Douglas MacArthur - Generaal, Tweede Wêreldoorlog en Koreaanse Oorlog - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Douglas MacArthur - Generaal, Tweede Wêreldoorlog en Koreaanse Oorlog
Douglas MacArthur (1880-1964) was 'n Amerikaanse generaal wat in die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) die suidwestelike Stille Oseaan beveel het, toesig gehou het oor die suksesvolle besetting van die Geallieerdes van Japan na die oorlog en Japan gelei het in die Koreaanse Oorlog (1950-1953). MacArthur, 'n groter omstrede figuur, was talentvol, uitgesproke en in die oë van baie egoïsties. Hy studeer aan die US Military Academy in West Point in 1903 en help tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) om die 42ste afdeling in Frankryk te lei. Hy dien daarna as superintendent van West Point, stafhoof van die weermag en veldmaarskalk van die Filippyne, waar hy gehelp het om 'n weermag te reël. Tydens die Tweede Wêreldoorlog keer hy beroemd terug om die Filippyne in 1944 te bevry nadat dit aan die Japannese geval het. MacArthur het die Verenigde Nasies se magte gelei tydens die begin van die Koreaanse Oorlog, maar het later met president Harry Truman bots oor oorlogsbeleid en is uit sy bevel verwyder.
Douglas MacArthur se vroeë jare
Douglas MacArthur is gebore op 26 Januarie 1880 in die Little Rock Barracks in Arkansas. MacArthur se vroeë kinderjare is deurgebring op buiteposte in die westelike grens waar sy vader van die weermag, Arthur MacArthur (1845-1912), gestasioneer was. Die jonger MacArthur het later oor die ervaring gesê: 'Hier het ek geleer ry en skiet nog voordat ek kon lees of skryf - inderdaad, amper voordat ek kon loop of praat.'
In 1903 studeer MacArthur aan die top van sy klas aan die U.S. Military Academy in West Point. As junior offisier in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog was hy in die Filippyne en in die Verenigde State gestasioneer, dien hy as hulp van sy vader in die Verre Ooste en neem hy deel aan die Amerikaanse besetting van Veracruz, Mexiko, in 1914 Nadat die Verenigde State in 1917 die Eerste Wêreldoorlog betree het, het MacArthur gehelp om die 42ste "Rainbow" -afdeling in Frankryk te lei en is hy tot brigadier -generaal bevorder.
Van 1919 tot 1922 was Douglas MacArthur die superintendent van West Point en het hy verskeie hervormings ingestel om die skool te moderniseer. In 1922 trou hy met Louise Cromwell Brooks (ongeveer 1890-1965). Die twee is in 1929 geskei, en in 1937 trou MacArthur met Jean Faircloth (1898-2000), met wie hy die volgende jaar 'n kind gehad het, Arthur MacArthur IV.
In 1930 het president Herbert Hoover (1874-1964) MacArthur se stafhoof van die weermag aangewys, met die rang van generaal. In hierdie rol het MacArthur weermagtroepe gestuur om die sogenaamde Bonus Army van werklose veterane uit die Eerste Wêreldoorlog uit Washington, DC, in 1932 te verwyder. Die voorval was 'n openbare betrekkinge-ramp vir MacArthur en die weermag.
In 1935, nadat hy sy amp as stafhoof voltooi het, het MacArthur die taak om 'n gewapende mag vir die Filippyne te stig, wat daardie jaar 'n Statebond van die Verenigde State geword het (en in 1946 onafhanklikheid verkry het). In 1937, nadat hy verneem het dat hy na diens in die Verenigde State sou terugkeer, bedank MacArthur uit die weermag en verklaar dat sy missie nie voltooi is nie. Hy het in die Filippyne gebly, waar hy as burgerlike adviseur van president Manuel Quezon (1878-1944) gedien het, wat hom as veldmaarskalk van die Filippyne aangestel het.
In 1941, met die ekspansionistiese Japan wat 'n toenemende bedreiging vorm, word Douglas MacArthur herroep tot aktiewe diens en word hy bevelvoerder van die Amerikaanse weermagmagte in die Verre Ooste. Op 8 Desember 1941 is sy lugmag vernietig in 'n verrassingsaanval deur die Japannese, wat binnekort die Filippyne binnegeval het. MacArthur se magte het teruggetrek na die Bataan -skiereiland, waar hulle gesukkel het om te oorleef. In Maart 1942, op bevel van president Franklin Roosevelt (1882-1945), vlug MacArthur, sy gesin en sy personeellede van Corregidor Island in PT-bote af en ontsnap na Australië. Kort daarna het MacArthur belowe: "Ek sal terugkeer." Amerikaanse-Filippynse magte het in Mei 1942 op Japan geval.
In April 1942 word MacArthur aangestel as die opperbevelhebber van die geallieerde magte in die suidweste van die Stille Oseaan en die Medal of Honor toegeken vir sy verdediging van die Filippyne. Hy bestee die volgende twee en 'n half jaar aan die bevel oor 'n veldtog met eilande in die Stille Oseaan, voordat hy in Oktober 1944 beroemd terugkeer om die Filippyne te bevry. Deur die genade van die almagtige God staan ​​ons kragte weer op Filippynse bodem. " In Desember 1944 word hy bevorder tot die rang van generaal van die weermag en kry hy binnekort bevel oor alle leërmagte in die Stille Oseaan.
Op 2 September 1945 aanvaar MacArthur amptelik Japan se oorgawe aan boord van die USS Missouri in Tokiobaai. Van 1945 tot 1951, as geallieerde bevelvoerder van die Japannese besetting, het MacArthur toesig gehou oor die suksesvolle demobilisering van Japan se militêre magte sowel as die herstel van die ekonomie, die opstel van 'n nuwe grondwet en talle ander hervormings.
In Junie 1950 het kommunistiese magte uit Noord-Korea die westelike republiek van Suid-Korea binnegeval en die Koreaanse Oorlog geloods. Douglas MacArthur was in beheer van die Amerikaanse geleide koalisie van die Verenigde Nasies se troepe. In daardie val het sy troepe die Noord -Koreane afgeweer en hulle uiteindelik teruggedryf na die Chinese grens. MacArthur ontmoet president Truman, wat bekommerd was dat die kommunistiese regering van die Volksrepubliek China die inval as 'n vyandige daad kan beskou en in die konflik kan ingryp. Die generaal verseker hom dat die kans op 'n Chinese ingryping skraal is. Toe, in November en Desember 1950, het 'n massiewe mag van Chinese troepe Noord -Korea binnegedring en hulle teen die Amerikaanse linies neergeslaan en die Amerikaanse troepe teruggedryf na Suid -Korea. MacArthur het toestemming gevra om die kommunistiese China te bombardeer en nasionalistiese Chinese magte uit Taiwan teen die Volksrepubliek China te gebruik. Truman het hierdie versoeke botweg geweier, en 'n openbare geskil het tussen die twee mans ontstaan.
Op 11 April 1951 verwyder Truman MacArthur uit sy bevel vir insubordinasie. In 'n toespraak aan Amerikaners daardie dag, het die president gesê: 'Ek glo dat ons die oorlog tot Korea moet beperk om hierdie noodsaaklike redes: Om seker te maak dat die kosbare lewens van ons vegmense nie vermors word nie; om te sien dat die veiligheid van ons land en die vrye wêreld nie onnodig in die gedrang kom nie; en om 'n derde wêreldoorlog te voorkom. " MacArthur is afgedank, 'het hy gesê,' sodat daar geen twyfel of verwarring sou wees oor die werklike doel en doel van ons beleid nie. '
MacArthur se afdanking het 'n kort herrie onder die Amerikaanse publiek veroorsaak, maar Truman was steeds daartoe verbind om die konflik in Korea 'n 'beperkte oorlog' te hou. Uiteindelik het die Amerikaanse volk begin verstaan ​​dat MacArthur se beleid en aanbevelings moontlik tot 'n massief uitgebreide oorlog in Asië gelei het.
Douglas MacArthur se latere jare
In April 1951 keer Douglas MacArthur terug na die Verenigde State, waar hy as 'n held verwelkom en met parades in verskillende stede vereer is. Op 19 April het hy 'n dramatiese toespraak gehou voor 'n gesamentlike kongresgeleentheid waarin hy Truman se Koreaanse beleid gekritiseer het. Die generaal eindig met 'n aanhaling uit 'n ou weermaglied: "Ou soldate sterf nooit; hulle verdwyn net. "
MacArthur en sy vrou het in 'n suite in die Waldorf-Astoria-hotel in New York gaan woon. In 1952 was daar 'n beroep op MacArthur om as Republikein as president verkiesbaar te stel; die party het egter uiteindelik Dwight Eisenhower (1890-1969) gekies, wat die algemene verkiesing gewen het. Dieselfde jaar word MacArthur voorsitter van Remington Rand, vervaardiger van elektriese toerusting en sakmasjiene.
MacArthur is op 5 April 1964 op 84 -jarige ouderdom dood in die Walter Reed Army -hospitaal in Washington, DC. Hy is begrawe by die MacArthur -gedenkteken in Norfolk, Virginia.
Diensopsomming van Douglas MacArthur
Dit is die diensopsomming van Douglas MacArthur, 'n generaal in die Amerikaanse weermag, wat sy loopbaan in 1899 begin en in drie groot militêre konflikte diens doen, terwyl hy die hoogste militêre ampte van sowel die Verenigde State as die Filippyne beklee.
Douglas MacArthur (1880-1964) was 'n generaal van die Amerikaanse weermag, bekend vir sy rolle as 'n slagveldbevelvoerder tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog.
MacArthur, gebore in Little Rock, Arkansas, was die seun van 'n versierde kolonel van die Burgeroorlog en is grootgemaak op militêre basisse. In sy tienerjare het hy 'n militêre opleiding in Texas ontvang, toe as 'n kadet by West Point.
MacArthur was 'n infanteriebevelvoerder tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy dien met lof, begin die oorlog as kaptein en voltooi dit as brigadier -generaal.
Na die Eerste Wêreldoorlog het MacArthur gedien as superintendent van West Point, die opleidingsakademie vir Amerikaanse militêre offisiere. MacArthur is daarna na die Filippyne gestuur om toesig te hou oor die opleiding en modernisering van sy jong leër.
Bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog
MacArthur is veral bekend vir sy diens in die Tweede Wêreldoorlog, en het veral 'n stoïsynse maar onsuksesvolle verdediging van die Filippyne teen Japannese inval in 1941-42 gelei. Hy het op sy terugtog van die eilande beroemd verklaar dat ek 'n belofte is wat hy later nagekom het.
Later word MacArthur die opperbevelvoerder van die Amerikaanse oorlogspoging in die Stille Oseaan. Hy het toesig gehou oor die Japannese oorgawe en die besetting van Japan.
Toe Suid -Korea in 1950 deur Noord -Korea binnegeval word, is MacArthur, nou 70 jaar oud, aangestel as die bevelvoerder van die Verenigde Nasies se koalisiemagte. Hy het toesig gehou oor die amfibiese inval in Inchon in September 1950 en die vaslegging van Pyongyang die daaropvolgende maand.
MacArthur het baie gewild geraak by die Amerikaanse publiek, maar hy het 'n moeilike werksverhouding met burgerlike leiers gehad. President Harry Truman beskou MacArthur as 'n glorie-soekende egoman, en beskryf hom op 'n stadium as die regterhand van God '.
Terwyl Truman gretig was om 'n volskaalse oorlog met die kommunistiese China te vermy, het MacArthur openlik gepraat oor sy wens vir so 'n konflik, insluitend, indien nodig, die gebruik van kernwapens.
MacArthur het verskeie openbare opmerkings gemaak oor die oorlog wat polities ongevoelig was en wat buite sy gesag as militêre bevelvoerder gegaan het.
In April 1951 blyk dit dat MacArthur met lede van die Amerikaanse kongres gekommunikeer het en kritiek op Truman se hantering van die oorlogspoging gekritiseer het. Truman het geantwoord deur MacArthur te ontslaan en sy herroeping aan die VSA te beveel.
Die afdanking van MacArthur, wat nog steeds gewild was onder die publiek, was omstrede vir Truman en sy administrasie. Dit het bygedra tot Truman se besluit om in 1952 uit die presidensie te tree.
Na sy verwydering het MacArthur onmiddellik afgetree en 'n afskeidsrede aan die kongres gelewer. Hy het 'n spreekbeurt begin, waar hy steeds kritiseer op Truman en sy hantering van die Koreaanse Oorlog.
MacArthur verklaar sy bereidwilligheid om die Republikeinse benoeming vir die presidensiële verkiesing in 1952 te aanvaar, maar hy het geweier om hom daarvoor te beywer, sodat hy nie ernstig oorweeg is nie. MacArthur het na New York afgetree, maar het steeds militêre advies aan presidente Eisenhower, Kennedy en Johnson gebied.
MacArthur sterf in April 1964, 84 jaar oud, en kry 'n staatsbegrafnis. Geskiedkundiges herinner hom as 'n uitstaande generaal, veral vir sy strategiese leierskap tydens die Tweede Wêreldoorlog, hoewel sy sterk verhouding met burgerlike politici in die kerntydperk problematies was.
By die ingang van West Point in 1899 het MacArthur en Ulysses Grant III die onderwerp van intense waas geword as die seuns van hooggeplaaste offisiere en omdat hul moeders in die nabygeleë Crany's Hotel tuisgegaan het. Alhoewel MacArthur voor 'n kongreskomitee oor onwettigheid geroep is, het hy sy eie ervarings eerder afgemaak as om ander kadette te betrek. Die verhoor het daartoe gelei dat die kongres in 1901 enige vorm van verbod verbied het. Hy was 'n uitstaande student en het verskeie leiersposisies in die Corps of Cadets beklee, waaronder eerste kaptein in sy laaste jaar by die akademie. Toe hy in 1903 studeer, was MacArthur die eerste plek in sy 93-man-klas. Toe hy West Point verlaat, is hy aangestel as 'n tweede luitenant en toegewys aan die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs.
