Die waansinnige wat nou haar bed deel, het ‘n kanariegeel T-hempie werk toe (nogal) begin dra. (haar Lewies sou jy nooit in enige iets behalwe melankoliese verdrietige swart aantref nie) Die nou vreemde man het by sy huis se sitkamervenster uit gehang en vir die wis en onwis, tydig en ontydig kliphard op ‘n plastiek beuel getrompetter, tot die groot onsteltenis van sy buurvrou en die se skoothondjie wat dan onophoudelik bly kef het. “Nel beskik oor die oor die nodige berekende sluheid om sy domheid literêr aanvaarbaar te maak,” skryf Kannemeyer, en wys op die literêre tradisie wat agter die bundel se rou realisme skuil, spesifiek verwysings na “Tram-ode”, “Karoo-dorp: Someraand” en Joernaal van Jorik, asook die gebruik van “i” in plaas van “‘n” as verwysing na e.e. cummings; ŉ feit wat Gert Vlok Nel dan ook twee weke voor die publikasie van Kannemeyer se resensie in ŉ onderhoud in Die Burger genoem het.