Die gewone Waterbok (Kobus ellipsiprymnus) kom voor in ’n breë vertikale strook van net suid van die horing van Afrika af, deur Kenia, Tanzania, Mozambiek na Suid-Afrika, met ’n smaller horisontale strook wat wes strek deur Zambië tot by die Caprivistrook van Namibië en ‘n ander horisontale strook deur die suide van Zimbabwe en die Limpopo provinsie van Suid-Afrika tot in die weste van Botswana. Die gewone Waterbok met die kenmerkende wit ring op die boude, het die beskrywende Afrikaanse naam van kringgat.
Die kringgat Waterbok word deur baie jagters slegs as ’n trofeedier gereken (net die bulle het horings) en word selde vir hulle vleis gejag. Die rede daarvoor is dat daar baie stories oor die jare heen vertel is oor die oneetbaarheid van die vleis, synde die algemene uitlating dat die vleis “stink” en dat niks daaraan gedoen kan word nie.
Verskeie ervare jagters het oor die jare opgemerk dat die probleem gesetel is in die vel en hare van die waterbok, wat ’n onaangename olierige reuk en gevoel het. Indien jy egter verseker dat die buitekant van die vel en die hare nie in aanraking kom met die vleis gedurende die afslagproses nie, is die vleis eetbaar (en baie lekker).
Gregor Woods het in die ManMAGNUM van April 2000 geskryf oor ‘n trofee waterbokbul wat hy geskiet het. Hy het ’n soortgelyke slagproses gevolg, maar hy het verder gegaan en ook die pote by die knieë afgesny (om van die kliere wat daar sit ontslae te raak), onmiddellik na die dier se dood, en sy bevinding met die vleis van die dier was ook baie gunstig.
’n Waterbok moet dus addisioneel, tot al die ander voorsorg wat normaalweg met ’n wildskarkas getref word, met spesiale aandag gedurende die afslagproses hanteer word, om te verseker dat die vleis van goeie gehalte is. Indien ’n jagter ‘n waterbok se vleis wil benut, moet hy/sy nie aanvaar dat die slagters weet hoe om dit te doen nie. Juis aangesien daar so ’n wanopvatting is oor waterbokvleis, weet baie min slagters waarskynlik hoe om dit reg te doen! Staan by en verseker dat die korrekte slagproses, soos hierbo beskryf, wel nagevolg word. Die beginsel soos by alle ander diere (wild en mak) bly dat jonger diere se vleis in die algemeen smaakliker is as die vleis van ouer diere en veral ouer manlike diere, maar selfs daardie trofee Waterbokbul se vleis kan benut word, indien Gregor Woods se ervaring in aanmerking geneem word.