Op 26 Julie 1941 federaliseer Roosevelt die Filippynse leër, herroep MacArthur tot aktiewe diens in die Amerikaanse weermag as 'n tweester/generaal -majoor, en noem hom bevelvoerder van die Amerikaanse weermag in die Verre Ooste (USAFFE). MacArthur is die volgende dag bevorder tot luitenant -generaal,  en daarna tot generaal op 20 Desember. Terselfdertyd word Sutherland tot generaal -majoor bevorder, terwyl Marshall, Spencer B. Akin en Hugh John Casey almal tot brigadier bevorder is algemeen.  Op 31 Julie 1941 het die Filippynse departement 22 000 troepe toegewys, waarvan 12 000 Filippynse verkenners was. Die hoofkomponent was die Filippynse afdeling, onder bevel van generaal -majoor Jonathan M. Wainwright.  Tussen Julie en Desember 1941 het die garnisoen 8500 versterkings gekry.  Na jare se onderhouding is baie toerusting gestuur. Teen November het 'n agterstand van 1,100,000 skeepstonne toerusting wat vir die Filippyne bedoel was, in Amerikaanse hawens en depots op skepe gewag. 
Om 08:30 plaaslike tyd op 8 Desember 1941, verneem Sutherland van die aanval op Pearl Harbor en stel MacArthur daarvan in kennis. Om 0530 het stafhoof van die Amerikaanse weermaggeneraal George Marshall MacArthur beveel om die bestaande oorlogsplan, Rainbow Five, uit te voer. MacArthur het niks gedoen nie. Toe genl. Breteron by drie geleenthede toestemming versoek het om Japannese basisse in Formosa (nou Taiwan genoem) aan te val, in ooreenstemming met vooroorlogse voornemens, is hy geweier. Om 12:30 het die Japannese vlieëniers van die 11de lugvloot volledige taktiese verrassing behaal toe hulle Clark Field en die nabygeleë vegterbasis by Iba Field aanval. Hulle het 18 van die 35 B-17's van die Verre Ooste se lugmag vernietig of uitgeskakel, 53 van sy 107 P-40's, drie P-35's en meer as 25 ander vliegtuie. Aansienlike skade is aangerig aan die basisse, en 80 mense is dood en 150 gewond.  Wat van die Verre Ooste se lugmag oorgebly het, is in die komende dae amper vernietig. 
Verdedigingsplanne vooroorlogs het aangeneem dat die Japannese nie verhinder kan word om op Luzon te land nie, en het 'n beroep op die Amerikaanse en Filippynse magte gedoen om Manila te laat vaar en met hul voorrade terug te trek na die Bataan -skiereiland. MacArthur het probeer om die Japannese opmars te vertraag met 'n aanvanklike verdediging teen die Japannese landings. Hy heroorweeg egter sy vertroue in die vermoë van sy Filippynse troepe toe die Japannese landmag vinnig opgang maak nadat hulle op 21 Desember by die Lingayengolf geland het.  Hy beveel daarna om terug te trek na Bataan.  Manila is tot 'n oop stad verklaar en op 25 Desember verhuis MacArthur sy hoofkwartier na die eilandvesting Corregidor in Manilabaai.  'n Reeks lugaanvalle deur die Japannese het al die blootgestelde strukture op die eiland vernietig en die hoofkantoor van USAFFE is na die Malinta -tonnel verplaas. In die eerste lugaanval ooit op Corregidor op 29 Desember bombardeer Japannese vliegtuie al die geboue aan Topside, insluitend MacArthur se huis en die kaserne. MacArthur se gesin het die lugaanval beskutting gehardloop terwyl MacArthur saam met 'n paar soldate na die tuin van die huis gegaan het om die aantal bomwerpers wat by die aanval betrokke was te kyk en te tel toe bomme die huis vernietig het. Een bom het net 'n meter van MacArthur af getref en die soldate het hom met hul lyke en helms beskerm. Die Filippynse sersant Domingo Adversario is bekroon met die Silver Star en Purple Heart omdat hy sy hand deur die bom gewond het en MacArthur se kop bedek het met sy eie helm, wat ook deur skrapnel getref is. MacArthur is nie gewond nie.    Later het die grootste deel van die hoofkwartier na Bataan verhuis en slegs die kern by MacArthur gelaat.  Die troepe op Bataan het geweet dat hulle afgeskryf is, maar het aangehou veg. Sommige het Roosevelt en MacArthur die skuld vir hul penarie gegee. 'N Ballade wat gesing is op die wysie van "The Battle Hymn of the Republic" noem hom "Dugout Doug."  Die meeste het egter vasgeklou aan die oortuiging dat MacArthur op een of ander manier 'sou afkom en iets uit sy hoed sou haal'. 
Op 1 Januarie 1942 word MacArthur aangebied en aanvaar hy 'n betaling van $ 500,000 ($ 8,8 miljoen in huidige waarde) van president Quezon van die Filippyne as betaling vir sy vooroorlogse diens. MacArthur se personeellede het ook betalings ontvang: $ 75,000 vir Sutherland, $ 45,000 vir Richard Marshall en $ 20,000 vir Huff.   Eisenhower, nadat hy as die opperbevelhebber van die Allied Expeditionary Force aangestel is, is ook deur Quezon geld aangebied, maar het geweier.  Hierdie betalings was slegs aan 'n paar in Manila en Washington bekend, waaronder president Roosevelt en oorlogsekretaris Henry L. Stimson, totdat dit in 1979 deur historikus Carol Petillo bekend gemaak is.   Terwyl die betalings heeltemal wettig was,  het die onthulling die reputasie van MacArthur aangetas.  
Ontsnap na Australië en Medal of Honor -aanhaling
In Februarie 1942, toe die Japannese magte hul greep op die Filippyne verskerp het, het MacArthur deur president Roosevelt beveel om na Australië te verhuis. MacArthur het die idee met sy personeel bespreek dat hy sy kommissie moet bedank en as 'n privaat soldaat in die Filippynse verset sal veg, maar Sutherland het hom daarvan weerhou.  Die nag van 12 Maart 1942 het MacArthur en 'n uitgesoekte groep (wat sy vrou Jean en seun Arthur insluit, sowel as Sutherland, Akin, Casey, Marshall, Willoughby, Diller en George) Corregidor in vier PT verlaat bote. MacArthur, sy gesin en Sutherland het gereis PT 41, onder bevel van luitenant John D. Bulkeley. Die ander het gevolg PT 34, PT 35 en PT 32. MacArthur en sy groep het twee dae later die vliegveld Del Monte in die Bukidnon -provinsie op die eiland Mindanao bereik. Generaal George Marshall het drie Amerikaanse vloot B-17's gestuur om hulle te kom haal. Twee van hulle het opgedaag en die hele groep na Australië gebring.  
MacArthur arriveer op 17 Maart by die Batchelor -vliegveld, ongeveer 97 km suid van Darwin, voordat hy na Alice Springs vlieg, waar hy die Ghan deur die Australiese agterplaas na Adelaide neem. Sy beroemde toespraak, waarin hy gesê het: "Ek het uit Bataan gekom en ek sal terugkeer", is eers op 20 Maart gehou by Terowie, 'n klein spoorweg -township in Suid -Australië. -bekend, "Ek het deurgekom en ek sal terugkeer" wat opslae gemaak het.  Washington het MacArthur gevra om sy belofte te wysig na "We will return". Hy het die versoek geïgnoreer.  Bataan het uiteindelik oorgegee op 9 April,  en Wainwright het op 6 Mei oorgegee op Corregidor 
Vir sy leiding in die verdediging van die Filippyne het generaal Marshall besluit om MacArthur die Medal of Honor toe te ken, die versiering waarvoor hy al twee keer benoem is. Dit is toegegee dat MacArthur nie werklik dade in die geveg op Bataan uitgevoer het nie, maar die toekenning van 1927 aan Charles Lindbergh het 'n presedent geskep. MacArthur het gekies om die medalje te aanvaar op grond van die feit dat "hierdie toekenning nie vir my persoonlik bedoel was nie, maar dat dit 'n erkenning was van die onversetlike moed van die dapper leër wat dit my eer was om te beveel."  Arthur MacArthur, Jr. en Douglas MacArthur het dus die eerste pa en seun geword wat met die erepenning bekroon is. Hulle was die enigste paar tot 2001 toe Theodore Roosevelt postuum toegeken is vir sy diens tydens die Spaans -Amerikaanse oorlog, Theodore Roosevelt Jr., nadat hy een postuum ontvang het vir sy diens tydens die Tweede Wêreldoorlog. 
Algemene hoofkwartier Redigeer
Op 18 April 1942 word MacArthur aangestel as die opperbevelhebber van die geallieerde magte in die Suidwestelike Stille Oseaan (SWPA). Luitenant -generaal George Brett word bevelvoerder, geallieerde lugmag, en vise -admiraal Herbert F. Leary word bevelvoerder, geallieerde vlootmagte (alhoewel nie een van hierdie mans MacArthur se keuse was nie).  Aangesien die grootste deel van die landmagte in die teater Australies was, het generaal Marshall daarop aangedring dat 'n Australiër aangestel word as bevelvoerder, die geallieerde landmagte, en die pos is aan generaal sir Thomas Blamey. Alhoewel dit oorwegend Australies en Amerikaans was, het MacArthur se bevel ook 'n klein aantal personeel uit Nederlands -Indië, die Verenigde Koninkryk en ander lande ingesluit.  MacArthur het 'n noue verhouding met die premier van Australië, John Curtin, gevestig,  hoewel baie Australiërs MacArthur gegrief het as 'n buitelandse generaal wat hulle opgelê is. 
Die personeel van die hoofhoofkwartier van MacArthur (GHQ) is gebou rondom die kern wat saam met hom uit die Filippyne ontsnap het, wat bekend geword het as die "Bataan -bende".  Alhoewel Roosevelt en generaal Marshall daarop aangedring het dat Nederlandse en Australiese offisiere by GHQ aangewys moet word, was die hoofde van al die stafafdelings Amerikaans en het amptenare van ander nasionaliteite onder hulle gedien.  Aanvanklik in Melbourne geleë,  is die GHQ in Julie na Brisbane verskuif omdat Brisbane die noordelikste stad in Australië was met die nodige kommunikasiegeriewe.  GHQ het die gebou van die Australian Mutual Provident Society (na die oorlog herdoop as MacArthur Chambers) beset. MacArthur se kantoor en Willoughby se G-2-afdeling was op die 8ste verdieping (nou die MacArthur-museum) geleë, terwyl ander personeelsektore die vier verdiepings hieronder beset het. 
MacArthur stig sy eie seine -intelligensie -organisasie, bekend as die Central Bureau, uit Australiese intelligensie -eenhede en Amerikaanse kriptanaliste wat uit die Filippyne ontsnap het . Hierdie eenheid het Ultra -inligting aan Willoughby gestuur vir ontleding.  Nadat 'n persversending besonderhede van die Japanse vlootkonsentrasie by Rabaul tydens die Slag van die Koraalsee onthul het,  het president Roosevelt beveel dat sensuur in Australië ingestel moet word. Die Advisory War Council verleen daarna sensuurgesag aan die GHQ oor die Australiese pers. Australiese koerante was voortaan beperk tot wat in die daaglikse GHQ -mededeling berig is.   Veteraankorrespondente beskou hulle as ''n totale klug' en beskryf dit as 'Alice-in-Wonderland-inligting wat op hoë vlak uitgedeel is.' 
Papoese veldtog Redigeer
In afwagting dat die Japannese weer in Port Moresby sou toeslaan, is die garnisoen versterk en MacArthur het beveel dat nuwe basisse by Merauke en Milne Bay opgerig moet word om sy flanke te bedek.  Die Slag van Midway in Junie 1942 het gelei tot planne om hierdie oorwinning te benut met 'n beperkte offensief in die Stille Oseaan. MacArthur se voorstel vir 'n aanval op die hoof Japanse basis by Rabaul het besware van die Amerikaanse vloot teëgekom, wat 'n minder ambisieuse benadering bevoordeel en beswaar daarteen maak dat 'n weermaggeneraal in bevel is van 'n amfibiese operasie. Die gevolglike kompromie het 'n driefase voorskot vereis, met die eerste beslaglegging op die Tulagi-gebied, uitgevoer deur die bevel van die Stille Oseaan, onder admiraal Chester W. Nimitz. Die latere stadiums sou onder MacArthur se bevel uitgevoer word as die opperste geallieerde bevelvoerder, Suidwes -Stille Oseaan. 
Die Japannese het eerste toegeslaan en by Buna in Julie,  en by Milnebaai in Augustus geland. Die Australiërs het gou die Japannese in Milne Bay verslaan, , maar 'n reeks nederlae in die Kokoda Track -veldtog het 'n neerdrukkende effek in Australië gehad. Op 30 Augustus stuur MacArthur Washington dat as daar nie opgetree word nie, die Nieu -Guinee -mag oorweldig sal word.  Nadat hy al die beskikbare Australiese troepe gepleeg het, het MacArthur besluit om Amerikaanse troepe te stuur. Die 32ste Infanteriedivisie, 'n swak opgeleide afdeling van die National Guard van die Verenigde State, is gekies om 'n flankerende maneuver uit te voer.  'n Reeks verleentheid van Amerikaanse omkerings in die Slag van Buna-Gona het gelei tot uitgesproke kritiek op die Amerikaanse troepe deur Blamey en ander Australiërs. MacArthur het luitenant -generaal Robert L. Eichelberger gestuur om 'Buna te neem, of nie lewendig terug te kom nie'.   MacArthur het die gevorderde vlak van GHQ na Port Moresby verskuif op 6 November 1942.  Buna het uiteindelik op 3 Januarie 1943 geval.  MacArthur het die Distinguished Service Cross aan twaalf offisiere toegeken vir "presiese uitvoering van bedrywighede. " Hierdie gebruik van die land se tweede hoogste toekenning wek 'n mate van wrok, want terwyl sommige, soos Eichelberger en generaal -majoor George Alan Vasey, in die veld geveg het, het ander, soos Sutherland en Willoughby, dit nie gedoen nie.  MacArthur is van sy kant bekroon met sy derde Distinguished Service Medal,  en die Australiese regering het hom 'n ere -ridder -grootkruis in die Orde van die Bad gemaak. 
