Lank voor die keiser het Peter 'n venster in die Oossee gesny en die grondslag van die Russiese vloot, "die minnares van die see", gelê. Engeland is eeue lank op golwe regoor die wêreld reëls. Die voorvereistes hiervoor was so spesiaal, die eilandligging van Groot-Brittanje, en die geopolitieke behoefte om die magtige Europese magte te beveg - Spanje, Frankryk, Portugal.
Die eerste ernstige skepe van Brittanje kan beskou word as triombe en dopgehou van die Romeinse Ryk. Wat die skeepsbou betref, is dit so ernstig aangeraak as die ander - sy seilroeibote was die beste van die tegnologie van daardie tyd. Na die vertrek van die Romeine en die vorming van baie verskillende koninkryke op die Britse Eilande, was die skepe van die Britte sinvol in alle komponente verlore - tonnage, vervaardigbaarheid en hoeveelheid.
Die impuls vir die opkoms van meer gesofistikeerde skepe was Skandinawiese aanvalle. Vreedige Vikings op vinnige en manoeuvreerbare drkkarah het verwoestende aanvalle op kuskerkes en stede gemaak. Die konstruksie van 'n groot patrollievloot het die Britte toegelaat om die verliese aansienlik te verminder.
Die volgende fase in die vorming van die Britse vloot is die inval van William the Conqueror en die vorming van 'n eenheidsstaat, Engeland. Van nou af is dit die moeite werd om te praat oor die voorkoms van die Engelse vloot.
Engels Royal Navy
Die amptelike geskiedenis van die Royal Navy of England is om te begin met Henry VII, wat die Britse vloot van 5 tot 30 skepe verhoog het. Tot aan die einde van die 16de eeu het die Engelse op see geen spesiale lauwerye gevind nie, maar na die oorwinning oor die Spaanse "Invincible Armada" en 'n reeks ander oorwinnings, het die situasie met die skeiding van die skepe van die Europese vlagskepe (Spanje en Frankryk) begin afneem.
Corsairs en pirates - twee kante van dieselfde munt
In die geskiedenis van die Britse Vloot is 'n spesiale en dubbelsinnige lyn die aktiwiteit van die beroemde Engelse korsairs, die bekendste waarvan Francis Drake en Henry Morgan was. Ten spyte van sy eerbiedige rower "kernaktiwiteit", is die eerste van hulle deur die Spanjaarde geteister en verslaan, en die tweede een het 'n ander diamant, die Karibiese eiland, by die kroon van Engeland gevoeg.
Die Vloot van Groot-Brittanje
Die amptelike geskiedenis van die Britse Vloot (daar is verskillende interpretasies wat verband hou met die teenwoordigheid van die vloot van Engeland en Skotland tot 1707, toe hulle saamgevoeg) begin in die middel van die 17de eeu. Sedertdien het die Britte minder en minder nederlae in seestryde behaal , en het geleidelik die glorie van die mees kragtige vlootkrag verkry. Die piek van Engelse oppergesag op die golwe val op die Napoleontiese oorloë. Hulle het ook 'n oomblik van glorie geword vir die seilskepe wat hul tegnologiese plafon teen hierdie tyd bereik het.
Die einde van die Napoleontiese Oorloë is opgehef deur die Royal Navy of Great Britain tot op die podium van die sterkste vloot ter wêreld. In die 19de eeu was die Britte die eerste om die boom te verander en seile te stryk en stryk. Ten spyte van die feit dat die Britse Vloot feitlik nie aan groot gevegte deelgeneem het nie, is diens in die vloot as baie gesogte beskou, en die aandag op die handhawing van die krag en bestrygereedheid van die vloot was topprioriteit. Die erns van die houding van die Britte tot hul voordeel in die wêreld se oseane word bewys deur die feit dat die onuitgesproke leerstelling die volgende balans van magte beveel het: die Britse Vloot moes sterker gewees het as enige twee vloot gekombineer.
Eerste Wêreldoorlog: 'n Groot vloot teen die vloot van die oop see
Die Britse vloot in die Eerste Wêreldoorlog het hulself nie so lewendig aangedui soos wat hulle sou kon raai voordat dit begin het nie. Die groot vloot, die hooftaak van die Duitse vloot van die oop see, het sy taak nie hanteer nie. Sy verliese was veel groter as dié van die Duitsers. Ten spyte hiervan was Brittanje se skeepsbouvermoëns so groot dat dit sy voordeel behou het deur Duitsland te dwing om die taktiek van groot gevegte te verlaat en na raider-taktiek te beweeg met behulp van mobiele duikbootverbindings.
