Selfontneming - oorsake, hoe om ontslae te raak - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Selfdevaluasie is 'n kritiese vermindering in die vlak van selfbeeld, gemanifesteer in die agteruitgang van mens se persoonlikheid, inherente sterktes of fisiese eienskappe. Gewoonlik word die toestand van selfdevaluasie gepaard met affektiewe afwykings in die depressiewe rigting, en kom ook voor as 'n gepaardgaande simptoom van die kliniek van psigotiese versteurings van vervolging. Behalwe vir ernstige versteurings, is selfverval in mense sonder psigiatriese patologieë en manifesteer dit in 'n konsentrasie op die negatiewe aspekte van jou eie manifestasie. Hierdie tekens kan onnodig oordrewe of uitgevind word deur 'n persoon. Uit persoonlikheidseienskappe, voorlegging aan iemand anders se wil en mening, onderdanigheid op die vlak van die slavisse, onvermoë om veranderinge van die lot te weerstaan, oormatige beskeidenheid, wat meer skade veroorsaak (byvoorbeeld, 'n persoon se onvermoë om van sy eie deugde te vertel, beïnvloed sy / haar indiensneming). Dikwels vergesel van verskillende afhanklikhede, van chemies tot emosioneel, wat weer verband hou met die versterking van hul eie beeld, aangesien vieslike of selfverval plaasvind teen die agtergrond van afhanklikheid wat die mens se wil en veerkragtigheid onderdruk en die pynlike aanhangsels versterk.
Wat is selfdevaluasie
Selfverdediging word geopenbaar as beskerming teen die aanvalle van die buitewêreld, want niemand sal iemand veroordeel wat homself te veel veroordeel nie, maar 'n persoon wat vreugdevol is en met sy vaardighede spog, kan wel beleër word. Mense wat hierdie tipe beskerming kies, sal nooit bly wees met die ontkenning en weerlegging van hul woorde nie. As jy met voorbeelde wil bewys dat daar erger manifestasies is, loop jy die gevaar om ewige kompetisies in waardeloosheid te betree, waar die onwaardige wil die hoofprys kry. Maar die teenwoordigheid van konstante kritiek in sy toespraak spreek nie oor die verdraagsaamheid van 'n persoon met sulke stellings van ander nie. Die situasie is diametries, aangesien al sy eie vernederende monoloog hoofsaaklik uitgespreek is omdat hy nie die waardevermindering van ander mense gehad het nie, wat baie traumaties is. Jy kan dit vergelyk met die manier waarop die moeder die kind skel, maar is reg om letterlik deur die keel te knie te raak vir enigiemand wat iets soortgelyk in die rigting van haar kind probeer sê.
Hierdie geslote sisteem van lyding werk op homself. Aanvanklik verleen selfverootmoediging nie 'n persoon om 'n waardige plek te neem nie en mis meer dom en lae persoonlikhede om hul eie lewens te lei en te beïnvloed, sodat hulle later die gevolge kan ly as gevolg van onvoltooidheid en humeur, onverskilligheid en lafheid.
Selfverdediging as beskerming is nie 'n voldoende manier om teen aanvalle te beskerm nie, selfs al word 'n mens eers jammer en veroordeel van ander, dan word hierdie gedrag irriterend en word mense toenemend geneig om ewige kritiek aan te val of te ignoreer. Maar as een van die vroegste in die vorming van beskerming, bly dit op te tree.
Verminderde selfbeeld en traumatiese ervaring van teenstrydighede motiveer 'n persoon om 'n onopvallende lewenstyl te lei, aandag te skuif en in die skadu te gaan. En dit is nie beskeidenheid nie, maar die vrees vir aandag. 'N Mens vrees voortdurend dat mense met deeglike aandag kan onderskei hoe onaantreklik hy is en homself uitsluit van aktiewe sosiale lewe. Ten einde die verwagtinge te verlaag en voor die teleurstelling van ander te kom, sal 'n persoon wat selfverootmoedig word gelei, vroegtydig verskoning vra, en sy onverskilligheid beklemtoon sodat ander nie die idee sal hê om hom iets te vra nie. Enige besigheid skrik, want dit beteken verantwoordelikheid, evaluering, outonomie en moontlike mislukking - dit alles is ondraaglik.
