Issue 3, 2007 Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Volume 2007,
Geskilbeslegting by die toepassing van bestuursreëls van deeltitelskemas
W.D. Ryan and
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 437 –451 (2007)
Dispute resolution in the application of management rules of sectional title schemes
In practice the management of sectional title schemes gives rise to a number of problems. The purpose of this article is to investigate the need for a sectional title ombud&apos;s office as a method of alternative dispute resolution in the South African legal system. The reason for the introduction of a sectional title ombud&apos;s office is the failure of the existing provisions for arbitration in the management rules to provide a viable alternative to litigation. In terms of the wording of the relevant rule any dispute between the body corporate and an owner or between owners must be referred to arbitration unless an interdict or any form of urgent or other relief is required or obtained from a court. Thus any party willing to bear the cost of litigation may effectively ignore the rule and proceed with litigation. At the end of 2004 the department of land affairs appointed a legal team to draft new legislation to provide appropriate dispute resolution structures for sectional title consumers. The proposed solution is a sectional title ombud&apos;s office, which will be less costly and more effective in resolving disputes than court orders and arbitration. In the financial sector various ombud&apos;s offices have been implemented in recent years, all of which have proven to be successful. If the sectional title ombud&apos;s office follows suit, it will prove to be a feasible solution to the underlying problem.
Silo receipts used in the futures market and bills of lading as documents of title (part 2)
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 452 –468 (2007)
Silo-ontvangsbewyse gebruik in die termynmark en konnossemente as titelbewyse
Safex-silo-ontvangsbewyse en konnossemente is beide ontvangsbewyse, en beide kan dien as bewys, onderskeidelik, van &apos;n seevervoerkontrak en &apos;n kontrak om graan te stoor. Sover daar nie spesifieke regsreëls is wat silo ontvangsbewyse reël nie, kan &apos;n mens probeer om die reëls rakende konnossemente by wyse van analogie toe te pas. Benewens &apos;n ontvangsbewys en bewys van die seevervoerkontrak, is die konnossement ook &apos;n titelbewys, en daar word vasgestel dat &apos;n siloontvangsbewys ook as &apos;n titelbewys beskou kan word. Na &apos;n ondersoek van die Engelse reg, insluitende die sake waarin die funksies van &apos;n titelbewys oorspronklik aan die konnossement opgelê is, word gekyk na besit en simboliese lewering in die Suid-Afrikaanse reg, en hoekom diehouer van &apos;n konnossement in besit van die goedere is en hoe hy die goedere kan lewer. Die probleem van meerdere oorspronklike konnossemente en meerdere silo-ontvangsbewyse wat verwys na dieselfde goedere, of dieselfde graan, word ondersoek. Dan volg &apos;n bespreking van die wyse waarop konnossemente en silo-ontvangsbewyse oorgedra of verhandel kan word. Ten slotte word die problematiek rondom massavragte en graan wat in &apos;n silo gestort is, ondersoek. Daar word aan die hand gedoen dat lewering deur middel van attornment moontlik &apos;n oplossing kan bied in geval van dematerialisasie, asook in die geval van silo-ontvangsbewyse.
Artikel 3(1) en (2) van die Mineral and Petroleum Resources Development Act 28 van 2002 : &apos;n herbeskouing
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 469 –493 (2007)
This contribution entails a discussion of the impact of section 3 of the Mineral and Petroleum Resources Development Act on various aspects of the new mineral and petroleum law. At the core of the discussion is the question of how this section is interpreted by various commentators, and the implications of the different opinions on the application of the section. The initial discussion highlights problems with the new definition of a "mineral": Soil, including topsoil is at present included in die definition of a "mineral" in the act. The definition should be rectified by the legislature as it has far-reaching consequences in respect of the extent of the state&apos;s power in terms of section 3(2) of the act to grant entitlements in respect of minerals, including topsoil. The implications of section 3 for the control and management of minerals are discussed and placed in the context of the question about the constitutionality of the act. It is argued that legislative guidance is urgently needed to clarify continuing uncertainty, caused by sloppy drafting and different opinions about the connection between private law and public law in relation to minerals and the actual position of existing right holders.
