Koek en sampioene – Hervormend
Sit ek en twee pastore toe by die Lapa aan’t filosofeer, met koek en boeretroos vir ontbyt. Gewoonlik is ons ŉ hele spannetjie leraars, want in die Laeveld groei alles, selfs die kerk; helaas, nie in grootte nie, maar in verskeidenheid. Ons is ŉ ekumeniese paradys van al die gewone denominasies en ŉ duisternis huiskerke wat soos paddastoele in die trope gedy, die meeste van hulle nuutskeppings wat aan “saam met en soos die kerk” geen erg het nie, en ook na niks bekends lyk nie. Dog, gewyd geroepe na die goddelose Hoed toe, want hulle harte is in beroering gebring oor die dringende bekeringsnood alhier.
Dié twee pastore is eerbare manne. (Ja, hier is dominees en alle dergelike wesens, nog net mans). Hulle het die verskeurdheid geërf, nie veroorsaak nie. Hulle geloof is nie onder verdenking nie; wel ánders, maar nie dodelik bedwaald nie. Hulle getuig van eerlike worsteling, nes ek ook maar, dog (vir my gevoel) oor middelmatige goed. Nietemin, hulle en hulle twee afgedeelde gemeentes se eie uitdaging om met God en mekaar saamgeleef te kry, gee eenderse moeilikheid af as ons sŉ. Ons kon mekaar destyds glo net nie meer genoegsaam verdra om dié uitdagings saam aan te pak nie.
Bekering is toe nie wat dié platteland wou hê nie, skeuring wel. Hier is afskeiding ŉ deug: Liefs skeuring voor bekering. Trouens, skeuring ís bekering!
Skeuring slaag hier, op kleinskaal maar meervoudig, sonder die nodigheid van hogere teologiese geskille oor belydenis. Want om saam met en soos die kerk te bely, is uitgediende kerkwees. Dié kerke wat tóg nog iewers anders geaffilieer bly, verdoesel dit. Sies!, vir alle binding aan belydenis. Maar skeuring verloop vreeslik ordentlik: Net ŉ enkele storie oor ŉ vertroetelde grief oor die kerk van oorsprong, en ŉ vlugtige koebaai as dit nou regtig moet (andersins sommer ŉ middelvinger), is al wat skeuring verg.
Tekening van Beverly Shipko http://www.beverlyshipko.com/beverly-shipko-last-piece-chocolate-cake-16-x-20-inches-img_0470/
As jy ons almal nou bymekaar sou tel, soos krummels van ŉ koek, sal jy by naastenby die volronde dubbellaagspons uitkom wat die kerk eens was, nie twaalf mandjies vol meer nie. Dieselfde koek is nou al so dun gesny dat skaars ŉ nagmaalproetjie vir elkeen oorbly, geeneen op sy eie ŉ maaltyd wat jou vol hou nie.
Kleiner is hier by ons beter, sê dié wat in die stad groot gaan. Hulle pas goed aan. Reis lig! Los die padkos. Laat die ekstra baadjie en skoene, geboue met torings, pastorieë en professionele predikante. Kerk-lite. Ek hoor jou, Lukas. Maar nêrens lees ek dat jy die belydenis ook maar agterlaat nie. Ek hoor: Vat nou ŉ beursie en bagasie. Verkoop jou klere vir ŉ swaard. Want die Een van wie ons getuig en bely dat Hy die Here is, word algemeen ŉ misdadiger gereken. Ons wat Hom volg, noodwendig ook. Daarom verg kerk geloof. Geloof word bely.
Die Drie Susters is nog hier, sukkelend, aldrie nog net gedeeltelik versorgd bedien. Wat gebeur in die Kerk dat ons daarvan wil wegkom?, wil ek weet. Selfs net eenhonderd belydendes is hier by ons al ŉ groot gemeente, groot genoeg vir die gewone binnegevegte. Maar waarom op aarde ons wat glo, die swaard teen mekaar opneem, verdeel en heers, gaan my verstand te bowe.
 “Die Hoed” is ŉ plaaslike bynaam vir Hoedspruit.
Posted on 18 August 2019 8 September 2019 Posted in Gedink oor God, Hervormd, NHKA WebbladTagged bekering, ekumene, skeuring