Ben en die walvisse | Maroela Media
Walvisse speel in die see ver onderkant die ou voetpaadjies waar Ben en Oupa baiekeer gaan stap. Die windskeef melkhout is hulle uitkykpos. Van daar hou hulle die walvisse dop. “Wonderbaarlik en misterieus”, noem Oupa hulle, “vlieënde reuse van die see!”
Maar later, skuins voor somer, verander dinge: Oupa bly in die bed. Dae gaan verby…en toe word Oupa begrawe. Dis moeilik om totsiens te sê.
‘n Storie soos hierdie kan die kind op ‘n indirekte manier tot aanvaarding van die verlies gelei word. ‘n Geskikte geskenkboek. Oorkoepelende tema is eerder ‘n algemene “afskeid” as slegs die afskeid van ‘n geliefde oupa.
Geskryf en geillustreer deur ‘n ma en dogter-span: Ingrid Mennen en haar man woon in Nuweland, Kaapstad en hulle het drie volwasse kinders. Van Ingrid se beste familieherinneringe is wintervakansies by die see, wanneer hulle ver gaan stap en die walvisse in die baai was. Ingrid se oudste dogter, Irene, is die illustreerder van hierdie boek. Irene onthou hoe sy as kind deur walvisgeluide en die walvisskelet in die kultuurhistoriese museum in Kaapstad bekoor is. Teken en blokfluit speel was van altyd af haar gunsteling tydverdrywe. Sy het op Stellenbosch en in Frankfurt musiek studeer. Tans werk sy in Duitsland as ‘n musikant en musiekonderwyser. Sy en haar man, ‘n violis, bly naby die Rynrivier. Ben en die walvisse is haar eerste boek.