The evolution of legal regulation of the internet to address terrorism and other crimes
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 494 –512 (2007)
Regulering van die internet ten einde terrorisme en ander misdaad te bekamp
Die regulering van die internet het geleidelik ontwikkel van self-regulering tot kriminalisering van sekere handelinge wat uitgebrei is tot staatsbeheer van inligting en kommunikasie wat aanlyn beskikbaar gestel en besoek word. Kritiek is uitgespreek oor die verskeie vorme van staatsbeheer en die metodes wat aangewend word om hierdie staatsbeheer af te dwing. Na afloop van die 11 September 2001-aanval op die Verenigde State van Amerika, word staatsbeheer geregverdig as &apos;n instrument om wetstoepassing en nasionale veiligheid te verseker teen die pleging van misdrywe soos kinderpornografie, terrorisme en outeursregskendings. Verskeie internetgebruikers en menseregtegroeperings beskou staatsbeheer as &apos;n onregverdigbare skending van menseregte. Die debat oor staatsbeheer en die gevolge daarvan is van internasionale belang aangesien dit &apos;n impak het op alle lande met internettoegang.
Vernietigbare vervreemdings in die insolvensiereg as verwere vir &apos;n borg
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 513 –531 (2007)
Voidable dispositions in insolvency law as a defence for the surety
In a number of decisions various high courts held that a surety may rely on the fact that the main obligation to which the suretyship relates amounts to a voidable disposition in terms of the Insolvency Act 24 of 1936. This article attempts to analyse this notion, in view of various points of view raised by other commentators on the matter, and to provide a framework on how to deal with this matter in future.
The legacy of the Nuremberg trials - 60 years on
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 532 –550 (2007)
Die nalatenskap van die Nurembergverhore - 60 jaar later
Die internasionale militêre tribunaal van Nuremberg is in 1946 tot stand gebring deur die vier geallieerde magte: die Verenigde State van Amerika, Groot-Brittanje, die Sowjet-Unie en Frankryk. Die doel van die tribunaal was om Duitse oorlogsmisdadigers te vervolg. Die Nurembergverhore het bygedra tot die vorming van internasionale strafreg deur die kodifikasie van internasionale misdade, waaronder misdade teen vrede, oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom. Verder het die tribunaal ook die idee gevestig dat (vorige) staatshoofde verantwoordelik gehou kan word vir sodanige misdade. Hierdie bydrae fokus op die internasionale militêre tribunaal en beskryf die reg wat deur die tribunaal gevolg is, die belangrikste kritiek teen die tribunaal en die partydigheid van die tribunaal. Verder ondersoek die outeur die impak van die tribunaal op die vorming van internasionale reg en of daar dalk enige ander vervolgingsalternatiewe bestaan het tot die skepping van die tribunaal.
Haatspraak en die reg op vryheid van uitdrukking in Suid-Afrika : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 551 –560 (2007)
Volgens hierdie stelling van Jolowics is die nadeel wat veroorsaak kan word deur vorms van uitdrukking sedert die vroegste tye beskou as &apos;n aangeleentheid wat met regsreëls hanteer word. Dit is so omdat die onmin en rusie wat kan spruit uit uitdrukking nooit behoorlik opgelos kan word deur dit geheel en al oor te laat aan mededinging tussen geartikuleerde standpunte in die vrye mark van "waarheidsvinding" nie. Die nadeel wat deur vorms van uitdrukking veroorsaak kan word, is sedert die vroegste tye dikwels nie slegs as &apos;n private aangeleentheid beskou nie. Onder sekere omstandighede kan die skadelike gedrag &apos;n uitwerking hê wat wyer strek as die belange van private slagoffers. Dit kan ook die handhawing van die openbare orde bedreig of versteur. Maar selfs indien dit slegs private persone raak, geld die basiese beginsel van deliktuele aanspreeklikheid - dat nadeel vergoed moet word deur diegene wat dit veroorsaak of deur die een of ander risikogemeenskap waaraan hulle behoort - ook vir die nadeel wat veroorsaak word deur lasterlike en ander vorms van uitdrukking. (Spesifiek tov uitdrukking met rassekonnotasies verklaar Tribe American Constitutional Law (2e uitg) 838 n 17 oor die VSA: "State courts have permitted the victims of abusive racial slurs to bring tort actions for intentional infliction of emotional distress.")
