Robert E. Park - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Ek wil alles weet
Robert Ezra Park (14 Februarie 1864 - 7 Februarie 1944) was 'n Amerikaanse stedelike sosioloog, een van die stigterslede van die Chicago School of Sociology, wat die terrein van menslike ekologie bekendgestel en ontwikkel het. Park het sy loopbaan as joernalis begin, met die idee om die nuus op 'n akkurate en tydige manier aan te bied en glo dat dit die publiek die beste sal dien. Hy was vinnig besig met sosiale kwessies, veral diegene wat met rasseverhoudinge verband hou, en werk 'n tyd saam met Booker T. Washington in Tuskegee. As sosioloog het Park geglo dat veldwerk noodsaaklik was. Sy werk, wat die strate van Chicago gebruik om mense te ontmoet en navorsingsmateriaal te versamel, het gelei tot die tradisie van stedelike sosiologie en menslike ekologie wat die kenmerk van die Chicago School of Sociology geword het. Ondanks sy klem op praktiese werk, het Park verskeie belangrike teoretiese konsepte ontwikkel. Sy werk oor sosiale groepe het gelei tot opvattings van 'sosiale afstand' en die posisie van immigrante as 'die marginale man'. Park se werk aan sosiale groepe beklemtoon die verskil tussen mense en die res van die natuur in die manier waarop hulle kies om saam te werk tot die algemene voordeel. Sy werk aan maatskaplike verandering ondersteun ook die hoop dat as mense verskillende kulture en sosiale groepe teëkom, hulle geleidelik die hindernisse wat hulle verdeel, sal oorkom en sal leer om in harmonie te leef.
Robert Ezra Park is gebore in Harveyville, Pennsylvania, maar kort na sy geboorte verhuis sy gesin na Minnesota, waar hy grootgeword het. Hy was die seun van Hiram Asapark en Theodosia Warner Park. Nadat hy die hoërskool in Red Wing, Minnesota, voltooi het, het sy vader besluit om nie sy seun universiteit toe te stuur nie, want hy het gedink dat Robert nie 'n goeie "studiemateriaal is nie". Robert het van die huis af weggehardloop en 'n baan in 'n spoorwegbende gevind.
Nadat hy genoeg geld verdien het, het hy by die Universiteit van Michigan ingeskryf. Sy professor daar was die beroemde pragmatistiese filosoof John Dewey. Park se besorgdheid oor sosiale kwessies, veral kwessies rakende ras in die stede, het hom aangespoor om joernalis te word.
In 1894 trou Park met Clara Cahill, die dogter van 'n welgestelde Michigan-gesin. Hulle het vier kinders gehad.
Nadat hy van 1887 tot 1898 vir verskillende koerante in Minneapolis, Detroit, Denver, New York en Chicago gewerk het, het Park besluit om voort te gaan met sy studies. Hy het aan die Harvard-universiteit, in 'n sielkunde- en filosofieprogram, vir sy MA-graad ingeskryf. Sy professor destyds was die prominente pragmatis filosoof William James.
Na sy studies in 1899 is Park na Duitsland om in Berlyn, Straatsburg en Heidelberg te studeer. Hy studeer filosofie en sosiologie in 1899-1900, saam met Georg Simmel in Berlyn, was in 1900 'n semester in Straatsburg en neem sy Ph.D. in sielkunde en filosofie in 1903, op Heidelberg onder Wilhelm Windelband (1848-1915). Sy proefskrif, Masse und Publikum. Eine methodologische und soziologische Untersuchung, is in 1904 gepubliseer.
Park het in 1903 na die Verenigde State teruggekeer, en van 1904 tot 1905 'n kort assistent in filosofie aan Harvard geword. In dieselfde tyd het hy hom as aktivis verloof. In 1904 was hy sekretaris van die Kongo Reform Association, 'n groep wat gepleit het vir die regte van swart Afrikane in die Kongo. Deur hierdie ervaring het Park meer sensitief geraak vir rassekwessies in die Verenigde State en het hy Booker T. Washington, die bekende Afro-Amerikaanse onderwyser en hervormer, leer ken met wie hy 'n noue verhouding ontwikkel het wat baie jare geduur het.
