Kultuur | Thulana
Volunteers in Afrika…
In die area waar ons woon en werk sien ons vrywilligers meestal in Oxfordstraat afdrentel. Oxfordstraat is ‘n besige byenes van oppie-straat mark en blink winkels wat beide probeer besigheid doen. Die ‘volunteers’ klos in bondeltjies saam en drentel straatlangs tussen smouse en dreinslote deur en soek na een of ander soort kakkie wat hulle as aandenking kan terugkarring na waar hulle vandaan kom. In Akkra het elke item in die mark drie onoffisiële pryse. Die regte en laagste prys is vir die malletjie wat vanoggend uit die asieltehuis gedros het en so-te-sê kaalgat op straat rondloop. Die hoogste prys is vir expats want ons is mos almal ryk donners wat dit goedkoper in ons eie land kan gaan koop as die prys ons nie pas nie. Alleman op die straat sonder plakkies en met ‘n horlosie betaal ‘n spatsel meer as die malletjie. Daar is twee soorte vrywilligers wat op Afrika-bodem aanland. Die eerste soort kom net vir ‘n lekker tyd. So oulaas wegbreekkansie waar hulle kwaai ouers vêr genoeg is sodat hulle dik aanjaag en joll maar Mammie naby genoeg is, om te skakel wanneer die kontantjies opdroog. Hierdie arrogante soort herken jy op ‘n afstand; hulle loop met kitaar oor die blad, koop Afrika tromme, dra uitgetrapte leersandale, bont armbande en leer toiings ingeryg vanaf die gewrig tot op die elmboog. In hulle het gewoonlik wollerigge vlegsels en hulle dra ‘n bont doekbroek en eina T-hempie wat plat slap tieties mooi uitwys.
hier vir ‘n lekker tyd
hier vir ‘n joll
Hulle het name soos Mercedes, Zoë of Immogen en ‘n Rasta-pappie drentel soos ‘n hond op hitte agter hulle aan. Saans sien jy hulle op die strand waar hulle aaptwak-zolle deel in ‘n strandkroeg met warm bier en swak beligting. Die vrywilligers het een of ander helsbegeerte of Afrika se ritmes en donkerste geheime en kutuurskokke eerstehands te beleef, maar hulle reis nooit vêrder as ‘n dagreis vanaf die lughawe af nie. Jare later as hulle siflis oorleef het hulle geen kontak meer met enige Ghanaees en kan hulle niks onthou van Akkra of Ghana nie, net dat dit ‘n moerse warm joll was. Hier en daar is ene wat defnitief te veel van die tradisie opgeslurp het, want hulle bly aan en trou en gee so ‘n lokale ou die geleentheid om sy hele familie te laat emmigreer.
Vrywillige werk in Afrika is werk vir Engele
Die ander soort kom blinkoog met ‘n soort illusie dat hulle uitverkore is om in ‘n bestek van drie maande; Afrika se armoede radikaal gaan verlig en uitwis. Daars dié wat aanvanklik effe fanaties opgewonde voorkom oor hulle nuwe vrywillige projek. Dit word gou vervang met ‘n moedelose oorweldiging soos ‘n dier wat in ‘n strik gevang is en moeggespartel; net bly staan. Hierdie verwese engele gaan werk in weeshuise, gee skool in modder-en-riet klaskamers, en help bou aan modder-en-riet klinieke doer diep innie bosse. Van hulle is ernstige Amerikaanse kerkmense wat sendeling werk wil kom doen. Hulle is nou rêgte vrywilligers wat hulle etes deel, die taalgrepe aanleer, stort met ‘n emmer water en toevallig ietsie leer oor die mense en hulle kultuur. Hierdie soort herken jy aan hulle chinese rubber kommin plakkies, stowwerige voete, olie-toiing-hare, ‘n weeklaas gewaste lap-om-die-lyf, en hulle het die hele Ghana kruis en dwars besoek. Hulle werk krom in die kaiing-son, stap myle aan in stofpaadjies na die naaste busstasie, en slaap op geweefde vloermatjies onder muskietnette in strooihutte. Na enkele weke is hulle self so armoediglik dat gesoute straatsmouse hulle nie eens nader roep nie. Van Rasta-pappies is daar geen sig nie, hulle vermy die erg kerklike soort erger as die polisie self. Hierdie Engele-soort betaal dieselfde markpryse as die malletjies… http://www.youtube.com/watch?v=ymcflrj_rRc
This entry was posted in Expat Living, Ghana, Living in Africa and tagged Africa, Ghana, Kultuur, Rasta, Volunteers, Vrywilligers on November 11, 2014 by Daniël Bezuidenhout.