Servikale ontwrigting: Genesis, simptome, behandeling, gevolge
Posted on Augustus 24, 2019
'N Enkelfraktuur is 'n breuk van die servikale ruggraat. Tipiese simptome sluit in nekpyn, hoofpyn en duiseligheid. Die gebreekte nek is dikwels die gevolg van motorongelukke, duik in vlak water, fiets- en ryongelukke. Die diagnose word gemaak deur X-straal, CT of MRI. Afhangend van die erns en breuk, word die servikale ontwrigting konserwatief of chirurgies behandel. Lees hier meer oor die nekbreuk.
Servikale breuk: beskrywing
'N Enkelbreuk verwys na 'n werwelbreuk van die servikale ruggraat. Die servikale ruggraat bestaan ​​uit sewe vertebrale liggame, tussen die kraakbeen skyfies, sowel as ligamente, spiere en senuwees. Ons kan die kop draai met die boonste servikale ruggraat, veral die gewrig tussen die eerste servikale werwel (Atlas) en die tweede servikale werwel (as). Die laer servikale ruggraat laat ons toe om die kop te buig en te rek.
Slegs 15 tot 20 persent van alle ruggraatbeserings beïnvloed die servikale ruggraat. Die ruggraat van die servikale ruggraat is egter baie smal, wat in 70 persent van die gevalle addisionele rugmurgskade veroorsaak. Afhangend van die ligging van die nekbreuk (servikale werwel) word in twee groepe verdeel:
Servikale ontwrigting van die boonste servikale ruggraat: letsels van die atlas en as
Servikale uitbarsting van die onderste servikale ruggraat: beserings aan die derde tot sewende servikale werwels
Afhangend van die tipe breuk, word daar ook onderskeid getref tussen die volgende breektipes:
Servikale opening van die oksipitale kondels
Die oksipitale kondels is die artikulêre oppervlaktes van die eerste servikale werwel op die skedelbasis. 'N Servikale breuk van die oksipitale kondels is skaars en kom gewoonlik as 'n gepaardgaande letsel voor.
Atlanto-occipitale ontwrigting skei die skedelbasis van die servikale ruggraat. Die twee dele word teen mekaar geskuif (ontwrig). Hierdie tipe servikale ontwrigting is skaars en is gewoonlik dodelik of oorleef slegs 'n paar uur.
Beserings van die atlas
'N Nekbreuk van die eerste servikale werwel (atlas) beïnvloed die anterior en posterior boog van die atlas of die spinale proses. 'N Geïsoleerde breek is skaars. 'N Gekombineerde skeuring van die anterior en posterior boog van die atlas is meer algemeen, wat 'n enkel- of dubbelbreking kan wees. Hierdie nekbreuk word die Jefferson-fraktuur genoem en is baie onstabiel. 30 tot 70 persent van atlasfrakture kom saam met ander servikale ruggraatbeserings voor. Dikwels word die as (2de serviks werwel) aangetas.
Beserings aan die as
'N Nekbreuk van die tweede servikale werwel (as) is gewoonlik een dens fraktuur – 'n breuk van die digte as. Dit is 'n verlengstuk wat soos 'n tand bo-op die as sit. Die digte breuk vorm ongeveer sewe tot 15 persent van alle letsels aan die servikale ruggraat by volwassenes. By ouer as 70-jariges is dit selfs die meerderheid van die geïsoleerde letsels van die servikale ruggraat, en in die helfte van die gevalle kom daar ekstra breuke voor in die verdere loop van die servikale ruggraat. Ongeveer 12 tot 42 persent van diegene wat geraak word, toon senuweeskade en dus neurologiese tekorte.
'N Tipiese beseringsmeganisme in die digte breuk (breuk in die as-as) is 'n erg uitgestrekte of gebuigde kop wat kop-aan-bots met die skuifkragte van die front. In hierdie geval is 'n Stirnprellmarke 'n beslissende wenk. Die algemene oorsaak van oumense is wanneer hulle op die gesig val.
