Our Lady of Yankalilla - WRSP
Ons Lady van Yankalilla
ONS LADY YANKALILLA
ONS LADY YANKALILLA TYDEL
1857: Die Christ Church is gestig in Yankalilla, Suid-Australië.
1994: Die beeld van die Maagd Maria verskyn deur gips aan die voorkant van die kerk.
1995: Die beeld is geraam.
1996: Die heiligdom is geseën deur die biskop van The Murray [Suid-Australië], biskop Graham Walden; 'n pomp is geïnstalleer om toegang tot heilige water te kry.
1996: Die eerste heiligdommis gehou.
1997: Daar is kennis geneem van veranderinge aan die beeld; Christ Church is gelys as 'n erfenisgebou.
2000: 'n Visie van Maria is in die kerk gesien.
2000: Die Retreat-sentrum word geopen.
2001: Die eerste pelgrimstog van die Assumptietydperk is gehou.
2002: 'n Roos is vernoem na die heiligdom genaamd Our Lady of Yankalilla Rose.
2003: 'n Ikoon is van die pieta geverf.
2005: Christ Church word 'n pastorale distrik; die posisie van gemeentepriester het oorbodig geword.
c2010: Genesingsmassa's het opgehou en is op die vierde Sondag van die maand na gereelde dienste gehou.
Yankalilla is 'n klein dorpie suid van Adelaide [Suid-Australië]. Die grondslag vir Christ Church, 'n Anglikaanse kerk in Yankalilla, is op November 8, 1856, gelê. In 1857 het die kerk oopgemaak en 'n erfenisgeboude gebou in 1997 geword. Die kerk is beduidend omdat dit godsdienstige tradisies weerspieël wat vroeë koloniste (South Australian Heritage Places Database 2015) na Suid-Australië gebring het.
In Augustus 1994 het 'n beeld van die Maagd Maria, wat die baba Jesus gehou het, deur middel van pleisterwerk op 'n muur aan die voorkant van die kerk aan die regterkant van die altaar verskyn. 'N Parochier het eers die beeld opgemerk en uiteindelik op die rektor daaroor kommentaar gelewer. Vader Andrew Notere (oorspronklik Nutter), 'n inwoner van Kanada wie se pa 'n Anglikaanse aartsbiskop was (Lloyd 1996a: 3). Daar was 'n wagtydperk om te sien of die beeld gebly het, en toe dit gedoen is, is dit by 'n kerkraad bespreek. Die Australiese media het 'n artikel opgestel wat voorberei is vir die plaaslike bisdomskrif deur Father Notere (Morgan 2007: 32).
Daar word voorgestel dat die beeld die gevolg is van soutklam of slegte pleisterwerk; "Hoewel 'n verskyning nie outentiek hoef te word beoordeel om die geloof en toewyding van individue te verdiep nie" (Jelly 1993: 50). Veranderinge aan die beeld is gerapporteer sedert dit die eerste keer verskyn het. Sommige kykers kan byvoorbeeld 'n roos onder sien, wat ander gekoppel het aan plaaslike inheemse gebeure of die moontlikheid dat 'n 'beeld van 'n derde persoon, moontlik Mary Magdalene of Mary MacKillop aan die opkom was "(Pengelley 1996: 3). Saint Mary MacKillop [1842-1909], die eerste Australiese heilige [gekanoniseer in 2010], was 'n lid van die Josephitiese orde wat 'n skool in Yankalilla gestig het.
Hedendaagse anglikanisme in Australië het sy oorsprong in die Church of England, wat begin met vroeë setlaars uit Engeland in die laat agtiende eeu. Die Anglikaanse kerk in Australië volg op die Ou en Nuwe Testament, die Godsdiensartikels en die Boek van Gewoon Gebed, wat sedertdien aangevul is deur 'N Australiese Gebedsboek en later 'N Gebedsboek vir Australië (Raam 2007: 128-29). Die kerkorganisasie bestaan ​​uit biskoppe, priesters en diakens (Anglikaanse kerk van Australië en ander). Daar is drie en twintig Anglikaanse bisdomme in Australië wat op 'n staatsgebaseerde wyse onder 'n nasionale sambreel ontwikkel het. Anders as in sommige ander dele van Australië, was die Suid-Australiese kolonie gebaseer op die ideaal van godsdienstige gelykheid, sonder finansiële staatsbydraes, en elke godsdiens het homself gevestig (Hilliard 1986b: 3). Dit is later verander, en in 1847 word die Adelaide Bisdom gestig (Anglikaanse Kerk van Australië Algemene Sinode: 4). Die Church of England is gestig met die mening dat 'indien voorsiening vir godsdiens oorgelaat word aan die wil van die volk, sal daar niks gedoen word nie' (Hilliard 1986b: 5). Suid-Australië het inderdaad 'n geskiedenis van nedersetting deur nie-konformiste, veral Metodisme, en dit kan daartoe bygedra het dat Anglikanisme in Suid-Australië meer ritueel gebaseer is om dit meer kenmerkend te maak (Hilliard 1994: 11).