MacArthur het min vertroue gehad in Brett se vermoëns as bevelvoerder van die Allied Air Forces SWPA,    en het in Augustus 1942 majoor -generaal George C. Kenney gekies om hom te vervang.   Kenney se toepassing van lugmag ter ondersteuning van Blamey se grondmagte sou binnekort van kritieke belang wees vir Blamey se oorwinning in die Slag van Wau.  In September 1942 is vise -admiraal Leary vervang deur onder -admiraal Arthur S. Carpender as bevelvoerder van die Allied Naval Forces SWPA.  Destyds het MacArthur se vlootbates (algemeen bekend as MacArthur's Navy) bestaan ​​uit slegs 5 kruisers, 8 vernietigers, 20 duikbote en 7 klein vaartuie.  Hierdie vloot het op 15 Maart 1943 die sewende vloot geword, voor operasie Cartwheel. 
Operasie Cartwheel Edit
Tydens die Stille Oseaan -militêre konferensie in Maart 1943 het die gesamentlike stafhoofde goedgekeur dat generaal MacArthur se plan vir operasie Cartwheel, 'n voorskot op Rabaul. Weens 'n tekort aan hulpbronne, veral swaar bomwerper, is die laaste fase van die plan, die vang van Rabaul self, tot 1944 uitgestel.  MacArthur verduidelik sy strategie:
My strategiese opvatting vir die Stille Oseaan-teater, wat ek na die Papoea-veldtog uiteengesit het en sedertdien voortdurend bepleit het, oorweeg massiewe aanvalle teen slegs die belangrikste strategiese doelwitte, met behulp van verrassing en slagkrag wat deur die vloot ondersteun en bygestaan ​​word. Dit is die teenoorgestelde van wat 'eilandhopping' genoem word, wat die geleidelike terugstoot van die vyand is deur direkte frontale druk met die gevolglike groot ongevalle wat beslis betrokke sal wees. Belangrike punte moet natuurlik geneem word, maar 'n verstandige keuse hiervan sal die behoefte om die massa eilande wat nou in vyandbesit is, te bestorm. "Eilandhopping" met uitspattige verliese en stadige vordering. is nie my idee hoe om die oorlog so gou en so goedkoop moontlik te beëindig nie. Nuwe voorwaardes vir oplossing is nodig en nuwe wapens benodig nuwe en verbeeldingryke metodes vir maksimum toepassing. Oorloë word nooit in die verlede gewen nie. 
Luitenant -generaal Walter Krueger se sesde leër se hoofkwartier het vroeg in 1943 in SWPA aangekom, maar MacArthur het slegs drie Amerikaanse afdelings gehad, en hulle was moeg en uitgeput van die gevegte by Buna en Guadalcanal. As gevolg hiervan, "het dit duidelik geword dat enige militêre offensief in die Suidwes-Stille Oseaan in 1943 hoofsaaklik deur die Australiese leër uitgevoer sou moet word." 
In Nieu-Guinee, 'n land sonder paaie, moet grootskaalse vervoer van mense en materiaal deur vliegtuie of skepe uitgevoer word. 'N Meervoudige benadering is gebruik om hierdie probleem op te los. Gedemonteerde landingsvaartuie is na Australië gestuur, waar dit in Cairns bymekaargemaak is.  Die omvang van hierdie klein landingsvaartuie sou aansienlik uitgebrei word deur die landingsskepe van kontreadmiraal Daniel E. Barbey's VII Amphibious Force, wat laat in 1942 begin aankom.  Barbey's mag vorm deel van Carpender se nuutgestigte Sewende Vloot .   Carpender het by MacArthur aangemeld as die geallieerde opperbevelvoerder, SWPA, maar by admiraal Ernest King as kommandant sewende vloot, wat deel was van King's United States Fleet.  Aangesien die Sewende Vloot geen vliegdekskepe gehad het nie, was die omvang van vlootoperasies SWPA beperk deur die van die vegvliegtuie van die Vyfde Lugmag. Alhoewel 'n paar langafstand-P-38 Lightning-vegters aan die einde van 1942 in SWPA aangekom het, is verdere aflewerings opgeskort weens die vereistes van Operation Torch. 
Die hoofoffensief het begin met die landing by Lae deur generaal-majoor George Wootten se Australiese 9de afdeling en die 2de ingenieurs spesiale brigade op 4 September 1943. Die volgende dag het MacArthur na die landing by Nadzab gekyk deur valskermsoldate van die 503ste Valskerm-infanterie van 'n B-17 oorhoofse sirkel. Die B-17 het met drie enjins gery, want een het misluk kort nadat hy Port Moresby verlaat het, maar MacArthur dring daarop aan dat hy na Nadzab vlieg.  Hiervoor is MacArthur met die Air Medal toegeken. 
Vasey se Australiese 7de afdeling en Wooten se 9de afdeling het bymekaargekom op Lae, wat op 16 September geval het. MacArthur het sy rooster gevorder en die 7de afdeling beveel om Kaiapit en Dumpu te vang, terwyl die 9de afdeling 'n amfibiese aanval op Finschhafen uitgevoer het. Hier het die offensief verval. 'N Deel van die probleem was dat MacArthur sy besluit om Finschhafen aan te val, gebaseer het op Willoughby se beoordeling dat daar slegs 350 Japannese verdedigers by Finschhafen was, terwyl daar eintlik byna 5 000 was. 'N Woedende geveg het gevolg. 
Vroeg in November is die plan van MacArthur vir 'n opmars in die westelike rigting langs die kus van Nieu -Guinee na die Filippyne opgeneem in planne vir die oorlog teen Japan wat tydens die Kaïro -konferensie goedgekeur is.   Drie maande later het vlieëniers geen tekens van vyandige aktiwiteite op die Admiraliteitseilande aangemeld nie. Hoewel sy intelligensiepersoneel nie saamgestem het dat die eilande ontruim is nie, het MacArthur 'n amfibiese landing op Los Negros -eiland beveel, wat die begin van die Admiralty Islands -veldtog was. MacArthur het die aanvalsmag aan boord van USS vergesel Phoenix, die vlagskip van vise -admiraal Thomas C. Kinkaid, wat Carpender onlangs as bevelvoerder van die sewende vloot vervang het. MacArthur, wat slegs sewe uur na die eerste vlaag van landingsvaartuie saam met Kinkaid aan wal gekom het, is bekroon met die Bronze Star vir sy optrede in hierdie veldtog.  Na ses weke van hewige gevegte het die 1ste Kavaleriedivisie die eilande ingeneem wat die veldtog amptelik op 18 Mei 1944 beëindig het. 
MacArthur het nou die Japannese magte by Hansabaai en Wewak omseil en Hollandia en Aitape aangerand, wat volgens Willoughby liggies verdedig word. Alhoewel hulle buite bereik was van die vyfde lugmag se vegters in die Ramu -vallei, het die tydsberekening van die operasie die vliegdekskepe van die Stille Oseaan -vloot in staat gestel om lugondersteuning te bied.  Alhoewel dit riskant was, was die operasie 'n skitterende sukses. MacArthur het die Japannese uit balans gebring en luitenant -generaal Hatazō Adachi se Japannese XVIII -leër in die Wewak -gebied afgesny. Omdat die Japannese nie 'n aanval verwag het nie, was die garnisoen swak, en was die gelyke slagoffers van Geallieerdes ook lig. Dit blyk egter dat die terrein minder geskik is vir die ontwikkeling van 'n vliegbasis as wat eers gedink is, wat MacArthur genoop het om beter plekke verder wes te soek. Alhoewel die omseil van Japannese troepe groot taktiese verdienste gehad het, het dit 'n ernstige strategiese nadeel gehad om 'n groot aantal geallieerde troepe te bind om dit te bekamp, ​​en Adachi was nog lank nie geslaan nie. In die Slag van Driniumorrivier sou hy 'die bloedigste en mees strategies nuttelose stryd van die Nieu -Guinee -veldtog' teweegbring. 
In Julie 1944 het president Roosevelt MacArthur ontbied om met hom in Hawaii te vergader "om die fase van aksie teen Japan te bepaal." Nimitz en MacArthur was dit eens dat die volgende stap moet wees om verder te gaan na die suidelike en sentrale Filippyne. MacArthur beklemtoon die morele en politieke kwessies wat betrokke is by 'n besluit om Luzon te bevry of te omseil. Hy het ook kortliks gepraat oor sy plan om die Australiese leër te gebruik om Indonesië te bevry. Alhoewel die kwessie nie opgelos is nie, was Roosevelt sowel as Leahy oortuig van die korrektheid van MacArthur se plan.  In September het Halsey se lugrederye 'n reeks lugaanvalle op die Filippyne uitgevoer. Die opposisie was swak en Halsey het tot die gevolgtrekking gekom dat Leyte 'wyd oop' en moontlik onverdedig was, en het aanbeveel dat die geprojekteerde operasies oorgeslaan word ten gunste van 'n aanval op Leyte. 
Op 20 Oktober 1944 het troepe van Krueger se sesde leër op Leyte geland, terwyl MacArthur van die USS af gekyk het Nashville. Die middag kom hy van die strand af. Die vordering het nie gevorder nie, want skerpskutters was nog steeds aktief en die gebied was onder sporadiese vuur. Toe sy walvisboot in kniediep water gestrand was, het MacArthur 'n landingsvaartuig aangevra, maar die strandmeester was te besig om sy versoek toe te staan. MacArthur was verplig om aan wal te gaan.   In sy voorbereide toespraak het hy gesê:
Mense van die Filippyne: Ek het teruggekeer. Deur die genade van die almagtige God staan ​​ons kragte weer op Filippynse grond - grond gewy in die bloed van ons twee volke. Ons het ons toegewyd en toegewy aan die taak om elke spoor van vyandelike beheer oor u daaglikse lewens te vernietig en om die vryhede van u mense te herstel op 'n grondslag van onvernietigbare krag. 
Aangesien Leyte buite die bereik van Kenney se landgebaseerde vliegtuie was, was MacArthur heeltemal afhanklik van lugvaartuie vir dekking.  Japannese lugaktiwiteit het gou toegeneem, met aanvalle op Tacloban, waar MacArthur besluit het om sy hoofkwartier te vestig, en op die vloot voor die see. MacArthur het dit geniet om daar te bly Nashville se brug tydens lugaanvalle, hoewel verskeie bomme naby geland het en twee kruisers in die buurt getref is.  In die volgende paar dae het die Keiserlike Japanse vloot 'n groot teenaanval in die Slag van Leyte -golf uitgevoer. MacArthur skryf die byna ramp toe aan die bevel om tussen hom en Nimitz verdeel te word.  Die veldtog aan wal het ook glad verloop. Die tydsberekening van die aanranding so laat in die jaar het die gevegstroepe, vlieëniers en die ondersteunende logistieke eenhede genoop om swaar reënreën te ondergaan wat die konstruksieprogram van die vliegbasis ontwrig het. Ongunstige weer en dapper Japanse weerstand het die Amerikaanse opmars aan wal vertraag. MacArthur was genoodsaak om Nimitz te vra om die draers terug te roep om die sesde leër te ondersteun, maar dit was geen plaasvervanger vir vliegtuie op die grond nie, en die gebrek aan lugdekking het die Japannese weermag toegelaat om troepe in Leyte in te stort.   Teen einde Desember het die hoofkwartier van Krueger beraam dat 5 000 Japannese op Leyte oorgebly het, en op 26 Desember het MacArthur 'n mededeling uitgereik waarin aangekondig word dat "die veldtog nou as afgesluit beskou kan word, behalwe vir klein opruiming." Tog sou Eichelberger se Agtste Leër tussen dan en die einde van die veldtog in Mei 1945 meer as 27 000 Japannese op Leyte doodmaak.  Op 18 Desember 1944 word MacArthur bevorder tot die nuwe vyfster-rang van generaal van die weermag-een 'n dag voordat Nimitz bevorder is tot Fleet Admiral, ook 'n vyfster-rang.  MacArthur het 'n Filippynse silwersmid gemaak wat die rangskiltjies maak van Amerikaanse, Australiese, Nederlandse en Filippynse munte. 
MacArthur se volgende stap was die inval in Mindoro, waar daar goeie potensiële vliegveldplekke rondom die San Jose -gebied was. Willoughby beraam, korrek soos dit blyk, dat die eiland slegs ongeveer 1000 Japannese verdedigers het. Die probleem hierdie keer was om daar te kom. 'N Valskermval is oorweeg, maar die vliegvelde op Leyte het nie die ruimte gehad om die nodige vervoervliegtuie te hou nie. Kinkaid wou nie begeleiers in die beperkte waters van die Sulu -see stuur nie, en Kenney kon nie 'n landdekking verseker nie. Die operasie was duidelik gevaarlik, en die personeel van MacArthur het hom uit die weg geruim om die inval te vergesel Nashville. Toe die invalsmag die Sulu -see binnekom, het 'n kamikaze toegeslaan Nashville133 mense is dood en nog 190 gewond, waaronder die taakmagbevelvoerder, brigadier -generaal William C. Dunkel. Die landings is op 15 Desember 1944 onbestrede gemaak, en binne twee weke het Australiese en Amerikaanse ingenieurs drie vliegbane gehad, maar "nie sedert Anzio die vloot soveel probleme ondervind het om 'n amfibiese operasie te ondersteun na die aanvanklike landing nie." Die konvooie word herhaaldelik deur kamikaze -vliegtuie aangeval en op 26–27 Desember val 'n Japannese vlootmag die gebied aan, 'n vernietiger laat sink en ander skepe beskadig. 
Die weg was nou duidelik vir die inval in Luzon. Hierdie keer, op grond van verskillende interpretasies van dieselfde intelligensie-data, het Willoughby se G-2-afdeling by GHQ die sterkte van generaal Tomoyuki Yamashita se magte op Luzon op 137,000 geraam, terwyl dié van die sesde leër dit op 234,000 geraam het. Die sesde weermag -brigadier -generaal Clyde D. Eddleman het probeer om die redes vir die beoordeling van die sesde leër uiteen te sit, maar MacArthur se reaksie was "Bunk!". Hy het gevoel dat selfs Willoughby se skatting te hoog was. 'Audacity, berekende risiko en 'n duidelike strategiese doel was die kenmerke van MacArthur,' en hy was bereid om die intelligensie -ramings te verontagsaam. Al die ramings was egter te laag: Yamashita het meer as 287,000 troepe op Luzon gehad.  Hierdie keer reis MacArthur op die USS Boise, kyk hoe die skip byna gemis word deur 'n bom en torpedo's wat deur middel-duikbote afgevuur word.  Die GHQ -mededeling lui: "Die beslissende stryd om die bevryding van die Filippyne en die beheer van die Suidwestelike Stille Oseaan is op hande. Generaal MacArthur is in persoonlike bevel aan die voorkant en land saam met sy aanvalstroepe." 
