Geskryf deur Feyzi Ismail
Protes teen die WTO het Seattle in 1999 geskud. Seattle Municipal Argiewe, CC BY-SA
Die eerste twee dekades van die 21ste eeu het massabewegings na strate regoor die wêreld teruggekry. Gedeeltelik 'n produk van vertroue in die hoofstroompolitiek te laat sak, het massamobilisering 'n groot impak op sowel die amptelike politiek as die breër samelewing gehad, en protes het die vorm geword van politieke uitdrukking waartoe miljoene mense hulle wend.
2019 is afgesluit met betogings op wêreldwye skaal, veral in Latyns-Amerika, die Midde-Ooste en Noord-Afrika, Hong Kong en regoor Indië, wat onlangs opgevlam het teen premier Narendra Modi Wysigingswet op Burgerskap. In sommige gevalle is daar betogings eksplisiet teen neoliberale hervormings, of teen wetswysigings wat burgerlike vryhede bedreig. In ander is hulle teen gebrek aan optrede oor die klimaatskrisis, nou gedryf deur 'n generasie jongmense wat in politiek in dekades van lande betrokke is.
As ons 'n onstuimige twee dekades van protes beëindig - die onderwerp van baie van my eie onderrig en deurlopende navorsing - wat sal die vorm van protes in die 2020's wees?
Wat in die 21ste eeu verander het
Na 'n paar oomblikke van oopklasoorlogvoering in die laat 1960's en vroeë 1970's, het die gevegte teen die politieke en ekonomiese bestel versplinter, vakbonde is aangeval, die nalatenskap van die anti-koloniale stryd uitgewis en die die geskiedenis van die tydperk is deur die onderneming hersaamgestel om die krag daarvan te ondermyn. In die era na die Koue Oorlog het uiteindelik 'n nuwe protesfase begin om hierdie nederlae te oorkom.
Hierdie herlewing van protes ontplof op die politieke toneel wat die beste sigbaar is in Seattle buite die stad Die beraad van die Wêreldhandelsorganisasie in 1999. As 1968 een van die hoogtepunte van radikale stryd in die 20ste eeu was, het protesoptogte in die vroeë 2000's weer 'n algemene kritiek op die kapitalistiese stelsel weerspieël, met solidariteit oor verskillende dele van die samelewing.
Die geboorte van die anti-globaliseringsbeweging in Seattle is gevolg deur buitengewone mobilisasies buite byeenkomste van die wêreldwye ekonomiese elite. Alternatiewe ruimtes is ook geskep vir die wêreldwye geregtigheidsbeweging om aan te sluit, veral die Wêreld sosiale forums (WSF's), begin met Porto Alegre, Brasilië in 2001. Dit is hier waar vrae bespreek is oor watter posisie die anti-globaliseringsbeweging in die oorlog in Irak moet inneem, byvoorbeeld en bespreek. Alhoewel die WSF's 'n tyd lank 'n belangrike saamtrekpunt voorsien het, het hulle uiteindelik die politiek ontwyk.
Die wêreldwye teenoorlogsbeweging het gelei tot die grootste gekoördineerde betogings in die geskiedenis van protes op Februarie 15 2003, waarin miljoene mense in meer as 800 stede gedemonstreer het, wat 'n krisis van demokrasie geskep het rondom die Amerikaanse en Britse ingryping in Irak.
In die jare voor en na die bankkrisis van 2008 het voedseloproerings en protesoptogte wêreldwyd eskaleer. In dele van die Midde-Ooste en Noord-Afrika het betogings opstandige verhoudings behaal, met die omverwerping van die een diktator na die ander. Na die Die Arabiese Lente is teengestaan ​​deur teenrevolusie, die Occupy-beweging en daarna Black Lives Matter het wêreldwye aandag gekry. Terwyl die publieke, stedelike plein 'n sentrale fokuspunt vir protes geword het, het sosiale media 'n belangrike - maar wel deur beteken nie eksklusief nie - organiseringsinstrument.
Hierdie bewegings het in wisselende mate die vraag na politieke transformasie skerp geopper, maar geen nuwe maniere gevind om die volksmag te institusionaliseer nie. Die resultaat was dat protesbewegings in 'n aantal situasies op wantroue in die parlementêre prosesse teruggeval het om hul politieke doelstellings na te streef. Die uitslae van hierdie beurt in die parlement was nie indrukwekkend nie.
