Geskryf deur Dale Nimmo
Sommige diere bly agter 'n veldbrand en herbou hul bevolkings uit verkoolde landskappe. LUKAS COCH / AAP
Het u al ooit gewonder hoe ons inheemse natuurlewe daarin slaag om aan die lewe te bly wanneer 'n inferno deur hul huise ruk, en daarna wanneer daar min te ete is en nêrens om weg te steek nie? Die antwoord is aanpassing en outydse vindingrykheid.
Australië se bosvuurseisoen is nog lank nie verby nie, en die koste vir wild is epies. A nugtere skatting het die aantal diere wat in Oos-Australië gedood is, op 480 miljoen geplaas - en dit is 'n konserwatiewe syfer.
Maar kom ons kyk na 'n paar opheffende feite: hoe diere oorleef en watter uitdagings hulle in die dae en weke na 'n brand oorkom.
Hierdie moontlikheid het besluit om in 2018 'n bosvuur in die NSW Hunter-streek te vlug, maar baie ander diere bly gesit. AAP / Darren Pateman
In 2018 het 'n personeellid by Audubon Zoo in die Verenigde State gebak per ongeluk verbrand, en iets eienaardigs opgemerk. In nabygeleë omheinde tien slaperige akkedisse, of Tiliqua rugosa, begin pas en vinnig hul tonge flikker. Maar slaperige akkedisse in kamers wat nie deur rook beïnvloed is nie, het gebly en kalm gebly.
Dit was duidelik dat die akkedisse die rook van die verbrande gebak waargeneem het, waarskynlik deur olifaksie of reukgevoel (wat verbeter word deur tong flikker). Die akkedisse reageer dus soos op 'n bosvuur.
In Australië het eksperimente getoon dat rook ook wakker word Gould se langoorvlermuise en vetstert dunnts, wat hulle ontsnap uit die vuur moontlik maak.
Diere herken ook die verskillende geluide van vuur. Riet paddas vlug na bedekking en oos-rooi vlermuise wakker van torp toe die knetterende geluide van vuur gespeel word.
Ander spesies bespeur vuur om verskillende redes. Vuur kewers uit die geslag Melanophila is afhanklik van vuur vir voortplanting, aangesien hul larwes in die hout van gebrande bome ontwikkel. Hulle kan brandchemikalieë opspoor teen baie lae konsentrasies, sowel as infrarooi bestraling deur brande.
Die kewers kan baie ver brande opspoor; 'n studie stel voor dat persone van sommige spesies 'n vuur van 130 km af identifiseer.
Bly of gaan?
Sodra 'n dier bewus word van 'n naderende vuur, is dit die beslissingstyd: bly of gaan?
Dit is gereeld om groot diere te sien wat in die vuur vlug, soos die kangaroes wat verfilm is spring van 'n vuurfront in Monaro af 'n paar dae gelede in Nieu-Suid-Wallis. Kangaroos en wallabies maak gou damme en kreeklyne, soms selfs verdubbel deur 'n vuurfront om veiligheid te vind in alreeds afgebrande gebiede.
Ander diere verkies om gesit te bly en soek skuiling in hol of onder rotse. Kleiner diere sal gelukkig wees 'n graaf van 'n wombat neerstort as dit beteken om 'n brand te oorleef. Grawe buffer diere van die hitte van brande af, afhangende van hul diepte en in die omgewing brandstofvragte.
Van hier af kan diere herbevolk die verkoolde landskap soos dit herstel. Byvoorbeeld, bewyse dui daarop bevolkings van die ratse antechinus ('n klein vleisetende buideldier) en die bosrotte het hoofsaaklik van hulle herstel binne die voetspoor van Victoria's Black Saturday-brande.
Om vuur te vermy, is slegs die helfte van die geveg
Die ure, dae en weke na die brand bring 'n nuwe stel uitdagings. Voedselbronne sal dikwels skaars wees, en in die onvrugbare landskap sal sommige diere, soos akkedisse en kleiner soogdiere, is meer sigbaar vir honger roofdiere.
Roofvoëls kom vinnig by brande op. Verskeie spesies in die noorde van Australië is daar doelbewus brande versprei deur brandende stokke in hul klanke of bekke te vervoer.