In 1905 aanvaar Park die uitnodiging van Washington om hom by die Tuskegee Instituut aan te sluit in sy werk oor rassekwessies in die suide van die Amerikaanse Park. Daar het hy eers gewerk as publicist en later as direkteur van skakelwerk. In 1914 verhuis Park na Chicago om aan te sluit by die departement sosiologie aan die Universiteit van Chicago, een van slegs 'n paar departemente van sosiologie in die Verenigde State. Hy dien van 1914 tot 1923 as dosent in sosiologie en as voltydse professor van 1923 tot sy aftrede in 1936.
Gedurende sy leeftyd het Park 'n bekende figuur geword binne sowel as buite die akademiese wêreld. Hy was op verskillende tye president van die American Sociological Association en van die Chicago Urban League, en was hy lid van die Social Science Research Council.
Na sy aftrede het Park voortgegaan om onderrig aan Fisk Universiteit te gee en te rig. Hy is in 1944 oorlede in Nashville, Tennessee, 'n week voor sy tagtigste verjaardag.
Park se loopbaan kan in twee groot dele verdeel word, sy vroeë loopbaan toe hy 'n joernalis was, en sy latere loopbaan wat hy as sosioloog deurgebring het.
In sy vroeë loopbaan as joernalis was Park taamlik idealisties. Hy het geleer dat koerante baie kragtige instrumente kan wees. Hulle kan die openbare mening na een kant verander, of dit kan beïnvloed dat aandelemarkwaardes styg of daal. Park het geglo dat akkurate en objektiewe verslaggewing dus noodsaaklik is vir die samelewing. As die nuus presies en vroegtydig berig word, kan die publiek op gepaste wyse op nuwe inligting reageer, sonder om groot skok te ervaar. Die hele ekonomie sal dus goed funksioneer.
Park beplan 'n nuwe soort koerant, genaamd Gedink nuus, dit sou die nuus op 'n meer akkurate manier aanbied. Sy plan is nooit verwesenlik nie, maar die hele ervaring het 'n langdurige uitwerking op Park gehad en sy loopbaan as sosioloog beïnvloed.
Park was gekant teen die tradisionele, teoretiese benadering tot sosiologie, waarin sosioloë 'groot' teorieë uit hul leunstoele geskep het. Hy het eerder geglo dat veldstudie van kardinale belang is vir sy werk. Hy beweer dat wetenskaplikes slegs deur veldervaring iets oor 'n onderwerp kan aflei. Park het gesê:
Gaan sit in die sitkamers van luukse hotelle en op die drumpel van die huisies; sit op die Gold Coast-bankies en op die krotbuurte van die krotbuurt; sit in die Orkesaal en in die Star and Garter Burlesque. Kortom, gaan haal die broek van jou broek in regte navorsing (Robert Park, 1927).
Hy het sosiologie gesien as:
... 'n standpunt en 'n metode om ondersoek in te stel na die prosesse waardeur individue ingelyf en geïnduceer word om saam te werk aan 'n soort permanente korporatiewe bestaan, genaamd samelewing (Inleiding tot die wetenskap van sosiologie, 1921).
Gedurende Park se tyd aan die Universiteit van Chicago het die sosiologiedepartement die stad wat dit omring, begin gebruik as 'n soort navorsingslaboratorium. Sy werk saam met die van sy kollegas, Ernest Watson Burgess, Homer Hoyt, en Louis Wirth, het ontwikkel tot 'n benadering tot stedelike sosiologie wat bekend gestaan ​​het as die Chicago School. Hierdie Chicago-skool was bekend omdat hy meer by mense betrokke was as met metodologie, op straat gegaan en navorsing gedoen het. Hierdeur het Park in kontak gekom met die stadslewe, met sy mense en hul probleme. Hy het die term 'menslike ekologie' geskep om hierdie benadering tot sosiologiese ondersoek te spesifiseer.
