Ek sukkel met neoliberalisme - as 'n problematiese ekonomiese stelsel wat ons dalk wil verander - en as 'n analitiese termyn mense gebruik toenemend om daardie stelsel te beskryf.
Ek lees meer as 'n dekade oor die konsep. Maar hoe meer ek lees, hoe meer dink ek dat neoliberalisme is sy analitiese rand verloor.
As gevolg van sy groeiende gewildheid in akademie, media en populêre besprekings, is dit noodsaaklik om neoliberalisme as 'n konsep te verstaan. Ons moet sy oorsprong en definisie ken om ons huidige politieke en ekonomiese gemors te verstaan, insluitende die opkoms van nativisme wat 'n rol gespeel het in Brexit en Donald Trump se verkiesing 'n jaar gelede.
Neoliberalisme word gereeld in gewilde debat oor die wêreld gebruik om die laaste 40-jare te definieer. Dit verwys na 'n ekonomiese stelsel waarin die "vrye" mark uitgebrei word na elke deel van ons openbare en persoonlike wêrelde. Die transformasie van die staat van 'n verskaffer van openbare welsyn na 'n markbestuurder en kompetisie help om hierdie verskuiwing moontlik te maak.
Neoliberalisme word algemeen geassosieer met beleide soos die vermindering van handelstariewe en hindernisse. Die invloed daarvan het die internasionale beweging van kapitaal geliberaliseer en die mag van vakbonde beperk. Dit is onderbreek ondernemings in staatsbesit, verkoop openbare bates en het gewoonlik ons ​​lewens oopgemaak om te oorheers deur mark denke.
As 'n term word neoliberalisme toenemend gebruik in populêre media, insluitend Die New York Times, The Times (van Londen) en Die Daily Mail. Dit word ook gebruik in internasionale instellings soos die Wêreld Ekonomiese Forum, die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling en die Internasionale Monetêre Fonds.
Neoliberalisme 'n Trump teenmiddel?
Neoliberalisme word gekritiseer om die markte te veel mag oor ons lewens te gee. Tog, in die lig van die opkoms van Donald Trump en ander nativiste, anti-handel populiste, is daar 'n groeiende koor van mense verhef die deugde van neoliberalisme.
Wat uit die groeiende populêre debat oor neoliberalisme blyk - of dit nou van linkse leunende kritici of regsleunende voorstanders is - is dat daar baie verskillende sienings van neoliberalisme is; nie net wat dit polities beteken nie, maar net so krities, wat dit analities beteken.
Dit maak 'n belangrike vraag: Hoe gebruik ons ​​'n term soos "neoliberalisme" wanneer soveel mense so verskillende begrippe het van wat dit beteken?
Ek het met hierdie vraag gestoei toe ek my boek geskryf het, 'N Navorsingsagenda vir Neoliberalisme, waarin ek die intellektuele geskiedenis van neoliberalisme ondersoek. Ek doen dit om die verskillende begrippe van die term te ondersoek en om die teenstrydighede van ons daaglikse gebruik daarvan te ontbloot.
Die term "neoliberalisme" het 'n fassinerende intellektuele geskiedenis. Dit lyk so lank gelede as 1884 in 'n artikel deur RA Armstrong vir Die Moderne Oorsig waarin hy liberale gedefinieer het wat staatsinmenging in die ekonomie bevorder het as "neoliberale" - byna presies die teenoorgestelde betekenis van sy populêre en akademiese gebruik vandag.
Nog 'n vroeë voorkoms is in 'n 1898 artikel vir Die Ekonomiese Tydskrif deur Charles Gide waarin hy die term gebruik om na 'n Italiaanse ekonoom te verwys, Maffeo Pantaleoni, wat aangevoer het dat ons 'n "hedonistiese wêreld moet bevorder ... waarin vrye mededinging heeltemal sal regeer" - nader aan ons huidige bevrugting.
Goedgekeur deur liberale denkers
Namate die 20-eeu begin het en die wêreld deur die Eerste Wêreldoorlog beweeg het, is die term bewillig deur 'n verskeidenheid liberale denkers wat gevoel het as gevolg van die opkoms van staatsbeplanning en sosialisme.
Die konvensionele vertelling is dat "neoliberalisme" eers voorgestel is as 'n term om 'n herstelde liberalisme in die 1930s te beskryf na die sogenaamde Walter Lippman Colloquium gehou in Parys in 1938.
