Vangname van Johannes II van Frankryk, Poitiers - Geskiedenis Podcasts - 2021
Koning Johannes II van Frankryk gee sy swaard oor aan Denis de Morbeck ('n ridder van Artois) tydens die slag van Poitiers, 1356 (1793). Uit Ashburton's History of England, deur Charles Alfred Ashburton. [W. & J. Stratford, High Holborn, Londen, 1793]
A1 plakkaat (84 x 59 cm)
Argiefkwaliteit plakkaatpapier, ideaal vir die druk van groter foto's
A1 plakkaat (84x59cm, 33x23 duim) gedruk op 170gsm satyn plakkaatpapier. Veilig verpak, opgerol en in 'n sterk posbus geplaas en gestuur. Plakkaatafdrukke is van vergelykbare argiefkwaliteit met ons fotografiese afdrukke; dit word eenvoudig op dunner plakkaatpapier gedruk. Alhoewel ons slegs fotografiese afdrukke in ons rame gebruik, kan u plakkaatafdrukke raam as dit noukeurig ondersteun word om te voorkom dat dit mettertyd verslap.
Watermerke verskyn nie op voltooide produkte nie
Johannes II van Frankryk
Johannes II (Frans: Jean II 26 April 1319 - 8 April 1364), genoem Johannes die Goeie (Frans: Jean le Bon), was 'n monarg van die Huis van Valois & wat van 1350 tot sy dood regeer het as Koning van Frankryk .
Toe Johannes II aan bewind kom, staar Frankryk verskeie rampe in die gesig: die Swart Dood, wat die dood veroorsaak het van byna die helfte van die bevolking se opstand, bekend as Jacqueries gratis maatskappye (Grandes Compagnies) van routiers wat die land en Engelse aggressie geplunder het wat tot rampspoedige militêre verliese gelei het, waaronder die Battle of Poitiers van 1356, waarin John gevange geneem is.
Terwyl John 'n gevangene in Londen was, het sy seun Charles regent en verskeie rebellies ondervind wat hy oorkom het. Om sy vader te bevry, het hy die -verdrag van Brétigny (1360) gesluit, waardeur Frankryk baie gebiede verloor en 'n enorme losprys betaal het.
In 'n uitruil van gyselaars, wat sy tweede seun, Louis, hertog van Anjou, insluit, is John uit gevangenskap vrygelaat om geld in te samel vir sy losprys. Met sy terugkeer in Frankryk het hy die franc geskep om die geldeenheid te stabiliseer en probeer om van die gratis maatskappye ontslae te raak deur hulle na 'n crusade te stuur, maar Pous Innocentius VI sterf kort voor hul ontmoeting in Avignon. Toe Johannes in kennis gestel word dat Louis uit gevangenskap ontsnap het, keer hy vrywillig terug na Engeland, waar hy in 1364 sterf. Hy word opgevolg deur sy seun Charles V.
Oorgawe van koning John II van Frankryk in die Slag van Poitiers, deur Henri-Louis Dupray (c. 1841-1909)
Hierdie beeld, geskep deur die Franse kunstenaar Henri-Louis Dupray (c. 1841-1909), beeld die oorgawe van koning John II van Frankryk uit aan die magte van Edward "die Swart Prins" van Engeland tydens die Slag van Poitiers op 19 September, 1356. Die illustrasie van Dupray volg die verslag van die kroniekskrywer, Jean Froissart (c. 1337-1410), wat geskryf het oor hoe die Engelse troepe onder mekaar gesukkel het om die eerste te wees wat die Franse koning en die koning se seun, Philip, gevange geneem het. ook teenwoordig in die geveg. Te midde van die kakofonie van Engelsmanne wat in swak uitgesproke Frans "oorgawe" skreeu, het een van die stemme (wat die koninklike taal perfek praat) vir koning Johannes II opgeval-hierdie welsprekende ridder is waarskynlik die man wat Henri-Louis Dupray in die middel van die beeld, met sy arm uitgestrek na koning John en prins Philip. Jean Froissart het die toneel beskryf:
'' Wie is jy? 'Het die koning gevra. 'Vader, ek is Denis de Morbecque, 'n ridder van Artois. Maar ek dien die koning van Engeland omdat ek uit Frankryk verban is en al my besittings verbeur het. 'Toe ek [Jean Froissart] meegedeel is, het die koning geantwoord, of waarskynlik geantwoord:' I surrender to you ', en gee hom sy regterhandskoen "(Kronieke, Boek een, Pikkewynvertaling bl. 141).
