Written by Braam Hanekom on October 24, 2008 . Posted in Nuusperspektief
Die afgelope tyd het daar onstellende statistiek rakende geweld teen vroue die lig gesien. Tussen `n kwart en `n derde van Suid-Afrikaanse mans het erken dat hulle al hul vrou of vriendin geslaan het. Sommige krisisse het die manier om af te skuif op ons agendalys tot dit later van ons onmiddellike agenda verdwyn, terwyl die pyn en krisis nie minder is nie. Geweld teen vroue is een van daardie sake.
Daar is `n hele paar redes waarom daar weer padlangs oor hierdie onderwerp gepraat moet word. Geweld teen vroue is nie net geweld teen vroue nie, maar die trauma van kinders wat die getuies daarvan is, kan moeilik verwoord word. Swak konsentrasie in die klas, afwykende gedrag en bednatmaak is maar enkele simptomatiese gevolge. Dié geweld is ook nie altyd net fisies nie, maar kan intens emosioneel van aard wees. Wanneer `n pa op `n ma skreeu, word dit baie traumaties deur ma en kind ervaar. Dit laat letsels, wat soms jare neem om te genees. Vir baie vroue wat slagoffers is van gesinsgeweld, is selfveragting en selfhaat die letsels waarvan hulle die moeilikste genees. Die man wat slaan, vertel dikwels vir die vrou dat sy die houe verdien, dat "sy dit oor haarself gebring het". Dit is onaanvaarbaar. Mans wat slaan, moet verantwoordelikheid aanvaar vir die geweld wat hulle pleeg en vir wat dit aan vroue doen.
Een van die groot probleme met geweld teen vroue is dat dit een van daardie euwels van ons samelewing is, wat agter "geslote deure" plaasvind en waaroor daar nie in goeie geselskap gepraat word nie. Daarmee saam vind daar vandag nog heelwat rasionalisering by mans daaroor plaas. "Ek was onder druk", "Ons familie het maar `n bietjie van `n kort humeur", "Vroue maak die lewe beslis nie vir ons mans altyd makliker nie."
Kom ons sê dit duidelik vir mekaar. In `n samelewing wat deur hierdie probleem geteister word, kan daar beslis geen "neutrale omstanders" wees nie. Na `n besoek aan Zimbabwe het baie mense vir my gevra wat hulle aan die situasie kan doen. My antwoord was eenvoudig: Moenie stilbly nie. Behou jou sensitiwiteit vir die krisis. Moenie daaraan gewoond raak nie. Die lydendes kan nooit daaraan gewoond raak nie. Ek dink ons kan dit ook op gesinsgeweld van toepassing maak. Gesinsgeweld kan nooit `n private aangeleentheid wees nie. Dit gaan oor onreg, `n onreg waarteen ons op grond van die Evangelie moet opstaan.
Wat kan ons doen? Sekerlik moet ons die moed hê om enige sodanige situasie waarvan ons bewus is, te help konfronteer. Daar moet `n vertroulike en veilige ondersteuningstelsel vir slagoffers wees. Terselfdertyd kan jy saam met my op jou knieë gaan en hard en ernstig bid vir al daardie anonieme moeders en kinders wat in vrees en stilte ly. As ek sien watter besondere hart Christus vir die vroue en kinders van Sy dag gehad het, behoort hierdie vir ons eintlik `n vanselfsprekende oefening te wees.
Die afgelope tyd se dramatiese gebeure in die internasionale finansiële wêreld het net weer kom onderstreep hoe broos ons wêreld is. Voeg hierby `n goeie dosis plaaslike politieke en sosio-maatskaplike onsekerheid en baie sou kon wonder waarheen ons oppad is. Krisisse was nog altyd deel van ons lewe en sal ook in die toekoms wees. Die vraag is hoe `n mens in so `n wêreld leef?
Die bekende dirigent van die Bostonse simfonie orkes, Benjamin Zander, praat graag oor die moontlikhede wat elke dag om ons bestaan. Ten einde dit raak te sien, is dit belangrik dat ons vertrekpunte of verwysingsraamwerk reg sal wees. Zander sê dat dit nie help om oor en oor vir jouself te sê "hoe dit was" nie. Dit maak jou dikwels net kwaad, bitter en depressief. Dit help ook nie om te sê "hoe dit behoort te wees" nie. Dit veroorsaak stres, omdat jy meestal `n magteloosheid ervaar as jy na die werklikheid om jou kyk. Dit help meer dikwels om gewoon te sê: "Dit is hoe dit is". Dit is geensins `n fatalistiese opmerking nie, maar `n nugtere aanvaarding dat al wat ons het opgesluit lê in vandag. Dit geld vir ons gesondheid, finansies, verhoudinge, ja, elke duimbreedte van ons bestaan. Dit is egter nie waar dit stop nie. Môre se moontlikhede is ook opgesluit in vandag.
Die toekomskundige, John Naisbitt, sê tereg dat weinig van wat in die toekoms gaan gebeur, se wortels nie alreeds in vandag lê nie. So is Lehman Brothers se moeilikheid sekerlik nie eers `n week terug gebore nie. Die beginsel geld vir ons moeilikheid, maar ook vir die positiewe moontlikhede wat ontsluit kan word. Die vraag is of ons dit raaksien? Naisbitt verwys na Einstein se teorieë en sê dat Einstein min formules self uitgedink het, maar in staat was om op die regte bestaande formules te bou. Al wat ons het, is dit wat ons vandag het. Die vraag is watter wortels ons gaan koester en watter plantjies ons gaan natmaak om môre soet vrugte te eet?
Gelowiges verstaan dat daar veral een groot werklikheid is, wat deel is van vandag. Dit is die Drie-Enige God self. Jesus Christus is inderdaad gister en vandag en tot in alle ewigheid dieselfde (Heb 13:8). Dit is hierdie God wat ons help om die moontlikhede midde in die moeilikheid raak te sien en te ontsluit. Hy is die stabiliteit, belofte en moontlikheid wat in vandag opgesluit lê. Meer en meer stemme gaan op wat sê dat ons versigtig moet wees om ons eie planne met alle mag te probeer realiseer. Dit ontneem ons doodeenvoudig die geleentheid om die Godgewe moontlikhede om ons raak te sien. God is deel van vandag se werklikheid. Dit is hoe dit is! Mag Hy ons help om nie net probleme op te los nie, maar veral die moontlikhede te ontgin