Op 21 Januarie 1860 is die Gereformeerde kerk Burgersdorp deur ds. Dirk Postma gestig. Die beswaarde lidmate van Middelburg het van sy besoek verneem en 'n deputasie is na die plaas Roosterhoek gestuur met die versoek aan Postma om ook hier aan hulle 'n besoek te bring. So het dit gebeur dat ds. Postma gedurende Februarie 1860 'n groot byeenkoms van vriende en vyande op die plaas Grootfontein, waarvan C.J.H. Vorster en H.T.J. van der Walt die eienaars was, toegespreek het.
Volgens getuienis van tydgenote, soos opgeteken in De Vijftigjarige Feestviering te Middelburg, K.P., wou 'n groot aantal lidmate toe al hê dat ds. Postma hulle sou herstig as 'n Gereformeerde kerk, maar omdat hy gevrees het vir 'n oorhaastige besluit wat hulle later kon berou, was sy raad aan hulle om so 'n stap nie op daardie tydstip te doen nie, maar "weest voorzichtig en nuchter!" Dit ten spyt het vyf gesinne tog by hierdie geleentheid as lidmate van die Gereformeerde Kerk ingeskryf. Voornemende lidmate van die kerk het deeglik besef watter toekoms van opoffering, selfverloëning en stryd op hulle gewag het. Hulle het nie blindelings op die ingewing van die moment 'n sprong in die duister gegee nie; daarom dat, toe dit op hulle neergereën het, hulle nie vir hoon en smaad teruggedeins het nie.
Hierdie onmisbare persoon het destyds 'n heel belangrike rol in die kerklike lewe gespeel. Die koster was nie bloot verantwoordelik vir die versorging van die eiendomme van die kerk en vir die versorging en voorsiening van die nodige by die eredienste nie, maar in sy hoedanigheid as koster het hy ook die kerkraadsvergaderings bygewoon. Dit was sy verantwoordelikheid om toe te sien dat die leraar die deel van sy traktement wat uit hamels, meel en brandstof bestaan het, sou ontvang. Hy moes dan ook gedurig hieroor aan die kerkraad verslag doen. Om enige misverstand oor sy pligte te vermy is daar in 1877 'n deeglike diensooreenkoms met die koster aangegaan.
Ook hierdie amp moes gedurig gevul word. Dis dan ook begryplik dat dit nie maklik was om 'n geskikte persoon te vind wat vaardig genoeg met syfers was om die kerkboeke te hou nie. Om in daardie jare diaken te wees was seker ook nie 'n benydenswaardige taak nie. Omdat bankrekenings in die vorige eeu onbekend was, moes daar vir elke afsonderlike behoefte by herhaling gekollekteer word. Die diakens was gedurig besig om vir die een of ander saak by die lidmate aan te klop en 'n mens kom onder die indruk dat die lidmate sodanig bygedra het dat hulle die diakens altyd aan die kollekteer gehou het.
Die vele pogings wat aangewend is om aan die kinders van die gemeente behoorlike onderwys te verskaf, is genoegsame bewys dat die kerkraad die noodsaaklikheid daarvan besef het. Ongelukkig kon geen blywende werk gedoen word nie, aangesien hulle maar nie die geldelike las van die skool kon dra nie. Vanaf die begin van 1870 is 'n kerkskool op die dorp opgerig. As onderwyser is "beroep" H. Styger. In 'n plegtige skrywe, gedateer 27 Desember 1869 (wat bewaar gebly het) neem hy die "beroep" aan. Sy salaris sou wees £100 in kontant, 50 hamels en 10 mud meel. As hy die amp as voorsinger sou aanneem, sou dit 'n ekstra £25 per jaar beteken. Die bestaan van hierdie kerkskool op die dorp was egter van korte duur. Aan die einde van die eerste jaar het baie ouers hul kinders weer uitgeneem en ná twee jaar het die skool blykbaar ophou bestaan. Daar is later weer pogings aangewend met dieselfde resultaat.
