Standbeeld van Hermes van Alkamenes uit Pergamon - Geskiedenis Podcasts - 2021
Standbeeld van Hermes van Alkamenes uit Pergamon - Geskiedenis
Alkamenes (Grieks, Αλκαμένη Latyn, Alcamenes) was 'n Griekse beeldhouer uit Athene, wat in die tweede helfte van die 5de eeu v.C. Baie min is bekend oor sy lewe. Plinius die Ouere het geskryf dat hy werk tydens die 83ste Olimpiade, in dieselfde tydperk as Pheidias, Critias (Kritios), Nesiotes en Hegias (Natuurlike geskiedenis, Boek 34, hoofstuk 19), en dat hy 'n Atheens was (Natuurlike geskiedenis, Boek 36, hoofstuk 4).
Volgens die Suda (Suda, Ἀλκαμένης, Adler -nommer: alpha 1269) hy was van Lemnos. Die noordelike Egeïese eiland was 'n Atheense geestelikheid (kolonie), en daarom was hy moontlik 'n Atheense burger. 'N Meer onlangse teorie is dat die teks Αίμνιος (Aimnios) moet lees, en dat hy uit die Attika -distrik Amnai (Αίμναι) kom.
Hy was 'n leerling van Pheidias op dieselfde tyd as Agorakritos van Paros.
& quotAlcamenes, 'n leerling van Phidias, het in marmer gewerk en 'n Pentathlete in koper uitgevoer, bekend as die 'Encrinomenos' [hoogs goedgekeur]. & quot
Plinius, Natuurlike geskiedenis, Boek 34, hoofstuk 19. By Perseus Digital Library.
'n ding wat egter algemeen erken word, is die feit dat hy [Pheidias] die instrukteur was van Alcamenes, die Atheense, een van die bekendste onder die beeldhouers. & quot
Plinius, Natuurlike geskiedenis, Boek 36, hoofstuk 4. By Perseus Digital Library.
Die meeste werke deur Alkamenes wat deur ou skrywers genoem is, was beelde van gode, en soos Pheidias het hy in brons, marmer en chryselephantine gewerk (velle goud en gegote ivoor wat aan 'n houtraamwerk geheg is).
Sy standbeeld van Aphrodite in die tuin (ἄγαλμα τῆς Ἀφροδίτης τῆς ἐν τοῖς Κήποις), vernoem na die Tuin van Aphrodite naby die Tempel van Aphrodite Ourania (Οὐρανίαν Ἀφροδίτην), buite die stad van Athene, was die meeste van die stad, van die stad, van die stad Aten, van die stad af. pragtige werk. "'n Paar dinge in Athene," het Pausanias geskryf, "is so goed die moeite werd om te sien, aangesien dit"
Met betrekking tot die distrik genaamd The Gardens en die tempel van Aphrodite, is daar geen verhaal wat deur hulle vertel word nie, en ook nie oor die Aphrodite wat naby die tempel staan ​​nie. Nou is die vorm daarvan vierkantig, net soos dié van die Hermae, en die opskrif verklaar dat die hemelse Aphrodite die oudste is van die wat Fates genoem word. Maar die standbeeld van Aphrodite in die tuine is die werk van Alcamenes, en een van die opmerklikste dinge in Athene. & Quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 1, hoofstuk 19, afdeling 2. By Perseus Digital Library.
Die standbeeld is ook genoem deur Plinius die Oudere en Lucianus van Samosata (Λουκιανός ὁ Σαμοσατεύς, ongeveer 125-180 nC).
'n ding wat egter algemeen erken word, is die feit dat hy [Pheidias] die instrukteur was van Alcamenes, die Atheense, een van die bekendste onder die beeldhouers. Deur hierdie laaste kunstenaar is daar talle standbeelde in die tempels in Athene, en ook sonder die mure die gevierde Venus, bekend as die Ἀφροδίτη ἐν κήποις [Aphrodite in the Garden], 'n werk waaraan Phidias self gesê word, steek die laaste hand. & quot
Plinius die Ouer, Natuurlike geskiedenis, Boek 36, hoofstuk 4. By Perseus Digital Library.
& quot Lycinus: U het die Cnidian Aphrodite [deur Praxiteles] gesien, maar nou wil ek weet of u ook ons ​​eie Aphrodite of the Gardens gesien het en die Alcamenes gesien het.
Polystratus: Ek moet 'n dullard van dullards wees as die wonderlikste van Alcamenes se werke my ontgaan het. & Quot
Lucian, 'N Portretstudie. In: Die werke van Lucianus van Samosata. e -boeke aan die Universiteit van Adelaide.
Plinius die Ouere (Natuurlike geskiedenis, Boek 36, hoofstuk 4) het ook geskryf dat Alkamenes en Agorakritos van Paros, 'n ander leerling van Pheidias elkeen 'n standbeeld van Aphrodite ingegaan het in 'n wedstryd wat Agorakritos gewen het (sien Agorakritos van Paros).
Alkamenes het ook 'n bronsbeeld van Hephaistos gemaak, waarskynlik vir die Hephaisteion, Athene (Cicero, de natura Deorum, 1.30, 83 Valerius Maximus, 8.11, ext. 3).