MacArthur se grootste bekommernis was die vang van die hawe van Manila en die vliegbasis by Clark Field, wat nodig was om toekomstige bedrywighede te ondersteun. Hy het sy voorste bevelvoerders aangespoor.  Op 25 Januarie 1945 verskuif hy sy gevorderde hoofkwartier na Hacienda Luisita, nader aan die voorkant as Krueger s'n in Calasiao.  Op 30 Januarie beveel MacArthur die bevelvoerder van die 1ste Kavalleriedivisie se bevelvoerder, generaal -majoor Verne D. Mudge, om vinnig op Manila te gaan. Op 3 Februarie bereik dit die noordelike buitewyke van Manila en die kampus van die Universiteit van Santo Tomas, waar 3 700 geïnterneerdes bevry is.  Onbekend aan die Amerikaners, het admiraal Sanji Iwabuchi besluit om Manila tot die dood toe te verdedig. Die Slag van Manila het die volgende drie weke gewoed.  Om die burgerlike bevolking te spaar, verbied MacArthur die gebruik van lugaanvalle, maar duisende burgerlikes sterf in die kruisvuur of Japannese slagtings.  Hy het ook geweier om die verkeer van burgerlikes wat die paaie in en uit Manila verstop het, te beperk, en humanitêre kommer bo militêre omstandighede te plaas, behalwe in noodgevalle.  Die grootste deel van MacArthur se militêre biblioteek van 8 000 volumes, wat boeke bevat wat van sy vader geërf is, het verlore gegaan.  Nietemin het hy sy gewoonte voortgesit om militêre geskiedenis en biografie tot sy dood te lees.  Vir sy aandeel in die verowering van Manila, word MacArthur bekroon met sy derde Distinguished Service Cross. 
Suidelike Filippyne Redigeer
Alhoewel MacArthur geen spesifieke voorskrif van die Joint Chiefs gehad het nie, en die gevegte op Luzon nog lank nie verby was nie, het hy die Agtste Weermag, Sewende Vloot en Dertiende Lugmag toegewy aan 'n reeks operasies om die res van die Filippyne uit die Filippyne te bevry. Japannees. 'N Reeks van 52 amfibiese landings is tussen Februarie en Julie 1945 in die sentrale en suidelike Filippyne gedoen.  In die GHQ -mededeling op 5 Julie het MacArthur aangekondig dat die Filippyne nou bevry is en dat alle operasies beëindig is, alhoewel Yamashita steeds uitgehou het in die noorde van Luzon.  Vanaf Mei 1945 gebruik MacArthur sy Australiese troepe in die inval van Borneo. MacArthur het die aanval op Labuan op USS vergesel Boise, en het die troepe aan wal besoek, saam met luitenant -generaal sir Leslie Morshead en lugvisemarskalk William Bostock. Op pad terug na sy hoofkwartier in Manila, besoek hy Davao, waar hy aan Eichelberger vertel dat nie meer as 4000 Japannese op Mindanao oorleef het nie. 'N Paar maande later sou ses keer die getal oorgee. In Julie 1945 vertrek hy Boise nogmaals by die Australiese 7de afdeling vir die landing by Balikpapan.  MacArthur is bekroon met sy vierde Distinguished Service Medal. 
Commanders of Chaos: Die 5 slegste generaals in die Amerikaanse geskiedenis
Hierdie Amerikaanse bevelvoerders het die stryd om die geskiedenis verloor.
Dit sal lekker wees as alle Amerikaanse generaals wonderlik is. Hoe sou Viëtnam of Irak uitgedraai het as 'n George Washington, 'n Ulysses Grant of 'n George Patton in bevel was?
Ag, noem dit die wette van waarskynlikheid of net kosmiese karma, maar elke nasie produseer slegte generaals sowel as goeies - en Amerika is geen uitsondering nie.
Wat is 'n slegte generaal? Om dit te definieer, is soos om 'n slegte maaltyd te definieer. Sommiges sou sê dat mislukking op die slagveld regverdigmaking veroorsaak. Ander sal sê dat dit nie oorwinning is nie, maar sukses in die uitvoering van 'n missie wat tel.
Maar om watter rede ook al, sommige Amerikaanse bevelvoerders het die stryd om die geskiedenis verloor. Hier is vyf van Amerika se slegste generaals:
Groot generaals het groot talente, en gewoonlik ego's en ambisies om by te pas. Maar om u opperbevelhebber in die middel van 'n oorlog te steek, neem ambisie 'n bietjie te ver. Gates, 'n voormalige Britse offisier, het bekendheid verwerf as bevelvoerder van die kontinentale weermag tydens die belangrike Amerikaanse nederlaag van 'n Britse leër in Saratoga in 1777.
Baie historici erken Benedict Arnold en ander dat hulle die ware oorwinnaars van Saratoga is. Gates het anders gedink en was 'n beter bevelvoerder as George Washington. Dit is nie die eerste keer dat iemand gedink het hy is slimmer as sy baas nie. Maar Gates kon die Amerikaanse rewolusie gedoem het.
Gedurende die donkerste dae van die rebellie, toe die leër van Washington uit New York geskop is en die ster van King George as opkomend gelyk het, het die 'Conway cabal' van ontevrede beamptes en politici sonder sukses beplan om Washington te verlaat en Gates aan te stel.
Hoe goed dit sou gewerk het, kan gesien word toe Gates gestuur is om Amerikaanse troepe in die suide te beveel. Sy swak taktiese besluite het daartoe gelei dat sy leër tydens die Slag van Camden in Suid -Carolina in 1780 deur 'n kleiner mag rooi jasse en lojaliste gelei is.
Washington het ook sy deel van nederlae gely. Maar sy volharding en inspirasie het die kontinentale leër die ergste tye in die veld gehou, en daarom is sy gesig op die rekening van een dollar. As Gates in bevel was, het ons moontlik ons ​​kruideniersware met sjielings en pennies betaal.
Die Amerikaanse burgeroorlog was 'n fabriek vir die vervaardiging van slegte generaals soos Braxton Bragg en Ambrose Burnside.
Maar die ergste van alles was McClellan, die sogenaamde 'Young Napoleon' van wie Lincoln en die Unie groot dinge verwag het. McClellan was 'n uitstekende organiseerder, 'n ingenieur wat deur West Point opgelei is en wat baie gedoen het om die leër van die Unie byna van nuuts af op te bou.
Maar hy was uiters versigtig. Ondanks Lincoln se pleidooie vir aggressiewe optrede, beweeg sy Army of the Potomac huiwerig, sy bevelvoerder McClellan het homself daarvan oortuig dat die suidelike leërs hom baie groter was as die logika hom moes vertel het dat dit die noorde was wat 'n oorvloed hulpbronne gehad het.
Mans en materiaal wat die Unie aan sy leërs kan verskaf. Maar daar was iets wat nie eens die fabrieke in New York en Chicago kon produseer nie, en dit was tyd. Soos Lincoln goed geweet het, was die enigste manier waarop die Unie die oorlog kon verloor, as die noorde uiteindelik moeg word en instem om die Suide toe te laat. Haste waag die slagoffers en nederlae deur 'n formidabele teenstander soos Robert E. Lee en sy weermag van Noord -Virginia. Die alternatief was om die Verenigde State te skei.
Ulysses S. Grant, wat McClellan vervang het, verstaan ​​dit. Hy kners op sy tande en verslind die Konfederasie met aanhoudende aanvalle totdat die Suide nie meer kon nie. McClellan was 'n proto-Douglas MacArthur wat 'n slegte mond vir sy president en opperbevelhebber gehad het. Grant het die politiek aan die politici oorgelaat en gedoen wat gedoen moes word.
As Lincoln McClellan in bevel van die leër van die Unie sou behou, het baie voormalige Amerikaners moontlik nog steeds 'Dixie' gefluit.
Nie dat Fredendall nie werklike probleme gehad het wat enige bevelvoerder sou probeer het nie. Vreeslik onervare Amerikaanse soldate het hulself teen Erwin Rommel se Afrika Korps -veterane bevind. Die Amerikaners het nie genoeg troepe, voorrade en lugbedekking gehad nie (wanneer laas moes 'n Amerikaanse generaal 'n geveg voer terwyl hy deur vyandelike bomwerpers gestamp is?)
Tog was Fredendall se oplossing om 'n weermagingenieur te beveel om 'n reuse -bunker honderd kilometer van die voorste linies af te bou. Hy het ook bevele aan sy troepe uitgereik in 'n persoonlike kode wat niemand anders verstaan ​​het nie, soos hierdie juweel van bevelhelderheid:
Beweeg u opdrag, d.w.s. e. die wandelende seuns, popgewere, Baker se uitrusting en die uitrusting, wat die omgekeerde is van Baker se uitrusting en die groot maats na M, wat noord van waar u nou is, so gou as moontlik is. Laat u baas rapporteer aan die Franse heer wie se naam met J begin op 'n plek wat begin met D, wat vyf roostervierkante links van M. is.
Die Kasserine -ramp het gevolge gehad. Dit was 'n vernederende vuurdoop vir die Amerikaanse leër in Europa, en nog belangriker, het veroorsaak dat Britse bevelvoerders hul Yank -bondgenote vir die res van die oorlog as amateursoldate ontslaan het.
Om MacArthur as een van Amerika se ergste generaals te noem, sal omstrede wees. Maar toe floreer MacArthur oor kontroversie, soos brood op gis floreer.
Hy was inderdaad 'n bekwame kryger, soos blyk uit die veldtog in die Stille Oseaan en die landing van Inchon in Korea. Maar hy het ook 'n buitengewone slegte oordeel aan die dag gelê, soos toe hy in 1941 in die Filippyne bevelvoerder was. In kennis gestel dat die Japannese Pearl Harbor aangeval het en die Filippyne later sou aanval, kon MacArthur nie sy vliegtuig versprei nie - die enigste mag wat die Japannese offensief in die afwesigheid van die Amerikaanse vloot - en om Japannese vliegvelde aan te val voordat die vyand sy lugmag uitwis.
Maar sy topprestasie was 'n slegte generaalskap in Korea. Ja, die landing by Inchon het die aanvanklike Noord -Koreaanse offensief ontbloot. Maar die onstuimige opmars na Noord -Korea was 'n fout van strategiese afmetings. Om in verspreide kolomme oor die noordelike helfte van die skiereiland te vorder, was 'n uitnodiging om stukkend vernietig te word. Die opgang na die Noord-Koreaanse grens met China was ook 'n rooi vlag vir Mao-Tse Tung, wat gevrees het dat Amerikaanse troepe op sy grens 'n voorspel was vir Amerikaanse inval.
Miskien sou Mao in elk geval ingegryp het. Maar die strategie van MacArthur het beslis gehelp om 300 000 Chinese "vrywilligers" los te laat wat die Verenigde Nasies se magte aansienlik om die lewe gebring het. In plaas daarvan om 'n natuurlike verdedigingslinie om Pyongyang te hou, wat die Verenigde Nasies die grootste deel van die skiereiland beheer sou gee, het die VN -troepe teruggetrek tot in Suid -Korea in 'n vernederende omgekeerde posisie vir die Amerikaanse mag ná die verpletterende oorwinning van die Tweede Wêreldoorlog .
Uiteindelik was daar MacArthur se insubordinasie. Hy het 'n beroep op China gedoen, asof die bevryding van Korea die moeite werd was om 550 miljoen Chinese te waag en moontlik ook oorlog met Rusland te voer. Wat ook al die militêre wysheid of die gebrek daaraan, dit was 'n besluit wat nie deur generaals onder die Amerikaanse politieke stelsel geneem moes word nie. Toe hy sy meningsverskille met president Truman openbaar maak, het Truman hom tereg afgedank.
Die vroeë dae van die Irak-oorlog in 2003 sou 'n begraafplaas wees vir militêre en politieke reputasie, gegewe die wanpersepsies en verkeerde oordeel agter Amerika se noodlottige avontuur in regime-verandering en nasiebou. Maar Franks, wat die inval beveel het, het 'n slegte situasie vererger.
Kritici sê dat Franks en senior amptenare, soos die minister van verdediging, Donald Rumsfeld, 'n invalplan opgestel het wat te min troepe gebruik het. Dit sal nie 'n groot mag verg om deur die onstuimige Irakse leër te sny en Saddam Hussein omver te werp nie, maar om 'n land ter grootte van Irak te beveilig, was 'n groter mag nodig.
En wat dan? Daar was blykbaar min beplanning vir wat sou gebeur die dag nadat Saddam weg was. Hou daarvan of nie, die Amerikaanse weermag word die beheerowerheid. As dit nie die land kon regeer of nie, wie sou dit dan doen? Amerika, die Midde -Ooste en die res van die wêreld pluk nog steeds die gevolge van die weglatings.
Laastens, as dit oor slegte generaals kom, laat ons onthou van Truman se onsterflike woorde oor die afdanking van MacArthur:
Ek het hom afgedank omdat hy nie die gesag van die president sou respekteer nie. Ek het hom nie afgedank nie, want hy was 'n dom teef, hoewel hy wel was, maar dit is nie teen die wet vir generaals nie. As dit die geval was, sou die helfte tot driekwart van hulle in die tronk sit.
Michael Peck is 'n bydraende skrywer by Foreign Policy en 'n skrywer vir Oorlog is vervelig. Volg hom op Twitter:@Mipeck1.
