SATERDAG 2 MAART – PADKOS
Posted by Manie on Feb 23rd 2013 | Filed in Padkos | Comments Off
VRYDAG 1 MAART – WARE BEROU
VRYDAG WARE BEROU
"…waar ek iets van iemand afgepers het, gee ek dit vierdubbel terug"(8).
Lars Olson Smith van Swede, was in die middel van die jare 1800 bekend as die brandewynkoning van daar­die land. Vir baie jare het hy sowat driekwart van die totale hoeveelheid brandewyn in Swede geproduseer en verkoop en miljoene ingesamel. Toe kom hy tot bekering. Sy lewe het geheel en al omgekeer. Hy het 'n afskaffer en 'n geesdriftige maatskaplike hervormer geword. Hy het die skuld van driekwart van sy landgenote se ellende, armoede en sonde, op hom en sy vorige bedryf geneem. Van die oomblik van sy bekering af het hy alles in sy ver­moë gedoen, om te probeer vergoed vir wat hy as die vrug van sy verkeerde bedryf beskou het. Sy groot fortuin het hy aangewend om spaarbanke te open, bougenoot­skappe te stig, koöperatiewe besighede te organiseer wat vir hoeftige mense maklik toeganklik was. Hy het open­bare kombuise geopen waar behoeftiges, teen lae koste, voedsame kos kon koop. Hy het verklaar: "Ek re­ken dis reg, om die geld wat ek bymekaar gemaak het op 'n manier, waardeur ek duisende van my medemen­se te gronde laat gaan het, te gebruik, om so ver moontlik, die kwaad wat ek gedoen het ongedaan te maak."
Ware berou word geken uit die verlange, om wat ver­keerd gedoen is, ongedaan te maak. 'n Mens maak reg, met woorde of met geld, wat mens in 'n sondige ge­sind­heid, aan 'n ander verkeerd gedoen het. Dit was die grond­toon van Saggeus se voorneme om mense wat hy bedrieg het te vergoed. Nadat Jesus saam met Saggeus aan tafel was, het Saggeus begeer om wat in sy lewe verkeerd was reg te maak. Dit is ook soos die Bybel dit vir ons leer. "…hy (moet) teruggee wat hy geroof het of waarmee hy iemand te kort gedoen het…"(Lev.6:4). As ek regmaak met 'n medemens wat ek aan hom verkeerd gedoen het, bring dit vrede in my art. In die poging om sake so reg te maak, kry ons die ondersteuning en gena­de van die Here in ons hart. Die finale troos in die son­de­bewuste hart, is dat Jesus die sonde aan die kruis ten­volle betaal het en Hy ons volle vergifnis gee. Ons ken sy belofte in 1 Johannes 1:9: "As ons ons sonde bely, Hy is getrou en regverdig om ons son­des te vergewe, en ons van alle ongeregtigheid te reinig."
"Here, vandag bring ek die kwaad wat ek aan 'n ander gedoen het in herinnering."
Posted by Manie on Feb 23rd 2013 | Filed in Algemeen | Comments Off
DONDERDAG 28 FEBRUARIE – VRUGBARE VOLHARDING
DONDERDAG VRUGBARE VOLHARDING
Lees Lukas 13:6-9
"Maar die tuinier antwoord: 'Meneer, laat hom nog hierdie jaar staan. Ek sal die grond rondom hom omspit en bemes…" (9).
Jare gelede, in een van Engeland se groot ste­de, wou 'n toegewyde jongmeisie Son­dag­skool hou. Daar was nie vir haar 'n klas nie, maar die pre­dikant het haar belowe, as sy genoeg kinders vir 'n klas kon bymekaarmaak, kan sy hulle onder­wyseres wees. Die kerk het die gebruik gehad, om vir die kinders uit daardie armoedige buurt, 'n stel Sondagklere te gee, as hulle Sondag­skool toe kom. Dit het die jongmeisie dus nie te lank ge­neem om vir haar 'n klas bymekaar te kry nie.