Die staat van selfverval neem voortdurend weg van die ervaring van die hede (dit is moontlik om lewe, vreugde, hulpbronne te ervaar), aangesien dit alle emosionele aktiwiteite bekommer oor die verlede, voortdurende herhaling van blindes en morele straf vir blunders. Wanneer 'n persoon nie besig is om sy verlede se mislukkings te hersien nie, is hy besig met die bou van spekulatiewe prente van die toekoms wat ingewikkeld gekleur is, want niks positiefs in die lewe van 'n waardelose persoon kan gebeur nie. Wanneer die hede alreeds "aan die deur met die stewels klop" van die selfverdempende, het hy eenvoudig nie die krag om probleme te oorkom nie, want al die geestelike kragte word vermors oor wat en wat nog nie gebeur het nie. Die hoeveelheid probleme is aan die toeneem, berge van sake wat aandag vergroot, gee 'n oormatige bewys van die reg in die lae beoordeling van sy persoonlikheid en stoot hom selfs meer na die depressiewe afgrond.
In gevalle waar die lot sy blink kant raak en sukses in 'n persoon se lewe gebeur, is dit selfverval wat nie toelaat dat hierdie sukses aanvaar word nie, dit is ongemaklik en onbegryplik wat om te doen. Hoe om so 'n persoon te verheug en te vermeerder, is onbegryplik. Die vlak van angstigheid van geluk het op 'n kritieke punt gekom, wat veroorsaak dat 'n persoon dronk word en verslaaf is aan dwelms wat vernietig wat bereik is, maar keer terug na die gewone negatiewe moeras, maar alles is voorspelbaar en kalm.
Ondergeskiktheid en beleefdheid word in hierdie geval gelei, nie deur die begeerte om die verhouding te bevredig of nie te verwoes nie, maar deur die begeerte om die verantwoordelikheid vir jou eie lewe te verskuif, is daar in geval van mislukking altyd iemand wat die skuld gee. As dit suksesvol is, kan jy dit in die hande van die dominante persoonlikheid lei. Ontkenning van die outeurskap van 'n mens se lewe word sterk geassosieer met 'n gebrek aan kontak met die werklikheid en 'n volwasse posisie - objektiwiteit om sy eie eienskappe te evalueer en die omliggende werklikheid is in hierdie geval ernstig versteur.
Redes vir selfdevaluasie
Houding van die self en die vertaling van sy eie assessering word in die kinderjare gelê en word gekopieer as 'n model van die verhouding van ouers. In die variante, toe die kind geprys en aanvaar is, maar ook gewys het op blunders, in ontwikkeling beweeg en persoonlik sy pas sien, leer die persoon om te evalueer wat gebeur rondom hom en homself vanuit die oogpunt van objektiwiteit en toereikendheid. In die geval van selfdevaluasie is die proses van kommunikasie met ouers vir die kind in die stelsel van prestasies gebou, as hy dikwels blyk dat hy nie aan verwagtinge voldoen nie. Dit gebeur as die ouers baie vra om 'n wunderkind in te samel wanneer hulle verwagtinge rakende die kind opbou, maar hy regverdig dit nie (soms weens geboorte en redes buite sy beheer).
Die heersende omstandighede van nie-ooreenstemming informeer soms die brose psige direk en onbeskof, maar selfs wanneer die ouers nie hardop praat nie, voel die kind sy eie minderwaardigheid deur hul verhoudings (deur die stilte van bewondering vir ander kinders deur voortdurende nuwe take en eise).
Benewens ouerlike assessering, is daar ook ouerlike gedrag, ongeag die kind, en as perfeksioniste in hul eie lewens, belê hulle hierdie houding teenoor hul erfgename. Perfeksionisme, waarin daar net twee pole is (of jy kan of jy is nie) is die mees traumatiese vir die kind se psige, aangesien die kind weens sy ouderdom nie weet hoe of nie weet hoe om te doen nie en dus homself evalueer van die posisie van 'n onwaardige en dan vir baie jare vasgestel. Die resultate wat deur hierdie ouers behaal word, lei nie tot vreugde nie, maar addisionele vereistes en pligte en blyk altyd klein te wees, d.w.s. Die maksimum wat gedoen kan word, is nie om te skaam nie, en jy kan nie goed wees nie.
