Immergroen bos: kenmerke, aanpassing en klimaat Netwerk meteorologie
Toe ons nog klein was, het ons op skool geleer dat daar twee hoofsoorte bome is. Aan die een kant het ons die bome wat hul blare selfs in die winterseisoen behou, en aan die ander kant die ander bome wat dit verloor. Eersgenoemde word immergroen genoem en laasgenoemde is bladwisselende bome. Bome wat die groenheid van hul blare behou, ongeag die seisoenale veranderinge in die periodes van vegetatiewe rus en 'n groot massa vorm, staan ​​bekend as immergroen bos. Immergroen beteken 'n duursame of immergroen blaar of boom. Sommige variante van hierdie naam is immergroen of semi-permanent.
In hierdie artikel gaan ons u vertel van al die kenmerke, aard en ekologie van die immergroen bos.
2 Immergroen bos met skubbe en naalde
3 Immergroen bos en aanpassing
Daar is streke met erge koue wat veroorsaak dat bome hul blare verloor. Immergroen gooi egter nie hul blare of word deur klimaatsveranderings beïnvloed nie. Hierdie bome vergiet 'n klein fraksie van hul blare om dit geleidelik te kan vernuwe. Hulle doen dit elke twee of 'n jaar, maar hou hul glas byna altyd bedek en pronkend met blare. Die blare behou hul intense groen kleur gedurende die hele siklus.
Die breëblaar immergroen woud is 'n subkategorie wat almal insluit immergroen bome met breë blare. Hulle kom gewoonlik voor in ekwatoriale gebiede en in tropiese lande waarvan die reënval gereeld voorkom. Dit beteken dat daar monsters soos magnolia of ficus is wat in gebiede met warmer omgewings voorkom. Die enorme grootte van die blare dra by tot die diversiteit van die flora.
Hierdie bome het wye krone wat die sonstrale kan absorbeer en sodoende die onderste plantegroei kan bereik. Met ander woorde, die ondergrondse plantegroei word meer beïnvloed deur die digtheid van die blare van hierdie bome. Dit beteken dat die struike wat in die skaduwee van hierdie bome kan oorleef, skaars is. En as hulle nie sonlig ontvang nie, kan hulle nie behoorlik fotosintetiseer nie.
Daar is spesies soos epifiete wat aan houtstompe of takke hang en wingerde wat gereeld in immergroen bome voorkom. Hierdie spesies is so geplaas dat hulle die sonstrale kan kry. In die breëblaar immergroen bos kom dit minder voor dat sommige bome in gematigde klimate voorkom, maar daar is enkele uitsonderings soos lemoen, wilgerboom, lourier, johannesbrood, olyf en bloekom.
Waar die oorheersing van lae temperature heers, is daar berkbome. Hierdie berke behoort tot die orde van die Fagales en Hulle bestaan ​​ook uit ander bome soos eikehout, beuk en els.
Immergroen bos met skubbe en naalde
Daar is 'n ander soort immergroen bos met bome waarin blare oorheers met 'n enkelvoudige vorm wat skubbe of naalde navolg. Hierdie lakens het 'n stywe tekstuur om aan te raak en is bedek met hars. Die hoofspesies van hierdie woude is sipres, denne, sederhout, taxus en sequoia. Hierdie bome is ook in die reeks naaldbome wat bome is wat met 'n horingagtige voorkoms groei.
Daar is 'n paar spesies soos denne of lariks wat volop voorkom in gebiede wat Siberië, Alaska en Skandinawië insluit. Hierdie spesies kan groot beboste gebiede van duisende en duisende hektaar vorm. Hierdie blare kom voor in al die pieke en hoogste dele van die vastelande soos Asië, Amerika en Europa.
Wetenskaplikes het tot die slotsom gekom dat die immergroen bos 'n vorm van aanpassing aan verskillende omgewingstoestande is. En dit is dat die flora normaalweg probeer om in te pas op die plek waar dit moet groei. Dit beteken dat daar eksemplare is wat bladwisselende blare en ander immergroen blare bevat. Die lewensduur van elke blaar hang af van die eienaardighede van die klimaat en die grond waar die boom is. Elke tipe boom het verskillende aanpassingsbehoeftes.
Sommige onvoorwaardelike kenmerke vir die aanpassing van spesies is grootte, samestelling en vorm. Hierdie eienskappe beteken dat sekere soorte soos holkeike dehidrasie kan voorkom in somertye wanneer die reënval laer en die temperatuur hoër is. Boonop help hierdie eienskappe hulle om die blare te kan bewaar, en die temperatuur daal weens die koms van die winter.
Immergroen bos en aanpassing
Die meeste immergroen woude wat ons vind, is in vogtige gebiede en blomme in die Middellandse See. Daar moet in ag geneem word dat plante 'n aanpassingsproses het om die gereelde gebrek aan reën te oorleef. In die immergroen woud vind ons plante met diep wortels en groot uitbreiding wat dit moontlik maak om waterbronne op 'n meer uitgebreide manier te vind. Verder, die blare het 'n weerstandbiedende en sterk tekstuur teen verskillende ongunstige toestande en gebrek aan reënval.
Die eksemplare wat die mees relevante in die immergroen woud is, is die kurkeike en holkeike. Hierdie bome het 'n medium hoogte, maar het geboë, dik en gestreepte stamme. Die bome van hierdie bome is bolvormig en bied uitstekende skuiling teen die son.
Die kurkeik het 'n diep groen kleur en daar kom 'n paar eikels uit wat nie eetbaar is nie. Die blare meet tussen 4 en 7 sentimeter en kan 'n lang lewensduur van tussen 150 en 250 jaar hê. Aan die ander kant het die holkeik 'n konstante stam met goeie weerstand. Dit het verskillende eienskappe wat dit ideaal maak om meubels te maak. Die hout is baie gewild.
Nog 'n verskeidenheid immergroen boom is denne. Dit word beskou as een van die oorlewende spesies. Dit het 'n groot vermoë om vrugbare gronde te skep, aangesien dit 'n redelike hoë blaarval het. Sy vermoë om toestande van vogtigheid, droogte, koue en hitte te weerstaan, maak dit 'n gunsteling vir die versiering van parke en oop ruimtes. Dit is ook ideaal vir herbebossing, want dit lewer baie vrugbare grond op.
Uiteindelik val die mimosa-akasia ook uit onder die immergroen groep. Dit kan 10 meter hoog word en sy oorlewingskrag word versterk as daar genoeg gesnoei word.