Is 'n sampioen eetbaar wat soos 'n wit sampioen lyk, maar blou word op 'n sny: waarom word 'n been donkerder in ceps * Ander
Daar is baie dubbele sampioen-tweelinge, en ongelukkig kan nie almal geëet word nie. Teen die algemene agtergrond staan ​​eksemplare met dele wat blou word op die snit. Wat hulle genoem word, waarom hulle sulke funksies het en hoe om dit onder die res te herken - dit sal in hierdie artikel bespreek word.
Sampioene met 'n blou been
Wit sampioen word welverdiend beskou as die koning van die sampioenkoninkryk, maar benewens dit is daar in die natuur baie ander, oënskynlik soortgelyke variëteite. Dit is nuttig vir sampioenplukkers om hulle in twee groepe te kombineer: eetbaar en eetbaar, en beide opsies word dikwels gekenmerk deur soortgelyke kenmerke, soos 'n blou poot of ander dele van die vrugliggaam.
Die oorsaak van hierdie verskynsel is die oksidasie van weefsels onder die invloed van lug, en dit is nie noodwendig 'n onrusbarende sein nie - dikwels is sulke veranderinge kenmerkend van lekker en baie gesonde sampioene, byvoorbeeld kneusplekke of kneusplekke.
Die gewildste eetbare sampioene onder diegene wat oorweeg word, kan beskou word as boletus, boletus en pampoentjies (hulle is ook Pools).
Soos regte wit, word al hierdie opsies gekenmerk deur goeie smaakkenmerke, veral as u deeglik let op hul kulinêre voorbereiding. Natuurlik het elkeen terselfdertyd sy eie unieke eienskappe wat help om dit van die res van die familielede te onderskei.
Boletus - 'n sterk en digte sampioen, met 'n wit been en 'n ronde rooi hoed. Met meganiese skade word sy weefsel blou en kry hulle na 'n rukkie 'n aantreklike koringblomblou kleur, hoewel hulle geleidelik met langdurige beddegoed swart kan word.
Die boletus verskil van 'n soortgelyke berkboletus met 'n meer 'gevoede' been en 'n digte pulp van 'n hoed, waarvan die deursnee dikwels 30 cm bereik. In jong eksemplare lyk dit soos 'n halfrond, maar met ouderdom word dit kussingsvormig.
Aangesien alle soorte boletus gekenmerk word deur soortgelyke voedingswaarde, let die meeste sampioenplukkers nie op die verskille tussen hulle nie: gewoonlik is hulle in verskillende skakerings van die hoed: van rooi tot geelbruin, en op die plek waar die swam groei (sommige spesies kom slegs voor in die gemengde en bladwisselende woudstande van Eurasië).
Uiterlik is berkbas (obabaques) digte en vlesige sampioene met 'n wit, donkergrys of selfs amper swart hoed en 'n wit verdikte been, dikwels met dieselfde wit of donker skubbe.
Belangrik! Ou vrugliggame is belaai met 'n groot hoeveelheid giftige stowwe wat hulle tydens die groei kon ophoop, daarom is dit nie die moeite werd om baie groot eksemplare te neem nie, net soos dit ongewens is om opsies met 'n groot plat hoed af te sny.
Die blouerige variëteite van hierdie swam bevat harde (populierberk), asgrys en veelkleurige kleur, maar hul smaakseienskappe verskil prakties nie. Hoogte - 5-25 cm, en die deursnee van die dop bereik dikwels 15-18 cm, afhangend van die tipe en groeitoestande.
Soos die vorige spesies, word hierdie verteenwoordigers van die Borovik-stam onderskei deur 'n digte en afgesperde liggaam, met 'n vleisagtige hoed en dieselfde bruin been. Die deursnee van hul halfronde, konvekse of selfs plat doppe wissel tussen 4-12 cm, en die kleur kan ligte kastaiingbruin, donkerbruin of selfs sjokolade wees.
Die vleis is oorwegend witterig of geelagtig, maar by die snit word dit altyd eers blou en dan bruin.Pootjie - standaard, silindries van vorm, effens geswel of andersom, effens vernou aan die basis. In die hoogte bereik dit 15 cm, met 'n deursnee van 1-4 cm.
Poolse sampioen kan onmiddellik na versameling geëet word as deel van skottelgoed (of alleen), of dit kan op 'n ander manier gevries, gedroog of geoes word, wat die maksimum voedingswaarde vir die toekoms behou.
Enige eetbare sampioensoorte moet nie geëet word nie - en dit maak nie saak of dit as baie giftig beskou word of nie altyd die gesondheid van mense negatief beïnvloed nie (voorwaardelik eetbare variëteite word gereeld na die laaste groep verwys).