Eerste Wêreldoorlog en daarna
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog is MacArthur bevorder tot majoor en toegewys aan in wese intelligensie- en administratiewe eenhede. Nadat die Verenigde State oorlog teen Duitsland verklaar het, is die 42ste divisie (die sogenaamde "Rainbow Division, " 'n National Guard-eenheid wat uit soldate uit 'n aantal state bestaan) geskep, en MacArthur is bevorder tot kolonel en gee sy bevel. In 1918 neem hy deel aan die aanvalle St. Mihiel, Meuse-Argonne en Sedan, waartydens hy hom herhaaldelik as bekwame militêre leier onderskei het.
By sy terugkeer uit Europa word MacArthur die superintendent van West Point, 'n pos wat hy die volgende drie jaar beklee het. Gedurende hierdie tyd is hy bevorder tot brigadier -generaal van die weermag en trou hy ook met sy eerste vrou, Louise Cromwell Brooks. Vir die res van die 1920's beklee MacArthur weer verskillende militêre poste en was hy ook die hoof van die Amerikaanse Olimpiese Komitee. Hy skei Louise in 1929.
In 1930 is MacArthur bevorder tot generaal en gekies as stafhoof. Gedurende die volgende paar jaar was sy pogings hoofsaaklik toegewy aan die handhawing van 'n weermag wat, net soos die res van die land, verlam was deur die Groot Depressie. Hy het ook gereeld gepraat oor wat hy beskou as die toenemend ernstige bedreiging van kommunisme, sowel in die Verenigde State as in die buiteland. In 1935 het president Franklin D. Roosevelt MacArthur as sy militêre adviseur vir die Filippyne gekies en hom daarheen gestuur om 'n defensiewe militêre mag te stig. MacArthur is in 1937 getroud met sy tweede vrou, Jean Faircloth, en die volgende jaar het sy 'n seun, Arthur, gebaar.
Tweede Wêreldoorlog se geheime leër
In 1917 het 'n 37-jarige kolonel met die naam Douglas MacArthur gehelp om die manne van die 42ste Rainbow Division op die slagvelde van Frankryk te lei tydens die Eerste Wêreldoorlog. II sowel as die Verenigde Nasies se magte in die Koreaanse Oorlog. Ontdek 10 verrassende feite oor die omstrede vyfster Amerikaanse generaal wat 50 jaar na sy dood 'n militêre ikoon bly.
1. MacArthur se pa was 'n vakbond uit die Unie, sy ma uit 'n Konfederale gesin.
Toe Mary Pinkney Hardy in 1875 die unie -generaal Arthur MacArthur Jr. onderskei, het haar Virginia -gesin skaars goedgekeur. Twee van Hardy se broers wat die Virginia Military Institute bygewoon het en tydens die Burgeroorlog vir die Konfederasie geveg het, het selfs geweier om die huwelik by te woon.
2. Hy was deel van die eerste pa-seun-duo wat albei die Medal of Honor ontvang het.
Alhoewel hy net 18 jaar oud was, het Arthur MacArthur Jr. so 'n dapperheid tydens die Slag van Missionary Ridge in 1863 getoon dat hy met die erepenning bekroon is. Hoewel hy twee keer tevore genomineer is, het Douglas MacArthur eers in 1942 dieselfde lof ontvang vir sy diens ter verdediging van die Filippyne tydens die Tweede Wêreldoorlog. (Toe Theodore Roosevelt in 2001 postuum die Medal of Honor ontvang het vir sy diens tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog, het hy en seun Theodore Roosevelt Jr. die tweede pa-seun-paar geword wat die toekenning ontvang het.)
3. Slegs Robert E. Lee en nog 'n kadet het sy West Point -optrede oortref.
Toe MacArthur by die U.S. Military Academy ingeskryf het, verhuis sy ma ook na West Point en bly in 'n hotel op kampusterrein. MacArthur se ma het vir hom gesê dat hy moet grootword, soos sy pa of soos Lee, en haar wakende oog het blykbaar gewerk terwyl MacArthur eerste uit 94 kadette in die klas van 1903 gegradueer het deur 2,424,2 punte uit 'n maksimum te verdien van 2 470. Slegs twee ander kadette in die West Point -geskiedenis pas by MacArthur se prestasie van 98,14% - 'n 1884 -gegradueerde sowel as die ikoniese Konfederale generaal in 1829.
4. MacArthur was president van die Amerikaanse Olimpiese Komitee (AOC).
Toe die AOC -president in 1927 skielik oorlede is, het die organisasie MacArthur, wat 'n hupstoot vir amateuratletiek was, gewerf as sy plaasvervanger om die Amerikaanse span voor te berei vir die Somerspele van 1928 in Amsterdam. MacArthur het tydens die openingseremonies saam met die span gaan staan ​​en die atlete aangemoedig soos 'n generaal wat sy manne in die stryd lei. Toe die Amerikaanse boksspanbestuurder sy vegters onttrek om 'n slegte besluit te protesteer, beveel MacArthur die span terug in die ring en blaf: Amerikaners hou nie op nie! Die Amerikaanse span het Amsterdam verlaat met sewe wêreldrekords en twee keer soveel goue medaljes as enige ander land.
5. Hy het gehelp met die stigting van die Civilian Conservation Corps (CCC).
Alhoewel MacArthur veral bekend was vir sy oorlogstyd, het hy 'n deurslaggewende rol gespeel in die vorming van een van president Franklin D. Roosevelt se kenmerkende New Deal -programme. Nadat die kongres in Maart 1933 die stigting van die CCC goedgekeur het, wou die president teen 1 Julie 250 000 man inskryf, 'n ambisieuse doelwit wat slegs die weermag kon implementeer. Die taak het MacArthur te beurt geval, wat die doel oortref het deur byna 300 000 rekrute binne die sperdatum te mobiliseer.
6. Hy braak op die trappe van die Withuis.
Toe Roosevelt in 1934 groot militêre besnoeiings voorstel, besoek MacArthur die Oval Office vir 'n warm vergadering. Die generaal het later vertel dat hy roekeloos gepraat het en iets in die algemeen gesê het dat toe ons die volgende oorlog verloor het, en 'n Amerikaanse seuntjie wat in die modder lê met 'n vyandelike bajonet deur sy maag en 'n vyandelike voet op sy sterwende keel, spoeg sy laaste vloek, ek wou hê dat die naam nie MacArthur moet wees nie, maar Roosevelt. Na die uitbarsting het MacArthur ter plaatse sy bedanking as stafhoof aangebied, maar Roosevelt het geweier. Nog steeds naar van die konfrontasie, het MacArthur siek geword op die trappe van die Withuis nadat hy die vergadering verlaat het.
7. MacArthur het presidensiële ambisies gehad.
Alhoewel dit aktief was en deur militêre regulasies verbied is, het MacArthur aanvanklik min gedoen om 'n beweging af te dwing om die generaal op te stel om die genomineerde van die Republikeinse Party te wees teen Roosevelt in 1944. MacArthur het selfs die voorverkiesing in Illinois gewen voordat die party Thomas Dewey genomineer het. Vier jaar later flirt MacArthur weer met die presidentskap, maar verloor beslis in die Wisconsin -primêre van Harold Stassen. In 1952 het die Republikeinse Party MacArthur weer omseil, hierdie keer vir nog 'n oorlogsheld, Dwight Eisenhower.
8. MacArthur het na sy afvuur 'n tikbandparade ontvang.
Op 11 April 1951 onthef president Harry Truman MacArthur van sy Koreaanse oorlogsopdrag weens insubordinasie nadat die generaal die president se optrede tydens die oorlog in die openbaar gekritiseer het. Truman, wat 'n beperkte oorlog oor MacArthur se meer aggressiewe benadering verkies het, het aan die land gesê dat hy die generaal gedeeltelik afgedank het om 'n derde wêreldoorlog te voorkom. MacArthur, destyds meer gewild as die president, het 'n held ontvang by sy aankoms in die Verenigde State. Op 20 April 1951 reën konfetti en gejuig oor hom toe hy in 'n limousine deur die strate van New York ry. Die vorige dag is hy onderbreek deur 50 ovasies tydens 'n toespraak op 'n gesamentlike kongres, waarin hy afgesluit het met die woorde: Ou soldate sterf nooit, hulle verdwyn net.
9. 'n Trofee ter ere van hom word jaarliks ​​toegeken aan die topspan van universiteitsvoetbal.
Alhoewel MacArthur in die West Point -bofbalspan gespeel het, was sokker sy ware liefde.Hy was die studentebestuurder van die militêre akademie se sokkerspan en een van die stigters van die National Football Foundation, wat sedert 1959 die MacArthur Bowl toegeken het aan die beste universiteitsvoetbalspan in die Verenigde State. Die silwer trofee van 400 gram is gevorm soos 'n voetbalstadion en bevat hierdie aanhaling van die generaal: Daar is geen plaasvervanger vir oorwinning nie.
10. MacArthur het sy handelsmerkmieliepype ontwerp.
Die publisiteitsbewuste generaal het persoonlik sy kenmerkende voorkoms gevorm, insluitend sy versierde hoed, vlieënierbril en mieliekoppyp. MacArthur, 'n jarelange sigaretroker, het die Missouri Meerschaum Company presiese spesifikasies verskaf vir die diepboom, langstampyp wat hy as 'n kenmerkende stut tydens openbare optredes gebruik het. Die groot pyp was goed om te vertoon, maar moeilik om te rook, so Missouri Meerschaum het die algemene ander pype vir sy plesier gegee. Missouri Meerschaum vervaardig steeds replika's van die aangepaste pyp van MacArthur, en Ray-Ban het in 1987 'n sonbrillyn na hom vernoem.
MacArthur 's laas teen 'n oorwinningslose oorlog
Op 28 April 1961 - 'n dekade nadat generaal Douglas MacArthur afgedank is omdat hy Harry Truman teen Korea uitgedaag het - het die omstrede bevelvoerder gasheer vir president John F. Kennedy in die Waldorf Astoria Hotel in New York, waar MacArthur en sy vrou in 'n suite op die 37ste verdieping gewoon het. . Die kontras tussen die twee kon nie duideliker gewees het nie: MacArthur, toe in die vroeë tagtigerjare, was gevlek, broos en het met 'n effense buk geloop, terwyl die pas ingehuldigde Kennedy jonk, fiks en lewendig was. Die twee het hulself in die suite van MacArthur gesekwestreer, waarna hulle vir fotograwe poseer, en die jong president is natuurlik trots om saam met die verouderende legende te verskyn.
Gelukkig vir historici het Kennedy aantekeninge oor sy Waldorf Astoria -bespreking aangeteken en MacArthur se advies toegewys aan 'n persoonlike memorandum waarna hy later verwys het in beleidsbesprekings in die Withuis. Die vergadering self was die onderwerp van nuusberigte en verskyn dieselfde dag op nasionale nuusuitsendings. Later het die vergadering gesorg vir twee generasies van Kennedy-besete kommentators wat gedebatteer het of die jong president, as hy nie in Dallas vermoor is nie, moontlik teruggeskrik het om tienduisende Amerikaanse troepe aan 'n oorwinnige oorlog in Suidoos-Asië te verbind-'n kursus van optrede deur Lyndon Johnson, sy opvolger.
Dit blyk dat Kennedy se memo van die Waldorf Astoria -byeenkoms (nou by die John F. Kennedy Presidential Library & amp Museum in Boston) om 'n aantal ander redes van deurslaggewende belang is vir historici. Dit bied nie net 'n blik op hoe die jong president van plan was om die verraderlike waters van die Koue Oorlog te navigeer nie, maar dui ook aan hoe een van Amerika se mees gevierde militêre offisiere beskou wat die groot strategie van die Amerikaanse Republiek genoem kan word: dit wil sê of hoe die VSA sy gevaarlike stryd teen die Sowjetunie kan wen. Laastens vertel die Waldorf Astoria -vergadering ons hoe MacArthur se bekendste waarskuwing - om 'nooit 'n landoorlog in Asië te voer nie' - op ons afgekom het, wat hy daarmee bedoel het, en of dit in 'n tydperk van Amerikaanse troepe -ontplooiing in ten minste 133 lande, behou dit sy betekenis.
Kennedy se ontmoeting in April 1961 met MacArthur verras die president se voorste assistente, van wie baie openlik 'n afkeer van die ouer wordende kryger was. Maar Kennedy, wat in die Tweede Wêreldoorlog as kaptein van die patrollieboot in die Stille Oseaan gedien het, waar MacArthur beveel het, bewonder hom. "Hy was Kennedy se soort held: dapper, 'n patrisiër, trots op sy machismo en 'n liefhebber van glorie," skryf MacArthur -biograaf William Manchester in Amerikaanse Caesar . Kenmerkend was Kennedy toe net so polities in die stryd soos MacArthur 10 jaar tevore en was hy van plan om advies van die generaal in te win oor die verslegtende internasionale situasie. Net die week tevore is die nuwe president verneder toe 'n groep VS-gesteunde anti-Castro Kubaanse ballinge verslaan is nadat hulle Kuba by die Bay of Pigs binnegeval het. Kennedy was amper bedroef toe hy die vernedering noem, en die reaksie van MacArthur was verbasend stomp.
Die mislukte inval was 'n probleem vir die jong president, het hy gesê, maar hy het nie gedink dat Kennedy die skuld was nie. Hy blameer Dwight Eisenhower vir die bevordering van die inval en die gesamentlike stafhoofde omdat hy dit ondersteun het: hy moes van beter geweet het, stel hy voor. Hy het bygevoeg dat baie van hulle, volgens sy mening, bo hul bevoegdheid bevorder is. Eisenhower en die JCS het Kennedy op die been gebring, het MacArthur geïmpliseer: "Die hoenders kom huis toe om te rus, en jy het toevallig in die hoenderhuis ingetrek."
