'n Verdeelde Amerika soek morele duidelikheid in 'n oorlog teen demokrasie - InnerSelf.com
Planetary Healing: Woon in Bewuste harmonie met die natuur
The Great Healing is 'n tyd van groot paradigmaskuif: '... gevorm deur die vroulike weë van ...
Antimikrobiese weerstand is aan die toeneem en veroorsaak meer sterftes
Antimikrobiese weerstand versprei vinnig wêreldwyd, en is selfs vergelyk met die volgende ...
Is die wegwerp-era op die punt om te eindig? Die afgelope halwe eeu het ons broodroosters gegee wat onherstelbaar is ...
Liam Kennedy, Universiteitskollege Dublin
Amerikaners is verteer deur die oorlog in die Oekraïne met intensiewe mediadekking oor nuusplatforms. Dit is ongewoon. Buitelandse sake doen gewoonlik nie verteer die Amerikaanse publiek tensy die VSA direk betrokke is en Amerikaanse lewens in gevaar is.
Wat verklaar hierdie intense belangstelling en wat beteken dit vir 'n diep gepolariseerde Amerikaanse politieke kultuur wat sy eie krisis van demokrasie hanteer? Sommige kommentators lees dit as 'n simboliese oomblik van konsensus in 'n verdeelde nasie. In die mening van Fox News-joernalis Howard kurtz,
die land is redelik verenig oor die Oekraïne-krisis, en die ruimte tussen Republikeine en Demokrate het sigbaar vernou … oorgrote meerderheid in elke party bevoordeel die verbod op Russiese olie en gas, selfs met die wete dat dit pryse hier by die huis sal verhoog. Dit is omtrent so naby aan konsensus as wat ons ooit in hierdie land kom.
Dit is 'n aantreklike ontleding, gegewe die diep verdeeldheid in die VSA. Dit is egter misleidend. Die breë openbare belangstelling in die oorlog lewer nie 'n nuwe konsensus nie, maar weerspieël die krisis in die Amerikaanse demokrasie - al is dit op 'n skewe manier.
'n Oorlog teen demokrasie
Die intensiewe dekking van die oorlog in die Oekraïne het spesifieke rame verhoog wat Amerikaanse belange weerspieël. Verreweg die mees prominente is dat dit 'n oorlog ter verdediging van demokrasie is - hoewel dit dikwels minder as 'n geopolitieke aangeleentheid as 'n dramatiese skouspel van "'n moedige land wat 'n diktatorskap doodmaak".
Maar die gewildheid van hierdie raamwerk vorm nie 'n konsensus nie, aangesien politici en kenners poog om die betekenis van die oorlog in hul eie belang te spin.
Amerikaanse president, Joe Biden, en sy Demokratiese Party is gretig om die oorlog teen demokrasie-raamwerk te bevorder, in die hoop dat dit die aandag sal vestig op wat hulle beskou as bedreigings vir demokratiese instellings in die VSA. Hulle hoop ongetwyfeld verder dat dit die president 'n broodnodige weiering in die stembus sal gee op 'n tydstip wanneer sy goedkeuringsgraderings beweeg teen 'n verskriklike 42% met uitdagende middeltermynverkiesings op hande.
Baie konserwatiewes verwerp prontuit pogings om bedreigings vir demokrasie in die VSA met die oorlog in die Oekraïne te verbind. Ander, verder regs en meestal verbonde aan die vorige president, Donald Trump, beweer dat die oorlog terugspieël op Amerika om die swakheid van Biden se leierskap te openbaar. Trump self het Rusland se inval in die Oekraïne bepleit as "genie" aan Poetin se kant.
Daar is ook 'n teenvertelling van links wat 'n mate van uitsaai gehad het, maar min hoofstroom-trekkrag gehad het - om te argumenteer dat die intense belangstelling in die oorlog deur Amerikaners 'n Eurosentriese (of rassistiese) houding weerspieël. Hulle wys op die openlike vooroordeel van ankers en korrespondente en die huigelary om voorheen gewelfde standaarde van onafhanklike joernalistiek te systap. Daar is baie voorbeelde.
Die oorlog in die Oekraïne het 'n Rorschach-toets geword vir Amerikaners se persepsies van en angs oor demokrasie. Nóg liberale demokrasie by die huis, nóg sy globale ekwivalent – ​​'n reëlgebaseerde liberale wêreldorde – is so vanselfsprekend as wat dit eens was.
