Clara Codd - Inligting
Clara Codd, die oudste van tien meisies, is gebore in Bishop's Tawton, naby Barnstaple op 10 Oktober 1876. Haar pa, Henry Frederick Codd, was 'n inspekteur van skole in Devon en Cornwall. By die dood van haar vader in 1899 verhuis die gesin na Genève.
Codd het later geskryf hoe haar ervarings in Switserland 'die eerste keer in my lewe was dat ek in aanraking gekom het met allerhande omstandighede van mense en geleer het om vry te wees en 'n vriend van alles wat lewe, in plaas van die regte, klein kastige Victoriaans dat ek in die begin was. " Nadat sy as goewerneur in Ierland gewerk het, keer sy terug na Bath en word lid van die Social Democratic Federation. Sy het ook vergaderings van die Theosophical Society bygewoon.
In 1907 is sy deur Aeta Lamb gevra om 'n rentmeester van die vergadering te word wat deur Christabel Pankhurst en Annie Kenney toegespreek word tydens 'n plaaslike vergadering van die Women's Social and Political Union (WSPU). Die volgende jaar word die eresekretaris van die nuutgestigte Bath -tak van die WSPU. Codd het 'n gereelde besoeker geword aan Eagle House naby Batheaston, die tuiste van mede -WSPU -lid, Mary Blathwayt. Haar pa, kolonel Linley Blathwayt was simpatiek met die WSPU-saak en hy bou 'n somerhuis op die terrein van die landgoed wat die "Suffragette Rest" genoem is.
Lede van die WSPU wat hongerstakings verduur het, het by Eagle House gaan bly. Mary Blathwayt het in haar dagboek aangeteken dat Annie Kenney 'n intieme verhouding met ten minste tien lede van die WSPU in Batheaston gehad het. Blathwayt teken in haar dagboek aan dat sy in Julie 1908 by Annie geslaap het. Kort daarna illustreer sy jaloesie met die opmerkings dat "juffrou Browne nou in Annie se kamer slaap." Die dagboek dui aan dat Annie seksueel betrokke was by Clara Codd. Blathwayt het op 7 September 1910 geskryf dat "juffrou Codd kom bly het, sy slaap by Annie." Codd se outobiografie, So Rich a Life (1951) bevestig hierdie verslag.
Die historikus, Martin Pugh, wys daarop dat "Mary saaklike reëls skryf, soos: Annie het gisteraand weer by iemand anders geslaap, of daar was iemand anders vanoggend in Annie se bed. Maar dit word alles gedoen sonder morele opstand vir die daad self. In die dagboek verskyn Kenney gereeld en met verskillende vroue. Byna dag vir dag sê Mary dat sy by iemand anders slaap. "
Fran Abrams, die skrywer van Freedom's Cause: Lives of the Suffragettes (2003), het aangevoer dat Annie Kenney 'n reeks romantiese aanhangsels met ander suffragette gehad het: 'Die verhouding (met Christabel Pankhurst) sal weerspieël word, maar nooit in ooreenstemming met die intensiteit daarvan nie, deur 'n aantal latere verhoudings tussen Annie en ander suffragettes. Die omvang van hul fisiese aard is nog nooit onthul nie, maar dit is seker dat dit in 'n sekere sin romantiese aanhangsels was. 'n Historikus wat beweer dat Annie seksuele gevoelens vir ander vroue moes gehad het voeg by dat lesbianisme destyds skaars herken is. "
Emily Blathwayt het in haar dagboek opgeteken hoe Clara en Annie Kenney tydens 'n vergadering in Bath aangeval is. 'Clara Codd mag nie praat nie, maar die voorsitter Annie sê alles soos sy altyd gedoen het, en die verslaggewers het alles ingesit. 'n kleiner kamer waar hulle gepraat het ... Annie is gesmeek om agter uit te gaan, maar sy het gesê dat sy nie soos 'n kabinetsminister sou uitkom nie. Ons lees dat Clara wat geloop het, hartseer was en dat die polisie haar partytjie by die York House Mews inbring. "
Op 13 Oktober 1908 is Clara Codd tydens 'n betoging buite die Laerhuis gearresteer en tot 'n maand gevangenisstraf gevonnis. Christabel Pankhurst het voorgestel dat Clara 'n voltydse WSPU-organiseerder moet word wat onder Flora Drummond werk teen 'n salaris van £ 2 per week. Sy het die aanbod egter van die hand gewys en daarna blyk dit dat sy die WSPU verlaat het.