Gereelde vergelykings met ander mense op 'n negatiewe manier oor die persoon self. Hulle vorm nie net 'n lae selfbeeld nie, hulle bou vergelykende denke en as gevolg daarvan kan die persoon nie homself en sy eienskappe rakende die situasie of sy behoeftes assesseer nie, maar beoordeel hulle doelbewus in vergelyking met ander. (maar onbewustelik) op soek na meer suksesvolle een vir vergelyking presies deur die gekose kriterium.
Daarbenewens is daar bykomend tot sulke aktiewe invloede van die samelewing iets wat die kind onbewustelik absorbeer, en as sommige van die ouers selfverdedigende gedagtes het, kan hulle as 'n lewensituasie aangeneem word. Verder, die raad om stil te bly, probeer om nie verantwoordelikheid te neem nie, kan deur volwassenes getoon word as baie suksesvol in die lewe, vergeet dat so 'n afwyking in die skaduwee geregverdig is deur hul eie teenstrydigheid of "hulle is slim, laat hulle dit doen, maar ek is moeg."
Dit is duidelik dat selfdevaluasie nie een eienskap is nie, met 'n aantal kenmerke. Hierdie konsep pas in 'n kompleks van manifestasies wat in verskillende kombinasies en met verskillende mate van erns in verskillende mense voorkom. By die eerste oogopslag is dit moontlik om verskillende mense met 'n kompleks van vernedering te versamel. Hierdie diversiteit word bepaal deur elke persoon se persoonlike geskiedenis, die redes wat die ontwikkeling van so 'n houding veroorsaak en die eienskappe van die persoonlikheidstruktuur en funksionering van die senuweestelsel.
Die verenigende kenmerk van die kompleks sal 'n redelike ernstige toestand wees om verhoudings met so 'n persoon te bou, ten spyte van sy hulp en pogings om nie te skyn nie. Die begeerte om te praat en effektief te bewys dat die onbeduidendheid, permanente bewyse van die verlede en die begeerte om die verantwoordelikheid op 'n maat te verskuif, skep 'n lang, senuweeagtige, emosioneel ontstellende agtergrond. Die toestemming van die self-abasement kompleks is moontlik met onbeperkte geduld van die vennoot en spanwerk in hierdie rigting, sowel as met die hulp van 'n psigoterapeut. Ongelukkig sal dit onmoontlik wees om 'n verhouding met 'n volwasse persoon te bou, sonder om ontslae te raak van sulke vernietigende gedrag, omdat mense gewoond is aan 'n ander (ekwivalente) verdeling van verantwoordelikheid, bevordering van ontwikkeling en gesamentlike strewe.
Langer verhoudings is moontlik met 'n outoritêre persoonlikheid, met diktatoriese neigings, maar 'n mens kan nie praat van harmonieuse (alhoewel lang) interaksie. So 'n verhouding gaan nie oor die ontmoeting van twee bewussyns nie, maar oor die ontmoeting van twee komplekse, waar almal sal probeer om 'n kinderbesering te speel, elke keer 'n skrif op 'n nuwe een, maar sonder om dit te verlaat. Verhouding sal sterk wees, maar pynlik, dit verwys na die gedeelte van emosionele afhanklikhede en mede-afhanklike verhoudings.
Die komplekse word uitgesorteer deur hul komponente, en dan kan jy probeer om 'n bietjie meer verantwoordelikheid op te neem, uitgaan in 'n beeld wat aandag trek, en weerhou van selfkritiek. Met verloop van tyd sal opleiding van nuwe vaardighede help om die impak te verswak of die selfdefaktasiekompleks heeltemal uit te skakel. Maar jy kan begin met die traumatiese gebeure wat begin het vir die vorming van so 'n persoonlike struktuur (om dit beter te doen met 'n spesialis, aangesien 'n botsing met moeilike ervarings in die verkeerde omstandighede die besering kan vererger).