Waarom voorstede toenemend uiteenlopend raak - InnerSelf.com
Histories is voorstede beskou as plekke wat minder uiteenlopend is as stede, veral met betrekking tot hul rasse- en sosiale klassesamestelling. Dit is die gevolg van baie sosiale en ekonomiese drywers wat die ontwikkeling van stadsstreke beïnvloed.
Maar voorstedelike distrikte en dorpe rondom metropolitaanse stede, waarvandaan mense gereeld na die sentrale stad pendel vir werk, verander. Meer mense het na die voorstede verhuis weens die toenemende onbekostigbaarheid van middestede. Dit maak voorstede meer uiteenlopend in terme van klas en ras as wat hulle vroeër was. Die veranderende patrone van stedelike ontwikkeling en die impak van COVID-19 lyk om voorstede verder te transformeer.
Daar is 'n verskeidenheid historiese faktore agter die beperkte diversiteit in voorstede. Die hoë prys van voorstedelike huise was 'n filter om klassesegregasie te vergemaklik. In die VSA, herlyning van beleid wat in die dertigerjare tot stand gekom het - wat beteken dat verbande waarskynlik nie in Afro-Amerikaanse buurte goedgekeur sou word nie - het rasseskeiding in stedelike gebiede vergemaklik. Hierdie beleide het gelei tot die groepering van wit middelklasmense in die voorstede.
Terwyl voorstede relatief minder uiteenlopend is as middestad, het die sentrale stede en die buitewyke die afgelope twee dekades in die wêreldwye Noorde deurgeloop beduidende verandering in terme van watter groepe waar woon. Mense wat nou nie kan bekostig om in stadsentrums te woon nie as gevolg van huurverhogings, sowel as nuwe immigrante, het na die voorstede verhuis.
Die idee dat die tradisionele identiteit van voorstede verander as gevolg van sosiale en ekonomiese verandering, is deur Donald Trump geopper in die aanloop tot die Amerikaanse presidentsverkiesing.
Ek is bly om al die mense wat hul Suburban Lifestyle Dream leef, in kennis te stel dat u nie langer lastig sal val of finansieel beseer sal word deur behuising met lae inkomste in u omgewing te laat bou nie ...
- Donald J. Trump (@realDonaldTrump) Julie 29, 2020
Trump het bekostigbare behuising wat in die voorstede gebou is, gekenmerk as 'n bedreiging vir wat hy die 'voorstedelike leefstyldroom' noem, wat daarop dui dat daar geen plek is vir huishoudings met 'n lae inkomste of die werkersklasse in die voorstede nie.
In werklikheid het die voorstede 'n belangrike rol in die Amerikaanse verkiesing gespeel. Sommige ontleed beweer selfs dat dit die voorstede was wat die uitslag ten gunste van die Demokratiese kandidaat, Joe Biden, geswaai het - en wys op demografiese verskuiwings as 'n belangrike faktor.
Die verandering in die voorstede is aangedryf deur ooreenstemmende veranderinge in die middestad. In die afgelope twintig jaar het sosio-ekonomiese en verstedelikingspatrone stede regoor die wêreld getransformeer. Dit sluit hoëdigtheid in behuisingsontwikkelings opkom in sentrale gebiede. Byvoorbeeld, in London baie van die sentrale hoë geboue in die stad is nou geheel en al residensieel, of dit bevat wooneenhede benewens kommersiële geboue.
Alhoewel die verhouding huisvesting tussen die totale eenhede vir ontwikkeling in middestede toegeneem het, is behuising bekostigbaarheid was dalende.
Hierdie verskynsel is nie net tot enkele lande of stede beperk nie. Die stedelike onbekostigbaarheid is gedokumenteer deur die Verenigde Nasies as 'n wêreldwye probleem. Volgens die Europese KommissieMeer as 'n driekwart van die stedelike inwoners in metropolitaanse stede in Europa - insluitend Londen, Parys, Stockholm en Dublin - is van mening dat dit moeilik is om behuising van goeie gehalte teen 'n redelike prys in hul stede te vind.
Nuwe woonstelle in die middestad in Londen, die Verenigde Koninkryk. Ron Ellis / Shutterstock
As gevolg van hierdie veranderinge aan stede is mense van laer-inkomstegroepe in toenemende getalle uit die middestad gedryf. Hulle trek na die goedkoper voorstede, veral dié nader aan middestede. Die gevolge vir die voorstede en diegene wat daar woon, word toenemend gedokumenteer, veral in Noord-Amerika, waar demografiese verandering rassig sowel as sosio-ekonomies is.
'N Gevallestudie van die San Francisco Bay-omgewing ongeveer tien jaar gelede uitgevoer, het getoon dat sommige mense met huurkontrakbewyse verkies het om na die voorstede te verhuis eerder as om in die middestad te bly. In Vancouver onlangse immigrante met lae inkomste het na die voorstede verhuis.
Voorstedelike leefstyl is egter nie altyd beter vir armer groepe nie. Dit waarborg nie toegang tot geriewe, soos parke in die omgewing, of tot beter dienste soos skole of openbare vervoer nie.
Sommige groepe met 'n laer inkomste wat na die voorstede verhuis het, kom agter dat hulle weer ontheemd word net toe hulle hulself begin vestig het. Dit kan die gevolg wees van nuwe ontwikkelings in die voorstede, maar ook van wedergeboorte-aktiwiteite wat spesifiek ontwerp is om die dele van die voorstede wat toeganklik is vir lae-inkomstegroepe, te vernuwe.
Ons het hierdie golf van sekondêre verplasing voor die pandemie begin sien in Amerikaanse stede soos Atlanta.
Die veranderende werkpatrone wat deur die pandemie aangevuur word, soos die toename in vryskutwerk en tuiswerk, kan die voorstede verder verander. A debat is reeds besig om na vore te kom oor die vraag of die pandemie daartoe sal lei dat die middelklasse die middestad agterbly.
Net soos die voorstede meer uiteenlopend geword het - en miskien interessanter -, kan hulle nog steeds terugkeer en net so homogeen word, net soos sosiaal, kultureel en etnies eenvormig soos voorheen. Die ware slagoffers van hierdie transformasie sal natuurlik mense wees wat weer lae inkomstes verdien, en miskien nie vir die laaste keer nie.
Bilge Serin, navorsingsgenoot in stedelike studies, Universiteit van Glasgow en Annette Hastings, professor in stedelike studies, Universiteit van Glasgow