Pavlov se honde en klassieke kondisionering
Hoe Ivan Pavlov klassieke kondisionering ontdek het
Pavlov se honde-eksperimente het 'n kritieke rol gespeel in die ontdekking van een van die belangrikste konsepte in die sielkunde. Terwyl dit oorspronklik by ongeluk ontdek is, het hierdie bekende eksperimente tot die ontdekking van klassieke kondisionering gelei. Hierdie ontdekking het 'n groot impak gehad op ons begrip van hoe leer plaasvind sowel as die ontwikkeling van die skool van gedragsielkunde.
Pavlov se hond: 'n agtergrond
Hoe het eksperimente op die spysverteringskanaal in honde tot een van die belangrikste ontdekkings in die sielkunde gelei? Ivan Pavlov was 'n bekende Russiese fisioloog wat die 1904 Nobel-prys gewen het vir sy werk om verteringsprosesse te studeer. Dit was tydens die bestudering van die vertering in honde dat Pavlov 'n interessante voorkoms opgemerk het - sy hondevakke sou begin verklein wanneer 'n assistent die kamer binnegaan.
Die konsep van klassieke kondisionering word deur elke intreevlak-sielkundestudent bestudeer. Dit kan daarom verbasend wees om te leer dat die man wat die eerste keer opgemerk het, glad nie sielkundige was nie.
In sy verteringsnavorsing sal Pavlov en sy assistente 'n verskeidenheid eetbare en nie-eetbare items voorstel en die speekselproduksie meet wat die produkte vervaardig. Salivasie, het hy opgemerk, is 'n refleksiewe proses. Dit kom outomaties voor as gevolg van 'n spesifieke stimulus en is nie onder bewuste beheer nie.
Pavlov het egter opgemerk dat die honde dikwels in die afwesigheid van kos en reuk salivasie saliviseer. Hy het gou besef dat hierdie speekselrespons nie te wyte was aan 'n outomatiese, fisiologiese proses nie.
Die ontwikkeling van klassieke kondisioneringsteorie
Op grond van sy waarnemings het Pavlov voorgestel dat die speeksel 'n geleerde reaksie was.
Die honde het gereageer op die oë van die wit laboratoriumjasse van die navorsingsassistente, waarmee die diere gekom het om met die aanbieding van kos te assosieer. In teenstelling met die speekselreaksie op die aanbieding van voedsel, wat 'n ongekondisioneerde refleks is, salivasie tot die verwagting van voedsel 'n gekondisioneerde refleks is.
Pavlov het toe gefokus op die ondersoek presies hoe hierdie gekondisioneerde response geleer of aangeleer word. In 'n reeks eksperimente het Pavlov 'n gekondisioneerde reaksie op 'n voorheen neutrale stimulus aangevoer. Hy het gekies om kos te gebruik as die onvoorsiene stimulus , of die stimulus wat natuurlik en outomaties 'n reaksie oproep. Die geluid van 'n metronoom is gekies om die neutrale stimulus te wees. Die honde sou eers aan die klank van die tikkende metronoom blootgestel word, en dan is die kos dadelik aangebied.
Na verskeie kondisioneringsproewe het Pavlov opgemerk dat die honde begin speeksel nadat hulle die metronoom gehoor het. "'N Stimulus wat in en op sigself neutraal was, was op die aksie van die ingebore spysverteringsklep opgevolg," het Pavlov van die resultate geskryf. "Ons het opgemerk dat die geluide van die metronoom na verskeie herhalings van die gekombineerde stimulasie die eiendom verkry het om speekselafskeiding te stimuleer." Met ander woorde, die voorheen neutrale stimulus (die metronoom) het geword wat bekend staan ​​as 'n gekondisioneerde stimulus wat dan 'n gekondisioneerde respons veroorsaak het (salivasie).
Die impak van Pavlov se Navorsing
Pavlov se ontdekking van klassieke kondisionering bly een van die belangrikste in die sielkunde se geskiedenis. Benewens die basis van wat gedragsielkunde sou word, bly die kondisioneringsproses vandag vir talle toepassings, insluitende gedragsverandering en geestesgesondheidsbehandeling. Klassieke kondisionering word dikwels gebruik om fobies, angs en paniekafwykings te behandel.
Een interessante voorbeeld van die praktiese gebruik van klassieke kondisioneringsbeginsels is die gebruik van smaakaversies om te verhoed dat koeote van huisvleis in die preek kom.
'N gekondisioneerde smaak aversie vind plaas wanneer 'n neutrale stimulus (eet 'n soort kos) gepaard gaan met 'n onvoorsiene reaksie (word siek nadat die kos geëet is).
Anders as ander vorme van klassieke kondisionering , vereis hierdie tipe kondisionering nie veelvoudige parings om 'n vereniging te vorm nie. Trouens, smaak aversies kom gewoonlik voor na net 'n enkele paar. Ranchers het nuttige maniere gevind om hierdie vorm van klassieke kondisionering goed te gebruik om hul kuddes te beskerm. In een voorbeeld is skaapvleis ingespuit met 'n dwelm wat ernstige naarheid veroorsaak. Nadat hulle die vergiftigde vleis geëet het, het koyote dan skapeherders vermy eerder as om hulle aan te val.
Terwyl Pavlov se ontdekking van klassieke kondisionering 'n noodsaaklike deel van die sielkunde se geskiedenis gevorm het, gaan sy werk voort om verdere navorsing vandag te inspireer. Tussen die jare 1997 en 2000 het meer as 220 artikels in wetenskaplike tydskrifte Pavlov se vroeë navorsing oor klassieke kondisionering aangehaal.
sy bydraes tot die sielkunde help om die dissipline te maak wat dit vandag is en sal waarskynlik voortgaan om ons begrip van menslike gedrag vir die komende jare te vorm.
> Gustafson, CR, Garcia, J., Hawkins, W., & Rusiniak, K. Coyote predasiebeheer deur aversive conditioning. Wetenskap. 1974; 184: 581-583.
> Gustafson, CR, Kelly, DJ, Sweeney, M., & Garcia, J. Prey-lithium aversions: I. Coyotes en wolwe. Gedragsbiologie. 1976; 17: 61-72.
> Hock, RR Veertig studies wat sielkunde verander het: Verkenning in die geskiedenis van sielkundige navorsing. (4de ed.). New Jersey: Pearson Onderwys; 2002.