Die provinsie Suid-Australië het drie bisdomme en The Bisdom of The Murray, wat toesig oor Yankalilla het, het veral sedert die middel van die negentiende eeu 'n geskiedenis van Anglo-Katolisisme gehad (Hilliard 1986a: 38; Frame 2007: 12, 57; Anglikaans Bisdom Adelaide nd). Geestelikes, na die stigting van die Suid-Australiese kolonie, is afkomstig uit Engeland (Frame 2007: 207) en onder die beskerming van die Biskop van Londen, daarna die Biskop van Kalkutta (Anglikaanse Kerk van Australië Algemene Sinode en 4), bedryf. In 1962 is die Kerk van Engeland in Australië tot stand gebring en sodoende 'n selfregerende liggaam geskep wat los is van die wettige bande met Engeland (die Anglikaanse Kerk van Australië Algemene Sinode: 5), en in 1981 word dit die Anglikaanse Kerk van Australië (Anglikaans) Algemene Sinode van die Kerk van Australië: 6).
So is die vroeë jare van Christus Kerk Yankalilla swaar beïnvloed deur die Engelse geestelikes deur die Anglo-Katolisisme en die Oxford-beweging. Dit is gesien in die soort dienste, die frekwensie van die nagmaal en die kerkinterieurs (Morgan 2007: 13). Daarbenewens was daar 'n groter gebruik van ritueel, die dra van klere, en beklemtoon die belangrikheid van vas voor die nagmaal (Hilliard: 44-46). Anglikanisme in Australië is gemerk met "Hoë, Breed of Lae Kerk affiliasies, of Anglo-Katolieke, Liberale of Evangeliese partye" (Raam 2007: 213). Suid-Australiese landgebiede in die besonder was konserwatief (Hilliard 1994: 12), en in hierdie opsig kan Christ Church Yankalilla die beste beskryf word as 'n hoë kerkoriëntering (Morgan 2015).
In die sensus van 1844 is bevind dat gebiede in Suid-Australië, soos Yankalilla, 'n groot aantal Anglikane het (Hilliard 1986b: 11, 25). Die Anglikanisme in Australië het egter tans 'n afname in die bywoning van die bevolking gehad, miskien minder geïnteresseerd in kerkinstellings (Frame 2007: 132). Daar sou dan aangevoer kon word dat die tipe dienste wat 'n mengsel van aanbiddingstyle bevat, wat gebruik is toe pelgrimsdienste in Yankalilla begin is na die ontstaan ​​van die beeld, sowel Anglikane as nie-Anglikane na die kerk kan bring en hulle kan aanmoedig om met Anglikanisme en die gemeente. Terwyl daar in die vroeë twintigste eeu gevalle van bevordering van die Maagd Maria voorgekom het, word hierdie aktiwiteit as nie-Anglikaans beskou (Hilliard 1994: 14). Frame merk op dat kritiek op pluralisme of diversiteit in die Australiese anglikanisme opgelos sou word deur ''n hernieude omhelsing van die Gereformeerde Katolisisme' '(Frame 2007: 229).