Daar word vermoed dat 'n marmerbeeld van Hephaistos in die Ostia Argeologiese Museum (sien foto hieronder) 'n eksemplaar van die Romeinse tydperk is van 'n werk van Alkamenes.
'N Marmerreliëf in Napels, wat Hermes, Eurydice en Orpheus in die onderwêreld voorstel (sien foto hieronder), word beskou as 'n afskrif van die eerste eeu nC van 'n Griekse oorspronklike uit die tweede helfte van die 5de eeu vC, toegeskryf aan Alkamenes.
Marmer beeldjie van Hekate
Triformis, miskien geïnspireer
deur 'n werk van Alkamenes
(sien besonderhede hieronder).
Romeinse tydperk, 50-100 nC,
& quotafter 'n oorspronklike deur Alcamenes,
430-420 vC & quot. Uit Italië.
Hoogte 75,5 cm, deursnee 24,5 cm.
Inv. Nr Pb 136.
Uit die versameling van Petrus Paulus
Rubens bemaking van Gerard van
Drie argaïstiese vroulike figure, vooraan getoon, staan ​​om 'n onreëlmatige sokkel en leun hul rug op 'n eenvoudige kolom in die middel. Elkeen dra 'n polos en 'n peplos, bo -oor die middel, om 'n lang chiton. Twee figure hou 'n granaatjie in die linkerhand op die bors. Die derde het 'n fakkel gehou.
Marmerstandbeeld geïdentifiseer as Vulcanus-Hephaistos.
Miskien 'n afskrif van die oorspronklike wat toegeskryf word aan Alkamenes, 420-415 vC.
Gevind in die Baths of Mithras (Terme del Mitra, I, XVII, 2), Ostia.
Die beeld ontbreek kenmerke, soos 'n hamer of byl, wat hom sou identifiseer
as Hephaistos. Sy pilos (koniese pet, sien Medusa) en kortmou-chiton,
net oor een skouer gedra, herinner aan uitbeeldings van Odysseus.
'N Drievoudige Hekate (bekend as Hekate Triformis), is na bewering die eerste van hierdie tipe, wat langs die Tempel van Athena Nike op die Akropolis van Athene gestaan ​​het.
& quotDit was myns insiens Alcamenes wat eers drie beelde van Hecate aan mekaar gemaak het, 'n figuur wat deur die Atheners Epipurgidia [Ἐπιπυργιδία, op die toring] staan, dit staan ​​langs die tempel van die Wingless Victory. & quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 2, hoofstuk 30, afdeling 2. By Perseus Digital Library.
As gevolg van die mening van Pausanias, word geglo dat verskeie bestaande afbeeldings van drievoudige Hekate (sien foto, regs bo) geïnspireer is deur 'n oorspronklike werk van Alkamenes.
'N Kultstandbeeld van Hera in 'n tempel van Hera tussen Phaleron en Athene. Pausanias het geskryf dat die tempel deur Mardonius, die generaal van Xerxes I, tydens die tweede Persiese inval in Griekeland (480-479 v.C.) verbrand is. Om hierdie rede blyk dit dat hy getwyfel het in die bewering dat die standbeeld deur Alkamenes was. Hy het moontlik geglo dat dit meer onlangs was en dat Alkamenes gewerk het voor die Persiese inval.
Op die pad van Phalerum na Athene is daar 'n tempel van Hera met geen deure of dak nie. Mans sê dat Mardonius, seun van Gobryas, dit verbrand het. Maar die beeld daar vandag is, soos berig, die werk van Alcamenes. Sodat dit in elk geval nie deur die Perse beskadig kon word nie. & Quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 1, hoofstuk 1, afdeling 5. By Perseus Digital Library.
'N Standbeeld van Ares in die heiligdom van Ares in die Agora van Athene. Pausanias het nie gesê dat dit in die tempel gestaan ​​het of dat dit die kultusbeeld was nie. As die kultusbeeld binne -in die tempel deur 'n ander kunstenaar was, het hy dit óf nie gesien nie, óf dit was nie opmerklik nie.
Naby die standbeeld van Demosthenes is 'n heiligdom van Ares, waar twee beelde van Aphrodite geplaas is, een van Ares gemaak deur Alcamenes, en een van Athena gemaak deur 'n Parian met die naam Locrus. Daar is ook 'n beeld van Enyo, gemaak deur die seuns van Praxiteles. & Quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 1, hoofstuk 8, afdeling 4. By Perseus Digital Library.
'N Chryselephantynse standbeeld van Dionysos Eleutherios in die heiligdom van die god langs die Theatre of Dionysos, Athene (Pausanias, Boek 1, hoofstuk 20, afdeling 3).
'N Beeldhouwerkgroep van Prokne (Πρόκνη) en Itys (Ἴτυς), opgedra deur Alkamenes, op die Akropolis van Athene. Dit is een van die kunswerke wat Pausanias aanbeveel vir diegene wat artistieke afwerking verkies bo die antieke tyd (Pausanias, boek 1, hoofstuk 24, afdeling 3).
Die westelike voorkant van die tempel van Zeus in Olympia, met 'n voorstelling van die slag van die Centaurs en Lapiths.
Die beelde in die voorste voorkant is deur Paeonius, wat van Mende in Thrakië gekom het, die agterkant van die voorkant is van Alcamenes, 'n tydgenoot van Pheidias, wat die volgende na hom gerangskik is as 'n beeldhouer. Wat hy op die voorkant gesny het, is die stryd tussen die Lapithae en die Centaurs by die huwelik van Peirithous.