Ondanks die feit dat die koning hom aan sir Denis de Morbecque voorgelê het, het die twis onder die Engelse oor wie krediet vir die gevangenskap sou eis, nie bedaar nie, totdat die Swart Prins vertroude hulpverleners na die toneel gestuur het om te verseker dat die koning en sy seun met respek behandel word.
Opname van Johannes II van Frankryk, Poitiers - Geskiedenis
10 jaar na die Engelse oorwinning in Crecy het 'n Anglo/Gascon -leër onder leiding van Edward van Woodstock 'n groot oorwinning behaal op Poitiers op 19 September 1356. Weereens is 'n Franse leër deur die veragte Engelse afgekeur, maar wat hierdie oorwinning anders gemaak het, was nie net die gevang van die Franse koning, Johannes II, maar die feit dat dit 'n oorwinning was wat deur alle arms gewen is, nie net die langboog nie.
In die tien jaar sedert Crecy het die Swart Dood veral Europa en Engeland verwoes. As gevolg hiervan het die vyandelikhede tussen die twee lande tot stilstand gekom. In die ruskans het die Franse koning baie broodnodige hervormings aan die Franse militêre stelsel uitgevoer, veral met die opleiding en toerusting van kruisboogskutters en die verdediging van dorpe.
In 1355 het die Engelse 'n reeks Chevauchees teen die Franse geloods. Die Prins van Wallis en rsquos Chevauchee, bekend as die Groot Chevauchee, het die suide van Frankryk tot by Narbonne verwoes en die Franse ekonomie groot skade berokken.
Op 19 September 1356 ontmoet die Franse die agterhoede van die Engelse leër. Edward en sy generaals is van plan om terug te trek, maar hulle sien kans om te slaan. Die geveg wat daarop volg, is bloedig en beslissend. Teen die einde van die dag was 'n groot deel van die Franse aristokrasie dood, sterwend of gevangene, waaronder koning Johannes II. Die Anglo/Gascon -leër is verryk bo sy wildste drome met die losprys wat betaal sou word.
Hierdie veldtog was 'n meesterstuk van strategiese oorlogvoering. In drie maande het die Anglo/Gascon 'n verwoestende veldtog van ekonomiese oorlogvoering uitgevoer wat die Franse staat ondermyn en die rykdom van 'n groot gebied in Frankryk vernietig het. Die laaste glans op die veldtog was die oorwinningstryd en die inname van die Franse koning.
In hierdie program gebruik die BHTV -span hul ervaring as soldate en gidse om hierdie ikoniese veldtog tot lewe te bring. Die span ondersoek die politieke, militêre en ekonomiese agtergrond van die veldtog en maak die onderwerp lewendig deur besoeke aan al die belangrikste plekke, vaardige gebruik van kaarte en komplimenteer met heropname van beeldmateriaal en vignette van lewe en gevegte in 1356.
