Vallend blare | SA JAGTER/HUNTER
Koos se bospaaie | 7 November 2019 | Deur KOOS BARNARD
Toe die son oplaas ophou wegkruipertjie speel in die onderbos het ek plat gaan sit met my rug teen 'n boomstam waar die strale ongestoord oor my lyf kon klim. Daar het ek my verkyk aan die vallende blare... geel en bruin en rooi. Elke asemteug van die ligte wind het honderde blarehandjies van takke los laat glip. Die gekleurde lyfies het traag grond toe gedwarrel, so al asof hulle die val berou. Ek het my verbeel dat hulle nog wou vasklou aan die dans van die wind waaraan hulle deur die somer gewoond geraak het.
Maar verandering is onafwendbaar – hulle moet plek maak vir nuwes.
Elke jaar roer daar ook iets onrustigs in my gees as die herfsblare begin val. Is dit 'n ingebore ding toe ons voorouers nog gereeld saam met die seisoene moes trek om oorlewing te verseker? Of is dit 'n ander tipe onrus wat aan jou begin kerf? 'n Besef miskien dat elke seisoen wat sterf jou ook nader aan die groot afgrond dwing.
'n Horing wat iewers sag teen 'n tak klop, het my uit my gedagtewêreld gewek. Ek het stip gestaar en toe donker bene en 'n donker lyf skuins vorentoe in die ruie bos gewaar... 'n blouwildebeesbul. Hy het onbewus van my, skuins na links verby gedrentel. Maar iets moes hom gewaarsku het, want hy het skielik skaars 30 treë van my af vasgesteek en in my rigting gekyk. Die teleskoop se kruishaar het oor die donker nek beweeg en toe tussen sy oë gaan vasklou...
Toe ek nader stap na waar hy stil lê, het ek daaraan gedink dat die ou bul, net soos die vele blare, ook van die lewensboom moes losglip sodat nuwe lewe kan begin bot.
Dis vir almal so bestem – ons somer moet een of ander tyd eindig. En dis reg so, want nuwe lote kan nie in die skadu's van ou, skurwe stamme gedy nie. Daarin lê my berusting.