In die middel van die voorkant is Peirithous. Aan die een kant van hom is Eurytion, wat die vrou van Peirithous gegryp het, met Caeneus wat hulp aan Peirithous gebring het, en aan die ander kant is Theseus wat hom met 'n byl teen die Centaurs verdedig. Een Centaur het op 'n diensmeisie beslag gelê, 'n ander 'n seuntjie in die jeug.
Ek dink Alcamenes het hierdie toneel uitgekap omdat hy geleer het uit Homerus se gedig [Ilias, Boek 13, reël 389 en boek 16, reël 482] dat Peirithous 'n seun van Zeus was, en omdat hy geweet het dat Theseus 'n agterkleinseun van Pelops was. & Quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 5, hoofstuk 5, afdeling 10. By Perseus Digital Library.
Paionios van Mende het moontlik die beelde op albei voetstukke gemaak.
'N Standbeeld van Asklepios vir 'n tempel in Mantineia in Arcadia, Peloponnesos.
Die Mantineërs beskik oor 'n tempel wat uit twee dele bestaan ​​en feitlik presies in die middel deur 'n muur verdeel is. In die een deel van die tempel is 'n beeld van Asclepius, gemaak deur Alcamenes, die ander deel 'n heiligdom van Leto en haar kinders [Apollo en Artemis], en hulle beelde is gemaak deur Praxiteles twee geslagte na Alcamenes. & Quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 8, hoofstuk 9, afdeling 1. By Perseus Digital Library.
Alkamenes het ook 'n kolossale marmerreliëf gemaak van Athena en Herakles, in 403 vC gewy deur Thrasyboulos in die tempel van Herakles, Thebe, na die verdrywing van die tiranne en die herstel van die demokrasie in Athene.
Trasybulus, die seun van Lycus, en die Atheners wat saam met hom die tirannie van die dertig neergelê het, vertrek uit Thebe toe hulle na Athene terugkeer, en daarom het hulle in die heiligdom van Herakles geweldige figure gewy van Athena en Heracles, uitgekerf deur Alcamenes in reliëf uit Penteliese marmer. & quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 9, hoofstuk 11, afdeling 6. By Perseus Digital Library.
Pausanias het ook Hermes genoem Hermes of the Gateway genoem & quot (Ἑρμῆν ὃν Προπύλαιον, Hermen on Propylaion) voor die Propylaia van die Athene Akropolis.
Reg by die ingang van die Akropolis is 'n Hermes (genaamd Hermes of the Gateway) en figure of Graces, wat volgens tradisie deur Sokrates, die seun van Sophroniscus, gemaak is, waarvan die Pythia getuig het die wysste van die mense was, 'n titel wat sy geweier het na Anacharsis, hoewel hy dit begeer het en na Delphi gekom het om dit te wen. & quot
Pausanias, Beskrywing van Griekeland, Boek 1, hoofstuk 22, afdeling 8. By Perseus Digital Library.
'N Argaïstiese marmer Herm van Hermes wat in 1903 in Pergamon ontdek is, dra die opskrif:
U sal die uiters pragtige standbeeld van Alkamenes, die Hermes voor die poort, herken [Ἑρμᾶν τὸν Προπυλων, Herman ton Propylon]. Pergamios stel dit op.
Daar is onmiddellik tot die gevolgtrekking gekom dat dit 'n afskrif was van die Hermes wat deur Pausanias gesien is en wat deur afleiding deur Alkamenes moes wees.
Nog 'n heel ander marmer Herm van Hermes is in 1928 in Efese opgegrawe, ook met 'n opskrif wat beweer dat dit die werk van Alkamenes is.
Sien meer inligting en foto's
op Pergamon gallery 2, bladsy 15.
Die Herm van Hermes van
Pergamon. & quotKopie van 'n herm
toegeskryf aan Alkamenes & quot.
Romeinse tydperk, vermoedelik
afskrif van 'n 5de eeu vC herm
toegeskryf aan Alkamenes.
Hoogte 119,5 cm.
Marmerreliëf, bekend as die 'Orpheus Relief', wat uitbeeld
Hermes, Eurydice en Orpheus in die onderwêreld.
Gevind in Torre del Greco, Baai van Napels. Hoogte 118 cm, breedte 100 cm.
Nasionale Argeologiese Museum, Napels. Inv. 6727. Carafa di Noja -versameling.
Die verligting is gemaak in die 1ste eeu nC, gedurende die Augustus -tydperk en voor die uitbarsting van Vesuvius in 79 nC. Dit word beskou as 'n afskrif van 'n Griekse oorspronklike uit die tweede helfte van die 5de eeu vC, in die hoë klassieke styl van die beelde van die Parthenon, en word toegeskryf aan Alkamenes.
Dit is een van die ses byna identiese reliëf uit die Romeinse tydperk, twee ander byna volledige voorbeelde is in die Villa Albani, Rome en die Louvre, Parys. Die tipe is die vroegste bestaande uitbeelding van die bekende mite van Orpheus en Eurydice in die onderwêreld (Hades).