Die verskillende Dens-frakture word volgens Anderson en D'Alonzo geklassifiseer. Dit is gebaseer op die hoogte van die breuklyn:
Tipe I Densfraktur: Die traanbreuk van die Densspitze (meestal skuins breuk) is skaars. Dit is 'n stabiele nekbreuk.
Tipe II Densfractuur: Die algemeenste breuk tipe. Die breuklyn is bo die holbasis geleë. Dit is 'n onstabiele nekbreuk.
Tipe III Densfraktuur: Die breuk loop onder die Densbasis deur die kankeragtige deel van die werwelkrop. Hierdie servikale breuk is stabiel.
'N Servikale ontwrigting van die tweede servikale werwel kan ook voorkom as 'n bekkenwortelfraktuur wat veroorsaak word deur hiperextensie en kompressie. 'N Dubbelsydige boogbreuk word "hangman Fraktuur'Soos dit gereeld by mense opgehang word. Die nek is buitensporig te lang en uitmekaar getrek, wat gewoonlik die langwerpige rugmurg, die medulla oblongata, skeur.
Nekbreuk van die onderste servikale ruggraat
By laer servikale letsels onderskei 'n mens tussen verskillende vorme:
suiwer benige beserings
Beserings van die intervertebrale skyfies en ligamente (diskoligamentiese beserings)
Kombinasie vorme van benige, ligament en skyfbesering
Vir alle vorme van laer servikale ruggraatbeserings kan 'n intervertebrale gewrig (fasetgewrig) ook ontlok word. Ontwrigting (ontwrigting) kan eensydig of bilateraal, onvolledig of volledig wees.
kompressie frakture verskil afhangende van die omvang van die geweld. Daar kan klein misvormings wees om breukfrakture te voltooi waarin die breukfragmente in die ruggraat verplaas word en dit versmoor.
Beserings van die intervertebrale skyf en ligamentstrukture (disco-ligamentous beserings) word maklik oor die hoof gesien as daar geen ontwrigting (ontwrigting) is nie. As die kop uiters gebuig is, breek die anterior lengte ligament en die intervertebrale skyf. Aangesien die posterior ligamente behoue ​​bly, is die servikale ruggraat steeds stabiel. As die kop uiters gespan en geskuif is, sal die agterste bandverbindings ook skeur. Slegs die lengteband aan die voorkant word behou.
Op een Luxationsfraktur Daar is gelyktydig 'n ontwrigting van 'n fasetgewrig en 'n breukbesering.
'N Ontwrigting sonder boogfraktuur is baie gevaarlik. Deur die ontwrigting van die ruggraatkanaal word baie beperk. Afhangend van die omvang van die ontwrigting, is neurologiese simptome voorheen van paraplegie. As 'n breuk van die werwelboog egter terselfdertyd voorkom, word die werwelkanaal uitgebrei en die risiko dat dit vernou word, is baie laer. Hierdie nekbreuk word ook 'spaarbladbreuk' genoem.
Dwars- en spinale prosesse word dikwels as 'n kombinasiebesering met bogenoemde breuke aangetref. Slegs in seldsame gevalle word hulle geïsoleer.
Whiplash is 'n suiwer sagteweefselbesering van die servikale ruggraat en 'n algemene besering in verkeersongelukke, veral in botsings agter. Lyers ly dikwels aan langdurige pynlike toestande. Sigbare veranderinge soos skyf- of gewrigskapsulebeserings en gestrekte ligamente is skaars.
Servikale ontwrigting: simptome
Tipiese simptome van servikale ontwrigting sluit in nekpyn, hoofpyn, pynlike beperking van die servikale ruggraat (veral as u die kop draai) en duiseligheid. Sommige lyers steun hul koppe met hul hande en het neurologiese afwykings in een arm of in albei arms.
In 'n sweepslag lei trauma dikwels tot kop- en nekpyn, sensoriese abnormaliteite van die ledemate en 'n verswakking van die refleks. Tydelik kom duiseligheid en gehoorgestremdheid ook voor.