Christelike pelgrimstogte kan gesien word in terme van plaaslike geskiedenis en huidige sosiale tendense, sowel as die vorige godsdienstige kultuur. Toe die beelde vir die eerste keer verskyn, is skakels voorgestel na 'n Aboriginal corroboree (danseremonie) webwerf waar Aboriginal slagtings plaasgevind het, hoewel daar blykbaar geen bewyse is om dit te bevestig nie. Ten opsigte van Saint Mary MacKillop kan dit toegeskryf word aan 'n versoening van 'die koloniale verlede en die koloniale hede' (McPhillips 2006: 149). McPhillip se mening is dat hierdie skakel toegeskryf kan word aan die vurigheid wat die heilige omring het met haar saligverklaring, terwyl die inheemse skakel 'n bedevaartsentrum is tot voor-Christelike heiligheid en verbind is met die inheemse versoening (McPhillips 2006: 149).
Hierdie webwerf het bekend geword as Die heiligdom van Our Lady of Yankalilla. Hierdie bedevaartsentrum het spontaan ontwikkel en het tot vandag toe. Baie algemene Marian-bedevaartmotiewe is teenwoordig, soos wonderlike gebeure, genesing en boodskappe. Hierdie tradisionele hoë Anglikaanse kerk het die beeld in sy kerk aanvaar ten spyte van die algemene "Protestantse siening [wat] geneig is om die gemeenskap van heiliges aan die lewe te beperk en lyk nie positief oor die moontlikheid van bonatuurlike ingryping deur oorlede heiliges nie" (Turner en Turner 1982: 145). By die heiligdom van Our Lady of Yankalilla het besoekers die geleentheid om te ervaar, en ervarings te hê, wat hulle nie in hul eie gemeentes het nie. Interessant genoeg is die aanvanklike rituele by die heiligdom getrek uit Charismatiese, Katolieke, Anglikaanse en Boeddhistiese gebruike (Jones 1998). Hierdie eerder New Age-praktyke kan besoekers lok wat nie noodwendig op 'n Anglikaanse kerk (Cusack 2003: 119) getrek kan word nie. McPhillips beskou so 'n mengsel, "in effek, stel Maria in nuwe betoveringswêreld uit" (McPhillips 2006: 149). Dit het egter konflik op 'n parochievlak veroorsaak (Jones 1998).
Pelgrimmassas om die siekes te salf, is Sondae by Yankalilla op Sondae by 2: 00 PM gehou. Daar is beraam dat "1000-pelgrims na Yankalilla" gegaan het (Lloyd 1996b: 4). In ongeveer 2010 is hierdie toegewyde dienste gestaak, en die praktyk is elke vierde Sondag as deel van die gewone kerkdiens opgeneem. Dit het plaasgevind as gevolg van die feit dat Christus Kerk opgehou het om 'n gemeente te wees en 'n pastorale distrik geword het en omdat daar nie 'n priester was wat in voorheen geleë kerkgeboue gewoon het nie (Gardiner 2015).
Heilige water het by die heiligdom vir aankoop gekoop nadat 'n pomp tydens 1996 geïnstalleer is. Strome is aangemeld om onder die skynmuur te hardloop, en 'n aantal strome kom onder die altaar om drie kruise te vorm. "(Chryssides 1997: 16). Daar was berigte van die genesende kragte van die heilige water; Die water wat nou beskikbaar is, is egter slegs vir salwing doeleindes en is gemerk "Nie vir menslike verbruik nie."
'N Aantal ander algemene Marian-motiewe was by Yankalilla aanwesig, soos bewegende standbeelde, foto's van Jesus, foto's van misterieuse figure wat net op 'n foto gesien is, maar nie deur kerkbesoekers nie, en figure in die kerk. Daarbenewens is na berig word boodskappe van Mary ontvang; sommige van die boodskappe wat verwys na Diana, prinses van Wallis, dui op 'n kombinasie van idees sowel tradisioneel as New Age (McPhillips, 2015). 'N Beeld is in die roostuin naby die kerk geplaas om die "terrein van Our Lady's Apparition", Paasmaandag 24 April 2000 om 6.40:XNUMX, te vier. Meer onlangs is geen huidige boodskappe of beelde deur huidige lede van die plaaslike gemeente gerapporteer nie.
