Spoed, hier is spoed, soos Gerhard Viviers dit destyds gestel het | Maroela Media
Enige rugbyspeler se grootste bate is sy vaart.
Dink maar terug aan Bryan Habana, want hoeveel van sy 67 toetsdrieë in 124 toetswedstryde het hy nie met sy blote vaart gedruk nie?
Hy was altyd gevaarlik, of hy nou ook al vir die Springbokke, Superrugby vir die Bulls, Lions of Stormers of vir die Curriebekerspanne van die Leeus, Blou Bulle of Westelike Provinsie of selfs vir Toulon in Frankryk gespeel het.
Ek weet van net een geleentheid waar 'n speler sy hakskene vir Habana gewys het, toe die Amerikaner Takudzwa Ngwenya (sy van beteken nie verniet "krokodil" in Afrikaans nie), dit in 2007 tydens die Wêreldbekertoernooi in Frankryk reggekry het toe die Bokke teen Amerika gespeel het.
Die ander keer was toe 'n regte cheetah vir Habana weggehol het by die De Wildt-navorsingsentrum ten bate van wildbewaring.
Dink ook maar terug toe Jaco Reinach sy drie in 1986 teen die Nieu-Seelandse Kavaliers gedruk het. Die oudkommentator Gerhard Viviers se woorde was: "Spoed, hier is spoed."
Wie sal dit ooit kan vergeet?
Wat van Pierre Spies se drie in 1975 van die Curriebeker-eindstryd tussen die Blou Bulle en die Vrystaat in Bloemfontein?
Wel, die Springbokkeurders het nog altyd, en met reg, spelers met vaart gekies, veral nadat die Bokke die Britse Leeus in 1955 van hul voete af gehol het.
So ook vir die toer van 1956 na Nieu-Seeland.
In die span was Tom van Vollenhoven, wat die destydse 100 tree in 9.7 sekondes kon aflê.
Daar was Daan Retief, wat sy loopbaan as vleuel by Noord-Transvaal begin het voordat hy in nege toetse vir die Bokke vier keer as agtsteman en vyf keer as flank gekies is.