Op pad werk toe: Kopenhagen, Denemarke - Versamelings
Nooit 'n oggendmens nie, ek is geneig om 'n redelike tyd te hê - veral oor naweke - as my alarm om 7vm afgaan. Malcolm, my kat, wat vroeg ontbyt aanvra, is opgewonde, maar as ek 'n vuil jeans en sneakers aantrek met gate naby die tone wat perfek is vir staphonde in die middedorp, kan ek skaars my eie voeding oorweeg.
Ek gryp 'n muffin, 'n handvol vitamiene en 'n bottel water om in my klein boodskappersak te plak en klap myself 'n paar keer om seker te wees dat ek die nodige dinge saamgebring het: klippekort-treinpas, Dankort-krediet- / debietkaart, sleutels.
Om in Denemarke te ry, is 'n Deense lisensie nodig - om nie eens te praat van 'n motor wat gewoonlik so drievoudig is as die prys in die VSA nie, plus 'groen belastings' wat die totale waardes viervoudig - so daar is 'n rede waarom baie pendelaars met die Metro ry, S-tog en streeks treine.
Ek woon vier minute se stap vanaf die naaste S-tog-stasie, of ongeveer een minuut op my fiets. As ek sterk voel of weet dat ek tyd wil bespaar deur later in die stad te fiets, neem ek my wiel. Ek haal hulle los van die fietsrak agter my huis - selfs in die veiligste voorstad, het my lewensmaat sy fiets voor die buitekant van die gebou af gesteel, die dik ketting gesny en as bewys gelaat - daarom parkeer ek altyd agter ons woonstel.
Ordrup-stasie, op die C-lyn van die S-tog, is byna altyd stil. Terwyl ek op Schioldannsvej fietsry om die trein te haal, word ek met die geur van die lila in die gesig geslaan terwyl ek verby groot huise omring deur geweefde takkieheinings en enorme struike. Daar is twee honde aan die linkerkant, een swart retriever en een skurwe witvis. As ek stap, hou ek op om albei te troeteldier.
In die somer kyk ek ywerig na die sypaadjies en strate vir slakke en moordenaarslakens, 'n indringende spesie wat elke somer 'n paar maande elke staproete en -tuin oorneem; alhoewel ek hulle haat, kan ek nie verdra om hulle dood te maak nie.
Ek wag aan die een kant van die platform, want die vragmotors is gewoonlik aan die voor- en agterkant vasgemaak. As die C-trein na Ballerup óf Frederikssund aankom, moet ek ongeveer 'n minuut skarrel om die vragtreinwa te vind en my fiets se agterwiel tussen die bandhouers te druk. Ek is vroegoggend gereeld alleen en sit reg langs my fiets terwyl ek na my iPod luister.
Soggens binne-in ry en alleen in die trein sit, is miskien een van my gunsteling ervarings as 'n eensame introvert-expat, want in die openbaar kommunikeer die Dene selde, tensy dit absoluut noodsaaklik is. Terwyl ek my deel van bisarre transito ontmoetings gehad het - 'n vrou wat my vra om op te hou om op my voet te tik en beledig te lyk toe ek haar sê om na die stil motor te beweeg, waarvan elke trein ten minste een het, is dit 'n glimlag om 'n lang pad, net soos om weg te kom van die berugte groot baba-buggy's en 'n paar muntstukke deur te gee aan die mans wat die hawelose koerant verkoop.
"Mange tak," sê hulle altyd. Baie dankie. 'Det var so bietjie,' antwoord ek en glimlag nog groter. Ek sê letterlik: "Dit was net 'n klein dingetjie," of, geen probleem nie. Die af en toe dronk af en toe dwaal deur 'n reusagtige Carlsberg-blik twee keer so groot soos sy hand, maar hy hou by homself terwyl hy in een van die sagte blou bankstoele insak. Ek het geleer om my oë te keer, nie meer verward om te sien dat iemand so vroeg in die dag 'n misbruik is nie.
Ons stap deur 'n paar pragtige voorstede op pad: die ambassadehuise met briljante vlae en welgestelde buitegeboue met onberispelik versorgde grasperke agter klipmure in Hellerup ontlok 'n mengsel van benoude afguns en wispelturigheid. Op die somersondae is die bruisende Charlottenlund-vlooimark die eerste keer op die reis, gevul met bakke van plastiek-speelgoed vir kinders wat in die sonlig skyn, rokke aan hangers vasgemaak aan die kettinghek wat in die wind waai; selfs 'n paar uur later kom die parkeerterrein wat voorheen besig was met gruis, spoggerig verlate.
Verder in verwonder ek my na die uitgebreide borrelbriewe en krabbelende graffiti-etikette in die Svanemøllen-treinwerf en aan die kante van Østerport-stasie. As ons ondergronds gaan, weet ek dat dit tyd is om op te staan, my fiets van sy rek af te skud en aggressief in die rigting van die deur te beweeg, wat binnekort propvol mense sal wees wat probeer om in te kom en ons, so vinnig as moontlik, ongeag die werklike skare of tyd van die dag. Om die trein te verlaat, kan 'n totale kopseer wees vir mense wat sonder rede druk, en ek is oor die algemeen bly dat my fiets ten minste 'n paar mense uit my pad hou.
My bestemming, Nørreport-stasie, is die konvergensie van al drie treintipes. As ek nie die krag het om my fiets met twee trappe op te dra nie, stuur ek dit af tot by die verste punt van die platform en neem die hysbak tot op die grondvlak. Ek sukkel met ander fietsryers en moeders om plek in die klein hysbak wat altyd borrels gemors het - twee fietse, een stootwaentjie, as ons gelukkig is om alles tegelyk in te druk - en as ek eers op die grondvlak is, stap ek met my fiets oor die keisteen, verby die groente- en blommeverkopers en die mobiele polser-hotdogkar.
Ongehoorsaam aan 'n paar reëls, spring ek op my fiets in die middel van die loopbrug en klim om die slaperige voetgangers en gebruik net my reuse kind se fietshoring om mense af te skrik wat sonder oorsaak of waarskuwing in die fietsbaan stap. Die ander fietsryers lyk so vroeg uitmekaar, die vrouens is buitengewoon mooi met hare bo-op hul koppe en groot sakke met donker kleure oor gladde tights en leggings, maar ek trek my jeans en flanel aan.
Van my rustige voorstad Ordrup tot die alreeds bruisende strate van Nørrebro, neem dit presies 18 minute om my hondekliënte te ontmoet as ek my fiets saamgebring het. En selfs al neem dit my 40 minute om weer met my twee wiele heen en weer huis toe te ry, as die wispelturige noordelike weer saamwerk, kan ek net die sonskyn benut.