Hoewel hierdie been nie uiters belangrik was om Lucy se postuur of hoe sy beweeg het, te bepaal nie . . . wek dit nie veel vertroue in die aannames wat evolusie dan maak oor die oorsprong van die mens, as hierdie werwel vir 40 jaar verkeerdelik aan Lucy toegewys is nie.
By die lees van verslae oor hierdie ontdekking, kry ’n mens die gevoel dat evolusioniste probeer om die skade te beheer. Hulle stel die publiek gerus met verklarings soos: ” Die bobbejaanwerwer wat verkeerd geïdentifiseer is, ondermyn nie Lucy se belangrike posisie in die evolusie van ons voorgeslagte nie.” Hulle probeer om hierdie nuus in ’n positiewe lig te stel deur te sê: “Dit is hoe die wetenskap vorder; ons ondersoek alles.” Maar daar is baie fundamentele aannames wat evolusioniste nie bereid is om te ondersoek nie, soos byvoorbeeld die naturalistiese evolusionêre paradigma.
In werklikheid illustreer Lucy se geleende stukkie bobbejaanwerwel hoe maklik dit is, selfs vir opgeleide wetenskaplikes, om foute te maak wanneer die verlede herbou word. Wat hulle beweer bewese wetenskap is, kan môre verkeerd bewys word. Dit is veral waar wanneer dit kom by historiese wetenskap – die metode om sin te maak van ’n verlede – wat nie waargeneem of herskep kan word nie – met beperkte, omstandigheidsleidrade van die hede. Aansprake oor aapmense word veral gebaseer op gedeeltelike of fragmentêre oorblyfsels wat die deur oopmaak vir ’n groot verskeidenheid interpretasies. Wanneer ons daarna streef om die geskiedenis van die wêreld te ondersoek, is hierdie verkeerde geïdentifiseerde werwel ’n goeie rede waarom die finale gesag die ooggetuie, onfeilbare weergawe van God se Skrif moet wees, eerder as die menings van die feilbare mens.