Die gevangenskap van die Franse koning
Froissart gee ons weer 'n lewendige beskrywing van die gevangenskap van koning Jean II en sy jongste seun in hierdie gedeelte:
". Soveel Engelse en Gascons het in daardie deel gekom, dat hulle die koningsgeveg oopgemaak het, sodat die Fransmanne so vermeng was tussen hulle vyande dat daar soms vyf man op een heer was. Die heer van Pompadour is geneem en ^ die heer Bartholomew de Burghersh, en daar is meneer Geoffrey van Charny gedood met die vaandel van die koning in sy hande : ook die heer Raynold Cobham het die graaf van Dammartin doodgemaak. het uitgeroep: 'Meneer, gee u op, anders is u maar dood.' Daar was 'n ridder van Saint Omer's, in loon by die koning van Engeland, genaamd sir Denis Morbeke, wat die Engelse vyf jaar tevore gedien het, omdat hy in sy jeug die koninkryk van Frankryk verbeur het vir 'n moord wat hy in Saint gedoen het Dit gebeur so goed met hom dat hy langs die koning was toe hy hom gaan haal: hy stap in die pers, en met sterkte van sy liggaam en arms kom hy na die Franse koning en sê in goeie Frans, 'Meneer, gee u op.' Die koning het die ridder aanskou en gesê: 'Aan wie sal ek my gee? Waar is my neef, die prins van Wallis?' As ek hom sou sien, sou ek met hom praat. ' Denis het geantwoord en gesê: 'Meneer, hy is nie hier nie, maar gee u aan my, en ek sal u na hom toe bring.' 'Wie is u?' 'Het die koning gesê.' Ek is Denis van Morbeke, 'n ridder van Artois, maar ek dien die koning van Engeland omdat ek die koninkryk van Frankryk verban het en ek het alles wat ek daar gehad het, verbeur. ' Toe gee die koning hom sy regterhandskoen en sê: Ek gee my aan u oor. . ⎝ ] "
Poitiers, slag van
Poitiers, stryd van, 1356. Edward, die bloeding van die Swart Prins was in 1346 op Cr ຜy en hy het 'n groot deel van die volgende tien jaar veldtogte in Frankryk deurgebring. In Augustus 1356 was hy voor Bourges, maar bedreig deur 'n veel groter leër onder Johannes II van Frankryk. Die Engelse het probeer terugtrek in die rigting van Bordeaux, maar het hul weg by Poitiers geblokkeer. Die Swart Prins het terme aangebied in die hoop om die stryd te vermy, maar op 19 September val die Franse aan. Boogskutters, wat in slote en agter heinings lê, het die eerste aanvalle verbreek, en in hul laaste aanval is die Franse in die flank geneem. Die groot aantal gevangenes het die Franse koning ingesluit. Aangesien koning Dawid van Skotland, wat in 1346 by Neville's Cross gevange geneem is, steeds 'n gevangene was, het Edward III nou twee konings aan sy hande gehad.
"Poitiers, stryd van." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 19 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
"Poitiers, stryd van." The Oxford Companion to British History. . Ontvang op 19 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/poitiers-battle
Het die Swart Prins se terreurveldtog sy spore gewen?
Op die aand van 19 September 1356 vermaak die troonopvolger van die Engeland die koning van Frankryk in sy tent, naby die stad Poitiers in Wes -Frankryk. Dit was egter geen gewone koninklike vergadering nie. Die koning is op die slagveld gevange geneem en was aan die genade van een van die mees legendariese figure in die Middeleeuse geskiedenis.
Alhoewel hy eers in die middel van die twintigerjare was, was Edward, prins van Wallis, op die hoogtepunt van sy militêre loopbaan. Sy lewe simboliseer persoonlik die eerste helfte van die Honderdjarige Oorlog, toe Engeland geveg het vir die reg om die Franse kroon te dra. Edward, saam met sy vader en naamgenoot Edward III, toon die martial glorie van die aanvanklike Engelse oorwinnings aan en het 'n reputasie gekry vir moed en ridderlikheid. Edward is egter in die geskiedenis bekend as die 'Swart Prins', en op baie maniere was sy optrede in Frankryk koud brutaal vir diegene wat hul trou aan hom ontken het.
Sy lewe was 'n teenstrydige mengsel van idealistiese heroïsme en barbaarse terreur. Edward is in 1330 gebore en is grootgemaak as soldaat. In die Middeleeuse wêreld moes die ideale koning 'n kryger wees en Edward III wou hê dat sy seun van kleins af militêre opleiding moes ondergaan. Op die ouderdom van sewe was Edward reeds toegerus met 'n volledige wapenrusting en in dieselfde jaar begin die konflik wat bekend sou staan ​​as die Honderdjarige Oorlog. Prins Edward sou die res van sy lewe kragtig en soms kontroversieel deurbring deur sy vader se saak te beveg en sy militêre loopbaan het op 16 -jarige ouderdom ernstig begin.
Edward, prins van Wallis, was een van die stigterslede van die Orde van die Kouseband, Engeland se mees gesogte ridderorde
In Julie 1346 het Edward III se leër onbestrede in Frankryk by La Hogue geland. Die volgende dag het die koning prins Edward tot ridder geslaan om die begin van sy loopbaan as soldaat te wees. Die prins het onmiddellik sy regte uitgeoefen om ander ridders te skep, en in die daaropvolgende optog oor Normandië was die voorhoede nominaal onder sy bevel. Die Franse het die Engelse ingehaal op die noordoewer van die rivier die Somme en Edward III het 'n plek naby die dorp Crécy gekies om te veg.