Codd het by die Theosophical Society aangesluit. In haar outobiografie, So Rich a Life (1951), sê Clara: "Ek het uiteindelik huis toe gekom nadat ek lank gewandel het. Ek het die begin van die pad gevind." Volgens haar biograaf, Heloise Brown, "Na 'n kort tydperk van diens as onderwyser, is sy deur die Theosophical Society as dosent aangebied, en spoedig het sy twee jaar by die hoofkwartier van die genootskap in Adyar, Indië, gebly as gevolg van 'n Sy het gedurende die 1910's voortgegaan om vir die genootskap lesings te gee, terwyl haar loon deur die hoof van die beweging, Annie Besant, verhoog is. State, Nieu -Seeland, Australië, waar sy van 1935 tot 1936 hoofsekretaris was. "
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het sy in Suid -Afrika gewoon. Haar biograaf beweer dat: "Codd onbeskof en opreg was; haar vermoë om direk oor klas- en kulturele hindernisse te kommunikeer, het ongetwyfeld bygedra tot haar internasionale sukses as dosent. Haar geskiedenis van die aanspreek van werkende mans en vroue in die sosialistiese en stemregbewegings het haar ontwikkel vaardighede as 'n openbare spreker, terwyl haar ervarings as 'n jong vrou in die kosmopolitiese kringe van Genève haar aangemoedig het om vaardig, ingelig en, veral, selfstandig te wees. "
Clara Codd, wat nooit getroud is nie, is op 3 April 1971 in die Heatherwood -hospitaal, Sunninghill, Berkshire, dood.
Die Londense koerante hou rekening met die ry, en die Bath -papiere is geskok, veral die liberale Herald. Ongeveer 200 hooligans het van agter af gehaas nadat die saal vol was, en dit moes gesluit wees ... Mary het gesê dat dit 'n "groot advertensie" vir hulle was. Clara Codd mag nie praat nie, maar die voorsitter Annie sê alles soos sy altyd gedoen het, en die verslaggewers het alles ingesit.
Pragtige dag vir die boomplant en Linley het die drie in 'n groep by elke boom afgeneem. Annie sit die Weste, mev. P. Lawrence, Suid en Lady Constance die Ooste. Juffrou Codd kom veld toe. Toe neem Linley ander binne en hulle vertrek in sy motor.
Liefdevolle brief van mev. Lawrence. Clara Codd het gekom en sy en juffrou Canning het elkeen 'n boom geplant. Rawlings (die nutsman) was daar uit sy eie keuse en het die idee baie aangegryp.
Inskrywings in die dagboek van 'n suffragette het aan die lig gebring dat belangrike lede van die Votes For Women -beweging 'n promiskue lesbiese leefstyl gelei het.
Die dagboeke van ondersteuner Mary Blathwayt, wat van 1908 tot 1913 gehou is, toon hoe ingewikkelde seksuele skakelinge - waarby die Pankhurst -familie en ander in die kern van die militante organisasie betrokke was - wedywerings veroorsaak wat onenigheid bedreig het.
"Mary, wat 'n gunsteling was, het dikwels baie onomwonde oor die situasie geskryf. Dit klink asof sy af en toe jaloers was," sê professor Martin Pugh, 'n kenner van die geskiedenis van die beweging, wat op die relevante en eksplisiete bladsye in die onbekende dagboek van Blathwayt.
'Hierdie deel van die dagboek plaas die hele veldtog in 'n ware perspektief,' het hy bygevoeg. 'Al hierdie vroue was van omstreeks 1912 onder 'n enorme druk, terwyl die minister van binnelandse sake hul aktiwiteite probeer onderdruk het.'
Pugh, van die John Moores -universiteit in Liverpool, het gesê dat die spanning, fisies sowel as sielkundig, beteken dat die aktiviste in hul eie geledere aanhoudende verhoudings moet vind.
Emmeline Pankhurst en haar drie dogters, Sylvia, Christabel en Adela, was die leidende figure in die stryd om stemme vir vroue te wen. Mevrou Pankhurst, wat in die volksmond die stigting van die Vroue se Sosiale en Politieke Unie in 1903 gestig het, het 15 keer tronk toe gestuur vir haar politieke opvattings en het jare lank 'n noue verhouding gehad met die lesbiese komponis Ethel Smyth na die dood van haar man Richard in 1898.
"Dame Ethel het vroeg in haar lewe besef dat sy lief was vir vroue, nie vir mans nie en dat sy redelik dapper was oor dinge. Hulle was gereeld saam in Holloway en het 'n sel gedeel," het Pugh gesê.