Ook in die wyke was daar "buurtskole" onder toesig van die kerkraad. Ook was daar geldelike nood en die gebrek aan geskikte leerkragte was die groot struikelblok. Die onderwyspogings van die gemeente gedurende die eerste 30 jaar van sy bestaan was 'n voortdurende worstelstryd wat nie veel vrugte afgewerp het nie omdat die leerkragte nie gevind kon word nie, omdat die nodige middele ontbreek het en omdat baie ouers nie van die noodsaaklikheid van Christelike kerkskole oortuig kon word nie.
Daar is seker nie nog 'n aspek van die kerklike lewe en gemeentelike arbeid wat soveel opoffering geverg het as juis die vervoergeriewe nie. Afgevaardigdes is gereeld na die sinode gestuur, wat soms ver in die republieke sitting gehad het. Die diakens was verantwoordelik vir die vervoer van die afgevaardigdes en die vinnigste en gerieflikste vervoermiddel was perdewaentjies. Kostelik was die gespesifiseerde rekenings wat so 'n verantwoordelike diaken dan vir reiskoste aan die kerkraad voorgelê het. Een so 'n rekening het in 1885 die volgende bevat: Voer vir die perde £4-1-8; die beslaan van die perde met krammetjies vir die swingels £3-5-0; 'n bottel soetolie 1 s. 6d.; 'n keteltjie 3s.; 'n bottel brandewyn vir die perde 2s.; een hamel 16s.; vleis 5s.; bruggeld £1-2-6; tolgeld 4s. 6d.; vir die jong £1-10-0. En wat 'n opoffering moes dit nie gewees het nie om die lang afstande met so 'n stadige vervoermiddel oor swak paaie af te lê nie. Hoe sou ons nie vandag teen so 'n onderneming opgesien het nie! Maar vir ons vaders was daar geen ander uitweg nie. Hulle het geen opoffering te groot geag as dit gegaan het om die beginsels wat vir hulle dierbaar was en ter wille van die kerk wat hulle lief gehad het nie.
Op 12 Julie 1889 behandel die kerkraad 'n brief van ds. Coetsee waarin hy eervolle ontslag vra as herder en leraar van hierdie gemeente daar hy 'n beroep na die Gereformeerde kerk Lydenburg aanvaar het. Ná 'n bedieningstyd van 20 jaar is die band tussen herder en leraar en gemeente gebreek. Dit was worsteljare en verstaanbaar dat dit vir die predikante van daardie tyd nie 'n maklike taak was om die gemeentes, so pas herstig, op die regte spoor te hou nie. Die predikant moes dikwels baie beslis en gedetermineerd leiding gee, met die gevolg dat hy soms ernstig met die kerkraad of met enkelinge in die kerkraad gebots het. Dit was sy taak om die fondamente te lê waarop sy opvolgers kon bou.
Ná die vertrek van ds. M.P.A. Coetsee word op 11 Oktober 1889 'n beroep uitgebring op prof. Martinus Postma van die Teologiese Skool te Burgersdorp. 'n Maand later berig ds. Postma dat hy die beroep aanneem en nou word haastig reëlings getref vir die vervoer van die leraar met sy gesin en aardse besittings van Burgersdorp af hierheen. Die diakens kry opdrag om voorsiening te maak vir twee bokwaens en een ligte perdewa. Verder sou een ouderling en een diaken saamgaan om die gesin af te haal. Die bevestiging, wat deur 'n teologiese professor waargeneem sou word, is bepaal vir 11 Januarie 1890. Die koms van ds. Marthinus Postma het 'n nuwe tydperk van bestendigheid en stabiliteit in die bestaan van die gemeente ingelui. Heelwat veranderinge word aangebring wat die indruk skep dat die nuwe leraar ernstig probeer om die gemeente op gesonde grondslag te organiseer.