Toekomstige (lug)kastele : die verkoop van regte opuitbreiding kragtens artikel 25 van die Wet op Deeltitels : aantekeninge
D.J. Lotz and
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 560 –568 (2007)
Die verkoop van regte op uitbreiding kragtens artikel 25 van die Wet op Deeltitels 95 van 1986 is tans weens hoë eiendomspryse gewild en relevant. Die konsep van &apos;n reg op uitbreiding is nie nuut nie, maar wel die verkoop daarvan; hetsy in die geheel of gedeeltelik. In die verlede het ontwikkelaars artikel 25 hoofsaaklik gebruik om fase-ontwikkeling in &apos;n deeltitelskema te doen. Tans verkoop ontwikkelaars die geheel of gedeeltes van sodanige reg aan individue wat dit as &apos;n voertuig gebruik om eiendomsreg in &apos;n deeltitelskema te bekom.
Middellike aanspreeklikheid van die staat weens manipulasie van &apos;n tenderproses : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 569 –581 (2007)
Dit wil voorkom of die stroom gerapporteerde uitsprake oor die gebied van middellike aanspreeklikheid van &apos;n werkgewer vir die deliktuele skade veroorsaak deur sy werknemer in die loop van laasgenoemde se diensverhouding maar net nie wil afneem nie. Die problematiek verbonde aan hierdie tipe geval van middellike aanspreeklikheid kleef nie soseer aan die eerste twee aanspreeklikheidsvereistes, te wete dat daar &apos;n werkgewer-werknemer-verhouding moet wees en dat die werknemer &apos;n onregmatige daad moes gepleeg het nie; dit is by uitstek die derde vereiste, te wete dat die werknemer die eiser se nadeel in die loop van sy werksaamhede qua werknemer veroorsaak het (sien veral Neethling, Potgieter en Visser Deliktereg (2006) 360-365; Van der Walt en Midgley Principles of Delict (2005) 37-38), wat telkemale problematies in die toepassing daarvan blyk te wees en dus onder die loep geneem word (sien bv die resente uitsprake in Minister of Safety and Security v Luiters 2006 4 SA 160 (HHA); MEC for Public Works, Eastern Cape v Faltein 2006 5 SA 532 (HHA); Tsogo Sun Holdings (Pty) Ltd v Qing-He Shan 2006 6 SA 537 (HHA)).
Die konstitusionele hof se uitsluitlike jurisdiksie oor die nienakoming van sekere pligte van die parlement : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 581 –588 (2007)
Artikel 167(4)(e) van die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika van 1996 bepaal dat slegs die konstitusionele hof mag beslis dat die parlement of die president versuim het om &apos;n grondwetlike plig na te kom. Terselfdertyd bepaal artikel 172(2)(a) dat die hoogste hof van appèl of &apos;n provinsiale hof of &apos;n hof met soortgelyke status &apos;n bevel mag gee oor die grondwetlike geldigheid van &apos;n parlementswet, &apos;n provinsiale wet of enige optrede van die president, maar dat &apos;n bevel van grondwetlike ongeldigheid nie van krag is nie tensy die ongeldigheid deur die konstitusionele hof bekragtig word. Die vraag ontstaan hoe dit met mekaar rym dat die hoogste hof van appèl en &apos;n provinsiale hof &apos;n bevel van grondwetlike ongeldigheid van &apos;n parlementswet mag maak, maar nie mag beslis dat die parlement versuim het om &apos;n grondwetlike plig na te kom nie. Die grondwet beskryf die pligte van die parlement en wanneer die parlement die pligte nie nakom nie tree die parlement ongrondwetlik op. Wanneer die parlement die ongrondwetlikheid van &apos;n parlementswet veroorsaak, sal dit altyd wees as gevolg van die nienakoming van &apos;n grondwetlike plig. Hoe anders?
The tax consequences of donations : confusion reigns : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 589 –594 (2007)
Paying tax is one of the few certainties in life. Even our very last act on earth, namely when we have (in Shakespeare&apos;s words) "shuffled off this mortal coil" (Hamlet, act 3, sc 1, 1. 56), constitutes in South African law a taxable event, as both estate duty and capital gains tax become payable on our death. As taxpayers often attempt to minimise their tax liability during their lifetime, it is understandable that they will also attempt to minimise taxes payable on their death.
