Hier het ons ’n perfekte oorvleueling van twee genres, oftewel werk wat in terme van twee verskillende genres ewe goed beskryf kan word. (’n Bemiddelende term wat homself miskien hier iewers aanmeld, is “vonkfiksie”, maar by laasgenoemde is daar myns insiens nie die sterk simboliese kontraksie – nie dieselfde, geïmpliseerde, verdigtende transformering – bespeurbaar as in Kafka se kort prosa nie, en dis juis laasgenoemde masjinasie wat daarvan ook ’n gedig maak, myns insiens.) Die geheim is om die afval te laat rus tydens die kookperiode, m.a.w. kook die eerste fase vandag en die laaste fase môre. Baie classy, stunning atmosfees en die wyne is besonders lekker (moenie vergeet van die mooi girls nie!). “Baie. ’n Mens gaan deur daardie stadiums, veral in jou dertigerjare, die kritici is unkind en jy voel niemand hou van jou werk nie, jy is nie goed genoeg nie… Maar nou is dit vir my weer wonderlik om te speel, dis vir my heerlik, ek geniet dit.”