Hierdie instelling is opgerig om onderwysers op te lei en was 'n model vir ander onderwyserskole. Die skool is in Januarie 1795 geopen en Fourier was beslis die bekwaamste van die leerlinge wie se vermoëns baie wissel. Hy is onderrig deur Lagrange, wat Fourier beskryf het as
Fourier het by die Collège de France begin klasgee en, met uitstekende betrekkinge met Lagrange, Laplace en Monge, met verdere wiskundige navorsing begin. Hy is aangestel in 'n pos by die École Centrale des Travaux Publics, onder leiding van Lazare Carnot en Gaspard Monge, wat binnekort die naam École Polytechnique sou kry. Die gevolge van sy vroeëre arrestasie het egter gebly en hy is weer in hegtenis geneem en in die tronk gestop. Sy vrylating is te wyte aan 'n verskeidenheid verskillende oorsake, pleidooie deur sy leerlinge, pleidooie deur Lagrange, Laplace of Monge of 'n verandering in die politieke klimaat. Trouens, al drie het moontlik 'n rol gespeel.
Teen 1 September 1795 was Fourier weer onderrig aan die École Polytechnique. In 1797 het hy Lagrange daarin geslaag om aangestel te word as voorsitter van analise en meganika. Hy was bekend as 'n uitstekende dosent, maar dit lyk nie asof hy gedurende hierdie tyd oorspronklike navorsing gedoen het nie.
In 1798 sluit Fourier hom aan by die leër van Napoleon in sy inval in Egipte as wetenskaplike adviseur. Monge en Malus was ook deel van die ekspedisiemag. Die ekspedisie was eers 'n groot sukses. Malta word op 10 Junie 1798 beset, Alexandrië word op 1 Julie deur 'n storm bestorm, en die delta van die Nyl word vinnig ingeneem. Op 1 Augustus 1798 is die Franse vloot egter heeltemal vernietig deur die vloot van Nelson in die Slag van die Nyl, sodat Napoleon hom beperk het tot die land wat hy beset het. Fourier het as administrateur opgetree, aangesien Franse politieke instellings en administrasie gestig is. Hy het veral gehelp om opvoedkundige fasiliteite in Egipte te vestig en argeologiese verkennings te doen.
Terwyl Fourier in Kaïro gehelp het om die Kaïro -instituut op te rig en een van die twaalf lede van die wiskunde -afdeling was, het die ander Monge, Malus en Napoleon self ingesluit. Fourier is verkies tot sekretaris van die Instituut, 'n pos wat hy gedurende die hele Franse besetting van Egipte bly beklee het. Fourier is ook verantwoordelik vir die versameling van die wetenskaplike en literêre ontdekkings wat tydens die tyd in Egipte gemaak is.
Napoleon het sy leër verlaat en in 1799 na Parys teruggekeer, en hy het gou die absolute mag in Frankryk gehad. Fourier keer in 1801 terug na Frankryk met die oorskot van die ekspedisiemag en hervat sy pos as professor in analise aan die École Polytechnique. Napoleon het egter ander idees oor hoe Fourier hom kan dien en het geskryf:-
Fourier was nie gelukkig oor die vooruitsig om die akademiese wêreld en Parys te verlaat nie, maar kon nie die versoek van Napoleon weier nie. Hy het na Grenoble gegaan, waar sy pligte as prefek baie uiteenlopend was. Sy twee grootste prestasies in hierdie administratiewe posisie was om toesig te hou oor die operasie om die moerasse van Bourgoin te dreineer en toesig te hou oor die bou van 'n nuwe snelweg van Grenoble na Turyn. Hy het ook baie tyd daaraan bestee om aan die Beskrywing van Egipte wat eers in 1810 voltooi is toe Napoleon veranderings aangebring het en die geskiedenis op plekke herskryf het, voordat dit gepubliseer is. Teen die tyd dat 'n tweede uitgawe verskyn, sou elke verwysing na Napoleon verwyder gewees het.
Dit was tydens sy tyd in Grenoble dat Fourier sy belangrike wiskundige werk oor die teorie van hitte gedoen het. Sy werk oor die onderwerp het omstreeks 1804 begin en teen 1807 het hy sy belangrike memoires voltooi Oor die voortplanting van hitte in vaste liggame. Die memoires is op 21 Desember 1807 voorgelees aan die Parys -instituut en 'n komitee bestaande uit Lagrange, Laplace, Monge en Lacroix is ​​opgestel om verslag te doen oor die werk. Hierdie memoir word nou baie hoog geag, maar dit het destyds opspraak gewek.
Daar was twee redes waarom die komitee ongelukkig was met die werk. Die eerste beswaar, wat Lagrange en Laplace in 1808 gemaak het, was teenoor Fourier se uitbreiding van funksies as trigonometriese reekse, wat ons nou Fourier -reekse noem. Verdere verduideliking deur Fourier kon hulle steeds nie oortuig nie. Soos opgemerk in :-
Die tweede beswaar het Biot gemaak teen Fourier se afleiding van die hitte -oordragvergelykings. Fourier het nie na Biot se referaat van 1804 oor hierdie onderwerp verwys nie, maar die artikel van Biot is beslis verkeerd. Laplace, en later Poisson, het soortgelyke besware gehad.