Vir die breër publiek, na aanleiding van die oorlog oor mediaplatforms, verteenwoordig hul intense belangstelling 'n begeerte na morele duidelikheid te midde van die ontwrigtings en verwarring van etnosentriese nasionalisme, populistiese politiek en samesweringsteorie wat die publieke sfeer in die wiele ry.
Baie Amerikaners sien in hierdie oorlog 'n vorm van konflik wat baie makliker is om te begryp en betrokke te raak as die binnelandse burgerlike frakture. Dit is 'n goeie oorlog, 'n "David versus Goliat" konflik, met duidelike lyne van goed en kwaad. As sodanig is dit ook 'n afleiding, want sulke morele duidelikheid verduister soveel as wat dit openbaar oor plaaslike of internasionale uitdagings vir demokrasie.
En so Fox se nasionale veiligheidskorrespondent Jennifer Griffin kan vir haar gehoor sê: "As jy in [Vladimir Poetin] se oë kyk, sien jy iemand wat heeltemal mal geword het". As joernalistiek is dit belaglik – maar dit boots die kollektiewe vermyding van kommerwekkende realiteite na.
Einde van die 'einde van geskiedenis'
In dieselfde uitsending gaan Griffin voort en beweer dat Rusland se inval "'n oomblik in die geskiedenis … iets wat ons vir geslagte nie gesien het nie" verteenwoordig. Hierdie bewering sluit aan by 'n algemene narratief onder Amerikaanse joernaliste en kenners wat kommentaar lewer op die oorlog teen die Oekraïne - dat dit 'n terugkeer van die geskiedenis verteenwoordig, wat as groot mag-aggressie verstaan ​​word.
Sulke aansprake verwys hetsy direk of indirek na die Amerikaanse politieke wetenskaplike Francis Fukuyama se beroemde proklamasie van "die einde van die geskiedenis" – dat die einde van die koue oorlog 'n wêreldwye oorwinning van vryemark liberale kapitalisme oor kommunisme verteenwoordig het.
'n Soortgelyke eis word deur voormalige verdedigingsekretaris gemaak Robert hekke, wat skryf dat: "Poetin se inval ... Amerika se 30-jarige vakansie uit die geskiedenis beëindig het." Vir Gates, en baie ander buitelandse beleid-alumni en kundiges in die VSA, moet die oorlog dien as 'n wekroep en 'n geleentheid om te herkonstitueer 'n globale Pax Americana.
Fukuyama self het by hierdie koor gevoeg, siende in die westelike oplewing van steun vir Oekraïne 'n herlewende liberalisme. "Daar is baie opgekropte idealisme," skryf hy. "Die gees van 1989 het gaan slaap, en nou word dit weer wakker gemaak."
Wat merkwaardig is van al hierdie praatjies oor die terugkeer van die geskiedenis, is die geheueverlies wat dit verteenwoordig, wat gerieflik vergeet dat Amerika se weermag die afgelope 30 jaar nooit 'n vakansie van die geskiedenis geneem het nie – soos die mense van Irak en Afghanistan kan getuig – en dat Amerika se pogings om demokrasie na ander dele van die wêreld te bring, was dodelik en rampspoedig.
Die oënskynlike Amerikaanse konsensus oor die oorlog in die Oekraïne verminder daardie oorlog tot 'n skouspel van bedreigde demokrasie wat Amerikaners se kollektiewe geheueverlies net verder versterk oor die tekortkominge van liberale demokrasie regoor die wêreld. Die redes vir Amerika se politieke verval tuis en sy relatiewe agteruitgang in die buiteland sal nie in die oë van Wladimir Poetin gevind word nie.
Liam Kennedy, Professor in Amerikaanse Studies, Universiteitskollege Dublin
Amerikaanse politiek is amptelik in die goot
Die tweede Amerikaanse presidensiële verkiesingsdebat word algemeen as 'n swaargewigstryd beskou. In die geval sal dit ...
Trump is 'n simptoom dat Amerika voel dit is weer in die steek
'N Viscerale gevoel van huishoudelike agteruitgang kom deur die hedendaagse Amerikaanse kultuur en politiek ...
Ons kan nie ons onderbewussyn vryspring nie, maar ons kan die lewe as 'n skatkaart gebruik om die geheime te ontsluit ...