'N Standbeeld van die Maagd Maria is opgerig binne die kerkgronde, en in die afgelope jare is hierdie standbeeld geteister deur 'n aantal besoekers afkomstig uit Indië, veral Kerala en Goa, terwyl ander uit die Suid-Australiese Indiese gemeenskap kom (Gardiner 2015). Die besoekersboek dui aan dat pelgrims plaaslike, interstate sowel as Europa, Suid-Amerika en Asië is. Hierdie besoeke kan net nuuskierig wees; egter, "'n toeris is 'n halwe pelgrim, as 'n pelgrim 'n halwe toeris is" (Turner 1978; 20)
Imagery binne die Kerk het aanvanklik die Maagd Maria beklemtoon. Die herorganisasie aan die voorkant van die kerk was 'n struikelblok vir gemeentelede (Jones 1998). Baniere is naby die altaar geplaas, 'n wit vaandel oor die kruis bo die altaar wat 'n "M" gevorm het, en die priester het klere gedra wat die voorkoms van die Maagd Maria in Medjugorje weerspieël het. Die altaararea is nou vereenvoudig en is vaagder. Daar bly 'n houer vir votiewe kerse en 'n boek waarin pelgrims gebede kan skryf.
By die inwyding van die terrein as 'n heiligdom is 'n groot gedeelte van die binnemuur van die kerk opsy gesit vir pelgrims om aantekeninge te plaas om die hulp van die Maagd Maria te vra. Hierdie gebied is sedertdien verminder tot 'n klein bord. Pelgrims kan ook boodskappe skryf in 'n boek wat langs die boodskapbord geplaas is. In hierdie aantekeninge word Mary se genesende kragte geopenbaar, en daar is berig dat 'ongeveer 100 mense genees is' (Connolly 1997: 29). Die boodskappe hou ook verband met hulp en hulp met alledaagse kwessies, soos eksamens en versoeke om permanente verblyfreg te kry.
Aanvanklik was daar baie items beskikbaar vir pelgrims soos poskaarte, medaljes, heilige water en 'n pelgrim-nuusbrief. Hierdie materiale is tans verminder tot heilige kerse en water.
LEADERSHIP / ORGANISASIE
Op Desember 15, 1996, het die biskop van The Murray, biskop Graham Walden, die heiligdom geseën "met heilige water van 'n Anglikaanse internasionale heiligdom "(Smart 1996: 6 Innes 1996: 4). Hierdie seën wil voorkom asof dit daarop dui dat daar tydens die opkoms van die beeld amptelike Anglikaanse ondersteuning en aanvaarding was. Dit is belangrik dat wonderlike gebeurtenisse binne die grense van die tradisionele godsdiens val waarmee dit geassosieer word. Die Maagd Maria kan gevind word in Anglikaanse heiligdomme, soos in Walsingham, Verenigde Koninkryk, wat jaarliks ​​deur baie pelgrims besoek word, en Christ Church Yankalilla is hoogs Anglikaans, wat die verering van die Maagd Maria (Kahl 1998: 257) aanvaar. . Om hierdie heiligdomme te verbind, hang 'n ikoon aan Walsingham op die kerkmuur. So 'n ikoon, 'n pieta ('n beeld wat die maagd Maria uitbeeld wat die dooie liggaam van Jesus is) beeld, kan besoekers help om die skynbare beeld op die muur te sien (Morgan 2007: 31).
Vader Notere het tydens sy ongeregtigheid geesdriftig omhels, ten spyte van die plaaslike opposisie (Mullen 1999; Jones 1998). In 2005 het die posisie van priester by Yankalilla geëindig en Vader Notere het die gemeente verlaat (Allison 2005: 3). Ná sy vertrek het die media-aandag aansienlik afgeneem; Maar plaaslike gemeentelede het die heiligdom gehandhaaf en verseker dat die kerk daagliks oop is vir diegene wat die beeld wil sien of om te mediteer en te bid.
'N Godsdienstige gemeenskap wat aanvanklik bekend staan ​​as die Oase van Vrede, maar later die Dienaars van die Nederigheid van Jesus en Maria genoem is gevorm, maar sedert ontbind. Die doelwitte van die gemeenskap was om met pelgrims te werk en 'n genesingsgees in die heiligdom te bevorder (Kahl 1998: 50). 'N Retreat Sentrum langs die kerk is in 2000 gevestig, maar die ruimte word nou gebruik vir algemene parochiedoeleindes (Morgan 2007: 33). 'N Maori-groep sangers het na bewering oorweeg om na die gebied te trek, geteken deur die beeld. Die groep het by 'n plaaslike koor aangesluit om 'n CD te maak wat toegewy is aan die Maagd Maria wat by Yankalilla ("Choirs Combine" 2002: 14) verskyn.