Die Engelse tel tussen 9 000 en 12 000 man, maar veg teen 'n Franse leër van ongeveer 30 000 onder koning Philip VI. Edward III het sy manne in verdedigingsorde op 'n heuwel ontplooi met boogskutters en twee afdelings aan die voorkant, en die afdeling van die koning vorm die reservaat. Prins Edward was in die middel van sy mans, omring deur sy huishoudelike ridders en twee grawe. Alhoewel die Franse en Genoese soldate voortdurend geteister is deur Engelse langboë, val die swaarkry van die hand-aan-hand-gevegte op die prins se manne.
Die Slag van Crécy was die eerste beslissende Engelse landoorwinning tydens die Honderdjarige Oorlog
Jong Edward was van die begin af in die stryd, en baie verhale word nou aan sy gedrag gekoppel. Daar is berig dat die hertog van Alençon, wat die eerste Franse aanklag gelei het, die standaard van die prins verslaan het voordat hy vermoor is. 'N Tweede Franse aanklag dring deur in die afdeling van Edward en die prins was in groot persoonlike gevaar. Sommige het gesê dat hy op sy knieë gedwing is en deur die graaf van Hainault gevange geneem is voordat hy deur sy standaarddraer Sir Richard Fitz-Simon gered is. In 'n ernstige oortreding van dissipline moes Fitz-Simon sy vaandel laat sak om die prins te verdedig.
Een van die bekendste verhale handel oor die boodskapper wat op die oomblik van krisis na Edward III gestuur is om hulp vir die prins te vra. Die koning het na bewering geantwoord: "Laat die seun sy spore wen." Toe Edward III uiteindelik 20 ridders stuur om sy seun te red, het hy gevind dat die prins en sy manne op hul swaarde rus en leun, nadat hulle die Franse aanval afgeweer het.
Prins Edward se moed tydens sy eerste groot verlowing by die Slag van Crécy het sy tydgenote beïndruk. Volgens die legende het hy die nagedagtenis aan die vermoorde, blinde koning Johannes van Bohemen vereer deur sy persoonlike kenteken van drie vere as sy eie aan te neem, wat vandag nog die simbool van die Prins van Wallis is.
Prins Edward betoon eer aan die gevalle koning John van Bohemen in hierdie geromantiseerde skildery
Daar was egter 'n kontrasterende reaksie op die ridderlike bravuur. Volgens 'n kroniekskrywer in Hainault, toe Edward III sy seun vra wat hy dink om aan die stryd te gaan, word berig dat die prins "niks gesê het nie en skaam was". As hierdie verslag waar was, was dit in stryd met Edward se latere gedrag op die slagveld.
Bots teen die golwe
Na Crécy onderteken die Franse 'n wapenstilstand met die Engelse wat verleng is deur die uitbreek van die Swart Dood, maar teen die somer van 1350 hervat die oorlog. Engelse planne vir 'n Anglo-Castiliaanse huweliksalliansie waarby Edward se suster Joan betrokke was, het uitmekaar geval toe sy aan die plaag sterf. Die Franse het hierdie geleentheid aangegryp om die Castiliërs aan te moedig om 'n groot vloot te stuur om die skeepvaart in die Engelse kanaal te teister.
Teen Julie 1350 het die Engelse 'n vloot by Sandwich bymekaargemaak en middel Augustus was 'n Castiliaanse gasheer buite Winchelsea. Beide prins Edward en sy pa het op 28 Augustus begin en die twee vloote het die volgende aand verloof geraak. Die Engelse stamp en klim aan boord van Castiliaanse skepe voordat die bemanning op die dekke bots. In die geveg is die skip van die koning gesink en Edward III moes aan boord van 'n Castiliaanse skip skarrel. Net so was die skip van prins Edward besig om te sink toe sy broer John van Gaunt langs hom seil en hom red. Die geveg was 'n hewige stryd, maar eindig met die terugtrekking van die Castiliërs teen skemer, terwyl die res deur die Engelse gevange geneem word.