Orpheus het bedroef van die dood van sy bruid Eurydice neergedaal na die onderwêreld op soek na haar. Hy bekoor die gode daar met sy musiek en hulle laat hom toe om met Eurydice terug te keer na die land van die lewendes, op voorwaarde dat hy nie na haar terugkyk tydens die lang terugreis nie. Toe hulle egter amper die grens van die onderwêreld bereik het, kon Orpheus nie sy verlange om haar gesig te sien weerstaan ​​nie. Hy draai om en lig haar sluier om na haar te kyk, en breek die toestand wat die gode stel, en sy word gedwing om in die doderyk te bly.
In die reliëf word Eurydice onthul, en sy en Orpheus raak mekaar teer aan. Maar Hermes, as Psychopompos (Guide of Souls), het reeds haar arm gegryp om haar terug te lei na haar plek onder die dooies.
Harvard kunsmuseums / Fogg Museum | Bush-Reisinger Museum | Arthur M. Sackler Museum
Griekse beeldhouers kyk af en toe terug na vroeëre style. Hierdie kop van Hermes is 'n argeologiese werk: die rye kurkentrekker bo die voorkop gaan terug na die Argaïese tydperk (600–480 v.C.), terwyl die gelaatstrekke in die klassieke styl van die latere vyfde eeu v.G.J. Hermes, die Romeinse Mercurius, was die boodskapper -god. Hy is verbind met grense en het die siele na die onderwêreld gelei. Herms - pilare bedek met die god se kop en toegerus met geslagsdele - is dikwels geplaas om kruispunte en hekke te beskerm. In die Romeinse tyd het hulle villatuine en gimnasiums versier. Daar is verskillende verklarings vir die argaïese kenmerke wat op Griekse en Romeinse herm -koppe voorkom. Miskien is die gevoel dat hulle geskik is vir die herm se primitiewe beeldhouvorm. Alternatiewelik kan hulle afkomstig wees van 'n stilistiese neiging in die werk van die Klassieke Griekse beeldhouer Alkamenes, met wie hierdie standbeeldsoort verbind is.
Identifikasie en skepping Voorwerpnommer 1960.463 Titel Hoof van Hermes Ander titels Alternatiewe titel: The Hermes Propylaios of Alkamenes, afskrif van oorspronklike van c. 430 vC geskep vir die Atheense Akropolis Klassifikasie Beeldhouwerk Werk tipe kop, beeldhouwerk Datum 1ste eeu v.C.-1ste eeu nC Tydperk Romeinse Republikeinse tydperk, laat, tot vroeë keiserlike kultuur Romeinse volgehoue ​​skakel https://hvrd.art/o/289234 Ligging Vlak 3 , Kamer 3200, Antieke Mediterreense en nabye Oosterse kuns, klassieke beeldhouwerk
Sien die ligging van hierdie voorwerp op ons interaktiewe kaart Fisiese beskrywings Medium Penteliese marmer moderne baard herstel met carrara -marmer Tegniek Gesnyde afmetings 33 cm hx 20 cm bx 22 cm d (13 x 7 7/8 x 8 11/16 in.) Herkomst David M. Robinson, Baltimore, MD, (teen 1960), erflating aan Fogg Art Museum, 1960. Verkryging en regte Kredietlyn Harvard Art Museums/Arthur M. Sackler Museum, Erflating van David M. Robinson Toetredingsjaar 1960 Objeknommer 1960.463 Afdeling Asiatiese en Middellandse See Art Contact [email protected] Die Harvard Art Museums moedig die gebruik van beelde wat op hierdie webwerf voorkom, aan vir persoonlike, nie -kommersiële gebruik, insluitend opvoedkundige en wetenskaplike doeleindes. Om 'n hoër resolusie van hierdie prent aan te vra, dien 'n aanlynversoek in. Beskrywings Kommentaar Hierdie kop is moontlik geskoei op 'n Griekse herm van c. 430-420 vC.
Gepubliseerde katalogus Teks: Stone Sculptures: The Greek, Roman and Etruscan Collections of the Harvard University Art Museums, geskryf 1990
Romeinse kopie van 'n oorspronklike (ongeveer 430 v.C.) wat geskep is vir die fynkorrelige Griekse marmer op die vasteland van Athene. Die syslotte is afsonderlik gemaak en met dowels vasgemaak. Daar is 'n mate van skade, veral aan die hare. Die onderste deel van die baard en die neus word herstel. 'N Gedeelte van die baard onder die mond word weer verbind.
Hierdie Hermes is geïdentifiseer deur inskripsies as 'n variasie op twee groepe beeldhouwerke (die Pergamon-Berlynse reeks en die Ephesos-München-Leningrad-reeks) met die werk van Alkamenes, blykbaar aan die noordkant van die westelike fasade van die Propylaia (Richter, 1970, p. 182). Hierdie skepping is gedateer in die tyd van die Romeinse keiser Augustus (27 vC tot 14 nC) en toon die goeie, lewendige kwaliteit van sulke keiserlike vakmanskap uit ateliers rondom Athene self. 'N Soortgelyke herm wat voorheen op die kunsmark in Lusern voorgekom het, dui daarop dat die baard hier herstel is met 'n ekstra onderste ry krulle (Ars Antiqua, AG, 1962, p. 13, nr. 49, pl. XVII) nog een van die tipe Pergamene , en met 'n soortgelyke, vol baard, was lank in die Villa Mattei in Rome (Paaribeni, E., 1981, pp. 8-84, nr. 2). 'N Herm van die tipe of tipes wat deur Alkamenes geskep is met so 'n lang' driedubbele 'baard soos hier herstel, sou waarskynlik verwar of gekonfronteer gewees het met die bebaarde, gedrapeerde Dionysos "Sardanapallus" wat in die vierde eeu geïdentifiseer is met 'n werk van Praxiteles BC (Johnson, 1931, pp. 33-34, nr. 27).