Sy geskiedenis is egter nie so duidelik as wat hierdie verhaal mag impliseer nie. Volgens Arnaud Brennetot, byvoorbeeld, is die term hoofsaaklik gebruik om te verwys na Franse en ander liberale wat verband hou met 'n uitgewery, genaamd La Libraire de Medicis, tot en met die vroeë 1950s. Teen daardie tyd was die term toenemend gebruik om na te verwys Duitse Ordoliberalisme, wat 'n "neoliberale" skool was, gegrond op die idee dat markte 'n sterk staat nodig het om mededinging te beskerm - idees wat 'n belangrike voorloper van die raamwerk van die Europese Unie is.
Beroemde, Milton Friedman het selfs na homself verwys as 'n "neoliberale" in 'n 1951-artikel vir die Noorse tydskrif Farmand, hoewel hy die termyn laat val het.
By die 1970'e het Brennetot en ander aangevoer dat neoliberalisme 'n term was wat hoofsaaklik verband hou met 'n verskuiwing van klem in Latyns-Amerika weg van invoervervangingsbeleid teenoor oop ekonomieë, beïnvloed deur Chicago School-denkers soos Friedman.
Dit was in hierdie tyd dat veral neoliberalisme veral negatiewe oortones aangeneem het na die gewelddadige omverwerping van Salvador Allende se regering in Chili in 1973. Namate die 1980s begin het, saam met die algemeen aanvaarde geboorte van die moderne neoliberale era, het die term "neoliberalisme" onuitwisbaar aan die Chicago School of Economics (sowel as Regte en Besigheid).
Neoliberalisme het verskeie 'skole'
Wanneer ons vandag die term gebruik, is dit oor die algemeen met hierdie Chicago-buiging, eerder as sy ander vorige en alternatiewe geskiedenisse en verenigings.
Maar dit is belangrik om te onthou dat daar en is ten minste sewe skole van neoliberalisme. Sommige van die ouer skole, soos die Eerste Chicago-skool (van Frank Knight, Henry Simons, Jacob Viner), het in latere skole verdwyn, of hulle was onderworpe - in hierdie geval het die Tweede Chicago-skool (van Milton Friedman, Aaron Direkteur, George Stigler) .
Ander ou skole, soos die Italiaanse of Bocconi-skool (van Maffeo Pantaleoni, Luigi Einaudi) het in akademie vervaag voordat hulle opgewek word as die legitimering vir huidige soberheidsbeleid. Ander meer marginale skole, soos die Virginia School (van James Buchanan, Gordon Tullock) - self beïnvloed deur die Italiaanse skool - bestaan ​​onder die radar tot onlangse kritiek deur historici soos Nancy MacLean.
Aangesien hierdie verskillende skole van neoliberale denke oor tyd ontwikkel en gemuteer het, het ons ook ons ​​begrip van hulle en hul invloed op ons. Dit is dus moeilik om neoliberalisme met enige bepaalde denkskool te identifiseer sonder om 'n hele klomp van die storie te mis.
Dit is 'n belangrike rede waarom ek drie kern teenstrydighede in ons huidige begrip van neoliberalisme in my nuwe boek identifiseer.
Eerstens is te min analities gedoen om die teenstrydigheid tussen die vermeende uitbreiding van "vrye" markte onder neoliberalisme en die groei in markkrag en oorheersing van korporatiewe entiteite en monopolieë soos Google en Microsoft aan te spreek.
Tweedens is daar te veel klem gelê op die idee dat ons lewens, identiteite en subjektiwiteite onder neoliberalisme deur 'entrepreneuriese' oortuigings, houdings en denke geraam word.
In teenstelling hiermee is my siening dat ons lewens, samelewings en ekonomieë oorheers word deur uiteenlopende vorme van rentiership - byvoorbeeld huisbesit, monopolieë vir intellektuele eiendom en markbeheer. Volgens die Britse akademikus Guy Standing, huurgeld kan gedefinieer word as die onttrekking van inkomste uit die "eienaarskap, besit of beheer van bates wat skaars of kunsmatig skaars gemaak word."
Laastens was daar min belangstelling om die belangrike rol van kontrak- en kontrakreg te verstaan ​​- in teenstelling met die "markte" - in die organisasie van neoliberale kapitalisme.
Al hierdie areas moet aangespreek word ten einde ons toekoms beter te verstaan, maar neoliberalisme het dalk die loop van ons om die nodige analitiese instrumente te bied om hierdie werk te doen. Dit is tyd om nuwe maniere te vind om oor ons wêreld te dink.