Buitenkant van die Imam Ali -heiligdom in Najaf, Irak - Die storie - 2022
Buitenkant van die Imam Ali -heiligdom in Najaf, Irak
Irakse Sjiïete bid buite die Sjiïtiese Imam A
Najaf is 'n Shia -Moslem -heilige stad in die suide van Irak, ongeveer 160 km suid van Bagdad. Vir Shi'a -Moslems is die Imam Ali -moskee in Najaf die derde heiligste heiligdom ter wêreld na Mekka en Medina.
Na die dood van die profeet Mohammed in 632 nC, het daar 'n konflik ontstaan ​​oor wie hom as leier van Islam moet opvolg. Sommige (later die Sjiïete genoem) het gesê dat dit die afstammelinge van die profeet moet wees, terwyl ander (die Soenniete) aangevoer het dat die gemeenskap 'n leier moet kies. Soos in alle konflikte, was die saak kompleks, maar dit was die wesenlike verskil wat gelei het tot die skeiding tussen Sjiïta en Soennitiese Islam wat tot vandag toe bestaan ​​het.
Die vergulde moskee beskerm die graf van Imam Ali, die skoonseun van die profeet Mohammed, wat deur Sjiïete as martelaar en heilige vereer word. Najaf is 'n belangrike pelgrimstog vir Sjiïete sedert Ali se dood in 661 nC.
Tydens die konflik is die skoonseun van die profeet Mohammed, Imam Ali, in Najaf in 661 vermoor. Ali was die naaste familielid van die profeet en die een wat die Sjiïete as die ware opvolger van die profeet beskou het, en hy word beskou as 'n groot heilige en martelaar.
Die graf van Ali word sedert 750 nC in Najaf vereer, alhoewel dit moontlik is dat hy eintlik in Afghanistan begrawe is. Najaf het 'n belangrike pelgrimstog geword en 'n sentrum vir godsdienstige leer van Sji'as. In die 20ste eeu het laasgenoemde rol meer na Qom in Iran verskuif.
Na bewering is die graf van Imam Ali omstreeks 750 nC by Najaf ontdek deur Dawood Bin Ali Al-Abbas. 'N Heiligdom is deur Azod Eddowleh in 977 oor die graf gebou, maar later afgebrand. Dit is herbou deur die Seljuk Malek Shah in 1086, en weer herbou deur Ismail Shah, die Safawid, in ongeveer 1500.
Gedurende sy grootste deel van sy geskiedenis was Najaf geneig om politiek te vermy, maar in die 1970's het dit die oorsaak van die Iraanse ayatollahs in hul godsdienstige en politieke revolusionêre beweging aangeneem. Ayatollah Khomeini het van 1965 tot 1978 in ballingskap in Najaf gewoon, waar hy die opposisie teen die Sjah in Iran gelei het.
Die meeste van die Najaf -heiligdomme is beskadig en geplunder deur die Irakse regering, wat oorwegend Sunni was tot en met die onlangse Irak -oorlog. Baie vermoed dat goud en juwele wat uit die heiligdom van Ali gesteel is, die familie van Saddam Hussein persoonlik verryk het. Nadat sy weermag Najaf wreed herower het ná 'n opstand in 1991, het Hussein egter 'n groot vertoning gemaak om skade aan die heiligdomme te herstel.
In Februarie 1999 is Najaf se senior geestelikes, Muhammad Sadiq as-Sadr, saam met sy twee seuns in Bagdad vermoor. Die Irakse regering beweer dat hy die moordenaars (almal Sjia) gevang en tereggestel het, maar een hiervan was destyds in die tronk en baie het die moord op Saddam se regime blameer.
Najaf het 'n belangrike rol gespeel in die huidige Irak -konflik. Dit is op 3 April 2003 deur die Amerikaanse magte gevange geneem. Op 29 Augustus 2003 het 'n motorbom tydens gebede buite die Imam Ali -moskee ontplof net toe weeklikse gebede geëindig het en meer as 80 mense dood is. Niemand het verantwoordelikheid aanvaar nie, en Hussein ontken dat hy betrokke was by 'n bandopnames uit sy skuilplek.
Najaf het weer 'n slagveld geword tydens die opstand van die Mahdi -weermag van die somer 2004, met skade aan die heiligdomme as gevolg. Op 10 Augustus 2006 het 'n selfmoordbomaanvaller homself naby die heiligdom opgeblaas en 40 mense doodgemaak.
Die sentrale fokus van Najaf is die Imam Ali -moskee (ook bekend as Meshed Ali of die graf van Ali), geleë in die middestad. Die moskee is gebou oor die graf (of dit nou werklik of simbolies is) en die heiligdom van Imam Ali, Mohammed se gemartelde skoonseun.
Die heiligdom van Ali is die derde heiligste ter wêreld vir sjiitiese Moslems en 'n belangrike pelgrimstog. Baie Shi'a bring hul dooies na die graf van Ali en dra die kis om die sarkofaag voordat hulle begrawe word.