Een van die seuns wat sy so kerk toe gelok het, het van die begin af moeilikheid veroorsaak. Net na twee Sondae het hy weggebly. Sy het hom gaan soek. Sy Sondagklere was geskeur en vuil. Die predikant het egter belowe, om vir hom 'n nuwe stel klere te gee as hy terugkom kerk toe. Hy het teruggekom. Weer vir net twee Sondae. Die meisie het hom weer gaan soek. Die tweede stel klere was weer net so vuil en geskeur as die eerste. Sy het weer vir die leraar gaan vertel. Hy was 'n getroue herder. Na hy 'n rukkie stil gestaan en in sy hart die Here se leiding gevra het, sê hy vir haar. "Moenie moed opgee nie. As jy hom kan vind en terugbring, gee ons hom nog 'n kans." Die seun het teruggekom en sy derde stel Sondag­kle­re ontvang. Die volgende Sondag was weer daar, en die volgende, en die volgende.
Daarna het hy gereeld Sondagskool toe ge­kom, ernstig geluister en uiteindelik sy hart vir die Here oopgemaak. Hy het ChrIstus as sy Ver­los­ser aangeneem en lidmaat van die kerk ge­word. Hy het met die kerk se hulp, vir predikant gaan leer. Hy was die latere dr. Robert Morrison wat sen­de­ling in Sjina geword het en die Bybel in Sjinees vertaal het.
Die vrug wat gevolg het op die predikant en die jongmeisie se volharding, het oor en oor ver­goed vir hulle arbeid. Hoe groot gaan hulle loon nie wees nie! Ons dien 'n lankmoedige Here. Hy soek ook by ons hierdie volharding.
"Here, dankie dat U ons so lank verdra en help."
WOENSDAG 27 FEBRUARIE – GEHOORSAAMHEID
Lees 1 Samuel 15:17-23
"Nee, gehoorsaamheid is beter as offerande, om te luister is beter as die vet van ramme" (22).
In sy boek "How to be a happy Christian", wat in die 70-tiger jare verskyn het, vertel J. Nieboer van 'n sakeman, wat altyd sy tiende aan die Here gegee het. Op 'n dag kry hy kennis om binne 'n jaar sy sakeperseel te ontruim. Ses maande lank soek ver­geefs na 'n ander perseel. Intussen bied die bank aan om die gebou op te rig, as hy die bouper­seel voorsien. Binne 'n paar weke kry hy 'n geskikte stuk grond. Die prys was $30 000. Hier het sy stryd begin. Hy het $30 000 in die bank, maar $10 000 hiervan was tiende geld wat hy laat oploop het, om aan 'n sendingonderneming te stuur. Die ver­koper wys sy aanbod van $20 000 van die hand. Die versoeking was gróót om die $10 000 te gebruik. Juis daardie dag, lees hy Maleagi 3:10. Bring die hele tiende na die skathuis, en beproef My tog hierin of Ek vir julle nie vensters van die he­mel sal oopmaak en op julle 'n oorvloed sal uitstort nie. Dit het vir hom die saak beslis. Hy het dadelik die sen­dingkantoor gebel en hulle van die $10 000, wat hy vir hulle het, in kennis gestel. Hulle moet dit asb. dadelik laat haal. Pas het hy die telefoon neergesit of dit lui weer. Nou was dit die eiendomsagent wat bel. "Ek het vir jou goeie nuus," sê hy. "Jy kan die grond nou vir $20 000 kry." Vir die sakeman se geestelike lewe was dit 'n geseënde ondervinding.
Die weg van die Here lyk soms na 'n nadelige pad, maar dan ontdek ons, gehoorsaamheid aan die Here, loop op die einde op 'n wensaak uit. "Ont­hou die trekpad waarlangs die Here julle veertig jaar lank deur die woestyn gelei het. Hy het julle in die moeilikhede laat beland om julle te toets en te kyk hoe julle gesindheid sou wees…of julle sou gehoorsaam" (Deut.8:2-5). Hoe ons op teleurstelling en versoeking reageer, leer ook aan ons wat die in­houd van ons hart is. In so 'n toetsperiode kom die Here se woord ons met raad en leiding tegemoet. Ons houding moet altyd wees soos dié van Dawid in Psalm 25:3-5: "Niemand wat sy verwagting in U stel sal beskaam word nie…Maak my u wil bekend, Here, leer my u paaie. Laat u waarheid my lei en onderrig my daarin…in U stel ek elke dag my verwagting."