Openbare betrokkenheid by die wetgewende proses kry oplaas tande : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 594 –606 (2007)
Die grondwetlike hof het in die Doctors For Life-saak oor verskillende grondwetlike kwessies &apos;n leidende uitspraak gelewer. Eerstens het die hof die bevinding in Speaker of the National Assembly v De Lille (1999 4 SA 863 (HHA)) bevestig dat die parlement ten opsigte van al sy handelinge, ook sy interne verrigtinge, aan die grondwet ondergeskik is. Tweedens vestig die uitspraak openbare betrokkenheid by wetgewende prosesse as &apos;n grondwetlike plig wat wetgewende instellings nie mag ontduik of verwaarloos nie en wat tot die ongeldigheid van wette aanleiding kan gee. Dit het verreikende implikasies vir die prosedure waarvolgens wetgewende instellings wetsontwerpe oorweeg en bring &apos;n nuwe dimensie in die vestiging van demokratiese waardes en besluitnemingsprosesse in Suid-Afrika. Daarbenewens het die uitspraak belangrike implikasies vir geregtelike jurisdiksie oor grondwetlike kwessies, spesifiek wat betref die uitsluitlike jurisdiksie van die grondwetlike hof - veral teen die agtergrond van die omstrede (teruggetrekte) Veertiende Wysigingswetsontwerp op die Grondwet, wat die bevoegdhede van die howe sou geraak het.
Bouersretensiereg en sleutel tot die mandament van spolie : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 606 –615 (2007)
Die terughoudingsbevoegdheid van &apos;n bouer is &apos;n kragtige wapen in die hand van die prestasieskuldeiser teen die aanbesteder van byvoorbeeld bouwerk indien laasgenoemde om welke rede ook nie sy vermeende prestasieverpligtinge ten volle nakom nie. Ongeag of die vorderingsreg onderliggend aan die aanspraak op die terughoudingsbevoegdheid uit &apos;n bestaande ooreenkoms of ongegronde verryking ontstaan het, is die retensiereg egter as buitengewone regsmiddel onderworpe aan &apos;n strikte nakoming van die vereistes wat daarvoor gestel word. (Sien oor die vereistes vir &apos;n terughoudingsbevoegdheid in die Suid-Afrikaanse reg Sonnekus "Retensieregte - nuwe rigting of misverstand par excellence?" 1991 TSAR 462; 1994 TSAR 579 en vgl vir die Nederlandse reg Fesevur Retentierecht (1988) 25-107.)
Middellike aanspreeklikheid vir &apos;n opsetlike delik : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 616 –622 (2007)
Hierdie saak is die derde in &apos;n reeks beslissings van die hoogste hof van appèl in verband met delikseise teen die staat op grond van beweerde onreëlmatighede by tenderprosedures. In die eerste twee sake het die eisers die onderspit gedelf. In Olitzki Property Holdings v State Tender Board (2001 3 SA 1247 (HHA)) het die Gautengse provinsiale wetgewer tenders aangevra vir kantoorakkommodasie. Die eiser het &apos;n opsie verkry om &apos;n gebou te koop en getender om die kantoorspasie daarin tot die beskikking van die provinsiale regering te stel. By afwysing van die tender, het die eiser &apos;n eis om skadevergoeding ingestel teen die twee verweerders, die staattenderraad en die provinsiale regering. Die eis is onder andere daarop gebaseer dat die verweerders inbreuk gemaak het op die eiser se reg op &apos;n billike, openbare en mededingende tenderstelsel, soos vereis word deur artikel 187(2) van die tussentydse grondwet van 1993, deurdat die provinsiale regering die tenderraad beïnvloed het om die tender aan iemand anders toe te ken. Die hof moes in hierdie verband beslis of die verbreking van &apos;n statutêre plig deur die tussentydse grondwet opgelê, aanleiding kan gee tot &apos;n siviele eis om skadevergoeding. Appèlregter Cameron beantwoord die vraag negatief, onder meer omdat weens openbare beleid die toestaan van &apos;n deliksremedie waarskynlik &apos;n te swaar las op die staat sou plaas (sien Neethling en Potgieter 2002 TSAR 381 ev vir &apos;n bespreking).
Personal Bar, Elspeth C. Reid and John W.G. Blackie : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2007, pp 623 –627 (2007)
During the past decade the principles underlying the law of estoppel have gained in importance and received new attention in numerous legal systems irrespective of the name under which these principles are classified in a particular system. This holds true for so-called codified continental systems as well as the classical uncodified systems. The hybrid legal systems, of which Scottish and South African law are the most important examples, form no exception to this trend.