Geert Bodewes 69 Beirut.JPG (423.28 KiB) 993 keer bekeken
16832326_10207455544818574_645257106267316635_n.jpg (53.62 KiB) 637 keer bekeken
MADISON1906.jpg (106.38 KiB) 193 keer bekeken
01.jpg (16.57 KiB) 130 keer bekeken
1.jpg (36.6 KiB) 191 keer bekeken
2.jpg (36.7 KiB) 191 keer bekeken
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot], shipwis en 18 gasten PressReader - Weg! Platteland: 2017-06-01 - Die­re Om ’n to­taal wilde kat te pro­beer tem is nié iets wat jy kaal­hand aan­pak nie – só doen jy dit (of dalk nie)
Die­re Om ’n to­taal wilde kat te pro­beer tem is nié iets wat jy kaal­hand aan­pak nie – só doen jy dit (of dalk nie)
Om ’n rond­lo­per­kat aan jou kant te kry is ’n uit­da­ging, maar ’n to­taal wilde kat is een wat jy be­slis nie son­der hand­skoe­ne aan­pak nie. Marian van Wyk ver­tel van die pad wat sy ge­stap het met Ne­bu­kat­ne­ser, ’n jong wilde kat uit ’n See­punt­se steeg.
Weg! Platteland - 2017-06-01 - Inhoud - FO­TO’S MARIAN VAN WYK
Dis met ’n kop vol foe­lie­stro­ke dat ek op Sa­ter­dag 10 Sep­tem­ber 2016 in ’n don­ker steeg in See­punt, Kaapstad, ver­dwyn. “Hier is al drie dae ’n kat hier ag­ter vas­ge­keer,” het my haar­kap­per, Eu­ge­ne Slab­bert, kort te­vo­re laat val. “Ons het vir hom be­gin kos uit­sit na­dat hy deur die kof­fie­ma­sjien se pyp ge­kou het om by die melk uit te kom.”
Die steeg, skaars 3m lank en pik­don­ker, is vol bou­rom­mel en per­ma­nent toe­ge­bou. Ek ge­bruik my sel­foon as ’n flits om die dier te soek, maar niks. Dan, ’n hal­we ag­ter­ste­we en stert! Die grys stre­pies beur weg, pro­beer nog die­per in die rom­mel ver­dwyn. Na­by die kat­jie loop vuil wa­ter uit ’n pyp.
Te­rug in my sa­lon­stoel werk my kop oor­tyd. Dis Sa­ter­dag, en as die sa­lon vroeg­mid­dag sluit, is daar eers weer Dins­dag ie­mand om vir die kat kos te gee. Ek be­sef ek kán nie en gáán nie die be­drem­mel­de dier­tjie hier los nie. Hy’s klein; ek skat so 2 maan­de oud. Ek sal wel vir hom ’n huis kry. Ek s­tuur vir my man, Lou­is Bot­ma, ’n SMS en vra hy moet so­lank kat­kos en ­sand gaan kry.
Dan is ek weer die steeg in, dié slag met ’n boks on­der die arm. Ek kry die kat met moei­te ge­vang en stop hom in die boks. Hy is ver­ba­send sterk en brul en beur om uit te kom, maar ek vou my arms ferm oor die boks en stap huis
toe. En só be­gin my mal­le­meu­le­rit van e­mo­sies. Hier is ons ver­haal.
10 Sep­tem­ber 2016
Die eer­ste twee nag­te sit die grys stre­pieskat­jie op die koue mar­mer­te­ëls on­der my kle­re­kas en skree van mid­der­nag tot 05:00 blou moord. Hy wil niks weet van die boks­bed­jie met die kom­bers wat ek uit­ge­sit het nie. As ek na­by pro­beer kom, krimp hy in­een en blaas, spoeg en los stink­bom­me – ’n af­skrik­mid­del wat nes ’n reg­te nr. 2 ruik... Ek be­sef ons moet by ’n vee­arts uit­kom, maar dis na­week. Op Fa­ce­book skryf ek ek soek ’n huis vir die kat­jie. Ek be­sluit om hom Ne­bu­kat­ne­ser te noem. Dis ’n naam wat al vas­steek se­dert ek baie ja­re ge­le­de Le­on de Vil­liers se A­liens en
en­ge­le met die kat­ka­rak­ter Ne­bie­kat­ne­ser ge­lees het.
Dis Maan­dag­og­gend, en ná ’n erg trau­ma­tie­se vang­dra­ma met ’n klom­pie krap­mer­ke en ’n le­li­ke byt aan my vin­ger wat ’n klem-in-die-kaak-in­spui­ting verg, sit ons af vee­arts toe. Ne­bu­kat­ne­ser tol soos ’n brie­sen­de tier rond en pro­beer ver­be­te uit die hok­kie kom. By dr. Reena Cot­ton van Vet­point in See­punt hoor ek hoe wilde katte deel is van ons e­ko­stel­sel. In ste­de en ny­wer­heids­ge­bie­de help hul­le om rot­te en an­der pes­te te vang wat siek­tes aan men­se kan oor­dra.
