Vadersdag-vreugde | Dion se gedagtes
« Winde van verandering
Junie 22, 2009 deur Dion
Resep vir ‘n berg van ‘n molshoop maak:
1 Vreeslike blink idee
1 Handige wederhelf
1 Panga, 1 boor en twee stukke bloudraad
1 Vrou met ‘n ooreiwerige verbeelding
Bosbewoners en woelige kinders na smaak.
My vadersdag het goed begin. Laterig opstaan, filterkoffie, karringmelk beskuit en gesellige vroutjie by die eetkamertafel. Die kinders het alreeds “Happy father’s day to you!” kom sing op maat van “Happy birthday to you” en my hart warm laat pols, so ek het soos ‘n kat met ‘n piering room aan tafel gesit al knarsend aan beskuit, en geluister hoe die voëltjies buite vrolik fluit terwyl die oggendson my voete saliglik ontdooi het. “So, what do you plan on doing today, besides relaxing?” vra die Irishman toe kamma onskuldig. Nou, dis waar ek die eerste fout begaan het – ek moes net daar gesê het “So min as moontlik”, maar nee, so vroeg in die oggend speel die tor nie saam nie. Ek was nog besig om die woorde te formuleer toe hoor ek myself heel bedagsaam aanbied om vir haar ‘n bamboes skermpie te maak wat ek so ruk lank al belowe het. Ek verstik amper van verontwaardigheid, maar voordat ek die blêrrie tor kan keer om die ander voet ook in sy groot mond te prop, hoor ek “Kom ons maak dit sommer ‘n familie-uitstappie.” Ek sluk my beskuitjie af, sug en probeer tevergeefs myself berus; die spyker is in die kis, daar is nie plek vir omdraai nie – kinders word inderhaas beveel om klere aan hulle lywe te gooi, ek sit die dra-rakke op die Mazdatjie se dak, gooi panga en toue in die kattebak en daar trek ons…
By die rivier groei die bamboes geweldig dik – dit lyk soos Durban se rotse in shad-tyd – en ongelukkig gee dit lekker skuiling aan die bosbewoners, so met streng waarskuwings aan die kinders om in sigafstand te bly en die Irishman wat bangerig die Mazdatjie bewaak, klim ek met panga in die regterhand uit. Ek sit my beste Chuck Norris-bakkies op en gluur die bossie in; dit lyk verlate. Die sein word gegee dat dit veilig is, deure gaan oop, kinders peul uit en begin sorgvry latte afpluk vir swaarde en spiese en ek kap dat die stukkies waai. Die Irishman het eers ontspan toe ons weer veilig terug op die pad was. Bamboeste tot by die neus van die kar, dik bondels op die dak en blare wat agter wapper soos ‘n wafferse vlieër se stert in die wind en kinders se “spiese en swaarde” by die vensters uit – ek het eers halfpad terug uitgewerk hoekom die Irishman al laer en laer in haar sitplek afgeskuif het…
Om ‘n lang storie te verkort – by die huis is afgepak, gesaag, geboor en bloudraad deurgeryg, en sesuur die aand toe hang die “skermpie” van 3m wyd by 1.5m hoog teen die kweekhuisie se muur. Die Irishman het so paar keer heen en weer voor dit geloop en dit van alle kante besigtig, en toe met ‘n yslike grynslag opgemerk: “My dear, you’ve still got it!“. Daar vlieg al die moegheid, stukkende hande en gevloek en skel weg in v-formasie, en is alles sommer die moeite werd. ‘n Lekker lafende bad later, aan ‘n tafel belaai met Sondag-hoender, geel rys en groentetjies met kaassous en ‘n gelukkige Irishman – ag, vadersdag was lekker. Ek sal maar môre die pyne en skete wegvryf met so bietjie Arnica en die gate en skeure pleistertjies opplak…
Die kat wil ook weet wat nou hier aangaan...