Hy gaan sit op die middelste bank, tel een van die pamflette op. Dit sê Albanië is nommer 131 in die wêreld wat uitvoere betref. Hy wonder of dit ’n apologie of ’n spogtery is.
Want hy verwag dat die ontwykende Ditmir ’n proses sal hê om potensiële nuwe klante te evalueer. Hy vermoed hy sal nou agtervolg word. Daarom gaan staan hy voor die Casa Rosso-klub en gee voor hy kyk na die plakkaat wat ’n seksvertoning adverteer, sodat hy sy agterhoede kan dek. Hy sien hulle. Twee mans van gemiddelde lengte, met dik skouers, kom by dieselfde Ditmir’s Trading-deur uit, so honderd meter agter hom.
Hy talm nog ’n oomblik, asof hy die Casa Rosso-vertoning ernstig oorweeg, soos ’n man wat skielik tyd tot sy beskikking het. Hy draai gemaak onwillig weg, stap dan verder, tot by die Molensteeg-bruggie. Hy draai daar regs, en nog ’n keer, in die rigting van die Waag.
Op die Nieuwmarktplein gaan sit hy by ’n tafeltjie op die sypaadjie van die Cafe del Mondo, sodat hy ’n uitsig oor die plaza het. Hy neem alles in soos ’n bekoorde toeris. Hy sien hulle aan sy periferie, waar hulle besluiteloos voor die Albert Heijn-supermark gaan staan.
Die koffie kom. Hy drink dit stadig, kyk na die kleurvolle blomstalletjies oorkant, na die lieflike ou Waag-gebou, seshonderd jaar oud, eens die plek waar handelaars goedere heen geneem het om te laat weeg.
Hy bestel nog koffie, talm so veertig minute, sit dan geld op die tafel neer en staan haastig op, loop om die hoek, en dan wes. Hy rek sy treë. Hy wil weet hoe goed dié twee is, hoe ernstig hulle is om hom dop te hou.
Daniel en Sekel staan in die toilet. Dit is ’n smal, klein vertrek, skaars genoeg ruimte vir Daniel om uit te trek, en vir die man om elke kledingstuk te vat en noukeurig deur te soek. Vir ’n meeluisterapparaat, of ’n wapen, dit maak sin vir ’n man in Ditmir se bedryf.
Dan, wanneer Daniel kaal is, maak die Albanees ’n apologetiese geluid, skakel sy foon se flits aan, beduie vir Daniel hy moet in die rondte draai sodat die man kan sien of daar nie ’n mikrofoon iewers geplak is nie. Daniel vloek kort en stomp.
“The canal is fine,” sê Daniel. Hy vermoed hulle is bang die foon kan gebruik word om ’n gesprek op te neem. Hy moet in elk geval ’n nuwe foon begin gebruik, en dit skep die regte indruk van professionaliteit by die wapenhandelaars.
Hulle loop weerskante van hom. By die brug oor die Herengracht haal hy sy selfoon uit sy sak, laat dit in die kanaal plons. Drie Chinese toeriste gaap hom in afgryse aan.