Sulke terminale figure of herms, insluitend borsbeelde eerder as volledige skagte, was onder die ornamente of meubels vir binnehowe en tuine wat Romeine van rykdom, soos Cicero, uit Attika en elders ingevoer het vir hul meenthuise en landvilla's of landgoedere.
Cornelius Vermeule en Amy Brauer
David Moore Robinson, "Ongepubliseerde beeldhouwerk in die Robinson -versameling", Amerikaanse Tydskrif vir Argeologie (1955), 59, nr. 1, p. 22, pl. 13, fig. 10
Fogg -kunsmuseum, Die David Moore Robinson -erflating van klassieke kuns en oudhede, 'n spesiale uitstalling, eks. kat., Harvard University (Cambridge, MA, 1961), pp. 27-28, nr. 215
James R. McCredie, "Two Herms in the Fogg Museum", Amerikaanse Tydskrif vir Argeologie (1962), 66, pp. 187-188, pl. 56, afb. 1, 2
Cornelius C. Vermeule III en Walter Cahn, Beeldhouwerk in die Isabella Stewart Gardner Museum, Isabella Stewart Gardner Museum (Boston, MA, 1977), p. 32, onder nr. 41
Cornelius C. Vermeule III en Amy Brauer, Steenbeeldhouwerke: die Griekse, Romeinse en Etruskiese versamelings van die Harvard University Art Museums, Harvard University Art Museums (Cambridge, MA, 1990), p. 31, nee. 16
Die David Moore Robinson -erflating van klassieke kuns en oudhede: 'n spesiale uitstalling, Fogg Art Museum, 05/01/1961 - 09/20/1961
Hierdie rekord is deur die kuratorium hersien, maar kan onvolledig wees. Ons rekords word gereeld hersien en verbeter. Vir meer inligting, kontak die afdeling Asiatiese en Mediterreense kuns by [email protected]
Deur u rekening van Harvard Art Museums te skep, stem u in tot ons gebruiksvoorwaardes en privaatheidsbeleid.
Hephaestus was die beskermgod van metaalbewerking, vakmanskap en vuur. Daar was talle pottebakkerswerkswinkels en metaalbewerkingswinkels in die omgewing van die tempel, soos dit die eer van die tempel betaam. Argeologiese bewyse dui daarop dat daar geen vroeëre geboue op die terrein was nie, behalwe vir 'n klein heiligdom wat tydens die Tweede Persiese inval in Griekeland in 480 vC verbrand is. Die naam Thision of Tempel van Theseus is in moderne tye aan die monument toegeskryf onder die verkeerde aanname dat dit die oorblyfsels van die Atheense held Theseus huisves, wat deur Kimon in 475 vC van die eiland Skyros na die stad teruggebring is, maar weerlê is na inskripsies van binne die tempel het dit stewig met Hephaestus verbind.
Na die slag van Plataea het die Grieke gesweer om nooit weer hul heiligdomme wat deur die Perse vernietig is tydens hul inval in Griekeland te herbou nie, maar om hulle in puin te laat bly, as 'n ewige herinnering aan die oorlog. Die Atheners het hul geld aangewend vir die heropbou van hul ekonomie en die versterking van hul invloed in die Delian League. Toe Pericles aan bewind kom, het hy 'n groot plan voorgestel om Athene in die middelpunt van Griekse mag en kultuur te verander. Die konstruksie het in 449 vC begin, en sommige geleerdes meen dat die gebou vir ongeveer drie dekades nie voltooi was nie, en geld en werkers is na die Parthenon herlei. Die westelike fries is tussen 445–440 vC voltooi, terwyl die oostelike fries, die westelike voorkant en verskeie veranderings in die binnekant van die gebou deur hierdie geleerdes gedateer is tot 435–430 vC, grootliks op stilistiese gronde. Dit was eers tydens die Vrede van Nicias (421–415 vC) dat die dak voltooi is en die kultusbeelde aangebring is. Die tempel is amptelik ingewy in 416–415 vC.
Baie argitekte is voorgestel, maar sonder vaste bewyse verwys 'n mens eenvoudig na Die Hephaisteion -meester. Die tempel is gebou van marmer uit die nabygeleë Mount Penteli, behalwe die onderste trap van die krepis of platform. Die argitektoniese beeldhouwerk is in beide Penteliese en Pariese marmer. Die afmetings van die tempel is 13,71 m noord na suid en 31,78 m oos na wes, met ses kolomme aan die kort oostelike en westelike kant en dertien kolomme langs die langer noord- en suidekant (met elk van die vier hoekkolomme wat twee keer getel word) .
