Lesersbrief: Wanneer ŉ kind kies om sy lewe te beëindigSusanna Moolman. Foto: Verskaf. Susanna Moolman van Gauteng skryf: Soos te veel ander ouers, het ek my ook onverwags in daardie klein skuitjie bevind. My seun, ŉ jongman met soveel potensiaal en geleenthede, neem sy eie lewe. Daar moes ek leer dat dit ŉ sterfte is wat andersoortige emosies uitlig. Vernedering, vrees, angs, om net ŉ paar te noem. Ons gee voor dat ons so “verlig” en modern is, maar wanneer dit by die groot verliese kom, is veroordeling steeds vinnig op die voorgrond. Onverwags bevind ek my in ŉ vakuum van oorverdowende stilte. Om dit ligtelik te stel, die nadraai van selfdood is ŉ helse ervaring, en die begeerte om ŉ einde aan my eie lewe te maak, was ŉ baie lang tyd my intiemste metgesel. Die afgelope vyf jaar was ŉ pynlike leerskool. Maar groei ons dan nie juis die hoogste in die haglikste omstandighede nie? Dus, vir elke ouer daar buite wat ná 10 of 20 jaar steeds daagliks treur, wil ek sê: Dit hoef nie so te wees nie. Daar ís lewe ná die dood van ŉ kind – vir albei van julle. Maar jy moet daardie waarheid vir jouself soek en vind. Om “te laat gaan” beteken nie om van die kind te vergeet nie, maar om die pyn agter te laat, sodat jy hierdie kind op ŉ nuwe manier kan leer ken. Dit is ŉ ongeskrewe taal wat tyd neem om te verstaan. En “om daaroor te kom” is net so ŉ verwarrende uitdrukking. Verwerk eerder die pyn, hartseer en verlies, en leer om ŉ lewe te leef waarin jy ook ŉ lig vir ander kan wees. Daardeur maak ons die gebroke wêreld weer heel – een persoon op ŉ slag. Dít is ons Godgegewe opdrag, om mekaar lief te hê en te ondersteun.