"Here, vandag vertrou ek u woord en ek wil U gehoorsaam ."
MAANDAG 25 FEBRUARIE – ALTYD BETYDS
MAANDAG ALTYD BETYDS
Sophia Ironside se man, John, het sy kort lewe grootliks aan evangelieverkondiging gewy: hy het op straat, in parke, in sale, in teaters, net waar hy ge­leent­heid ­kry gepreek. Op 28-jarige ouderdom is hy aan maagkoors dood. Hy het Sophia en sy twee seuntjies, sonder enige in­kom­ste van pensi­oen of 'n belegging agter­ge­laat. So­phia het met naaldwerk die pot aan die kook ge­­hou. Die een seun­tjie, Harry, wat later die beroemde dr. Harry Iron­side, pastor van die Moody Memorial Church en vrugbare skryw­er, sou word, het sy ma stip dopgehou. Eendag sou hulle kui­ermense vir ete kry. Sy het omtrent alles wat hulle ge­had het, saamgeskraap en 'n ete voor­berei. Na die be­soekers vertrek het, kry sy onder een van die leë borde 'n $10-noot – in daardie dae baie geld. Met be­traande oë het sy dadelik, met 'n arm om elke seuntjie, God daarvoor gedank.
Toe kom die dag dat die koskas regtig heel­te­maal leeg was. Sy roep haar twee kinders om by 'n leë tafel ontbyt te kom eet. Hulle het net water om te drink. Weer slaan sy haar arms om die twee: "My seuns, ons gaan dankie sê vir die wa­ter." Hulle maak oë toe en sy bid: "Vader, U beloof in u Woord (sy haal Je­sa­ja 33:16 aan): "'So 'n mens se kos sal hy kry en sy water sal nie opraak nie'. Ons het die wa­ter en ons dank U. Maar nou vertrou ons U vir ons kos." Net toe word aan die deur geklop. 'n Man staan voor die deur. Hy sê vir haar: "Ek voel eintlik baie skaam. Ons skuld jou al vir maande lank geld vir 'n rok wat jy vir my vrou gemaak het, maar ons het regtig nie geld gehad om te betaal nie. Ons is nou besig met die aartap­pel­oes. Sal jy asseblief solank 'n sakkie of twee aar­tap­pels neem, totdat ons jou kan betaal?" "Verse­ker!" roep Sophia uit. "Baie dankie." Binne minute na sy vertrek begin die vars aar­tap­pels in die braaipan sis en die seuns ge­niet `n beantwoorde gebed se kos vir ontbyt.
"Here, vandag vra ek en ek kyk uit vir u hulp."
SATERDAG 23 FEBRUARIE – PADKOS
Maar ek sal sing van u krag en U elke môre met vreug­de prys oor u liefde…U is my krag…U is my vesting, U is my getroue God., want U was my ves­ting en my veilige skuilplek in gevaar (Ps.59:17). – Solank dit met my goed gegaan het, het ek gedink dit kan met my nooit skeef loop nie…maar toe U ophou om aandag aan my te gee, was dit vir my `n groot skok. Here dit was na U wat ek toe om hulp geroep het en by U het ek om genade gesmeek …. Luister na my, Here, en kry my tog jammer, help U my, asseblief! (Ps.30:7-11) – Al sou `n mens trane stort in die nag, gee die Here die volgende môre weer blydskap (Ps.30:6).
Posted by Manie on Feb 16th 2013 | Filed in Padkos | Comments Off
VRYDAG 22 FEBRUARIE – LEWE UIT `N LAAI
VRYDAG LEWE UIT 'N LAAI
"U het my 'n nuwe lied in die mond gelê" (4)
Op 'n Septemberdag in 1963, is June Mullins, vir die soveelste keer opgeneem in 'n psigiatriese inrigting. Ag­ter haar was 10 jaar van magtelose stryd teen ver­do­wingsmiddels. Elke moontlike vorm van rehabilitasie wat die samelewing kon bied, het misluk.