Die gebou het 'n pronaos, 'n cella met kultusbeelde in die middel van die struktuur en 'n opisthodomos. Die belyning van die antae van die pronaos met die derde flankkolomme van die peristyle is 'n unieke element van die middel van die 5de eeu vC. Daar is ook 'n innerlike Doriese kolonnade met vyf kolomme aan die noord- en suidekant en drie aan die einde (met die hoekkolomme wat twee keer tel).
Die dekoratiewe beeldhouwerke beklemtoon die omvang van die mengsel van die twee style in die bou van die tempel. Sowel die pronaos as die opisthodomos is versier met deurlopende ioniese fries (in plaas van die meer tipiese Doriese trigliewe, wat die beeldhouwerke aan die voorkant en die metope aanvul. In die voorpote, die geboorte van Athena (oos) en die terugkeer van Hephaistos na Olympos ( wes), en, soos akroteria, die Nereids Thetis en Eurynome (wes) vergesel van Nikai, is die twee ensembles onderskeidelik gedateer op ongeveer 430 en ongeveer 420–413 vC. Die fries van die pronaos beeld 'n toneel uit die slag van Theseus met die Pallantides in die teenwoordigheid van gode, terwyl die fries van die opisthodomos die stryd van Centaurs en Lapiths toon. 
Slegs 18 van die 68 metope van die tempel van Hephaestus is gemaak, veral op die oostekant van die tempel, die res is moontlik geverf. Die tien metope aan die oostekant beeld die arbeid van Herakles uit. Die vier mees oostelike metope aan die lang noord- en suidekant beeld die arbeid van Theseus uit.
Volgens Pausanias het die tempel die bronsbeelde van Athena en Hephaestus gehuisves. 'N Inskripsie bevat betalings tussen 421–415 vC vir twee bronsbeelde, maar daar word nie melding gemaak van die beeldhouer nie. Tradisie skryf die werk toe aan Alcamenes. Pausanias beskryf die tempel in die 2de eeu:
Bo die Kerameikos [in Athene] en die portiek wat die King's Portico genoem word, is 'n tempel van Hephaistos. Ek was nie verbaas dat daar 'n standbeeld van Athena staan ​​nie, want ek het die verhaal oor Erikhthonios [d.w.s. die eerste koning van Athene, 'n seun van Hephaistos en Athena, gebore deur Gaia die aarde]. 
In die 3de eeu vC is 'n klein tuin met granaat-, mirte- en lourierbome en struike rondom die tempel geplant.
Die heiligdom sou gesluit gewees het tydens die vervolging van heidene in die laat Romeinse Ryk.
Omstreeks 700 nC is die tempel verander in 'n Christelike kerk, gewy aan Saint George. Dit is onbekend presies toe die tempel in 'n Christelike kerk omgeskakel is. Daar is egter aannames dat dit moontlik in die 7de eeu plaasgevind het.
In die Grieks-ortodokse tradisie kom allerhande byvoeglike naamwoorde by die name van die kerke, of die herdenkte heiliges, by. Die karakterisering as Saint George "Akamates" het baie verduidelikings gekry. Een verklaar dat dit waarskynlik afkomstig is van die naam van Akamantas, die seun van Theseus en Pheadra, wat later verander is in Akamatos, en later nog steeds uit Akamates. 'N Ander een is gebaseer op die letterlike betekenis van die woord akamate (= flaneur, of loiterer), want tydens die Ottomaanse era is die tempel slegs een keer per jaar gebruik, op die dag van die fees van St. 'N Derde opsie is dat die naam afkomstig is van aartsbiskop van Athene Michael Akominatos, wat moontlik die eerste was wat 'n goddelike liturgie in die kerk uitgevoer het.
Die laaste goddelike liturgie in die tempel het op 21 Februarie 1833 plaasgevind tydens die vierings vir die aankoms van Otto in Griekeland. In die teenwoordigheid van die Atheners en vele ander het die biskop Neophytos Talantiou (dit wil sê Atalante) 'n toespraak gehou.
Toe Athene in 1834 die amptelike hoofstad van Griekeland word, is die relevante koninklike edik gepubliseer in hierdie tempel, wat die plek was vir die laaste openbare opkoms van die Atheners. Dit is in die 19de eeu gebruik as 'n begraafplaas vir nie-Ortodokse Europeërs, onder wie baie filhellenes wat hul lewe gegee het as gevolg van die Griekse Onafhanklikheidsoorlog (1821-1830). Onder die begrawe persone was John Tweddel, 'n vriend van Lord Elgin, terwyl opgrawings ook 'n plaat uit die graf van George Watson met 'n Latynse grafskrif deur Lord Byron onthul het. In 1834 is die eerste koning van Griekeland, Otto I, amptelik daar verwelkom. Otto het beveel dat die gebou as 'n museum gebruik moet word, in watter hoedanigheid dit tot 1934 gebly het, toe dit teruggekeer het na 'n ou monument en uitgebreide argeologiese navorsing toegelaat is.
(Ek het hierdie bladsy deels opgestel omdat ek in die klas skaam was omdat ek nie die etimologie daarvan ken nie.
dit is nie 'n belangrike deel van Chem 125 en word aangebied vir u vermaak en verryking.)