Sulke eksemplare word ook aangetref by diegene waarmee die skyf blou kan word, daarom is dit so belangrik om te leer om hulle van die veilige bogenoemde te onderskei en dit nooit te versamel nie.
Mosterd, of gal sampioene, is baie soortgelyk aan eetbare ceps; hulle groei net hoofsaaklik op goed verhitte sanderige of kleigrond aan die rande van naaldbosstrepe. Die hoed is konveks, meer bruin of bruin, met 'n deursnee van tot 15 cm.
Die been is silindries, dik, met 'n merkbare gaaspatroon, nie tipies vir 'n regte porcini-sampioen nie. Die pulp het 'n pienkerige of witwit kleur, maar as dit gesny word, word dit effe pienkerig of blouerig en word dit donkerder.
Die belangrikste kenmerk van die mosterd is die onaangename bitter smaak, wat, as dit gaar word (byvoorbeeld kook), net verskerp. Dit is om hierdie rede dat diere en insekte wat in die bos woon, sulke kos weier.
Belangrik! Sommige sampioen plukkers raai aan om die vleis te lek om die eetbaarheid van die gevind monster te verifieer. Moenie dit doen nie, want met lewerprobleme kan selfs 'n klein hoeveelheid giftige gifstowwe die ontwikkeling van sirrose veroorsaak.
Hierdie variëteit met so 'n onaantreklike naam lyk slegs in die vorm van wit, terwyl die kleur daarvan radikaal verskil van die kleur van die eetbare inwoner. Die been is hoofsaaklik rooi of pienk, en die kleur van die koepelhoed wissel van gelerig tot donkergrys.
Die deursnit van die sampioenkappie is 8-25 cm, en die been word tot 10 cm lank en in die aanvanklike stadium van ontwikkeling lyk dit eiervormig, maar verleng mettertyd.
Die kenmerkende donkerrooi, wit of olyfnetpatroon met afgeronde selle gee op enige ouderdom 'n sataniese sampioen af. Dit is die rede waarom baie sampioenplukkers hulle daarop oriënteer - natuurlik as u nie die onaangename reuk van ou eksemplare in ag neem nie, wat vaagweg lyk soos die geur van die aas.
Het jy geweet? Volgens een teorie was die rede vir hierdie naam van die swam nie soseer die rooi kleur nie sy bene, hoeveel alkaloïede in die samestelling, wat maagpyn, naarheid en duiseligheid veroorsaak. Ongeveer sulke simptome was bekend aan die Duitse mikoloog Harald Otmar Lenz, wat die sampioen in 1831 beskryf het.
Jong sataniese sampioene ruik nie so skerp nie, daarom is dit moeiliker om hulle van eetbare te onderskei, en dit is nodig om die eienaardighede van voorkoms in ag te neem.
Blou op die snit word binne enkele sekondes na blootstelling aan lug op die weefsel waargeneem, en dan kry hulle hul gewone voorkoms.
Die eerste tekens van vergiftiging by die meeste soorte sampioene kom ongeveer 1,5-2 uur na die gebruik van 'n eetbare monster voor, veral uitgedruk in naarheid, braking, swak pols, koors, ontsteking van die maag en dunderm, ernstige pyn in die buik en 'n afname in temperatuur in die ledemate.
Hallusinasies, delirium en ander soortgelyke afwykings na die inname van blouerige giftige sampioene kom gewoonlik nie voor nie, hoewel dit alles afhang van die eienskappe van die menslike liggaam, wat beteken dat hierdie moontlikheid nie uitgesluit moet word nie.
As een of meer van die beskryfde simptome na 'n sampioenmaaltyd waargeneem word, is dit die moeite werd om onmiddellik maatreëls te tref:
drink soveel vloeistof as moontlik in die vorm van koue sterk tee, kamertemperatuurwater of 'n spesiale farmaseutiese middel wat verdun is in water volgens die instruksies (byvoorbeeld, "Regidron");
neem geaktiveerde houtskool;
skakel die dokter as die toestand nie verbeter nie.
As u nie seker is oor die aard van die oorsprong van al hierdie simptome nie, moet u nie self medisyne neem en die situasie verder bemoeilik nie, is dit beter om onmiddellik met dokters kontak te maak.
Dus, met blou sampioene, moet u net so versigtig wees as met almal, en elke voorbeeld wat u gevind het, noukeurig inspekteer. As daar selfs die geringste vermoede bestaan ​​dat hy nie kan eet nie, moet u dit nie vind nie. Met gereelde versameling leer u binnekort giftige eksemplare onderskei, en sonder om meer aandag aan besonderhede van hul voorkoms te gee.