Nadat die staaldeur agter haar toegesluit is, kyk June in die kamer rond. Daar is 'n klein vensterjie, met 'n staal skerm daarvoor, 'n bed en 'n laaikas met vier laaie. En 'n swart boek, wat sy dadelik as die Bybel herken, op die kas. "Ag, nee, nie dít nie! Wat doen ek daarmee?" Sy kan dit nie uitgooi nie. Die deur en die venster is gesluit. Die laaikas! Sy trek die onderste laai oop en gooi die boek in die laai. Sy stof haar hande af asof sy van 'n las ontslae is. June gaan op haar bed lê. Kort-kort betrap sy haarself dat sy na daardie vierde laai lê en kyk. Dit is asof die laai twee oë het wat haar aanstaar. Teen die vierde dag kan sy dit nie meer verduur nie. Sy dink: "Miskien moet ek dit uithaal en bietjie daarin lees. Dan sal my siel miskien rus kry."
June voel 'n benoudheid in haar toe sy oorstap na die laaikas toe en die Bybel uithaal. Dit is soos 'n lewende ding in haar hande en sy weet nie wat om daarmee te doen nie. Sy erg haar vir haarself oor haar gewaarwor­ding. Waar moet sy lees? Vir baie, baie jare het sy nooit die Bybel gelees nie. Vir haar is die Bybel net 'n kerk­boek met 'n klomp hoofstukke en klompe on­verstaanbare en onsamehangende verse.
Sy gaan sit op haar bed en maak die Bybel half in die middel oop. Waar sy oopmaak, begin sy lees. Sy het by Psalm 40 oopgemaak. (Dit is 1963 en daar­om die ou vertaling). Dit is haar eie lewens­verhaal wat sy begin lees: "Ek het die Here lank verwag en Hy het Hom na my toe neegebuig en my hulpgeroep gehoor; en Hy het my uit die kuil van vernietiging, uit die modderige slyk opgetrek en my voete op 'n rots gestel; Hy het my gange vasge­maak." Sy hou aan lees. Hoofstuk na hoofstuk. Ses dae later word sy uit die inrigting ontslaan. Genoeg gestabiliseer om huis toe te gaan.
Sy het uitgegaan, met die Woord van God en die belofte van Psalm 40 by haar. 'n Week later het sy die Here Jesus Christus as haar Verlosser aange­neem. Nege jaar later getuig sy: "Komende Sep­tember, sal dit nege jaar wees vandat ek daardie middag God se belofte van redding gelees het. Wat in my begin is, word steed sterker en beter.
"Here, vandag dank ek U vir die geopende deur van u
redding en u genade, wat my oë op daardie deur, vestig."
DONDERDAG 21 FEBRUARIE – DIE PRATIGE PALEIS
DONDERDAG DIE PRAGTIGE PALEIS
Lees Psalm 19: 1 – 15 (The Railway Messenger, May 1971):
"Die woord van die Here is volmaak: dit gee le­we… die gebod van die Here is helder, dit gee insig…" (8,9).
Die bofbalspeler, Billy Sunday, het in 'n ope­lug­diens tot bekering gekom. Daarna word hy evan­gelieverkondiger. Hy was 'n baie gewilde pre­di­­ker, want hy het sy bof­­­balslang in sy prediking be­hou. Hy het die Bybel die Chris­tendom se paleis ge­noem. Hy vertel só van sy ken­­nismaking en om­gang met die Bybel:
Drie en twintig jaar gelede het ek met die Hei­li­ge Gees as my gids, die wonderlike paleis van die Chris­­tendom betree. Ek het by die ingangs­por­taal van Ge­ne­sis ingegaan en met die lang kuns­gal­lerye van die ou Testamentiese geskiedenis af­ge­stap. Aan die mure het die portrette van No­ag, Abra­ham, Isak, Jakob, Moses, Josef, Jona, Daniël en baie ander gehang. Daar was ook die prente van die uittog uit Egipte, die val van Jerigo se mu­re, Josua se oorwinning, toe hy gebid het die son moet in die hemel bly stilstaan en so baie ander. Ek het verby gestap tot in die musiekkam­er van die Psalms, waar die Gees oor die klawer­bord van die groot orrel van die natuur gestreel het, totdat elke orrelpyp getril het, van die groot musiek van Dawid se harp. Ek het die sake­kan­toor van Spreuke ingestap, waar ek die praktiese elemente van die regte lewe leer ken het. Toe kom ek in die sterrewag van die profete, waar tal­le teleskope opgestel is om die toekoms te aan­skou. Al die teleskope was veral gefokus op die Blink Môrester van die komende Messias. Hierna stap ek in die Koning van die Konings se eie ka­mer in en ek kry 'n insig, in sy heerlikheid soos Matteus, Mar­kus, Lukas en Johannes dit teken. Hierna betree ek die besige vertrek van die Handelinge van die apostels waar die Heilige Gees die baba-kerk van Chris­tus op­voed en leer. Hierna kom ek in die skryfkamer van die apostels en ek lees die briewe van Paulus, Petrus, Johannes, Jakobus en Judas. My volgende tree het my in die troonkamer van die Koning self gebring – en nou in Billy Sunday se eie woorde: "…In Revela­tion's glit­tering peaks I got a vision of the King sitting upon the Throne in all His Glory, and I cried out:
"Here, vandag wil ek u Woord tree vir tree deurstap."