Die nomenklatuur van organiese chemie is 'n instrument en 'n simbool van die chemikus se bemeestering oor molekules van beskeie grootte. Lavoisier stel in 1789 'n hoë standaard toe hy voorstel dat die naam van 'n stof die aard daarvan duidelik moet beskryf. Natuurlik moes 'n mens iets van sy aard weet voordat hy 'n gepaste naam kon gee, en die natuur moes eenvoudig genoeg wees om te noem. Anders was slegs 'n bynaam moontlik, miskien een wat die bron, of kleur, of gebruik daarvan beskryf. So 'n naam kan nuttig, ondubbelsinnig en uniek wees, maar dit kan nooit sistematies wees op 'n manier wat die struktuur kan toor vir 'n apteker wat dit nie voorheen teëgekom het nie. Die kompleksiteit van baie groot organiese molekules, en feitlik alle groot biochemiese molekules, verhoed dat hul nomenklatuur nuttig stelselmatig raak en moedig die gebruik van byname aan, en laat kommunikasie van strukturele detail oor na foto's. Vir die meeste groot molekules bly die krag van die organiese benaming om denke en kommunikasie te help 'n droom.
Organiese struktuur was 'n betekenislose konsep tot 1858 toe Couper en Kekul valensie voorgestel het. Oor die volgende drie dekades is 'n groot aantal grondwetlike strukture bepaal, en daar was 'n duidelike behoefte aan 'n struktuurgebaseerde nomenklatuurstelsel. In 1892 die Internasionale Kongres van Chemici, wat in Genève vergader, het 'n verslag goedgekeur oor die onderwerp wat oor die drie jaar sedert die vorige vergadering van die kongres in Parys ontwikkel is. Hierdie "Genève Nomenklatuur"bevat die kern van die stelsel wat, soos IUPAC -nomenklatuur (International Union of Pure and Applied Chemistry), na meer as 100 jaar in gebruik bly en voortdurend bygewerk word om die nuutste uitdagings in strukturele chemie te hanteer. Baie van die finansiële ondersteuning hierdie poging word verskaf deur nywerhede wat geraak word deur die patent en die wetlike implikasies van die benaming van molekules.
Twee ou woordwortels het die naam van eenvoudige koolwaterstowwe aangegaan. Een was HYLE uit die Grieks υ λ η ( leh, waar die uitgespreek wordt in Duits of in "lune" in Frans) wat hout of materie beteken. Aristoteles en ander Griekse filosowe het υ λ η π ρ ω τ υ ( le proteh) gebruik om die fundamentele saak van die heelal waaruit alle dinge gemaak is, aan te dui. Toe William Prout in 1815 die idee gehad het dat alle elemente uit waterstofatome bestaan, volg hy die Griekse leiding deur hierdie atoom te noem protyle.
Die ander is ETHER waarvan die wortel (α ι θ ο, etho) beteken om te skyn en het in die ou tale verband gehou met mooi weer, helder lug en die ruimte anderkant die wolke. Reeds in die 1700's is dit stewig geassosieer met die kleurlose, ligte, vlugtige vloeistof wat gevorm word deur alkohol met suur te behandel. "Die subtiele vloeistof, wat gemaak is uit wyn met die vitrioliensuur, wat deur die aptekers genoem word." (1757) was natuurlik wat ons dieetyleter noem. Namate ekstra helder, vlugtige vloeistowwe ontdek is, het hulle ook eters genoem.
Die eerste 19de -eeuse muntstuk wat verband hou met die eenvoudige koolwaterstowwe, het in 1826 ontstaan ​​toe Michel Eugene Chevreul, wat vetsure suiwer (en sou voorstel om die smeltpunt as 'n suiwerheidskriterium te gebruik) BOTIRIEK suur tot die suur van galsterige botter, met die Latynse wortel butyrum vir botter en Lavoisier's -ek sien agtervoegsel om suur aan te dui.
Chevreul het ook kreatien ontdek en genoem,
wat as 'n liggaamsbou faddish was
dieetaanvulling - Let daarop dat hy geleef het
tot die ouderdom van 103, vermoedelik sonder
eet enige voedingsaanvullings.
Daar word gesê dat Chevreul die
wat voor 1864 gebore is.
In 1832, toe Liebig en W hler die benzoyl -radikaal ontdek, het hulle die agtervoegsel voorgestel -YL vir die naam van radikale om die gevoel van uiteindelike saak op te wek of hyle. Die Duitse uitspraak van die agtervoegsel is baie nader aan die Griekse ' leh' as ​​die Amerikaanse 'uhl' of die Britse 'eiland'.
In 1834 het Liebig voorgestel dat eter gebaseer was op die radikale wat hy genoem het ETIELdeur die woord as wortel te gebruik eter en die agtervoegsel -yl. Onthou dat die argetipiese eter dietyleter was
In die volgende jaar, 1835, stel Dumas die METHILENE radikaal (CH2) uit Grieks μεθυ (meth ) vir wyn en hyle vir hout (hyle se ander betekenis), met -een, 'n Griekse vroulike patroniem wat ingegooi is om die betekenis "dogter van die gees van hout" te gee (onthou dat die formule van houtalkohol CH is3OH of vir Dumas CH2 • H2O). Teen 1840 bel die Franse apteker Regnault reeds die CH3 radikaal METIEL, waar die met 'n deel kom van die van Dumas metileen en die yl doen dubbele plig wat beide die yl in metileen, waar dit hout beteken, en die -yl radikale agtervoegsel, waar dit materie beteken.