Die moskee is pragtig van goud, met 7777 teëls van suiwer goud wat die koepel bedek en twee 35 meter hoë goue minarette elk van 40 000 goue teëls. Binne is die moskee versier met die weelde wat tipies is vir Shi'a -moskees, met neonligte wat weerspieël uit spieëlteëls en gehamerde silwer mure. In die moskee is 'n skatkamer van kosbare voorwerpe wat gereeld deur die sultans en ander toegewydes geskenk is, beskut.
Najaf bevat verskeie ander heiligdomme, waaronder 'n moskee wat die plek aandui waar Ali vermoor is. Daar is ook selle vir Soefi -mistici wat daar kloostergemeenskappe gevorm het.
Noord van die Imam Ali -moskee is die Wadi as -Salam ("Wadi of Peace"), die grootste begraafplaas in die Moslemwêreld - en miskien die hele wêreld. Dit bevat die grafte van verskeie profete, saam met miljoene Sjiïta -Moslems wat hier begrawe het sodat hulle saam met Imam Ali op die oordeelsdag uit die dood kan opgewek word.
Name: Najaf Imam Ali -moskee Meshed Ali -graf van Ali
Plek: Najaf, Irak
Toewyding: Imam Ali
Kategorieë: Heiligdomme Moskees
Datum: dood van Ali: 661 AD huidige gebou: c.1500
Koördinate: 31.995953 ° N, 44.314256 ° E (kyk op Google Maps)
Akkommodasie: Bekyk hotelle naby hierdie ligging
Die bevolking van Wadi Al-Salaam het gegroei tot een van die oudste ongestoorde grafte van Moslems ter wêreld. Deur die eeue is miljoene Shi 'a begrawe naby die heilige heiligdom vir Imam Ali, en die koers het slegs die afgelope tien jaar versnel. Daar word beraam dat 500 000 mense jaarliks ​​begrawe word.
Die begraafplaas beslaan 1 485,5 hektaar, beslaan byna 20% van die stad Najaf. Die grafte wissel in toestand en grootte, afhangende van die era en klas van die begrawe individu.
Die meerderheid van die grafte is gebou met gebakte baksteen en gips, wat tot verskillende vlakke styg. Ouer persele toon meer agteruitgang, versierde metaalgrawe met skuins dakke dui op individue van 'n ander klas. Ruimtes van groot grootte met groot koepels verstrooi die terrein. Sierlike torings het hulde gebring en 'n meer bevoorregte lewe vir sy inwoners aangekondig.
Namate die ruimte 'n premie bereik het, het begrafnisse afwaarts beweeg. Gewoonlik is toegang tot die ondergrondse gewelwe via 'n leer verkrygbaar, maar die wat onder ander begrawe is, het nie altyd 'n mark op die grond nie.
Twaalf jaar later onthou ons die bom wat die sektariese oorlog in die Midde -Ooste begin het
Na die bomontploffing het die lug gedroogde vrugte, neute en lekkergoed gereën.
Dit was kort ná die middag op 29 Augustus 2003, buite die Imam Ali -heiligdom in Najaf, Irak. Ek het pas 'n lang, smal straat binnegegaan wat na die heiligdom lei toe die groot ontploffing sy mure skud. Ek hardloop na die rook in 'n doodse stilte: ek was tydelik doof deur die ontploffing. Die stegie het donker geword, asof in 'n skielike sonsverduistering. En uit die warrelende swart pluim op my stort neer gedroogde appelkose, amandels en helderkleurige pastille. Ek sou later leer dat hulle uit die karre van die straatverkopers langs die mure van die heiligdom kom, wat deur die ontploffing in die lug gewaai word.
Dit sou baie jare duur voordat ek sou verstaan ​​dat die Najaf -bom in die sektariese konflik van die Midde -Ooste was wat Gavrilo Princip se koeëls vir die Eerste Wêreldoorlog was - die enkele daad van geweld wat 'n ongemaklike balans tussen etniese magte sou verbreek, wat jare van konflik losgelaat het, het talle lewens gekos en geleidelik in sommige van die groot moondhede ter wêreld vasgevang.
Die Imam Ali -heiligdom is die begraafplaas van die man wat aanleiding gegee het tot die Sjia -Islam, en is een van die heiligste plekke van die sekte. Die bom was weggesteek in die kattebak van 'n motor, naby een van die ingange van die heiligdom. Dit was tyd om af te gaan net na die gebede op Vrydagmiddag, toe Ayatollah Mohammed Baqr al-Hakim, die charismatiese geestelike wat deur Iran versorg was om Irak se eerste Sjia-leier te word, uit die heiligdom sou verskyn. Byna 100 mense is dood, die meeste van hulle as gevolg van die direkte impak van die ontploffing, en ander van die ineenstortende betondakke en mure van die winkels langs die arcade buite die heiligdom. Meer as 500 mense is beseer.