WOENSDAG 20 FEBRUARIE – HY LAAT MY SIEN
WOENSDAG HY LAAT MY SIEN
'n Man het weens sy besondere intellektuele ver­moë, 'n hoë geleerdheid bekom en 'n uitne­men­­de posisie in die samelewing bereik. Maar hy was blind – blind gebore. 'n Ewe talentvolle vrou het sy lewensmaat geword. Sy was vir hom 'n wa­re gees­genoot. Hulle pragtige huwelik is verryk met drie, ewe talentvolle, kinders. Hy het die be­proe­wing van sy blindheid opgeweeg teen die seëninge wat die Here hom gegee het en daar­­om was hy, ten spy­te van sy blindheid, 'n dank­bare mens. Hy het jaarliks 'n oogarts besoek om te sorg vir die ge­sondheid van sy blinde oë. So kom hy op 'n keer, onder die aandag van 'n beroemde oog­arts. Na die onder­soek sê dié dokter vir hom, sy blindheid is te wyte aan 'n op­pervlakkige oorsaak. "As ek twintig jaar ge­le­de jou oë kon opereer, sou ek byna seker jou sig kon herstel. Nou kan ons pro­beer, maar ek kan jou nie be­loof jy sal kan sien nie en dit kan vir jou on­no­di­ge lyding veroorsaak." "Die lyding sal ek ver­duur," roep die blinde man harts­togtelik uit, "maar pro­beer tog net om my te laat sien!" Die operasie is ge­doen en dit was 'n won­derlike sukses. Ver­won­derd het die man na alles om hom gekyk. Sy vrou en kin­ders was by toe die verbande ver­wy­der is. Hy het na hulle gekyk asof hy nie genoeg kon kry om hulle te sien nie. Toe roep hy skielik uit: "Hoe kon ek eerste na ander dinge kyk? Waar is die man wat my laat sien. Wys my my dokter. Ek wil hom graagste sien!"
Dit moet die hartstogte­li­ke taal van die verloste mens wees. "Ek wil Jesus sien! Ek wil Hom be­won­der!" Ons kan Hom nie fi­sies sien nie, maar die geestelike aan­skouing van Christus in sy Woord, deur werk van die Hei­li­ge Gees, maak Hom vir ons 'n werklikheid, sodat ons na die belewing van sy teenwoordigheid ver­lang. "Hom het julle lief, al het julle Hom nie gesien nie. Deur in Hom te glo, al sien julle Hom nou nie, het julle…deel aan die sa­lig­heid…die einddoel van julle geloof…"(1Pet.1:9). Om deur bekering geestelik siende te word, open vir ons 'n wye geestelike wêreld. "Ek bid dat Hy julle geestesoë so verhelder dat julle kan weet wat­ter hoop sy roeping inhou, en watter rykdom daar is in die heerlike erfenis wat Hy vir die gelowiges bestem het, en hoe geweldig groot sy krag is wat Hy uitoefen in ons wat glo" (Ef.1:18,19).