Nuuskommentaar: 90% plaaslike musiekinhoud is ŉ kat met baie naelsArgieffoto. Is daar vooruit of agteruit geboer met die SAUK se besluit dat daar voortaan ’n 90% verteenwoordiging in Suid-Afrikaanse musiek uit die totale musiek-aanbieding sal wees? Die antwoord sal sekerlik afhang van die individu se eie musieksmaak, en ook die soort musiek van sekere kultuurgroepe. Volgens die besluit sal veral gefokus word op die ontginning van kwaito, jazz, reggae en gospel, wat miskien minder goed sal afgaan by RSG as by Radio Lesedi. ’n Mens kan verwag dat daar groot kommer is onder liefhebbers van klassieke musiek. Dié soort musiek sal voortaan, in elk geval tot die einde van die drie-maande eksperimentele periode, met die 10% oorblywende beskikbare uitsaaityd van nie-Suid-Afrikaanse musiek moet meeding, wat musiek van legendes soos Elvis, The Beatles, Neil Diamond, Heino, en vele meer insluit. Magdaleen Kruger, stasiebestuurder van RSG, sê daar is nie genoeg gehalte-sangers in Suid-Afrika om die 90% kwota vol te maak nie. Daar sal dus meer van die goeie sangers se musiek gespeel word. Andries Bezuidenhout meen die besluit kan ’n bloeitydperk in die plaaslike musiekbedryf inlui. Inderdaad. Maar soos sake reeds staan word die Suid-Afrikaanse, insluitende die Afrikaanse, musiekbedryf “besoedel” deur groot hoeveelhede substandaard musiekinhoud op CD’s wat die gevaar inhou dat die bedryf in geheel ’n knou kan kry. ’n Paar onsamehangende sinne wat traag geneul word, met ’n “baby, baby” tussenin, en siedaar…’n nuwe Afrikaanse “produksie”. As die hekwagters sal toesien dat slegs gehaltewerk uitgesaai word, is die probleem halfpad opgelos. Die algemene gevoel is egter dat Afrikaanse luisteraars nou bloot onder ’n kombers ingetrek is om ’n probleem te takel wat nie in die Afrikaanse uitsaaiwese so ’n beduidende probleem is of was nie. Dit lyk al te veel of die SAUK hiermee ’n probleem probeer blootlê van talle produksie-intrepreneurs wat in veral die townships soos paddastoele opskiet, ongeag of daar ’n markaandeel is of nie. Om te kan bestaan moet hulle ’n afset vir hul produksies kry, en kollektief word die SAUK dikwels geteiken en op allerlei maniere onder druk geplaas. Dis geen geheim nie – die SAUK self het dikwels hieroor berig. Terwyl sommiges heel waarskynlik tot gehaltewerk in staat is, is baie egter niks meer as fly by nights met indrukwekkende name nie. Sonder behoorlike hekwagters kan stasies in rommelhope van substandaard ontaard. Hierteenoor is daar talle wonderlike kunstenaars wat nog nie raakgesien, of liewer, raakgehoor is nie. ’n Groter gedwonge ruimte sal waarskynlik druk op die bedryf plaas om werklike talent op te spoor en te bemagtig, eerder as hulle wat hulself in plaas van hul talent goed kan bemark. Musieksmaak verskil, en so ook musiekmodes, maar ’n bedryf wat nie ’n persentasie “ewigdurende” stukke kan oplewer soos “Master Jack”, “Distant Drums”, “Rock around the Clock”, “Clap your Hands and Stamp your Feet”, “Don’t Cry for me Argentina”, “Pennies op die spoor”, “Pampoen”, “Maori Love Song”, “Banana Boat Song”, “Zambezi-vastrap” en vele meer nie, smoor die bedryf self. En as RSG sy plaaslike kwota gaan probeer vol maak met kwaito, jazz en reggae, kan nou maklik voorspel word dat bitter baie getroue luisteraars van RSG alternatiewe soos Pretoria FM, Radio Rosestad en talle ander sal ontdek, stasies wat nié deel van die SAUK is nie en dus nie aan die voorskrif onderhewig is nie, en tog hul deel doen om veral Afrikaanse musiek die plek onder die son te gun wat dit verdien. Uiteindelik is die luisteraar die kieser en gaan die manier waarop hy met sy radio se knop wat stasies soek en op die aanbod reageer bepaal of Suid-Afrikaanse musiek, of Afrikaanse musiek in die besonder, gaan baat by die voorskriftelikheid of nie.