Christ Church Yankalilla het die dienste van Father Notere in 2005 verlore gegaan. Nadat dit 'n pastorale distrik geword het (Morgan 2007: 1), is dit deur deeltydse en lokumpriesters bedien wat uitgedaag word met die reisafstand (Gardiner 2015). Daar was ander uitdagings in die bisdom wat verband hou met die posisie van biskop van die bisdom van die murray. Een van die kwessies was 'n driejaar-vakature tot 2013 toe 'n biskop aangestel is (Strathearn2013: 6). Daarbenewens het Yankalilla, soos baie ander hoofstroom kerke, 'n afname in bywoning ervaar.
Die beeld het die gemeente finansieel bygestaan ​​deur besoekers, donasies en aankope van kerse en heilige water (Morgan 2007: 33). 'N Groot uitdaging vir die plaaslike kerklede is egter die tyd om die heiligdom te hanteer. Die opkoms van die beeld het beteken dat die gemeentebestemming aandag moes skenk aan 'n aantal kwessies, soos toegang, besoekers, sekuriteit en aandag van die pers (Morgan 2007: 32). Baie plaaslike gemeentelede het van mening dat hierdie tyd uit die gemeente in die algemeen en in die plaaslike gemeenskap geneem is, en daardeur was daar 'n verdeeldheid binne die gemeente. Die plaaslike gemeentelede is nie intens betrokke by die heiligdom nie en diegene wat nie saamstem met die heiligdom bywoon ander gemeentes (Jones 1998).
Die heiligdom het wisselende getalle by die pelgrimsdienste ervaar. Op die oomblik woon pelgrims uit eie beweging by na pelgrimsdienste wat saam met gereelde dienste gehou word of na die jaarlikse pelgrimsdiens wat jaarliks ​​in September gehou word. Hierdie diens wat in September gehou word, is gewild onder pelgrims en lok baie lede van die Indiese Katolieke gemeenskap in Adelaide (Gardiner 2015). Ondanks die voorspelling van Vader Notere in 2005 dat die kerk gesluit sou wees (Notere 2005: 5), is dit elke dag oop vir nadenke en gebed en word dit bygewoon deur entoesiastiese plaaslike vrywilligers.
"21ste verjaardagbal vir Christen-enkellopendes: artikels van geloof." 2002. Die Adverteerder, Augustus 12, p.12.
Allison, Lisa. 2005. "Priester vereis onbetaalde lone." Die Adverteerder, Maart 30: 3.
Anglikaanse kerk van Australië. en "Wie ons is." Toegang verkry vanaf http://www.anglican.org.au/home/about/Pages/who_we_are.aspx op 6 November 2015.
Anglikaanse Kerk van Australië Algemene Sinode. nd "Uitleg van die struktuur van die Anglikaanse Kerk van Australië." Toegang verkry vanafhttp://www.anglican.org.au/home/about/Documents/1391%20Outline%20%20of%20the%20Structure%20of%20the%20Anglican%20Church%20of%20Australia%20-%20Website%20Version%20020713.pdf/ op 6 November 2015.
Anglikaanse bisdom Adelaide. en "Meer oor ons." Toegang verkry vanaf http://www.adelaide.anglican.com.au/about-us/ op 6 November 2015.
"Kombineer om Godsdienstige CD te maak." 2002. Die Adverteerder, Augustus 12, p. 14.
Chryssides, Helen. "Visions of Mary." 1997. Die Bulletin , September 2, p. 16.
Connolly, Paul. "Maria, Maria, Op die Muur." 1997. Wie Weekliks, Augustus 4, p. 29.
Cusack, Carole M. 2003. "Die Maagd Maria by Coogee: 'n Voorlopige Ondersoek." Australiese godsdiensstudie-oorsig 16: 116-29.
Raam, Tom. 2007. Anglikane in Australië. Sydney: Universiteit van New South Wales Press Ltd.
Hilliard, David. 1994. "Die Anglo-Katolieke Tradisie in Australiese Anglicanisme." St Mark's Review 158: 1-17.
Hilliard, David. 1986a. "Die transformasie van Suid-Australiese Anglicanisme, c. 1880-1930. " Blaar van Godsdienstige Geskiedenis 14: 38-56.
Hilliard, David. 1986b. Godheid en Goeie Orde: 'n Geskiedenis van die Anglikaanse Kerk in Suid-Australië. Netley: Wakefield Press.
Innes, Stuart. 1996. "Belangstelling groei in die 'genesende' water van die kerk. ' 1996. Die Adverteerder, Desember 10, p. 4.
Jelly, Frederick M. 1993. "Om die wonderbaarlike te onderskei: Norme vir die beoordeling van verskynings en persoonlike openbarings." Marian Studies 44: 41-55. Toegang verkry vanaf http://ecommons.udayton.edu/marian_studies/vol44/iss1/8 op 29 Oktober 2014.
Jones, R. 1998. Yankalilla (televisie-dokumentêr), SBS Independent.
Kahl, Janet. 2012. "Sommige onlangse neigings in die studie van bedevaart en toerisme." Literatuur en estetika 22: 257-70.
Kahl, Janet. 1999. "Miracle Image of Mary at Yankalilla." Australiam Religie Studies 12: 32-39.
Kahl, Janet. 1998. Virgin Territory: Mariologie in Australië. Ongepubliseerde Honneurs IV Proefskrifte, Religiestudies, Universiteit van Sydney.
Lloyd, Paul. 1996a. "Heilig of Hooey?" Advertiser, Desember 14, p. 3.
Lloyd, Paul 1996b. "Die legkaart van die borrelpatrone?" Die Adverteerder, Desember 14, p. 4.
Maguire, Shane. 2005. 'N wonder of mite in die slaperige dorpskerk. Die Adverteerder, Maart 7, p. 28.
McPhillips, Kathleen. 2006. "Glo in postmoderniteit: Tegnologieë van betovering in hedendaagse Marian-toewyding." Pp. 147-58 in Populêre Spiritualities: Die Politiek van Hedendaagse Betowering, geredigeer deur Lynne Hume en Kathleen McPhillips. Aldershot: Ashgate.
McPhillips, Kathleen met Rachel Kohn. nd Virgins, Vampires en Superheroes. Toegang verkry vanaf http://www.abc.net.au/radionational/programs/spiritofthings/virgins-vampires–superheroes/3341180 Op 31 Julie 2015.
Morgan, Margaret. 2007. Christ Church Yankalilla: 1857 tot 2007: 'n Storie van Verandering en Kontinuïteit. Yankalilla: Pastorale Distrik van Yankalilla.
Mullen, Mike. 1999. "Eendag …" Times Globe, Oktober 1. Toegang verkry vanaf http://search.proquest.com/docview/423078804?accountid=32873 Op 31 Julie 2015.
Notere, Andrew. 2005. "Sluiting van People's Shrine Nog 'n Anglikaanse mislukking." Die Adverteerder, April 27, p. 20.
Ons Lady van Yankalilla Rose. Toegang verkry vanaf http://corporateroses.com.au/recent_release_roses/ourl_lady_of_yankalilla_rose.htm Op 30 Julie 2015.
Pengelley, Jill. 1996, "Goddelike hulp vind 'heilige water' onder die kerk." Die Adverteerder, Augustus 21, p. 3.
Persoonlike kommunikasie met Ann Gardiner op Julie 31, 2015.
Persoonlike kommunikasie met Margaret Morgan op Julie 1, 2015 en September 28, 2015.
Slim, Nick. 1996. "Massa Marks Seën van Yankalilla Shrine." Die Adverteerder, Desember 16, p. 6.
Suid-Australiese Heritage Places Databasis. 2015. Toegang verkry vanaf http://apps.planning.sa.gov.au/HeritageSearch/HeritageItem.aspx?p_heritageno=13211 op 14 Augustus 2015.
Strathearn, Peri. 2013. "Drie jaar later kry Anglikaans nuwe biskop." Die Murray Valley Standard , Julie 4, p. 6.
Turner, Victor en Edith Turner. 1978. Beeld en Bedevaart in Christelike Kultuur. New York: Columbia University Press.
Turner, Victor en Edith Turner. 1982. "Postindustrial Marian Pilgrimage." Pp. 145-73 in Moeder Aanbidding: Tema en Variasies, geredigeer deur James J. Preston. Chapel Hill: Universiteit van North Carolina Press.