Desocialisering van die persoonlikheid van kinders en adolessente - redes, voorbeelde - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Desosialisering is die verlies van die vak om verskeie redes, van sosiale (sosiale) ervaring, wat weerspieël word in sy lewensaktiwiteit en die potensiaal vir selfverwesenliking in die sosiale omgewing. Desosialisering in sielkunde is 'n proses wat die teenoorgestelde van sosialisering is, dws die proses van ontsocialisering beteken dat die vak spesifieke sosiale prioriteite en waardes, reëls, norme verloor en vergesel word van die vervreemding van die vak uit 'n sekere groep of groep. Letterlik word hierdie proses vertaal as die gebrek aan sosialisering. Desosialisering is 'n bewuste verwerping van bemeesterde norme, waardes, sekere sosiale rolle en die gewone manier van lewe.
Ontosialisering van persoonlikheid
Ontsocialisering in sielkunde is 'n soort vernietiging van die normale verloop van sosialisering. Vandag word die volgende vlakke van sosialisering onderskei: primêre en sekondêre. Die primêre vlak van sosialisering vind plaas in die areas van interpersoonlike interaksies in kleingroepe, waar die primêre agente ouers en ander familielede, onderwysers, eweknieë, beduidende volwassenes, ens. Is. Die sekondêre vlak van sosialisering vind plaas wanneer daar met groot openbare groepe en sosiale instellings saamwerk, waar die agente amptelike instellings is, formele organisasies: universiteitsadministrasie, staatsamptenare, weermag.
Ontosialisering van persoonlikheid is 'n spesifieke proses waarin die voorheen gesusialiseerde individu sy verworwe sosiale eienskappe geleidelik verloor.
Desocialisering kan begin op 'n vroeë ouderdom, of dalk op 'n volwasse ouderdom. As so 'n proses reeds op 'n volwasse ouderdom begin, bestaan ​​dit basies in 'n impuls van 'n individu met een of verskeie positiewe bande met die samelewing of die staat as 'n geheel. Ander bande bly positief.
Die hoofkenmerke van die ongeskoolde persoonlikheid: die verwydering van die individu uit die ou norme, waardes, gedragsreëls, rolle, van 'n bepaalde groep, die verlies van sosiale ervaring, wat weerspieël word in selfverwesenliking in die samelewing.
Desosialisering kan wisselende grade van erns bereik, van 'n geringe oriëntasieverlies in sosiale instellings, losbandigheid van die kollektiewe of samelewing, en 'n volledige verlies aan bande met die sosiale omgewing.
Dit gebeur dat 'n individu in sekere ekstreme omstandighede kan invalle waarin ontsocialisering redelik diep gaan en die morele en morele grondslae van die persoonlikheid van die individu vernietig. Wanneer dit gebeur, kan die individu nie alle verlore waardes, norme en rolle in die volle volume herstel nie. Dit gebeur in konsentrasiekampe, kolonies, gevangenisse, psigiatriese hospitale, en soms met militêre personeel.
Desocialisering kan plaasvind in gevalle waar die omvang van sy kulturele en sosiale aktiwiteit verlaag word. Aangesien alle lewensiklusse 'n noue verhouding met veranderende sosiale rolle het, nuwe statusse verkry, gewoontes verlaat, vriendelike kontakte, omgewing, veranderende lewenswyses verander, moet die onderwerp voortdurend in die proses van die lewe herleef. Hierdie proses het twee fases: resosialisering en de-sosialisering. Hersocialisering behels die onderrig van nuwe norme, waardes, reëls, rolle in plaas van die voormalige. In 'n algemene sin, wanneer 'n persoon iets nuuts leer wat nie saamval met sy vorige ondervinding en resosialisering plaasvind nie.
Resosialisering en ontsocialisering is oppervlakkig en intens, diep, wat die normale lewensiklusse van 'n persoon vergesel.
Ontosialisering van die oorsaak
Die oorsake van ontsocialisering is baie anders: van 'n lang en ernstige siekte tot die gewone vakansie. Volgens sommige sielkundiges kan oormatige gebruik van moderne kultuur en tegnologie in die alledaagse lewe (byvoorbeeld vermaakprogramme) dit tot gevolg hê.