Die Jongeliedevereniging het 'n swaar bestaan gemaak. In die eerste plek was daar nie 'n geskikte lokaal waar hulle kon vergader nie en een poging na die ander om die kerkgebou vir die doel te kon kry, het misluk. Na 'n jarelange stryd, na 'n pleidooi van ds. Postma, besluit die gemeente om die kerk vir die vergaderings van die JV af te staan. Vanselfsprekend wou die jong mense graag musiek van enige aard by hulle vergaderings maak. Hierdie begeerte het 'n nuwe stryd tussen die JV en die kerkraad aangeknoop, dog die kerkraad het die een versoek ná die ander geweier. Nooit kon toegelaat word nie dat die geraas van 'n musiekinstrument in die kerkgebou sou weerklink nie. Selfs die gebruik van 'n harmonium is in 1897 geweier.
'n Poging in 1892 aangewend om die Teologiese Skool van Burgersdorp na Middelburg verplaas te kry, het ook sy oorsprong in die kerkraad gehad. Argumente daarvoor gebruik, is dat Middelburg sentraal geleë is, dat die lewe hier goedkoop is, dat gevolglik meer studente hierheen getrek sou word. Die saak sou as beskrywingspunt na die Algemene Vergadering van die Kaapkolonie gestuur word en ondertussen sou die ouderlinge die lidmate by huisbesoek pols oor bydraes vir 'n vrywillige aanbod indien die skool hierheen verplaas sou word. Die feit dat die ouderlinge met hul rondgaan maar 'n skrale £221 vir hierdie doel kon vind, bewys dat die gemeente nie baie geesdriftig oor die saak was nie. Die Algemene Vergadering was ook nie vir die plan te vinde nie.
Die kerkraad in 1890. Drie van die kerkraadslede in die voorste ry spog met die kenmerkende haarstyl wat een van die verklarings is vir die moontlike oorsprong van die naam Dopper, want die gedagte is dat die Doppers, wanneer die hare geskeer word, 'n dop bo-op die hoof plaas, terwyl net aan die onderkant daarvan geskeer word. Die oorblywende hare gee dan self die idee van 'n dop.
Iets wat opval tydens die bediening van ds. M. Postma is sy groot liefde vir en hartstogtelike geloof in die Gereformeerde waarhede soos vir hom beliggaam in die Gereformeerde Kerk. Hy het gedurig by sy eie kerkraad en by meerdere vergaderings van die kerk daarop aangedring dat die Gereformeerde leer, soos hy dit genoem het, deur die hele land gepropageer word. Die Gereformeerde Kerk moes doelbewus bekendgestel word, veral in stede en dorpe waar dit nie bekend was nie. Dit het hom diep gesmart dat hy hierin nooit sy sin kon kry nie. Dat die gemeente van Middelburg toe reeds bereid was om sy vlerke oor verspreidwonende lidmate buite sy grense uit te sprei, blyk duidelik uit die notule van die kerkraad. Lidmate op Cradock en Graaff-Reinet is besoek en daar is gereeld vir lidmate dienste op laasgenoemde plek gereël. Gegewe die primitiewe vervoergeriewe, besef 'n mens met watter liefde geloofsgenote in afsondering bejeën is. Toe die predikant van Middelburg eenmaal verhinder is om dit te doen, het die predikant van Steynsburg die lidmate te Graaff-Reinet via Port Elizabeth besoek. So is ook toe reeds aandag geskenk aan die lidmate in die Paarl.
Ds. Postma pak die saak van die onderwys in die gemeente dadelik met krag aan en hy wys die kerkraad op die noodsaaklikheid van die oprigting van skole. Hy is ten gunste van staatsondersteunde skole solank die Godsdiensonderwys nie daarmee skade sou ly nie. Sou die Godsdiensonderwys in sulke skole nie tot sy reg kom nie, moes vrye Christelike skole gestig word. 'n Opname het aan die lig gebring dat daar teen die einde van 1890, 250 kinders van skoolgaande ouderdom in die gemeente was, waarvan slegs 61 onderwys ontvang het. Ds. Postma wys die kerkraad daarop dat dit sy plig is om toe te sien dat hierdie kinders ook onderwys sal ontvang. Vir die doel word 'n skoolfonds gestig en 'n vereniging in die lewe geroep, waarvan die lede elk 6d. per week sou bydra. Aan die begin van 1891 is twee staatsondersteunde skole gestig, een op Wolvenkop en een op Wolvenfontein (in die wyk Willem Burgersrivier) waar altesaam 58 kinders van die gemeente onderwys ontvang het. Daar was nou altesaam vier skole in die distrik onder beskerming van die Gereformeerde Kerk.
