27 “Vir die Kapenaars onder wie hy tans verkeer, sal sodanige nuanses egter nie merkbaar wees nie, en hulle sal slegs bewus wees van die algemene feit dat hy ’n Hollander is, soos hulle dit bestempel, ’n buitestaander, ’n verbygaande besoeker. Meestal verstaanbaar maar in die algemeen tog onmiskenbaar vreemd, soos die ingevoerde amptenare of offisiere in die Kasteel” (Schoeman 1996:82).
33 Die hoofkarakter vind die waarneming van ’n openbare geseling besonder ontstellend – veral wanneer dit gekontrasteer word met ’n besoek aan die teater later dieselfde aand. Openbare geseling en teregstelling word aangemerk as gereelde en alledaagse gebeure in die kolonie (Schoeman 1996:92 e.v.; kyk ook 131–2).
34 “‘Maar vir diegene van ons wat minder streng oor die lewe oordeel,’ hervat hy dan, ‘is daar gelukkig egter die Kaapse slavinnetjies om vir alles te vergoed. Vir diegene wat effense blasheid bo blondheid verkies, staan ’n huisslavin in niks by haar meesteres agter nie – skoonheid, bekoorlikheid, sierlikheid, elegansie ...’” (Schoeman 1996:22).
35 “‘Dis Lucia, my kind, ek het haar ’n maand of twee gelede gekoop, oom Gysbert Gravenhorst moes mos van sy slawe van die hand sit nadat sy vrou oorlede is, toe kon ek haar goedkoop kry, ’n baie oulike meisie’” (Schoeman 1996:75).
45 Schoeman gee wel in sy roman stem aan van die slawe- en inheemse perspektiewe. Dit is egter op ’n sekere vlak minder geslaagd as hierdie gedeeltes waar die byna omineuse, onpeilbare getuies van die geskiedenis en die verhaal aangemerk word. Tog is die slot van die verhaal by monde van ’n slavin op ’n ander vlak van groot simboliese belang.