Dan, die eer­ste ver­ras­sing: Ne­bu­kat­ne­ser is nie twee maan­de oud nie, maar na­der aan ses. Sy’s ’n wy­fie, boon­op op hit­te. Reena gee my die ver­se­ke­ring dis hoe­ge­naamd nie wreed om ge­son­de wilde katte te ste­ri­li­seer en dan weer in hul­le ko­lo­nie vry te laat nie. Dis om te keer dat hul­le be­vol­king groei.
Ons kom oor­een: As Ne­bu­kat­ne­ser po­si­tief toets vir leu­ke­mie of kat­te­vigs, word sy van kant ge­maak. As sy ge­sond is, word sy ge­ste­ri­li­seer. Reena groet met die woor­de wat tot van­dag toe in my kop bly draai: “Ont­hou, die feit dat sy jou toe­ge­laat het om haar te vang, is ’n goeie te­ken. Gee haar twee we­ke, dan sal jy weet of jy haar kan mak maak.”
Die toet­se bring goeie nuus, en die mid­dag gaan haal ek vir Ne­bu­kat­ne­ser ná haar ste­ri­li­sa­sie. Haar lin­ker­oor is ge­knip – ’n stan­daard­pro­se­du­re met wilde katte. Dis in­ge­val sy vry­ge­laat word en la­ter weer by ’n vee­arts be­land, dan weet die vee­arts sy is klaar ge­ste­ri­li­seer.
Toe be­gin die spe­le­tjie wat vir nie­mand pret was nie: weg­krui­per­tjie. Dae gaan ver­by dat ons haar nie met ’n oog sien nie, maar snags eet sy en doen haar toi­let­sa­ke ver­ras­send net­jies in haar kat­sand. El­ke dag druk ek my vin­gers in haar kos so­dat sy ge­woond kan raak aan my reuk.
Twee we­ke is ver­by en Ne­bu­kat­ne­ser bly wild. Teen dié tyd het ek al baie ge­lees en weet ek sy kan nie na ’n huis toe gaan met kin­ders of an­der die­re nie. Daar­om moes ek die e­nig­ste van my vrien­de wat op Fa­ce­book aan­ge­bied het om haar in te neem, mee­deel >
‘ Toe be­gin die spe­le­tjie wat vir nie­mand pret was nie: weg­krui­per­tjie. Dae gaan ver­by dat ons haar nie sien nie, maar snags eet sy en doen haar toi­let­sa­ke.’
Ne­bu­kat­ne­ser sal nooit mak word met haar drie kin­ders on­der ses jaar nie.
Maar ek en Lou­is het ook nie die hart of moed om haar te­rug te neem stra­te toe nie. Ons be­sluit sy bly by ons, al sien ons haar maar wei­nig. Sy bly in die rus­bank in die sit­ka­mer.
Dis laat­aand, hier rond­om 22:30, en ter­wyl ons TV kyk, be­gin Ne­bu­kat­ne­ser uit die blou­te in ons sit­ka­mer rond­stap en -hup­pel. As ons roer, laat spaan­der sy. In die vol­gen­de paar dae be­gin sy el­ke aand ’n bie­tjie vroe­ër uit die rus­bank klim. Dan hard­loop sy koes-koes na haar toi­let toe, eet ’n paar hap­pies, en klim weer te­rug in die rus­bank tot ons gaan slaap.
Van­dag het Ne­bu­kat­ne­ser in my boek­rak in­ge­trek waar sy van ag­ter my woor­de­boe­ke vir my sis en blaas as ek vir haar loer. Hier bly sy et­li­ke we­ke.
Ek be­gin hard­op lees vir Ne­bu­kat­ne­ser – ’n wenk van Ed­die Lo­mas, ’n vriend. El­ke dag ná werk gaan sit ek ’n me­ter van haar weg­kruip­plek af op die vloer met my be­ne op­ge­trek (om so klein as moont­lik te lyk) en lees dan so 40 mi­nu­te lank vir haar – e­nig­iets, som­mer uit die ro­man waar­mee ek be­sig is.
Ek werk op my re­ke­naar en be­sef skie­lik Ne­bu­kat­ne­ser is be­sig om ag­ter my te speel met een van die “spin­ne­kop­pe” wat ek vir haar van pyp­skoon­ma­kers maak. Ek waag ’n kans en gooi vir haar nog ’n spin­ne­kop, en so­waar, sy be­spring hom. S­to­rie­tyd werk!
Lou­is ver­tel Ne­bu­kat­ne­ser loer my af in die bad­ka­mer. Dan be­gin sy my saans sub­tiel ag­ter­volg; sluip al langs die mu­re ag­ter my aan. Be­dags kruip sy nog weg, maar saans speel ons saam. Maar ek mag nie na­der as om­trent 30 cm aan haar kom nie.