Park was veral geïnteresseerd in immigrante en het talle studies daaroor gedoen. Hy was veral bekend vir die term "die marginale man" om die spesifieke posisie van immigrante in die samelewing aan te dui:
Die marginale man ... is die een wat die lot veroordeel het om in twee samelewings en in twee te leef, nie bloot verskillende nie, maar antagonistiese kulture ... sy gedagtes is die smeltkroes waarin gesê kan word dat twee verskillende en onvaste kulture smelt en, hetsy geheel of gedeeltelik , lont (Kulturele konflik en die marginale man, 1937).
Op grond van sy waarneming van immigrantegroepe in die Verenigde State, het Park sy teorie van groepsgedrag ontwikkel. Hy het gepostuleer dat die lojaliteite wat persone in primitiewe samelewings verbind, direk in verhouding staan ​​tot die intensiteit van die vrees en haat waarmee hulle ander samelewings beskou. Hierdie konsep is ontwikkel as teorieë oor etnosentrisme en geneigdhede binne die groep / buite-groep. Groepsolidariteit korreleer grootliks met vyandigheid teenoor 'n buite-groep.
Park het vier universele soorte interaksie in intergroepverhoudinge voorgestel:
Kompetisie: Tipe interaksie waar alle individue of groepe hul eie belange nastreef, sonder om aandag te gee aan ander individue of groepe
konflik: Tipe interaksie waar individue of groepe bewustelik ander individue of groepe probeer uitskakel
akkommodasie: Aanpassing om die konflik te verminder en die belangstelling van wedersydse veiligheid te bewerkstellig
assimilasie: Proses waardeur groepe mekaar se kultuur sodra afsonderlike groepe verkry, of deel word van 'n gemeenskaplike kultuur.
Alhoewel Park gehoop het dat volledige assimilasie rasseverskille op die lange duur sou verwyder, het hy die situasie van rasseverhoudinge in Amerika in verskillende terme gesien. Hy beskou die begrip 'sosiale afstand', en verwys na die mate van intimiteit tussen groepe of individue as meer relevant. Park het aangevoer dat rasse-vooroordeel en sosiale afstand nie verwar moet word met rassekonflik nie. In 1928 skryf Park:
Daar is waarskynlik minder rassevooroordele in Amerika as elders, maar daar is meer rassekonflik en meer rasse-antagonisme. Daar is meer konflik omdat daar meer verandering, meer vooruitgang is. Die neger neem toe in Amerika en die mate van antagonisme wat hy teëkom, is in 'n sekere werklike sin die maatstaf van sy vordering.
Dus, vir Park, was rassekonflik die samesmelting van die komende verandering, en die siklus van akkommodasie na konflik na nuwe akkommodasie was 'n spesiale geval in die algemene proses van sosiale verandering.
Volgens Park sal verskillende etniese groepe wat in 'n stedelike gebied bestaan, uiteindelik saamsmelt in 'n enkele entiteit. Hierdie teorie het bekend geword as die 'smeltkroes' teorie van multietniese integrasie.
Park het gesien dat die menslike samelewing op dieselfde vlak funksioneer as die natuurlike wêreld van plante en diere, die ekologiese orde, maar ook deelneem aan 'n sosiale of morele orde wat nie 'n eweknie op die nie-menslike vlak gehad het nie. Dus beskou hy menslike samelewings as tweeledige aspekte: enersyds bestaan ​​hulle uit individue wat meeding om ekonomiese en territoriale oorheersing, maar terselfdertyd is hulle ook betrokke by kollektiewe aksies:
Samelewings bestaan ​​uit individue wat onafhanklik van mekaar optree, wat meeding om die blote bestaan ​​en met mekaar worstel en mekaar sover moontlik as hulpprogramme behandel. Aan die ander kant is dit heeltemal waar dat mans en vroue aan mekaar verbind word deur liefdes en gemeenskaplike doeleindes; hulle koester tradisies, ambisies en ideale wat nie hul eie is nie, en handhaaf, ten spyte van die natuurlike impuls van die teendeel, 'n dissipline en 'n morele orde wat hulle in staat stel om te oortref wat ons gewoonlik die natuur noem, en deur hul kollektiewe handeling, herskep die wêreld na die beeld van hul kollektiewe strewe en hul gemeenskaplike wil.