Kennedy het MacArthur se strelende oordeel oor Kuba waardeer (en sou binnekort die leiding van die weermag verander - miskien in ooreenstemming met die standpunte van MacArthur), maar het dan die onderwerp na Laos en Viëtnam verskuif, waar kommunistiese opstand sterk geword het. Hy het bygevoeg dat die kongres hom onder druk druk om Amerikaanse troepe in reaksie daarop te ontplooi. MacArthur was dit nie eens nie: "Almal wat grondtroepe aan Asië wil toevertrou, moet sy kop laat ondersoek," het hy gesê. Op dieselfde dag herinner Kennedy wat MacArthur aan hom gesê het: 'MacArthur glo dat dit 'n fout sou wees om in Laos te veg,' skryf hy in 'n memorandum van die vergadering en voeg by: 'Hy dink ons ​​lyn moet Japan, Formosa en die Filippyne wees . " MacArthur se waarskuwing oor gevegte in Asië het Kennedy beïndruk, wat dit in die komende maande herhaal het en veral wanneer militêre leiers hom aangespoor het om op te tree. 'Nou,' sou die jong president in sy bedwelmende New England -twang sê, 'menere, gaan terug en oortuig generaal MacArthur, dan sal ek oortuig word.' Die waarskuwing van MacArthur (wat tot ons gekom het as 'nooit in 'n landoorlog in Asië betrokke raak nie'), het die Amerikaanse taal aangegryp as 'n soort Nicene Creed van militêre wysheid - sonder twyfel, herhaaldelik, fundamenteel.
In die daaropvolgende jare het historici tot die gevolgtrekking gekom dat MacArthur se advies die gevolg was van sy ervaring in Suid -Korea, waar hy as Amerikaanse bevelvoerder gedien het nadat dit in 1950 deur Noord -Korea binnegeval is. MacArthur het uitstekend gevaar, maar dan met oorwinning in die Chinese het ingegryp, suidwaarts oor die Yalu -rivier gery en sy magte oorweldig. MacArthur was in die verleentheid dat hy nie geglo het dat die Chinese sou ingryp nie, en hy is platgevat toe hulle dit doen. In die minderheid stel MacArthur 'n spyskaart voor met militêre reaksies: bombardeer militêre basisse in China, gebruik Chinese nasionalistiese troepe in Taiwan om te help in die geveg, lê 'n ekonomiese en vlootblokkade op die Chinese vasteland op en plant selfs kernafval langs die Noord -Koreaanse/ Chinese grens. Elke voorstel van MacArthur was bedoel om Noord -Korea se magte van hul Chinese bondgenote af te sny - om die slagveld te isoleer. Maar president Truman en die JCS was dit nie eens nie, uit vrees dat wat MacArthur voorgestel het, die oorlog sou vergroot.
Toe MacArthur se aanbevelings bekend gemaak word, is hy bestempel as 'n stryder, die hoofrede (daar word algemeen geglo) dat Truman hom ontslaan het. Trouens, wat MacArthur eintlik in die moeilikheid gekry het, was die publikasie van briewe aan die Republikeinse kongreslid van Massachusetts, Joseph W. Martin, jr., Wat Truman se leierskap in twyfel trek, 'n aksie wat so na aan insubordinasie was as wat enige beampte kan kry. Ondanks hierdie legendariese misstappe, het 'n aantal historici later geglo dat hoewel MacArthur verkeerd was om Truman te bevraagteken, sy militêre denke gesond was: die Amerikaanse versuim om die Koreaanse slagveld te isoleer, het die verskil tussen 'n Amerikaanse oorwinning en 'n bloedige dooiepunt veroorsaak.
Trouens, die les wat MacArthur geleer het oor die stryd teen 'n landoorlog in Asië, was nie die gevolg van sy ervaring in Korea nie, maar van sy ervaring om die Japannese tydens die Tweede Wêreldoorlog te beveg. 'U kan beslis hierdie argument voer', het historikus en skrywer Rana Mitter in 'n uitgebreide telefoniese onderhoud aan hierdie skrywer gesê, 'want in die tyd dat die Japannese teen die Amerikaners in die Stille Oseaan geveg het, het hulle ook teen die Chinese op die Asiatiese vasteland geveg . Die VSA was desperaat om China in die stryd te hou omdat hul leërs honderde duisende Japannese troepe vasgemaak het wat moontlik teen die Amerikaners gebruik is.
Mitter, die skrywer van die gepaste naam Vergete bondgenoot: China se Tweede Wêreldoorlog, 1937-1945 , behoort tot 'n nuwe klas historici ('n lys met die biograaf van Deng Xiaoping, Ezra Vogel, Richard Bernstein, Frank Dikotter, John Pomfret en Jay Taylor-wat 'n briljante behandeling van Chiang Kai-shek geskryf het) wat fokus op wat nou genoem word die Tweede Sino-Japannese Oorlog, wat meer as vier miljoen Chinese soldate en 11 miljoen Chinese burgers doodgemaak het. Dit is 'n verbysterende getal, veral in vergelyking met Amerika se militêre verliese in die Stille Oseaan - ongeveer 65 000 soldate, matrose en mariniers. Wat Mitter en sy kollegas beklemtoon het, is dat Japan, net soos die Duitsers in Europa, 'n tweefrontoorlog voer, wat 'n geallieerde oorwinning byna seker maak. Mitter wys daarop dat hoewel die Japannese geveg na stryd in China gewen het, hulle nooit die getalle van China kon ooreenstem nie - 'n voorsmakie van wat MacArthur in Korea in die gesig gestaar het.
Die nuwe denke oor China deur hierdie historici is baie belangrik: Mitter voer aan dat dit tyd is om Amerika se oorlog met Japan as 'n soort spieël van die Amerikaanse oorlog in Europa te beskou - en erken dus dat China se stryd teen Japan op die Chinese vasteland 'n Amerikaanse oorwinning in die uitgestrekte dele van die Stille Oseaan moontlik. 'Die Japannese het geglo dat die Chinese op 'n stadium sou oorgee,' sê Mitter, 'maar hulle het dit nooit gedoen nie. Hulle het net aanhou kom. " Dit was Japan se stryd om die vreeslike rekenkundige stryd in China te oorkom, wat MacArthur aan Kennedy gesê het dat die VSA in Suidoos -Asië te staan ​​kom. Hy het geïmpliseer dat die VSA nooit kon ooreenstem met die aantal soldate wat China of Rusland op die grond kon sit nie, en die VSA kon nooit die heiligdomme uitskakel waar mans en voorrade beman kon word om meedoënlose, bloedige en eindelose konflikte te beveg nie.
Raak nooit betrokke by 'n landoorlog in Asië nie, het MacArthur aan Kennedy gesê, want as u dit doen, herhaal u dieselfde fout as die Japannese in die Tweede Wêreldoorlog - om miljoene soldate te ontplooi in 'n vergeefse poging om 'n konflik te wen wat nie kan gebeur nie gewen het.
Die sukses van die Waldorf Astoria -vergadering het Kennedy se verhouding met MacArthur verseël. 'Ek kon hulle nie uitmekaar sleep nie,' het Kenneth O'Donnell, hulp van die Withuis, gesê. Maar daar was 'n toon van angs in sy stem, want O'Donnell was een van die Kennedy-partisane wat die generaal nie gehou het nie, en het geglo dat hy 'n ultrakonserwatief was. Desondanks dring Kennedy daarop aan dat MacArthur na die Waldorf Astoria -vergadering na die Withuis genooi word. En so was dit dat MacArthur op 20 Julie 1961, net vier maande na Kennedy se ontmoeting met hom in New York, opgedaag het vir 'n middagete saam met die president en 'n byeenkoms van sterk gaste. Onder die deelnemers was Lyndon Johnson, Prokureur -generaal Robert Kennedy, Senators Leverett Saltonstall en John Stennis, en kongreslede Walter Judd. Die weermag is verteenwoordig deur generaal Clyde D. Eddleman, die vise -stafhoof van die weermag. Na die middagete ontmoet Kennedy en MacArthur mekaar in die Oval Office vir 'n drie-uur-marathonbespreking wat, soos O'Donnell vertel, groot skade aan die president se rooster veroorsaak het.
In die nasleep van die vergadering, sê O'Donnell, het Kennedy sy personeel "teruggeval" met MacArthur -verhale en advies van MacArthur, wat nog 'n vermaning insluit dat Kennedy nie troepe na Viëtnam stuur nie, aangesien die VSA aan alle kante sou wees. Binnelandse probleme, het MacArthur aan Kennedy gesê, behoort 'n hoër prioriteit te wees. 'MacArthur het die president gesmeek om 'n Amerikaanse militêre opbou in Vietnam of enige ander deel van die Asiatiese vasteland te vermy,' het O'Donnell later geskryf, 'omdat hy van mening was dat die domino-teorie belaglik was in 'n kerntydperk.' Toe MacArthur die Withuis verlaat, het 'n klompie verslaggewers hom teëgekom, en omdat hy so 'n geleentheid selde misgeloop het, het hy 'n impromptu perskonferensie gehou. MacArthur het lof vir Kennedy verraai en 'n ongewone sin vir humor verraai: 'Dit lyk asof hy gesond was en 'n uitstekende gemoedstoestand het', het hy gesê, 'en hy het min verander sedert hy een van my PT -bevelvoerders in die Stille Oseaanoorlog was - en hy was ook 'n goeie een, 'n dapper en vindingryke jong vlootoffisier. Te oordeel na die middagete wat my vandag bedien het, leef hy nou hoër. "
Geskiedkundiges moet dus bespiegel oor die besonderhede van waaroor Kennedy en MacArthur op daardie stomende Julie -dag gepraat het, of hoe die twee uitgebrei het oor die sienings wat hulle eers by die Waldorf Astoria uitgespreek het. Daarvoor moet historici hulself wend tot 'n derde (en laaste) ontmoeting tussen Kennedy en MacArthur op 16 Augustus 1962 - meer as een jaar na die middagete van die Withuis. Hierdie een was onbeplan MacArthur was in Washington op uitnodiging van lede van die kongres, maar aangesien hy beskikbaar was, nooi Kennedy hom na die Oval Office vir 'n praatjie. Baie het in die vorige jaar verander: die Laos-minikrisis is opgelos, met die VSA en die Sowjetunie wat ingestem het om 'n koalisieregering daar te sit. Maar die situasie in Suid-Viëtnam het vererger-met toenemende druk op die Saigon-regering van 'n goed bewapende opstand op die platteland. Gekonfronteer met die groeiende krisis, was Kennedy weer onder druk om die Amerikaanse troepeverpligtinge te verhoog.
Hierdie derde Kennedy-MacArthur-praatjie was wydlopend, off-the-cuff en persoonlik. Maar in teenstelling met die vorige twee vergaderings, is dit opgeneem deur 'n onlangs geïnstalleerde opnamestelsel van die Withuis, wat 'n skatkis met inligting uit eerste persoon vir latere historici verskaf het. Vanuit die perspektief van 2018 is die Kennedy-MacArthur-bespreking van kardinale belang om te verstaan ​​hoe hierdie twee mans die Amerikaanse mag beskou. In 'n sekere sin het hul uitruil 'n raamwerk gelê vir 'n Amerikaanse strategie wat gebaseer is op lug- en seemag, afgelei van hul persoonlike ervarings - en van hul begrip van die koste van oorlog.
MacArthur kan pompeus, egosentries en bekrompen wees, maar hy kan ook vriendelik, warm en simpatiek wees, die maat van sy gehoor neem en bereken hoe hy dit die beste kan wen. So was dit ook toe hy die oggend van 16 Augustus met Kennedy in die Oval Office vergader het. die land se mees geleesde koerante. "Moenie bekommerd wees oor hierdie slim alek -rubriekskrywers nie, dit is die grootste groep primadonnas wat die wêreld nog ooit gesien het," het MacArthur aan Kennedy gesê toe die twee hul sitplek inneem - en Kennedy stem saam. 'Tweede raaiers,' het hy gesê. Die twee het daarna 'n geanimeerde gesprek gevoer oor die verkiesing van 1964, wat MacArthur voorspel het dat Kennedy se herverkiesing sou lei - "deur 'n stortvloed". Hulle bespreking het onvermydelik na die kommerwekkende situasie in Suidoos -Asië gegaan.
'U besigheid, sedert ek met u in die Verre Ooste gepraat het, het u goed gevaar,' het MacArthur gesê, met verwysing na Kennedy se suksesvolle poging om 'n koalisieregering vir Laos te beding. 'U het 'n omheining gedoen en u het uitmekaar gegaan en geen vuur veroorsaak nie. Jy het vasgehou. " Maar MacArthur kritiseer toe dat die administrasie se internasionale strategie onvoldoende visie het. 'Ek sou sê dat die inisiatief wat ons strategies en militêr moet toepas,' het hy op ten minste een manier ontbreek, en dit ontbreek 'n missie en laat die vyand toe om te konsentreer waar hy wil. Waaroor MacArthur gepraat het, was die vorming van wat militêre ontleders 'n nasionale groot strategie noem, wat die belangrikste bates van die land benut teen 'n verskeidenheid vyande. Hier was een van die min kere in die geskiedenis van ons land 'n senior militêre leier wat praat oor die oorsake, optrede en gevolge van oorlog, nie die beweging van troepe of die ontplooiing van militêre bates nie, maar die omstandighede onder wat die Amerikaanse Republiek homself sou verdedig - en hoe.
Die kern van die bespreking van 16 Augustus is MacArthur se mening dat Amerika se grootste bate die ekonomie is. Amerika se teëstanders, aan die ander kant, het altyd gesukkel (en misluk) om sy ekonomiese produksie, en veral sy landbou -uitset, te pas. 'Die achilleshiel van die Russe en Chinese,' het hy gesê, 'is kos.' In hierdie opsig is MacArthur 'n stand-in vir byna elke senior beampte van sy generasie wat Amerika se nywerheids- en landboubates as sy sterkte beskou het. Niks anders het saak gemaak nie. Anders gestel, terwyl Rusland se "strategiese diepte" sy geografie is en China se strategiese diepte die massa mense is, is Amerika se strategiese diepte die ekonomie. Om Amerika te vernietig, moet u sy ekonomie vernietig. Niemand het ooit gehad nie. Vir MacArthur was dit die fatale fout van Japan: die Japannese weermag het geglo dat hulle Amerikaanse vlootvermoë met Pearl Harbor aangeval het. Trouens, die Japannese het die verkeerde plek gebombardeer - om Amerika se vlootkapasiteit te vernietig, sou die Japannese nodig gehad het om die Brooklyn Navy Yard te vernietig. Anders gestel, die geloof in MacArthur was dat die keerpunt in die Stille Oseaan Japan se besluit was om in die eerste plek oorlog te voer. Na Pearl Harbor kon Japan nie wen nie.
