Die Rooi Kruis - Volke, nasies, gebeure - 2021
Die eerste van hierdie konvensies het siekes en gewondes betrek. Die Rooi Kruis het hulphospitale opgerig waar hulle toegelaat word om personeel van die Rooi Kruis te bemark en te beman. Hulle was neutraal en het almal behandel waar hulle in 'n konflik vasgevang is. Dit was 'n internasionale verwagting dat strydende lande die personeel van die Rooi Kruis op die gepaste wyse sou behandel en dat die hospitale nie wettige teikens was nie. Die Rooi Kruis het ook herstelhuise opgerig om na die siekes om te sien as hulle langdurige sorg nodig het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die oorlogslande in Wes-Europa die Rooi Kruis toegelaat om sy werk te ondersteun om diegene wat gevange geneem is, te ondersteun. Dieselfde was nie so waar in die Stille Oseaan en Oos-Europese teaters van oorlog nie. Gedurende die Changi-kamp wat deur die Japannese in Singapore bestuur word, het 'n POW gemiddeld 'n breukdeel van een kospakkie ontvang wat deur die Rooi Kruis gestuur is in die drie en 'n half jaar dat die kamp oop was. Hulle het ook net een brief per jaar ontvang. Die Rooi Kruis was gekoppel aan die Geneefse konvensies oor hoe behandelde persone behandel moet word en Japan het nie hiertoe ingeteken nie.
Die ander konvensie wat destyds bestaan ​​het, het POW's en die behandeling daarvan behels. Hierdie konvensie het ook betrekking gehad op gevangenes wat deur 'n oorlogsnasie gehou word. In 1934 het die Internasionale Rooi Kruis probeer om alle lande te laat instem tot wettige voorsorgmaatreëls vir alle burgerlikes in 'n gebied waar oorlog uitgebreek het. Internasionale magte het ooreengekom om die ooreenkoms tot 1940 uit te stel. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het baie burgerlikes geen beskermde wettige regte gehad nie. Die Rooi Kruis het nooit opgehou om toegang te verkry tot diegene wat gearresteer, gedeporteer of in dwangarbeid gestuur is nie, maar met min sukses.
Artikel 79 van die Konvensie het die Rooi Kruis die geleentheid gegee om inligting of navrae oor POW's deur te gee. Hierdie 'briewe' is beperk tot slegs 25 woorde en moes slegs oor gesinsnuus handel. Alle boodskappe is na die Internasionale Rooi Kruis-hoofkwartier in Genève gestuur, vanwaar hulle na hul onderskeie bestemmings gestuur is. Teen 1945 is 24 miljoen boodskappe uitgeruil. Die Internasionale Rooi Kruis is ook bemagtig om alle inligting oor POW's in te samel - soos hul verblyfplek, gesondheid ens.
Die verwoestende impak van Blitzkrieg is die eerste keer gesien met die aanval op Pole op 1 September 1939. Alleen in September het die Duitsers binne 22 dae 500,000 Poolse soldate gevange geneem. Dit het die Internasionale Rooi Kruis geval om al die inligting oor hierdie POW's te versamel. Aan die einde van die aanval op Wes-Europa in die lente van 1940, was 30.000 Britse troepe POW's saam met baie meer Franse, België en Nederlandse troepe. Daarmee saam was die groot aantal vlugtelinge wat 'n produk was van die Duitse aanval met gesinne wat opgegooi is. In 1940 alleen is die Internasionale Rooi Kruis oorstroom met navrae oor die verblyfplek en gesondheid van duisende mense. Met soveel betrokkenes was die werk van die Internasionale Rooi Kruis nooit eindig nie.
'N Groot toets vir die Rooi Kruis het gekom toe Griekeland in April 194 beset is. Voor die Tweede Wêreldoorlog het Griekeland 'n derde van sy voedselvoorraad ingevoer. As 'n besette volk is dit van al sy verskaffers afgesny. Watter oeste in Griekeland bestaan ​​het, is in die gevegte óf deur slegte weer vernietig. As 'n nasie lyk dit asof Griekeland op die punt van honger ly. Daar word aanvaar dat tot 500 kinders per dag aan die gevolge van wanvoeding gesterf het. Die Rooi Kruis het die ooreenkoms gekry van die lande wat Griekeland beset om voedselvoorrade in te laat, en teen Maart 1942 is die eerste 1 000 ton graan geland. Die Duitse regering het die Sweedse vragvragte bevry wat sedert die besetting van Denemarke en Noorweë in hawens is gelê. Die Duitsers het daarop aangedring dat 'n lid van die Internasionale Rooi Kruis aan boord van elke skip moes wees en die Britte het 'n waarborg gegee vir vrye gang in die Middellandse See. Elke boot het 'n groot rooi kruis daarop geverf en elke vragskip is ook in die kleure van Swede geverf. In Griekeland self het die Rooi Kruis voedselkombuise opgerig en binne net twee maande meer as 500 000 wasbakke sop vervaardig.
Die Rooi Kruis het ook gereeld besoeke aan POW-kampe gereël. Hierdie besoeke word gewoonlik deur opgeleide mediese personeel gedoen wat die gesondheid en akkommodasie van die gevangenes nagegaan het. Die gehalte van voedsel is ook nagegaan. Klagtes oor die manier waarop die POW's gehou is, is aan die Rooikruisbeamptes gerig wat die klagtes dan aan die betrokke owerheid bekend gemaak het.
