Dit is dan ook die realistiese voorsmaak van een van die wildste Bed On Bricks-speelbeurte wat ek in my lewe beleef het. Dave van der Linden? Waar’s hy? Nugter weet. Die ou op die verhoog het sy mensvel losgeskud en ruk nou daar rond met sy kitaar soos ’n Stephen King-monster met ’n hart. Ons dans. Ja. Nie net teen die koue nie. Ons dans vir Schalk in die basritme, vir Tim Rankin met sy slim tromvingers in “Funny”, vir die oomblik wanneer hulle vries binne “WHEN YOU SNAP YOUR FINGERS, CLICK YOUR TOES ...”. Die droë gras word omgedolwe deur die hele massa lywe vir “Humanarium”. En daardie verdomde goudvis in sy plastieksakkie. “Driven by a large ... Nigerian.”
Die stort is ’n lafenis. Ek moet myself keer om nie al die warm water vir myself op te slurp nie. Kreef Hotel se storte – heish. Jy moet dit beleef om dit te glo.
Ek vat die pad boontoe waar Lark aanstons tussen die DJ-speelbeurte sy merk moet maak. Inge Beckman is die eksotiese donkeroog-gedierte met daardie kwiksilwerstem van haar wat uit die Kaap kom wys hoe klink antiresepmusiek nou eintlik. Sy stap uit in die koue en die geskreeu uit die donker dra haar tot by die mikrofoon. Sy is verstommend beeldskoon. Sy gebruik dit nie. Sy sing. En haar stem kom by die sterre uit. Sy beweeg heeltyd – haar lyf dans soos ’n eksotiese dansmeesteres met ’n Meestersgraad in Etiek. Dit lyk of die meeste mans wil kwyl en huil tegelyk. Saam met haar werk Paul Ressel, wat die beheksende tromritmes uittoor en ’n mengsel van elektronika met ’n donker Twin Peaks-agtige atmosfeer vir jou kombineer. Dan’s daar Simon Ratcliffe op bas, fluit en lang, vreemd bewegende krulhare.