Dit alles, en meer, is verpak in MacArthur se kort, staccato -sinne aan Kennedy. Ons weet nie of die jong president gedink het dat sy mentor reg was in sy oordele nie, maar dit is moeilik om te dink dat hy sou verskil het. Nadat MacArthur die grondslag gelê het, het hy ratte oorgeskakel en gefokus op Amerika se sterkte op see, 'n verrassende oogpunt van een van die mees gevierde weermagoffisiere in die geskiedenis van die diens. MacArthur was 'n weermagparty, en was nog altyd (hy het die vloot se leierskap in die Stille Oseaanoorlog met byna dieselfde intensiteit as die Japannese beveg), maar die vergadering in Augustus toon aan dat hy bedagsaam was oor hoe Amerika dit moet hanteer. vyande. 'Die grootste oorlogswapen is die blokkade,' het hy aan Kennedy gesê. 'As daar oorlog kom, is dit die wapen wat ons moet gebruik.'
MacArthur het toe bygevoeg dat hoewel die Russe en Chinese altyd meer as die Amerikaners op die grond en selfs in die lug kon wees, dit makliker sou wees om meer troepe en vliegtuie in enige stand-by te ontplooi, was dit nie waar as dit by die wêreld se oseane kom nie. 'Die see is ongetwyfeld ons s'n,' het hy gesê, 'en dit is die sleutel tot die blokkade. Rakette en lug sal mekaar neutraliseer.In die laaste ontleding sal die vloot die verskil wees. " Na 'n oomblik se huiwering het MacArthur sy standpunte beperk deur sy eie ervaring te noem teen die Japanners in die Stille Oseaan en teen die Chinese op die Koreaanse skiereiland. 'Ek het bevel oor die see en die lug,' het hy gesê, 'maar op die grond was ek hopeloos in die minderheid.' Kennedy het stilgebly, maar uit die daaropvolgende gesprek is dit duidelik dat hy nie net die punte van MacArthur verstaan ​​nie, maar ook omhels het. Ons weet dat dit waar is, want twee maande nadat hy met MacArthur gepraat het, het Kennedy die Sowjetunie in die gesig gestaar toe hulle kernmissiele na Kuba ontplooi het. Deur sy militêre bevelvoerders gedwing om Kubaanse raketterreine te bombardeer, militêre eenhede bymekaar te maak vir 'n inval - om selfs die gebruik van kernwapens te oorweeg - besluit Kennedy anders. Hy het eerder 'n vlootblokkade gekies. Dit was 'n briljante keuse, maar nie net omdat dit gewerk het nie: die Russe kon nie nêrens by die Amerikaanse vloot pas nie, en veral nie in die Karibiese Eilande nie.
Wat verrassend is oor die MacArthur-Kennedy-besprekings, is nie dat dit werklik plaasgevind het nie, maar dat dit so lank geïgnoreer is. Die rede hiervoor lyk voor die hand liggend: die twee pas nie goed nie. MacArthur was 'n Midde -Weste en 'n Protestant, met 'n familiegeskiedenis van militêre diens, terwyl Kennedy 'n New Englander was, 'n Rooms -Katoliek gebore in 'n familie met 'n enorme welvaart. Alhoewel die twee uit verskillende agtergronde gekom het en verskillende politieke neigings gehad het (MacArthur was 'n konserwatief en 'n Republikein - kennelik was Kennedy nie), het hulle dieselfde oorlog gemeen, wat die verskil gemaak het.
Dit is wat hul drie besprekings, wat oor twee jaar strek, so krities gemaak het. Wat MacArthur en Kennedy in hul drie gesprekke uiteengesit het, was in werklikheid 'n groot strategie van die Amerikaanse Republiek - 'n manier om nie net te verstaan ​​hoe die VSA moet veg nie, maar wanneer en waar. Dit is dus dat 'nooit betrokke raak by 'n landoorlog in Asië' so onuitwisbaar aan MacArthur gekoppel is as wat die term 'militêr-industriële kompleks' vir Eisenhower is nie. Ironies genoeg (beide vir MacArthur het Eisenhower nie baie gehou nie), beide MacArthur en Eisenhower het geglo dat die VSA sy militêre oorheersing kan behou, maar nie ten koste van die verswakking van die ekonomie nie. Vir beide mans was dit 'n seker waarborg van militêre nederlaag om Amerika se ekonomiese sterkte tot finansiële insolvensie te verminder.
Uiteraard verag senior militêre offisiere gereeld (hoewel privaat) die idee om 'n groot strategie te vorm (baie minder besonderhede). Hul intuïsies weerspieël die Amerikaanse militêre geskiedenis. Die groot strategie van George Washington was bloot om te verseker dat die kontinentale weermag oorleef. So lank as wat dit gebeur het, het die Revolusie lewendig gebly. Ulysses S. Grant se groot strategie tydens die burgeroorlog was net so eenvoudig, al is dit net 'n bietjie groter: vernietig Lee se leër en jy vernietig die rebellie, het hy aan Lincoln gesê. Die oorlog onder sy bevel sou bloedig en meedoënloos wees-'n verhouding van 24 uur sonder pouse of ophou. Maar dit was generaal William Tecumseh Sherman wat sy vinger daarop sit en 'n waarskuwing aan die Suide uitreik wat mettertyd die grondslag sal vorm vir 'n Amerikaanse groot strategie. Wie die oorlog gewen het, het hy voorgestel, het niks te doen met bekwaamheid nie, maar met hulpbronne. 'Die noorde kan 'n stoomenjin, lokomotief of spoorwa maak,' het hy aan die Suidlanders gesê, 'kan u amper 'n stuk lap of skoene maak.'
Dit was eers na die Eerste Wêreldoorlog dat militêre denke oor wat 'n groot strategie was, begin na vore kom - en dit weerspieël die insig van Sherman. Die bekendstelling van America's doughboys aan die kant van die Entente in 1917 het die berekening aan die Westelike Front verander, maar dit sou glad nie saak gemaak het as hulle nie daar kon kom nie. Net so noodsaaklik het die koms van Amerikaanse afdelings gepaard gegaan met skeepsvragte met meer en beter wapens, terwyl Amerika begin beweeg het na wat dit in die Tweede Wêreldoorlog sou word: 'n arsenaal van demokrasie. Die huwelik van hierdie twee idees, van oorweldigende en meedoënlose geweld (die wreder oorlog is, het Sherman gesê, hoe gouer dit verby is) met oorweldigende industriële produksie (die VSA het in die Tweede Wêreldoorlog 4000 langafstandbomwerpers vervaardig-die Duitsers en Japannese saam 'n nul opgelewer), het die grondslag geword vir die groot strategie van Amerika, selfs al was die strategie ongegrond.
Die les wat hieruit geleer word, is voor die hand liggend vir almal wat die rede vir meer Amerikaanse ontplooiings in Afghanistan, Irak en Sirië bespreek - waar Amerika se industriële mag gekontroleer word deur die enorme omvang van die aardrykskunde en oorweldigende getalle en ammunisie het min invloed op die vyand. MacArthur, Kennedy en Eisenhower, die erkende leiers van "die grootste geslag", sou inderdaad skepties kyk na 'n buitelandse beleid met eindelose en duur oorloë in verre lande. Dit is nie net dat as hierdie mans vandag gelewe het, hulle die Amerikaanse weermag uit die Midde -Ooste sou onttrek as hulle nog geleef het nie en hulle dit nie sou kon doen nie. Maar selfs al sou hulle - om byvoorbeeld Osama bin Laden te vang of dood te maak - sou die ontplooiing Shermanesque gewees het: kort, maar oorweldigend gewelddadig.
Heroorweeg Douglas MacArthur
Vyftig jaar na sy dood is dit tyd dat Amerika se mees misverstaande militêre genie sy reg kry.
Groot lewens, voluit gelewe, werp lang skaduwees. Vyftig jaar na sy dood is dit nie ongewoon om te hoor hoe mense Douglas MacArthur onder die ergste generaals in Amerika rangskik nie - saam met Benedict Arnold en William Westmoreland. Sy kritici sê dat hy onbehoorlik en arrogant was, gevoelloos in die hantering van meningsverskil, en sy bevel oor die Koreaanse oorlog was vol foute. 'MacArthur kon nooit 'n ander son of selfs 'n maan in die hemel sien nie, solank hy die son was', het president Eisenhower gesê, wat onder MacArthur in die Stille Oseaan gedien het. Sommige van wat die kritici sê, is ongetwyfeld waar, maar baie van wat hulle sê, is verkeerd. En dit lyk asof al hierdie geraas die generaal se geweldige prestasies verdrink het. Wat van sy byna foutlose bevel tydens die Tweede Wêreldoorlog, sy baanbrekende begrip van moderne oorlogvoering, die versorging van sommige van die beste bevelvoerders wat hierdie land nog ooit gesien het? Wat daarvan dat hy - net soos enige ander generaal in die oorlog - verantwoordelik is vir die geallieerde oorwinning? Dit is tyd om 'Dugout Doug' krediet te gee vir hierdie verdienste en hom nie net af te sny vir sy foute nie - werklik en verbeeld. Dit is tyd om Douglas MacArthur te heroorweeg.
In 'n sekere sin is MacArthur die slagoffer van sy eie sukses. As hy tevrede was om die Japannese oorgawe op 2 September 1945 te ontvang en af ​​te tree in plaas daarvan om sy loopbaan voort te sit, sou hy as die grootste bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog beskou word - en miskien die grootste militêre bevelvoerder in die Amerikaanse geskiedenis.
In plaas daarvan, nadat hy as die "shogun" van Amerika in Japan gedien het, waar hy die grondslag gelê het vir die opkoms van Japan as 'n demokrasie, het hy Amerikaanse magte in die Koreaanse Oorlog gelei. Terwyl MacArthur die aanranding wat 'n vroeë nederlaag van Amerikaanse magte op die skiereiland uitgeskakel het, wel outeur gemaak het, het hy die Koreaanse geveg deurgaans verkeerd hanteer, en China se verbintenis tot sy Noord -Koreaanse bondgenoot onderskat en daarna doelbewus die Washington se voorskrifte om die konflik te beperk. Hy het bitterlik baklei oor Korea se beleid met president Harry Truman en is onthef van sy bevel.
MacArthur, wat verlede maand 50 jaar gelede oorlede is, het met groot lof na die Verenigde State teruggekeer - hy was immers een van die mees versierde offisiere van die land - maar sy stryd met Truman het die skaduwee van wat hy in beide wêreldoorloë bereik het, oorskadu. Hy verdedig sy optrede in Korea in 'n reeks openbare kongresverhore, maar sy getuienis was selfverwysend, onseker en uiteindelik onoortuigend. Hy was in die politiek (sonder sukses) en, nadat hy nie die Republikeinse nominasie van 1952 vir president gewen het nie, verhuis hy saam met sy tweede vrou Jean en hul seun Arthur - Arthur MacArthur - na New York, waar die gesin in 'n stel suites gewoon het. die Waldorf-Astoria Hotel. Jean en haar man sou af en toe by die opera gesien word of 'n bofbalwedstryd speel. Maar meestal het hulle hul dae buite die kollig deurgebring. MacArthur, eens so gewild dat moeders hul kinders na hom vernoem het, het net verdwyn.
Die geskiedenis het hom nie goed behandel nie. In 'n onlangse, indien informele, internetpeiling, word hy as die ergste bevelvoerder van Amerika, Benedict Arnold, genoem. 'N Gewilde nie -fiksie -televisiereeks oor die oorlog het Marines on Peleliu, 'n klein koraal -eiland waar die Geallieerdes en die Japannese meer as twee maande lank oor 'n enkele vliegveld geveg het, en MacArthur vervloek omdat hulle hul lewens onnodig uitgee het. Trouens, hy het niks met die geveg te doen gehad nie.
Baie Amerikaners is oortuig dat MacArthur sy landing in Leyte, in die Filippyne, geoefen het, waar hy dramaties op die invalstrand deur die Stille Oseaan se golwende branders waai en aan boord van sy landingstuig klim totdat die kameras dit regkry. Dit sou Patton wees - op Sicilië. 'N Pentagon -gang is toegewy aan MacArthur, maar 'n onlangs afgetrede senior weermagoffisier wat 30 jaar in uniform deurgebring het, het erken dat hy MacArthur vir sy beroep 'n verleentheid gevind het vanweë sy ongeduld en sy stryd met Truman. "Wat van Cartwheel?" is hy gevra met verwysing na MacArthur se uiters suksesvolle operasie teen Japan. Hy het nog nooit daarvan gehoor nie. MacArthur se afvalliges vertel die verhaal dat sy seun Arthur hom verloën het en sy naam uit verleentheid verander het. Daar is nie 'n greintjie bewyse om dit te bewys nie.
Die geskiedenis het al hierdie dinge vergeet. Maar Douglas MacArthur is onthou nog steeds vir sy optrede tydens die bonusmars, waar hy troepe beveel het wat veterane uit die Eerste Wêreldoorlog gasvry en vertrap het en vreedsaam protesteer in Washington, DC, tydens die Groot Depressie, en vir sy ontruiming van Corregidor Island, in Manilabaai, wat hy het tydens die donkerste dae van die Stille Oseaan -oorlog gevlug. Hy was 'n man met 'n enorme moed - maar die term "Dugout Doug", met verwysing na sy tyd wat hy op Corregidor gebottel het voor die ontruiming, het hom ses dekades lank gevolg.
Maar MacArthur se nalatenskap is soveel ryker as dit.
Alhoewel hy ydel, arrogant, ambisieus en te selfversekerd was, is hierdie eienskappe deur soveel van ons militêre bevelvoerders gedeel dat dit byna 'n vereiste vir effektiewe leierskap is. Belangriker nog, 'n noukeurige studie van die Tweede Wêreldoorlog toon dat MacArthur die mees innoverende en briljante bevelvoerder van die konflik is. Hy was die eerste benadering tot moderne oorlogvoering wat die noodsaaklikheid van vinnige, ligte en hoogs beweeglike amfibie en lugmag oor groot afstande beklemtoon het.
