Hulle sê tussen die Swartberge en die Langeberge, is daar niks wat nie twee weke kan wag nie. Behalwe, lyk dit vir my, jaarlikse verlof. Dit kan binne 'n ommesientjie omswaai in 'n twee jaar lange sessie voordat jou beurt weer verbykom. En toe hy nou onlangs sy verskyning maak wil ek sekerlik te veel aanpak, en my kamermaat ontsien mos boonop ook nie die geleentheid om my te herinner aan die ligte onderhoudstakies wat in en om die Viljoen woning uitstaande is nie.
Met die gevolg dat ek 'n sekere inwoner in die Stilbaai distrik toe taamlik rofhandig, en basies keuseloos, ingeboelie het binne 'n drie dag bike trippie in die middel van die week. Stomme man stem toe ook maar in en 'n paar dae later trek my voorwiel hul netjiese plaaswerf binne. Wat gevolg het was, soos gewoonlik, 'n onvergeetlike lekker wegbreek met baie onbekende paaie (vir my natuurlik), nuwe mense ontmoet, en lekker gesels saans as ons kamp. Chris - baie dankie!
Na 'n koffie en gesels trek ons die Dinsdagoggend weg van Chris en Amanda. Sommer so draai-draai met die lekker grondpaaie van die Overberg, deur valleie en dale en orals staan die koring blinkvet in die Suidkaapse son. Ons groet vir Dorsland se bokke langs die pad en verkyk ons aan die fris stropers wat die tyd van die jaar uit die store getrek word. By die Malgas Pond kry ons geselskap van 'n Oom wat klink of hy al 'n paar fasette van die lewe beleef het... Ons groet en klim die steil bult teen die rivierwal uit. Protem se silo's. Riviersonderend. Dan deur na Greyton waar ek nog nie was nie, en wat 'n aangename plek is dit nie! Iewers in sy voorstede raak ek uit Chris uit en beur toe later terug deur sy spitsverkeer tot ek die blou GS gelukkig weer gewaar. Dit was amper.
In die Porterville omtes gaan loer ons in by Josef (JJR) se plaas en word ook hier hartlik ontvang. Lank voor die gesels op is moet ons egter verder want die son val met 'n spoed. JJR neem ons die res van die middag op 'n begeleide toer deur sy plaas se agterpaaie tot knap onder die Dasklippas waar ons wegdraai teen die berg op. 'n Besondere pas met ongelooflike uitsigte. Anderkant af kom steel die donker die laaste skaduwees van die dag net voor ons die Beaverlac kampterrein binnery. 'n Perfekte eerste dag.
Dis vroegmôre in die Beaverlac kamp en dit klink of die Ark se voëlhokke oopgemaak word. Tjirp, fluit, basies enige vorm van keelskoonmaak word be-oefen terwyl ek 'n bietjie koffiewater opsit. Loop later sommer 'n draai met die kamera. Regtig 'n indrukwekkende, selfs effens afgesonderde klein vallei waarin die mense hier woon. Ons pak op en kry die kantoor oop waar ons betaal en die bult weer terug berg op aanvat. Heelwat makliker nou as gisteraand!
Chris gaan wys my die Gifbergpas waarvan ek nog net gehoor het. Regtig 'n wonder hoe die oumense nou moes besluit het: daar wil ek uitry so ons moet begin padbou! Steil op plekke, hier en daar geteer, en uitsigte soos min. Bo gekom ry jy verby rooibostee plantasies wat sommer so plek-plek nes geskrop het in die veld. Met die afsak anderkant af gaan dit heel gaaf, maar kort voor lank steek sandpad se kind sy kop uit. Gerugte en bewerings van die gebeure is ongelukkig maar vaag, maar ja toe my fiets 'n slag sy kop weer so wild begin skud is ek van die linkerkant van die pad, terug in die linkerspoor, oor die middelman (dit was nie 'n middelmannetjie nie), in die regterspoor en toe skuif iemand daai hekpaal skielik voor my in. Eers 'n ent verder besef ek dat daai harde "Ghar!" klapgeluid seker iets met my te make gehad het. By nadere inspeksie sien ek dat die regter pannier 'n effense duik op sy hoek het, gelukkig darem nie te erg nie.
Anderkant sak ons met (nog) 'n Oubergpas steil af, en bereik later die vlaktes onder en ry terug rigting Vanrhynsdorp. Op met sy bekende pas tot by Nieuwoudtville, waarna ons links op 'n grondpad terugry na die rand van die plato.
Op 'n klein tweespoor sak ons effens af en slaan kamp op met van die mooiste uitsigte oor die Knersvlakte. Tussen die gesels deur eet ons Vaalbaas se droëwors en 'n sopie of twee van Calitzdorp se beste word ook van nader leer ken. Met die veldbosse naby en die aandwindjie wat effens optel, besef ons dat ons nou hier voor 'n groot besluit in ons lewens staan: ons gaan moet afstand doen van 'n braai, en Vaalbaas se skaaptjops gaan nou in blokkies gesny moet word en in 'n pot met water gekook word.
Dis die laaste dag van ons trip en ek wil nie huis toe gaan nie. Ons is in die veld rofweg tussen Loeriesfontein en Nieuwoudtville. Ladismith klink ver, en vir Chris lê Stilbaai selfs nog verder. Grys begin trek die klam oggendmis om ons toe terwyl ons oppak, selfs 'n druppel of drie toe ons begin ry. Skaars weggetrek stop ons by die eerste hek en hier sit die duiwel weer 'n los klip voor Chris se voorwiel terwyl hy weet hy kan nie keer met sy regterbeen nie. Ons blaas en steun die GS weer op sy voete.