Filmregisseur Joel Coen - een helfte van die beroemde Coen Brothers - een keer geklop dat "elke fliek wat ooit gemaak is, 'n poging is om die towenaar van oz te herprobeer" - en hoewel daar in hierdie stelling 'n bietjie artistieke lisensie is, blyk dit dat die verhaal van Dorothy se avontuur op die Geelsteenpad redelik kan lê om die mees invloedryke film van alle tye te wees.
Ten minste, dis die bevinding van navorsers in Turyn, Italië, wat 'n databasis van 47,000-films geneem het en hulle gekruis het om te bepaal watter film die grootste invloed op die bedryf gehad het, gegrond op die aantal kere waarna dit in ander films verwys is. Die wenner was die 1939-film, The Wizard of Oz.
Sommige lede van die populêre pers lyk verbaas oor hierdie feit; maar hulle moet regtig nie wees nie. Inderdaad, die navorsing - wat gepubliseer is in Toegepaste Netwerkwetenskap - Dit lyk asof daar na direkte verwysings na die film gekyk is. Maar as jy ook rekening gehou het met rolprente wat deur The Wizard of Oz beïnvloed is sonder om dit regstreeks te verwys, sou daar honderde wees, indien nie duisende meer titels om by die lys te voeg nie.
Die Coen-broers is nie die enigste groot name wat hulde aan die towenaar van Oz wil gee nie (hul films is vol vuil verwysings). Derek Jarman, wat so ver weg is van die Hollywood-argetipe as wat jy kan kry noem dit sy gunsteling film. Vir Joel Coen lê die skittering van die film waarskynlik in sy elegante narratiewe struktuur - terwyl dit vir Jarman baie te doen het met sy ontwerp. Maar dit is 'n bewys van hoe goed die film regtig is. Film is 'n hoogs samewerkende kunsvorm en die bydraes van elke departement tot hierdie film - fotografie, stel, kostuum, musiek, redigering en cast - is onberispelik. Trouens, om die towenaar van Oz te kyk, is om die Hollywood-ateljee-masjien te kyk wat werk op die hoogtepunt van sy doeltreffendheid.
Drome en werklikheid
Wat my betref, het die towenaar van Oz die mees invloedryke invloed op rolprentmakers regoor die wêreld uitgeoefen, wat weier om die teater as 'n realistiese medium te sien, maar dit eerder beskou as die kunsvorm wat die naaste aan ons drome kom. In die towenaar van Oz is die werklikheid - soos voorgestel deur Kansas - letterlik kleurloos. Wat erger is, is nie die pragtige swart en wit wat jy van 'n Hollywood-film van die tydperk verwag nie. In plaas daarvan is dit dubbel sepia.
Maar sodra ons die land Oz binnedring, word ons in 'n lewendige wêreld gedompel Techni en buitengewone geverfde stelle wat nie hul pogings probeer versteek nie. Selfs die cloyingly sentimentele terugkeer na Kansas in die laaste paar minute kan nie die ware boodskap versteek nie: die verbeelding is veel interessanter dat die werklikheid ooit kan wees.
In hierdie viering van die droom lewe, is die towenaar van Oz 'n werklik surrealistiese werk.
Pad film tradisie
Dit sal nie verrassend wees as een van die beste riffs op die rolprent kom van die doyen van die Amerikaanse surrealistiese rolprentmakers, David Lynch nie. Sy 1991 Palm d'Or-wenner, Wild at Heart, behoort aan die groot Amerikaanse tradisie van die padfilm, 'n genre wat Lynch (terecht) spore terug na die towenaar van oz.
Maar Lynch erken nie net die skuld nie; eerder neem hy die plot van Barry Gifford se kort, spaar en uiteindelik realistiese roman en werp dit met verwysings na die 1939 film. In Wild at Heart sê karakters dinge soos "te sleg, hy kan nie net daardie ou towenaar van Oz besoek en raad kry nie", of "lyk soos ons op die geel baksteenpad gebreek het", sonder ironie. Hulle het ook visioene van die Wicked Heks van die Weste en kry lewenslesse van Glenda die Goeie Heks.
Daar is egter meer aan hierdie spottings as 'n blote dof van die pet. Die verwysings na The Wizard of Oz dien as 'n herinnering aan hoe Amerika verander het. Byna al Lynch se protagoniste is onskuldiges wat hulself in 'n vreemde en dikwels gevaarlike wêreld bevind - soos Dorothy. Maar terwyl Dorothy haar onskuld kan handhaaf, misluk Sailor en Lula, die sentrale paartjie in Wild at Heart, dit in 'n wêreld wat wild en hartseer is.
Miskien kom die mees buitengewone knipoog na The Wizard of Oz van nader aan die huis. 'N saak van lewe en dood was 'n fantasie film geskryf, vervaardig en gerig deur die span van Michael Powell en Emeric Pressburger in 1946. Opdrag gegee tydens die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog om die gespanne verhouding tussen die Britse en hul Amerikaanse bondgenote te bewerkstellig. Die rolprent word in twee realms gevestig: Aarde en hemel (wat dalk of nie 'n verbeelding van die verbeelding van 'n bomwerper is nie). vlieënier met brein trauma).
Na aanleiding van die towenaar van Oz, het Powell en Pressburger besluit om tussen hierdie twee realms te onderskei deur een in Technicolor te skiet en die ander in monochroom (in wese swart en wit vervaardig deur Technicolor-film). Die werklike beroerte van genie was egter om die vroeë film se patroon te omkeer en die werklike wêreld in kleur en die denkbeeldige een in swart-en-wit aan te bied.
Filmmakers, gehore en kritici het oor die algemeen die paradoks aanvaar dat die regte wêreld in die kleur kan wees, maar op film swart en wit is meer realisties. So deur die hemel in monochroom te wys, blyk Powell en Pressburger ons te vertel dat ons verbeelding meer is werklik as die regte wêreld.
So 'n gewaagde en subversiewe gebaar sou ondenkbaar gewees het, maar die The Wizard of Oz het nie voorheen gekom nie en het filmvervaardigers die verbeeldingryke moontlikhede van die medium gewys.