Die 11 maande lange operasie Cartwheel, genaamd "The Reduction of Rabaul" in die Amerikaanse weermag se amptelike geskiedenis van die Stille Oseaan-oorlog, is MacArthur se blywende gedenkteken. Beweeg sy magte behoorlik noordwaarts , van Australië na Nieu -Guinee, dan vinnig weswaarts langs die noordelike kus voordat hulle weer noordwaarts na die Admiraliteits -eilande in die rigting van die Filippyne gewaai het, het MacArthur Japan se swaar gebarnisseerde vloot- en lugvesting by Rabaul op die New Britain -eilande afgesny en gewurg. Japan se verdediging in die suidweste van die Stille Oseaan. Die vermindering van Rabaul, met minimale Amerikaanse slagoffers, was 'n reuse strategiese sukses danksy MacArthur. Sonder die deurslaggewende garnisoen kon Japan Australië nie bedreig of sy offensief in die Suidelike Stille Oseaan voortsit nie.
Vier dekades voordat die Amerikaanse kongres die Goldwater-Nichols-wet aanvaar het om wedywering tussen dienste te demp en 'samewerking' te institusionaliseer-waardeur alle diensvertakkings saamwerk-was MacArthur se koördinering van die Rabaul-offensief die mees komplekse, bes gekoördineerde en suksesvolste lug, land en see veldtog in die geskiedenis van oorlogvoering.
Die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog, The Reduction of Rabaul, uitgegee deur die Center of Military History, United States Army
MacArthur het gereeld met die vloot en die Army Air Corps (wat die lugmag destyds genoem is) gestry vir mans en hulpbronne, maar hy het besef dat 'n Amerikaanse oorwinning in die suidwestelike Stille Oseaan afhang van vlootkruisers, vernietigers en amfibiese voertuie en van Air Corps -vegters , bomwerpers en vervoer. Hy het sy manne nooit aan wal gesit sonder om die mening van die amfibiese bevelvoerder Daniel Barbey te soek nie, dit slegs gedoen toe hulle beskerm is deur adm. Thomas Kinkaid se skepe en nooit 'n geveg gevoer het sonder die beskerming van genl. George Kenney se bomwerpers nie. En terwyl hy en sy vloot -eweknie , Ernie King, bitter om die beheer van die Stille Oseaan-veldtog, het MacArthur aan die einde van die oorlog erken dat die weermag-vlootkompetisie in die Stille Oseaan 'n groot struikelblok was vir 'n vroeëre Amerikaanse oorwinning.
MacArthur verwoord sy beroemdste besluit - "raak nooit betrokke by 'n landoorlog in Asië nie" - na die Japannese oorgawe, omdat hy geglo het dat Japan se gelyktydige oorlog in China sy oorwinning in Filippyne moontlik gemaak het. Japan het Mantsjoerye in 1931 geannekseer en daarna China in 1937 binnegeval, met die oortuiging dat dit 'n vinnige oorwinning sou behaal oor die swak verskafde en swak geleide Chinese leër. Maar die oorlog in Japan in China het 'n moeras geword, wat miljoene Japannese troepe in eindelose en bloedige gevegte vasgemaak het - troepe wat eerder teen die Amerikaners gegooi kon word.
MacArthur se optrede in die Tweede Wêreldoorlog is onberispelik. Sy onvermoë om openlike en onbaatsugtige personeelbeamptes te identifiseer en te bevorder (met enkele uitsonderings opgemerk) bly sy mees verontrustende militêre kwaliteit. Sy stafhoof, Richard Sutherland, was outokraties en, soos weermaghoof George Marshall opgemerk het, die "hoofinsulter" van die vloot. En die twee belangrikste intelligensiebeamptes van MacArthur was nougesinde reaksionarisse wat hy aangestel het om sy reputasie te verdedig. 'U het nie 'n personeel nie,' het George Marshall eenkeer aan MacArthur gesê. 'U het 'n hof.' Sy bevel was 'n broeikas van paranoïese anti-Roosevelt-militêre agente, 'n mening wat hy gevoer het deur bespotlike, indien privaat, kommentaar te lewer oor die opperbevelhebber.
Ondanks sy swak oordeel oor die aanstelling van sy personeel, was MacArthur se identifisering van gevegsbevelvoerders foutloos. Robert Eichelberger, George Kenney, Thomas Kinkaid en Walter Krueger - wat al vier MacArthur gekies het vanweë hul vorige dienservaring in Asië - is nooit verslaan nie. Baie van hul ondergeskiktes was, hoewel dit relatief onbekend was, een van die beste soldate, matrose en vlieëniers in die Amerikaanse geskiedenis: Robert Beightler, Oscar Griswold, Ennis Whitehead en Joseph Swing, onder vele ander. Daniel Barbey, wat letterlik tientalle strandlandings beplan en geïmplementeer het ("Dan, Dan die amfibiese man" wat MacArthur se troepe hom genoem het), was ongetwyfeld die beste amfibiese offisier van die oorlog. Genl Jonathan Wainwright, MacArthur se grondbevelvoerder toe die Japannese die Filippyne binneval, het 'n moedige verdedigingsveldtog gevoer ter verdediging van die eiland Luzon wat 'n monument bly vir wat 'n minderheid, maar goed geleide leër kan doen.
Daar was ander. Majoor (en later generaal) Hugh Casey was die beste ingenieur in die weermag en Richard Marshall, MacArthur se hoof van logistiek, was briljant en hardwerkend. Casey se bataljons was verantwoordelik vir die bou van die dokke en vliegvelde vir MacArthur se skepe en vliegtuie, terwyl Marshall toesig gehou het oor die verskaffing van 'n militêre mag wat aan die einde van Amerika se bereik lê. MacArthur het die talente van hierdie formidabele manne erken, en die veldtog in die suidweste van die Stille Oseaan sou nie sonder hulle gewen kon word nie.
Franklin Roosevelt se ingewikkelde verhouding met Douglas MacArthur het die oorlog in die Stille Oseaan bepaal. Roosevelt, wat versigtig was vir die generaal se politieke ambisies, het MacArthur se motiewe wantrou MacArthur, 'n konserwatief wat die New Yorker as 'n bloubloed elitis beskou het-wantrou Roosevelt se politiek. Die standaardverklaring, wat deur 'n verrassende aantal historici voorgestel is, sou ons laat glo dat Roosevelt MacArthur aan die einde van die dertigerjare na die Filippyne verhuis het om hom uit die Verenigde State te hou, hom net uit die beleg van Corregidor gered het onder politieke druk van die kongres Republikeine het hom onderbied omdat hy hom as 'n arm militêre leier beskou het en slegs om politieke redes ingestem het om terug te keer as die bevryder van die Filippyne, uit vrees dat kritiek van MacArthur sy kanse vir 'n vierde termyn sou ondermyn.
Niks hiervan is waar nie. Roosevelt het Douglas MacArthur nooit onderskat nie, maar hy het nie gedink dat hy 'n goeie politikus was nie. Die besluit om MacArthur -bevelvoerder in die suidweste van die Stille Oseaan aan te stel, het nie besluit om 'n skelm generaal te verban nie, omdat Roosevelt 'n oorlog met Japan verwag het. Die president, wat MacArthur al twee dekades lank geken het, het ook geweet dat die generaal die hoogste kenner van Asië in die Amerikaanse weermag was, het wyd in die streek gereis en 'n leeftyd daaraan bestudeer, en kon hy groot eenhede in oorlogvoering beheer (soos hy in die Eerste Wêreldoorlog gedoen) en die Japannese weermag geken en verstaan ​​het.
MacArthur is uit Corregidor na Australië verwyder, nie omdat dit is wat die Republikeine wou hê nie, maar omdat dit die Australiese premier John Curtin, die Britse premier Winston Churchill en, die belangrikste, die Amerikaanse president Franklin Roosevelt wou wees.
Roosevelt het MacArthur se magte nie onderaanhou nie omdat hy MacArthur as 'n arm militêre leier beskou het, maar omdat Amerika ander, dringender prioriteite gehad het - naamlik die ondersteuning van die Rooi Leër in sy wrede oorlog aan die Oosfront en voorbereiding op die invalle van Noord -Afrika en Frankryk. Terwyl MacArthur woedend was teen hierdie "Duitsland eerste" -strategie, het hy dit verstaan. Hy het dus oorlog gevoer met wat hy het - en hy het dit briljant gedoen.
Roosevelt het beslis baat gevind by MacArthur se oorwinnings, maar die president het die terugkeer van die bevelvoerder na Luzon onderskryf omdat MacArthur hom oortuig het dat die Verenigde State die Filippynse volk hul vryheid skuld. Hierin was MacArthur reg. MacArthur se anti-keiserlike standpunte bly een van sy beste eienskappe. Roosevelt het hulle gedeel.
Dit wil nie sê dat FDR hom vertrou het nie. In 1932, nadat hy die nominasie van sy party vir die presidentskap gewen het-en nadat MacArthur die land se bonusmars-veterane op 'n onbewuste manier laat traan het-noem Roosevelt MacArthur die gevaarlikste man in Amerika.Roosevelt noem hom in dieselfde asem as die politikus en demagoog Huey Long in Louisiana, en sê aan een van sy assistente: "Ons moet hierdie genote tem en dit vir ons nuttig maak." Toe hy president word, het Roosevelt MacArthur wel geteister deur hom weer as stafhoof aan te stel en hom te werf om die Civilian Conservation Corps, sy handtekening New Deal -binnelandse program, te organiseer.
Toe, in 1941, sien die president dat hy MacArthur nuttig kan maak. Roosevelt het met Marshall saamgestem dat MacArthur die Amerikaanse offensief teen Japan uit Australië sou lei. En hoewel sy ondergeskikte bevelvoerders gehelp het om hom te laat wen, was dit MacArthur self wat hul oorwinnings geskryf het.
Uiteindelik kan wat MacArthur oor Genghis Khan geskryf het, van hom geskryf word: 'Hy het groot riviere en bergreekse oorgesteek, ommuurde stede in sy pad verminder en verder gevee om nasies te vernietig en hele beskawings te verwoes. Op die slagveld het sy troepe so vinnig en vaardig gemanoeuvreer en met so 'n verwoestende spoed geslaan dat hulle telkens leërs oorweldigend oorweldig het.
Douglas MacArthur - Generaal, Tweede Wêreldoorlog en Koreaanse Oorlog - GESKIEDENIS
Generaal Douglas MacArthur
Bron: Departement van Verdediging
Waar het Douglas MacArthur grootgeword?
Douglas MacArthur is op 26 Januarie 1880 in Little Rock, Arkansas, gebore. Die gesin van Douglas, die seun van 'n offisier van die Amerikaanse weermag, het baie verhuis. Hy was die jongste van drie broers en het grootgeword met sport en buitelugavonture.
As kind het sy gesin meestal in die Ou Weste gewoon. Sy ma Mary het hom geleer hoe om te lees en skryf, terwyl sy broers hom geleer het hoe om te jag en perd te ry. Douglas se droom as kind was om groot te word en 'n beroemde soldaat te wees soos sy pa.
Nadat hy die hoërskool voltooi het, betree MacArthur die United States Military Academy in West Point. Hy was 'n uitstekende student en het in die skool se bofbalspan gespeel. Hy studeer eerste in sy klas in 1903 en sluit aan by die weermag as tweede luitenant.
Douglas was baie suksesvol in die weermag. Hy is verskeie kere bevorder. Toe die Verenigde State in 1917 die Eerste Wêreldoorlog betree, word MacArthur tot kolonel bevorder. Hy het 'n bevel gekry oor die afdeling "Rainbow" (die 42ste afdeling). MacArthur was 'n uitstekende militêre leier en 'n dapper soldaat. Hy het gereeld saam met sy soldate op die voorste linies baklei en verskeie toekennings vir dapperheid verdien. Teen die einde van die oorlog is hy tot generaal bevorder.
In 1941 word MacArthur aangewys as bevelvoerder van die Amerikaanse magte in die Stille Oseaan. Nie lank daarna val Japan Pearl Harbor aan en die Verenigde State betree die Tweede Wêreldoorlog. Destyds was MacArthur in die Filippyne. Nadat hulle Pearl Harbor aangeval het, het die Japannese hul aandag op die Filippyne gevestig. Hulle het vinnig beheer oorgeneem en MacArthur moes saam met sy vrou en kind op 'n bootjie deur vyandelike lyne ontsnap.
Toe MacArthur sy magte kon versamel, het hy die aanval aangeval. Hy was 'n uitstekende leier en het begin om eilande van die Japannese terug te wen. Na 'n paar jaar van hewige gevegte, wen MacArthur en sy troepe die Filippyne terug en lewer 'n ernstige slag vir die Japannese magte.
MacArthur se volgende taak was om Japan binne te val. Amerikaanse leiers het egter besluit om eerder die atoombom te gebruik. Nadat atoombomme op die Japanse stede Nagasaki en Hiroshima neergegooi is, het Japan oorgegee. MacArthur aanvaar die amptelike Japannese oorgawe op 2 September 1945.
Na die oorlog het MacArthur die monumentale taak aangeneem om Japan te herbou. Die land is verslaan en verwoes. Aanvanklik het hy gehelp om voedsel te voorsien vir die honger mense van Japan uit die voorraad van die leërs. Daarna werk hy aan die heropbou van die infrastruktuur en die regering van Japan. Japan het 'n nuwe demokratiese grondwet gehad en sou uiteindelik een van die grootste ekonomieë ter wêreld word.
In 1950 het die Koreaanse Oorlog tussen Noord- en Suid -Korea uitgebreek. MacArthur is bevelvoerder gemaak van die magte wat veg om Suid -Korea vry te hou. Hy het 'n briljante, maar riskante plan gemaak. Hy val op 'n sekere punt agter die vyandelike linies aan en verdeel die Noord -Koreaanse leër. Die aanval was 'n sukses, en die Noord -Koreaanse weermag is uit Suid -Korea verdryf. Die Chinese het egter gou by die oorlog aangesluit om Noord -Korea te help. MacArthur wou die Chinese aanval, maar president Truman was dit nie eens nie. MacArthur is onthef van sy bevel oor die onenigheid.
MacArthur het uit die weermag getree en sake begin doen. Hy het sy pensioenjare aan sy memoires geskryf. Hy sterf op 5 April 1964 op 84 -jarige ouderdom.