Ek was vyf jaar oud toe my pa en ma geskei is en dit was ’n moeilike tyd vir ons almal. Ná die egskeiding het my pa gesukkel om die trauma te verwerk en het in homself gekeer. Dus was hy nie ’n baie betrokke pa nie, wat ek vandag verstaan. Die werklikheid is egter dat dit ’n groot leemte in my lewe gelaat het wat ek só graag wou vul.
Dis belangrik vir ’n meisie om erkenning by haar pa te kry en ek het dit nie gekry nie. Ek het nie gekoester en geliefd gevoel nie. Ek het nie waardevol of die moeite werd gevoel nie. Ek het ook nie geborge of veilig gevoel nie. Gevolglik het ek na ander mansfigure gekyk om die behoefte om te behoort te vervul. Iemand om my vraag te beantwoord: “Is ek goed genoeg?” Ek het ’n vaderfiguur gesoek.
Dat ek nie in ’n verhouding hoef te wees om goed oor myself te voel nie, want binne-in myself weet ek, ek is goed genoeg. Ek het ook besef iemand anders kan jou nie vervul nie. As jy heel wil wees, moet jy verantwoordelikheid vir jou seer aanvaar. Dis ook bevrydend om te weet dat jy op die ou end kan kies of iets jou lewe positief of negatief gaan beïnvloed.