Lede van die vakbond was sosiale paria's en die agtergrond van grappe in die musieksaal, maar hulle was ook misdadigers. Onder die slagspreuk Stemme vir vroue en kuisheid vir mans, hulle het kerke en stasies gebombardeer en aan die brand gesteek, stene deur vensters gegooi, telegraafdrade geknip en aan relings vasgemaak.
"Dit was 'n tydperk waarin hierdie vroue iets soos guerrilla -oorlog voer - hulle het gevoel dat hulle in stryd was met die minister van binnelandse sake, wat al die gereedskap van die staat gebruik het om hulle te onderdruk," sê Pugh, wat navorsing doen oor 'n biografie van die Pankhurst -familie.
Christabel was die klassiekste van die Pankhurst -dogters en was die fokus van 'n uitslag van 'crushes' oor die hele beweging. Pugh glo nou dat sy kortliks betrokke was by Mary Blathwayt, wat op haar beurt waarskynlik verdring is deur Annie Kenney, 'n werkersklasaktivis van Oldham.
'Christabel was 'n voorwerp van begeerte vir verskeie suffragette,' het hy gesê. "Sy was 'n baie treffende vrou."
Baie van die kortstondige seksuele verbindings waarna in die dagboek verwys word, het plaasgevind in die Blathwayt-gesin se Eagle House-huis in Batheaston, naby Bath.
Kenney se gereelde besoeke aan Eagle House en aan die gesin se huis in Bristol kry die meeste aandag van Mary Blathwayt. Pugh se navorsing toon dat haar naam nou gekoppel kan word aan tot 10 ander suffragettes.
'Mary skryf saaklike reëls soos:' Annie het gisteraand weer by iemand anders geslaap, 'of' Daar was vanoggend iemand anders in Annie se bed, 'sê Pugh.' Maar dit word alles gedoen sonder morele belediging vir die daad self. Byna dag vir dag sê Mary dat sy by iemand anders slaap. "
Kenney, organiseerder van Suidwes, het vrywillig by die suffragettes aangesluit nadat hy in 1905 tydens 'n saamtrek Christabel Pankhurst hoor praat het. Die twee is dieselfde jaar saam tronk toe gestuur nadat hulle 'n openbare vergadering ontwrig het en 'n intieme vriendskap gehad het vir etlike jare totdat Christabel betrokke geraak het saam met 'n ander vrou, Grace Roe.
Terwyl sake en een-nag staanplekke by Eagle House mededingende wedywerings uitgelok het, is dit ook duidelik dat hulle die beweging bymekaar gehou het. Baie van die verhoudings het emosionele ondersteuning gebied vir lede van 'n groep wat van die res van die samelewing afgesonder was.
'Biograwe, terwyl hulle erkenning gee aan 'n klein lesbiese element in die beweging, het almal die kwessie omring', het Pugh gesê. "Vir daardie tye het die saaklike toon wat Blathwayt oor die aangeleenthede aanneem, my verbaas."
Die vakbond het sy militante aktiwiteite opgeskort om die oorlogspoging in 1914 te help en vroue bo 30 het in 1918 die stem gekry. Gelyke stemreg is uiteindelik in 1930 behaal.
Clara Codd: 'n paar indrukke
Toe biskop Leadbeater verslag doen van die vorige lewens van enige van sy kollegas en kennisse, lyk dit wat hy beskryf dikwels op een of ander manier by die persoon wat u in hierdie lewe ken.
Sommige meen dat dit 'n bewys was van objektiewe waarheid in wat biskop Leadbeater beskryf het, ander dat wat hy geskryf het ten minste 'n goeie intuïsie bevat.
Die geval van Clara Codd is 'n goeie voorbeeld. Amusant genoeg het biskop Leadbeater haar as 'n reïnkarnerende ego die naam van die sterrebeeld Vis, die Visse, toegewys, wat 'n rol speel in die feit dat 'n kabeljou 'n soort vis is. Almal wat omgee om die lewens van Visse op te spoor, in die uitgebreide tabelle in The Lives of Alcyone., Sal vind dat die karakter met die naam altyd 'n ander huweliksmaat in elke lewe gehad het. Ander kan terugkeer na die voormalige vennoot, maar Visse keer altyd elke keer avontuurlik na iemand nuut.
Hierdie siening van haar vorige manier van keuse wat die Lives bied, dien op 'n wonderlike manier om iets uit te druk en te simboliseer wat baie diep in die natuur van Clara Codd was. Sy was niemand se tweelingsiel nie. ' wat toevallig ook by die Theosofiese Genootskap aangesluit het en dien het, maar die kwaliteit van haar wat maagdelik genoem kan word, was nie net sosiaal of sielkundig nie, maar het nie in afsonderlike sin of in valse vasberadenheid verskyn nie, dit was die ewige suiwerheid van motief van iemand wat fundamenteel geweet het waarheen sy op pad was en wat sy moes doen.
Met groot sagmoedigheid het sy ook 'n groot krag gehad omdat sy nie van iemand hoefde afhanklik te wees nie. Sy kon 'n omgee en deernisvolle intimiteit kombineer met 'n onderliggende houding wat avontuurlik onpersoonlik en universeel was. Sy skitter met 'n duidelike sagte lig vir almal, maar vir elkeen baie persoonlik. Daar is so min mense wat universeel en los van houding kan wees sonder om ook koud te lyk, maar sy was beslis een van die min.
Dit was die vermenging van die universeel ideale en die onmiddellike persoonlike persoon wat haar 'n wonderlike platform -teenwoordigheid gemaak het en een van die grootste openbare sprekers wat die Theosofiese Vereniging gehad het. Haar lesings bestaan ​​uit gedagtes en gevoelens wat haar aanspreek as antwoord op menslike behoefte. Teosofie hier was nie 'n intellektuele struktuur of 'n verklaring nie. Dit was 'n liefdevolle antwoord op menslike behoefte, ongelukkigheid, onsekerheid, angs en leegheid. Dit moes uit die hart gegee word. Terselfdertyd was sy diep en met selfvertroue intelligent, sonder om intellektueel te wees soos die wêreld intellektualiteit verstaan.
Toe sy jonk was, was sy baie mooi, en dit was vir geen gehoor onmoontlik om die betowering van haar ontwykende vroulikheid te ontwyk of hul blik van die ekspressiewe gesig te onttrek nie. Op ouderdom het sy mooi gebly soos ou mense mooi is. 'N Groot vriendelikheid straal uit die skraal funksie, 'n vriendelikheid wat altyd op enige oomblik deur haar skerp gevoel van die absurde gevoel sou onderdruk word. Subtiele, maar nooit onvriendelike, klein sweempies van onsedelikheid skuil agter daardie gesig, en iets vertrouliks en amusant meisies word oorgedra deur haar vreemde, ekspressiewe gewoonte om af en toe te knip of haar oë op te skerp.
Haar lang, skraal, regop figuur was byna altyd swart geklee, wat haar 'n sekere sober elegansie gegee het toe sy opstaan ​​om te praat. Sy was welwillend geamuseerd oor mense wat vir haar gesê het dat swart 'n slegte kleur is om te dra, veral as dit 'n okkultis is, en sy het hulle verseker dat sy geen donkerte in haar hart dra nie. Wat ook al iemand anders in die een of ander boek oor die okkultiese swart van die swart kleur sou gesê het, sy gaan nie 'n styl laat vaar wat sy volgens haar geskik het nie en het haar gehelp om haar te oorweeg.
Baie sal onthou dat die kenmerkende platform -manier waarop sy haar hand opgehou het, sou verhoed dat die voorsitter 'n klein privaat geheim sou hoor wat sy skynbaar met elke ander persoon wou deel. Dit is miskien een van die diepste waarhede van die lewe, of dit is 'n ligsinnige niks, maar sy het dit met elkeen afsonderlik gedeel.
Haar gehoor was haar baie dierbaar, en terwyl hulle na haar geluister het, het sy haar heelhartige en baie sensitiewe aandag gegee. 'N Mens sou vind dat sy, toe 'n lesing verby was, individue in die gehoor onthou het en wou daarvan vertel word. Sy sou navraag doen oor die aard van die angs of versteuring wat sy geweet het die laaste tyd in die lewe moes kom van 'n persoon wat aan die agterkant van die vergadering was, wat sy nog nooit gesien het nie en waarskynlik nooit weer sou sien nie, maar aan wie se toestand sy was akkuraat aangevoel.
Haar liefde was veral vir eenvoudige mense en jongmense. 'N Foto van ander mense se kinders, waarna baie van ons miskien met hoflikheid eerder as met groot belangstelling kyk, was vir haar lewendig interessant. Jare nadat sy tydens 'n lesingreis by iemand by die huis gebly het, wou sy nuus hê van die gesin en van die huispersoneel en van die persoon wat haar maaltye daar gekook het. Sy was mal daaroor om mense te ontmoet terwyl hulle op toer was, en sy het met honderde van hulle gekorrespondeer, sonder om individue te vergeet.
'N Rukkie op ouderdom, omdat eenvoudige mense haar aanspreek, het sy gespeel met die idee om haar agteruitgangsjare te laat versorg in 'n klooster van Rooms -Katolieke nonne wat sy leer ken het. Sy het hulle in sommige opsigte effens dowwer gevind, maar soet en mooi en goed in soveel wat die belangrikste is.
Haar ewige lus vir mense, die gedempte uitbundigheid van haar liefde vir die menslike natuur, het haar soms 'n groot skinderpraatjie gemaak, maar nooit 'n onvriendelike nie. Sy kan 'n betroubare luisteraar herleef met die mees skandalige en haarroerende verhale oor gebeure en persoonlikhede in die Teosofiese Genootskap, en vertel dit met die botsende openhartigheid en spekulatiewe onskuld van 'n skoolmeisie.
Toe sy op 'n hoë ouderdom baie doof geword het, het sy mense soms vrae gevra oor ander, wat hulle baie skaam gevind het om te beantwoord in die harde, duidelike stem wat gebruik moes word om haar te laat hoor. Niemand het heeltemal seker gelyk of sy dit in onbewuste onskuld gedoen het nie, of dat daar nie 'n tikkie stoutheid daarin was nie, wat op haar beurt gekoppel was aan haar genot van die belaglikheid van die hele menslike natuur.
Gedurende die lang jare van haar diens aan die Teosofie, het sy haar boodskap aan honderde duisende mense op elke vasteland oorgedra. Nie net deur haar woorde nie, maar deur wat sy in haarself was, het sy vir hulle gesê dat die teosofie 'n ervaring is van genesing en van glans, 'n balsem van die smarte van die mensdom, 'n weg na vervulling en vrede. As 'n mens rede gehad het om binne die teosofiese genootskap deur die wye middeljare van hierdie eeu te reis, het 'n mens 'n hele generasie ernstige lede gevind wat sou vertel hoe hulle by die genootskap aangesluit het nadat hulle 'n lesing van Clara Codd gehoor het.
Sy publiseer 'n aantal klein boeke, wat in baie gevalle op haar eie lesingsnotas gebaseer is. Die meeste hiervan dra iets van die geur van haar leer en haar teenwoordigheid en van haar rustige wysheid en goeie natuur.
As 'n mens ons een van die boeke sou kies om ten volle te onthul wat haar die naaste aan die hart lê, en as 'n aanduiding van die grondslag van haar lewe, sou dit waarskynlik die boekie getiteld The Consecrated Life wees, 'n kort kommentaar op die gesang wat die lyne bevat.
'Neem my lewe en laat dit wees
Heilig, Here, aan U ".
Haar toewyding was egter nie vir enige spesifieke vorm of heiligdom nie. Sy het die woorde uit 'n Mahatma -brief aangehaal: 'Laat die toewyding en diens van die Allerhoogste Gees alleen wees waarvan elkeen deel is'. Haar lang werkslewe in die Theosofiese Vereniging was haar uitdrukking van die toewyding.
huidige 13:36, 2 Oktober 2016 3.076 × 5.345 (7,03 MB) Fæ (bespreking | bydraes) LSE -biblioteek, stel 72157660822880401, ID 22360168703, oorspronklike titel Clara Codd, c.1910.
In 1903 simudodd y teulu i Loegr ac ymunodd â & aposr Gymdeithas Theosoffyddol. Ym 1907 ymunodd ag Undeb Cymdeithasol a Gwleidyddol y Merched, mudiad eithas milwriaethus (Women & aposs Social and Political Union yn yr iaith frodorol).  
Gofynnodd Aeta Lamb help ons om Christabel Pankhurst ac Annie Kenney en aposr flwyddyn ganlynol fe & aposi hetholwyd in ysgrifennydd etholedig cangen WSPU Caerfaddon. Gerllaw roedd cartref Mary Blathwayt, swffrag ét arall. Roedd ei rhieni & aposn byw yn & quotEagle House & quot in Batheaston. Ymwelodd bron pob un o & aposr swffragetiaid Prydeinig blaenllaw â & aposr t ŷ a byddai Codd in aros yno, ac in cysgu gydag Annie Kenney.  
Arestiwyd Codd ym 1908 y tu allan i D ŷ & aposr Cyffredin ac fe & aposi dedfrydwyd i fis o garchar. Roedd Christabel Pankhurst is 'n bewaarder van 'n ander, maar ook 'n geskikte kode. Mae & aposn ymddangos iddi ddieithrio o & aposr gr ŵp ar ôl hynny.
Clara Codd - Geskiedenis
& quot; Die tegniek van die geestelike lewe & quot & hellip & quot; Ageless Wisdom of Life & quot & hellip & quot Meditasie: die praktyk en resultate daarvan en die toegewyde lewe & quot & hellip & "teosofie soos die meesters dit sien: 'n rekening van die samelewing en sy werk soos uiteengesit in die & quot. "Way Of The Disciple" & hellip & quot; Trust Yourself To Life & quot & hellip & quot; Letters To Aspirants & quot & hellip "The Consecrated Life" & hellip "Theosophy For Little Children" & hellip & quot Medium Ship & amp Psychic Powers & hellip & quot Letters From & quot & hellip & quot The Technique Of Die geestelike lewe. Deel: 2 & quot; hellip & quot; Inleiding tot Patanjali 'S Yoga & quot & hellip & quot; Vir lesings en lesingsorganisasie & quot & hellip & quot; So ryk 'n lewe. (Onderteken) & quot & hellip & quot vorentoe kyk: die komende geloof en die sosiale orde & quot. & quot Meesters en dissipels: 'n gids om te studeer & quot. & quot The Mystery Of Life & amp Hoe teosofie dit oplos & quot. 'Essensiële okkultiese geskrifte' "Die kreatiewe krag"
Clara Codd was 'n Engelse teosoof wat bekend was vir haar werk as feminis, dosent, onderwyser en skrywer. Sy was sekretaris -generaal van beide die Australiese en Suid -Afrikaanse afdelings van die Theosophical Society in Adyar, Chennai, Indië. Tydens 'n teosofiese loopbaan van byna 70 jaar het sy na vyf kontinente gereis. Haar outobiografie word met reg So So 'n Lewe genoem. Teosofe wat haar as 'n belangrike invloed in hul lewens beskou het, was Joy Mills, John Algeo, James S. Perkins, Eleanor Stakesby-Lewis, Shirley Macpherson en vele ander
Clara Codd is gebore in North Devon, Engeland, in 1876, die oudste van tien meisies. Die eerste lewensjare van haar lewe was in 'n lieflike ou huis, omring deur tuine en bome, en word deur meisies en bruidegom bygewoon. Haar pa was inspekteur van skole en haar ma, half Italiaans, was 'n groot skoonheid wat na hul musikale en artistieke opvoeding gekyk het. Clara en haar susters het nooit skool of universiteit bygewoon nie, maar het 'n opeenvolging van goewerneurs gehad wat nie lank gebly het nie.
Clara Codd was een van die groot dames van die teosofiese beweging, en toe sy op 'n wêreldwye platform voorles, het dit gelyk asof dit die siel van die teosofie was. Met 'n beskeie, sagte benadering het sy 'n belangrike rol gespeel in die wedergeboorte van die okkulte tradisie. Haar gehoor was dikwels ongesofistikeerde werkers, mynwerkers en boere wat haar opregtheid en vermoë om direk met die onstuimigheid van hul harte en vrae van hul gemoed te praat, aanvoel. Sy het 'n kenmerk van klein kinders en die heiliges gedeel: sy het mense aanvaar soos hulle is.
Selfs as kind,Clara Codd het die betekenis van die lewe bevraagteken en het gevoel dat sy 'n soektog na 'quotsomething' sou hê. Ten spyte van 'n natuurlike skaamte, het sy passievol gepraat oor vroueregte van straatplatforms en in oorvol sale, met volharding, fisieke mishandeling en gevangenisstraf.
Sy het op 27 -jarige ouderdom by die Theosophical Society aangesluit. In haar outobiografie, So ryk 'n lewe, Clara sê, en ek het uiteindelik huis toe gekom nadat ek lank gewandel het. Ek het die begin van die pad gevind. & Quot Drie jaar later Clara is aangewys as die eerste nasionale dosent vir die Engelse Afdeling. Later was sy nasionale sekretaris (president) van die Australiese en Suid -Afrikaanse afdelings. Clara Codd& rsquos Teosofiese loopbaan het byna 70 jaar geduur, waartydens sy na feitlik elke kontinent gereis het.
Kabeljou was onbeskof en opreg. Haar vermoë om direk oor klas en kulturele hindernisse te kommunikeer, het ongetwyfeld bygedra tot haar internasionale sukses as dosent. Haar geskiedenis om werkende mans en vroue in die sosialistiese en stemregbewegings aan te spreek, het haar vaardighede as spreker ontwikkel, terwyl haar ervarings as 'n jong vrou in die kosmopolitiese kringe van Genève haar aangemoedig het om volhardend, ingelig en, en selfs belangriker, self te wees -betroubaar.
↑ 1.01.11.21.3 Heloise Brown, "Codd, Clara Margaret (1876–1971)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004 aanlyn edn, September 2015 besoek 30 Oktober 2017
↑ Kreeger, Leatrice (Mei - Junie 2004). "'N Huldeblyk aan Clara Codd". Quest tydskrif – via Theosophical Society. & lttemplatestyles src = "Module: Citation/CS1/styles.css" & gt & lt/templatestyles & gt
↑ 3.03.13.2 "Clara Codd". Spartacus Opvoedkundig . Besoek op 31 Oktober 2017. & lttemplatestyles src = "Module: Citation/CS1/styles.css" & gt & lt/templatestyles & gt
Sjabloon: Eagle House Lua -fout in module: Authority_control op reël 346: poging om veld 'wikibase' ('n nulwaarde) te indekseer.
Die teosofiese Vereniging in Australië
Clara Codd was 'n Engelse teosoof, 'n feminis, dosent, onderwyser en gewilde skrywer. Sy was die oudste van tien susters en het graag in haar pa se biblioteek gelees. Haar half Italiaanse ma sou haar na toneelstukke en konserte neem, en sy het 'n bedrewe pianis en violis geword wat ook graag sing. Clara se pa is in 1901 oorlede en die gesin verhuis na Switserland, waar sy gewerk het om die gesin te onderhou deur Engels, musiek te leer en voor te stel as 'n kostuummodel vir kunstenaars. Sy maak kennis met Theosofie deur haar kontakte in Genève en ontmoet kolonel Olcott tydens 'n toespraak in 'n privaat huis. Toe hy sy kennis en interaksies met die Adepts beskryf, begin Clara belangstel in die teosofie en word op 27 -jarige ouderdom lid van die Franse afdeling. Clara se ma en almal behalwe een van haar susters het teosofe geword en toe hulle terugkeer na Engeland, het hulle gereeld besoekende teosofiese dosente aangebied en Clara het self lesings begin hou. Sy het betrokke geraak by die suffragette -beweging en is een maand tronk toe gestuur nadat sy Christabel Pankhurst gehelp het met 'n beplande aanval op die Laerhuis. Na haar vrylating is Clara 'n pos aangebied as organiseerder vir die distrik Bristol van die Women's Social and Political Union, maar sy besluit om eerder vir die Theosophical Society te werk.
Sy woon 'n jaar by Adyar en maak kennis met baie senior lede, waaronder C.W. Leadbeater en Annie Besant. Sy het as dosent na Indië getoer en kennis gemaak met die Indiese lewe en gebruike. Met haar terugkeer na Engeland was sy 'n gewilde en hardwerkende dosent en word sy in 1921 die hoofsekretaris van die Engelse afdeling. Sy het gereeld gereis en weke in verskillende industriële gebiede van Engeland gelees en lesings gehou vir 'n toenemende aantal deelnemers.
Aangepas uit https://theosophy.wiki/en/Clara_Codd
U sal moontlik daarin belangstel.
DVD -aanbieding: Eerwaarde Samdhong Rinpoche 3 November 13:00
Skryf die geheime leer
Naomi Alexander by Sunshine Coast 24 Okt 19:00
Kort reise na die hel: verstaan ​​negatiewe emosies
Die voordele van teosofie
Internasionale dosent Michael Gomes
Kopiereg © The Australian Section Theosophical Trust ABN 35 000 016 446. Afgesien van enige gebruik wat kragtens die Australian Copyright Act 1968 toegelaat word, word alle ander regte voorbehou. U mag hierdie materiaal aflaai, vertoon, druk en reproduseer in onveranderde vorm vir u persoonlike, nie-kommersiële of nie-kommersiële gebruik binne u organisasie. Versoeke om verdere magtiging moet gerig word aan die National President, The Theosophical Society in Australia, Level 2, 162 Goulburn St, Surry Hills NSW 2010. Die embleem of logo van die Theosophical Society, waarvan 'n weergawe links bo verskyn, is 'n geregistreerde handelsmerk van The Theosophical Society in Australië ABN 899 22774 327, regte streng voorbehou aan die eienaar van die handelsmerk. Die Theosophical Society in Australië is nie verantwoordelik vir die menings wat in die verskillende tekste op hierdie webwerf uitgespreek word nie. Sien ook ons ​​webwerfbeleid. Alle beelde wat op hierdie webwerf gebruik word, is met toestemming van die skepper en behoorlik erken.
Die Tibetaanse meester, Djwhal Khul: sy prentjie en sy geskiedenis
Daar is besluit om hierdie kleurbeeld van DK in die openbaar bekend te maak, aangesien dit reeds op die internet uitgekom het van bronne aan wie dit privaat geleen is. Oorspronklik sou dit met toestemming gepubliseer word in 'n bygewerkte uitgawe van Masters of the Seven Rays, wat nou tot 'n latere datum uitgestel is.
Daarom het ek dit die beste gedink om 'n foto van 'n hoër gehalte te publiseer as wat tans aanlyn is, maar nog belangriker, 'n verduideliking daaroor. Die DK -prent kom uit een van die vyf skilderye wat in die 1930's gemaak is. Die oorspronklike van hierdie spesifieke skildery was in besit van een van die skoolhoofde van The School for Esoteric Studies in Noord -Carolina, VSA, en is aan die SES gestuur vir bewaring.
Die SES het 'n besondere afstamming met twee van sy stigters wat deelgeneem het aan 'n paar van die DK ''s eksperimentele groepe in die 1940's, naamlik 'RSU ' en 'FCD ' – Regina Keller en Roberto Assagioli. Hierdie groepe aspirante en dissipels word bespreek in die twee boeke, Discipleship in the New Age (volumes I & amp II), deur Alice A. Bailey.
Die DK -beeld is geskandeer uit 'n oorspronklike skildery deur die Suid -Afrikaanse kunstenaar, Annie Gowland. Hieronder is 'n beskrywing van die vrou van een van die studente van Gowland oor die skildery. My oorspronklike bekommernis oor die vrystelling van hierdie beeld op die internet was dat dit verkeerdelik gebruik kan word en baie onnodige kommentaar en ophef kan veroorsaak. (Dit kan nog steeds die geval wees!)
Die Tibetaanse meester, Djwhal Khul (D.K.)
(Uit 'n skildery deur Annie Gowland, 1931. Okkulte gerugte lui dat DK gesê het dat hierdie beeld 'n redelike ooreenkoms was.)
Nietemin, ek voel dat dit vir almal beskikbaar moet wees, as 'n beeld van inspirasie en verering vir die studente van The Tibetan. Dit is nie iets wat vir 'n paar uitsluitlik behoort te wees nie, en die wêreldwye vrystelling daarvan in kleur kan wel simbolies wees vir die dreigende herverskyning van die meesters van wysheid onder die mensdom, soos geprofeteer vir die vinnig naderende jaar van 2025. (Dat &# 8217's net 4 jaar weg!)
Dit is ook die moeite werd om die onderwerp van beelde en hul illusoriese aard in gedagte te hou. Die prentjie wat hier gesien word, is uit die periode van die negentiende tot twintigste eeu toe Djwhal Khul in 'n Tibetaanse liggaam vlees geword het en die abt van 'n sekere Lamasery was.
Wie weet watter liggaam Hy nou bewoon, of wat hy as 'n "mayavirupa " ("body of illusion ") toegeëien het? Studente moet bewus wees van die slaggate in die skep van 'n 'idol ' uit die 'idea ' van DK. (Om nie te praat van die rommel van die astrale vlak met denkvorme nie.)
Tog is die beeld van The Tibetan, die liggaam wat hy bewoon het tydens sy Master Initiation (die 5de graad), baie geliefd en mees aanloklik van hierdie Mahatma wat so nederig verklaar het dat hy 'n groter mate van lig sou beveg het. #8221.
As 'n boodskapper van die Masters ", was dit Djwhal Khul wat 'n groot deel van die oosterse raaisels en sy ryk wysheid deur middel van H.P. Blavatsky en Die geheime leer, asook vier en twintig boeke deur Alice A. Bailey. Daar is ander visuele interpretasies deur kunstenaars wat op die internet of in boeke besigtig kan word. Waarheid is, net soos skoonheid, in die oog of hart van die waarnemer.
'N Foto wat onlangs aan die lig gekom het, wat opvallend ooreenstem met die bestaande skildery van meester Djwhal Khul, en tans ondersoek word (2021) om die egtheid daarvan te ontleed.
Oorspronklike swart en wit malakrale. In the colour photo they are missing for some reason.
deur Marjorie Artus.
In her will, Blavastsky suggested that her friends might gather on the anniversary of her death and read from The Light of Asia en The Bhagavad Gita. What do these works contain that link us to her legacy? Join us to share in the inspiration an commenmorate H.P.B.