Babilon was 'n belangrike antieke Midde-Oosterse stad in Mesopotamië. Dit was die hoofstad van Babilonië en was beroemd vanweë die groot rykdom van sy mense. Soms word die woord "Babilon" gebruik om na 'n plek van plesier en immorele gedrag te verwys. Babilon is in 2019 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Die eerste verwysing na die stad stam uit die tyd van Šar-kali-šarra, 'n koning van die Akkad-dinastie (ca. 2200 v.C.). Van die Oud-Babiloniese tyd (2000-1600 v.C.) is baie min gevind in opgrawings omdat die vlak van die grondwater te hoog is. Eers toe 'n damwal gebreek het en die watervlak gedaal het, is daar 967 tablette in wigskrif gevind.
Tydens die heerskappy van koning Hammoerabi was Babilon die hoofstad van 'n ryk wat Mesopotamië omvat het, maar onder sy opvolgers het dit baie kleiner geword. In 1595 v.C.  is die stad deur die Hetiete verwoes.
Na 612 v.C. en die val van die stad Nineve word Babilon opnuut die hoofstad van 'n wêreldryk, die Nieu-Babiloniese ryk.
Die stad het sy hoogste bloeitydperk beleef onder die konings van die Chaldeërs. Veral gedurende die regeringstyd van Nebukadneser (604–562 v.C.) het die stad roem verwerf by die Grieke en die Romeine.
Ook tydens die Persiese oorheersing (539–330 v.C.) het Babilon as hoofstad van die provinsie Babilonië ’n belangrike sentrum gebly.
Nadat Alexander die Grote die Perse verslaan het, wou hy Babilon weer die hoofstad maak van die nuwe Grieks-Persiese wêreldryk wat hy wou stig. Sy vroeë dood (323 v.C.) het egter 'n einde gemaak aan die oprigting van nuwe paleise en ander geboue. Sy ryk is ná sy dood in drie verdeel, en Babilonië is aan die Hellenistiese vorstehuis van Seleucides toegestaan. Hulle het 'n nuwe hoofstad, Seleucia, laat bou (312 v.C.). Die verowering van Babilon deur die Parthe in 127 v.C., het die definitiewe einde van die stad beteken.
Naby die middelpunt van die stad was die hoë toring met sy goue dak, die hoogste gebou in Babilon. Dit was E-temen-an-ki, die tempel van Mardoek, en volgens party geleerdes die oorspronklike Toring van Babel uit die Ou Testament. Ander argeoloë meen egter dat laasgenoemde 'n ander toring by Biss Nimroed was.
ŉ Babiloniese legende lui dat die god Mardoek Nebukadnesar se vader, Nabopolassar, gebied het om die toring te bou met sy fondament in die onderwêreld en sy punt in die hemel. In die reusagtige vierkantige omheining om die toring was die priesters se woonplekke, honderde gastekamers vir besoekers aan die heiligdom, en die skatkamers met hul fabelagtige kosbaarhede. Die Babiloniese tempels was uitermate ryk: hulle het eiendomme besit, was banke vir die burgers, en het selfs in oorlogstyd geld aan konings verskaf.
Juis hierdie skatte het hulle ŉ prooi vir buitelandse invallers gemaak, vandaar die beskutting van stewige mure, verder deur torings versterk. Die toring self was 90 m hoog en het boontoe verdiepinggewys puntiger geword. Sy driedubbele trap het gelei tot altare gewy aan die vernaamste Babiloniese gode. Suid van die toring was 'n ander groot tempel van Mardoek met 'n beeld van die god as altaar. Na die uitgrawing van Babilon aan die begin van die 20ste eeu is byna elke steen van die toring wat nog oorgebly het, deur plaaslike bouers weggedra en al wat vandag oorbly, is 'n meer vol biesies.