Miltsiekte word veroorsaak deur 'n staafvormige bakterium of bakteriese organisme, Bacillus anthracis. Wanneer diere aan die siekte vrek en veral as hulle oopgesny word, kom groot getalle van die kiem, wat in die bloed en organe aanwesig is met die lug in aanraking en produseer spore wat baie goed weerstand kan bied. Die sogenaamde spore kan baie jare lank in die grond oorleef. Die bloederige uitloopsels by die natuurlike openinge van die liggaam sowel as die velIe, bene en vleis vorm besmettingsbronne en speel 'n belangrike rol by die verspreiding van die siekte. Behalwe die mens, kan gewone en bytende vlieë, aasvoëls, jakkalse en ander kleiner aasdiere as belangrike verspreiders van die siekte optree.
Van wee die akute aard van die siekte, is behandeling normaalweg nie moontlik nie, en word die siekte hoofsaaklik deur voorkomende inenting in bedwang gehou.
Die siekte word veroorsaak deur 'n gifstof geproduseer deur die bakterie Clostridium perfringens, tipe D. Hierdie organismes, wat normaalweg in die dermkanaal van skape voorkom, kan onder sekere omstandighede vinnig vermenigvuldig en groot hoeveelhede gifstof vorm wat dan deur die dermkanaal opgeneem word en vir die siekte en dood verantwoordelik is.
Bloednier word ook gekenmerk deur die voorkoms van skielike vrektes en die feit dat siek skape seIde gesien word. 'n Tipiese patroon is dat daar in 'n sekere kamp of kampe elke oggend 'n paar dooie .skape gevind word. Wanneer siek skape wel opgemerk word, is daar veral twee vorms van die siekte wat onderskei kan word:
In die lustelose vorm raak die aangetaste dier agter by die trop, word gou moeg en het 'n waggelende of onsekere gang, swik maklik by die gewrigte, gaan lê met die kop teen die sy gedraai en plat op die sy, raak in 'n koma en vrek dan gou hierna
'n Nadoodse ondersoek bring werklik min tipiese simptome aan die lig. Die karkas is gewoonlik opgeblaas met skuim om die bek en in die lugpyp, 'n geel leë winderige dunderm en bloeding van die vel oor die skouers en rug. Die niere in die vars karkas is geswel en donkerrooi verkleur met stuwing van die oppervlakkige bloedvate en selfs klein bloedings. Ontbinding van die karkas tree baie gou in, veral in warm weer terwyl die niere gou pap word.
Vir 'n vroeë akkurate diagnose moet die naaste veearts onverwyld geraadpleeg word. Om hom te help met 'n diagnose is betroubare agtergrondgegewens deur die boer (d.w.s. 'n akkurate beskrywing van waarnemings, siektetekens, bestuurs- en inentingsprogramme) van groot waarde. In sommige gevalle mag dit egter nodig wees om monsters vir bepaalde ondersoeke te neem.
Hierdie siekte wat vroeër jare, toe skape nog gereeld snags ingekraal was, ernstige afmetings aangeneem het, het onder huidige skaapboerdery omstandighede drasties afgeneem. Dit is hoofsaaklik 'n siekte by jong lammertjies vanaf geboorte tot 14 dae oud. Die moontlikheid bestaan egter dat dit ook by ouer lammers voorkom, maar in 'n vorm wat nie maklik herkenbaar is nie.
Hierdie organismes word deur die bek ingeneem wanneer lammers aan besoedelde spene van ooie, wat met besmette mis of grond in aanraking was, suig. Dit kan ook ingeneem word veral wanneer die ietwat ouer lam aan mis of ander bronne van besmetting lek of peusel. Die kiem wat deur die bek ingeneem word, vermenigvuldig in die dermkanaal en vorm 'n gifstof wat deur die dermwand opgeneem word en die siekte en dood veroorsaak.
Die algemene voorkoms, simptome en nadoodse tekens van die siekte gee gewoonlik 'n redelike goeie aanduiding daarvan. Vir bevestiging van die diagnose is dit egter raadsaam om met die naaste veearts te skakel. Monsters van die aangetaste dunderm, nadat dit behoorlik afgebind is, word vereis vir laboratorium ondersoek en bevestiging.
Wat voorkoming betref, is daar 'n uiters doeltreffende entstof beskikbaar. Aangesien die lam die siekte op 'n baie vroeë ouderdom opdoen, word aanbeveel dat aIle dragtige ooie geënt word om sodoende kort na geboorte, aan die jong lam, deur middel van die biesmelk, beskerming te verleen. Die teenliggaampies (weerstand) wat deur die ooi opgebou word, word ook in die biesmelk uitgeskei en wanneer die jong lam drink, word dit deur sy liggaam opgeneem en verleen dit aan hom beskerming teen die siekte.