In die naweek van 20 Augustus 1897 is hy deur ds. W.J. Snyman van Venterstad van die gemeente losgemaak. Gedurende die sewe jaar van sy bediening hier het ds. Postma veel gedoen en tot stand gebring. Dog hy kon die roepstem na die groot stad, waar hy manalleen die Gereformeerde lidmate oor 'n groot gebied sou gaan bearbei, nie ongehoorsaam wees nie. Sy arbeid op Middelburg was geseënd. Sy nagedagtenis leef nog in die harte van die ouer lidmate en hoewel omstandighede oënskynlik alles wat hy op die gebied van Christelik-Nasionale onderwys vir die dorp en distrik gedoen het, vernietig het, het hy in der waarheid ewigheidswerk gedoen wat mensehande nie kon vernietig nie.
Dat die kerkgebou te klein vir die gemeente geword het, blyk uit die verskillende voorstelle wat gedurende 1898 voor die kerkraad gedien het. Daar was sprake van 'n nuwe kerkgebou op te rig of om galerye in die bestaande gebou aan te bring. Laasgenoemde plan is uitgevoer: die galerye is in 1899 gebou en op 30 Maart 1900 kon die kerkraad die voltooide werk inspekteer. Daar is bepaal dat die linkervleuel deur die susters en die regtervleuel deur die broeders gebruik word. In 1899 is die winkel van Chas. du Plessis langs die kerk vir £1 500 deur die gemeente aangekoop. (Dis die erf waarop die vorige en die huidige kantoor gebou is). Die koste van hierdie aangekoopte erf en die bedrag wat vir die galerye betaal is, het 'n swaar skuldelas op die gemeente geplaas.
Van oral vandaan het oproepe gekom ter leniging van die stoflike en geestelike nood deur die oorlog veroorsaak. 'n Voorbeeld hiervan is 'n skrywe van ds. Petrus Postma (krygsgevange op Ceylon) wat die kerkraad op 9 November 1900 behandel en waarin hy Bybels, Psalmboeke en Kortbegrippe vra. Die kerkraad was altyd bereid om na vermoë hulp te verleen. Die gemeente, enigsins buite die hitte van die stryd, het ook skuiling aan geteisterdes gebied. Ds. L.J. du Plessis van Petrusburg vra in 1902 verlof om tydelik hier te kom woon omdat, soos hy dit genoem het, sy gemeente deur die oorlog verwoes is. Die gevraagde vergunning word nie alleen toegestaan nie, maar die kerkraad besluit ook om maandeliks 'n bedraggie uit die kerkkas tot die onderhoud van sy gesin by te dra.
Ds. Stephanus Postma is op 8 Februarie 1904 op Middelburg oorlede ná 'n smartlike lyding weens 'n maagkwaal.
Vroeg in 1904 sou 'n swaar beproewing oor die gemeente kom. Teen die einde van 1903 maak ds. Postma aan die kerkraad bekend dat hy aan 'n maagkwaal ly, waarvan almal bewus was. Aan hom word twee maande siekteverlof toegestaan, wat dan ook die einde van sy aktiewe bediening van die gemeente was. Op bekwame en gevoelvolle wyse is die verhaal van sy siekte en afsterwe te boek gestel deur ouderling P.W. van der Walt in 'n brosjure getitel "De Laatste Dagen van Den Weleerw. Zeer Gel. Heer S. Postma, B.A." Ds. Postma is vir mediese behandeling na Kaapstad. Op 10 Januarie 1904 skryf hy die laaste brief aan die Kerkraad van die warmbronne op Caledon af. Die brief is 'n triomf van geloofsvertroue en berusting. Nog verlaas word die broeders en susters, jongeliede en kinders 'n geseënde jaar toegebid.