Servikale ontwrigting: Oorsake en risikofaktore
'N Gebreekte nek kom gewoonlik voor in motorongelukke as die nek erg gebuig of ernstig gespan is of die kop bult. Ander algemene oorsake is duike in vlak water-, fiets- en ryongelukke.
'N Nekbreuk van die oksipitale kondels is byvoorbeeld die gevolg van 'n traumatiese trauma (ongeluk waarin baie kinetiese energie = kinetiese energie op die liggaam inwerk soos in 'n motorongeluk) of 'n val op die kop met direkte aksiale krag. 'N Atlas van die atlas word dikwels veroorsaak deur 'n indirekte krag wanneer 'n aksiale krag die onderverlengde kop tref en sodoende die agterste atlas tussen die skedel en die spinale proses knyp. Die Hangman-breuk kom gereeld voor by mense wat hulself opgehang het. Verkeerde servikale ruggraatbeserings kom dikwels voor in ernstige traumas van vertraging. Die kop word skielik vertraag tydens 'n vinnige kopbeweging.
Servikale ontwrigting: ondersoeke en diagnose
As u vermoedelik 'n letsel aan die ruggraat het, moet u nek onmiddellik in 'n stywe neksteun (stywe nek) geïmmobiliseer word. Die mediese spesialis vir die diagnose en behandeling van servikale ontwrigting is 'n spesialis in ortopedie en trauma chirurgie. Om die diagnose te kan maak, sal dit eers die presiese mediese geskiedenis opskerp, daarna die pasiënt fisies ondersoek en ook beeldingstegnieke gebruik.
Om die mediese geskiedenis (mediese geskiedenis) te versamel, sal die dokter u verskillende vrae stel, byvoorbeeld:
Wanneer presies het die ongeluk gebeur?
Kan u die ongeluk onthou?
Hoe sterk was die impak?
Beskryf presies die rigting van die geweld.
Het u erge pyn soos nekpyn of hoofpyn?
Belangrik vir die diagnose is die akkurate ontleding van die ongeluksmeganisme: Potensiële beseringsmeganismes van die servikale ruggraat is hiperextensie, oorbuiging, aksiale kompressie en verplasing.
Servikale ontwrigting: Fisiese ondersoek
Die volgende is die fisiese ondersoek, waarin die bewussynstoestand van die pasiënt beoordeel moet word. Die dokter ondersoek dan die servikale ruggraat, of 'n bult die spinale prosesse gevorm het of afwyk. Hy gee aandag aan druk- of pynpunte asook kompressie- en bestralingspyn.
Die fisiese ondersoek sluit altyd 'n neurologiese ondersoek in om paraplegie uit te sluit. Die ondersoeker ondersoek 'n paar kenmerkende spiere en die sensitiwiteit van die segmentele velareas (dermatome) – velareas, wat outonome deur individuele senuweevesels van 'n sekere rugmurgwortel voorsien word. As 'n spier of die sensitiwiteit van 'n dermatoom misluk, kan die dokter die vlak van die letsel aan die ruggraat skat.
Daarna toets die dokter die belangrike streke van die rugmurg. Byvoorbeeld, as die persoon voel dat hy aan die skouer raak, of as hy sy skouers kan oplig, is die rugmurg heel tot by die vierde serviks werwel. Die vierde servikale werwel is besonders hoog, want van daar word die diafragma van senuwees voorsien. Trauma bo die vierde serviks werwel belemmer die asemhaling in so 'n mate dat ventilasie via intubasie nodig word.
Servikale ontwrigting: oënskynlike diagnose
Spinale beserings word dikwels nie te laat herken of erken nie. Daarom is 'n korrekte X-straalondersoek en – as die gebiede swak sigbaar is – 'n rekenaartomografie (CT) van groot belang. 'N Röntgenopname van Atlas en as uit verskillende rigtings is dus 'n standaarddiagnostiek vir servikale ontwrigting – dit word dikwels deur dokters na verwys as "Dens-Zielaufnahme".
