Die Paartjie op Touwsrivier – W O O R D T S O T S I
Posted on February 21, 2018 by woordtsotsi
Die rit van George was stil. Bedees. Oom Daan het net so nou-en-dan vir Ansie gevra om die klein koelersak agter die passasiersitplek aan te gee. Sy het die oggend vir die laaste keer in haar ruim plaaskombuis, met die teëlrangskikking van wit ganse bo haar stoof, gekookte eiers, tamatie-en-kaastoebroodjies, droëwors en ŉ fles koffie gepak. Sy sou so sit in die kar en kyk hoe die landskap verander. Van tuinroete se lowergroen tot die dorre Karoo se meedoënloosheid van klip en jakkalsskedels.
By die vulstasie het oom Daan vir die soveelste keer sy kaart in die OTM gedruk. Hy het eers gehuiwer. Weer sy Blackberry uitgehaal en gekyk of daar nie dalk ŉ kennisgewing van die bank is nie. ŉ Klein greintjie hoop. Net ŉ paar sente om hom en sy Ansie veilig tot in die Kaap te bring. Hy het vir sy dogter gevra om ŉ paar rand oor te betaal en vir haar gelieg. Hy het gesê dit is om sy nuwe lisensieskyf te gaan kry. Nie omdat hy geld nodig het omdat hulle dros nie.
Oom Daan sien ŉ jong man in ŉ silwer klein motortjie langs sy Camry stop. Een van daai Koreaanse karre. Hy het nooit iets vertrou wat hy nie eers behoorlik kan uitspreek nie.
Hy stap bedees na die jong man toe. Hy daal nooit so laag om vir geld te vra nie, maar as hy dit nie doen nie, gaan hulle dit nie maak tot in die Kaap nie. Daar wag ŉ job as ŉ kruinoperateur by die hawe vir hom.
“Jammer, meneer,” hy kom agter sy stem is skielik hees. So asof die snare van sy stembande skielik styfgespan word. Die jong man draai om. Hy dra ŉ leerbaadjie met stywe noupypjeans. Oom Daan wonder of hy in die oggende van die kas af moet spring om in daai broek in te kom.
“Ja, oom?” Die man frons effens, maar sy gesig is gemoedelik. Oop. Dit lyk soos ŉ verstandige seun, dink hy.
“My kinders sit almal oorsee. Ek het nog nie vir hulle gesê daar is nie meer ŉ familieplaas om Krismis by te kom kuier nie.
“Ons probeer op die volgende dorp kom, maar daai ou Camry is mos maar ŉ gulsige masjien as dit by petrol kom.”
Oom Daan kan voel sy linkerbeen raak rusteloos. Hy vryf sy arm en wag vir ŉ antwoord van die man. Dit voel soos ŉ ewigheid.
Ag jirretjie, dink hy. Die vrou het geen meer hoop vir ons nie, maar ten minste is sy nog gelowig. Job se geduld, dink hy. Dit is al wat Ansie nou nodig het. Hy sal weer vir hulle ŉ pragtige plaasopstal kry.
Nou voel hy nog meer soos ŉ charity case. Die man kom met twee koppies koffie terug.
Dalk kry hulle weer ŉ paar werfkatte wat kom en gaan soos hulle lekker kry. Dalk is daar tarentale. Sy oupa het altyd na hulle verwys as polisiehoenders oor hulle koppe soos dié van ŉ polisiekar se sirenes lyk.
“Hierso oom. Vir die pad, sodat oom nie agter die stuur aan die slaap raak nie.”
Hy gee twee koppies koffie vir hom en plak ŉ R100-noot in Oom Daan se hand.
“Dit is nie baie nie, oom, maar dit sal oom-hulle op ŉ plek kry wat nie so godverlate is nie.”
“Die Here seën jou, my kind.” Sy het ŉ gehekelde kombersie oor haar bene. Die Bybel nog voor haar oop.
Die man se oog vang ŉ stukkie in die Bybel wat sy onderstreep het. Steek vas asof hy dit lees en loop dan na sy motor.
Die gesuis van die Camry se wiele op die teerpad kalmeer vir oom Daan. Vir die eerste keer sedert hulle uit George gery het, begin hy weer ŉ toekoms vir hom en Ansie sien.
Skielik is daar ŉ harde geknars van metaal op metaal. Hulle torring en kantel. ŉ Pyn skiet deur oom Daan se nek. Hy klou vas aan die stuurwiel.
Oom Daan het om ŉ haarnaalddraai nie die aankomende motor gesien wat ŉ ander een probeer verbysteek het nie.
En toe, die niksseggende donkerte. So asof die Here ŉ swart kleed oor Oom Daan se kop gegooi het soos toe hulle as kinder op Naboomspruit donkerkamertjie gespeel het. Hy hoor net die gejaag van sy asem en uiteindelik ŉ oorverdowende stilte.
Die N1 is afgesper. Die Camry is net ŉ verinneweerde homp metaal. Die voorkant in sy maai. Die blou en rooi ligte van nooddienste glinster op die N1 soos wat ŉ jaloerse reënbuitjie uitsak. Soos tarentale wat in gelid marsjeer staan die polisievoertuie in ŉ ry.
Die een konstabel loop verby die motor. Sy oë wat afkyk grond toe. Hy wil nie sien hoe die twee liewe ou mense ná so ŉ ongeluk hul einde gesien het nie.
Hy merk ŉ vel papier op wat moedswillig in ŉ fynbos deur die wind rondgepluk word. Dis ŉ bladsy uit die Bybel uit, sien hy.
Hy tel dit op. Daar’s ŉ streep bloed op die papier en ŉ versie wat onderstreep is. Hy lees dit:
In die buik van wellus