Een Amerikaanse studie wat in 2017 gepubliseer is, het 'n sewevoudige toename in roofvoëlaktiwiteit tydens brand aangeteken. Hulle begin jag as die vure brand, en hang vir weke of maande rond om voordeel te trek uit kwesbare prooi.
Feral katte kan kilometers reis op soek na kwesbare prooi in 'n uitgebrande landskap. HUGH MCGREGOR
In Australië kan roofdiere ook bekendgestel word aan brande. Daar word waargeneem dat wilde katte tot 12.5 km van hul tuisreekse af reis na onlangs afgebrand savanna-ekosisteme, moontlik getrek deur verre rookpluime wat nuwe prooi belowe.
'N 2016 studie gevind dat 'n inheemse knaagdier 21 keer meer geneig was om te sterf in gebiede wat aan intense vuur blootgestel is in vergelyking met ongebraaide gebiede, meestal as gevolg van roofviskatte. Rooi jakkalse het 'n affiniteit vir verbrande gebiede.
Moet 'n klein kriteriumjagter dan afneem of die gevaarlike soeke na 'n nuwe huis begin?
As gevolg van die risiko's om deur 'n blootgestelde landskap te beweeg, het verskeie Australiese soogdiere geleer om beweging na die brand te beperk. Dit kan moontlik maak dat sommige soogdierpopulasies binne 'n brandspoor herstel.
Inheemse soogdiere is gevind wegkruip in asbeddens na brande.
Kort-kort echidnas soek skuiling en as hulle dit vind, verlaag hul liggaamstemperatuur en beperk aktiwiteit, dus verminder die hoeveelheid voedsel wat hulle benodig vir energie. Ten spyte van hul stekelrige verweer, is echidnas meer gereeld gevind in die maag van jakkalse na brand, dus om 'n klein toevlug te sit is 'n goeie stap.
Klein buideldiere soos bruin en geelvoet antechinus gebruik torpor om hul energieverbruik te onderdruk en daarom die behoefte om kos te soek.
Sommige diere kan op 'n vuurveld vlug, terwyl ander struikgewas gebruik om gesit te word. Jeremy Piper / AAP
Hardloop die spits
Nie alle wilde diere het dit aangepas om na 'n brand te bly nie, en dit is miskien die beste opsie om na 'n veilige hawe te soek.
Diere neem moontlik kort, inligting-insamelingsopdragte vanaf hul toevlugsoorde na die vuurgrond voordat hulle op 'n riskante trek begin. Hulle kan byvoorbeeld 'n groot, onverbrande boom opspoor wat 'n goeie habitat kan maak en sodoende beweeg. Sonder sulke leidrade om hul beweging te oriënteer, spandeer diere meer tyd op reis, mors kosbare energiereserwes en die risiko verhoog van roofdierkos word.
Oorlewing is nie verseker nie
Die diere van Australië het 'n lang, indrukwekkende geskiedenis van saamleef met vuur. A onlangse studie Ek het saam met 27 kollegas gelei oor hoe relatief onlangse dreigemente dinge baie moeiliker maak vir diere in 'n brandagtige landskap.
Sommige inheemse spesies is nie gewoond aan die hantering van rooi jakkalse en wilde katte nie, en kan dus leidrade wat hul teenwoordigheid aandui, oor die hoof sien en die slegte besluit neem om deur 'n verbrande landskap te beweeg wanneer hulle moet bly.
As brande habitat in landbou- of stedelike landskappe brand, kan diere nie net roofdiere, maar voertuie, vee en skadelike chemikalieë teëkom.
En soos hierdie bosseisoen brutaal duidelik is, verhoog klimaatsverandering die omvang en intensiteit van die bosbrande. Dit verminder die aantal klein vullishope soos gevalle hout, verhoog die afstand wat diere moet dek om 'n nuwe habitat te vind en laat minder leidrade agter om dit na veiliger plekke te rig.
Ons het nog baie om te leer oor hoe Australië se wilde diere die brand opspoor en daarop reageer. Die invul van kennisgapings kan lei tot nuwe maniere om die natuurlewe aan te pas by ons vinnig veranderende wêreld.
Dale Nimmo, medeprofessor / LNR-DECRA-genoot, Charles Sturt Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Diere se reaksie op 'n veldbrand is verstommend. Dit is die truuks wat hulle gebruik om te oorleef