Kort daarna vertrek oudl. Van der Walt en mev. Postma na Kaapstad waar haar eggenoot 'n operasie sou ondergaan. Die operasie het egter nie plaasgevind nie en ds. Postma is teruggebring na Middelburg. Hier is die dienskneg van die Here, ná 'n smartlike lyding wat hy in die geloof deurworstel het, op Maandagaand 8 Februarie 1904 in die jeugdige ouderdom van 39 jaar oorlede. Die teraardebestelling het op Woensdag 10 Februarie onder blyke van groot belangstelling plaasgevind. Trooswoorde is gespreek deur ds. P.C. Snyman van Steynsburg, prof. Jan Lion Cachet, ds. Winter van die NG Kerk, ds. T. Hamersma, ds. Dekker van die sendinggemeente en die landdros. Dis duidelik dat die hele gemeenskap gedeel het in die onherstelbare verlies wat die gesin en die gemeente gely het. Die eggenote en kinders (o.a. die latere prof. Ammi Postma van die PU vir CHO) het op 'n moeilike tydstip die liefde en sorg van 'n eggenoot en vader verloor. Die gemeente het 'n geliefde leraar moes afgee en die Gereformeerde Kerk het 'n begaafde predikant in die krag van sy lewe verloor toe manne van sy formaat so nodig was.
Ongeveer 35 jaar lank het hy hier gearbei; ongeveer 50 jaar hier gewoon. Ds. Van der Walt moes leiding gee in die moeilike jare ná die Engelse oorlog; hy moes uit Gods Woord die koers aandui in die moeilike tye van die griepepidemie en depressie; hy moes aan die roer staan toe ook op die groot wêreldtoneel storm geheers het (1914–1918) en toe Suid-Afrika weer ervaar het wat rebellie is. Die krag en betekenis van hierdie lang bedieningstyd is vir my egter bo alles daarin geleë dat sterk na binne gearbei kon word, dat 'n voortdurende bediening van die Woord die gemeente sterk ten goede was. Ds. Van der Walt word op 21 Oktober 1939 deur dr. B.J. de Klerk opgevolg, wat die gemeente dien tot 2 September 1944. Gedurende die tydperk 6 April 1945 tot 23 Januarie 1949 is ds. J.W. Janse van Ryssen die predikant; ná sy vertrek is daar 'n lang tyd waarin die kerkraad nie daarin kon slaag om 'n predikant te bekom nie, want die vakature duur tot 9 September 1950, toe dr. J.M. de Wet hier bevestig word. Dr. De Wet bedien die gemeente twee jaar lank — op 21 September 1952 vertrek hy na Rustenburg. Hierdie keer slaag die kerkraad veel gouer daarin om 'n predikant te kry, want prop. B. Spoelstra word op 7 Februarie 1953 hier bevestig. Nadat hy die gemeente byna vyf jaar lank bedien het, vertrek ds. Spoelstra op 2 November 1957 na Bellville. Weer is dit 'n lang tyd van herderloosheid. Dit duur tot op 1 Augustus 1959 toe ds. W. Venter bevestig is as predikant.
Ds. J.G.H. en mev. Finnie van der Walt. Sy is in 1937 oorlede, waarna hy weer getroud is. Hy was die leraar hier van 1904 tot 1939.
Die huidige kerkgebou was teen 29 Mei 1861 (dus nog geen 6 maande ná die stigting van die gemeente nie) al in aanbou, volgens die Eeufeesgedenkboek van die dorp Middelburg, K.P. Volgens dié boek is hierdie gebou die oudste Gereformeerde kerkgebou in Suid-Afrika wat nog in gebruik is. In die tweede halfeeu van sy bestaan is al telkemale besluite geneem betreffende die gebou. Die meeste van die besluite kon egter nie uitgevoer word nie. Die beplanning van aanbou met die oog op die halfeeufees is byvoorbeeld nie deurgevoer is nie. Ook ná die halfeeufees is daar weer in 1912 en in 1920 besluite in hierdie verband. Reeds in Januarie 1912 kom die saak van die aanbou van 'n vleuel en 'n toring weer ter tafel. Aangesien hiervoor toe ongeveer £1 200 nodig is en aangesien dit by die Februarie-vergadering blyk dat daar maar vir £500 geteken is deur die lidmate, besluit die kerkraad om die plan nie nou uit te voer nie. Daar is toe net op vernuwing van die bestaande gebou besluit, en hiervoor word toe gekollekteer.