Terselfdertyd behoort die skepping van twee, sonder oordrywing, epogmakende militêre skepe, wat die voorouers van alle rigtings in skeepsbou geword het, tot hierdie tyd. Die eerste was die HMS Dreadnought, 'n nuwe soort slagskip met kragtige wapens en 'n stoomturbine-aanleg wat dit moontlik maak om 'n fantastiese 21 km-spoed vir daardie tye te ontwikkel. Die tweede was HMS Ark Royal - vliegtuigdraer, wat die Britse Vloot tot 1944 gedien het.
Ten spyte van al die verliese van die Eerste Wêreldoorlog, teen die einde van Groot-Brittanje, het dit 'n groot vloot op sy balans gehad, wat op 'n lekkende begroting met 'n swaar las hang. Daarom was die Washington-ooreenkoms van 1922, wat die drywende bemanning tot 'n sekere getal in elke klas skepe beperk, 'n ware redding vir die eilandbewoners.
Tweede Wêreldoorlog: werk aan foute
Die Koninklike Vloot van Groot-Brittanje aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het twee-en-twintig groot-kapasiteitskepe (slagskepe en vliegtuigdraers), 66 skepe, amper twee honderd vernietigers en ses dosyn duikbote, wat nie diegene in aanbou het nie. Hierdie magte het die beskikbare plekke in Duitsland en sy bondgenote verskeie kere oorskry, wat die Britte toegelaat het om te hoop vir 'n gunstige uitkoms vir die seestryde.
Die Duitsers, wat goed bewus was van die superioriteit van die Britte, het nie betrokke geraak by direkte botsings met die magtige geallieerde eskaders nie, maar betrokke by guerrilla-oorlogvoering. 'N Spesiale rol in hierdie is gespeel deur duikbote, wie die Derde Ryk byna 'n duisend geklief het!
Karl Doenitz, "onderwater Guderian", het die taktiek van die "wolfpak" ontwikkel, wat 'n aanval op konvooie en aanvalle van die tipe "bitten-bounced" voorgestel het. En vir die eerste keer het die Britse eweknieë van Duitse duikbote die Britte in 'n toestand van skok gelei - die debuut van militêre operasies in die Noord-Atlantiese Oseaan is gekenmerk deur 'n verbysterende hoeveelheid verliese in beide die kommersiële en die Britse vloot.
'N Bykomende gunstige faktor vir Duitsland was die feit dat die Britse Vlootbasis in 1941 aansienlik verlore gegaan het in getal en gehalte. Die nederlaag van Frankryk, die beslaglegging van België en Holland het 'n sensitiewe slag op die planne van die eilandbewoners getref. Wel, Duitsland kon klein duikbote doeltreffend gebruik met 'n klein tydjie van outonome navigasie.
Die situasie is oorkom deur die kodes van Duitse onderzeeërs te ontsyfer, 'n nuwe konvoysisteem te skep, 'n voldoende aantal gespesialiseerde begeleidingsschepen te bou, sowel as lugondersteuning. Verdere suksesse van Groot-Brittanje op see was beide geassosieer met groot skeepsboukragte (die Britte het skepe vinniger as die Duitsers verdrink het) en met die sukses van die Geallieerdes op land. Die onttrekking van Italië uit die oorlog het Duitsland van sy mediterreense militêre basisse ontneem , en die stryd vir die Atlantiese Oseaan is gewen.
In die na-oorlogse tydperk is die skepe van die Britse Vloot ernstig opgemerk in die Falkland-oorlog met Argentinië. Ten spyte van die nie-amptelike aard van die konflik, het die verliese van die eilandbewoners verskeie honderde mense, verskeie skepe en dosyne vegters beloop. Natuurlik, Brittanje, wat 'n orde van omvang groter in vlootmag gehad het, het sonder moeite beheer oor die Falkland bereik.
Die hoofwapenwedloop is nie met ou teenstanders gehou nie - Japan of Duitsland, maar met die onlangse blok bondgenoot - die Sowjet-Unie. Die "Koue Oorlog" kan te eniger tyd warm word, en daarom was die Britse Vloot steeds in hoë bestry gereedheid. Die ontplooiing van vlootbase, die ontwikkeling en inbedryfstelling van nuwe skepe, insluitende duikbote met kernwapens - dit alles het die Britte reeds in die rang van die tweede nommer gemaak. Die hoofkonfrontasie het ontstaan tussen die twee titane - die Sowjet-Unie en die Verenigde State.
Die Britse vloot vandag
Tot op hede word dit beskou as die grootste in die Ou Wêreld en is (op 'n rotasiebasis) in die NAVO-vloot. Vliegtuigdraers en missielkruisers met die vermoë om kernkoppe te dra, is die belangrikste stakingskrag van die Britse Vloot . Die samestelling tot op datum: 64 skepe, waarvan 12 duikbote, 2 vliegtuigdraers, 6 torpedo-bote, 13 fregat-skepe, drie landingsskepe, 16 myneweepers, en twintig patrolliebote en patrolliebote. Nog 'n hulpskip, Fort George, word beskou as 'n militêre, eerder konvensionele.
Die vlagskip is die vliegtuigwagter Bulvark, 'n multifunksionele skip wat nie net die take van die basis van vliegtuie verrig nie, maar ook landingsfunksies (vervoer tot 250 mariniers en landings toerusting). "Bulvark" is in 2001 gebou, en is in 2005 in gebruik geneem.
Die belangrikste bo-water krag is die Norfolk-reeks fregatte, vernoem na die Engelse hertogte, en die duikboot - die Vangard reeks duikbote toegerus met kernrakette. Die vloot is gevestig in Plymouth, Clyde en Portsmouth, met die Devonport Plymouth-basis wat sedert 1588 in hierdie rol speel! In daardie tyd het die skepe daar wegkruip en wag vir dieselfde Spaanse "Onwinbare Armada". Dit is die enigste een waarop skepe met kernenjins herstel word.
Die beskikking van die skepe van die Britse vloot van die klas duikbote (kern duikbote) word nie uitgevoer nie - daar is nie so 'n tegnologiese vermoë vir die eilandbewoners nie. Daarom, duikbote wat hul operasionele lewe gedien het, word eenvoudig behou tot beter tye.
Passasie van die Russiese missiel cruiser naby die territoriale waters van Groot-Brittanje in 2013 het nie net die dorpsmense geskok nie, maar ook die vloot van die land. Die Russiese Vloot van die kus van Brittanje! Ten spyte van die status van 'n vlootkrag, kon die Britte nie maklik 'n skip wat in die klas vergelykbaar is nie en in staat was om vorentoe te beweeg na die Russiese kruiser.
Die Britte het die voorrang in die skep van twee soorte skepe wat die gesig van seekampe vir baie jare verander het: dreadnought - 'n kragtige en vinnige militêre skip, beter as sy mededingers in beide maneuverbaarheid en krag van die volley, sowel as die vliegtuigdraer - die skip wat vandag die hoof is Met geweld van die vloot van alle groot lande.
Wat het sedert die dae van Romeinse oorheersing tot vandag toe verander in die Engelse vloot? Die Britse vloot het sy weg van die brose skepe van die Saksiese yarls tot betroubare fregatte en die kragtigste "manovare" van die tye van Drake en Morgan gemaak. En verder, alreeds op die hoogtepunt van die krag, was die see die eerste in alles. Twee wêreldoorloë skud die soewereiniteit van Pax Britannika, en agter hom en sy vloot.
Tot dusver is die Britse Vloot in tonnage op die 6de plek, agter Indië, Japan, China, Rusland en die VSA. Die Amerikaners se "eilandbewoners" verloor amper 10 keer! Wie sou gedink het dat die voormalige kolonie na 'n paar eeue met die vroeëre eeue in die voormalige metropool sou lyk?
Nietemin, die Britse militêre vloot is nie net gewere, vliegtuigdraers, missiele en duikbote nie. Dit is geskiedenis. Die geskiedenis van groot oorwinnings en verpletterende nederlae, heldhaftige dade en menslike tragedies ... "Wees heerlik, Brittanje, die minnares van die see!"