Father Leo Booth verwys in sy boek, When God becomes a drug (1998:51), na die geval van Charles wat in 'n disfunksionele nie-godsdienstige huis opgegroei het. Sy jeugjare was gekenmerk deur gesinsgeweld, drankmisbruik en fisiese mishandeling. Hy het talle herinneringe gehad aan vrees, angs, pyn, verwerping asook selfmoord gedagtes en het deurgaans die droom gehad om van hierdie situasie te ontsnap. Op 15-jarige ouderdom het 'n vriend hom saamgeneem na 'n sendingkerkie waar hy vir die eerste keer 'n boodskap van liefde en aanvaarding gehoor het - iets waaraan hy 'n intense behoefte gehad het. Dit lei uiteindelik tot 'n totale geestelike oorgawe. Vanaf hierdie punt in sy lewe raak hy tot die ekstreme betrokke by die kerk en by godsdiens - tot so 'n mate dat dit tot vervreemding met sy familie lei en later ook die oorsaak word van sy egskeiding. Daar was konstante gevegte in die huwelik oor godsdiens omdat hy van mening was dat sy vrou op geestelike terrein slegs louwarm was, en sy van mening was dat hy rigied en fanaties was. Toe sy die dag finaal gegroet het, het sy vir hom gese: "Religion is like a drug to you!" As gevolg van die pastorale begeleiding deur Father Booth kon Charles uiteindelik tot die besef kom dat sy vrou se evaluering van hom korrek was. Hy kon insig verkry in die feit dat in teenstelling met sy broers wat as gevolg van dieselfde disfunksionele gesin van oorsprong uiteindelik aan dwelms verslaaf geraak het ten einde van hul emosionele pyn te ontvlug, hyself ontvlugting gesoek het by wyse van 'n obsessiewe beheptheid met godsdiens. "Religion was his fix."
Dupont (2004:39) verwys na toksiese geloof as 'n destruktiewe en gevaarlike verhouding met 'n godsdiens waarin die godsdiens en nie die verhouding met God die persoon se lewe beheer nie.