As 'n servikale ontwrigting nie veilig uitgesluit kan word nie, word dit gevolg deur rekenaar-tomografie (CT). In sulke gevalle word 'n sogenaamde spiraalvormige CT met multiplanêre rekonstruksie gemaak, waarmee werwelboë, gewrigsfrakture en die werwelkolom akkuraat voorgestel kan word. Die CT-scan maak dit moontlik om die servikale ontwrigting akkuraat te klassifiseer.
In die geval van neurologiese tekorte, moet magnetiese resonansbeelding (MRI) uitgevoer word as deel van nooddiagnostiek. Dus kan die sagteweefselstrukture goed en sonder blootstelling aan bestraling vertoon word, soos dit in CT bestaan.
Goeie dokumentasie is belangrik, veral met trapsgewrigstraumas, omdat vrae oor die versekeringsreg dikwels later in hierdie konteks beantwoord moet word. As die simptome langer as vyf dae aanhou, moet 'n magnetiese resonansietomografie uitgevoer word.
Servikale ontwrigting: behandeling
Of 'n servikale ontwrigting konserwatief of chirurgies behandel word, hang af van die aard van die besering en die neurologiese simptome. Die vorm van die besering bepaal hoe stabiel die nekbreuk is. Snelle noodhulp en voldoende behandeling in die noodgeval is veral belangrik.
Servikale ontwrigting: noodhulp op die ongeluksterrein
Oor die algemeen het 'n onbewuste slagoffer 'n gebreekte nek totdat dit anders bewys is. In 20 tot 45 persent van die gevalle vind servikale ontwrigting plaas in kombinasie met craniocerebrale trauma.
Voordat die pasiënt beweeg word, moet 'n stywe nekband (Philadelphia-das) aangebring word. Hy word dan gered en saam met 'n voldoende aantal helpers geberg. Vir vervoer word dit dan op 'n vakuummatras gestoor en sodanig gestabiliseer dat dit slegs na die kliniek moet verskuif word.
As 'n gebreekte nek die vervoermiddel is wat die keuse van 'n helikopter is. As dit nie moontlik is om 'n helikopter te vervoer nie, moet die pasiënt so spoedig moontlik met 'n ambulans en 'n begeleidende dokter na 'n spinale sentrum geneem word, waar die nodige diagnostiese en terapeutiese opsies beskikbaar is.
Servikale ontwrigting: Behandeling by die noodafdeling
Dikwels word 'n gebreekte nek geassosieer met breinskade of lewensgevaarlike interne beserings. In die besonder, as die rugmurg gewond is, moet die breuk weer in lyn gebring word sonder tydverlies, sodat daar geen druk op die rugmurg uitgeoefen word nie.
Die servikale ontwrigting kan óf onder x-straalbeheer in die noodkamer gesluit word om dit aan die buitekant te plaas. Die oop belyning in die operasiesaal is egter beter om die nekbreuk van binne af te stabiliseer.
Afhangend van die tipe breuk, kan verskillende stelsels gebruik word om die servikale ruggraat vas te maak:
'n sagte kraag (Schanz-das) voorkom net dat die kop uiters gebuig word.
In een stywe kraag (Philadelphia-das of Stiffneck) word ook die ken gebêre. Dit beperk die beweeglikheid van die kop (buig, strek, draai) erg. Die sogenaamde halo-vest het die bykomende vermoë om die kop in lengte te rek.
'n Pleister van kop en bors (Minerva-pleister) Betrek die kop, skouers en toraks en word hoofsaaklik by kinders gebruik.
Met al hierdie fixasiestelsels kan daar egter slegs 'n servikale ontwrigting van die boonste servikale ruggraat reggemaak word, terwyl die onderste servikale ruggraat nie veilig geïmmobiliseer kan word nie.
Servikale ontwrigting: operatiewe behandeling
'N Operasie verkort die behandelingstyd vir 'n gebreekte nek aansienlik. Die pasiënt red ook die kraag of gips oor 'n paar maande (en die gepaardgaande higiëniese probleem). Chirurgie aan die servikale ruggraat is egter een van die moeilikste en ingewikkeldste prosedures ooit. Dit moet dus slegs uitgevoer word deur 'n chirurg wat ervare is in werwelkirurgie.
