Maar dit is in Granada self, in ieder geval, dat die eggo’s van Lorca se ingesteldheid die helderste klink. In sy dieptastende biografie* van die digter beskryf Ian Gibson die temas wat vir Lorca onlosmaaklik was van sy visie van Granada: “the terror of death, the fugacity of love, the inexorable passing of time“. en my bloed? ek verbeel my dat my bloed sterker Ek en jy lyk soos tipiese dwase, terwyl die oordeel van “hebetude” m.i. eerder daardie permanente onbekwame toestand van ‘n kretin of moroon definieer. Dit sal na die slag van Armageddon lei, wat die grootste oorlog van alle tye sal wees (Op. 16:13-16; 19:19). Alhoewel ek die onlangse tendens van “praatpoësie” geensins nie geringskat nie – sekerlik het die houthuis van die digkuns vele wonings – is dit tóg goed om ’n vers te lees wat getuig van ’n bewuste weeg van elke element – hetsy woord, klank of beeld. Die resultaat hiervan is stellig ’n heg gekomponeerde vers waarna die leser telkens kan terugkeer en opnuut plesier vind in die oorwoë saamspel van woord, beeld en klank.