Ons mis te veel as ons alle seniors as hulpeloos behandel. (Unsplash / @ unitednations / Lélie Lesage)
'Ongekend' is miskien die woord van die COVID-19-pandemie. Maar vir baie, veral ouer volwassenes, het die lewe baie abrupt beurte gemaak. Miskien is dit hul eerste pandemie, maar dit is nie die eerste keer dat hulle draai sonder om dit te noem nie en 'n nuwe normaal geskep het.
Ons is egter steeds besig om mense ouer as 70 te behandel as 'n ongedifferensieerde storting van behoeftigheid en kwesbaarheid. As ons dit doen, mis ons weer wat ouer volwassenes bydra.
As 'n ouderdomsstudie-navorser is my fokus op die uitbeelding en behandeling van ouer volwassenes in literatuur, film en populêre kultuur. Tydens COVID-19, erge fiktiewe portrette van verpleeginrigtings as plekke om te vermy en te ontsnap blykbaar lewendig te word. Ons hoor baie van hulle, maar minder aandag kom aan ouer volwassenes wat tuis leef en versorg. Herinneringe aan openbare gesondheidskwessies kyk na wat hulle 'bejaarde bure' noem. Daardie herinneringe ignoreer wat ouer mense in en uit ouetehuise vir die res van ons bied.
Ons het dit al voorheen gehoor. Gedurende die 1998 ystorm wat die krag in 'n groot deel van Oos-Kanada en die noordooste van die Verenigde State van Amerika afgesny het, het radiokommentators 'n beroep op luisteraars gedoen om ouer volwassenes te ondersoek wat meer gevaar het as gevolg van nadelige gevolge van onverhitte huise binnenshuis en buite op die ys val. Soos nou, het hulle ouer volwassenes as hulpeloos, kwesbaar en bydraend tot die verlede behandel.
Destyds was ek vasgevang in my Montréal-woonstel op die derde verdieping, met 'n ysterversiering van twee meter lank, so breed soos 'n aandbord, wat neerslag vind bo my gedeelde tweede verdieping-ingang. My bure, twee afgetrede mans, het my gekyk. Hulle het vir my koffie gebring. Hulle het my Tourtière gevoed. Hulle het my geleer van tye voordat hulle elektrisiteit in hul huise gehad het. Hulle het my herinner aan die naoorlogse soberheid en ander moeilike tye.
Verslaggewers het toe herhaal dat ouer volwassenes meer kwesbaar was vir die gevolge van die ysstorm as ander. Kyk na u "bejaarde bure," word ons weer en weer vertel. Hierdie ouer volwassenes is nooit direk aangespreek nie, hoewel hulle waarskynlik 'n groot deel van die uitsaaipubliek uitmaak. Daar was geen lugtyd vir die kennis, vaardigheid en kundigheid wat hulle gehad het om te oorleef deur vorige oorloë en depressie-eras nie. Niemand anders het blykbaar hul espresso by hul afgetrede bure gekry nie.
Meer as 20 jaar na daardie ysstorm, vind ek myself weer eens vasgevang in my huis. Die toestande is beduidend verskillend, nie net omdat dit so wydverspreid voorkom nie. Maar die buite verhouding van die COVID-19-pandemie lyk die probleme wat tydens die ysstorm onthul is, toe die behoefte aan voldoende langdurige versorgingsruimtes op soortgelyke wyse die probleme opduik wat ontstaan ​​wanneer ons mense soos produkte behandel, en omgee soos 'n besigheid.
Die mediaplekke het dramaties verskuif, maar die uitbeelding van ouer volwassenes het nie tred gehou nie. Oproepe na kyk na ons "bejaarde bureWeier steeds om te erken dat die mense wat hierdie opdragte ontvang, moontlik oud sou wees. Dit word benut ageistiese taal om dit te laat lyk asof mense tussen 70 en 100 almal uit dieselfde geslag is, met dieselfde behoeftes en begeertes.
Hierdie benadering ignoreer hoe ouer volwassenes gesamentlik en individueel aansienlike kundigheid besit. Dit mis hul potensiaal om ten minste wedersydse ondersteuning te bied vir jonger mense nie meer in staat om te doen wat ons wil nie. Uit studies blyk dit reeds ouer volwassenes is beter toegerus om die spanning wat deur voortgesette isolasie veroorsaak word, te hanteer.
'N Ouer vrou werk 'n gesigsmasker. (Shutter)
Ek is nie die enigste wie se handgewaaide masker is gemaak deur iemand ouer as 70 wat my broodresep van 'n senior gekry het, wat gesing het in 'n koor onder leiding van 'n man in die 60's wat geleer het hoe om 'n hartklop in te zoem en wat volg gestroom oefenklasse gelei deur 'n vrou in haar 70's.
Behalwe dat hul baie bydraes geïgnoreer word, bots hierdie verkleinering van ouer Kanadese met sommige uit pensioen kom om te help bestry COVID-19. Wat 'n teenstrydigheid om gesien te word as slegs hulp nodig het, in plaas van 'n deel van 'n wederkerige stelsel, en gesien moet word as om hulself op te offer.
Die vreemdste van alles is dat inwoners van langtermynversorging op een of ander manier nie as ons "bejaarde bure" beskou word nie. Ons is skaars toegelaat om dit na te gaan.
Dus, gaan haal kruideniersware vir u buurman. Laat hulle veilig afkom. Maar kyk ook telefonies of van ver af om te sien wat u kan leer!
Sally Chivers, professor in Engels- en geslags- en vrouestudies, Trent Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Hoe ons op ouer volwassenes vertrou, veral tydens pandemies