Park beskou die morele of sosiale orde as een waarin mense bewustelik kies om met mekaar te kommunikeer in kollektiewe optrede tot die algemene voordeel.
Robert E. Park was 'n baanbreker in die ontstaan ​​en ontwikkeling van die gebied van menslike ekologie. Hy het die sosiologie verander van hoofsaaklik 'n filosofiese dissipline om veldstudie in die metodologie te inkorporeer en om 'n induktiewe wetenskap van menslike gedrag te word.
Hy het die stedelike landskap as 'n waardevolle bron van data vir sosiologiese studie bekendgestel. Sy klem op immigrante en minderhede was taamlik nuut en het gegewens onthul wat nuwe lig werp op ons begrip van die rasseverhoudinge, binne- en buite-groepsdinamika, sosiale patologie en ander vorme van kollektiewe gedrag.
Daarbenewens het Park se benadering tot die studie van koerante en die openbare mening talle geleerdes op die gebied van massakommunikasie en onderwys geïnspireer.
Robert, Park E. 1904. Masse und Publikum. Eine methodologische und soziologische Untersuchung. Berlyn: Lack & Grunau.
Robert, Park E. 1928. Menslike migrasie en die marginale man. American Journal of Sociology, 33, 881-893.
Robert, Park E. 1932. Die Universiteit en die Gemeenskap van Wedrenne. Hawaii: University of Hawaii Press.
Robert, Park E. 1939. 'N Oorsig van die beginsels van sosiologie. New York: Barnes & Noble, Inc.
Robert, Park E. 1952. Menslike gemeenskappe: die stads- en mensekologie. Glencoe, Ill: The Free Press.
Robert, Park E. 1955. samelewings. Glencoe Ill: The Free Press.
Robert, Park E. 1961. (oorspronklik 1937). Kulturele konflik en die marginale man. Die marginale man. Russell en Russell kroeg. ISBN 0846202816
Robert, Park E. 1964. Ras en kultuur. Glencoe Ill: The Free Press. ISBN 0029237904
Robert, Park E. 1967. Oor sosiale beheer en kollektiewe gedrag. Chicago: University of Chicago Press.
Robert, Park E. 1969. (oorspronklik 1921). Inleiding tot die wetenskap van sosiologie. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0226646041
Robert, Park E. 1972. Die skare en die openbare en ander opstelle. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0226646092
Robert, Park E. 1999. (oorspronklik 1922). Die Immigrant Press en sy beheer. Herdruk Services Corp ISBN 0781205565
Robert, Park E. & Ernest Burgess. 1984. (oorspronklik 1925). Die stad: voorstelle vir die studie van die menslike natuur in die stedelike omgewing. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0226646114
Robert, Park E. & Herbert A. Miller. 1964. (oorspronklik 1921). Oue wêreldseienskappe oorgeplant: die vroeë sosiologie van kultuur. Ayer Co Uitgewers. ISBN 0405005369
Robert, Park E. & Booker T. Washington. 1984. (oorspronklik 1912). The Man Farestest Down: a Record of Observation and Study in Europe. Transaksie-uitgewers. ISBN 0878559337
Ballis Lal, Barbara. 1990. The Romance of Culture in an Urban Civilization: Robert E. Park on Race and Ethnic Relations in Cities. Londen: Routledge Kegan & Paul. ISBN 0415028779
Kemper, Robert V. 2006. Ensiklopedie van antropologie. Salie-publikasies. ISBN 0761930299
Lindner, R., J. Gaines, M. Chalmers, en A. Morris. 1996. The Reportage of Urban Culture: Robert Park and the Chicago School. Cambridge University Press. ISBN 0521440521