Constantijn was 'n talentvolle kind gewees. Hy en sy broer Maurits was deels deur hul vader, en deels deur goewernantes opgevoed, wat deeglike instruksie ontvang het betreffende die opvoeding van die seuns. Hy en sy broer het hul eerste musikale lesse op 5-jarige ouderdom ontvang.
Hy word dikwels beskou as 'n lid van die Muiderkring, 'n groep vooraanstaande intellektuele wat rondom die digter Pieter Corneliszoon Hooft gesentreer het, en wat gereeld by die kasteel van Muiden naby Amsterdam vergader het. In 1619 kom Constantijn in kontak met Anna Roemers Visscher en met Pieter Corneliszoon Hooft. Huygens het baie gedigte met Anna uitgeruil. In 1621 begin ook 'n poëtiese uitruiling met Hooft. Beide sou probeer om dikwels die ander te oortref. In Oktober van daardie jaar stuur Huygens aan Jacob Cats 'n groot gedig in Nederlands, getiteld 't Voorhout, wat handel oor 'n woud naby Den Haag. In Desember begin hy met 't Kostelick Mal, 'n satiriese behandeling van die beuselagtighede van daardie era. In 1623 het Huygens sy Printen geskryf, naamlik 'n beskrywing van verskillende kenmerke van mense. Hierdie satiriese, moraliserende werk was een van die moeilikste gedigte van Huygens. In dieselfde jaar tree Maria Tesselschade Visscher en Allard Crombalch in die huwelik. Vir die geleentheid is verse deur Huygens, Hooft en Vondel geskryf. Constantijn het tydens die fees met Machteld van Camps geflikflooi. Na aanleiding hiervan het hy die gedig Vier en Vlam geskryf. In 1625 word die werk Otia van Ledige Uren gepubliseer. Hierdie werk bevat sy versamelde gedigte.
Afgesien van sy lidmaatskap in die Muiderkring (wat nie soos vroeër veronderstel was om 'n amptelike klub te wees nie) was hy aan die begin van die 1630's ook in kontak met René Descartes, Rembrandt,  en die skilder Jan Lievens gewees. Hy het bevriend geraak met John Donne, en sy gedigte in Nederlands vertaal. Hy was maande lank weens sy angs oor die dood van sy vrou nie in staat gewees om poësie te skryf nie, maar uiteindelik het hy, geïnspireer deur Petrarch, die sonnet Op de dood van Sterre (Op die dood van Sterre) gekomponeer, wat goed ontvang is. Hy voeg die gedig by sy Dagh-werck, wat hy onvoltooid gelaat het: die dag wat hy beskryf, het nog nie geëindig nie, maar sy Sterre is reeds dood. Nadat hy die onvoltooide werk aan verskillende vriende vir goedkeuring gestuur het, publiseer hy dit uiteindelik in 1658 as deel van sy Koren-bloemen .
Na 'n paar jaar as wewenaar het Huygens 'n stuk grond in Voorburg gekoop en opdrag gegee dat Hofwijck gebou word. Hofwijck is in 1642 in die geselskap van vriende en familie ingehuldig. Hier het Huygens gehoop om van die spanning by die hof in Den Haag te ontsnap en sy eie 'hof' te vorm, met die naam van die huis wat 'n dubbele betekenis het: Hof (=Hof of binnehof) Wijck (=Wyk of buurt). In dieselfde jaar is sy broer Maurits oorlede. As gevolg van sy heimwee en verdriet het Huygens weinig Nederlandse poësie gedurende die tydperk geskryf, maar hy het egter voortgegaan om epigramme in Latyn te skryf. Kort daarna begin hy Nederlandse poets-gedigte skryf, wat van nature baie speels is. In 1644 en 1645 begin Huygens met ernstiger werk. As 'n nuwejaarsgeskenk vir Leonore Hellemans komponeer hy die Heilige Daghen, 'n reeks sonnette oor die Christelike vakansiedae. In 1644 is 'n versierde portret van Huygens deur Daniel Seghers en Jan Cossiers geskilder: dit is tans in die Mauritshuis.  In 1647 publiseer hy 'n ander werk, waarin speelsheid en ernstigheid verenig is, Ooghentroost , wat aan Lucretia van Trello gerig was (wat haar sig verloor en al halfblind was). Die gedig is as troos aangebied . Huygens het in die tydperk van 1650 tot 1652 die gedig Hofwijck geskryf waarin hy die vreugdes buite die stad beskryf. Daar word gepostuleer dat Huygens sy poësie geskryf het as 'n testament vir homself, 'n memento mori as sulks, omdat Huygens in hierdie tyd soveel geliefde vriende en familie verloor het soos onder andere Hooft (1647), Barlaeus (1648), Maria Tesschelschade (1649) en Descartes (1650).
Die vlag van die Oranje-orde, ook bekend as die Boyne Standard. Dit bestaan uit 'n oranje agtergrond met 'n Kruis van Sint George en 'n pers ster wat die simbool van die Williamite-magte was. Die latere politieke loopbaan van Constantijn Huygens het die sorg van die Nederlands-Engelse prins Willem III behels, wat sedert 11-jarige ouderdom wees gelaat is en later 'n beroemde Protestantse stadhouer in Holland en daarna 'n koning in Engeland geword het.
In 1657 sterf sy seun Philips na 'n kort siekte tydens sy Groot Toer terwyl hy in Pruise was. In dieselfde jaar het Huygens ernstig siek geword, maar op wonderbaarlike wyse herstel. In 1680 trek Constantijn jr. met sy gesin uit die huis van sy vader. Ten einde die geskinder wat kort daarna begin het te verhinder, skryf Huygens die gedig Cluijs-werc waarin hy 'n blik op die latere stadiums van sy lewe toon.
In 1648 het Huygens Twee ongepaerde handen vir klavesimbel geskryf. Die werk het verband gehou met Marietje Casembroot, 'n vyf-en-twintigjarige speler van die klavesimbel met wie Huygens sy liefde vir musiek gedeel het.
In 1657 het 'n bundel van sy versamelde Nederlandse gedigte verskyn met die titel Koren-bloemen. Die inhoud daarvan sluit in: Heilighe Daghen (1645), Ooghen-troost (1647), Hofwijck (1653) en Trijntje Cornelis (1653). Hierdie laaste werk, Trijntje Cornelis, is 'n uitbarsting van Huygens se kreatiwiteit. Dit is naamlik 'n bewys van sy rou talent vir rare taalgebruik - en sy kapasiteit vir uitdrukkingsvolle frases. In oënskou daarvan dat die stuk in 'n kort tydjie geskryf is kan dit beskou word as 'n enorme prestasie. Aangesien sy moeder Suzanne van Antwerpen was, het hy haar dikwels aldaar besoek; en bowenal speel Trijntje Cornelis in Antwerpen af.
By sy terugkeer het Huygens die nuwe grondpad in Den Haag ontwerp, wat deur die duine loop na Scheveningen. Hy het reeds in 1653 die pad beplan, en daaroor geskryf in sy werk Zee-straet. Die pad was ingevolge Huygens se ontwerp gemaak.
In 1676 het die tweede uitgawe van die Koren-bloemen verskyn, 'n versamelde bundel wat uit sewe-en-twintig boeke bestaan. Van die nuwe werke in die uitgawe was die Zee-straet, die Mengelingh ('n reeks van ernstige gedigte wat na 1657 geskryf is) en sewe boeke met snel-dichten (snelgedigte). Omdat Huygens nou ouer was het hy ontvlugting in musiek gesoek. Hy het nagenoeg 769 komposisies gedurende sy leeftyd geskryf.