Die belangrikste rol in die sosialiseringsprosesse van vakke word gespeel deur opvoeding en adolessente subkultuur. Sosiale onvolwassenheid, onvolwassenheid, wat ontstaan ​​as gevolg van onbehoorlike ("kweekhuis") opvoeding, opsetlike afskerming van pligte, van pogings om doelwitte te bereik, en oormatige voogdyskap van adolessente, kan lei tot persoonlikheidsgesocialisering.
Desosialisering vind plaas in gevalle van die vervreemding van individue van maatskaplike instellings wat as draers van algemeen aanvaarde morele en wetlike sedes dien, wat uiteindelik 'n soort "ingroei" in die menslike kultuur bepaal. In sulke gevalle kan die ontwikkeling van die individu beïnvloed word deur verskeie kriminele of asosiale subkulture, wat hul eie groepnorme, waardes en antisosiale aard het. In hierdie omstandighede sal de-sosialisering as sosialisering optree, maar onder invloed van negatiewe antisosiale invloede, wat lei tot sosiale wanaanpassing, wat onwettig van aard is, die vorming van verdraaide normatiewe waarde-idees.
Die belangrikste ontkosingseffek kom uit die naaste omgewing, wat patrone toon van antisosiale gedrag, asosiale oortuigings en oriëntasies.
Afhangende van wat die sosialisering veroorsaak, kan dit verskillende gevolge vir die individu hê. Dit kan ook die gevolg wees van 'n vrywillige afstanddoening van vorige waardes. Byvoorbeeld, gaan na 'n klooster of woon in die skoot van die wild, ens. In sulke gevalle kan ontsocialisering die individu geestelik verryk, en nie lei tot morele agteruitgang nie. Maar meer dikwels word dit gedwing. Die oorsake kan verskillende ongunstige transformasies van sosiale omstandighede wees: fisiese en sielkundige trauma wat lei tot gestremdheid, ongeneeslike siektes, sielkundige stres wat lei tot die verlies van die betekenis van die lewe, sy doelwitte en riglyne, werkverlies, besigheidsverlies, abrupte verandering van politieke konjunktuur, ens. .
Die onvermoë van 'n individu om die druk van verskillende sosiale situasies, omstandighede en omstandighede te weerstaan, lei haar tot 'n illusie van die werklikheid. Desosialisering word ook vergesel deur dwelms en alkohol. As die de-sosialisering van die individu verloor elemente van kultuur en opvoeding.
Desosialisering by kinders
Die hoof fokus van gesinsopvoeding is die funksie van aanvanklike sosialisering, aangesien primêre sosialisering meer suksesvol en doeltreffend in die gesin is. Dit is ten koste van die familie dat die individu se verbande met demografiese, sosiale en ekonomiese prosesse in die samelewing verseker word. Maar vandag is daar gesinne wat nie 'n optimale en voordelige uitwerking op die ontwikkeling van die kind se persoonlikheid kan bied nie. Ontosialisering van adolessente kan voorkom as gevolg van onbehoorlike gesinsopvoeding.
Die vermindering van die aandag van die samelewing en die staat as geheel vir die bestaande probleme in die opvoeding van die nuwe generasie vandag het tot heeltemal ongunstige maatskaplike gevolge gelei. Hierdie gevolge sluit in: 'n toename in adolessente dwelm- en alkoholmisbruik, kinders wat buite die huwelik gebore is, vroeër moederskap, vroeëre seksuele omgang, jeugmisdadigheid, kriminalisering, huishoudelike geweld teen kinders. Al hierdie gevolge lei tot 'n oortreding van die primêre, en dan die sekondêre sosialisering van kinders. En as gevolg daarvan word die ontgesinasie van adolessente by kinders geopenbaar. Dit kan 'n soort protes van die kind op sy gesinsomstandighede wees.
Daar is sulke tipes disfunksionele gesinne wat lei tot die desialisasie van die individu: immoreel, konflik, pedagogies onbevoeg en asosiaal.
Hoe jonger die kinders, hoe moeiliker kan dit wees dat hulle in ongunstige gesinne ontwikkel, wat gekenmerk word deur konstante twis en konfliksituasies, oneens, fisiese aggressie. Dit dra alles by tot die ontwikkeling van 'n gevoel van kwesbaarheid en onsekerheid by kinders. In gesinne met 'n oorheersing van 'n gespanne, depressiewe, ontstellende atmosfeer word die behoorlike ontwikkeling van kinders en hul gevoelens versteur. As gevolg hiervan ontvang sulke kinders nie 'n gevoel van liefde teenoor hulleself nie, daarom kan hulle nie hierdie gevoel self manifesteer nie.
As 'n kind lankal in 'n gesin woon waar daar altyd gevalle van geweld is, regeer vervreemding, dan word sy vermoë om empatie te verminder afneem. In die toekoms sal dit die leerprosesse belemmer en die kind se weerstand veroorsaak, wat lei tot 'n oortreding van sy sosialisering.
Die langtermyn-effek op kinders van onmenslike, ongunstige lewensomstandighede veroorsaak negatiewe fisiese en geestelike veranderinge in kinders se organismes, wat baie ernstige gevolge van 'n antisosiale oriëntasie meebring. Sulke kinders word gekenmerk deur slegte, antisosiale gedrag en inkorting in die ontwikkeling van hul persoonlikheid.
Kinders wat in disfunksionele gesinne grootword, word verenig deur een algemene kenmerk: oortreding van sosialisering (de-sosialisering): onvermoë om aan te pas by 'n onbekende, vreemde omgewing, nuwe toestande, diefstal, verhoogde seksuele aktiwiteit, aggressiwiteit, verlies aan belangstelling in werk en opvoeding, luiheid, waardeverlies, morele en morele oriëntasies wat aanvaar word in die samelewing, slegte gewoontes, gebrek aan spiritualiteit en begeerte vir ontwikkeling.
M. Rutter het 'n aantal omstandighede geïdentifiseer wat bydra tot die desialisering van kinders: beserings in die gesin, gebrek aan liefde in die gesin, ouers egskeiding of die dood van een van hulle, ouer wreedheid, inkonsekwentheid of inkonsekwentheid van ouers in opvoeding, in 'n skuiling. In die proses van gesinsopvoeding leer kinders beide positiewe en negatiewe patrone van optrede en gedrag van volwassenes, wat soms hulle tot 'n sterk manifestasie bring. Kinders vergelyk voortdurend die optrede van ouers met hul woorde. Die kind sal nie deur die sosialiseringsproses kan gaan as die woorde van die ouers nie saamval met hul optrede nie. So 'n kind sal byvoorbeeld nie kan lieg as hy sy ouers voortdurend in 'n leuen vang nie of aggressief sal wees as hy aggressief in die gesin waarneem.
Desosialisering in sy meer komplekse definisie kan die afbreek van die individu beteken. Dit kom wanneer die sosialisering van die vak meer gefragmenteer word en al die kompleksiteit en veelsydigheid van die sosiale proses verloor of asosiaal word. Byvoorbeeld, dit gebeur wanneer 'n persoon oormatig verslaaf is aan alkohol of 'n dwelmverslaafde is. Sulke mense gee niks om nie, behalwe die dosis of die dwelm, hulle is gereed om te steel en selfs dood te maak om die verlangde bevrediging van lae-liggende behoeftes te kry. dit wil sê die proses van ontsocialisering behels die terugkeer van 'n voorheen gesubsidieerde persoon tot sy prepersoonlike vorm of die verlies van sy sosiaal goedgekeurde persoonlike eienskappe.
'N Voorbeeld van ontsocialisering is 'n persoon na 'n lang psigiatriese behandeling of in die gevangenis. 'N makliker manifestasie van ontsocialisering kan 'n individu wees wat na 'n lang vakansie as 'n wilde natuur na die werk teruggekeer het.
Die helderste voorbeeld van de-sosialisering kan enige misdaad gepleeg word, aangesien Die misdaad self is 'n skending van noodsaaklike norme en 'n inbreuk op die waardes wat beskerm word. Wanneer 'n misdaad gepleeg word, demonstreer die individu die verwerping van die fundamentele beginsels en waardes van enige samelewing. Die doel van strafregtelike straf is die proses van hersosialisering van misdadigers (regstellings).
Disosialisering kan in sy globale manifestasie dien as 'n faktor wat die vermindering van die algemene potensiaal van die samelewing as 'n geheel beïnvloed, die uitwissing van nasionale selfbewussyn. Dit behels die opstel van spesifieke stereotipes, byvoorbeeld deur die media te gebruik.
Ontosialisering lei egter nie altyd tot negatiewe gevolge nie, soms kan dit die gevolg wees van 'n vrywillige verwerping van vorige betekenisse en waardes, byvoorbeeld na 'n klooster.