Wat toe alles aan die gebou gedoen is, word nie beskryf nie. Vermoedelik is toe die gewelpatroon van die gebou verander deur die minarette op die hoeke aan te bring en die boonste versiering in die middel van elke gewel. Volgens die foto voor in die 1910-Gedenkboek was hierdie versierings toe nog nie daar nie. Weer in 1920 (13 Februarie en 21 Mei) word besluit om geld in te samel vir die aanbou van 'n vleuel. En nog 'n keer is hierdie plan nie uitgevoer nie. Gedurende die maande tussen Mei 1945 en November 1947 word gewerk aan 'n grondige reparasie van die kerkgebou. Toe word nuwe banke en 'n nuwe preekstoel ingesit.
Dit is ook in hierdie tyd dat deur die kerkraad besluit word om 'n nuwe orrel aan te koop — die orrel wat vandag nog deur die gemeente gebruik word. In Oktober 1948 word die aankoop van die orrel bespreek. Dit lei tot die plasing van 'n bestelling vir die orrel. Toe die instrument afgelewer is, word deur die orrelkommissie gerapporteer dat die koste £2233-15-6 beloop benewens nog enkele ander rekeninge wat in verband met die installering staan en wat ook vereffen moet word. Dit was vir die kerkraad en gemeente 'n blye dag om die groot en doelmatige orrel beskikbaar te hê. Nog weer word in die jare 1956 tot 1959 op talle gewone en spesiale kerkraadsvergaderings gehandel oor die kerkgebou. Allerlei planne word gemaak; besluite word geneem. Soms is die gedagtes dat 'n nuwe kerkgebou op 'n ander terrein opgerig moet word; ander kere weer lui dit dat die bestaande gebou heeltemal vernuwe sal word. Maar weer kom dit so dat die ou gebou ongeskonde behoue bly. En in die eeufeesjaar is die gebou weer grondig gerepareer en opgeknap.
Die onthaal ná die huwelik van Jan Louis du Plesiss en Susanna Lasea van der Walt op 3 November 1957 was die laaste in die ou saal, want die Maandag, 4 November, is dit gesloop en 'n kantoorgebou in sy plek opgerig.
In 1936 word dit deur 'n erflating van suster Hetta Kruger vir die kerkraad moontlik gemaak om te besluit om aan die boukommissie op te dra om tenders vir die bou van 'n saal te vra. Op 15 Augustus 1936 word 'n tender aanvaar en word 'n saal opgerig aan die suidekant van die kerkgebou. In November 1936 word aan die kerkraad meegedeel dat daar lidmate is wat beswaar het daarteen dat die saal die naam "Hetta Krugersaal" dra (helaas word in die notule nie beskrywe wat die besware is nie). Die kerkraad besluit egter om die naam so te behou. Sonder motivering van 'n nuwe besluit (in elk geval word die redes nie in die notule gevind nie) word tog op 12 Februarie 1937 besluit om die naam voor die saal te verwyder. Betekenisvol staan by hierdie jongste besluit genotuleer: "10 stemme word hierteen uitgebring."
Op dieselfde perseel waar in 1936 die saal gebou is, word in die laat 1950's 'n moderne kantoorgebou opgerig. Vir hierdie doel is die saal gesloop. Omdat die gebruik van 'n saal deur die gemeente waardeer is, word nou in die geboue aan die noordekant van die kerkgebou 'n saal met kombuis ingerig. In dieselfde gebou word ook 'n doelmatige kerkraadskamer en katkisasielokale ingerig. Die kerkraad het dit ook goedgekeur dat met die oog op die eeufees nog veranderings aan hierdie gebou aangebring word, waardeur onder meer 'n moederskamer ingerig sal word en ook die oostekant van die gebou heeltemal verander en verfraai kan word.