Toe ek deur die skerp mis kom, het ek by die gedruis van pelgrims aangesluit om lyke uit die puin rondom die bomterrein te vind en te onttrek. Daar was geen organisasie vir ons pogings nie, en selfs as iemand die bevel oor die toneel geneem het, sou baie van ons geen instruksies kon hoor nie. Ek het net 'n hoë metalliese tjank in my kop laat klink.
Toe my gehoor geleidelik terugkeer, het ek besef dat die meeste mans om my skreeu en snik terwyl ons stukke beton uit 'n winkel verkoop wat goedkoop, poliësterstof van lang boute verkoop het. Een van die mans lees verse uit die Koran, sy stem styg en val met die fisieke spanning om 'n stuk van die plafon te beweeg. Toe kyk hy reguit na my, en ek besef skielik dat ek self aanhoudend en onsamehangend skree.
'N Paar oomblikke later het een van die mans vir stilte beduie terwyl hy sy oor in die puin lê. Hy het gedink hy het 'n geluid gehoor, moontlik 'n oorlewende. Ons het die gebreekte beton dringend en vir 'n rukkie in stilte begin wegtrek. Toe begin die man wat Koranverse gesing het, murmureer: "Allahu Akbar ... Allahu Akbar… Allahu Akbar. " Sy stem word harder en meer doelbewus toe hy voel ons is naby iets, iemand. Die ander neem die gesang aan, en ek vind myself, 'n ateïs, wat aansluit. "Allahu Akbar ... Allahu Akbar ... Allahu ..."
Ons skreeu bo -op ons stemme toe 'n handjie uit die grond uitsteek. Eers die hand, dan 'n hele arm, dan 'n bolyf, bedek met 'n geruite hemp van 'n kind. Maar nog voordat ons die puin uit sy gesig verwyder het, want dit was 'n seuntjie, het ek geweet - ons het almal geweet - dit was nutteloos. Ons raak stil. Die seuntjie se nek is gebreek, en 'n skerp gaping in sy nek het gebreekte bene en geskeurde spiere onthul.
Iemand steek die klein lyfie in my arms, en ek stap weg van die ruïnes van die winkel, op pad na 'n brandweerwa wat onwaarskynlik in die nou steeg ingeklem het. Ek het die lyk aan 'n brandweerman oorgegee, nie een van ons het gepraat nie.
Ek dwaal in die heiligdom in en besef dat die dik mure daarvan opvallend gebly het. Maar daar was tekens van 'n stormloop. Duisende mans sandale, wat gewoonlik netjies in rye deur aanbidders opgestel was voordat hulle die hoofgebou binnegekom het, was nou versprei. 'N Bejaarde man word in 'n draagbaar weggeneem, en 'n paar vroue het in 'n hoek saamgedrom, hul swart abayas geelgrys van stof.
Terug buite het ek gesoek na Kate Brooks, die fotograaf wat saam met my opdrag was. Sy was in 'n ander motor, en ek het alles van haar vergeet. Ek het haar nou aangetref, op 'n rommelhoop, met haar oë in die kamera van die kamera, terwyl sy die bloedbad vasgevang het. Sy het my nie hoor roep nie, maar ek is gerusgestel dat Salah, ons vertaler, byderhand was en seker gemaak het dat niemand haar raakloop nie en haar in die getande beton laat vlieg.
Een man, wat haar kamera opgemerk het, het dit sy taak gemaak om deur die puin te soek vir liggaamsdele en dit dan op te hou ten bate van Kate. Sy praat deur Salah en smeek hom om op te hou. Maar hy het bly rondkyk na 'n arm, of 'n been, totdat 'n geskree uit 'n ander deel van die skare opgegaan het.
'Die Sayyid is dood. Hulle het die Sayyid doodgemaak. "
Die ontploffing het sy hoofdoelwit, die Ayatollah, geëis. ("Sayyid" is 'n eerbewys wat direkte afstamming van die profeet Mohammed aandui, soos die Hakim -familie beweer.) In die daaropvolgende dae sou daar gerugte wees dat hy so naby die ontploffing was dat die grootste deel van sy liggaam verdamp is , en dat slegs een hand, wat sy ring dra, teruggevind is.
Later die middag het ek en Salah na 'n nabygeleë hospitaal gegaan waar baie van die dooies en beseerdes geneem is. Die sale is gevul met die families van die slagoffers en toeskouers. Die personeel het probeer om ruimte rondom die beddens te skep sodat die dokters kon werk, maar die drukte van mense was oorweldigend.
Salah en ek het omtrent in 'n saal ingekom toe 'n groepie Kalashnikov-militante opdaag en die chaos in orde bring. Hulle het vinnig die meeste skare verdryf, sodat slegs die naaste familielede by die beseerdes kon bly. Hulle het my laat bly, moontlik omdat ek so bedek was met stof en vuil as ek in die puin gegrawe het dat ek soos 'n pasiënt gelyk het.
Ek het aanvanklik aangeneem dat hulle lede is van die Mahdi Army, die burgermag wat deur die anti-Amerikaanse sjia-geestelike Moqtada al-Sadr gestig is. Maar hulle het meer dissipline getoon as die berugte woelige Sadriste. Hierdie mans het nuwer, of ten minste skitter, Kalashnikov AK-47 gewere as wat ek in die hande van die Mahdi Army gesien het. Een het selfs 'n bajonet laat installeer, iets wat ek nog nooit in Irak gesien het nie. Sommige het walkie-talkie-radio's, wat dui op 'n vlak van organisatoriese gesofistikeerdheid. Daar was waarskynlik lede van die Badr Brigade, die burgermag wat deur die nuut vermoorde Ayatollah Hakim geskep is, en deur Iran opgelei en gewapen is.
Die mans was jonk, sommige van hulle tieners. Maar hul leier het uitgestaan, 'n kort, stewige, ligbaard man in sy laat 50's, in 'n grys broek en 'n onkruidwit hemp met knope. Hy het afgewissel tussen met die personeel van die hospitaal gepraat en instruksies aan sy mans gegee, alles in 'n sagte maar ferm stem. Hy het 'n verpleegster gevra of sy benodigdhede benodig, en dan beveel een van sy mans om haar vereistes op te teken en seker te maak dat sy alles kry. Sodra hy klaar geskryf het, het die jong man die inhoud oor sy walkie-talkie oorgedra, vermoedelik aan 'n kollega in 'n motor buite.
Die gesag van die man en die omgee vir die personeel het die indruk van 'n senior regeringsamptenaar, moontlik van die ministerie van gesondheid, gemaak. Maar daar was 'n aksent by sy Arabies wat selfs vir my onopgeleide oor mis gelyk het. Miskien is hy Koerdies, het ek vir Salah gesê.
Nee, antwoord Salah. 'Hy is Iraans.'
Hy draai na 'n verpleegster wat langs ons staan, en sy stem saam. Sy het baie Iraniërs behandel wat na pelgrimstog na Najaf gekom het, en sy het die aksent nie misgis nie. 'Hulle is Badris,' het sy bygevoeg en haar ken na die mans met die AK-47's gewys.
Binne 'n rukkie het die Iraniër 'n Thuraya -satellietfoon by een van sy mans gegryp en uit die saal gestap. Dit het my daaraan herinner dat ek my redakteurs in New York moes bel. Ek en Salah het die man in die binnehof gevolg met my eie Thuraya -satellietfone wat net buite werk, met hul antennas heeltemal uitgestrek. Hy was reeds op sy foon en praat nou in Farsi. Toe hy my in Engels hoor praat, stop hy die middel van die sin en haas hom weer in en kyk een keer in my rigting.
'N Paar oomblikke later het 'n paar van sy mans opgehardloop. Hulle het hul AK-47's op my gerig, my gedwing om van die telefoon af te kom en gevra om te weet wie ek is. Ek het 'n Jordaanse perskaartjie gewys wat ek nog nie 'n Irakse by die koalisie se militêre kantoor gekry het nie, en selfs as ek dit gehad het, was dit miskien nie polities om dit aan militante wat deur Iran ondersteun word, te vertoon nie. Salah het begin verduidelik, maar die mans was skepties dat ek 'n joernalis was. Ek het in Engels gepraat en ek het 'n Thuraya gehad, ek kon net 'n spioen wees. "CIA?" vra die naaste aan my, met 'n weetende glimlag, wat die vat van sy geweer in my skouer steek. Ek was bly dit was nie die een met die bajonet nie, ek skud my kop en gee hom my mooiste, onbedreigendste glimlag.
Die manne het uiteindelik ingestem om Salah na hul leier te bring, terwyl twee van hulle my op die erf gehou het. Binne 'n paar minute het hulle teruggekom en aangedui dat hy die verduideliking van Salah aanvaar het. Ek het teruggegaan, maar een van die gewapende mans het vir die res van die tyd naby my gebly, en ek het opdrag gekry om my dop te hou. Elke keer as ek met Salah gepraat het, het hy dadelik gevra om te weet wat ek gesê het.
Die Iraniër self sou nie met my praat nie - hy waai my weg toe ek nader kom - maar dit lyk nie of dit my omgee vir my teenwoordigheid in die noodgeval nie. Sy interaksie met die hospitaalpersoneel het inderdaad 'n oordrewe lug gekry, duidelik tot my voordeel. Hy het harder gepraat, soms het hy homself herhaal, hoe makliker dit vir Salah was om te vertaal.
Toe kom daar 'n klaggeluid uit 'n groep vroue wat om 'n bed in die middel van die saal vergader het. Een van die beseerdes is pas dood, 'n jong man in militêre moegheid. Dit het by my opgekom dat hy moontlik een van Hakim se wagte was. Hy het die meeste van sy been verloor en diep wonde in sy bors en nek, vol gaasblokkies wat die chirurg, 'n swaar man met 'n uitdrukking van suiwer uitputting, gebruik het om die bloeding te stop. Twee van die gewapende mans het ook begin snik. Ek vermoed dat die dooie man hul kollega was. As stigter van die Badr Brigade, was dit logies dat die Ayatollah Badris as sy persoonlike lyfwag sou hê.
Die Iraniër het 'n troostende arm op die skouers van sy huilende mans gelê en 'n paar woorde in troos gefluister. Hulle knik, vee hulle trane af en hervat hulle klipperige gesig.
Terwyl die oorledenes se familielede probeer het om 'n ouer vrou, miskien sy ma, van die lyk af te trek, het die dokter uit die saal gestap. Later het ek hom in die binnehof gevind, 'n sigaret gerook en deur die Iraniër getroos. Hulle was ongeveer dieselfde ouderdom, maar dit lyk asof die dokter die gesag van die Iraniër erken en met hom gepraat het soos moontlik met 'n senior administrateur. Dit kon nie die eerste keer gewees het dat 'n pasiënt in die dokter se hande gesterf het nie, maar tussen die sleep van die sigaret het hy oorgegaan van snikkende snikke na uitdrukkings van angswekkende woede.
"Waarom het hulle dit gedoen?" het hy van die Iraniër geëis. "Hoekom? Hoekom? "
"Sien jy nie?" sê die Iraniër stil. 'Hulle het ons oorlog verklaar.'
Daardie uitruil bly vir 'n paar dae onverwerk in my gedagtes. Wie was die 'hulle' na wie die Irakse dokter en die Iraniër verwys het? En wie was die "ons"?
Die voor die hand liggendste "hulle"-lojaliste van Saddam Hussein wat reeds 'n opstand teen die koalisie onder leiding van die VSA gelei het-het nie sin gemaak nie. Op daardie stadium was hierdie lojaliste nog besig om hulself in nasionalistiese, eerder as sektariese kleure te skilder. Om die heiligste Shia -heiligdom in die land te bombardeer, pas glad nie by hul doel nie. En alhoewel daar duidelike ooreenkomste was met die bombardement van die Verenigde Nasies se kantore in die Canal Hotel in Bagdad, het hierdie aanval slegs 'n buitelandse organisasie geteiken en was dit duidelik bedoel om buitelanders dood te maak. Waarom sou dieselfde groep Irakezen wil doodmaak?
Die duidelikste "ons" het destyds ook nie sin gemaak nie. Ek het nie gesien hoe die leier van die Iraanse militia en die Irakse chirurg aan dieselfde kant kan wees nie. Ja, hulle was waarskynlik albei Shia, maar dit het hulle nie outomaties bondgenote gemaak nie. As hulle verenig is deur sektariese denominasie, is hulle verdeel deur veel meer: ​​etnisiteit, taal, geskiedenis. Gegewe hul ouderdom, was hulle waarskynlik ook in opponerende leërs in die oorlog tussen Iran en Irak van 1980-88. Die kans was goed dat die dokter soldate en burgerlikes behandel het wat deur die landgenote van die Iraniër beseer is.
Trouens, die 'ons' was inderdaad Sjiïtiese Moslems - wat die meerderheid is in Iran en in die suidooste van Irak - en die 'hulle' was Soenniete, wat die noordelike en westelike provinsies van Irak oorheers. Maar dit sou baie maande duur voordat dit aan joernaliste en Westerse amptenare en militêre bevelvoerders in Irak duidelik sou word. En dit sal 'n paar jaar duur voordat ek agterna besef dat die bomontploffing by die heiligdom die opening van vyandelikhede in 'n Shia-Sunni-konflik in die hele streek aangekondig het.
Die meeste kommentators oor die Midde -Ooste mis die Najaf -bombardement óf, of verminder dit tot 'n voetnoot, in hul ondersoek na die sektariese konflik. Ek was self hieraan skuldig. Ek was teenwoordig by die heiligdom toe die ontploffing plaasgevind het, en het daaroor geskryf vir die tydskrif Time, waarvoor ek toe gewerk het. In die volgende vyf jaar het ek die eskalasie van Shia-Soennitiese vyandighede in Irak gedokumenteer, en ek het kennis geneem van die groeiende rol van Iran. Namate die konflik vererger het en wreedheid gevolg het op gruweldade, het die Najaf -bombardement, in my gedagtes sowel as by die meeste Irakezen, net nog 'n afskuwelike episode geword.
Eers 'n dekade later, op die plek in Sarajevo, waar die Bosnies -Serwiese Gavrilo Princip in 1914 aartshertog Franz Ferdinand en hertogin Sophie vermoor het, het ek die ketting van gebeure wat in die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, afgeskrik. besef dat die Najaf -bombardement iets soortgelyk bereik het. Deur Hakim en meer as 100 ander Sjia -pelgrims dood te maak, het dit die twee sektes van Islam op 'n koers laat loop, een wat eers in Iran sou trek, dan die breër Midde -Ooste, en uiteindelik die Westerse moondhede.
Daar is reguit lyne wat getrek moet word van die Najaf -bomaanval tot die bloedvergieting in Sirië, waar die sektariese konflik, tydens hierdie skrywe, in sy vyfde jaar is, en meer as 250 000 mense gedood het tot die opkoms en verstommende sukses van ISIL tot in 2012 en 2014 Gaza -oorloë tussen Israel en Hamas, die volmag van Iran en die opkoms van die Shia -rebelle Houthi -beweging in Jemen, nog 'n Iraanse surrogaat, wat tans 'n oorlog voer met 'n Soennitiese koalisie onder leiding van Saoedi -Arabië. Dit is ontnugterend om te onthou dat die konflik wat met Princip se koeëls begin is, drie dekades lank sou woed en die mensdom deur twee wêreldoorloë sou sleep. En ek is bevrees dat die woede wat ontplooi is deur Abu Musab al-Zarqawi, die Jordaanse terroristebrein, wat na vore sou kom, verantwoordelik was vir die Najaf-bombardement, nog jare lank deur die Midde-Ooste sal storm.
Dit alles kan ek nou sien. Maar die angstige dokter en die koelerige leier van die Iraanse militia het reeds op daardie bloedbevlekte Augustusmiddag geweet dat die oorlog begin het.
Op foto's: die Islamitiese argitektuur van Karbala se heiligste heiligdomme
Die dag van Ashura, wat vertaal word na "die tiende", is die 10de dag van die Islamitiese maand van Muharram, en is 'n spesiale godsdienstige geleentheid vir Irakezen en Moslems. Op hierdie dag in 680 CE – 48 jaar na die dood van profeet Mohammad (pbuh) – is die kleinseun van die profeet en die derde imam van Islam, Hussain Bin Ali, saam met 72 van sy metgeselle op die vlaktes van Karbala vermoor , 'n stad in Irak, ongeveer 100 kilometer suidwes van Bagdad. Hier is 'n moskee en begraafplaas opgerig, wat een van die heiligste plekke in die Sjia -Islam bly, buite Mekka en Medina. Jaarliks ​​besoek miljoene pelgrims die stad Karbala tydens Ashura ter viering van die herdenking van die dood van Imam Hussain.
Die heiligdom van Al-Hussain Ibn Ali weerspieël die heiligdom van sy halfbroer, Al-Abbas Ibn Ali, wat op dieselfde stadsas lê. Die ruimte wat hulle skei, staan ​​bekend as Al-Sahn. Al-Abbas is saam met Imam Hussain in die slag by Karbala vermoor, en hul liggame is begrawe op dieselfde plek as waar hulle gemartel is. Net soos die mausoleum van Imam Hussain, lok die heiligdom van Al-Abbas Ibn Ali jaarliks ​​miljoene pelgrims, en saam dien hierdie strukture as een van Irak se gewildste toeriste-hotspots.
Oor die algemeen beskik kuns (en artistieke styl) oor 'n wye gebied in Islamitiese versiering, veral op plekke van aanbidding, soos moskees en heiligdomme. Die heiligdom van Imam Hussain word beskou as 'n ideale simbool van Islamitiese kuns en is een van die grootste heiligdomme in Irak met 'n verskeidenheid versierings. Die aantreklike goue koepels wat bo -oor die geboue sowel as die minarette sit, kan pelgrims van ver af sien.
Vir Islamitiese argitektuur is die twee komponente van vorm en funksie sinoniem, en hierdie heiligdomme dien beide die doel van 'n mausoleum, terwyl dit ook esteties aangenaam bly. Kunstenaars het uitgebreide besonderhede uitgebrei op elke denkbare manier, van teëlwerk wat met plantversierings en geometries gevormde patrone geverf is tot ingangsplafonne verryk met unieke muqarnas-trosse. Daar is ook 'n magdom mosaïek -spieëlmure en -plafonne, sowel as beroemde kalligrafie wat die mure versier.
Binne 'n beskadigde Irak wat deur dekades se oorlog geteister is, dui die toewyding van mense aan hierdie heiligdomme en hul liefde vir diegene wat binne begrawe is, op 'n ander dimensie van die Irakse bevolking wat die res van die wêreld nie gereeld sien nie. Die status van die heiligdomme en grafte is nie 'n vorm van aanbidding nie, maar 'n punt van fisiese verbinding met die heilige en 'n episentrum vir toewyding aan hul heilige leiers en leraars.
Hier bied die Irakse argitek en fotograaf Deema Al-Yahya, stigter van @studeeio, 'n fotoreeks aan waarin die versierde mausoleums uiteengesit word.
Hierdie artikel en beelde is deur Deema Al-Yahya, 'n Irakse argitek en fotograaf in Amman, Jordanië. Sy is 'n Tamayouz -toekenning en wenner van die JEA -kompetisie, en beoefen tans argitektuur en interieurontwerp in Jordanië, saam met haar eie fotografie -kunswerk op @studeeio.
Najaf: die stad van wysheid
Najaf, ook bekend as die stad van wysheid, bly een van die aantreklikste en gunsteling plekke vir toeriste. Sommige wil die antieke land van die profete sien, en ander wil hulde bring aan die groot Imam, die kalief, krygerkoning, en ook bekend as die bevelvoerder van gelowiges, Ali, die seun van Abu Talib. Najaf lok mense van baie oortuigings en nasies, aangesien dit deel van die antieke beskawings en ryke gebly het. Dit het 'n historiese en argaïese waarde. Kom ons verken Najaf en ek sal ook my persoonlike ervarings deel. Ek belowe dat elke klik in hierdie blog die poorte van wysheid vir u sal oopmaak, aangesien u baie kan leer oor die geskiedenis en antieke verhale.
Ou geskrifte toon die belangrikheid van Najaf. Daar word vertel dat die ark van Noag na die groot vloed hier in die land Najaf gestop het en dit is die plek waar profeet Adam en Noag nou begrawe is. Noag het die nedersetting hier in Najaf begin. Die beroemde put vanwaar die groot vloed ontstaan ​​het, is ook geleë in die voorstede van Najaf in die ou stad, bekend as Kufa. Daar kan gesê word dat die uitsterwing en die herlewing van menslike nedersetting in die stad Najaf plaasgevind het.
Beide die profeet Adam en die profeet Noag word albei begrawe langs die graf van Imam Ali, saam met duisende profete wat begrawe is in die ou begraafplaas wat naby die groot heiligdom gestrek is.
Die heiligdom waarin profeet Adam, Noag en Imam Ali begrawe is
Die stad was 'n woonbuurt voor die opkoms van Islam, maar na die bou van Imam 'Ali se mausoleum en heiligdom in die 2de/8ste eeu, het dit 'n bloeiende stad geword waarheen baie Sji'as immigreer het. Sommige konings, waaronder 'Adud al-Dawla al-Daylami, Shah Isma'il en Shah Tahmasp, asook sekere Qajar-konings, het bygedra tot die bou van Najaf.
Lugfoto van die heiligdom
Najaf is 165 km suidwes van Bagdad, 77 km suidoos van Karbala en 10 km suid van Kufa geleë. Voor die stigting van die Najaf -provinsie in 1976 was die stad Najaf deel van die Karbala -provinsie. Imam 'Ali is begrawe in 'n gebied genaamd' al-Thawiyya '. Later is al-Thawiyya Najaf genoem. Die verslag is bevestig deur sekere historiese bronne, soos al-Buldan, Tarikh al-umam wa l-muluk en al-Kamil fi l-tarikh.
Skildery wat die magtige Imam Ali se historiese oomblik van die opheffing van die hek van 70 ton van Khyber tydens die antieke slag by Khyber uitbeeld
U sal verstom staan ​​oor die glinsterende koepel van die Imam Ali -heiligdom. 'N Ongelooflike 7777 suiwer goud teëls bedek die koepel en die twee 35 m hoë minarette is elk gemaak van 40 000 goue teëls. Woorde kan nie die gevoelens beskryf van 'n gelowige wat gelukkig is om by hierdie heilige heiligdom te wees nie. U sien besoekers van regoor die wêreld. Diegene wat by die heiligdom dien, is burgerlik en behulpsaam, sonder om onbeskof te wees in enige ander land. U word aan u eie oorgelaat om te oorweeg en te bid sonder dat iemand u stoot of misbruik. Die oomblik dat u daar instap, voel u die spiritualiteit, die verband wat mense met daardie spiritualiteit het en selfs met mekaar, dit wil sê groot groepe gesinne almal saam. Neem die tyd om rond te kyk, aangesien talle ander persoonlikhede ook hier begrawe is. Die moskee is ook die tuiste van skatte wat deur verskillende sultans geskenk is.
Daar is verskeie ander besienswaardighede, soos die antieke begraafplaas wat bekend staan ​​as Wādī l-Salām, wat van groot belang is vir sji'as as gevolg van baie tradisies rakende die betekenis daarvan. Op grond van 'n paar tradisies, is die begraafplaas waar sommige van die profete en groot deugsame manne na hul dood terugkeer, en die gees van enige vrome man wat op enige plek ter wêreld sterf, sal na hierdie begraafplaas kom.
Lugfoto van wadi us salam begraafplaas
Baie pelgrims van die heilige heiligdom van Imams besoek hierdie gebied, behalwe om ander heilige plekke te besoek. Verder is daar baie godsdienstige, politieke en sosiale figure van Shi'a begrawe.
Daar is 'n Al-Ḥannāna-moskee in die noorde van Najaf, op pad na Kufa. Daar word vertel dat die terrein van hierdie moskee twee keer gehuil/getreur het vir die Ahl al-Bayt tydens die begrafnisstoet van Imam 'Ali (a) en na die Slag van Karbala. Daar is twee bekende voorvalle wat verband hou met die moskee. Een voorval, wat na bewering op die terrein van die al-Hannana-moskee plaasgevind het, is die treurige leun van 'n pilaar (of muur) toe die kis van Imam 'Ali (a) by sy begrafnis daar verbyloop. Imam al-Sadiq (a) het na berig word gesê: "Toe die kis van Imam Ali (a) deur hierdie plek gedra word, het hierdie pilaar uit hartseer geleun vir sy afsterwe, soos die leun van die troon van Abraha by die ingang van ' Abd al-Muttalib.
Die tweede voorval het na die Slag van Karbala gebeur. Op die pad van Karbala na Kufa is die hoof van Imam al-Hussain op die grond van die moskee gesit. Daar word gesê dat op hierdie tydstip 'n geluid gehoor is soos die geluid van 'n babakameel wat sy ma verloor het. Volgens 'n hadith sou Imam al-Sadiq, op reis tussen Kufa en Najaf, op daardie plek stop en bid. Toe hy uitgevra is oor die rede, sou hy sê: 'Hulle het die kop van my oupa Imam al-Hussain hier neergesit.
Ek het die stad tydens baie besoeke besoek en verken. Behalwe dat die inwoner en immigrant van goeie vriende daar gestasioneer is, het ek ook vreugdevolle herinneringe wat my gehegtheid aan die stad versterk. Ek onthou dat ek elke keer as ek beland na die heilige heiligdom toe hardloop en die groot Imam Ali groet.
Heiligdom van Hazrat Imam Ali (a.s) in Najaf
Ek onthou my lang wandelinge in die stampvol basaars gevul met lekkergoed en parfuum. Een ding wat u sal opmerk, is dat daar 'n unieke gevoel van vrede en rustigheid in die lug is. U sal vriendelike en gasvrye mense sien. Die nimmereindigende oorloë het nie die passie en gasvryheid van die mense verminder nie. Hulle is nog steeds energiek en hoopvol vir 'n beter toekoms. Ek vind die mense baie sensitief en verlig, hulle is bewus van hul basiese regte en hul gevoel van vryheid is baie duidelik.
Uitsig op 'n beroemde basaar in Najaf
With the deposal of the Umayyads, and the public discovery of the grave of Imam Ali (a), Dawud b. Ali al-Abbasi (d. 133/751) witnessed that many people were visiting the gravesite. As such, he installed a tombstone on top of the grave. However, after the establishment of the Abbasid caliphate, their relationship with the Alawis changed and the grave became abandoned once again and the tombstone was destroyed. Γ ]
Apparently, in approximately the 170/786 Δ] , it was Harun al-Rashid who built the first shrine for Imam Ali (a) made from white bricks. He also gave orders for a building to be built on top of the grave from red clay, and for the green fabric to be laid across the shrine. Ε ]
In the same way that the Abbasid caliph, Mutawakkil (d. 247/861), destroyed the shrine of Imam al-Husayn (a), he also destroyed the shrine of Imam 'Ali (a) in Najaf. Ζ] After this, Muhammad b. Zayd al-Da'i (d. 287/900) rebuilt the grave, and furthermore, built a dome, walls, and fort for the shrine. Η ]
Umar b. Yahya, renovated the shrine of Imam Ali (a) in 330/942 and he paid for the expenses to install a dome from his personal funds. ⎖ ]
'Adud al-Dawla al-Daylami (d. 372/982) renovated and constructed the building in such a way that it was completely unique in style for its era and he also set up endowments for it. This building remained until 753/1352. It was in this year that the building was burned down and destroyed. It has been said that in this fire, a manuscript of the Qur'an in three volumes written by Imam Ali (a) himself were also burned. ⎗] In addition to 'Adud al-Dawla, other Buyid rulers and their viziers, the Hamdanids, and some of the Abbasids (Mustansir al-Abbasi) also participated in the shrine's renovation and reconstruction. ⎘ ]
In the year 760/1359, a new building was constructed that has not been attributed to any particular individual. However, apparently, it was the work of Ilkhanates and many rules had a share in its building. Shah Abbas I restored the hall, dome, and courtyard of this building. ⎙ ]
Shah Safi expanded the courtyard of the shrine. ⎚ ]
In the travel diaries of Sultan Muhammad Mirza (who traveled in the year 1279/1862), it has been written that a fort was built by a person named Muhammad Husayn Sadr Isfahani. Furthermore, in his travel diaries, it is stated that a dome was first built during the Buyids and that it was dismantled during the Safavid era. He further notes that the dome that was into place that year (i.e. 1279/1862) was known to have been built by Shah Abbas I with Shaykh Bahai's designs. ⎛ ]
The golden detail of the dome, entrance, and both minarets was carried out by Nadir Shah Afshar. ⎜ ]
current 17:28, 29 January 2019 640 × 402 (175 KB) Rye-96 (talk | contribs) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard