Amanda Strydom se roerende brief aan Johannes Kerkorrel | SARIE
Ek het vanmiddag in Potch aangekom, effe vuisvoos ná die Cultivaria-fees en soos altyd 'n bietjie triestig van nostalgie en verlange. Want Potch is waar ons mekaar die eerste keer ontmoet het, Ralph. Voor die stadsaal. Ek het met 'n bus uit Johannesburg gekom, want my vriendin Anne, wat later jou vrou sou word, het gebel om te sê sy wil hê ek moet haar trouman ontmoet.
Ek het op julle troue vir julle "Kinders van die wind" gesing. En die woorde halfpad vergeet.
Maar jy het – en Afrikaans het vry geword. Ons kon vir die eerste keer ons kop oplig en voel dat ons taal en musiek 'n doel dien, dat ons grense kan verskuif en vir niks in die wêreld hoef terug te staan nie.
Ek was by jou toe jy uit die closet geklim het. Hoe weerloos was jy nie – maar ook dapper en sonder verskonings. Ek was by jou toe jy jou minnaar aan die dood moes afstaan. Ek was daar toe jy Koos Prinsloo verwoed met die vuis bygekom het omdat jy gekrenk gevoel het oor sy uitlatings in "Slagplaas".
Jy was altyd daar vir my. Deur my depressiejare was jy een van die min mense wat my altyd kom opsoek het. Menige Sondag het jy met jou fiets van Gold Reef City se kant na Westdene gery met blomme, wyn en brood en my kom verras by die Westdene-dam. Dan het ons op ons rug na die swaeltjies gekyk wat huis toe kom. G'n woord was nodig. Ons kon stil wees saam.
En hier is ek in Potch, 2010, dis weer Aardklop, ek bly in dieselfde hotel, dieselfde kamer waar jy en Dimitri altyd gebly het. Ons doen 'n produksie met die Potchefstroomse Universiteitskoor en orkes, getiteld Persreën. Hulle maak so mooi, Ralph. Die eerste keer toe ek hulle hoor, het ek besef dat jou musiek tydloos is.
Dat jy vir ons 'n musiekskatkis gelaat het wat nooit sal oud word nie. Dat "Halala Afrika" volksbesit geword het. Selfs my gehore in Nederland juig die lied staande toe wanneer ek dit daar sing.
So bring "Hillbrow" steeds trane in ons oë. En laat "Ossewa", "Persreën" en "Sit dit af" ons steeds dans. "Hoe ek voel" is die mooiste liefdeslied in Afrikaans en "Somer" maak almal week wat luister en jóú Kaapstad beleef.
Ek open die produksie Persreën met 'n lied wat ek ná jou dood vir jou geskryf het. Ek wens jy was hier om die produksie te sien en hoor. Die universiteit wat julle destyds met die Voëlvry-beweging weggejaag het, vereer jou na dese as een van hul GROOTSTE seuns!! Oukei, hulle sensor steeds van jou lirieke, maar laat ek nie daaroor uitwei nie.
Iets voel vir my dat jy wel hier is. En luister. En instemmend knik. Hier is my lied vir jou waarmee ons die produksie open. Terloops, daar is 'n YSLIKE GROOT skildery op 'n agterdoek van jou wat alles gadeslaan. En by tye kan ek sweer dat dit leef.
Jy was selfsugtig, jy was wreed – jy sê: Miss Mandy, sny die brood
En ek sê vir God: Meester, hierdie droom is 'n siek grap
Ek skink die wyn, sny die brood, ek sit die blomme in 'n pot
En RSG speel sedertdien elke dag 'n lied van jou
By 'n uitstalling in Oudtshoorn oor jou lewe en jou werk
Het die mense kom kyk en huil – dit was heilig, soos 'n kerk
Jy sê: "Moenie hartseer wees nie, ek is nie regtig dood
en waar jy op my skoot gerus het, lê 'n blou ballon
Amanda Strydom het ook eksklusief 'n kortverhaal vir SARIE geskryf.
Ek is 63jr oud . Die gesig mag dit wel toon, maar my gees is nog baie jonk. Ek bly tans in Australia by my kinders, my eggenoot is Aug 2009 oorlede in SA na 'n kort siekbed en dis die rede hoe ek hier opgeeindig het. Ek het jou brief gelees wat jy geskryf het aan Johannes Kerkorrel. Wat 'n wonderlike talent het jy nie, wat net ons Hemelse Vader kan gee. Ook het ek graag geluister na Ralph, en het altyd geniet watookal hy gesing het.
Dis is vreeslik mooi, dankie Amanda.
sjoe – hoendervleis. ek dink nie hierdie verlang hou ooit op nie.
trane-wegpik mooi…. dankie. dat jy glo. hy is/was besonders, en jy ook
Pragtig soos altyd Amanda. Ons woon in Amerika en jou en Johannes se musiek is heilige Afrikaans op my I-pod. Halala Afrika vir altyd in 'n blou ballon. Groete