Ek sit laat­nag in die bed en gooi “spin­ne­kop­pe” vir Ne­bu­kat­ne­ser. Sy vang hul­le in die lug, klap hul­le dat hul­le doer trek, en kom vra dan nog een. Dan maak sy haar tuis in die waai van my been en slaap net daar. Ek weer­staan die ver­soe­king om haar te streel en wag eer­der dat sy toe­na­de­ring soek.
Ne­bu­kat­ne­ser spin vir die heel eer­ste keer – 57 dae ná ons ont­moe­ting.
Sy skuur die eer­ste keer teen my be­ne. Sy lê ge­reeld styf teen my en klou­ter op my les­se­naar as ek werk, loer van ag­ter my i­mac se groot skerm vir my. Ek dink sy gaan my bin­ne­kort toe­laat om aan haar te vat.
Uit­ein­de­lik, ’n te­ken! Ne­bu­kat­ne­ser druk haar kop on­der my arm in. Sy word net mak­ker en lief­de­vol­ler.
Ek be­sluit: Ek sal haar nooit aan­dag wei­er nie; sy kan al­tyd so­veel aan­dag kry as wat sy wil hê, al kom ek laat vir ’n af­spraak. Vir Lou­is bly sy nog skug­ter – dis eers laat in De­sem­ber dat hy aan haar mag raak.
‘Dan be­gin sy my saans sub­tiel ag­ter­volg; sluip al langs die mu­re ag­ter my aan. Be­dags kruip sy nog weg, maar saans speel ons saam.’
’n Nag van dra­ma. Ne­bu­kat­ne­ser jag in­sek­te op die bal­kon, een van haar guns­te­ling­tyd­ver­dry­we. Ek gaan slaap vroeg, hier teen 21:00, en weet nie Lou­is maak die bal­kon­deur toe nie. Hy sien nie vir Ne­bu­kat­ne­ser tus­sen die plan­te nie en be­sef nie hy sluit haar uit nie. Teen mid­der­nag word ek wak­ker van ’n ge­kap teen ons ven­sters. Eers dink ek dis ’n vo­ël, maar toe sien ek haar sil­hoe­ët deur die blin­dings: Ne­bu­kat­ne­ser stap bui­te op ’n ly­sie van skaars 8 cm – ’n he­le se­we ver­die­pings bo die grond – in ’n des­pe­ra­te po­ging om in te kom. Ek storm bal­kon toe, gee voor ek is kalm, gaan sit plat (om my­self klein te maak, soos in haar wilde dae) en roep. Sy mi­aau ver­we­se. Die se­kon­des tik ver­by ter­wyl sy sta­dig om­draai na my toe. Toe sy op die bal­kon land, kan ek my nie be­teu­el nie: Ek gryp haar en druk haar teen my vas. Die heel eer­ste keer.
Ons gaan vir die eer­ste keer weer vee­arts toe; dié slag vir nog in­en­tings en ’n roe­ti­ne-on­der­soek. Ek is ge­span­ne; die dra­ma­tie­se vo­ri­ge af­spraak is nog vars in my ge­heue. By Vet­point waar­sku ek vir dr. B­les­sing C­hi­ri­se­ri: “Sy is, uhm... was wild. Net ek en my man mag aan haar vat.” B­les­sing sê op sy sag­te ma­nier: “Kom ons kyk wat ge­beur.” Kalm, son­der e­ni­ge dra­ma, haal hy vir Ne­bu­kat­ne­ser uit haar hok­kie.
VAN­DAG IS EK en my wilde steeg­kat­jie on­af­skeid­baar. Sy kom as ek haar roep. Smid­dae as ek van die werk af kom, wag sy my by die voor­deur in, en dan hard­loop ons saam na die bed se voe­ten­ent toe vir ’n lang streel­ses­sie. Dis el­ke dag se ri­tu­eel, een wat eers ein­dig wan­neer Ne­bu­kat­ne­ser my lig­gies aan die elm­boog hap. Dan weet ek dis nou ge­noeg.
Maar dis net by my en Lou­is wat sy mak is. So­dra vrien­de in­stap, kruip sy weg, hoe­wel sy dees­dae ná ’n paar mi­nu­te sal uit­kom. Ek maak se­ker ek staan al­tyd tus­sen haar en ’n vreem­de­ling, en vra ook my vrien­de om eers tjoep­stil te bly en nie aan haar te pro­beer raak nie, al lyk sy ook hóé vrien­de­lik. >
TROETELDIERE BO REGS Ne­bu­kat­ne­ser kort na­dat ek haar huis toe ge­bring het: erg ag­gres­sief en ’n to­taal an­der dier as die bon­del lief­de links en regs.
VORDERING Heel bo kruip Ne­bu­kat­ne­ser on­der die kas weg en bo ag­ter die boe­ke in ’n boek­rak. Maan­de la­ter lê sy rus­tig on­der die du­vet (dié fo­to) en speel ont­span­ne op haar krap­paal (oor­kant­ste blad, regs bo).