Solly Marks, veral, was beskou as 'n persoonlike vriend van die ou President, en Barney Barnato het hom die twee leeustandbeelde geskenk wat vandag nog te siene is voor sy huis in Pretoria. Dit is dan ook verstaanbaar dat hierdie manne erg ontsteld was toe Kruger 'n stuk grond aan die Katoliekegeloof gegee het vir die oprigting van 'n kerk. 'n Stuk grond is ook toegesê aan die Joodse gemeenskap vir dieselfde doeleinde, maar tot hulle ontsteltenis was die standplaas die helfte kleiner as die van die Katolieke. 'n Hele deputasie van Joodse sakemanne het opgeruk om die saak met die President te besleg. "Dis onregverdig!" is daar gemor. "Ons doen dan soveel vir u en die Staat, meneer die President! Waarom is die grond vir ons sinagoge dan kleiner?" Die ou President het glo etlike minute in stilte aan sy pyp gesuig en uiteindelik net sy kop verbaas geskud. "Neefs," antwoord hy vriendelik maar ferm, "ek begryp g'n waaroor julle kla nie; julle glo net aan die een helte van die Bybel, so daarom verdien julle net een helfte van kerkgrond!"
Die staaltjies om Barney Barnato is legio. Een daarvan wat my amuseer is toe hy vir sy nuwe praghuis in Berea 'n Venus de Milo standbeeld uit Italië bestel het. Barney het egter ook die moontlikheid ingesien om vinnig 'n slag te slaan uit die kunswerk. Toe die standbeeld in Johannesburg aankom, het 'n erg-verontwaardigde Barney 'n klag gaan lê by die destydse Z.A.R. (die spoorweg department). Hy het gekla dat die Z.A.R. die arm van sy standbeeld afgebreek het! Daar was naarstiglik 'n nuttelose soektog op tou gesit na die vermiste arm; die resultaat daarvan was dat die Z.A.R. ten volle die skadevergoeding aan Barnato moes uitebaal.