Toe ds. J.G.H. van der Walt in 1904 hierheen gekom het, kon hy die nuwe pastorie wat net voor die heengaan van ds. S. Postma voltooi is, betrek. Hierdie gebou word gebruik totdat die kerkraad in die loop van 1951 besluit om dit te sloop en op dieselfde terrein 'n nuwe pastorie op te rig. In September 1954 rapporteer die Eiendomskommissie dat die nuwe pastorie so te sê gereed is. Dit is dan ook met vreugde dat 'n uiters doelmatige pastorie, ruim, gerieflik en sonnig in gebruik geneem kon word en die predikant en sy gesin as woonplek aangebied kon word. Die ruim perseel waarop die gebou staan, bied goeie geleentheid vir tuinmaak. Die goeie watervoorsiening wat daar is, maak die aanlê en instandhouding van 'n tuin ook moontlik. Ook die watervoorsiening by die pastorie het sy eie geskiedenis. Vroeër jare was daar 'n put op die erf. Op 3 Julie 1914 word aan die Boukommissie opgedra om ondersoek in te stel na die watervoorsiening (met mag om te handel). Hiermee saam is ook "algemeen besloten Telefoonverbinding voor de pastorie aan te vragen" — water en telefoon word dus sommer saam behandel. Dan word weer in 1954 notuleer dat br. en sr. M.J. Venter deur die kerkraad bedank word vir die boorgat wat hulle op die pastorie-erf laat maak het. Gedurende die baie droë somer van 1959–1960 moes die kerkraad net langs hierdie boorgat nog 'n gat laat maak. Daarna was daar baie ruim watervoorsiening.
In die notule van 19 November 1920 word gewag gemaak van die bydrae van die gemeente vir 'n reisende predikant. Hierdie lank gekoesterde ideaal word eers in 1958 verwesenlik toe van die Westelike Klassis Kaapland die opdrag kom na die kerkrade Middelburg-Steynsburg-Hofmeyr "om 'n predikant te beroep om die lidmate wat woon tussen die spoorwegvurk na Port Elizabeth en Mosselbaai te bedien". Dit was 'n vae — en seker ook voorlopige — grensbepaling. Dit sou ook in die begintyd van die bediening deur ds. H.J. van der Walt (wat in 1959 predikant vir die bediening van die verspreidwonendes word) sy probleme oplewer. Die klassis kon egter op sy vergadering van April 1960 die grenskwessies behoorlik reël sodat die bediening van die verspreidwonende lidmate in die bedoelde gewese nou baie behoorlik geskied.
Wat Cradock betref, het die Middelburgse kerkraad hom deurentyd geïnteresseer vir die saak van die kerk daar. In die eeufeesjaar (1960) het die kerkraad 'n Cradock-kommissie gehad wat 'n perseel namens die kerkraad aangekoop het op Cradock met die oog op die oprigting van 'n kerkgebou. Nadat die boufonds van die Cradock-wyk toereikend was, is tot die oprigting van 'n gebou daar oorgegaan, die vervulling van 'n lank gekoesterde ideaal.
Die Dankofferfonds se ontstaan word baie kort in die notule weergegee. Art. 19b, 15 Februarie 1935 lui net: “Dat een Dankoffer in Meimaand van die Gemeente gevra sal word in geld en vee". Hoewel dit nie in die notule gemeld word nie, is die vermoede dat die fonds gestig is om 'n eventuele geldnood, soos juis in die moeilike jare van depressie en droogte rondom 1933 beleef is, die hoof te bied. Eers op 23 Oktober 1942 is daar weer melding van die fonds. Toe is besluit om met Nagmaalsgeleenthede 'n spesiale dankoffer te vra en dit in 'n reserwefonds te belê. Tot hierdie fonds, wat die naam “Reserwefonds" gekry het, het die gemeente mildelik bygedra. Die vier deurkollektes wat daarvoor gedurende 1944 alleen gehou is, het byna £100 opgelewer. Op 25 Maart 1945 gee die kassier aan die hand dat die naam van die fonds voortaan sal wees die Dankofferfonds. Al besluit wat nog deur my i.v.m. hierdie fonds gevind kon word, is dit dat op 21 Februarie 1947 gereël word dat die “Naoorlogse fonds" en die Dankofferfonds saamgevoeg sou word. Verder was daar jaarliks melding in die finansiële verslae.
