Woon naby die land in Kauai - Inligting
As 'n rustige kindervegter het ek heimlik gehoop dat ek gestuur sou word om by my peetvader te gaan woon as my ouers te streng sou wees. Dit was 'n geheime trots wat ek in die wete gehad het dat ek na die oerwoud sou kon ontsnap indien nodig. Herinneringe aan Kauai en my peetvader / neef Christopher Robin was soos gloeiende kinderlike avonture uit A. A. Milne se boek - behalwe dat Pooh se dierbare vriend Piglet vir aandete sou bedien word.
Ek het baie somers van my kinderjare in Kauai by my neef Christopher Robin deurgebring. Toe ek ongeveer tien jaar oud was, onthou ek dat hy saam met hom langs die Napali-kus gestap het toe hy vir my gesê het dat hy 'terug sou wees' en om 'net aan te gaan'. Daar het genoeg tyd verloop dat ek soos 'n rebel gevoel het, maar nie genoeg om my bekommerd te maak toe hy my met 'n bok oor sy skouers inhaal nie. Hy het dit met 'n pyl en boog geskiet, en ons sou dit daardie aand rook. Hy het geglimlag en 'n paar suurlemoene gegooi wat hy soos lemoene gepluk het, en ek het hulle gelukkig geëet totdat my tong rou was. Ek kan onthou dat ek gedink het dat hy wild was, en dat die natuur 'n goeie ding was.
Voor my mees onlangse reis was ek in tien jaar nie weer terug na Kauai nie. Christopher het nou 'n gesin, en hulle leef gelukkig teen die berge en geniet gerookte wildsvleis as die lot dit toelaat. Ek het gewonder of my glansende herinneringe aan 'n wilde man in die oerwoud steeds sou pas by die Christopher Robin van vandag, 'n man van 42 met vier kinders en rekeninge om te betaal.
Ek wou nog altyd 'n kort film oor Christopher maak. Ek voel dat die films wat ek die meeste wil maak, die films is wat iets vir myself moet bewys, soos 'Doen waarvoor jy lief is en die res volg', of 'Wees die verandering wat jy in die wêreld wil sien.' Met hierdie een het dit oor die natuur gegaan. Omdat ek vleis by die kruidenierswinkel koop, en die enigste bewys dat ek nog ooit iets doodgemaak het, is 'n foto van my toe ek vyf was met 'n vis aan die einde van 'n lyn. Ek het aan die sewejarige dogter Elva van Christopher gesê dat ek nooit iets doodgemaak het nie en dat sy verbaas gelyk het, en miskien 'n bietjie verward oor wat ek aangaan. Later het ek gesien hoe sy die hart van 'n wilde vark hou wat sy enkele ure tevore 'Pixy' genoem het terwyl sy die koejawels van die kooi gevoer het.
Daar was net een ander filmmaker waaraan ek kon dink om hierdie wêreld in te bring. Ek het Thatcher Bean gevra om die film saam te regisseer vanweë sy eie nuuskierigheid vir wat Kauai besit, en om sy unieke oog vir skoonheid in die natuur. Ons was twee weke in 'n tent agter die huis van Christopher. Wat ons daar vasgevang het, sal in 'n kort film gemaak word wat later hierdie jaar vrygestel sal word. Bly ingeskakel.
Die beer se oog
In 'n lokval is Pixy die varkie op haar lot gewag. Sy was wild, maar bekend en byna troeteldier soos die gesin omdat sy naby die huis gewoon het. Daar word gepoog om die vee in Kauai uit te roei, en daarom het Christopher lokvalle wat hy op die land sal laat waar die eienaars 'n probleem het met vee op hul eiendom.
Ons uitsig vanaf die tent. As u mooi kyk, kan u die watervalle sien.
Gegee aan die kinders
Ons het 'n paar keer die geleentheid gehad om Christopher-varkvarkies te verfilm, en sy 4-jarige seun Pali was altyd daar en het vrae gevra en nuuskierig oor wat sy pa aanpak. Sy vrae was nie ver van my eie af nie.
Vleisvleis is 'n groot deel van die gesin se dieet. Byna al die varkens word gebruik, en Christopher se gunsteling manier om die vleis voor te berei, is om dit te rook. Die afskilfering en ontbeening van die vleis duur 'n goeie uur en die rookproses duur ongeveer 'n dag.
Vervaag tussen plaaslik en hael
Christopher woon al meer as 20 jaar in Kauai. Hy het 'n sterk band met die erfenis van Hawaii en stuur sy kinders na Hawaii-sprekende skole. Hy glo dat dit belangrik is dat hulle aan hul wortels gekoppel is. Alhoewel hy oor die huis praat, is dit nog steeds in New Mexico, en sy kinders weet waar pa vandaan kom. Dit was fassinerend om met Christopher te gesels oor die feit dat hy 'n blanke in Kauai was, omdat dit so 'n aanraking is.
Die nimmereindigende projek
Ons was baie dankbaar vir Christopher dat ons sy vragmotor kon leen om op die eiland te kan rondrol. Die vragmotor is gebou vir jag, en dit het die reuk om dit te bewys. Christopher is welbekend in die omgewing, so ons het baie shaka en golwe gekry van die inwoners totdat hulle ons duidelik gesien het en Christopher gebel het om te sien of iemand sy vragmotor gesteel het. Ons het blymoedig teruggewaai en koel probeer optree, maar ons was natuurlik twee toeriste in 'n koel vragmotor.
As ek kon leef vir vrugte
Lili koi het rondom die huis gegroei, en ek het gesê as ek nog 'n paar maande bly, sou ek meer mango's hê, dan weet ek wat om te doen. Ek het dit 'n nuwe doelwit gemaak om verskillende vrugte oor die hele wêreld te hê, en as ek daardie vrugte op die strand kan geniet? Ekstra punte. Vrugte is die een ding waaroor ek my nie bekommer nie. Foto: Thatcher Bean
Christopher het ons 'n paar keer in die bos uitgehaal om met net sy mes en honde te jag. Dit was die intensste stap wat ek nog ooit gedoen het. Toe ek in en uit bome en wingerde beweeg, deur die modder gekruip het, is daar vir my gesê dat daar 'n roete was, hoewel dit moeite gedoen het om dit te volg. Dit was 'n uitdaging om te verfilm, maar ek was so dankbaar om 'n deel van Kauai te sien wat min mense sien. Foto: Thatcher Bean
Klanke van velle
Thatcher wou grootliks op klank konsentreer vir hierdie toneelstuk. Ons het mikrofoon op verskillende plekke rondom die vark gehang en Christopher sowel as 'n haelgeweer se mikpunt het na die aksie gewys. Thatcher wou hê dat natuurlike klank die element moet wees wat mense die oomblik binnedring. Nadat ek na die beeldmateriaal gekyk het, dink ek dat ek my hele strategie vir klankopname vir dokumentêre opnames verander het. Dit was opwindend om die grense van wat moontlik is vir skiet-en-geweer skiet te druk.
Oso die hond
Die voog van die huis, alles kwyl nie, Oso, die hond was 'n madeliefie in sy laaste lewe. Sy stank het aangedui dat hy moontlik heeldag in die boervark gespring het, maar hy het 'n gesig gehad wat jou van ver af wou laat omhul. Op volle spoed word hy maklik verwar met 'n laaiende bul, en ek het my stiervegter se dodge vervolmaak om sy strome van glinsterende drommel te vermy.