Baie Suid-Afrikaners is, tereg, ontsteld en bekommerd oor die uitdagende wyse waarop sommige swart studente die afskaffing of beperking van Afrikaans as onderrigtaal eis. Die swartes wil ook hê die Westers-gerigte akademiese kultuur moet plek maak vir ’n Afrikakultuur. (Wat dit ook al mag beteken.)
In ’n land waar die verskil tussen ryk en arm die laaste 30 tot 40 jaar aansienlik toegeneem het, vind dié benadering nogal weerklank. Dit ondanks die feit dat jy by miljoene Amerikaners ’n haas anargistiese weerstand teen ’n beduidende rol van die staat kry.
In Brittanje weer word die nuus oorheers deur die opgang wat ’n ouderwetse linkse ekstremis, Jeremy Corbyn, maak. Ná sy loesing in die algemene verkiesing vroeër vanjaar kies die Arbeidersparty se lede ’n nuwe leier, en Corbyn loop voor.
Hy wil Brittanje ook uit Navo en die Europese Unie onttrek en kernwapens eensydig afskaf, hy is goeie vriende met terreurbewegings soos Hamas en Hisbolla, en was in die verlede ’n voorbok op die boikotwa teen Suid-Afrika. Hy was altyd ’n goeie maatjie met die ANC en SA Kommunistiese Party.
Die gematigde establishment waarsku dat dit van die Arbeiders ’n onverkiesbare party gaan maak, maar dit help nie. Dit lyk of Corbyn op ’n oorwinning afstuur.
En sy behaal taamlike sukses. Peilings wys dat daar ’n beduidende kans is dat sy die volgende president van Frankryk kan word.
In Suid-Afrika kom iets soortgelyks voor; vandaar die toenemende woede op straat teen die ANC. Op die tradisioneel wit kampusse word sake verder deur die faktor ras en taal gekompliseer, wat dit des te moeiliker maak om op te los.