Daarna het die koning en sy seuns by Winchelsea en Rye geanker en perde uit die dorpe ingeroep om die nuus aan koningin Philippa oor te dra. Daar word opgeteken dat die koninklike gesin die nag deurgebring het en vertel het van die dag se gevegte, wat blykbaar 'n koud dekadente kontras is met die maritieme slagting wat slegs enkele ure tevore plaasgevind het.
Edward III het baie van sy vlootoorwinning gemaak en die nuwe muntstuk van 1351 weerspieël sy aanspraak dat hy die 'Koning van die See' is, met die krygsmonarg wat in 'n skip staan. Wat prins Edward betref, die stryd by Winchelsea het slegs sy krygersreputasie verbeter, wat in die komende jare sou toeneem. Sy loopbaan sou ook begin besmet word deur 'n hardheid in die uitvoering van die oorlog in Frankryk.
Hierdie goue Engelse edel muntstuk uit die vroeë 1350's beeld Edward III uit wat in 'n rat sit as ' King of the Sea '
"Die vreeslike Prince Noir "
Die laaste wapenstilstand met Frankryk eindig in die middel van die 1350's en prins Edward kry sy eie operasieteater in Gascogne, wat destyds 'n Engelse besitting was. Die prins was entoesiasties en het geskryf dat hy 'die koning gebid het om hom verlof te gee om die eerste te wees wat verby die see sou gaan'. Hy vaar formeel na die suidweste van Frankryk met volle magte om Engelse gebiede daar te administreer. Hy het ook 'n militêre dienskontrak ontvang wat voorsiening maak vir gebeure soos die vang van 'die hoof van die oorlog' (die hoof Franse bevelvoerder) en die moontlike gevangenskap van die prins.
Edward land op 20 September 1355 in Bordeaux en sy gesamentlike Anglo-Gascon-leër van 6 000 tot 8 000 man vertrek op 5 Oktober met die doel om 'n 'chevauchée' te voer-'n aanval wat die vyand se voorraad en aansien verswak deur doelbewus te verbrand en te plunder dorpe en dorpe. Dit was eintlik 'n vorm van gemagtigde terrorisme en is gedurende die Honderdjarige Oorlog gebruik, en Edward het gehelp om hierdie vernietiging te legitimeer.
Die Swart Prins word Aquitanië toegestaan ​​deur sy vader Edward III
Die prins se doelwit in 1355 was die land van Jean d'Armagnac, wat deur Johannes II van Frankryk aangestel is om druk op Engelse gebiede te plaas. Toe sy weermag op 10 Oktober vyandelike lande bereik, het dit in drie kolomme ingeskuif en versprei om van die land af te leef, en twee weke het die Armagnac -lande verwoes. Die weermag het selfs draagbare brûe gehad om die omvang van die plundering te vergroot. Edward verhuis daarna na Languedoc en kon groot dorpe aanrig, waaronder die stad Carcassonne, wat hy in beslag geneem en verbrand het.
Teen 8 November het hy die verste punt van sy opmars na Narbonne aan die Middellandse See bereik, waarheen die stad geneem is ondanks hewige weerstand - maar sy kasteel het uitgehou. Edward keer op 27 November terug na vriendelike gebied, nadat hy die Franse nog nie een keer in 'n oop geveg betrek het nie. Die Franse het hom doelbewus vermy, wat hulle laat aarsel het en daardeur die prins 'n propaganda -oorwinning gegee het.
Engelse leërs het berug geraak vir die hewige plundering en plundering wat hulle gedurende die Honderdjarige Oorlog en#8217 in Frankryk toegedien het
Die chevauchée was 'n nagmerrie vir die mense van Suid -Frankryk. By Montisgard is aangeteken dat mans, vroue en kinders sonder onderskeid geslag is en dit was 'n toneel wat in die hele streek herhaal is. In die 19de eeu kon nog koolzuurhoudende oorblyfsels van verbrande graan in die ruïnes van Montbrun-Lauragais gevind word en daar word gesê dat selfs die pous gevrees het vir sy veiligheid in Avignon. Die beroemde bynaam van Edward is waarskynlik afkomstig van hierdie aanval - in die dele wat hy deurgemaak het, was hy bekend as 'die vreeslike Prince Noir'. Die skade was so dat daar tot in die 20ste eeu 'n plaaslike mondelinge tradisie was onder plaaslike boere wat verhale vertel het oor 'n figuur bekend as 'L'Homme Noir' wat in die Middeleeue saam met 'n leër verbygegaan het.
Die chevauchée het ook die ekonomiese produktiwiteit van die streek ontwrig en die Franse vermoë om Engelse aanvalle te weerstaan, is gevolglik verminder. Edward se rentmeester het verduidelik: "Die platteland en dorpe wat tydens hierdie aanval vernietig is, het vir die koning van Frankryk meer inkomste gebring ten bate van sy oorloë as die helfte van sy koninkryk." In Desember 1355 regverdig Edward die aanval in 'n brief aan die biskop van Winchester: 'Ons het daarna deur die land Armagnac gery en die land verwoes en verspeel, waardeur die leuens van ons genoemde mees geëerde heer, wat die graaf voorheen onderdruk het, was baie vertroos. " Edward het geïmpliseer dat die plaaslike adel dankbaar was vir sy ingryping, maar blykbaar nie bekommerd was oor die lyding wat sy weermag gepleeg het nie. Hierdie koue impliseer dat Edward slegs sy ridderlike gedrag vir mede -lede van die adel voorbehou het.
Triomf by Poitiers
In Augustus 1356 het Edward nog 'n chevauchée van Frankryk na Aquitaine gelanseer. Hy het 'n beleid van verskroeide aarde aangeneem toe hy noordwaarts vorder om die druk op Engelse garnisoene in Noord- en Sentraal -Frankryk te verlig, maar word by Tours gestop toe hy nie die kasteel kon inneem nie. Terselfdertyd hoor hy dat Johannes II uit Normandië suidwaarts marsjeer om sy leër by Tours te vernietig. Edward begin terugtrek na Bordeaux, maar die Franse koning het hom naby Poitiers ingehaal.
Die Slag van Poitiers was die tweede van drie beroemde Engelse oorwinnings tydens die oorlog, wat die gevegte van Crécy en Agincourt insluit
In hierdie stadium het Edward aangebied om die buit wat sy leër gesteel het, prys te gee in ruil vir 'n veilige deurgang, maar dit word weerlê. Met geen opsies meer nie, het hy sy Anglo-Gascon-leër van 6 000 man op 19 September in die gesig gestaar teen 'n Franse leër van minstens 20,000. Hy het sy leër in drie afdelings saamgestel met sy boogskutters op die flanke en sy eie afdeling agter behou met 'n elite -kavalerie -eenheid. Edward het toe sy manne agter 'n lae heining gerangskik vir beskerming, met moerasse aan die linkerkant en waens na regs.
Koning John het sy eie manne ingedeel in vier 'gevegte' onder leiding van homself, die dauphin, baron Clermont en die hertog van Orléans. Sowel die dauphin as Clermont het die Engelse aangeval, maar is deur die pyle en teenaanvalle deur Engelse wapenskildmanne meegesleur. Die troepe van die dauphin het toe in die naderende afdeling van Orléans vasgery voordat hulle John se troepe raakgeloop het, wat verwarring veroorsaak het. As die Franse nie in hierdie stadium in paniek was nie, kon hulle die manne van Edward, wat uitgeput geraak het en hul gewondes begin versamel het, laat loop het. Eerder beveel Edward sy manne om die dekking van die heining af te breek en die Franse aan te kla terwyl hy terselfdertyd sy kavallerie lanseer om die vyand te flank. Na 'n harde geveg het die Engelse hul stand gehou en die Franse lyn het in duie gestort.
Dit was 'n groot oorwinning vir Edward. Teen 'n minimale prys is 2 000 Fransmanne doodgemaak en nog 2 000 gevange geneem, waaronder die grootste prys: koning Johannes II. Hy is na Edward se tent gebring, waar die prins hom bedien het en volgens een kroniekskrywer het gesê dat John se persoonlike dapperheid "sy eie grootste ridders oortref het". Dit was weinig troos vir John wat as triomf na Engeland teruggeneem is.
Die inname van Johannes II by Poitiers was 'n groot sukses vir die Swart Prins en 'n duur vernedering vir Frankryk
Edward is getrakteer op 'n groot optog in Londen, waar die watergange blykbaar met wyn geloop het, terwyl John 'n somber swart kleed gedra het. Hy het goeie rede - sy gevangenskap het groot gevolge in Frankryk, waar sy losprys meer was as die jaarlikse inkomste van die land. Sommige het gesê dat dit twee keer soveel is en John sterf uiteindelik in Engelse ballingskap, met sy land in 'n gebroke toestand van anargie.
In die donkerte in
Poitiers was die toppunt van Edward se militêre loopbaan en dit lyk asof hy gereed was om sy vader op te volg as 'n magtige koning Edward IV van Engeland. Hy regeer Aquitaine as 'n semi-onafhanklike prinsdom tussen die jare 1360 en 1367, en behaal 'n verdere dramatiese oorwinning in Spanje in Nájera in 1367. Na die Spaanse veldtog het sy gesondheid egter vinnig agteruitgegaan. In 'n uiters omstrede voorval by die beleg van Limoges in 1370, beveel 'n prins wat nou rommel is, die afdanking van die verowerde stad.
Volgens die kroniekskrywer, Jean Froissart, 'was dit 'n melancholiese onderneming vir alle geledere, ouderdomme en geslagte wat hulle op die knieë neergedaal het om genade, maar hy was so ontstoke van passie en wraak dat hy na niemand geluister het nie, maar almal is aan die swaard geslaan, oral waar hulle gevind kon word. " Dit is sedertdien baie geskied onder historici, maar hoe dit ook al sy, Limoges het die reputasie van Edward baie geskend.
Die prins se gesondheid het steeds versleg en hy is in 1376 in die ouderdom van 4676 oorlede, net 'n jaar voor sy pa. Die eens magtige prins het nooit koning van Engeland geword nie - sy seun sou die rol in sy plek as Richard II inneem. Edward, die Swart Prins, het eerder 'n gemengde erfenis van militêre glorie, selektiewe ridderlikheid en 'n bittere herinnering aan wrede bloedvergieting nagelaat.
Die Swart Prins word begrawe in die katedraal van Canterbury, waar sy helm, skild, handskoene en jupon (opgestopte hemp) nog steeds vertoon word
Vir meer verhale van historiese krygers, teken 'n intekening op History of War op en bespaar geld op die voorbladprys! Vir meer inligting besoek: www.myfavouritemagazines.co.uk
Karel V van Frankryk sterf by Poitiers
Soos daar op die blik staan, laat ons sê dat tydens die Slag van Poitiers, Charles, Dauphin van Frankryk, later Karel V ernstig gewond is tydens die gevegte en sterf hy daarna. Sy pa John word steeds gevange geneem.
Charles is dood sonder enige seuns, slegs twee dogters.
Sy broer Louis I, hertog van Anjou, is nou die Dauphin.
Wat gebeur volgende? hoe gaan dit met Louis as regent van Frankryk terwyl sy pa in die tronk sit?
Frankryk kan heel moontlik gefok word.
Dit het 'n man soos Charles aan die stuur nodig gehad ná die rampe wat Philip VI en John II was, Louis lyk vir my nie besonder bekwaam of onbekwaam nie, nogal gemiddeld. As hy dus die oorlog herbegin soos sy broer, maar dit nie so goed hanteer soos Charlie nie. wel, dit is nie Agincourt nie, maar 'n Plantagenet -Frankryk lyk 'n wettige moontlikheid. Veral as TBP nie die Gascons te veel belas nie.
Wat Louis self betref, word sy Italiaanse ambisies byna beslis vlinder, miskien is Johannes die Praggenoot die erfgenaam van ATL?
Ook (as die huwelik nie vlinder is nie, is dit waarskynlik tbh), kan dit Montfort permanent aanpas by die Engelse. Moenie teen beide kante speel nie, ens.
Wat Louis self betref, word sy Italiaanse ambisies byna beslis vlinder, miskien is Johannes die Praggenoot ATL -erfgenaam?
Ook (as die huwelik nie vlinder is nie, is dit waarskynlik tbh), kan dit Montfort permanent in lyn bring met die Engelse. Moenie teen albei kante speel nie, ens.
CaptainShadow en ek het onlangs iets soortgelyks hieroor bespreek, en ek moet met sy beoordeling hier saamstem: