SOSIALE FOREX HANDELAARS KLUBS – Forex mark vir beginners – 'n volledige gids 2020
Baie makelaarsfirmas posisioneer Forex-handel as ‘n alternatief vir gewone werk. En een van die belangrikste voordele van hierdie aktiwiteit: onafhanklikheid van die werkgewer, die werkgewer of kollegas. U doen inderdaad alles self: u volg aanhalings, neem besluite, open en sluit posisies. Volledige onafhanklikheid.
Maar mense is so ingerig dat die meeste van hulle kommunikasie benodig. En as iemand net begin belangstel in die handel en probeer om die mark te probeer, dan moet hy net met sy soortgelyke en meer ervare kamerade kommunikeer. Daarom is daar soveel verskillende handelsgemeenskappe, Forex-klubs en uitruilforums op die netwerk, waarvan die hoofdoel is om private handelaars te verenig, om hul winste te verhoog en risiko’s te verminder. Hoe om ‘n lid van die klub van handelaars te word en wat ‘n speler in die Forex-mark kan kommunikeer met eendersdenkende mense – dit is ons artikel.
Die meeste forex-gemeenskappe is oop vir nuwe lede. Om daaraan deel te neem, is geen aanbevelings of ledegeld nodig nie. U registreer eenvoudig op die webwerf, vul die vorm in en kry toegang tot u persoonlike rekening en forum met onderwerpe vir bespreking. En om hul status as lid van die klub te behou, is dit voldoende om die reëls wat deur administrateurs vasgestel is, te volg en in die ooreenstemmende afdeling gepubliseer te word.
Maar daar is Forex-klubs wat meer selektief is in hul keuse van deelnemers. In hierdie geval is dit moontlik dat u die aanbeveling van ‘n volle lid van die klub benodig, of u moet uself op die forum moet bewys, of ‘n aktiewe deelnemer wees aan kompetisies wat deur die gemeenskap gereël word. En miskien, om deel te neem aan die lewe van ‘n meer geslote handelsklub, sal u ‘n deel van die openbare werk moet aanpak, byvoorbeeld ‘n moderator van ‘n forum word of die resensies van markontleders moet monitor in belang van die klub. Opsies kan verskil. Maar as gewone handelsgemeenskappe u in hul geledere aanvaar en u eenvoudig die geleentheid gee om deel te neem aan die bespreking van die forum-onderwerpe, dan is gemeenskappe van ‘n geslote tipe gereed om iets meer te bied.
‘N Handelaar kry byvoorbeeld toegang tot ‘n biblioteek met gespesialiseerde literatuur oor markte wat deur projekdeelnemers versamel is. Of hy het die geleentheid om die dienste van ‘n prokureur of rekenmeester in ‘n handelsklub te gebruik. Boonop is dit nie ongewoon dat betroubare handelsgemeenskappe hul deelnemers in ‘n dispuut met ‘n makelaarsfirma of DC verdedig nie. En dit is duidelik dat sulke ondersteuning baie nuttig kan wees vir ‘n beginner speler.
Natuurlik is die belangrikste waarde van Forex-klubs inligting. Heel waarskynlik is al die vrae waarin u belangstel meer as een keer op die forum bespreek: handelsvoorwaardes, handelsplatforms, strategieë, tegniese ontleding, waar u moet begin werk aan forex, hoe om ‘n makelaar te kies, handelsielkunde, analitiese resensies, makelaargraderings en so aan. U hoef net die regte onderwerp te vind en belangrike punte vir u van die besprekingsdraad te isoleer. Dit is opmerklik dat inligting op die terreine van aktiewe betroubare handelsgemeenskappe sorgvuldig nagegaan word. Dit elimineer grotendeels die behoefte om die stroom van botsende inligting oor valuta-handel waarmee die internet vol is, te filter.
Handelsgemeenskappe is ook kommunikasie. Die organiseerders skep en handhaaf ‘n gunstige omgewing vir kommunikasie, meningswisseling, idees. Soos hulle sê, een kop is goed, en twee is beter. En as verskeie belangstellendes u probleem bespreek, is daar meer kanse om die regte oplossing te vind. Daarom sal dit nie ‘n oordrywing wees om te sê dat wanneer u kommunikeer, bespreek kwessies wat u mede-handelaars bekommer nie, u finansiële vlak en geletterdheid sal verhoog. Ja, en kennis van professionele jargon is nie verkeerd nie. Oor ‘n paar dae van kommunikasie op gespesialiseerde webwerwe, sal u verstaan ​​wat handelstrategie ‘intraday’ genoem word, wie is ‘bulle en bere’ en wat ‘scalpers’ doen.
WAT IS ARBEIDSPRODUKTIVITEIT?
Hierdie artikel bespreek die fundamentele faktore van ekonomiese groei.
WEALTH = ARBEIDSPRODUKTIVITEIT
Uit ‘n ekonomiese oogpunt is die ryker die een aan wie meer goedere en dienste beskikbaar is. Aangesien alle verhoudings gebaseer is op ruil, moet ‘n mens baie produseer om ryk te wees en ‘n groot hoeveelheid “buitelandse” goedere en dienste te eis. Hoeveel u oor ‘n tydperk kan produseer, word u arbeidsproduktiwiteit genoem.
In die ekonomie is produktiwiteit meestal die belangrikste ding waarop u welstand afhang. As u dus ryker wil word, moet u waarskynlik meer produktief raak. Dieselfde beginsel is op landvlak van toepassing: die welstand van die staat word bepaal deur die rykdom van sy inwoners, dus bepaal die produktiwiteit van die bevolking die welvaart van die hele staat direk.
Terloops, dit sou nou duidelik wees dat enige ekonomiese hervormings (van die stryd teen burokrasie tot die verandering in belastingwetgewing) uiteindelik daarop gemik moet wees om produktiwiteit te verhoog. Dit is vanuit hierdie oogpunt dat hulle geëvalueer kan word sonder om ‘n spesialis in ekonomie te wees.
Waarvan hang die arbeidsproduk af?
Voordat u agterkom wat arbeidsproduktiwiteit bepaal, moet u die natuurlike toestand vir die beskikbaarheid van arbeidsbronne, wat die basis is vir die skepping van goedere en dienste, noem. Dus, ‘n gesonde en bevredigende bevolking is uiters belangrik vir die welvaart van die staat, en hoe doeltreffend arbeid voordele sal oplewer hang van vier faktore af:
Volume fisiese kapitaal
Onder die fisiese kapitaal, verstaan ​​die masjinerie en toerusting, geboue en strukture wat gebruik word vir die vervaardiging van goedere en dienste. Dit is duidelik dat fisieke kapitaal ‘n fundamentele faktor in produktiwiteit is: ‘n werker met ‘n skopgraaf sal altyd meer grondwerk per dag doen as daarsonder, en ‘n werker op ‘n stootskraper kan 10 mense met skoppe vervang.
Onder mensekapitaal verstaan ​​ekonome die professionele kennis en vaardighede wat ophoop in die proses van opleiding en werk. Byvoorbeeld, die kennis wat in skole en universiteite opgedoen word, help gewoonlik om doeltreffender te werk. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat menslike kapitaal toeneem net nadat ‘n individu dit geassimileer het en dit kan toepas. Alhoewel kennis nie tasbaar is nie, verhoog dit die produktiwiteit van arbeid.
Dit is grond, water, minerale reserwes, ens. Natuurlike hulpbronne is die aanvanklike element van die produksieproses en is daarom uiters belangrik as ‘n objek van arbeidstoepassing en beïnvloed die moontlike produksievolume.
Tegnologiese kennis is ‘n begrip van die beste maniere om goedere en dienste te produseer, dit wil sê die ontwikkelingsvlak van wetenskap en tegnologie. ‘N Opvallende voorbeeld van tegnologiese kennis is atoomenergietegnologieë: deur die gebruik daarvan kan u die regte hoeveelheid elektrisiteit kry met minder arbeid.
Ondanks die ooreenkomste met menslike kapitaal, moet tegnologiese kennis daarvan onderskei word. As tegnologiese kennis die vlak van tegnologie is wat aan die publiek bekend is, is die menslike kapitaal hoeveel spesialiste is en hoe goed is hulle in staat om hierdie tegnologieë te gebruik.
Produktiwiteitsfaktore in verskillende lande
Die resultate van navorsing in arm lande strook met die teorie: die bevolking van arm lande is dikwels onopgevoed, die produksiemiddele is primitief of bloot afwesig, basiese gesondheidsorg is slegs beskikbaar vir die boonste laag van die bevolking. Gevolglik kan die inwoners van hierdie state, selfs as hulle wil, nie genoeg produseer om vir hulself te sorg nie.
Ter vergelyking: in alle lande met ‘n hoë arbeidsproduktiwiteit is daar ‘n hoë lewenstandaard.
USSR VS VSA
Arbeidsproduktiwiteit in die VSA was hoër as in die USSR. Dit kan interessant wees om die prestasiefaktore van hierdie twee lande te ontleed. Dus, in terme van hulpbronne, is albei lande redelik ryk, en dit is onwaarskynlik dat die verskil in hulpbronne as ‘n beperkende faktor vir die USSR beskou kan word. Wat die menslike kapitaal betref, was die VSA en die USSR ook vergelykbaar. Die belangrikste faktore, waarvan die verskille as belangrik beskou kan word, was tegnologiese kennis en die hoeveelheid fisieke kapitaal. Dus, in die meeste gebiede van die Verenigde State is meer gevorderde tegnologieë gebruik, wat duidelik blyk uit die ontleding van tegnologieë vir die vervaardiging van verbruikersgoedere. Die volume fisieke kapitaal per werknemer was ook altyd hoër in die VSA. In die ekonomiese ontwikkelingsplan van die USSR was daar selfs ‘n doel om die volume kapitaal op te bou tot op die vlak van kapitalistiese lande.
Benewens arbeidsproduktiwiteit, was motivering ‘n belangrike rede vir die verskil in welvaart. Werkers in die VSA het dikwels meer as in die USSR gewerk, aangesien wesenlike aansporings om buite die norm te werk in die VSA sterker was. As gevolg hiervan het werkers in die Verenigde State nie net meer per uur geproduseer nie, maar ook meer ure gewerk.
Ons het uitgevind dat die staat en sy inwonershoe ryker, hoe beter is die arbeidsproduktiwiteit. Dit blyk dat die ‘formule’ vir langtermyn ekonomiese welvaart gevind is: die staat moet die uitbreiding van die produksievermoë en die ontwikkeling van tegnologieë aanmoedig en onderwys en medisyne moet ontwikkel. Maar waarom is daar nog soveel lande met ‘n lae produktiwiteit?
Een antwoord is dat die bogenoemde stappe langtermyn en duur is. Die uitgebreide ontwikkeling van onderwys of medisyne verg dus enorme beleggings, waarvan die effek eers na 10-20 jaar waargeneem sal word.
Terselfdertyd is die periode waarvoor regerings verkies word (en waarna die effektiwiteit daarvan beoordeel word) gewoonlik 4-5 jaar. Dit is duidelik dat amptenare in sulke omstandighede dikwels korttermyn-“pluimvee” bo die ekonomie verkies, omdat hulle glo dat hulle nie al die “vrugte” van langtermynbeleggings (of ‘n gebrek daaraan) pluk nie.
Ondanks sommige ekonomiese suksesse van die GOS-lande, byvoorbeeld, ontvang hul stelsels van medisyne en onderwys onvoldoende geld vir langtermynontwikkeling en word dit geleidelik vernietig. In ‘n sekere sin is so ‘n manier van bestuur gebaseer op die “inpersing” van die hulpbron wat tydens die USSR opgehoop is, na die waardevermindering waarvan die herstel stadig en moeilik sal wees.