Die Rooi Kruis kon slegs in lande werk wat hom toegelaat het om te funksioneer. Die USSR het nie die Geneefse Konvensie onderteken nie. As gevolg hiervan het die baie Russe wat nie as POW's geneem is nie die Rooi Kruis-besoeke ontvang. Die Rooi Kruis het wel sy dienste aan alle stryders aangebied, maar die Duitsers moes eenvoudig daarop wys dat, aangesien Rusland nie die konvensie onderteken het nie, haar POW's nie geregtig was op die Rooi Kruis nie. Hulle het dus nie een ontvang nie en is onder haglike omstandighede gehou.
Tot en met 'Operasie Barbarossa', het die USSR nie reageer op die appèl deur die Rooi Kruis om 'n afvaardiging in Moskou te stig nie. Na die groot verlies aan mannekrag in die beginfases van Barbarossa, het die Sowjet-regering ingestem om die Rooi Kruis toe te laat om te help en is 'n kantoor in Ankara opgerig. Die taak daarvan was om uit te vind oor Russiese en Duitse POW's uit die konflik aan die Oostelike Front. In Augustus 1941 bereik die eerste lys name van Russiese POW's Ankara van die Duitsers. Dit sou die laaste wees. Die Duitsers beweer dat aangesien die Russe nie bereid was om vir hulle 'n lys via Ankara te stuur van die Duitse POW's nie, sou dit ook dieselfde doen. Dit het ook daartoe gelei dat die Duitsers nie die Rooi Kruis-besoeke in die POW-kampe wat Russiese gevangenes kon huisves toegelaat het nie. Die Duitsers het aangevoer dat aangesien die Russe nie die Rooi Kruis-besoeke aan Duitse POW's toegelaat het nie, dit ook met die Russiese POW's sou doen.
In Duitsland het die Rooi Kruis elke ander nasionaliteit besoek wat die Duitsers besit het - maar nie die Russe nie. Die eerste keer dat die Rooi Kruis formele toegang tot Russiese POW's gehad het, was in die laaste paar weke van die oorlog toe Nazi-Duitsland gekrummel het.
Die Rooi Kruis het ook probeer om diegene in konsentrasiekampe te help. Hier het hulle gemengde resultate gehad. Pogings om die name van diegene in die kampe te kry, het misluk. In 1943 stem die Nazi's wel saam dat pakkies van die Rooi Kruis na die genoemde nie-Duitsers in die konsentrasiekampe gestuur kon word. Op een of ander manier het die Rooi Kruis 'n paar name aangegryp en kospakkies na hierdie name gestuur. Kwitansies vir hierdie pakkies is aan Genève terugbesorg - soms met soveel as 'n dosyn name op elke kwitansie. Met hierdie metode kon die Rooi Kruis al hoe meer name versamel. Teen die einde van die oorlog het die Rooi Kruis 'n lys gehad van 105.000 name van mense wat in konsentrasiekampe gehou word en meer as 1 miljoen pakkies is uitgestuur - selfs na die doodskampe in Pole. Toe die oorlog tot 'n einde kom, het 'n afgevaardigde van die Rooi Kruis in elke kamp gebly om te sien wat in die konsentrasiekampe aangaan.
In die Verre Ooste het die Rooi Kruis weinig vreugde met die Japanse regering gehad. Die Japanse regering het die Geneefse Konvensie onderteken, maar het dit nie bekragtig nie, en Japan was dus nie gebonde aan sy voorwaardes nie. Die Japannese het alles in sy vermoë gedoen om die werk van die Rooi Kruis te belemmer, om nie al die POW-kampe in te lig nie (hulle het 42 genoem toe daar meer as 100 was), om die nodige dokumentasie uit te stel of bloot te versuim om 'n kamp uit te reik besoek aan die Rooi Kruis-amptenare dat hulle spioene is. In Borneo is die afgevaardigde van die Rooi Kruis saam met sy vrou geskiet op aanklag van die poging om die name van gevangenes te bekom.
In Augustus 1942 het die Japannese beveel dat geen neutrale skip, wat selfs die vlag van die Rooi Kruis vlieg, in Japanse waters toegelaat sou word nie. Dit het duidelik beteken dat kospakkies vir POW's wat in Japan gehou is, nie gestuur kon word nie. Vanaf September 1943 is kospakkies in Vladivostok opgehoop, maar hulle het daar gebly tot November 1944 toe die Japannese een skip toegelaat het om pakkies na Japan te vervoer. Hoeveel van hierdie besending dit eintlik by POW's of interne persone gekry het, is egter nie bekend nie. 'N Tweede versending het nooit plaasgevind nie, aangesien die skip gesink is.
Die Japannese het 'n beperking op die aantal woorde wat 'n POW in 'n brief kon ontvang. Die maksimum was 25 woorde wat met hoofletters getik moes word. Om 'n brief uit 'n POW-kamp te stuur, was nog moeiliker, aangesien die Japannese min tyd gehad het vir die POW's wat hul oorgegee het. Sulke onverskilligheid het meegebring dat baie min nuus uit die kampe na gesinne gekom het en dat die Rooi Kruis weinig kon doen om dit te verander.
Die Rooi Kruis en die Tweede Wêreldoorlog
Die Rooi Kruis het 'n baie belangrike rol in die Tweede Wêreldoorlog gespeel met die hulp wat hulle aan krygsgevangenes verleen het. Die Rooi Kruis het gewerk ...
Britse krygsgevangenes is van 1940 tot 1945 in alle oorlogsteaters gehou. Die Britse krygsgevangenes is in Duitse kampe gehou deur die ...