Die Studiefonds was 'n baie lofwaardige aktiwiteit van die kerkraad. Toe op 1 Desember 1944 verskillende aansoeke om finansiële hulp met die oog op verdere studie voor die kerkraad dien, het die kerkraad nie sy weg oopgesien om vir hierdie doel lenings uit die kerkkas toe te staan nie. 'n Aantal lede van die kerkraad (ons bring hulde aan hulle vir hierdie optrede!) het toe dadelik op eie inisiatief besluit om elkeen iets by te dra om die nodige middele beskikbaar te stel. Daar word toe dadelik £29 vir hierdie doel toegesê. 'n Diaken stel toe voor dat hierdie geld die begin sal wees van 'n Studie fonds waaruit studente wat dit nodig het, in die toekoms gehelp kan word. By hierdie vergadering kom toe ook 'n brief van die Dorkasvereniging waarin aangebied word om jaarliks £10 tot so 'n Studiefonds by te dra. Die formele stigting van die Studiefonds vind plaas op die kerkraadsvergadering van 15 Mei 1945; op 20 Oktober word 'n reglement vir die fonds deur die kerkraad goedgekeur. Op 9 Junie 1951 word rapporteer dat die fonds reeds £302 sterk is.
Die jaar 1933 was die jaar van die Afrikaanse Bybel. Op 7 Julie 1933 neem die kerkraad die volgende gevoelvolle besluit: “Die Kerkraad van die Geref. gemeente Middelburg verklaar hiermee dat hy lewendig besef die groot betekenis van die aanstaande invoering van die Bybel in ons eie taal in ons erediens waartoe hiermee die leraar gemagtig word ooreenkomstig die besluit van ons Sinode te Pretoria Maart 1933. Waar die Regeerder van hemel en aarde ons in hierdie donkere tyd aardse skatte ontneem (dit was die tyd van groot droogte en depressie), skenk Hy ons die vergoeding om deur sy Woord sy stem te hoor in ons moedertaal soos 'n ligstraal in die donker nag.
“Verder word geboekstaaf ons dank en aanbidding aan God vir die onwaardeerbare gawe van die Nederlandse Statevertaling waaruit vir 300 jaar ons voorgeslagte, ons en onse kinders die brood en water van die lewe ontvang het tot nou toe en waarvan ons hierby met leed afskeid neem.” Op 12 Augustus is 'n broeder deur die voorsitter bedank vir die Afrikaanse Bybel wat hy vir die kansel gegee het. Die kerkraad het op 27 Augustus 1933 ook gedenk aan die fees by geleentheid van die amptelike ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel.
Op 15 Mei 1945 maak die kerkraadsvergadering se notule melding van n erflating van ene broeder Hans Lessing wat vir die kerkraad 'n bedrag van sowat £2 800 beteken het. Hierdie bedrag sal deur sy eie rente uitgebou word tot die som van £4 000, welke kapitale bedrag nooit aangeraak mag word nie. Die rente sal “deur hulle (die kerkraad) gebruik word vir 'n sustentasiefonds vir die salaris van die leraar van die gemeente te Middelburg". Op 12 Maart 1950 besluit die kerkraad om die ou orrel as geskenk te gee aan die plaaslike NG Sendingkerk. Vermoedelik was dit dieselfde orrel wat in 1904 “als geschenk aan onze gemeente door den kerkeraad der NG Kerk werd aangeboden".
Die feit dat die gemeente in 1959 'n gemeentelike nuusbrief kry, spruit voort uit 'n besluit wat op 11 Januarie 1957 geneem is: “Die saak (van 'n kwartaalblad vir die Geref. Kerk Middelburg) word na die Finans. Komm. verwys vir aandag.”
Op 28 Februarie 1959 besluit die kerkraad om “die 100-jarige bestaan van die plaaslike Geref. Kerk feestelik te vier. Ook word besluit om 'n gedenkboek uit te gee.”