Behandeling van atlanto-oksipitale ontwrigting
As 'n Atlanto-oksipitale ontwrigting oorleef word, moet dit vinnig heroriënteer en gestabiliseer word onder X-straalbeheer (soos met 'n halo-fixator). Daar is egter chirurgie nodig om die skedel permanent met die servikale ruggraat te stabiliseer.
Behandeling vir fraktuur van die oksipitale kondels
'N Geïsoleerde oksipitale breuk van die oksipitale kondels word konserwatief behandel en met 'n sagte nekbinding geïmmobiliseer. As die besering saam met 'n ander fraktuur voorkom, word die behandeling na die hoofbesering geteiken.
Behandeling van Atlas-frakture (Jefferson-fraktuur)
Die nekfraktuur van die atlas word byna altyd konserwatief behandel. Met behulp van 'n verkleining (verlenging) met die sogenaamde Crutchfield-stut probeer 'n mens voorkom dat die atlasring groter word. Na ses weke word 'n gips op die bors en nek met ondersteuning op die kop (Minerva gips) vir nog ses weke ingestel.
Sodat die pasiënt nie gedurende hierdie tyd hoef te lieg nie, kan die behandeling met die Halo Fixator voortgesit word. 'N Halo-fixator bestaan ​​uit 'n ring wat aan die kalvarium vasgemaak is en 'n vest wat op die skouers sit en met 'n systang verbind word. Die servikale ruggraat kan dus onder spanning geïmmobiliseer word.
In baie gevalle word die nekbreuk na die poging om die atlas (verlenging) weer in lyn te bring, steeds uitgestel. Dan is 'n operasie moontlik. Die atlas is verstyf met die as. Dokters noem hierdie operasie atlantoaksiale spondylodesis.
Behandeling vir asfraktuur: Hangmanfraktuur
As die boogwortelfraktuur 'n nie-verplaas breuk is, kan die behandeling konserwatief wees in Halo Fixator of Minerva Pleister vir agt tot twaalf weke. Vir ernstige frakte wat verplaas is, is chirurgie nodig. Nadat die beenfragmente in lyn gebring is, word die werwelboog van beide kante van agter af geskroef. Alternatiewelik word die tweede en derde servikale werwels verstyf (spondylodesis).
Behandeling in Axis-Bruch: Densfraktur
Digte frakture van tipe I word twee weke lank konserwatief behandel met 'n sagte servikale kraag (soos die Philadelphia-kraag).
Die Type II Densfraktur is 'n uiters onstabiele besering. Die meeste van die Densspitze word agtertoe beweeg. Onbehandeld is die risiko groot dat die gebreekte been nie saam groei nie, en 'n pseudo-artrose ('valse gewrig') ontstaan. Daarom is daar in die meeste gevalle 'n operasie, waarin die digte van voor af gebout is. Na die operasie word die servikale ruggraat ongeveer ses tot agt weke met 'n neksteun geïmmobiliseer. Om mediese redes, as chirurgie nie moontlik is nie, word hierdie vorm van servikale breuk drie tot vier maande konserwatief behandel met 'n halo-fixator. Of dit tot sukses lei, word deur rekenaartomografie (CT) nagegaan.
Die tipe III-densfraktuur word gewoonlik konserwatief behandel in die halo-fixator of Minerva-gips. Dit neem ongeveer drie tot vier maande voordat die been genees. As die been ernstig verplaas word of die pasiënt nie die halo-fixator duld nie, kan die breukelemente ook chirurgies geskroef of platgemaak word. Die nabehandeling word met die neksteun gedoen.