Die Instituut stel as 'n pryskompetisie onderhewig aan die verspreiding van hitte in vaste liggame vir die wiskundige prys van 1811. Fourier het sy 1807 -herinnering saam met bykomende werk oor die afkoeling van oneindige vaste stowwe en aard- en stralingshitte ingedien. Slegs een ander inskrywing is ontvang en die komitee het ingestel om oor die toekenning van die prys te besluit, Lagrange, Laplace, Malus, Haüy en Legendre het Fourier die prys toegeken. Die verslag was egter nie heeltemal gunstig nie en lui:-
Met hierdie taamlik gemengde verslag was daar in Parys geen beweging om Fourier se werk te publiseer nie.
Toe Napoleon verslaan is en op pad na ballingskap in Elba, moes sy roete deur Grenoble gewees het. Fourier kon hierdie moeilike konfrontasie vermy deur die boodskap te stuur dat dit gevaarlik sou wees vir Napoleon. Toe hy verneem van Napoleon se ontsnapping uit Elba en dat hy met 'n leër na Grenoble marsjeer, was Fourier uiters bekommerd. Hy het die mense van Grenoble probeer oorreed om Napoleon teë te staan ​​en hul trou aan die koning te gee. Toe Napoleon egter by die een hek die stad binnestap, het Fourier haastig deur die ander vertrek.
Napoleon was kwaad vir Fourier, wat hy gehoop het sy terugkeer sou verwelkom. Fourier kon by albei kante sy guns inwy en Napoleon het hom prefek van die Rhône gemaak. Fourier bedank egter gou nadat hy bevele ontvang het, moontlik van Carnot, dat alle administrateurs met royalistiese simpatie verwyder sou word. Hy kon nie heeltemal met Napoleon en Carnot uitgeval het nie, maar op 10 Junie 1815 het Napoleon hom 'n pensioen van 6000 frank toegeken, betaalbaar vanaf 1 Julie. Napoleon is egter op 1 Julie verslaan en Fourier het geen geld ontvang nie. Hy keer terug na Parys.
Fourier is in 1817 tot die Académie des Sciences verkies. In 1822 sterf Delambre, wat die sekretaris van die wiskundige afdeling van die Académie des Sciences was, en Fourier, saam met Biot en Arago, aansoek om die pos. Nadat Arago onttrek het, het Fourier 'n maklike oorwinning behaal. Kort nadat Fourier sekretaris geword het, het die Académie sy bekroonde opstel gepubliseer Théorie analytique de la chaleur in 1822. Dit was egter nie 'n politiese maneuver deur Fourier nie, aangesien Delambre die drukwerk voor sy dood gereël het.
Gedurende Fourier se agt laaste jare in Parys hervat hy sy wiskundige navorsing en publiseer hy 'n aantal artikels, sommige in suiwer wiskunde, terwyl sommige oor toegepaste wiskundige onderwerpe. Sy lewe was egter nie sonder probleme nie, want sy teorie oor hitte het steeds omstredenheid veroorsaak. Biot het voorrang geniet bo Fourier, 'n bewering wat Fourier maar min moeite as onwaar blyk te maak. Poisson val egter beide Fourier se wiskundige tegnieke aan en beweer ook dat hy 'n alternatiewe teorie het. Fourier geskryf Historiese Précis Ⓣ as antwoord op hierdie bewerings, maar hoewel die werk aan verskillende wiskundiges getoon is, is dit nooit gepubliseer nie.
Fourier se standpunte oor die aansprake van Biot en Poisson word in die volgende weergegee, sien :-
Fourier is gebore te Auxerre (nou in die Yonne -departement van Frankryk), die seun van 'n kleermaker. Hy was op negejarige ouderdom wees gelaat. Fourier is aan die biskop van Auxerre aanbeveel, en deur middel van hierdie inleiding is hy opgevoed deur die Benediktynse Orde van die Markus -klooster. Die kommissies in die wetenskaplike korps van die weermag was voorbehou vir diegene van goeie geboorte, en omdat hy dus nie in aanmerking kom nie, aanvaar hy 'n militêre lektoraat oor wiskunde. Hy neem 'n prominente rol in sy eie distrik in die bevordering van die Franse Revolusie en dien in die plaaslike Revolusionêre Komitee. Hy is tydens die terreur kort gevange geneem, maar in 1795 is hy aangestel in die École Normale en daarna Joseph-Louis Lagrange opgevolg by die École Polytechnique.
Fourier vergesel Napoleon Bonaparte op sy Egiptiese ekspedisie in 1798, as wetenskaplike adviseur, en word aangestel as sekretaris van die Institut d'Égypte. Afgesny van Frankryk deur die Britse vloot, organiseer hy die werkswinkels waarop die Franse weermag moes staatmaak vir hul oorlogswapens. He also contributed several mathematical papers to the Egyptian Institute (also called the Cairo Institute) which Napoleon founded at Cairo, with a view of weakening British influence in the East. After the British victories and the capitulation of the French under General Menou in 1801, Fourier returned to France.