Reis en wonders in die Middeleeue - Verskeie
Reis en wonders in die Middeleeue
Die reis word dikwels in die geskiedenis geassosieer met die groot verkennings, en veral met die Groot Ontdekkings. Dit is veronderstel om die breek te wees tussen die sogenaamde moderne era wat begin, en 'n Middeleeue wat op sigself toegemaak sou gewees het. Tog is reis 'n integrale deel van Middeleeue, maar dit word dikwels met literatuur geassosieer, en veral met die wonderwerke wat hierdie beskryf word as bevolkte onverkende lande. En dit is die geval in die Christelike Weste en in Islam.
Pelgrims, eerste reisigers
Die eerste reisigers wat ons onder Westerse Christene kan oproep, is natuurlik die pelgrims. In die 10de en 11de eeu was daar 'n ontploffing van pelgrimstogte na die Heilige Plekke, en veral Jerusalem. Ons weet dat die kruistog self as 'n oorlogs-pelgrimstog beskou word. Die roete is egter beperk; die pelgrim volg 'n presiese pad, dwarsdeur verpligte stadiums (byvoorbeeld Rome of die Monte Cassino) voordat hy sy voorafbepaalde doel bereik. Die idee is dus nie om die wêreld te ontdek nie, maar om jouself te vind op plekke wat beslis onbekend, maar heilig en daarom gerusstellend is, na 'n reis wat egter dikwels moeilik en gevaarlik is, om nie te sê "avontuurlik" nie.
Die Mongoolse skok en openheid vir die Ooste
Dit is anders met ontdekkingsreisigers, en hul benadering is selfs die teenoorgestelde. Middeleeuse mens, wat tog dikwels as vreesagtig gesien word (veral vir die see) en in homself onttrek word, kan ook verander in 'n ontdekkingsreisiger en ontdekker van die wêreld. Die manne van die Groot Ontdekkings is inderdaad manne van die Middeleeue, met Christopher Columbus in die voortou. Dit was egter vroeër nog dat die verkenning begin het: die mans was mans van die Kerk, ambassadeurs, spioene en selfs handelaars, en vanaf die middel van die 13de eeu het hulle na die Ooste gedraai. Die rede? Die skok as gevolg van die oplewing van die Mongole van Genghis Khan (1160-1227) in die Ooste, daarna in Oos-Europa. Christene en Moslems word geraak, en 'n mens hoor van 'monsteragtige mans wat voed op rou en selfs menslike vlees'. Die "Tartare" word dan aan Gog en Magog geassimileer, die Apokalips lyk naby.
Die groot heersers van die tyd het egter vinnig verstaan ​​dat die gevaar nie so verskriklik was nie, en hulle het besluit om met hierdie nuwe volke kontak te maak; dit is die geval van Saint Louis of Frederick II, maar ook van die Mamluk-sultans. Dit bied die vooruitsig om die wêreld van hierdie 'barbare' te ontdek; Pous Innocentius IV dink selfs aan die moontlikheid om hulle te bekeer! Dit was dus manne van die kerk wat vertrek het na lande wat vir die Mongole onbekend was, soos Jean Du Plan Carpin (dissipel van Sint Frans van Assisi) wat in 1245 deur die pous na Qaraqorum, hoofstad van die Mongoolse Ryk, gestuur is, of Franciscaan Giovanni de Montecorvino, wat China aan die begin van die 14de eeu ontdek het. Ons moet ook die Vlaamse Guillaume de Rubroek noem, wat vanaf die 1250's na Mongolië gereis het; die gevolge van sy werk was deurslaggewend: hy het die oprigting van 'n sendingnetwerk toegelaat wat gelei het tot die totstandkoming van die bisdom van Beijing in 1307, en die verslag daarvan (Reis na die Mongoolse Ryk) was 'n groot sukses wat ander nuuskieriges oor reis sou inspireer, waaronder Marco Polo (1254-1324). Laasgenoemde was in 1271 in Beijing, hy het daar sestien jaar gebly.
Die verkenning ken natuurlik ander geografiese gebiede as die Ooste. Dit is veral die geval in Afrika, en die rol van die Iberiërs is hier bepalend. Eerstens 'n paar ongelukkige voorbeelde soos die poging van die Genoese Vivaldi aan die Afrika-kontinent in 1291, of die ekspedisie van die Katalaanse Jaime Ferrer aan die kus van Mauritanië, in 1346. Die Kanariese Eilande is egter in 1341 geneem, en c Dit is bowenal die verowering van Ceuta aan die Meriniede in 1415, wat vir die Portugese die Straat van Gibraltar oopmaak (wat reeds sedert die einde van die 14de eeu deur die Christene beheer is, tot nadeel van die Mérinides en Nasrids), en dus die Afrika. Dit is byna tagtig jaar voor die val van die Nasrid-emiraat van Granada.
Die rol van die Portugese Hendrik die Seevaarder (1394-1460) was toe sentraal: dit was byvoorbeeld vir hom dat die vlieënier Eanes in 1434 Kaap Bojador (Marokko) oorsteek en sodoende die weg na die Golf van Guinee oopgemaak het. Die ekspedisies duur voort na die dood van Henri die Seevaarder, veral onder Johannes II: in 1482 stig die Portugese Fort Sao Jorge aan die Côte-de-l'Or, en die Kaap die Goeie Hoop gaan in 1488 verby Bartolomeu Dias: Die Indiese Oseaan brei sy arms uit na Portugese seevaarders, en 'n Vasco da Gama sal in 1498 in Indië wees. Dit is duidelik dat die val van Granada in Januarie 1492 die Spanjaarde in staat stel om in die dans te spring, selfs al draai hulle na die Weste met die Genua Christophe Colomb en sy projek om Indië op hierdie weg te bereik ... In 1494, met die Verdrag van Tordesillas, het die Portugese en die Spanjaarde die navigasiesones gedeel.
Die binneland van Afrika is egter ook van belang vir reisigers uit die Middeleeue, met die sentrale, maar legendariese oorsprong, die brief van die priester Johannes. Laasgenoemde, wat vermoedelik in 1160 aan pous Alexander III, Frederick Barbarossa en Manuel Comnenus gestuur is, is een van die mees geleesde tekste in die Middeleeue. Hierdie karakter, die legendariese priester John, het hoop gegee vir die opening van 'n tweede front teen Islam, afkomstig van die grense van Afrika, in Ethiopië, nadat hy lank in Indië was. In die 14de eeu was dit die Genoese kartograaf Angelino Dulcert wat hierdie koninkryk in die suide van Egipte geplaas het; maar die bronne van die Nyl en Ethiopië roep baie raaisels op, en dit is hier waar reis en wonders op skouspelagtige wyse saamsmelt.
Bowenal was die verkenning van hierdie lande vir 'n Westerling tot in die 15de eeu byna onmoontlik, met Egipte as 'n versperring, en daar word geglo dat slegs enkele sendelinge die reis na Nubië, of selfs Ethiopië, sou probeer het onder Pous Johannes XXII (oorlede 1334). In die 15de eeu het hertog Jean de Berry, Alfonso V van Aragon en Rome volgens berigte egter probeer om amptelike ambassades na priester Johannes te stuur, verkeerdelik as die koning van Ethiopië.
Ons het ook die getuienis van die Dominikaanse Pietro Ranzano wat in 1450 die ambassadeur van die Etiopiese soewerein by die koning van Aragon in Napels sou ontmoet het; hierdie ambassadeur sou dan bevestig het dat hy van Sisiliaanse oorsprong was en dat hy Pietro Rambulo genoem sou word. Na 'n lang reis na Europa en daarna na Egipte sou hy die geleentheid aangegryp het om 'n Negus-ambassadeur in die sultan tot in Ethiopië te volg. Hy sou sy lewe daar herbou het, vrou en kinders gehad het, en daarna na Asië gereis het! Dit was egter in die daaropvolgende dekades van die 15de eeu dat Ethiopië toenemend bekend geword het vir Westerlinge, danksy die beweging van ambassades en daarna deur die opening van die Indiese Oseaan vir Portugese matrose. Aan die begin van die 16de eeu was die koninkryk van priester Johannes nie meer 'n mite vir die Europeërs nie.
Islam, die wêreld en reis
Westerlinge, Christene, was natuurlik nie die enigste reisiger van die Middeleeue nie. Onder laasgenoemde moet ons fokus op Moslems, wat baie meer oop is vir reis as wat ons oor die algemeen dink, maar nie noodwendig in die rigting wat ons sou verwag nie.
Moslems se smaak vir reis en die geografie van die wêreld dateer al van voor die 13de eeu, anders as Europeërs! Reeds in die 8ste eeu het ons die voorbeeld van 'n Engelse geestelike wat deur die Umayyad-owerheid gevange geneem is op pad na Jerusalem en wat, terwyl hulle na Damaskus ry, hoor hoe die kamerheer die kalief vertel dat die gevangenes van 'n verre oewer af kom. van die Weste waar die son ondergaan ", en bygevoeg" ons ken geen land buiten hulle s'n nie, niks anders as die see nie ", wat duidelik daarop dui dat die betrokke kamerheer (homself oorspronklik van Hispania) ken die grense van die wêreld. Hierdie perke is dieselfde as wat deur die Ou mense gegee is, en die Oudheid is, net soos die ander wetenskappe, bepalend in die visie van die wêreld van Moslem-geleerdes uit die Middeleeue, met as hooffiguur die Griekse Ptolemeus (2de eeu nC) wat is sedert die 9de eeu baie keer vertaal.
Die volgende eeue is die Moslemwêreld gevestig op Bagdad, gesien as die plek waar die mens die mees gebalanseerde is, en Irak volgens Al-Masudi (10de eeu), "die streek wat die meeste [deur God] bevoordeel word", terwyl die ander naburige volke, soos die Rûms (Bisantyne), Zanj (Oos-Afrika), Indiërs of Turke minder bevoordeel is, en bowenal minder "beskaafd". Hier moet daar tog op gelet word dat die Moslems van die Weste (van die Magreb in die breë sin, Al Andalus ingesluit) baie dikwels sleg beskou word deur die geleerdes van Bagdad en die Moslem-Ooste in die algemeen, want ver van die sentrum af ( Bagdad) en dus ook minder "beskaafd" ...
'N Ander antieke bron van Moslem-geografie is Die Alexander-roman (3de eeu), en sy verslag van die Griek se reis na die uithoeke van die aarde, naby die lêplek van Gog en Magog. 'N Tema wat in die Koran opgeneem is (XVIII, 83-98), en wat die Abbasidiese visie van 'n onbekende en wonderlike Ooste beïnvloed, aangesien dit Westers beïnvloed het, soos ons hierbo gesien het.
Die Abbasid-era het dus gebore reisigers, en selfs ontdekkingsreisigers (dikwels ook ambassadeurs, destyds handelaars, veral in die Indiese Oseaan) wat onder die Russe en in Europa (aan die hof van Karel die Grote) gereis het, in Indië, China en Oos-Afrika. Die verhale van hierdie reise roep vreemde mense op met baie twyfelagtige gebruike, wat altyd die voortreflikheid toon van die manne van die eerste sirkel, dié van Bagdad. Hierdie visie, ook gekleur met wonderwerke, ontwikkel gedurende die volgende eeue om meer presies en gedetailleerd te word oor die gebiede wat ondersoek is; ons kan die Indiese pond van Al-Biruni (oorlede 1050), of Al-Bakri (oorlede 1094). In die elfde eeu was die ontwikkeling van geografie in Islam, lank voor die Weste, die begin van 'n (weliswaar stadige) afstand van Ptolemeïese proefskrifte en klassieke invloed (veral met Al-Biruni). Dit gaan voort in die eeue wat volg, byvoorbeeld Al-Idrisi (oorlede in 1165, wat vir die Normandiese koning van Sisilië werk) of Ibn Jubayr, wat aan die begin van die 12de en 13de eeu in die Middellandse See en Arabië reis.
Soos in die Weste, was dit die Mongoolse skok van die dertiende eeu wat die opening van Islam vir die wêreld rondom dit veroorsaak het. Dit word vergemaklik deur die bekering van die nuwe oorwinnaars tot die Moslem-godsdiens aan die einde van die eeu. Hierdie vermenging van baie verskillende kulture wat onder die vaandel van Islam verenig is, het die 14de eeu in staat gestel om 'n 'universele geskiedenis', die Kompendium van alle verhale, deur die Persiese Rashid al-Din, wat nie net die verhaal van die Arabiere, Turke en Mongole, Moslem-volke vertel nie, maar ook die van die Chinese, Indiërs en Frankies! Die geografie van die wêreld, nie net geïnspireer deur die ou mense nie, maar ook deur reisigers, ontwikkel verder as die Mongoolse en oostelike sfeer, byvoorbeeld in Egipte met die beroemde Al-Umari (oorlede in 1349); nietemin, die probleem met die meeste van hierdie geografe is dat hulle dikwels vorige verslae en werke rapporteer (in die tradisie vanisnad), nie self reis nie, en hul beskrywings is dikwels anakronisties, ondanks sommige opdaterings.
Dit is die rede waarom reisverslae, of rihla, is selfs interessanter as die werk van geografe om die wêreld deur die oë van Islam te ken. Ons het Ibn Jubayr reeds genoem, maar die ander groot reisverhaal is dié van Ibn Battuta. Hierdie is die bevoorregte getuie van die oomblik wanneer Islam die tussenganger word tussen Wes en Ooste, en wanneer reise vermeerder deur die aktiwiteit van ambassadeurs, matrose, handelaars, maar ook mans van godsdiens. en natuurlik hou wetenskaplikes van hom. Ibn Battûta is in 1304 in die Maghreb, in Tanger, gebore en is waarskynlik aan die einde van die 1360's in Marrakech oorlede. Aanvanklik het hy 'n prokureur onderneem, en daarna het hy baie en lang reise onderneem deur Ibn Juzzay in opdrag van die Marinid-sultan Abu Inân. , wat hom van Tanger na China, via Al Andalus, geneem het; die reisiger het dus die meeste lande van Islam verken, en sy werk is van onskatbare waarde deur sy beskrywings, net soos deur sy kommentaar op die politieke situasie van die gekruiste state.
Reis is 'n belangrike deel van die Middeleeue, en mense het dus nie gewag tot die Groot Ontdekkings sou oopgaan vir die wêreld nie, insluitend die neem van risiko's. Watter beeld het hulle egter van hierdie onbekende wêreld gehad voordat hulle dit ondersoek het, en watter beeld het hulle gegee toe hulle ontdek is?
In teenstelling met die algemene opvatting, die manMiddeleeue is nuuskierig oor die wêreld, en hy begin dit al in die 13de eeu verken (en selfs 'n bietjie vroeër vir Moslemreisigers). Hy het egter reeds beeldmateriaal in gedagte, nie net geïnspireer deur die verhale van die oue nie, maar ook deur literatuur waar diewonder baie teenwoordig is. Wanneer die Middeleeuse mens dus op reis gaan na onbekende lande, op wie of wat verwag hy dan? En hoe verander sy siening van die wêreld danksy syneuitstappies ?
Indië en Afrika, wonderlike lande?
Laat ons eerstens 'n kort definisie van wonders gee: dit dui aan wat verbaas, wat vreemd lyk of selfs in stryd is met die natuur. Ons moet ook die eksotiese en fantastiese element byvoeg, en 'n mengsel van skoonheid en afgryse. Wonders kan dus so verhewe wees as wat hulle skrikwekkend is.
Ons kan begin deur te fokus op twee voorbeelde van wonderlike lande (insluitend hul inwoners) vir die Middeleeuse mens: Indië en Afrika.
Die eerste verskyn baie vroeg in die Middeleeuse verbeelding in die Weste, aangesien dit verband hou met Alexander die Grote, 'n antieke figuur wat sentraal in die Middeleeue gebly het. Indië word hoofsaaklik deur die Middeleeuse mens (insluitend Christopher Columbus) gesien as die plek van die aardse paradys, want dit is tot laat die verste plek. Dit is ook hier waar Gog en Magog gevind sou word, veronderstel om mans te verhoed om die Hemel te bereik. Paradoksaal genoeg was Indië ook die land van monsters, uit die 9de en 10de eeu, in manuskripte, miniature of beeldhouwerke; dit is hier waar die mans met die kop van die kop of die Cyclops sou wees. Onder die ander wonderwerke wat Indië sou verberg, kan ons ook die Fontein van die Jeug, die Feniks, die Eenhoorn of die Sonboom en die maanboom wat orakels maak, noem. Dit verhinder nie dat hierdie wonderlike land bevolk kan word nie: die stede is baie en groot, ryk aan kosbare materiale en voedsel. Wat die inwoners betref, word hulle in twee kategorieë verdeel: die Brahmane, wat vroom sou wees en as primitiewe met natuurlike deugde (die toekomstige "goeie wilde") gesien sou word; die ander sou baie meer intimiderend wees, ware woeste, mondloos, eet ontlasting en kannibale, loop naak rond en het bloedskande neigings! Indië was dus vir die Middeleeuse mens die plek van alle drome en fantasieë.
Afrika word baie minder gepraat en 'bekend', met die uitsondering van Ethiopië. Wat Westers in die Middeleeue getref het, was die klimaat en die mense van Afrika. Die hitte sou ons nie laat leef nie, wat diarree en voortydige veroudering veroorsaak, soos die Dominikaanse Vincent de Beauvais in 1244 in Saint Louis berig het in sySpeculum Majus. Mans met hitte is dus swart en het kroeshare. Hierdie visie is direk geïnspireer deur die Oudheid, met reisigers uit die Middeleeue wat eers hierdie land self bereik het.
Kartograwe van die 13de, 14de en selfs vroeë 15de eeu vind dit moeilik om Afrika op te spoor en die grootte en vorm daarvan te skat. Hierdie onkunde verhoog logies die wonderlike visie van Afrika: dit is 'n land wat met goud geplavei is (volgensPlanisfeer van die Pizigani in die 13de eeu), en daar word gesê dat die inwoners met groot deugde toegerus is terwyl hulle "dapper krygers en volmaakte liefhebbers" was. Hulle verwerping van eiendom word ook gesien as 'n bewys van hul hoë morele waarde. Hierdie positiewe visie is egter nie eksklusief nie, en dit is die vel van die Afrikaan wat 'n eerste verwerping veroorsaak: die inwoners van Ethiopië "verbrand deur hitte, het die uiters swart gesig, die aaklige aspek en die opgeloste verhoudings; hulle word heeltemal verdraai deur die duisternis van die sonde, "skryf die abt van Springierbach in die 13de eeu.
Hierdie negatiewe siening het hierdie keer 'n heidense oorsprong, en duisternis (en dus swart) word geassosieer met die onderwêreld; die kleur swart word in die Middeleeue sinoniem met ondeug en sonde, en die Afrikaan word daarmee geassosieer. Dit regverdig in die gemoed van die mense dat ons, wanneer ons hierdie volke ontmoet, so ver gaan om 'n kruistog te loods, soos Nikolaas V in die middel van die 15de eeu, teen 'hierdie reuse swartes, met buite verhouding seksuele organe en wat verbygaan. meestal in die water om hulself teen die hitte te beskerm ". Die handel is nie meer baie ver nie ...
Die rol van wonders in die gemoed van die reisiger
Die reisiger van die Middeleeue het reeds 'n blik op die wêreld wat geïnspireer is deur die tekste van die oue en deur die literatuur van sy tyd, en hy verwag soms dat hy wonderwerke sal ondervind terwyl hy onbekende lande moet oorsteek. . Die doel van hierdie ontdekkingsreisigers is egter om die wêreld te beskryf soos hulle dit sien, nie noodwendig om die bestaan ​​van hierdie wonders te bewys of te ontken nie, want vir baie van hulle is hulle nie heeltemal betroubaar met die beskrywings wat hulle lees ou tekste, of selfs kontemporêre reisverhale.
Reeds in die dertiende eeu het ontdekkingsreisigers moontlik verwag om die monsteragtige wesens wat in beskryf word, teë te komDie beeld van die wêreld deur Gossuin (1240). Die sendelinge Plan Carpin en Rubroek, wat ons reeds genoem het, dink hulle dat hulle die fietslopers sal ontmoet wat op een voet loop of die beroemde cynocephali? Marco Polo het moontlik ook daarvan gedroom om hierdie hondekopmanne of reuse-voëls te ontmoet op pad na China; die term "wonders" word honderd en twintig keer herhaalDie wêreldafwyking. Wanneer hy die Badascian (die huidige Afghanistan) oproep, sinspeel die Venesiër op die legende van perde wat met 'n horing gebore is, afstammelinge van die Bucéphalus van Alexander, wat daarop dui dat die pragtige perde wat hy in hierdie land ontdek, miskien indirek kan afdaal. van die beroemde Griekse berg; ons bly op die grens tussen werklikheid en mite. Die rol van Alexander die Grote is sentraal in die gedagtes van destydse reisigers, deels danksy dieAlexander-roman ; Wanneer hulle dus Darial, naby die Kaspiese See, verbysteek, steek hulle die Ysterpoort oor waarna Alexander glo Gog en Magog gesluit het.
Nog 'n belangrike mite in die gedagtes van die Middeleeuse reisiger isBrief van priester Johannes, wat reeds genoem is, en een van die doelstellings van die ontdekkingsreisigers kan wees om te verifieer of die priester Johannes nie eintlik die Groot Khan is nie. Ons het gesien dat met die reise van Rubroek, en veral Marco Polo (wat aan die hof van die Khan gewoon het), die mite na Afrika verhuis, waar die priester Johannes tot aan die einde van die 15de eeu met die Negus verbind word. . Nietemin, ondanks die feit dat die priester Johannes 'ontdek' word, en daarom die mite wat onthul is, word die legende steeds gedruk tot die 16de eeu. Dit wil dus voorkom asof die manne van destyds geweet het om tussen dinge te onderskei, terwyl hulle oop bly om die wêreld te verken.
Christopher Columbus geïnspireer deur wonders?
Ons moet onsself egter die vraag stel oor die belangrikheid van wonders in die Groot Ontdekkings, en in watter mate ontdekkingsreisigers daarin glo, vir sommige in elk geval. Toe Christopher Columbus gepraat het oor die voorbereiding vir sy reis na Indië, het hy verklaar: 'rede, wiskunde en die wêreldkaart het niks vir my te doen nie'. Presies geïnspireer deur Marco Polo, verwag hy om Cipango (Japan, wat hy met Kuba verwar) teë te kom, met paleise bedek met goud volgens die Venesiese, en om die wonders te ontmoet wat hy gelees het in verskillende werke wat reis en wonders kombineer, soosThe Book of Wonders of the World deur Jean de Mandeville (1356). Columbus het so ver gegaan dat hy die woorde van die inboorlinge wat hy in November 1492 ontmoet het, kon interpreteer en geglo het dat hulle met hom praat oor die land van die Cyclops en die koninkryk van die Amasone. Sy hoop is uiteindelik om die aardse Paradys te ontdek, en hy dink dat hy dit benader het deur die vars water van die Orinoco te ontdek wat ver in die see ingaan ...
Dit is duidelik dat goud een van die kragtigste mites is; Volgens Las Casas het Columbus hom voorgestel "dat hy net 'n klipgooi van die bron van die goud was en dat God hom die presiese plek moes wys waar dit geproduseer word." Ons weet vervolgens die aantrekkingskrag wat goud vir die Conquistadors van die 16de eeu gehad het, beklemtoon deur die mite van die Son en die sonstad wat die Renaissance gekenmerk het; dit gaan veel verder as gierigheid (hoewel dit nie moet ontken word nie). Reeds word ontdekking en ontdekking vanaf die 15de eeu gesien as 'n manier om God te eer, en in die gedagtes van tydgenote vervang hulle die kruistog, wat byna onmoontlik geword het.
Daar is in werklikheid twee tradisies aan die einde van die Middeleeue: dié van die dertiende eeu en van die ervarings in die Ooste, wat weliswaar gedeeltelik deurtrek is met wonderlike beelde, maar wat bowenal oop is vir nuutheid en waarneming. ; en een wat verkenning weer terugbring na 'n soort mistieke ervaring, naby die ridderlike ideaal, en steeds geïnspireer deur die literatuur van die oue; dit is die voorbeeld van Christopher Columbus, of van die Portugese wat na 'n 'kruistog' in Guinea vertrek, en wat Eanes de Zurara, bibliotekaris van Henry the Navigator, inDie opvallende feite van die verowering van Guinee.
Wonders en werklikheid
Ons het gesien dat die wonderlike in die gedagtes van die Middeleeuse reisiger baie teenwoordig is, of hy weet hoe om dit agterna te neem, en of hy daardeur geïnspireer word vir sy reise. Maar het die groot verkennings aan die einde van die Middeleeue en bowenal die Groot Ontdekkings sy visie op die wêreld verander en sy wonderlike beeldmateriaal neergesit?
Evolusie is stadig, en reisbeskrywings uit die laat Middeleeue (en daarna) verwar voortdurend verwondering met realiteite vir baie, ondanks parallelle vooruitgang in kartografie. Die oue het lank die maatstaf gebly wat geografie en wêreldbeskouing betref, nog meer met die Renaissance-humanisme. Ontdekkingsreisigers word ook gesien as voortsettings van die Antieke, maar al hoe meer waarneming en ervaring word beklemtoon. Want as respek vir die ouer manne voortduur, is dit ook nodig om verder te kan gaan as om hulle te eer.
Die ervaring word geopenbaar in die kern van die verandering in die visie van die wêreld aan die einde van die 15de eeu (byvoorbeeld met die reisiger Jérôme Münzer), en die bewustheid (weliswaar stadig) van die bestaan ​​van 'n nuwe wêreld, word geïgnoreer van die oue, in die eerste dekades van die sestiende eeu die punt huis toe dryf. Van toe af kan wonders net legendes bly en geleidelik vervaag in die lig van die werklikheid van dinge wat ontdek en waargeneem word. Die siening van die wêreld word ingrypend verander, en dit betree die moderne era.
- M. Mollat-du-Jourdin, Die ontdekkingsreisigers van die 13de tot die 16de eeu, CTHS, 1992.
- I. Bejczy, Die brief van die priester John, 'n Middeleeuse utopie, Imago, 2001.
- P. Chaunu, Europese uitbreiding van die dertiende na die vyftiende, PUF (New Clio), 1995 (riet).
- "Les Grandes Découvertes", L'Histoire (spesiale uitgawe), 355, Julie-Augustus 2010.
- "Heroes and Wonders of the Middle Ages", The History Collections, 36, Julie-September 2007.
Vir verdere :
- H. Bresc, E. Tixier du Mesnil (dir), Geografe en reisigers in die Middeleeue, Presses Universitaires de Paris Ouest, 2010.