Behandeling vir uitbarsting van die servikale ruggraat van die serviks
Die erosie van die serviks van die onderkant van die servikale ruggraat sal verskillende behandeling benodig, afhangende van die breukstipe:
'n kompressie fraktuur van die werwel liggaam word in die meeste gevalle nie konserwatief behandel nie. Slegs geringe misvormings kan behandel word in die gips van Minerva. Vir swaar vervormde bene word chirurgie gewoonlik uitgevoer. Die operasie word van voor af uitgevoer, wat twee of drie werwelliggame met hoekstabiele plate verstewig. In 'n breukbreuk, indien nodig, moet die hele werwelliggaam verwyder word en vervang word deur 'n beenskyfie vanaf die kruin.
kontorsies moet onmiddellik weer gevestig word, en sorgvuldig onder toepaslike verdowing (verdowing). Om die ruggraat te rek, word 'n verlengstuk (Crutchfield-stut) aangebring. Aangesien diskoligamentiese beserings dikwels sleg genees, is chirurgie nodig.
Soos met die disko-ligamentêre letsel, is dit ook by 'n Luxationsfraktur die servikale werwels word eers in lyn gebring en daarna gestrek. Dit word gevolg deur chirurgiese behandeling om die servikale ruggraat te stabiliseer.
In 'n geïsoleerde Fraktuur van die transversale of spinale proses is genoeg konserwatiewe behandeling. Die pasiënt moet 'n nekbandjie dra en pynstillers ontvang. Hierdie frakture genees vinnig, maar vorm gewoonlik 'n verkeerde gewrig (pseudartrose).
wanneer whiplash Die servikale ruggraat moet op kort termyn geïmmobiliseer word. Verder kan pynstillers en spierverslappers gebruik word. Ook fisioterapeutiese oefeninge kan help.
Servikale ontwrigting: siekte kursus en prognose
Afhangend van die tipe breuk, verskil die siekteverloop en prognose by die nekbreuk. Stabiele atlasfrakture kan byvoorbeeld binne ses tot agt weke konserwatief behandel word, terwyl onstabiele breuke met 'n halo-vesting ongeveer 10 tot 14 weke gestabiliseer moet word. Chirurgie is skaars in die atlasfraktuur.
Vertebrale breuke van die as kan binne ongeveer agt tot twaalf weke konserwatief behandel word. Afhangend van die tipe breuk, duur genesing van digte breuke tussen twee weke en vier maande. Beserings aan die onderste servikale ruggraat word gewoonlik opereer en het dus 'n vinniger genesingstyd. Atlanto-oksipitale ontwrigting is meestal dodelik.
Die sweepslag het 'n goeie voorspelling, maar die meeste lyers is eers na drie tot nege maande sonder klagtes. Permanente skade ontstaan ​​nie.
Servikale ontwrigting: Paraplegie
In die geval van 'n gebreekte nek, kan die rugmurg ook beseer word. Afhangend van die ligging van die besering, kan die gevolg onvolledig of volledig paraplegie wees. Enige akute traumatiese paraplegie is aanvanklik slap. Die blaas en rektum kan nie meer willekeurig beheer word nie.
As die serviks aangetas word, manifesteer dit meestal as tetraplegie – al vier ledemate is heeltemal verlam. As die servikale ruggraat op die vlak van die vierde serviks werwel aangetas word, kan die diafragma asemhaling misluk. Die verlamde diafragma gly opwaarts, wat die lyers asemhalingsprobleme veroorsaak. U moet van nou af geventileer wees.
Rugmurgbeserings bokant die vierde serviks werwel word nie oorleef nie as gevolg van die belangrike sentrums wat daarin geleë is.
Soms word die rugmurg op die vlak van die sewende servikale werwel aangetas in geval van 'n gebreekte nek. Dan kan 'n sogenaamde Horner-sindroom voorkom: die pasiënt het pupille (miosis) vernou, die boonste ooglid hang af (ptose) en die oog het in die oogkas (enofthalmos) gesink.
Onmiddellik plaasgevind volledige paraplegie kan nie herstel word nie. Veroorsaak dat die gebreekte nek onvolledige paraplegie; die voorspelling van verlamming is moeilik om te voorspel.