In 1847 het Dumas die driekoolzuur genoem PROPIONIES, uit Grieks proto (πρωτο, eers) en pioen (πιον, vet) weer met die Lavoisier -ek sien agtervoegsel. Die fisiese eienskappe van die kleiner sure, mier (uit Latyn formica, mier) en asyn (uit Latyn asetum, asyn) is nie as vetagtig beskou nie. Teen 1850 word die drie-koolstofradikaal genoem PROPYL. (Klik vir die redenasie van Dumas.)
Die naam eter word wyd gebruik vir duidelike, vlugtige vloeistowwe, sodat Leopold Gmelin in 1848 voorstel dat die nomenklatuur groter spesifisiteit behaal deur die 'eters' wat uit 'n suur en 'n alkohol kom, te noem as ESTER, 'n soort inkrimping van essig en eter gebaseer op die argetipe noodsaakliker (German for vinegar ether, our ethyl acetate).
By 1852 the olefiant (oil making) gas C2H.4 was being referred to as ETHYLENE, presumably because it is related to ethyl C2H.5 in the same way as methylene CH2 is related to methyl CH3, dit wil sê. "daughter of ethyl", even though methylene first meant "daughter of wood alcohol" not "daughter of methyl".
By 1866 the Greek feminine patronymic suffixes -ene, -ine, en -one were in scattered use as hydrocarbon suffices meaning "daughter of this or that", so August Wilhelm Hofmann , a former Liebig student who had a way with languages, suggested systematizing nomenclature by using the whole sequence of vowels a e i o u to create suffixes -ane, -ene, -ine (of -yne), -one, -une, for the hydrocarbons CnH.2n+2, CnH.2n, CnH.2n-2, CnH.2n-4, CnH.2n-6. Only the first three caught on for naming hydrocarbons with single, double and triple bonds. Hofmann's "quartone" and "quartune" never made it. One reason is that -one was already being used since 1839 for acetone (" daughter of acetum", because it was synthesized by heating vinegar, the previous name had been "pyro-acetic spirit") and since 1848, through the Germanized version of acetone Keton, as the generic suffix for, and the functional group name of, the ketones.
In 1866 Hofmann suggested that the first four alkanes be called methane, ethane, propane, quartane. By the mid-1870s Butane, from butyl, from Chevreul's 1826 butyric, had overcome quartane, and Hofmann's other Latin numerical prefixes had been replaced by Greek ones, except that the Latin nie for nine was never replaced by Greek ennea. Perhaps this is because enneaene does not trip as lightly off the tongue as nonene.
Praxiteles and his school worked almost entirely in marble. At the time the marble quarries of Paros were at their best nor could any marble be finer for the purposes of the sculptor than that of which the Hermes from Olympia (illustrasie) was fashioned. Some of the statues of Praxiteles were coloured by the painter Nicias, and in the opinion of the sculptor they gained greatly by this treatment.
Hermes and the Infant Dionysus Redigeer
Later opinions have varied, reaching a low with the sculptor Aristide Maillol, who railed, "It's kitsch, it's frightful, it's sculpted in soap from Marseille".  In 1948, Carl Blümel published it in a monograph as The Hermes of a Praxiteles,  reversing his earlier (1927) opinion that it was a Roman copy, finding it not 4th century either, but referring it instead to a Hellenistic sculptor, a younger Praxiteles of Pergamon. [b]
Ook die Aphrodite of Cnidus at the Vatican Museums is a copy of the statue made by Praxiteles for the people of Cnidus, and by them valued so highly that they refused to sell it to King Nicomedes in exchange for discharging the city's enormous debt (Pliny).
The Resting Satyr of the Capitol at Rome has commonly been regarded as a copy of one of the Satyrs of Praxiteles, but it cannot be identified in the list of his works. Moreover, the style is hard and poor a far superior replica exists in a torso in the Louvre. [ aanhaling nodig ] The attitude and character of the work are certainly of Praxitelean school.
Die Leconfield Head (a head of the Aphrodite of Cnidus type, included in the 2007 exhibition at the Louvre)  in the Red Room, Petworth House, West Sussex, UK, was claimed by Adolf Furtwängler  to be an actual work of Praxiteles, based on its style and its intrinsic quality. The Leconfield Head, the keystone of the Greek antiquities at Petworth  was probably bought from Gavin Hamilton in Rome in 1755.
Die Aberdeen Head, whether of Hermes or of a youthful Heracles, in the British Museum, is linked to Praxiteles by its striking resemblance to the Hermes of Olympia. 
Besides these works, associated with Praxiteles by reference to notices in ancient writers, there are numerous copies from the Roman age, statues of Hermes, Dionysus, Aphrodite, Satyrs and Nymphs, and the like, in which a varied expression of Praxitelean style may be discerned. [ aanhaling nodig ]
huidige 07:31, 7 April 2016 768 × 1,024 (91 KB) Geagea (talk | contribs) Oordra van Flickr via Flickr2Commons
huidige 10:56, 20 October 2014 3,151 × 4,727 (8.73 MB) Zde (talk | contribs) kleure
09:14, 8 August 2014 /> 3,151 × 4,727 (8.4 MB) Zde (talk | contribs) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard