Voor Pixar was daar Bell Labs - GESKIEDENIS - Inligting
Voor Pixar was daar Bell Labs
Sommige van die belangrikste uitvindings van die 20ste eeu - rekenaars, transistors, satelliete - was baanbrekers by Bell Labs. Maar hierdie wetenskaplikes het ook ingegaan op die kreatiewe, en hul navorsing oor rekenaargegenereerde films en musiek sou die grondslag lê vir 'n hele toekoms van media.
Waarom Bell Labs in die 20ste eeu so belangrik was vir innovasie
Waarom was Bell Labs in die 20ste eeu so belangrik vir innovasie en kreatiwiteit? oorspronklik op Quora verskyn: die plek om kennis op te doen en te deel, wat mense bemagtig om van ander te leer en die wêreld beter te verstaan.
Bell Labs was uiters belangrik vir innovasie in die 20ste eeu. As u 'n frats samesmelting van Facebook, Apple en Google kan voorstel, het u 'n idee van die impak daarvan op die dag. Bell Labs-wetenskaplikes was verantwoordelik vir die transistor, die sonbattery, die faksmasjien, aanraaktoon, die vroeë kommunikasiesatelliet, verbeterings aan radar en sonar, en nog baie meer-om nie eers te praat van die ses Nobelpryse wat Bell Labs-wetenskaplikes gewen het nie die manier. En om nie te praat van die inligtingsteorie van Claude Shannon, wat die intellektuele grondslag van die internet gelê het nie.
Die sukses van Bell Labs was 'n kombinasie van hulpbronne, gekonsentreerde talent en 'n kragtige werkkultuur. Kom ons gaan op die lys:
Bell Labs het 'n geweldige hoeveelheid geld gehad om te baseer in basiese, langtermyn, sonder onmiddellike uitbetaling. Dit is omdat dit 'n filiaal van AT & ampT was, wat baat gevind het by 'n telefoniese monopolie wat deur die regering gewaarborg is.
Dit beteken dat Bell Labs Claude Shannon kan ondersteun terwyl hy jare se navorsing gedoen het oor die aard van inligting, sonder dat dit onmiddellik kommersieel sou wees. Of dit kan mense soos Clinton "Davy" Davisson ondersteun, wat die Nobelprys gewen het omdat hy bewys het dat elektrone in 'n golfpatroon beweeg, kennis wat hy opgedoen het deur 'n stuk kristallyne nikkel met elektrone te breek.
Gegewe die unieke omstandighede, het Bell Labs ons miskien nie veel te sê oor die bou van 'n welgestelde onderneming nie. Maar dit kan ons baie vertel oor die bestuur van oorvloed-oor die gebruik van hulpbronne by versiende en transformerende gebruik.
In plaas daarvan dat die organisasiekaart die verhuringspraktyke laat bepaal - soos: 'Ons wil u graag aanstel, maar u beskik nie oor die spesifieke vaardighede wat ons nou nodig het nie' - het Bell Labs prioriteit aan die aanstelling van talent, tydperk, selfs as dit nie was nie nie onmiddellik duidelik waar in die organisasie daardie talent sal pas nie. Dit geld veral vir die wiskundegroep van Bell Labs onder leiding van Thornton C. Fry. Soos Fry aan 'n wiskundig geneigde onderhoudvoerder verduidelik het: 'Wiskundiges is vreemde mense. Jy is en ek is. Dit is 'n feit. Sodat iemand wat vreemd genoeg was dat u nie weet wat u met hom moet doen nie, gesê het: 'Hierdie man is 'n wiskundige. Laat ons hom na Fry laat oorplaas. '"
In plaas daarvan om die werknemers te verwyder waarvan die pasmaat by die onderneming nie onmiddellik sigbaar was nie (of hulle in die eerste plek nie aangestel het nie), het die laboratoriums waardevolle werk vir hulle gevind as interne konsultante. Onder Fry se leiding was wiskundiges vry om hul eie interne 'kliënte' te kies, en werk saam met die ingenieurs, natuurkundiges of chemici van die laboratoriums soos hulle goeddink.
Dit het die groep 'n breë mandaat gegee, buigsaam selfs binne die beroemde los kultuur van Bell Labs. Soos een navorser uit daardie era dit stel: "Ons taak was om ons neus in almal se sake te steek." Shannon het self sy baanbrekerswerk gedoen as lid van die wiskundegroep. Soos hy onthou, was die groep "vrygewig en nie so gerig op projekte as mense wat individuele navorsing so vinnig as moontlik probeer doen nie ... ek het dit meer geniet, terwyl ek aan my eie projekte gewerk het."
Met hierdie soort vryheid kon die laboratoriums talent opsamel en ondoeltreffendheid in die huurmark uitbuit. Slegs 'n paar organisasies buite die akademie het wiskundige verstanders op die hoogste vlak aangestel, deur die los struktuur van Bell Labs kon dit 'n talentpoel gebruik waarvoor dit min teenstanders in die privaatsektor het.
Bell Labs het daarin geslaag om 'n benarde balans te vind tussen die oopplan, so raserige-ek-kan-nie-dink-werkruimte, en die hiërargiese wêreld van hermeties verseëlde afdelings en permanent geslote deure.
Die kultuur van samewerking is versterk deur die manier waarop die Labs plek gemaak het vir speletjies en afleidings, in afwagting van die alomteenwoordige voetbalbal -tafels in Silicon Valley. Skaakborde was 'n gereelde plek in die kafeteria, en vir die meer meganiese neigings was daar robotgesigte. Shannon self was bekend daarvoor dat hy jongleren terwyl hy op 'n eenwiel in die gang van die kantoor ry.
Terselfdertyd was daar min verpligtinge oor hierdie kultuur. Sommige van die kreatiefste mense is introverte, en die Labs was 'n introvert-vriendelike ruimte. Shannon berig dat hy min stigma in die gesig staar omdat hy sy kantoordeur gereeld gesluit het.
Net so fundamenteel het die kultuur van die laboratoriums langtermyndenke vooropgestel. Een Bell -werknemer van 'n latere era het dit so saamgevat: 'Toe ek die eerste keer kom, was die filosofie: kyk, wat u doen, is miskien tien jaar of twintig jaar nie belangrik nie, maar dit is goed, ons sal daar wees . "
Dit was die gees wat Bell Labs -navorsers die tyd en ruimte gegee het om die transistor te ontwikkel, wat Shannon die vryheid gegee het om jare lank die raaisels van inligtingsteorie uit te werk, en wat die leiding van die Labs die mag gegee het om nog meer raak te belê in projekte verwant aan telefone.
Ons is nie die eerste skrywers wat beklaag oor die manier waarop korporatiewe korttermynbedrywe ons almal uiteindelik kos nie, en dit ontneem ons van transformerende innovasies waarvan die voordele in die volgende kwartaal moontlik nie duidelik blyk nie. Maar dit is genoeg om te sê dat as Bell Labs dieselfde korttermyn gyselaar was, ek dalk nie hierdie artikel op 'n skootrekenaar sou skryf nie, en dat u dit moontlik nie op die internet sou lees nie.
Hierdie vraag verskyn oorspronklik op Quora - die plek om kennis op te doen en te deel, wat mense bemagtig om van ander te leer en die wêreld beter te verstaan. U kan Quora volg op Twitter, Facebook en Google+. Nog vrae:
Waar is jy heen, Bell Labs?
Noem 'n bedryf wat oor die volgende drie jaar 1 miljoen nuwe, hoogbetaalde werkgeleenthede kan lewer. Jy kan & apost, want daar is nie & apost een nie. En dit is die probleem.
Amerika het binnekort goeie werk nodig. Ons benodig 6,7 miljoen net om verliese uit die huidige resessie te vervang, en daarna nog 10 miljoen om die vraag oor die volgende dekade aan te wakker. Dit het ongeveer 15 tot 17 miljoen nuwe werkgeleenthede. In die negentigerjare het die Amerikaanse ekonomie netto 22 miljoen werksgeleenthede geskep ('n koers van 2,2 miljoen per jaar), so ons weet dat dit gedoen kan word. Tussen 2000 en einde 2007 (die begin van die huidige resessie) het die ekonomie egter nuwe werkgeleenthede geskep teen 'n tempo van 900 000 per jaar, so ons weet dat dit nie nou moontlik is nie. Die pyplyn is droog omdat die Amerikaanse sakemodel stukkend is. Ons groeimotor het 'n belangrike bron van brandstof en 'n kritieke massa, basiese wetenskaplike navorsing, op.
Die Amerikaanse wetenskaplike innovasie-infrastruktuur bestaan ​​histories uit 'n los publiek-private vennootskap wat legendariese instellings soos Bell Labs, RCA Labs, Xerox PARC XRX, die navorsingsbedrywighede van IBM IBM, DARPA, NASA en ander insluit. In elk van hierdie organisasies is programme met 'n duidelike kommersiële potensiaal ondersteun, tesame met pogings tot & quotpure & quot -navorsing, terwyl die twee strome mekaar gereeld voed. Met baie korporatiewe en waagkapitaalfinansiering vir uiteindelike kommersialisering, het hierdie navorsingslaboratoriums enorme bydraes gelewer tot wetenskap, tegnologie en die ekonomie, insluitend die skepping van miljoene hoogbetaalde werkgeleenthede. Kyk net na 'n paar van die kroonjuwele van Bell Labs alleen:
Die eerste openbare demonstrasie van faksuitsending (1925)
Eerste langafstand-TV-uitsending (1927)
Uitvinding van die transistor (1947)
Uitvinding van fotovoltaïese sel (1954)
Oprigting van die UNIX -bedryfstelsel (1969)
Tegnologie vir mobiele telefonie (1978)
Afname in laboratoriumfinansiering In die dekades na hierdie eerste ontdekkings is lewendige nywerhede en ondernemings gebore. Die transistor alleen is die bousteen vir die moderne rekenaar- en verbruikerselektronika-industrie. Net so het DARPA en die skepping van die internet (as ARPAnet) in 1969 en die ontwikkeling van Xerox PARC en die ontwikkeling van die Ethernet en die grafiese gebruikerskoppelvlak (GUI) die transformerende rekenaar- en internetbedryf verder ontwikkel. Die deurbrake in die basiese navorsing het daaropvolgende siklusse van toegepaste innovasie ontketen wat heeltemal nuwe sektore van ons ekonomie geskep het.
Maar sedert die negentigerjare het laboratoriums wat toegewy is aan suiwer navorsing en die strewe na wetenskaplike ontdekking, die finansiering stadig afgeneem en hul missie verskuif van oop probleemoplossing na kommersiële doelwitte op kort termyn, van suiwer ontdekking tot toegepaste navorsing. Bell Labs het so onlangs as 2001 vandag 30 000 werknemers gehad (besit deur Alcatel-Lucent ALU) en het 1 000. Dit is simbolies en simptomaties van die gebroke skakel in die Amerikaanse sakemodel. Namate die uitvinding en ontdekking van stroomopwaarts opdroog, word stroomaf, word industrie-skeppende innovasie tot 'n druppel verminder.
Dit is ook maklik om huidige werksverliese in die VSA toe te skryf aan die diepe resessie of uitkontraktering. Albei is die skuld, maar dit is ook nie die wortel van die groter probleem nie: 'n gebrek aan nuwe werkskepping van hoë gehalte. Ons is besig met die vierde resessie sedert 1981. Ons kontrakteer al dekades lank werk uit, maar ons het altyd teruggekeer met 'n nuwe industrie en 'n grootskaalbedryf. Ontdekking dryf innovasie, innovasie dryf produktiwiteit, produktiwiteit dryf ekonomiese groei. Maar hierdie keer verskil dit, en wanneer die huidige resessie genadiglik eindig, reageer die Amerikaanse ekonomie nie met dieselfde werkskeppende krag wat ons verwag het nie.
Werkskepping 'n groot uitdaging In die verlede, toe die VSA miljoene hoogbetaalde werkgeleenthede na lae-loonlande uitgevoer het, het ons dit vervang met 'n nog groter aantal hoogbetaalde poste in nywerhede waarvan die oorsprong daarvan teruggevoer kan word na wetenskaplike gedoen dekades vroeër. Die rekenaar-, internet- en sellulêre nywerhede, gebore in die 1980's en 1990's, het die verlies aan hoogbetaalde werkgeleenthede in die vervaardigingsbedryf, soos verbruikerselektronika, staal en ander, meer as vergoed, namate die ekonomie van produksie na 'n kennisbasis oorgeskakel het. Maar die afgelope jare is die sagteware- en vervaardigingsgeleenthede wat verlore gegaan het, grootliks vervang deur miljoene lae-loon-poste in kitskos- en kleinhandel- of ander diensondernemings. Finansies was 'n bron van voortgesette werkgroei, maar onlangse gebeure het bewys dat groei onvolhoubaar is. Ons het opgehou om nuwe werk met hoë betalings te skep. Ons moet nie die omvang van die uitdaging om werkskepping te onderskat nie. Uitkontraktering en uitgebreide resessies is nie die enigste werkvernietigers in ons stelsel nie. Daar is ook die konstante druk van waardemigrasie (die vloei van waarde van ou sakemodelle na nuwe), wat steeds die belangrikste krag is wat ons ekonomie hervorm en 'n groot aantal werkgeleenthede in die komende dekade sal uitskakel. (Dink aan al die ou sakemodelle wat u ken, van koerante, drukwerk, vaste telefonie, tot die magtige, maar nou kwesbare rekenaar).
As gevolg van die uitvoer van goeie werksgeleenthede wat nie heeltemal vervang word nie, is die Amerikaanse vraagmotor stukkend. Van die ongeveer 130 miljoen werksgeleenthede in die VSA betaal slegs 20% (26 miljoen) meer as $ 60,000 per jaar. Die ander 80% betaal gemiddeld $ 33,000. Hierdie verhouding is nie 'n goeie grondslag vir 'n sterk middelklas en 'n welvarende samelewing nie. In plaas van 'n aanvraag -enjin, het dit 'n vervalskurwe. As 'n nasie het ons ons dalende inkomste opgesom deur die behoefte aan twee inkomste per huishouding te aanvaar en deur baie te leen, dikwels teen papierbates wat opgeblaas word deur finansiële borrels (dot-com en behuising). In die afgelope jaar het persoonlike skuld baie vinniger gegroei as persoonlike inkomste. In 1985 was die verhouding tussen huishoudelike skuld en huishoudelike inkomste 0,7 tot 1 in 2000, 1 tot 1 in 2008, 1,7 tot 1. Ons het minder verdien, sodat ons meer geleen het. In 2007 het ons ons limiet bereik.
Hierdie siklus word net erger. Die gevolge van die massiewe afskaling van Amerikaanse wetenskaplike en ingenieursnavorsing in die 1990's en 2000's begin dalk eers. Tensy dit omgekeer word, sal dit waarskynlik die grootste impak hê oor 'n dekade van nou af, wanneer die ontbrekende ontdekkings van 'n generasie vroeër verwag sou word. Dit is tyd om die wortel van die probleem te identifiseer en op te los.
Rebuild Research Labs Die goeie nuus is dat die herstart van die innovasie -enjin redelik uitvoerbaar is en dat dit nie 'n groot belegging in vergelyking met ander uitgawes verg nie. Die opbrengs op belegging is baie hoog, veral as u die opbrengs van die ondernemings en die hele bedrywe in ag neem wat gebaseer is op die grondslag van die aanvanklike ontdekkings. Die waagkapitaal en die aanvanklike publieke aanbodkomponente van die sakemodel is nog steeds in plek; ons moet net die stroomopwaartse laboratoriums wat op basiese navorsing gefokus is, die hoofwater vir die hele innovasie-ekosisteem, herbou.
Wetenskap is snaaks. Dit is moontlik 'n slenter. Dit verg honderde mense met 'n hoë IK, PhD's en ongelooflike nuuskierigheid, werksetiek en volharding. Dit verg ook kritieke massa, laboratoriumondersteuning, die regte toerusting en instrumente, ewekniebeoordeling, ens. Dit verg oop kommunikasie tussen eweknieë en ander subtiele, maar kritiese kulturele faktore. Dit verg 'n verdraagsaamheid vir risiko. 'N Verdraagsaamheid vir mislukking. 'N Bereidwilligheid om lateraal te dink en innovasie toe te pas (baie van die groot deurbrake was oorspronklik op ander doelwitte gerig). Dit verg 'n kultuur wat die beste gedagtes lok, aanmoedig en beloon.
Die innovasiepad wat uit sukses voortspruit, is ewe onvoorspelbaar. In baie gevalle is die ekonomiese uitbetaling 'n dekade ver. Soms 'n dekade en 'n half. En die sukses kan in onverwagte rigtings lei. Wie in 1975 sou kon voorspel hoe die rekenaar sou ontwikkel, hoe dit netwerk skep, en reuse soos Cisco (CSCO), wat die hele aanlyn sektor en reeds twee generasies blockbuster -ondernemings moontlik gemaak het (van Amazon AMZN en eBay EBAY tot Google GOOG en Facebook ). Wie sou in 1980 kon dink dat die werk by Bell Labs aan nuwe mobiele kommunikasietegnologie sou lei tot die wêreldwye mobiele rewolusie wat tot in die mees landelike en afgeleë uithoeke van die wêreld kom, miljoene werkgeleenthede skep en produktiwiteit en inkomste verhoog? Baie van die klassieke wetenskaplike navorsingslaboratoriums, soos Bell Labs en RCA Labs (nou Sarnoff Corp.), is begin en befonds deur maatskappye met virtuele monopolieë en baie sterk, voorspelbare kontantvloei. Hulle kon die onsekerheid en serendipiteit van suiwer navorsing in die konteks van hul onderneming omhels. Maar sulke ondernemings bestaan ​​nie vandag nie. Met die toenemende fokus op die waarde van aandeelhouers wat in die negentigerjare begin het namate die wêreldwye mededinging begin toeneem het, kon Fortune 500-ondernemings nie meer oop navorsing regverdig wat moontlik nie 'n direkte uitwerking op hul resultaat gehad het nie. Vandag is korporatiewe navorsing byna uitsluitlik R & ampD, wat meer toegepas word op toegepaste navorsing met 'n tydshorison van 3 tot 5 jaar (of korter). Byvoorbeeld, IBM, Microsoft MSFT en Hewlett-Packard HPQ bestee gesamentlik $ 17 miljard per jaar aan R & ampD, maar slegs 3% tot 5% daarvan is vir basiese wetenskap.
Basiese wetenskap bied vinnige uitbetalings Oorweeg wat verlore gegaan het. Die afname van Bell Labs —, die kroonjuweel van die innovasie -ekosisteem — Bell Labs is in 1925 gestig as 'n gesamentlike onderneming van AT & ampT T en Western Electric (AT & ampT & aposs vervaardigingsarm) om toerusting vir die Bell System -telefoonondernemings te ontwikkel. Bell Labs -wetenskaplikes het ses Nobelpryse in fisika gewen. Sedert 2001 is befondsing en personeel by Bell Labs egter drasties verminder weens begrotingsbesnoeiings. In 2008 het die ouer Alcatel-Lucent aangekondig dat hy sy laaste oorblywende gebiede van basiese wetenskap en materiaalfisika en halfgeleiernavorsing sal onttrek en fokus op projekte wat onmiddellike uitbetalings beloof. Die legendariese Bell Labs, 'n enjin vir wetenskaplike ontdekking en skepping van die bedryf vir meer as 80 jaar, is in wese weg. (Klik hier om 'n antwoord van die president van Alcatel-Lucent Bell Labs te sien.)
'N Soortgelyke lot het Sarnoff Corp getref, gebore as RCA Labs in 1942 ter ondersteuning van die oorlogspoging, en het tegnologieë ontwikkel soos verbeterde radarantennas, radarstorende antennas en akoestiese dieptekoste vir maritieme oorlogvoering. In die 1950's en 1960's het RCA Labs deurbrake gelewer op talle uitsaai- en verwante terreine, waaronder kleur -TV, bandopname, transistors, lasers, gevorderde vakuumbuise, sonselle en infrarooi beeldvorming. Op sy hoogtepunt in die sewentigerjare het RCA meer patente as mededingende Bell Labs genereer. In 1986 is RCA aangekoop deur General Electric GE, wat Sarnoff Lab as Sarnoff Corp., 'n volfiliaal van SRI International, afgeskei het. Sarnoff is nou 'n skaduwee van sy voormalige self en ontwikkel kleiner tegnologieë met 'n kommersiële fokus op 'n drasties verminderde begroting.
As die 1950's en 1960's aan Bell Labs en RCA behoort het, behoort die 1970's en 1980's aan Xerox PARC (Palo Alto Research Corp.) en DARPA. PARC was die legendariese Silicon Valley-speelgrond van die Ethernet, beweegbare intydse rekenaarteks en grafiese gebruikerskoppelvlakke. Ondernemings soos Apple AAPL, Microsoft en Adobe ADBE het wêreldwye ondernemings opgebou wat honderde duisende hoëbetaalde werksgeleenthede geskep het, wat grootliks op PARC en aposs-deurbrake gebaseer is. Xerox het die meeste van hierdie geleenthede misgeloop, maar het 'n multimiljoen laserdrukonderneming geskep wat gebaseer is op werk wat by PARC gedoen is. Maar PARC & aposs se navorsingspersoneel het drasties gekrimp, aangesien die prestasie van Xerox en aposs dramatiese begrotingsbesnoeiings tot gevolg gehad het.
Die Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), wat oorspronklik in 1958 van stapel gestuur is as reaksie op die Sowjet -bekendstelling van Sputnik, is verantwoordelik vir die internet en talle tegnologieë met toepassings buite die weermag. Bedreig deur die Sowjet -tegnologiese vooruitgang, het die Eisenhower -administrasie DARPA gestig om te verseker dat Amerikaanse kundigheid in wetenskap en ingenieurswese die wêreld sal lei. Die resultaat: deurbrake in rekenaars wat tyd deel, rekenaargrafika, mikroverwerkers, ontwerp van baie grootskaalse integrasie (VSLI), RISC-verwerking, parallelle rekenaars, plaaslike netwerke en die internet.DARPA se nageslag sluit in Amazon, eBay, Yahoo YHOO, Google, Facebook, YouTube (GOOG) en honderde ander maatskappye wat moontlik nooit lewendig geword het sonder DARPA & aposs-navorsing wat tot die internet gelei het nie.
Hoe om innovasie te herleef In 'n wêreld na 11 September het die missie van DARPA en aposs oorgeskakel van wetenskap na taktiese projekte met korttermyn militêre toepassings, maar dit is ook nie duidelik dat die oorgang na 'n korttermyn toegepaste benadering net so effektief vir die weermag as oop is nie -navorsende navorsing. Soos die militêre historikus John Chambers opgemerk het, het nie een van die belangrikste wapens wat oorlogvoering in die 20ste eeu verander het, die vliegtuig, tenk, radar, straalmotor, helikopter, elektroniese rekenaar, nie eens die atoombom nie, en die aanvanklike ontwikkeling daarvan het 'n leerstellige vereiste gemaak of versoek van die weermag. Sonder DARPA & aposs deurbrake in inligtingstegnologie, sou militêre gereedskap soos onbemande stelsels (drones) en wêreldwye posisioneringstelsels nooit moontlik gewees het nie.
Vir enige instelling, of 'n individuele onderneming of regeringsagentskap om terug te keer op belegging in basiese wetenskaplike navorsing, kan op kort termyn baie sin maak. Ekonomiese realiteite en verskuiwende agendas dwing afwegings. U kan 'n tyd lank die beleggings van ander vryskut. Maar as almal dieselfde besluit neem, ly die samelewing aan die kwotragedie van die algemene gemeenskap, waarin verskeie akteurs wat in eie belang werk, die algemene welstand benadeel. Ons het daardie punt bereik. Ons begin net die gevolge sien. Ons moet die siklus omkeer, en ons moet dit vinnig doen.
Terwyl ons dit oorweeg om die innovasie -enjin weer aan te skakel, is daar presedente wat ons kan ondersoek om aan te toon hoe die innovasieproses bespoedig kan word. Gegewe die huidige krisis en die dringendheid om op groot skaal hoogbetaalde werksgeleenthede te genereer, is dit baie belangrik om die tydsverloop tussen navorsing en kommersialisering te verminder.
Alhoewel die tydlyn vir die vertaling van navorsingspogings na tasbare uitkomste gewoonlik 15 jaar of langer is, kan die siklus versnel word. Ons het dit twee keer gedoen: Eerstens, die Manhattan -projek, wat gereageer het op intelligensieverslae van Nazi -navorsing en die atoombom in ses jaar geskep het, en tweedens die Apollo -program, wat 'n man agt jaar op die maan geland het nadat president John F. Kennedy gereageer het na die Russiese ruimtevaarder Yuri Gagarin en 'n suksesvolle ruimtevlug. Hierdie voorbeelde bied 'n nuttige sjabloon waarmee ons kan reageer op die huidige krisis.
Sterk leierskap is die sleutel Deels aangespoor deur 'n brief van Albert Einstein, het president Franklin D. Roosevelt 'n militêre program gemagtig om die ontwikkeling van 'n atoomwapen al in 1939 te ondersoek. Maar ondanks 'n handjievol wetenskaplike deurbrake, waaronder die ontdekking van plutonium by aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, in 1941, het die projek vir drie jaar onder flou leiding verswak. In 1942, toe die oorlog in Europa sleg gaan, het die teoretiese fisikus J. Robert Oppenheimer 'n vergadering byeengeroep met toonaangewende atoomwetenskaplikes in Berkeley, waar die deskundiges oor die konseptuele opsies — -splitsing, fusie, uraan vs. die splisbare materiaal en#x2014 en het 'n breë konsensus bereik oor die ontwerp van die bom.
Kort daarna het president Roosevelt 'n nuwe leier vir die projek aangewys, generaal Leslie Groves van die U.S. Army Corp of Engineers, wat pas toesig gehou het oor die vinnige bou van die Pentagon. Groves het beveel dat 1,250 ton uraanerts van Belgiese Kongo van hoë gehalte geberg moet word op Staten Island, NY, wat 52 000 hektaar grond in Tennessee gekoop het om die toekomstige perseel van Oak Ridge National Laboratories te wees, en noem Oppenheimer die projek- en aposs-direkteur. Op grond van die Corps & apos -tradisie om projekte na die hoofkwartier en die stad te noem, noem Groves die poging die Manhattan -projek.
Met soveel as 130 000 werknemers (waaronder duisende briljante ingenieurs en natuurkundiges), het die projek navorsing gedoen op meer as 30 werwe in drie lande (Kanada en Brittanje ingesluit) en het dit byna $ 2 miljard bestee (gelykstaande aan $ 24 miljard vandag). Teen die middel van 1945, ses jaar nadat Roosevelt vir die eerste keer 'n merker neergelê het en minder as drie jaar nadat Groves oorgeneem het, is twee atoombomme gebou en gebruik in Hiroshima en Nagasaki om Japan en oorgawe en die einde van die oorlog te dwing.
Geen vergelykbare wetenskaplike projek van soortgelyke omvang en dringendheid is in die VSA gevolg tot die Apollo -program van die 1960's nie. Toe president Kennedy in 1961 beloof het om 'n ruimtevaarder op die maan te laat beland en binne die dekade na die aarde terug te keer, het slegs een Amerikaner (Alan Shepard) die ruimte in gereis. Die probleme was skrikwekkend, maar die aantal en verskeidenheid tegniese innovasies wat vir die maansending ontwikkel is, was opmerklik. Om die instrumente en die rekenaar aan boord van die ruimtetuig aan te dryf, is die wêreld se eerste brandstofselle uitgevind. Om die strukturele komponente van die ruimtetuig met voldoende presisie te vervaardig, is rekenaarbeheerde bewerking vir die eerste keer bedink en geïmplementeer. Isolasiehindernisse om delikate instrumente teen bestraling te beskerm, "koel pakke" om ruimtevaarders veilig te hou tydens ruimtetogte, watersuiweringstelsels, vriesdroging van voedsel, innovasies in geïntegreerde stroombaanontwerp en robotika, en digitale beeldverwerking (later opgeneem in rekenaargesteunde tomografie) (CAT) en magnetiese resonansie beelding (MRI)) was almal tegnologieë wat NASA tydens die Apollo -program ontwikkel het.
Presidensiële ondersteuning Neil Armstrong het op 20 Julie 1969 op die maan beland, net 'n bietjie meer as agt jaar na president Kennedy en 'n toespraak. Nog vyf Apollo -missies beland op die maan, die enigste geleenthede waarop mense hul voete op 'n ander hemelliggaam gesit het. Die koste: $ 25 miljard (ongeveer $ 135 miljard in vandag se geld), die grootste verbintenis tot hulpbronne wat 'n nasie ooit in vredestyd gemaak het. Op sy hoogtepunt het die Apollo -program 400 000 mense in diens gehad. En hulle het die onmoontlike bereik.
Beide Manhattan en Apollo het hul primêre doelwitte bereik. Albei het ook aansienlike nuwe wetenskaplike ontdekkings gemaak wat nuwe innovasies op baie ander gebiede aangevuur het. Hulle sukses kan aan vyf deurslaggewende suksesfaktore gekarteer word: 1) volledige en volgehoue ​​presidensiële ondersteuning 2) effektiewe leierskap met 'n duidelik omskrewe mandaat 3) toegang tot hulpbronne 4) parallelle paaie/verwerking om tyd te bespaar en 5) uitkontraktering van die private sektor. Gedistilleerd, dit beteken leierskap, bestuur en geld, nie vuurpylwetenskap nie.
Die Manhattan- en Apollo -programme bied belangrike lesse, aangesien die Amerikaanse regering groot sosiale en ekonomiese uitdagings en energie, gesondheidsorg, infrastruktuur, vervoer, kommunikasie, watervoorsiening en klimaatsverandering die hoof bied. Miskien is die belangrikste les die eenvoudigste en dit kan gedoen word, en die moeilikste taak kan wees om een ​​of twee uitdagings uit te wys waarop u kan fokus. Maar as die wil, hulpbronne en energie ingespan word, kan menslike vindingrykheid uitdagende gedagtes omskep in verbysterende prestasies.
Vandag en uitdagings vereis dat die regering 'n reeks hoogs gefokusde, aggressief bestuurde projekte loslaat wat ondersteun word deur 'n groeiende navorsingsinvestering in 'n dosyn of meer toonaangewende ondernemings wat in totaal die kumulatiewe impak van Bell Labs, RCA Labs, Xerox PARC en ander weergee. Hierdie benadering kombineer in wese die vertroue op die breë ekosisteem van industriële en nasionale laboratoriums met die versnelde dringendheid van die twee groot nasionale programme. Die kongres en die Obama -administrasie het die dialoog oor energie en gesondheidsorg begin, wat bemoedigend is, hoewel ons ver van konsensus oor 'n benadering kan wees.
Kritieke massa laboratoriums nodig, maar die herstel van die ontbrekende skakel in die innovasie -infrastruktuur kan nie alleen deur die regering opgelos word nie, maar korporatiewe laboratoriums, in samewerking met universiteite, is nodig om die weg tussen ontdekking en kommersialisering te verkort. Die alliansie tussen DuPont DD en die Massachusetts Institute of Technology toon 'n voorbeeld van hierdie model: sedert 2000 gefinansier deur $ 60 miljoen om biotegnologie, biomateriaal en katalise te bestudeer, brei die alliansie nou verder uit as bio-gebaseerde wetenskap om nanokomposiete, nanoelektroniese materiale, alternatiewe energietegnologieë in te sluit , en die volgende generasie veiligheids- en beskermingsmateriaal. So 'n reëling stel die korporasie in staat om die intellektuele kapitaal van topuniversiteite te benut. Omgekeerd bied die universiteit & aposs-verbinding met die werklike behoeftes 'n vinniger pad na marktoetsing en kommersialisering.
Samewerking is nodig, maar die ware sleutel is die bereiking van kritieke massa, in wese die vervanging van Bell Labs & apos -krag van 30,000, en dan 'n paar. Die wetenskap het sy aantrekkingskrag verloor as die domein vir ons beste en helderste. Baie van die beste tegniese talent is gevestig op die belofte van rykdom uit Wall Street en finansiële ingenieurswese. Ons moet 'n kultuur hervestig wat die wetenskaplike beloon en vier wat bereid is om aan moeilike probleme te werk, selfs al is die kommersiële opbrengs minder seker. Aangesien die Amerikaanse ekonomie soveel groter is as 40 jaar gelede en internasionaal soveel minder mededingend, is 10 of meer ekwivalente korporatiewe navorsingslaboratoriums nodig vir kritieke massa. Die waarskynlikste kandidate is die top -navorsingsondernemings van vandag —IBM, Hewlett Packard, Cisco, Google, Exxon Mobil XOM, DuPont, Microsoft, Apple, 3M MMM, General Electric, Boeing BA, en ander. Baie van hierdie ondernemings beskik reeds oor honderde PhD-navorsers en wetenskaplikes, en hoewel hul laboratoriums meestal fokus op ontwikkelingsdoelwitte op korter termyn, behou hulle steeds die gees van wetenskaplike strewe.
Selfs in 'n era van begrotingsbeperkings, is dit belangrik om te besef dat geld nie die belangrikste probleem is nie. Baie van die besnoeiings in navorsing is weliswaar die gevolg van begrotingsbesnoeiings, maar die feit en die strategiese verbintenis tot basiese navorsing is die moeiliker deel van die vergelyking. Dit kan teenstrydig wees om hierdie soort langtermynbelegging te skep as ons in die privaatsektor soveel dringende behoeftes het (werkgeleenthede en winste beskerm) en die openbare sektor (maniere vind om vir gesondheidsorg te betaal, uitgawes aan die herstel van verkrummelde paaie) , betalende onderwysers, werkloosheidsvoordele). Maar ons het presies hierdie soort benadering nodig as ons die siklus gaan omkeer. Belastingaansporings kan help om te oorweeg dat die Bell Labs -begroting in 1982 'n hoogtepunt van $ 1,6 miljard bereik het (ongeveer $ 3,6 miljard vandag en $ 20 miljoen), en $ 20 miljard sou byvoorbeeld drie groot laboratoriums en vyf kleiner laboratoriums finansier. Verdeel in 'n verhouding tussen openbare en private bronne, is $ 20 miljard nie 'n groot getal nie. Soos vroeër opgemerk, bestee IBM, Microsoft en HP reeds $ 17 miljard jaarliks ​​aan R & ampD. As toonaangewende ondernemings 5% tot 10% van die R & ampD -begrotings tot suiwer navorsing verbind (van 0% tot 5% vandag), in ruil vir 'n belastingkrediet of 'n regeringswedstryd, sou 'n nuwe innovasie -ekosisteem vinnig 'n kritieke massa begin opbou. Vanuit die regering & aposs-perspektief is die geld wat vandag vir innovasie bestee word, die belegging met die hoogste opbrengs wat dit kan maak.
Net soos die sukses van 'n onderneming en aposs gedryf word deur blockbuster -produkte, is die buitengewone ekonomiese groei van die VSA gedryf deur blockbuster -nywerhede en motors en petroleum in die 1920's, films en radio in die 1930's, verdediging in die 1940's, toestelle en televisie in die 1950's , farmaseutiese produkte in die 1960's, lugvaart in die 1970's, rekenaars in die 1980's, internet en mobiele telefonie in die 1990's.
Wat en volgende? Biotegnologie, genomika en lewenswetenskappe? Alternatiewe energie en sintetiese brandstof? Voorkomende medisyne en aflewering van gesondheidsorg? Elkeen kan die bron van miljoene poste met hoë waarde wees. Ons het hulle nodig. Binnekort.
Die keuse wat die land in die gesig staar, is om niks te doen nie en die onvermydelike afname van innovasie in gevaar te stel, wat 'n reeds besproeiende enjin sal verswak, of met vrymoedigheid optree deur sy geloof in wetenskaplike ondersoek en ontdekking te herbevestig. Dit sal die VSA 'n kans gee om die markaandeel van die poste met die hoogste waarde ter wêreld in elektronika, biotegniek, lugvaart, energie, nanotegnologie en materiaal te behou of te vergroot, en om 15 tot 17 miljoen hoogbetaalde nuwe werkgeleenthede in die volgende dekade.
Hoe om weer op die regte pad te kom? Ons kan dit doen as 'n reeks halfstappe wat duur, maar ondoeltreffend is, wat nie 'n kritieke massa of 'n kritieke tempo van verandering bereik nie. Hierdie middelwegbenadering kan NASA die afgelope 30 jaar goed beskryf en nie 'n goeie model nie.
Die beter model is die vorige Amerikaanse sakemodel, met 'n dinamiese publiek-private netwerk van laboratoriums en 'n waagkapitaalbedryf wat stroomaf wag om idees te kommersialiseer en om te skakel in groot openbare ondernemings wat honderde duisende nuwe werkgeleenthede skep. Hier en wat en wat nodig is om die model weer op dreef te kry:
Duidelike nasionale doelwitte op twee of drie sleutelgebiede, soos koolstofvrye energie en voorkomende medisyne.
Regeringsverbintenis van $ 10 miljard per jaar bo en behalwe die uitgawes vir nasionale agentskappe om nuwe industriële navorsingslaboratoriums te begin
Staatsbelastingkrediete vir ondernemings wat hulself daartoe verbind om 5% tot 10% (of meer) R & ampD aan basiese navorsing te bestee
Die regering kan baie doen deur byvoorbeeld DARPA weer te fokus op die verhoging van energiesekerheid. Maar dit kan dit nie alleen doen nie. 'N Enkele bladsy uit ons ekonomiese geskiedenis, in 1946, kan verduidelik wat moet gebeur en waarom.
'N Les van RCA Labs In 1943 is Elmer Engstrom in beheer van RCA Labs in Princeton, N.J. Nadat hy oor die taak voor hom en sy span besin het, het hy 'n paar buitengewone opmerkings gemaak. Hy het gepraat oor 'die uitputting van basiese kennis' wat voortspruit uit die jare dat hulpbronne van die basiese wetenskap na die oorlogsverwante toepassings verskuif is. Hy het gesê dat universiteite uitstekende instellings is, maar dat u nie op hulle kan staatmaak om die kennisgaping te beperk nie.
Engstrom was van mening dat dit 'n verpligting was, 'n plig van die groot industriële laboratoriums, om 'n oorlogsarm voorraad van basiese wetenskaplike kennis op te bou. ' sal die respek van wetenskaplike ondersoekers aan universiteite afdwing, sal ons werk daar stimuleer wat die omvang van die werk wat binne RCA Laboratories verrig word, in werklikheid sal vergroot en sodoende vinniger vordering kan bewerkstellig. & quot
Alhoewel die oorsake anders is, kan Engstrom 'n presiese beskrywing en voorskrif gee vir ons situasie vandag. Hy kan vandag vanaf 1946 na ons sakeleiers roep en 'n uitdaging en 'n oplossing uitspreek. As slegs 'n dosyn groot ondernemings op die uitdaging reageer, kan hulle, in samewerking met die regering, ons werkprobleem binne 'n dekade oplos. As hulle don & apost …
Hoe vervaardig u innovasie?
In tegnologie het die kans om iets nuuts en gewilds te maak altyd na mislukking gekantel. Daarom het Mervin Kelly, die president van Bell Labs, jare lank talle lede van sy navorsingsafdeling gratis laat rondloop, soms sonder konkrete doelwitte. Hy het geweet dat hulle baie meer dikwels sou misluk.
Maar wat was die geheim van sukses? Net omdat jy voorheen iets nuuts en wonderliks ​​gemaak het, het dit nie beteken dat jy iets nuuts en wonderliks ​​kon maak nie. Bell Labs het egter die voordeel gehad dat sy nuwe uitvindings noodsaaklik is, aangesien een van Kelly se afgevaardigdes, Harald Friis, een keer gesê het: "altyd ontstaan ​​het vanweë 'n besliste behoefte." Volgens Kelly het die lede van die tegniese personeel die groot voordeel gehad om te werk aan die verbetering van 'n telefoonstelsel waar daar altyd probleme en altyd behoeftes was.
Soms het innovasies ontstaan ​​uit ekonomiese behoeftes-byvoorbeeld om iets goedkoper te maak, soos 'n telefoonoproep, deur baie verskillende gesprekke op 'n enkele kabel doeltreffend te kombineer, op verskillende frekwensies of met verskillende tydsintervalle (of albei) in te skakel, en trek dan die gesprekke aan die ontvangkant uitmekaar. Soms kom innovasies voort uit operasionele behoeftes - iets wat beter en vinniger werk, soos direkte oproepe, sodat intekenare nie 'n operateur hoef te gebruik om 'n oproep te voltooi nie. Soms het innovasies ontstaan ​​uit kulturele noodsaaklikheid - iets wat 'n beroep op 'n ontwikkelende samelewing gemaak het, soos 'n nuwe Bell -produk in die veertigerjare, soos die motorfoon. En soms het innovasies ontstaan ​​uit militêre noodsaaklikheid-'n uitvinding soos radar of outomatiese lugafweergewere, wat dringend noodsaaklik was vir nasionale verdediging.
Om te innoveer, sou Kelly redeneer, het sy laboratoriums die slimste mense nodig gehad - en dit het baie nodig gehad om plofbare idees te bevorder. Wat meer is, om kreatief te bly, sy Labs moes die opvoeding en vermoëns van sy belowende, maar minder bekwame werknemers bevorder, nie vanweë altruïsme nie, maar omdat industriële ingenieurswese aan die einde van die veertigerjare so ingewikkeld was dat dit opgeleide mans en vroue nodig het buite die vlak van Amerika se nagraadse skole. In 1948 begin Bell Labs 'n reeks ongeakkrediteerde maar uiters uitdagende kursusse aan vir werknemers wat bekend staan ​​as die Communications Development Training Program, of CDT. Maar niemand by Bell Labs het dit regtig CDT genoem nie. Die program was informeel bekend - tot groot ongemak van Mervin Kelly - as 'Kelly College', want dit was wat dit was.
Daar was ook ander bestanddele vir innovasie. Bell Labs moes sy kritieke massa wetenskaplikes en ingenieurs naby mekaar huisves, sodat hulle idees kon uitruil wat hulle ook nodig gehad het om hulle al die nodige gereedskap te gee. Sommige van hierdie gereedskap het die vorm van duur masjinerie vir die laboratoriums aangeneem. Sommige gereedskap was egter menslik. Bell Labs het duisende voltydse tegniese assistente in diens gehad, waarvan sommige slegs hoërskool diploma's gehad het, maar geestelik en fisies behendig genoeg was dat dokters dikwels van hulle sou praat met dieselfde respek as wat hulle hul mees aangeskrewe kollegas gegee het. Die TA's, soos hulle bekend was, het 'n groot subkultuur gevorm - 'n laag wat parallel is aan die wat deur die gewaardeerde wetenskaplikes van die Labs gevorm is - waar hulle tydens die middagete waardevolle inligting onder mekaar sou uitruil. 'Hulle was die bewaarders van praktiese inligting', onthou John Rowell, 'n eksperimentele fisikus. 'Hulle het geheime en truuks geken. En hulle het al hierdie kennis geweet van wat in die vroeë dae gedoen is. "
Bell Labs benodig 'n stabiele stroom dollars. 'Moet nooit die belangrikheid van geld onderskat nie', sê die Nobelprys-natuurkundige Phil Anderson-en dit was waar. Omdat ek deel was van die telefoonmonopolie, het Bell Labs genoeg geld gekry. Planne kan dus gemaak word vir die nabye termyn sowel as vir die verre toekoms - vyf, tien en selfs twintig jaar weg.
Uiteindelik het iets anders belangrik gelyk vir die innoverende pogings van die Labs. '' 'N Nuwe toestel of 'n nuwe uitvinding', het Mervin Kelly op 'n keer opgemerk, 'stimuleer en eis gereeld ander nuwe toestelle en uitvindings vir die korrekte gebruik daarvan.' Of anders gestel, die oplossing vir 'n tegnologiese probleem skep altyd ander probleme wat oplossings nodig het. Om iets werklik nuuts te maak, was dus seker dat jy voor te lank iets nuuts sou maak. Die enigste probleem was dat hierdie reël voorgestel het dat u mededingers - dit wil sê as u nie 'n gereguleerde monopolie soos AT & ampT was nie en eintlik mededingers gehad het - dieselfde kon doen.
Jon Gertner is 'n jarelange bydraer tot Die New York Times Magazine en tans 'n redakteur by Vinnige geselskap. Hierdie artikel, die tweede van 'n driedelige reeks, is aangepas uit sy nuwe boek, The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation, wat hierdie week deur Penguin Press gepubliseer is. U kan die eerste artikel in die reeks hier lees.
Van Transistors tot Telstar, Ideefabriek Spore Bell Labs ' Legacy op
Die Telstar 1 -kommunikasiesatelliet is slegs een van die wondere wat uit Bell Labs gekom het.
Foto: Bell Labs
Op die hoogtepunt van Bell Labs ' -invloed, van die 1920's tot die 1980's, het die korporatiewe navorsingskragstasie onstuitbaar gelyk. Die transistor, UNIX, die programmeertaal C, die moderne fotovoltaïese sel, die CCD -chip, die veld van inligtingsteorie en die eerste globale kommunikasiesatelliete dra almal Bell Labs DNA, om mee te begin.
Die verhale van die karakters wat in Bell Labs woon en#x27 geheiligde gange is legio. Bell Labs was 'n plek waar rekenaarreuse soos Alan Turing en Claude Shannon tydens die hoogtepunt van die Tweede Wêreldoorlog in stilte vir tee ontmoet het. Wetenskaplikes onder andere Arthur C. Clarke en avant-garde musikante soos John Cage het na Bell Labs in New Jersey gekom om met wetenskaplikes te kuier en idees uit te ruil. Toe Stanley Kubrick wou uitvind hoe 'n telefoonhokkie in die ruimte kan lyk, het hy sy mense na Bell Labs gestuur.
The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation, 'n uitgestrekte nuwe geskiedenis deur Jon Gertner, is 'n boek wat geskryf moes word. Deur diep argiefnavorsing en uitgebreide primêre onderhoude volg Gertner die geskiedenis van 'n unieke en eienaardige Amerikaanse instelling wat meer groot ontdekkings en Nobelpryswenners as die meeste universiteite opgelewer het.
Die boek, wat verlede maand gepubliseer is, gryp die staf van James Gleick se treffer van 2011 Die inligting, wat gedeeltelik die geskiedenis van Bell Labs ondersoek het. Soos Gleick, fokus Gertner op 'n paar sleutelfigure. (Die skrywers oorvleuel oor 'n paar, en albei spandeer baie tyd aan Shannon, die vader van die moderne inligtingsteorie.)
Die twee boeke volg drasties verskillende benaderings. Gleick skryf in Die inligting is flitsender en vloeiender as die noukeurige prosa van Gertner. Die hoofstukke van Gleick speel af soos vinnig bewegende filmscene wat Gertner stadige, gedetailleerde stilbeelde skilder, soos 'n Nederlandse skilder uit die 17de eeu. Die inligting spring agteruit en vorentoe deur die geskiedenis om groot, ingrypende temas te vestig, terwyl The Idea Factory 'n min of meer reguit chronologiese pad vorm. The Idea Factory gaan waar The Information dit nie doen nie-na minder bekende maar ewe groter lewensgetalle soos Mervin Kelly, John Pierce en Bill Shockley, mense wat die geskiedenis stil verander sonder dat die meeste mense dit agterkom.
Bell Labs het alle vooropgestelde idees van innovasie verbeter. In plaas daarvan om 'n flink, rats beginonderneming te wees, was dit 'n massiewe organisasie wat deur die Bell-telefoon gefinansier is-'n monopolie wat telefoondienste in byna alle Amerikaanse huise beheer het totdat dit uiteindelik in die 2780's verbreek is. Bell Labs het veel meer gedoen as die basiese moere en boute van telefonie - in die wêreld van Bell Labs kon feitlik alles in die naam van navorsing geregverdig word.
"Bell Labs was 'n goue era," het Max Mathews, jarelange direkteur van akoestiese navorsing, Bell Labs, gesê toe ek hom drie weke voor sy dood verlede jaar op 84 -jarige ouderdom ondervra het. Mathews was algemeen bekend as die vader van rekenaarmusiek - kry dit as 'n ander Bell Labs -innovasie, aan die einde van die vyftigerjare.
"Bell Labs was 'n goue era."
Dave Tompkins, wat Bell Labs verken het via die geskiedenis van die vocoder in die boeiende boek How to Wreck a Nice Beach, skryf in Slate: & quot #x27s moeilik om mee te ding met al die lasers, radars, transistors en Claude Shannons. & quot
Toe ek die boek ontvang, het ek 'n klopjag op die indeks gemaak vir die vermelding van musiek, film, animasie en rekenaargrafika - alles wat Bell Labs 'n baanbreker en onwaarskynlike rol gespeel het. Oor hierdie onderwerpe is The Idea Factory meestal stil, en die skrywer bestee slegs 'n paar bladsye aan Mathews ' -werk in digitale klanksintese. Pierce se sterk betrokkenheid by rekenaarmusiek kry ook nie veel ink nie.
Ons hoor ook nie van die vele beroemde 20ste-eeuse komponiste wat Bell Labs besoek het nie-mense soos Edgard Varèse, John Cage en James Tenney-en wat hulle daar gedoen het. Die betrokkenheid van die instelling by Evenings: Theatre & Engineering, en 'n reeks gebeure in die 1960's wat groot kunstenaars soos Robert Rauschenberg en Bell Labs-ingenieurs gekoppel het, kry geen melding nie.
Die Idea Factory ontbreek ook merkbaar sterk vroulike figure as vroue verskyn, hulle is geneig om die toegewyde vroue van die Bell Labs -mans te wees. Terwyl Bell Labs tot dusver deur mans oorheers is, het daar wel vroulike wetenskaplikes en ingenieurs bestaan. Dit sluit in mense soos Joan Miller, 'n wiskundige akoestiese kenner, en aasprogrammeerder Erma Schneider, een van die eerste mense wat 'n sagtewarepatent ontvang het, in 1971. Bell Labs was ook gasheer vir die baanbreker -rekenaarkunstenaar Lillian Schwartz en besoekende komponiste soos Laurie Spiegel.
Dit is onmoontlik om die hele omvangryke omvang van Bell Labs in 'n enkele boek te omvat, en Gertner, 'n wetenskapskrywer vir Die New York Times Magazine en 'n redakteur by Vinnige geselskap, lewer 'n indrukwekkende taak om baie van die belangrikste tegnologiese oorwinnings van Bell Labs in die 20ste eeu te belig. (Sien die video hieronder vir 'n blik op die skepping van die transistor.)
Die boek stel ook 'n interessante vraag: wat het met Bell Labs gebeur? Die kampus in Murray Hill, New Jersey, bestaan ​​nog steeds, in 'n drasties afgekapte vorm as Alcatel-Lucent, maar dit het nie die seismiese impak en langtermynvisie van sy voorganger nie.
Was Bell Labs 'n historiese eienaardigheid, wat nooit weer herhaal moet word nie, of is daar lesse om te haal? Gertner spreek hierdie vraag aan, maar daar is geen eenvoudige antwoorde nie. Bell Bells funksioneer in 'n wêreld wat nie ons s'n is nie, en hy haal John Pierce aan aan die einde van die boek. Of die 21ste eeu nog 'n Bell Labs gaan oplewer, moet nog gesien word.
Die idee -fabriek: hoe Bell Labs die toekoms geskep het
In The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation, Skryf Jon Gertner oor die legendariese innovasies wat by AT & ampT's Bell Labs ontwikkel is, van lasers en transistors tot sonselle en selfone, en bespreek hoe die laboratorium 'n broeikas vir nuwe idees geword het.
Watter soort onderneming sou 'n liedjie daaroor laat skryf, laat staan ​​dat sy werknemers dit sing?
(SOUNDBITE OF SONG, "HELL'S BELLS LABORATORY")
Ongeïdentifiseerde groep: (sing) Ons het 'n lang pad gebring om hierdie liedjie vir u te bring, 'n splinternuwe calypso wat ons beslis verkeerd sal sien oor die hervormingskool waaraan ons behoort. Dit is die Hell's Bells Laboratory. Dit is die Hel se klokke en emmers bloed by die Hell's Bells Laboratory.
FLATOW: The Hell's Bells Laboratory, die verdiepings Bell Labs, geleë in die golwende heuwels van New Jersey. U onthou dit moontlik as die plek waar Ma Bell 'n deel van sy onvernietigbare telefone ontwikkel het. Maar die transistor - miskien die belangrikste innovasie van die 20ste eeu - is ook daar uitgevind. Navorsers van Bell Labs het die toekoms uitgevind op allerhande maniere waarop hulle baanbrekerswerk gedoen het oor sonselle, lasers en kommunikasiesatelliete. 'N Paar wetenskaplikes het selfs per ongeluk die eerste eggo's van die oerknal ontdek. Dit is 'n ongelooflike storie.
Hulle - twee van hulle, Penzias en Wilson, sou daarvoor die Nobelprys wen. Jon Gertner skryf alles oor die magiese dae van die Hell's Bells Laboratory in sy nuwe boek "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation." Hy is ook 'n redakteur by Fast Company hier in New York. En hy sluit by ons aan in ons ateljees in New York. Welkom by SCIENCE FRIDAY.
JON GERTNER: Hallo. Dankie dat jy my gehad het.
FLATOW: Bell Labs was sedert my klein kind een van my grootste belangstellings. En hulle het my gehelp om min wetenskaplike eksperimente met onderdele en dinge te doen. En ek kan u liefde daarvoor ook in u boek sien.
GERTNER: Ja. Eintlik het ek baie naby daaraan grootgeword. Ek was 'n paar honderd meter van die Murray Hill -laboratorium af.
GERTNER:. Dit was regtig die wonderlike New Jersey -instelling waar die transistor uitgevind is, die sonsel en baie van die groot vroeë werk is gedoen.
FLATOW: En dit was 'n groot kontroversie oor wie eintlik die transistor by Bell Labs uitgevind het, nie waar nie?
GERTNER: Ja. Ek bedoel, daar was 'n groot span, en in die span, onder leiding van William Shockley, wat die hoofkarakter in my boek was, was Walter Brattain en John Bardeen die - regtig die eerste mense wat met die - wat Dit was bekend as die punt-kontak-transistor in 1947. En 'n paar maande later het Shockley 'n ander idee gekry vir iets wat die aansluitingstransistor genoem word, wat eintlik funksioneel beter blyk te wees.
GERTNER:. maar was nie eerste nie.
FLATOW: Ja. Hy het vir hulle gesê om syne te gaan soek, maar hulle het hulle s'n gekry, nie waar nie?
GERTNER: Hy was - daar was 'n soort begrip by Bell Labs dat u toesighouer nie met u moes meeding nie.
GERTNER: Maar Shockley, so briljant soos hy in hierdie geval was, kon sy ego nie bevat nie. Dit is reg.
FLATOW: Ja, ja. John Bardeen word beskou as een van die grootste genieë van alle tye. Hy het twee Nobelpryse gewen, nie waar nie?
GERTNER: Dit is reg. Die tweede kom nadat hy Bell Labs verlaat het vir supergeleiding. Een van die redes waarom hy Bell Labs verlaat het, was dat hulle nie werklik sy werk sou finansier nie. Daar was spanning met Shockley, maar hy wou ook sy diep nuuskierigheid nastreef. En ek dink die idee daarvan is dat Bardeen se werk relevant sou wees vir kommunikasie, wat soortgelyk was aan Bell Labs. En daarna is hy na die Universiteit van Illinois.
FLATOW: Dit is Ira Flatow, en dit is SCIENCE FRIDAY van NPR, in gesprek met Jon Gertner, skrywer van "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation." Ek het begin deur die liedjie "Hell's Bells" te speel. Het jy dit al voorheen gehoor?
GERTNER: Dit was 'n rukkie, maar ja.
FLATOW: Maar dit is 'n illustrasie van die soort gevoel van geselskap wat dit gehad het, nie waar nie? Mense wat daar werk, hulle het eienaarskap daarvan geneem. Hulle het daaroor gesing.
GERTNER: Hulle het. Jy weet, en dit was regtig 'n groot plek. Ek bedoel, teen die laat veertigerjare was daar ongeveer 9 000 mense wat daar gewerk het. En op die hoogte van sy reputasie, dink ek, was daar aan die einde van die 60's ongeveer 15,000. En toe die telefoononderneming verbreek is, was daar ongeveer 25 000 mense, en was daar nie regtig bemarkingsafdelings nie. U weet, dit was meestal tegniese mense-ingenieurs, wetenskaplikes, van die beste tegnici in die wêreld. En, ja, hulle het gevoel dat hulle - en miskien tereg - op hierdie soort Shangri -La, hierdie plek, die grootste laboratorium ter wêreld was.
FLATOW: Wat het dit so gemaak - so wonderlik?
GERTNER: Daar is redes waarom ek dink waarom dit 'n wonderlike werkplek was, en daar is ander redes waarom dit so 'n suksesvolle laboratorium was wat innovasie betref. As u in die navorsingsafdeling was, wat ongeveer 10 tot 15 persent van die mense by Bell Labs was, het hulle beslis 'n veel groter ontwikkelingsafdeling, wat hierdie idees uit navorsing geneem het en dit in werklike toestelle ontwikkel het telefoonstelsel. Maar daar was baie outonomie, vir een ding, veral in navorsing. U kan u nuuskierigheid volg. Deur aan die telefoonmonopolie verbonde te wees, het dit 'n redelike bedrag befondsing gegee. So ek bedoel, jy.
FLATOW: U het 'n bestendige geldstroom gekry. U het 'n monopolie op die telefoon.
GERTNER: Presies. En ons het net voorheen oor NASA gepraat.
GERTNER:. maar hier kan u ver in die toekoms beplan, want so ver as wat u kan sien, gaan daar ook in die toekoms 'n telefoonmonopolie wees. So jy kan regtig - jy kan dink nie net vyf jaar vooruit, 10 jaar, 20 jaar vorentoe nie. Trouens, sommige van die vroeë vernuwings waarvan ek gepraat het, byvoorbeeld om die transistor in die telefoonstelsel of elektroniese skakel- of kommunikasiesatelliete te bring. Ek bedoel, dit het jare geneem.
GERTNER:. en jare se beplanning en (onverstaanbaar).
FLATOW: En selfs 'n oorlog tussenin.
GERTNER: 'n Oorlog tussenin. Mobiele telefone, ek bedoel, die eerste memorandum vir selfone is in 1947 by Bell Labs geskryf. Maar eers in die laat 1960's het hierdie ouens by Bell Labs begin vergader en probeer om 'n nasionale selfoonstelsel te beplan.
FLATOW: Is daar tans 'n plek soos dit?
GERTNER: Ek dink nie so nie. Eintlik is ek redelik seker dat daar nie so is nie. In die sin dat ek dink dat ons nou dink dat alle innovasies nou dieselfde kan wees, maar wat by Bell Labs aan die gang was, was nie die soort groot verbruikersinnovasies wat uit Apple, Google of selfs Facebook kom nie. . Ek bedoel, dit was 'n soort platforminnovasies. Dit was innovasies waarop toestelle of die infrastruktuur vir kommunikasie werklik gebou is. Dit is dus die goed wat in die goed is wat ons elke dag gebruik.
Die DNA van ons alle elektroniese toestelle bevat werklik hierdie dinge, hierdie halfgeleierlasers vir kommunikasie of in DVD's of transistors, wat werklik boublokke is vir alle digitale produkte. En die soort platforminnovasies het staatgemaak op basiese wetenskaplike.
GERTNER: En die idee wat die maatskappye vandag kan bekostig om daarin te belê, dit is redelik riskante wetenskaplike eksperimente sonder dat 'n werklike sekerheid van uitbetaling dit moeiliker maak om dit te regverdig.
FLATOW: Ja, ja. 1-800-989-8255 is ons nommer. U kan ons tweet @scifri. Ons praat met Jon Gertner, skrywer van "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation." Ons neem 'n blaaskans. Ons kom terug en neem u oproepe, praat oor Bell Labs, miskien werk u daar. Deel 'n paar ervarings met ons. Ons kom dadelik terug.
FLATOW: Dit is SCIENCE FRIDAY. Ek is Ira Flatow. Ons praat met Jon Gertner, skrywer van "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation." Hy is ook redakteur by Fast Company hier in New York. Daar is 'n paar wonderlike karakters wat deur Bell Labs gegaan het. Laat ek een of twee kies. Kom ons praat oor Claude Shannon. Vertel ons van hom.
GERTNER: Claude Shannon het legendaries daarvan gehou om laataand op en af ​​in die sale van Bell Labs te fiets, soms terwyl hy jongleren. In die boek merk ek op dat ek op sommige maniere - ek bedoel, praat oor iemand wat hul nuuskierigheid volg, waar dit hulle ook al sou neem, op 'n manier waarop hy onrustig was oor hoe mense hom noodwendig waarneem. En hy was 'n genie. Ek bedoel, hy was op sommige maniere anders as baie ander mense waaroor ek in die boek praat, omdat hy alleen gewerk het.
Baie van die werk by Bell Labs was van nature samewerkend. Maar Shannon - dit was 'n oop deurbeleid by Bell Labs. Shannon was een van die min, indien nie die enigste persoon wat met sy deur gesluit werk nie. Maar diep eksentriek, 'n nederige man, 'n gawe man, maar werklik geïnteresseerd in die bou van outomatiese masjiene, byvoorbeeld, sy tyd in sy belangstelling in robotika baie ver vooruit. En natuurlik, sy roem kom eintlik uit die feit dat hy een van die visioenarisse van digitale kommunikasie was, omdat hy besef het dat inligting werklik die geldeenheid van die volgende era sou wees, dat alle inligting op dieselfde manier gedink kan word. Alle kommunikasie kan as inligting beskou word. En die beste manier om dit eintlik oor te dra, is digitaal as een of nul.
FLATOW: En hy het gesien dat u die transistor daarvoor kon gebruik, in plaas van net as 'n versterker, wat oorspronklik ontwerp was, om lang afstande te bel.
GERTNER: Dit is reg. Ek bedoel, daar is 'n groot vraag: het Bell Labs geweet wat dit gehad het toe dit 'n transistor gehad het?
GERTNER: Dit het uitgevind - dit het hierdie toestel eintlik agtervolg uit 'n soeke na begrip. Hulle wou halfgeleidende materiale verstaan. En in die agterkop het sommige van die mense wat aan hierdie projek werk, verstaan ​​dat as hulle iets vind, hulle die groot vakuumbuise wat die oproepe versterk, kan vervang terwyl hulle dit deur die land stuur. Die idee is dat dit net 'n plaasvervanger vir die vakuumbuise is, of is dit iets groter.
En soos ons weet, is die werklike grootste waarde daarvan op sommige maniere 'n toestel - 'n aktiewe toestel vir halfgeleier -skyfies. Daar is miljoene en miljarde daarvan op die skyfies wat as logika vir ons rekenaars dien.
FLATOW: Stoor ene en nul in die transistors.
GERTNER: En sekere mense by Bell Labs het dit ver voor ander verstaan ​​en selfs - ek het op 'n brief van Shannon afgekom wat een van sy hoërskoolonderwysers geskryf het, en gesê dat, jy weet, ons het pas die transistor onthul - en ek dink regtig voor enigiemand anders het dit gesê - ek beskou dit as die belangrikste uitvinding van die afgelope 50 jaar. Dit sal die wêreld verander op maniere waaroor ons nie droom nie.
Ek dink een ding wat vir my baie duidelik was toe ek my jare lange navorsing oor sommige van hierdie mense deurgemaak het, was dat Shannon verder en beter as iemand anders kon sien. Dit was net vreemd.
FLATOW: Is die argiewe by Bell Labs goed bewaar, of het dit verdwaal toe AT&T inkom?
GERTNER: Hulle is 'n bietjie gemors. Een persoon probeer dapper om die miljoen plus dokumente in orde te hou. U ken die laaste toneel in 'Raiders of the Lost Ark'.
GERTNER:. as hulle in die pakhuis is?
GERTNER: Dit is soortgelyk. Ek sou myself deur hierdie eindelose rye laboratoriumnotaboeke dwaal. Eintlik het ek 'n toespraak gehou oor Bell Labs by Google, en ek het gesê, weet julle, as julle dit wil organiseer, sal dit wonderlik wees.
FLATOW: Ek het jare gelede 'n PBS -vertoning gedoen met die naam "Transistorized!", En ons het die geskiedenis gedoen. En ons moes sommige van die tonele herskep, want daar was geen opnames daarvan nie. Daar was geen rekord nie - daar was geen film van die beroemde aankondiging van die transistor aan die publiek nie.
VLAK: Hulle het die goed net uitgegooi. Mense wat ons ontmoet het, mense wat sê, jy weet, ons het gehuil, en ons het self deur die vullis gegaan en stukke gepluk uit wat daar uitgegooi is.
GERTNER: Dit is reg. En daar was 'n paar dokumente, en dit is regtig 'n soort skattejag - dit is nog steeds ook - om stukke uit verskillende vouers, verskillende lêers te versamel. Eintlik was ek nie net by die AT&T -argiewe nie. Ek sou eintlik deur die land moes gaan na al die wetenskaplikes in die boek. Ek bedoel, die boek is op baie maniere 'n verhaal van vyf of ses mans en die innovasies wat hulle geskep het. Maar al hul koerante was op verskillende plekke in die land.
So, byvoorbeeld, vir Claude Shannon, was ek in Washington, en ek sou 'n deurslaggewende brief van Mervin Kelly, 'n ander karakter in die boek, vind, en soort van, ah.
GERTNER:. stuk van die legkaart, OK.
VLAK: Regs. 1-800-989-8255. Kom ons kyk of ons 'n oproep of twee kan kry. En hier is Debra (ph) in Milwaukee. Hallo, Debra.
DEBRA: Hallo. Ek is hier in 'n argief, met 'n argiefstuk nou in my hande. My bure dink miskien ek is 'n bietjie mal, en dit is goed. Maar dit is 'n ou telefoon, maar dit is nie te oud nie. Dit is soos - ek dink dit is uit die 1970's. Maar dit sê Bell Systems -eiendom, nie te koop nie. Dit is soos 'n - net 'n ou telefoon. Maar my neef, Jimmy, doktor - ook bekend as dr. James Bischoff (ph) - sy eerste werk was by Bells Labs en ek het 'n maand by hom gebly toe ek 20 was in Mount Morris, New Jersey, terwyl hy by Bell Labs gewerk het . En hy het die gizmo uitgevind by - toe hy na die Universiteit van Boston gegaan het, toe hy - hul span deur NASA gekies is vir 'n projek. En hy het die gasdeurlaatbare sonspektrummonitor uitgevind en nou - toe het hy sy doktorsgraad van Berkeley gekry en 'n paar vuurpyle gelanseer. En ek dink - as hy luister, hallo, Jimmy.
DEBRA: En hy is - ek dink Bell Labs is - en ek het net nooit geweet watter bekendheid dit het nie, maar dit is ongelooflik.
FLATOW: Ja. Dankie dat u gebel het, Debra.
GERTNER: Ja. Ek bedoel, dit is 'n verlore wêreld, maar op daardie tydstip, ek bedoel, was dit regtig - toe ek die grootste laboratorium ter wêreld sê, en regtig 'n plek wat die samelewing en kultuur en werklik ons ​​ekonomie vir altyd verander het, want baie van hierdie innovasies nuwe bedrywe geskep wat miljoene werkgeleenthede geskep het.
FLATOW: As sy sê sy het 'n antieke telefoon uit 1970, het ek vyf gekry.
GERTNER: Hulle is gebou om te hou.
FLATOW: Hulle was. U kon nie - omdat u dit nie besit het nie, nie waar nie?
GERTNER: Dit is reg. Dit is nie toevallig nie. Ek bedoel, een van die reëls was dat, as jy iets bou by Bell Labs vir Western Electric, wat die vervaardigingsonderdeel van die telefoononderneming was, en enigiets is gebou om te staan ​​- dit is ontwerp en gebou om diens te onderhou vir 30 tot 40 jaar.
FLATOW: Ja. En hulle was baie betrokke by kommunikasiesatelliete, nie waar nie?
GERTNER: Ja. Daar is 'n lang gedeelte in my boek oor sommige van die eerste eksperimente wat uitgevoer is - begin met 'n passiewe satelliet wat die Echo -ballon genoem word. Dit was eintlik net 'n groot silwer ballon wat NASA gelanseer het en Bell Labs ontwerp en gevolg het in New Jersey terwyl dit rondbeweeg en die wêreld en 'n sein van Kalifornië na New Jersey stuur. En dan in 1962, ook 'n Bell Labs -projek in samewerking met NASA genaamd Telstar.
GERTNER: Presies. Ek was soos 'n getallied.
FLATOW: En - maar dit het een groot gebly, dink ek, tydsberekening en miskien nog steeds 'n mislukking, dat ek onthou dat ek dit op die Wêreldtentoonstelling '64 ', 65, gesien het, wat was die?
GERTNER: U praat seker van die telefoon.
VLAK: Die prentjie -telefoon, jy sou voor dit staan ​​- jy sou 'n oproep met 'n prentjie maak. Niemand wou ooit een hê nie.
GERTNER: Regs. Reg. Ek bedoel, jy moet onthou dat dit dae voor die internet was. Om 'n oproep te maak - bel met 'n foto -telefoon, 'n ander persoon met wie u gepraat het, moet ook 'n foto -telefoon hê. En jy weet, sommige mense in my eie navorsing en onderhoude sal die saak goed maak, jy weet, ons het die regte idee gehad, en ek dink dit is waar, maar dit wys, jy weet, jy kan 'n goeie innoveerder wees, maar wees verkeerd As u tydsberekening verkeerd is, en waarna, 30, 40 jaar.
FLATOW: Dit is nog nie bewys dat mense 'n foto -telefoon wil hê nie. Ek bedoel, hulle het nou die vermoë om dit op die internet te doen, maar hoeveel mense het regtig hul foto's?
GERTNER: Weet jy wat? Eintlik het die navorsingsafdeling van Bell Labs, terwyl hulle besig was met die beeldtelefoon, groot, ekstra navorsing gedoen omdat hulle dit altyd gedoen het. En wat hulle ontdek het, is dat dit makliker is om vir iemand te lieg as jy met hom op die foto -telefoon praat, as om net 'n eenvoudige oproep te maak.
GERTNER: Dit is reg. Ek dink hulle word afgelei deur die ekstra visuele inligting.
VLAK: Daar is geen leuen op die internet nie, ons weet dit.
GERTNER: Nee, nee. Hulle is net heeltemal eerlik.
FLATOW: Dit is reg. 1-800-989-8255 is ons nommer. Kom ons gaan na Glen (ph) in Oysterville, Washington. Hallo, Glen.
GLEN: Dankie dat u my gebel het. Ek het eintlik 'n paar vrae. Die eerste vraag is, weet jy, ek wonder oor die Bell Labs se paradigma, en ek wonder of jou gas dit kan kontrasteer met die idee van 'n organisasie wat kyk na plekke waarheen nie voorheen of in die verlede gekyk is nie maniere wat nog nie probeer is nie. Dit is die eerste vraag. En die tweede vraag is kort. U het die transistor genoem. Ek onthou dat ek 'n verslag gelees het dat iemand in die Midde -Weste in die vroeë dertigerjare 'n veldeffek -transistor gebou het en dit ongelukkig nie kon dupliseer nie. Daar is 'n paar dinge wat hy blykbaar nie verstaan ​​het oor die onreinheid nie. Ek wonder of u gas ook daaroor kan kommentaar lewer.
VLAK: Goed. Dankie dat u gebel het, Glen.
GERTNER: Sekerlik. Die transistorvraag - ek bedoel, daar was ander patente. Daar is een beroemde van Julius Lilienfeld, en daar was geen bewyse dat hy die konsepte van transistoraksie soos John Bardeen dit noem, of dat dit 'n suksesvolle toestel was, suksesvol verstaan ​​het nie.
FLATOW: En die Bell -prokureurs was dan bekommerd daaroor, nie waar nie?
GERTNER: Hulle was inderdaad, ja. Nou, die eerste vraag, as ek dit reg verstaan, die paradigma van hierdie groot organisasie, soos 'n groot navorsingsorganisasie soos dit, ja, dit is - dit doen dit nie - dit was 'n produk van sy tyd. In die boek kyk ek na die vraag. Wel, wat van Bell Labs was tydloos? Ek bedoel, dit was 'n monopolie, en ons leef nou in 'n plek waar die konsep van monopolie grootliks gediskrediteer word, waarskynlik om baie goeie redes. Maar is daar dinge aan Bell Labs wat die moeite werd is om na te dink, en waarby die moeite werd is om te leer? Ek dink beslis dat die idee dat dit langtermyn en korttermyn tegelyk kan dink, besonder waardevol is.
Ek dink dat ons in 'n sekere mate in 'n kultuur leef waarin ons baie is - ons het uiters innoverende ondernemings in die privaatsektor wat korter termyn dink, en dit is verstaanbaar, maar miskien het dinge uit balans geraak ten opsigte van ondernemings wat skep innovasies of werk, jy weet, jare of dekades oor dinge wat op die lange duur kan vrugte afwerp.
VLAK: Mm-hmm. Bell Labs het die boot in die volgende stap verby die transistor, die geïntegreerde stroombaan, gemis, nie waar nie?
FLATOW: Dit is waar alles vandag is.
GERTNER: Ja. Baie van die transistoruitvindings, sowel as sommige van wat ons hierdie prosesinnovasie sou noem, want Bell Labs was ook baie goed daarmee. Hoe vervaardig jy dinge? Ek bedoel, dit was 'n onderneming wat goed was met die vind van nuwe kennis, goed in die uitvind van dinge. Hulle is ook goed in die vervaardiging van dinge omdat enige idee uiteindelik oorgedra is - 'n goeie idee is oorgedra na Western Electric, die vervaardigingsarm. Maar aan die Weskus het hulle al hierdie idees ingeneem.
En eintlik is Texas Instruments ook 'n baie jong onderneming, en die idee om nie net een of twee transistors op 'n chip te plaas nie, maar 'n hele stroombaan, wat uiteindelik gelei het tot hierdie wonderlike geïntegreerde stroombane, Fairchild en Intel.
FLATOW: Intel en dit alles.
FLATOW: Robert Noyce en al die mense volg later.
FLATOW: wat - is daar ander floppe waarvan ons nie weet nie, wat hulle nooit ontwikkel het nie en waarna hulle gekyk het? Ek bedoel, laat my in die ander rigting gaan en praat oor ander groot suksesse soos veseloptika.
FLATOW: Hulle was betrokke by veseloptika.
GERTNER: Hulle was. En op sommige maniere was optiese vesel nie 'n flop nie, maar Bell Labs het nie optiese veselkabels gekry nie, hierdie wonderlike glasstringe wat ongelooflike hoeveelhede inligting deur laseragtige polse kan dra. Dit het eintlik uit Corning gekom, en die rede waarom Corning - een van die redes waarom hulle daaraan begin werk het, was 'n man wat later die Nobelprys gewen het, wat eintlik in Europa was, John Kao, wat wêreldwyd probeer om mense te oortuig dat dit lewensvatbare tegnologie. En hy het by Bell Labs gekom, en hy het gesê: u weet dat dit 'n toekomstige tegnologie is, en hy het ook na Corning gegaan. En Corning het eintlik eers iets bedink.
Nou, wat Bell Labs baie goed in was, was dat sodra hulle 'n goeie idee gevind het, hulle ongelooflike hoeveelhede geld en die briljantste mense ter wêreld kon gooi, en dit is wat hulle gedoen het. En dit het werklik die eerste lewensvatbare veseloptiese stelsels geskep, asook 'n paar van die vervaardigingsprosesse waarmee dit werklik 'n impak kon hê.
FLATOW: Praat met Jon Gertner, skrywer van "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation" op SCIENCE FRIDAY van NPR. Ek is Ira Flatow. Kom ons gesels oor waarvandaan u gaan. Is daar ander wonderlike uitvindings of idees of boeke in u wat u wil ondersoek en.
GERTNER: Daar is. Ek het die afgelope paar maande eintlik 'n bietjie gedink aan NASA, op sommige maniere, en beslis ook oor klimaatsverandering. U weet, die idee in my boek, wat gefokus was op innovasie, wat 'n bietjie anders was as uitvinding en 'n bietjie anders as ontdekking. En ek wonder ook of dit die moeite werd is om 'n bietjie dieper na sommige ontdekkings te kyk, ook na die aard van die ontdekking, wat ek dink 'n ander soort strewe is.
VLAK: Mm-hmm. Een interessante ding omtrent die uitvinding van die transistor was dat dit nie geheim gehou is nie, of hoe? Dit het geweldige gevolge gehad.
GERTNER: Dit is amper moeilik om te dink wat Bell Labs vandag was, want dit was nie - dit was 'n private onderneming en 'n privaat laboratorium, maar eintlik nie, so hulle het dit - hulle was - alles wat hulle gebou het , volgens ooreenkoms, moes gebruik word vir óf die telefoonstelsel óf vir die weermag. Hulle kon nie net transistors gebruik nie en begin met die bou van rekenaars, die ooreenkoms waar die federale regering hulle werklik by die telefoon- en kommunikasieonderneming gehou het. Die idee was: deel ons hierdie tegnologie? En as u die vroeë memo's van daar af gelees het, het hulle absoluut gevoel dat hulle dit moes doen. Dit was byna deel van hul implisiete begrip dat hulle toegelaat is - dat hulle hul uitvinding kon gebruik vir die voordeel van telefoonintekenaars, maar dat dit nodig was dat hulle dit kon deel en versprei.
FLATOW: Hulle het dus toegelaat dat almal wat wil kom, vir $ 10 000 of so iets, $ 25 000, vir 'n seminaar uitkom.
FLATOW: 25,000 en leer soveel as wat u kan.
GERTNER: Dit is reg. Hulle het iets gehad wat hulle die kookboek genoem het, en hulle sou u letterlik leer hoe om - wat 'n transistor kan doen, hoe om een ​​daarvan te maak, en, sommige van hulle - sommige van die vroeë wetenskaplikes van Sony het daarheen gekom, die ingenieur .
FLATOW: Maar dit was nie so nie - daar was toe nog nie eens Sony nie.
GERTNER: Mm-hmm, dit is reg, en Jack Kilby van Texas Instruments, wat later een van die eerste geïntegreerde stroombane geskep het.
FLATOW: En so sit hulle dit alles terug, en Sony mag nie - na die oorlog - militêre produkte vervaardig nie, en hulle gaan met die radio na die verbruikerskant.
GERTNER: Dit is reg. En weer, dit is die vraag: weet u, waarom het Bell Labs dit gedoen? Ek bedoel, hulle deel hul tegnologie, maar hulle het amper - hulle moes - gevoel dat hulle moes. En soos dit later geblyk het, moes hulle regtig. Teen die vyftigerjare het hulle 'n sterker ooreenkoms gehad, 'n ooreenkoms met die federale regering en gesê dat hulle nie net die tegnologie moet deel nie, maar dat hulle al hul patente aan almal beskikbaar moet stel. So het hulle op een of ander manier die sade gesaai vir hul eie ondergang.
FLATOW: Dit is 'n wonderlike boek. Dit heet "The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation", saam met Jon Gertner. Baie dankie dat u tyd geneem het om vandag by ons te wees.
Kopiereg en kopie 2012 NPR. Alle regte voorbehou. Besoek ons ​​webwerf se gebruiksvoorwaardes en toestemmingsbladsye op www.npr.org vir meer inligting.
Die navorsers Willard Boyle, links, en George Smith in 1974 by Bell Labs in Murray Hill, N.J., met 'n ladinggekoppelde toestel.
Krediet. Alcatel-Lucent/Bell Labs, via Associated Press
Die Telstar I -satelliet in 1962. Die kommunikasiesatelliet kan televisieseine oordra en data oor straling in die ruimte versamel.
Krediet. Met vergunning van Alcatel-Lucent USA Inc. en die AT&T Archives and History Center
Die eerste trans-Atlantiese telefoonkabel, voltooi in 1956, waar dit vlak water voor die kus van Newfoundland binnegekom het.
Krediet. Met vergunning van Alcatel-Lucent USA Inc. en AT&T Archives and History Center
Die Picturephone is bekendgestel op die World 's Fair in 1964, maar dit was 'n flop as gevolg van hoë ontwikkelingskoste.
Krediet. Met vergunning van AT&T Archives and History Center
Donald Herriot, Ali Javan en William Bennett met een van die eerste lasers, ongeveer 1961.
"INNOVASIE is waaroor Amerika nog altyd gegaan het," het president Obama opgemerk in sy onlangse toespraak oor die staatsrede. Dit is moeilik om nie saam te stem nie, is dit nie? Ons leef in 'n wêreld wat oorheers word deur innoverende Amerikaanse ondernemings soos Apple, Microsoft, Google en Facebook. En selfs in die gesig van 'n resessie, het die meedoënlose ondernemers van Silicon Valley voortgegaan om nuwe ondernemings uit te bou met groot, wêreldveranderende ambisies.
Maar ons idealiseer die huidige innovasiekultuur van Amerika te veel. Trouens, ons baanbrekende digitale ondernemings is moontlik nie die kweekhuisomgewings vir kreatiwiteit nie, dink ons. Ek kom by hierdie twyfel uit nadat ek vyf jaar lank na die innoverende proses gekyk het by Bell Labs, die tydelike navorsings- en ontwikkelingsorganisasie van die land se voorheen monopolistiese telefoononderneming, AT & ampT.
Waarom Bell Labs studeer? Dit bied 'n aantal lesse oor hoe die tegnologie -ondernemings van ons land - en die lang innovatiewe voorsprong van ons land - werklik ontstaan ​​het. Tog bied Bell Labs ook 'n meer omvattende en ambisieuse benadering tot innovasie aan as wat vandag heers. Sy personeel werk aan die inkrementele verbeterings wat nodig is vir 'n komplekse nasionale kommunikasienetwerk, terwyl hulle terselfdertyd ver vooruit dink na die mees revolusionêre uitvindings denkbaar.
In die soeke na innoverende modelle om oënskynlik onaangename probleme soos klimaatsverandering aan te spreek, sal dit goed wees as ons die voorbeeld van Bell Labs oorweeg - 'n poging wat die grootte, omvang en koste van die Apollo -program en die Manhattan -projek teenstrydig is. Sy missie en sy groot triomf was om ons almal en al ons nuwe masjiene met mekaar te verbind.
In sy onlangse brief aan potensiële aandeelhouers van Facebook, het Mark Zuckerberg opgemerk dat een van sy firma se leuse was "vinnig beweeg en dinge breek." Bell Labs kon net sowel 'doelbewus beweeg en dinge bou'. Dit klink soos die eienaardige agtervolging van mans wat skuifreëls omring en teen 10 uur gaan slaap het. Maar dit was nie.
Oorweeg wat Bell Labs bereik het. Vir 'n lang tydperk van die 20ste eeu was dit die mees innoverende wetenskaplike organisasie ter wêreld. Op 'n lys van die uitvindings daarvan is die opvallendste waarskynlik die transistor, uitgevind in 1947, wat nou die bousteen van alle digitale produkte en die hedendaagse lewe is. Hierdie klein toestelle kan baie take verrig. Die mees basiese is die versterking van 'n elektriese sein. Maar met klein uitbarstings van elektrisiteit, kan transistors aan- en afgeskakel word en effektief 'n 'bietjie' inligting verteenwoordig word, wat digitaal uitgedruk word as 'n 1 of 0. Miljarde transistors is nou geleë op die skyfies wat ons telefone aandryf en rekenaars.
Bell Labs het ook 'n verstommende reeks ander innovasies gelewer. Die silikon-sonsel, die voorloper van alle toestelle met sonkrag, is daar uitgevind. Twee van sy navorsers het die eerste patent op 'n laser gekry, en kollegas het 'n magdom vroeë prototipes gebou. (Elke DVD -speler het 'n laser, omtrent so groot soos 'n ryskorrel, soortgelyk aan die soort wat by Bell Labs uitgevind is.)
Bell Labs het die eerste kommunikasiesatelliete geskep en ontwikkel vir die teorie en ontwikkeling van digitale kommunikasie en die eerste selfoonstelsels. Wat bekend staan ​​as die ladinggekoppelde toestel, of CCD, is daar geskep en vorm nou die basis vir digitale fotografie.
Bell Labs het ook die eerste veseloptiese kabelstelsels gebou en daarna uitvindings gemaak om gigabyte data oor die hele wêreld te laat zip. Dit was ook geen probleem in die programmering nie. Sy rekenaarwetenskaplikes het Unix en C ontwikkel, wat die basis vorm vir die belangrikste bedryfstelsels en rekenaartale van vandag.
En dit is slegs enkele praktiese tegnologieë. Sommige Bell Labs -navorsers het referate saamgestel wat die grense van fisika, chemie, sterrekunde en wiskunde aansienlik uitgebrei het. Ander ingenieurs van Bell Labs het gefokus op die skep van buitengewone nuwe prosesse (eerder as nuwe produkte) vir Ma Bell se nywerheidsaanlegte.Trouens, 'kwaliteitsbeheer'-die statistiese analise wat nou oor die hele wêreld gebruik word as 'n metode om vervaardigde produkte van hoë gehalte te verseker-is die eerste keer toegepas deur wiskundiges van Bell Labs.
So, hoe kan ons verduidelik hoe 'n relatief klein groepie wetenskaplikes en ingenieurs wat oor 'n relatief kort tyd by Bell Labs in New Jersey werk, met so 'n verstommende groep nuwe tegnologieë en idees vorendag gekom het? Hulle het die toekoms uitgevind, wat ons nou toevallig die hede noem. En dit was nie toevallig of ernstig nie. Hulle het iets geweet. Maar wat?
By Bell Labs was Mervin Kelly die verantwoordelikste vir die kultuur van kreatiwiteit. Waarskynlik lui meneer Kelly se naam nie 'n klokkie nie. Gebore in die platteland van Missouri uit 'n werkersgesin en daarna as fisikus aan die Universiteit van Chicago opgelei, het hy by die navorsingskorps by AT & ampT aangesluit. Tussen 1925 en 1959 was mnr. Kelly werksaam by Bell Labs, wat van navorser tot voorsitter van die direksie gestyg het. In 1950 reis hy deur Europa en lewer 'n voorlegging wat aan die gehoor verduidelik hoe sy laboratorium werk.
Sy fundamentele oortuiging was dat 'n 'instituut vir kreatiewe tegnologie', soos sy eie, 'n 'kritieke massa' talentvolle mense benodig om 'n besige uitruil van idees te bevorder. Maar innovasie het veel meer as dit geverg. Meneer Kelly was oortuig dat fisiese nabyheid alles is wat telefoonoproepe alleen nie sou doen nie. Heel doelbewus het Bell Labs denkers en doeners onder een dak gehuisves. Fisici, metallurge en elektriese ingenieurs was spesialiste in teorie, eksperimentering en vervaardiging, wat doelbewus saamgevoeg is oor die transistorprojek. Soos 'n bekwame konsertsaaldirigent, het hy gesoek na 'n harmonie, en soms spanning, tussen wetenskaplike dissiplines tussen navorsers en ontwikkelaars en tussen soliste en groepe.
EEN element van sy benadering was argitektonies. Hy het persoonlik gehelp om 'n gebou te ontwerp in Murray Hill, N.J., wat in 1941 geopen is, waar almal met mekaar in gesprek sou tree. Sommige van die gange in die gebou is so lank ontwerp dat om die lengte af te kyk, was om die einde op 'n verdwynpunt te sien verdwyn. Dit was byna onmoontlik om deur die gang te reis sonder om 'n aantal kennisse, probleme, afleidings en idees teë te kom. 'N Fisikus wat op pad was na die middagete in die kafeteria, was soos 'n magneet wat verby ystervylsels rol.
'N Ander element van die benadering was aspirasie. Bell Labs is soms gekarikuur as 'n ivoortoring. Maar dit word meer gepas beskryf as 'n ivoortoring met 'n fabriek onder. Dit was vir die navorsers en ingenieurs daar duidelik dat die uiteindelike doel van hul organisasie was om nuwe kennis in nuwe dinge te omskep.
Steven Chu, sekretaris van die departement van energie, het in 1997 'n Nobelprys gewen vir sy werk by Bell Labs in die vroeë 1980's. Hy het eenkeer gesê dat werk in 'n omgewing van toegepaste wetenskap soos Bell Labs 'nie 'n kern van genie vernietig nie, dit fokus die gees.' By Bell Labs, selfs vir navorsers wat strewe na suiwer wetenskaplike begrip, was dit duidelik dat hul werk gebruik kon word.
Nog 'n ander metode wat mnr. Kelly gebruik het om vooruit te gaan, was organisatories. Hy het Bell Labs se satellietgeriewe in die vervaardigingsaanlegte van die telefoononderneming opgerig om al hierdie nuwe idees in dinge oor te dra. Maar die uitruil was veronderstel om in beide rigtings te gaan; die ingenieurs leer ook van die plantwerkers. Aangesien produksie die afgelope halfeeu toenemend uit die Verenigde State verhuis het, het dit ook 'n hele ekosisteem van industriële kennis meegebring. Maar in die verlede het hierdie kennis Bell Labs geneig tot nuwe innovasies.
Mnr. Kelly het geglo dat vryheid deurslaggewend is, veral in navorsing. Sommige van sy wetenskaplikes het soveel outonomie gehad dat hy tot jare nadat hy hul werk gemagtig het, meestal nie bewus was van hul vordering nie. Toe hy die span navorsers saamstel om te werk aan wat die transistor geword het, het meer as twee jaar verloop voordat die uitvinding plaasgevind het. Toe hy daarna 'n ander span saamstel om die massaproduksie van die uitvinding te hanteer, val hy die opdrag in die skoot van 'n ingenieur en beveel hom om 'n plan te maak. Hy het aan die ingenieur gesê hy gaan intussen na Europa.
Kortom, hy vertrou mense om te skep. En hy vertrou hulle om mekaar te help skep. Vir hom was dit nodig om 'n aantal wetenskaplike voorbeelde by Bell Labs te hê - 'die man wat die boek geskryf het', soos hierdie uitblinkers dikwels genoem word, omdat hulle die definitiewe boek oor 'n onderwerp geskryf het. Maar so was dit ook om hulle in die alledaagse mengsel te plaas. In 'n era voor hokkies het alle werknemers by Bell Labs die opdrag gekry om oop te werk.
Met 'n moeilike probleem opgesaal, word 'n nuwe huurgeld daar, 'n angstige niemand, gereeld deur 'n toesighouer gerig op die man wat die boek geskryf het. Sommige jong werknemers sou bewe as hulle aangesê is om 'n vraag te stel aan beroemde wiskundiges soos Claude Shannon of legendariese natuurkundiges soos William Shockley. Bell Labs se beleid was egter nie om dit van die hand te wys nie.
DAAR was 'n ander element wat nodig was vir Mervin Kelly se innovasiestrategie, 'n element wat so deurslaggewend of selfs meer deurslaggewend is as al die ander. Meneer Kelly praat vinnig en stap vinnig, hy hardloop op en af ​​in trappe. Maar hy het sy navorsers nie net vryheid gegee nie, maar ook tyd. Baie tyd - jare om te streef na wat volgens hulle noodsaaklik was. 'N Mens kan dit as onmoontlik beskou in die vinniger, mededingender wêreld van vandag. Of 'n mens sou beweer dat dit irrelevant is, want Bell Labs (anders as vandag se tegnologie -ondernemings) het die luukse gehad om 'n ouerorganisasie te bedien wat 'n groot en betroubare inkomste het wat deur sy monopolie -status verseker is. Niemand hoef aan die maatstawwe te voldoen om te help met kwartaallikse verdienste nie, niemand hoef 'n produk na die mark te jaag voordat die kompetisie dit gedoen het nie.
Maar wat moet ons strewe na innovasie eintlik bereik? Volgens een definisie is innovasie 'n belangrike nuwe produk of proses, wat op groot skaal ontplooi is en 'n beduidende impak op die samelewing en die ekonomie het, wat 'n werk kan verrig (soos meneer Kelly dit eens gestel het) "beter, of goedkoper, of albei. " Ongelukkig gebruik ons ​​die term nou om byna enigiets te beskryf. Dit kan 'n slimfoon -app of 'n sosiale media -instrument beskryf, of dit kan die transistor of die bloudruk van 'n selfoonstelsel beskryf. Die verskille is geweldig. Een soort innovasie skep 'n handjievol werkgeleenthede en beskeie inkomste, 'n ander, die tipe wat meneer Kelly en sy kollegas by Bell Labs herhaaldelik gesoek het, skep miljoene werkgeleenthede en 'n langdurige platform vir die welvaart en welstand van die samelewing.
Die samesmelting van hierdie verskillende soorte innovasies lei ons blykbaar tot die oortuiging dat klein groepies winsgewende entrepreneurs wat innoverende verbruikersprodukte uitoefen, net so effektief is as ons innoverende voorouers. Die geskiedenis ondersteun hierdie oortuiging nie. Die spanne by Bell Labs wat die laser, transistor en sonkragsel uitgevind het, was nie op soek na wins nie. Hulle het begrip gesoek. Tog het hulle nie net nuwe produkte geskep nie, maar ook heeltemal nuwe - en winsgewende - nywerhede.
Daar is geen enkele beste manier om te innoveer nie. Die metodes van Silicon Valley het ons land oor 'n paar dekades baie bevoordeel. En dit sou absurd wees om terug te keer na 'n era van groot monopolieë. Die telekommunikasiebedrywe van vandag floreer, en kliënte het ook toegang tot 'n skitterende reeks bekostigbare toestelle en dienste, wat heel waarskynlik nie die geval was as die ou telefoononderneming ongeskonde gebly het nie. Alhoewel AT & ampT toesig gehou het oor die mees innoverende laboratoriums ter wêreld, het dit stadig en selde goedkoop nuwe produkte en dienste bekendgestel. Soos die tydskrif Time dit een keer gestel het: 'Min ondernemings is meer konserwatief en nie meer kreatief nie.'
Maar om die nalatenskap van Bell Labs in ag te neem, is om te sien dat ons nie klein tegnologiese stappe moet vergryp vir groot tegnologiese spronge nie. Dit wys ons ook dat om altyd 'vinnig te beweeg en dinge te breek', soos Facebook blykbaar doen, of om voortdurend ''n evangelie van spoed' 'na te streef (soos Google sy filosofie beskryf het) nie die enigste manier is om te bereik waarheen ons op pad is nie. . Miskien is dit nie eers die beste manier nie. Omwentelinge gebeur vinnig, maar breek stadig aan. In groot mate baat ons steeds meer by risiko's wat geneem is, en navorsing wat meer as 'n halwe eeu gelede gefinansier is.
'N Kort geskiedenis van die videofoon wat amper was
Die videofoon is een van die tegnologieë wat ons min of meer ingesluip het. Beloof dat u eendag nie net kan hoor nie, maar ook kyk 'n persoon deur jou telefoon is amper so oud soos die telefoon self. Die videofoon het byna 'n eeu lank net soveel meer as 'n tegnologie van die toekoms bestee as die vlieënde motor en die jetpack. Ons was altyd hierdie naby om ons foto -drome waar te maak. En toe het ons dit gedoen, op 'n manier wat niemand verwag het nie.
Kommunikasieondernemings, wetenskaplike outeurs en gewilde futuriste het 'n halfdosyn generasies Amerikaners verseker dat die videofoon binnekort 'n werklikheid sou wees by hul huise, in hul kantore en selfs op openbare plekke soos lughawens of op straat langs die outydse telefone wat slegs stemme dra. In die 1920's sou ernstige voorspellers wat die videofoon aankondig, net oor die horison wees. Die Duitsers het selfs in die laat dertigerjare selfs 'n primitiewe openbare videodiensdiens suksesvol probeer, net om dit deur die Nazi's in 1940 te laat afsluit. 'N Toevloei van kontant vir verbruikersgoedere en kommunikasie -infrastruktuur tydens die Amerikaanse naoorlogse ontwikkeling in die vyftigerjare sou die videofoon weer so laat voel naby die werklikheid. Maar ondanks die kommersiële beskikbaarheid van die videofoon in verskillende herhalings sedert die 2770's, het dit nooit uit sy klein nis gebreek nie. En toe, eendag, was dit oral.
Ons is belowe en het verwag dat die videofoon as 'n selfstandige toestel sou aankom - 'n toestel soos 'n TV of 'n broodrooster of 'n blender wat vir een doel toegewy is: ons in staat stel om die persoon met wie ons praat van enige afstand af te sien en te hoor. Ons het eerder videofoontegnologie as deel van ons rekenaars, ons tablette en ons telefone gekry. In plaas van 'n spesiale masjien, het die videofoon deur die agterdeur ingesluip deur aan byna elke multimedia -apparaat in ons lewens te koppel. Maar dit was 'n lang, moeilike slag om daar te kom.
Die oorsprong van Pixar was die kern van die grafiese laboratorium by NYIT. Hierdie groep is grootliks na ILM verskuif nadat Lucas Ed Catmull gewerf het om 'n rekenaargrafika -groep daar te ontwikkel in 1979. Soos in die vorige afdeling van hierdie hoofstuk bespreek is, is baie innoverende hardeware- en sagtewaretegnologieë by ILM ontwikkel, insluitend wat Pixar genoem is. Beeldrekenaar.
Op 3 Februarie 1986 betaal Steve Jobs $ 5 miljoen aan ILM om die regte op die tegnologie te koop, en belê nog $ 5 miljoen om 'n nuwe onderneming te kapitaliseer wat die tegnologie in produksie kan benut. Die nuwe maatskappy heet Pixar, Inc. ILM het die regte om die tegnologie in die huis te gebruik, behou en daar voortgegaan met animasiewerk. Die Pixar beeldrekenaar, wat bedoel was vir die hoë visualiseringsmarkte, soos medisyne, is uiteindelik vir $ 2 miljoen aan Vicom Systems verkoop video Die Pixar Image Computer kan vertoon word by http://www.youtube.com/watch?v=ckE5U9FsgsE.) Destyds is ook 18 Pixar -werknemers oorgeplaas.
Volgens Alvy Ray Smith in 'n reeks dokumente oor sy webwerf, Besluit George Lucas om sy pogings weer te fokus, en daarom het Smith en Ed Catmull kontak gemaak met verskeie waagkapitalistiese groepe en verskeie individue en/of maatskappye (insluitend 'n vennootskap van General Motors ' EDS -rekenaardienste -maatskappy, wat besit word deur H. Ross Perot, en 'n eenheid van die Nederlandse elektronika -konglomeraat Philips NV) om finansiering te probeer vind om die spinoff te finansier, voordat Jobs met sy belegging na vore tree.
'N Eenvoudige model van Ocean Waves A. Fournier en W.T. Reeves
Ed Catmull word hoof van die nuwe onderneming en Alvy Ray Smith word vise -president. Die meeste werknemers van die afdeling by ILM (altesaam 40, insluitend Malcolm Blanchard, Loren Carpenter, Rob Cook, David DiFrancesco, Ralph Guggenheim, Graig Good, John Lasseter, Eban Ostby, Tom Porter, Bill Reeves, en ander) vertrek na Pixar.
Die beginjare van die onderneming was moeilik, uit 'n finansiële oogpunt. Die verkoop van die Pixar Image Computer was stadiger as wat verwag is, wat die verkoop van Vicom tot gevolg gehad het. Die koste van die berekening van animasierame (veral vir film) was nog steeds baie hoog, en daarom het die onderneming animasie vir advertensies gedoen, insluitend redelik bekende CGI-advertensies vir Listerine, Tropicana en Lifesavers (verskeie het Clio-toekennings gewen.)
Fliek 11.4 Listerine – 1994
Clio Bekroonde advertensie geskep deur Pixar, geregisseer deur Jan Pinkava (Geri's Game) en vervaardig deur Darla Anderson (A Bug's Life). https://www.youtube.com/watch?v=6bgE2XAywoA
Hierdie kommersiële produksiepoging deur die groep van Lasseter het 'n klein inkomstestroom na die onderneming laat kom, maar ekstra finansiering was nodig. Steve Jobs het voortgegaan om die nodige fondse te verskaf deur die omskakeling van die ekwiteit van die werknemers wat oorspronklik 'n persentasie van die onderneming besit het, uiteindelik $ 50 miljoen ingebring en die dominante aandeelhouer geword het. 
In 1990 verhuis Pixar hul hoofkwartier na Richmond, oorkant die brug van San Rafael in Marin County. In 2002 verhuis hulle weer, hierdie keer na 'n groot kampus op 15 hektaar in Emeryville. U kan 'n beskrywing van die Emeryville -hoofkwartier van Pixar op die webwerf van die argitek vind hier.
Beeldproduksie gedurende hierdie vormingsjare het ook werk aan animasie ingesluit produksies van kortfilms, merkwaardigste Luxo Jr. (1986), Rooi se droom (1987), Blik speelgoed (1988), Dingetjie (1989) en Geri se spel (1997). Pixar het Oscars gewen vir Blik speelgoed in 1988 (Luxo Jr. is in 1986 genomineer) en Geri 's Game in 1998.
Sagteware wat Pixar in die eerste paar jaar geskep het (of uitgebrei het vanaf die wat by die ILM -afdeling ontwikkel is), sluit in die REYES (Renders Everything You Ever Saw) renderer, CAPS (ontwikkel vir Disney), Marionette, 'n animasie sagteware stelsel waarmee animators model kan maak en animasie van karakters en voeg beligtingseffekte by, en Ringmaster, 'n produksiebestuursprogrammatuur wat 'n rekenaaranimasieprojek geskeduleer, gekoördineer en gevolg het. Die filmopname tegnologie wat deur David DeFrancisco bemeester is, is opgeneem in 'n nuwe laser filmopnemer, genaamd PixarVision.
Die ontwikkelingsgroep vir toepassings het ook gewerk om die REYES -tegnologie om te skakel in die RenderMan -produk, wat in 1989 gekommersialiseer is. kursus oor RenderMan by die Siggraph 2006 -konferensie:
Die navorsers het die uitdruklike doelwit om komplekse fotorealistiese beelde van hoë gehalte te skep, wat per definisie feitlik nie onderskei kon word van gefilmde lewendige aksiebeelde nie. Hulle het 'n weergawe begin maak om hulle te help om hierdie vermetel doel te bereik. Die renderer het 'n innoverende argitektuur wat van nuuts af ontwerp is, met tegniese kennis opgedoen uit vorige navorsing in Utah en NYIT. Loren Carpenter het kernstukke van die leweringstelsel geïmplementeer, en Rob Cook het die subskerm vir skaduwee geskryf. Pat Hanrahan was die hoofargitek vir die hele projek.
Die argitektuur wat in RenderMan ingebed is, is in 'n referaat aangebied deur Cook, Carpenter en Ed Catmull op Siggraph 87. , en die skakering is in 'n 1990 -dokument deur Hanrahan en Jim Lawson gedokumenteer. . Die stelsel is gebruik om die Oscar -toekenning te wen Blik speelgoed in 1988. 'n Reeks beelde, wat redelik bekend geword het, is gemaak om die vermoëns van die sagteware en die stadiums van die leweringspyplyn aan te toon. Dit word die "Shutterbug " -reeks genoem, en is al talle kere gebruik om studente die konsepte van weergawe te leer.
RenderMan, of Photorealistic RenderMan (PRMan) soos dit reg bekend staan, is eintlik 'n formele spesifikasie, of 'n koppelvlakbeskrywing om 'n standaard te bied vir modellerings- en animasieprogramme om toneelbeskrywings vir weergawesagteware te spesifiseer. In Februarie 1989, nege maande nadat Pixar die toneelbeskrywingstaal bevorder het, het die tydskrif InfoWorld die kommersialisering van die RenderMan -beeldtegnologie aangekondig. Autodesk was die eerste lisensiehouer wat dit in hul AutoShade -produk wou insluit. 
Die groep ontvang in 1992 Academy Technical Awards vir CAPS, 1993 vir RenderMan, 1995 vir digitale skanderingstegnologie, 1997 vir Marionette en digitale skildery, en 1999 vir laser film opname tegnologie.
Steve Jobs het die ontwikkelingspogings in 1991 gestaak, oënskynlik weens 'n vrees vir mededinging met die NeXT -produkontwikkelingspogings. As gevolg hiervan is byna 30 mense ontslaan, waaronder Alvy Ray Smith, wat saam met twee ander Altamira gestig het, met ondersteuning van Autodesk. Dit het die totale aantal werknemers tot ongeveer die oorspronklike getal van 40 verminder. Op daardie stadium was die ontwikkelaars wat aan CAPS vir Disney en Photorealistic RenderMan gewerk het, en Lasseter se kommersiële animasie -afdeling, al die werknemers by Pixar.
Op daardie stadium het die bestuurders van Disney en die leierspan van Pixar 'n ooreenkoms van $ 26 miljoen met Disney gesluit om drie rekenaar-geanimeerde speelfilms te vervaardig, waarvan die eerste Speelgoedstorie. In 'n artikel in Fortune Magazine Brent Schlender berig
In 1991 het Lasseter gevoel dat die Pixar-tegnologie sterk genoeg is om 'n uur lange rekenaar-geanimeerde TV spesiaal te maak. Hy het die idee aan Disney gestuur, in die hoop dat die groot ateljee die projek sou help finansier. Jeffrey Katzenberg, wat die filmbedryf van Eisner bedryf het, was reeds verlief op die styl van Lasseter. (Nou hoof van DreamWorks, beweer Katzenberg dat die regisseur die grootste bate van Pixar is.) Katzenberg en Eisner kom terug met 'n onverwagte teenaanbod: Hoe gaan dit met die maak van 'n volskaalse fliek waarvoor Disney betaal en versprei?
Nie verrassend nie, het Jobs, wat deur die beproewinge in Next opgeneem was, skielik meer aandag aan sy ander onderneming begin gee. Hy het by die onderhandelinge met Disney betrokke geraak en een van Hollywood se mees gerespekteerde vermaaklikheidsadvokate aangestel om 'n ooreenkoms te bewerkstellig. Die gevolg was 'n kontrak vir Pixar om drie speelfilms te maak. Disney sou die grootste deel van die produksie- en promosiekoste betaal, solank dit die volledige beheer het oor die bemarking en lisensie van die films en hul karakters. Pixar sou die draaiboeke en die visuele styl vir elke foto skep en 'n persentasie van die bruto inkomste en videoverkope in die loket ontvang.
Daar moet baie krediet aan Jobs gegee word om by die onderneming te bly.Op 'n paar punte het hy dit oorweeg om dit te verkoop (daar word berig dat een potensiële koper Microsoft was), maar uiteindelik het hy besef dat Speelgoedstorie was besig om af te handel en Disney het 'n Kersfeesvrystelling bevestig, dat die onderneming 'n groot potensiaal het en dat hy die begeerte om dit te verkoop, weerhou.
In 1995 word Pixar bekendgemaak met 'n aanbod van 6 900 000 aandele. Aandele het op $ 47 oopgemaak, meer as dubbel hul aanbodprys van $ 22, en teen die slotprys van $ 39 per aandeel het die maatskappy 'n markwaarde van ongeveer $ 1,5 miljard gehad.
Na suksesse met Speelgoedstorie, het die interaktiewe Pixar-groep twee CD-ROM's ontwikkel, maar is in 1997 weer gefokus om die onderneming se pogings om films te maak, te konsentreer. In 1997 kondig die twee organisasies (Pixar en Disney) 'n ooreenkoms met vyf foto's aan, insluitend 'n vervolg op Speelgoedstorie. Pixar het die animasie -funksie van 1998 vervaardig 'N Gogga se lewe, wat loketrekords opgestel het, Toy Story 2, Monsters, Inc. en Finding Nemo.
Pixar en Disney het 'n tydperk beleef van verskeie openbare meningsverskille, veral oor die produksie en kwaliteit van Speelgoedverhaal 2, sowel as Disney se eienaarskap van verhaal- en vervolgregte, en Jobs se nie so stille minagting vir Michael Eisner nie. Hulle het probeer om tot 'n ooreenkoms te kom, maar albei maatskappye het vasgehou oor hul eise. Pixar se bewering is in die media berig:
Pixar het gekla dat die bepalings van die verspreidingsooreenkoms te sterk in Disney se guns gekantel is. Ingevolge die ooreenkoms was Pixar verantwoordelik vir die inhoud, terwyl Disney verspreiding en bemarking hanteer het. In ruil daarvoor het Pixar winste met Disney verdeel en betaal die ateljee 'n verspreidingsfooi van tussen 10 persent en 15 persent van die inkomste. Op grond van sy suksesvolle sukses, het Pixar aangevoer dat hy die wins self moet behou en die fooie wat sy ateljee -vennoot vra, moet bespaar.
Gesprekke het in 2004 gebreek, en Wired Magazine berig dit Pixar neem afskeid van Disney. Hierna het Jobs na bewering verspreidingsgesprekke gevoer met Time Warner, Sony en Viacom, hoewel daar nie 'n ooreenkoms bereik is nie. Gesprekke met Disney hervat nadat Eisner Disney in 2005 verlaat het.
Disney het vroeg in 2006 aangekondig dat hy ingestem het om Pixar vir ongeveer $ 7,4 miljard in 'n aandeleooreenkoms te koop. Jobs het 'n setel in die Disney -direksie gekry en hom 7% eienaarskap gegee. Lasseter, word die kreatiewe hoof van Pixar en die Walt Disney Animation Studios, sowel as die hoof kreatiewe adviseur by Walt Disney Imagineering, wat die temaparke van die onderneming ontwerp en bou. Catmull behou sy posisie as president van Pixar, terwyl hy ook president van Walt Disney Animation Studios word.
Die ikoniese Luxo -lamp word vervaardig deur Luxo ASA, 'n onderneming in Oslo, Noorweë. Die lamp staan ​​as die bekendste simbool van Pixar, die onderwerp van hul kort vervaardigde Luxo, Jr., wat in 1986 vervaardig is, in die filmopeningreeks -logo, en 'n groot standbeeld van die lamp pryk in die binnehof van hul hoofkwartier in Emeryville, Kalifornië. https://www.youtube.com/watch?v=6G3O60o5U7w
Die versameling kortfilms, trailers en opnames wat by Pixar vervaardig is, kan op hul korporatiewe webwerf by
U kan 'n onderhoud met die bestuurders van Pixar sien
Galery 11.1 Rame van Pixar Shorts
'N Ander eksperimenteerder van hierdie era wat veel groter krediet verdien, is dr Julius Lilienfeld van Duitsland, wat in 1926 die konsep van 'n veld -effek -transistor (VOO) gepatenteer het. Hy was van mening dat die aanleer van 'n spanning op 'n materiaal wat swak gelei het, sy geleidingsvermoë sou verander en sodoende versterking sou behaal. Lilienfeld word tereg opgemerk vir sy werk oor die roem van die elektrolitiese kondensator, maar volgens Stockman moet hy ook erken word vir sy baanbrekerswerk oor halfgeleiers.
Stockman, self 'n vooraanstaande skrywer van baie boeke en artikels oor halfgeleierfisika, het gesê: 'Hy het sy buisapparaat omstreeks 1923 geskep, met een voet in Kanada en die ander in die VSA, en die datum van sy Kanadese patentaansoek was Oktober 1925 Later het Amerikaanse patente gevolg, wat wel bekend was by die Bell Labs -patentkantoor. Lilienfeld het sy merkwaardige buislose radio -ontvanger by baie geleenthede gedemonstreer, maar God help 'n man wat destyds die heerskappy van die buis bedreig het.
David Topham GM3WKB voeg by dat Lilienfeld sy 1925 (Kanadese) en 1926 (Amerikaanse) patentaansoeke gevolg het vir 'n 'Metode en apparaat vir die beheer van elektriese strome' met 'n ander in 1933 toegestaan. konstrueer dit met behulp van dunfilmneerleggingstegnieke en gebruik afmetings wat normaal geword het toe die metaaloksied FET inderdaad meer as 30 jaar later in hoeveelheid vervaardig is. Die patent (en daaropvolgende) beskryf die voordele van die toestel bo 'omslagtige vakuumbuise'