Wetenskaplikes weet dat die seevlakke op sommige plekke in die afgelope eeu meer gestyg het as in ander. Hulle het vinniger opgegaan langs die Mid-Atlantiese State, veral naby Kaap Hatteras en die Chesapeake Bay, vergeleke met die noorde langs die Golf van Maine en suid langs die Suid-Atlantiese Bight. Maar hoekom?
"Seevlakopkoms raak ons ​​almal," sê Chris Piecuch, assistentwetenskaplike by die Woods Hole Oceanographic Institution en lei die skrywer van 'n nuwe bestudeer wat onlangs in die joernaal gepubliseer is Aard Dit verklaar die redes vir die verskuiwing van seevlak op die Ooskus. "Diegene van ons wat op die kus woon, voel, en sal voortgaan om die gevolge daarvan akuuter te voel. Maar selfs diegene wat nie aan die kus woon nie, sal die effekte voel. Deur die komende eeue in die toekoms in te gaan, is verskeie meters globale seevlak styging moontlik. En selfs as die aard van storms nie in die toekoms verander nie, sal die hoër 'basislyn' van die opkomende see die impak van kusstorms erger maak. Seevlakopkoms sal kom, wat die slegter erger maak. "
Piecuch en sy kollegas skryf die "ongelyke" seevlakopkoms in die Ooste toe aan 'n verskynsel wat bekend staan ​​as "post-glacial rebound."
Duisende jare gelede het groot ysplate groot dele van Noord-Noord-Amerika bedek, waaronder groot dele van Kanada en die noordooste van die Verenigde State. As gevolg hiervan - omdat die ysplate so massief en swaar was - het hulle die Aarde se kors afgegooi, wat dit direk onder die ysvel laat sink het. "As gevolg hiervan is plekke wat rondom die rande of omtrek van die ysplaat was, eintlik aangepak," het Piecuch verduidelik. "Dit is 'n onvolmaakte analogie, maar jy kan dalk aan 'n sienzaag dink. As jy aan die een kant van 'n seesaag sit, gaan dit af, terwyl die ander kant van die seesaag opgaan. Weereens, dit was duisende jare gelede die prentjie. "
In die tussenliggende tyd het die ysplate gesmelt, wat die gewig verminder. Gevolglik kan die gebiede wat vroeër gesink het onder die massiewe gewig, ontspan en opstaan, terwyl dié gebiede rondom die rande wat voorheen aangeleer of uitgestamp is, gesink het, het hy gesê. "Die seesaw is hier weer nuttig," het hy gesê. "As jy jou voorstel om die seesaw nou uit te steek, kan die einde waarop jy gesit het, weer opstaan, terwyl die ander kant nou sink."
Alhoewel die ysplate jare gelede deur 7,000 verdwyn het, bly die sien-saag van post-glaciale rebound tot vandag toe, het hy gesê. "Omdat die Aarde so geleidelik reageer - en in 'n sekere sin nog steeds die laaste ystyd voel, is dit 'n" agteruit sien-saag "wat nog steeds aan die gang is, met die land op sommige plekke en in ander," het hy gesê. "En dit is die ruimtelike veranderlike grondbeweging wat die effek van verskillende vlakke van seevlakopkoms op verskillende plekke op die Ooskus veroorsaak."
Terwyl die verskille aan die Ooskus hoofsaaklik te danke is aan natuurlik voorkomende post-glaciale rebound, word die verergerende gevolge van klimaatsverandering algemeen "oral langs die ooskus gevoel," het hy gesê. "Die oseane warm en groei termies, en land ys smelt, en dat water in die see uitloop, wat beide veroorsaak dat seevlak styg. Ons weet dat die wêreld se styging oor die vorige eeu vinniger was as enige ander tyd gedurende die laaste drie millennia, dat die seevlakke nie byna die hoeveelheid wat ons waarneem sou gestyg het as dit nie vir menslike invloed was nie en ons weet dat - selfs oor net die laaste 25-jare - het die tempo van globale seevlak styging versnel. Hierdie en ander getuienisse vertel ons dat wat in die onlangse verlede gebeur het, ongewoon en afwykend is. En gegrond op ons beste begrip van die wetenskap, kan ons net verwag dat dinge sal voortgaan om te versnel, en die probleme van die kus impak versleg. "
Om vas te stel waarom seevlakke gedurende die laaste 100-jare vinniger gestyg het in gebiede soos die Norfolk Naval Station in Virginia en die Outer Banks in Noord-Carolina, het Piecuch en sy span die getallemetings van seevlakke versamel, GPS-satellietdata wat die omvang van en-landbeweging oor tyd, en fossiele in sediment uit soutmoerasse, 'n rekord van die verlede seevlakke. Hulle het hierdie waarnemingsdata gekombineer met komplekse geofisiese modelle - wat nog nie voorheen gedoen is nie, het hulle gesê - vir 'n meer volledige interpretasie van seevlakveranderinge sedert 1900.
Hulle het bevind dat post-glaciale rebound verantwoordelik was vir die meeste van die variasie in seevlakopkoms langs die Ooskus. Maar selfs nadat die post-glaciale rebound-faktor uit die weg geruim is, het "seevlaktendense steeds van Maine tot in Florida gestyg," het Piecuch gesê. "Die rede hiervoor kan meer onlangse smelting van gletsers en ysplate, grondwaterwinning en verdampering in die vorige eeu behels.
"Seevlak is 'n ingewikkelde probleem," het hy voortgegaan. "Baie prosesse kan lei tot seevlakopkoms, byvoorbeeld, geologiese prosesse soos na-glaciale rebound wat die probleem van klimaatsverandering en die impak daarvan op die kus vergroot. Een ding wat nuttig is oor ons studie is dat ons vir die Ooskus een deel van die probleem vasgebind het. En aangesien die probleem oor baie lang tydskale ontvou, kan ons vol vertroue voorspel dat die komponent van seevlak oor die eeue in die toekoms styg. Maar natuurlik, dit sê niks oor die ander dele van die seevlakopkomsprobleem nie, byvoorbeeld as gevolg van voortdurende yssmelting en oseaanopwarming. "
Sy studie is 'n poging om wetenskaplike kennis oor die betrokke faktore te versterk, wat "ons moet help om te verstaan ​​hoe en hoekom hulle in die toekoms, op 'n bepaalde plek en vir 'n bepaalde tydshorizon sal styg," het hy gesê. "Terwyl hierdie studies nie die opkoms van die getye kan stuit nie, kan dit ons die beste inligting moontlik maak om ons te help om die impak op ons kus te voorspel."
Om seker te wees, onsekerhede bly. "Ons probeer steeds om te verstaan ​​hoeveel en hoe vinnig seevlakke in die toekoms sal styg," het hy gesê. Tog sal die nuus byna seker sleg wees. "Daar is regtig geen goeie stories hier nie," het hy gesê. "Onder geen fisiese geloofwaardige scenario's sal globale seevlakke afneem nie. Hulle gaan beslis voortgaan om te styg, baie waarskynlik teen versnelde tariewe, vir dekades en eeue in die toekoms. "
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op NexisMedia
Marlene Cimons skryf vir Nexus Media, 'n gesindikeerde nuusdraad oor klimaat, energie, beleid, kuns en kultuur.