Krisis van verteenwoordiging
Aan die een kant is die eerste twee dekades van die 21ste eeu gesien stygende ongelykheid, gepaard met skuld en die verwaarlosing van werkende mense. Aan die ander kant was daar swak resultate uit suiwer parlementêre pogings om dit uit te daag. Daar is met ander woorde 'n diep krisis van verteenwoordiging.
Die onvermoë van moderne kapitalisme om vir baie meer as oorlewing te lewer, het gekombineer met 'n algemene kritiek op neoliberale kapitalisme om 'n situasie te skep waarin breër en breër dele van die samelewing tot protes aangetrek word. Meer as 'n miljoen mense het gestort op die strate van Libanon sedert middel Oktober en betogings duur voort ondanks 'n gewelddadige onderbreking deur veiligheidsmagte.
Terselfdertyd is mense al hoe minder bereid om nie-verteenwoordigende politici te aanvaar - en dit sal waarskynlik in die toekoms voortduur. Van Libanon en Irak na Chili en Hong Kongmassamobilisasies duur voort ondanks bedankings en toegewings.
In Brittanje word die nederlaag van die Arbeidersparty in die onlangse algemene verkiesing grootliks daaraan toegeskryf versuim om die uitslag van die 2016-referendum te aanvaar oor EU-lidmaatskap. Dekades van lojaliteit aan die Arbeidersparty vir baie en 'n sosialistiese leier in Jeremy Corbyn wat 'n einde aan soberheid het, kon nie deurdring tot genoeg van die miljoene wat vir Brexit gestem het nie.
In Frankryk is daar 'n algemene staking in Desember 2019 oor die voorgestelde pensioenhervormings van president Emmanuel Macron het die omvang van die opposisie onthul dat mense voel teenoor sy regering. Dit kom skaars 'n jaar na die begin van die Geel vest-beweging, waarin mense betoog het teen brandstofprysverhogings en die lewensvatbaarheid.
Die neiging tot protes op straat sal ook aangemoedig word deur die klimaatkrisis, waarvan die gevolge beteken dat die meeste wat benut word, insluitend langs ras- en geslagslyne, die meeste verloor het. Toe die betogings in Libanon uitgebreek het, het hulle plaasgevind langs rustige veldbrande.
Namate betogers ervaring opdoen, bring hulle bewustelik vrae oor leierskap en organisasie na vore. In Libanon en Irak is daar reeds 'n doelbewuste poging aangewend oorkom tradisionele sektariese verdeeldheid. Daar word ook debatte gevoer in protesbewegings van Algerië na Chili oor hoe om ekonomiese en politieke eise op 'n meer strategiese manier te versmelt. Die doel is om politieke en ekonomiese eise onafskeidbaar te maak, sodat dit onmoontlik is vir 'n regering politieke toegewings te maak sonder om ook ekonomiese te maak.
Toe die 2020's begin, is dit duidelik dat ons op 'n ongekende oomblik leef: a klimaat nood en ekologiese ineenstorting, 'n brouery Globale finansiële krisis, verdieping van ongelykheid, handelsoorloë, en groeiende bedreigings van meer imperialistiese oorloë en militarisering.
Daar is ook 'n herlewing van heel regs in baie lande, wat die mees sigbaar is deur partye en politici in die VSA, Brasilië, Indië en baie. dele van Europa. Hierdie herlewing, egter het nie onbetwis geraak nie.
Die konvergensie van krisisse op hierdie veelvuldige fronte sal breekpunt bereik, en dit sal omstandighede skep wat vir die meeste mense ondraaglik sal word. Dit sal meer protes en meer polarisasie galvaniseer. Terwyl regerings met hervormings reageer, sal sulke maatreëls op hul eie waarskynlik nie aan die kombinasie van politieke en ekonomiese eise voldoen nie. Die vraag hoe om nuwe voertuie van verteenwoordiging te skep om gewilde beheer oor die ekonomie te verseker, sal voortduur. Die lotgevalle van populêre protes kan moontlik afhang of die kollektiewe leierskap van die bewegings antwoorde daarop kan lewer.
Feyzi Ismail, senior onderwysgenoot, SOAS, Universiteit van Londen
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Protes het gehelp om die eerste twee dekades van die 21ste eeu te definieer - hier is volgende