Opmerkings oor stormreise - Diverse
Sara B. May, "After the Storm (met TTV-rekwisiete vir seriykotik1970 op flickr)"
Verstandige mense bout die luike, maak 'n pot tee en gaan sit om die Weerkanaal te bekyk. Ander gaan die goed in.
Ek het in die weste na Los Angeles gesak, oor die water, in 'n turboprop met dubbele enjins wat deur professionele waansinnige persone geloods word. Hulle het 'n venster in die storm gevind en regdeur daarheen gevlieg. LAX het in die groeiseisoen soos Costa Rica gelyk: staanwater op die aanloopbane, onkruid iriserend en langs die heining, met lug en swart, lug wat sywaarts onder die lug inkom.
Daar was 'n seiljag tussen die breekwater en die lughawe, en die stuurboordwapen in die sand gegrawe minder as 'n kilometer van die jachthaven af, terwyl die grootseil nog steeds luip vir 'n verlate hawe. Later sou ek verneem dat die wrak sedert 'n vorige storm was daar, asof dit alle dwase kapteins wat die weer sou verlaat, moet waarsku.
Ek het jare gelede te veel ure spandeer om solank op die kanaal van Long Beach af te hardloop in 'n mis dik plak. Ek het blindelings oor die skeepsvaart gekruis, geen instrumente, geen GPS, niks anders as die kompas op die wiel om na te ry nie - en die hoek van die swel wat oor die boog gly.
Ek het 'n paar minute gery, dan gesny en gedryf en geluister na die brekers van Point Vicente of na 'n eensame klokkieboog, of na die kap van 'n inkomende olietenkskip wat my omgeval het. Uiteindelik was dit die gekerm van straalmotors wat by LAX ingekom het, wat my huis toe gebring het.
Ek het genoeg swart nagte in golwende see gehad vir my klein leeftyd. Dit gaan goed met my om nooit weer met 'n kuslyn in 'n stormstrook te hoef te slaan nie, of om te worstel met die buiglyn op 'n afwykende skuif in 'n landskap van vyftien voet-stropers nie.
Maar as die adviesadvies uitgaan, en die stoeltjies opgesluit is weens wind en die kettingwette in werking tree, wil ek nog niks meer hê as om gepas op te pas en daarin uit te kom nie.
Ek was op 'n eenvoudige missie om 'n motor te gaan haal. Dit was die motor van my vrou, die gesinsmotor, die een wat my seuns 'Blou' noem, die een met die slegte bande, die swakker waaier, die argeologie van plastiese diere, pistache-skulpe en cheerios onder die sitplekke. Die een met die lekkende voorruit, die agtervenster met 'n bandtap, die af en toe lepel-in-die-vullisverwyderingsgeluid onder die enjinkap (behalwe as ons dit na die winkel neem vir diagnose).
'Want die natuur het by sulke geleenthede altyd iets skaars om ons te wys, en die gevaar vir lewe en ledemate is skaars groter as wat 'n mens sleg onder 'n dak sou hurk.'
Ek het die ding gevind waar ek dit gelos het, onder 'n verslaafde, toegegroeide prieel van Bougainvillea. Ek het die nat blare en puin van die vensters afgegooi en strand toe gery. Die stad was stil, gehawend, versorg vir die volgende rondte.
Aan die skerp einde van die Venice Pier het ek 'n bottel wyn saam met 'n ou vriend gedrink. Ons het die rand van Noord-Amerika vir ons almal vasgehou, die ver-van-die-rustige Stille Oseaan wat onder ons roei, die swel opkom, grys vervaag in die donker, die belofte van iets groots in die binnekant.
Ons het vinnig ons gevoel van behoorlikheid oorkom, 'n rekening van twintig dollar (of was dit 'n tien?) In die leë bottel opgerol, dit gekurk, weggegooi buite die branders. Op 'n dag sou die aarde weer uitdroog en 'n aasvader of stadswerknemer sou op die strand afval.
Was daar iets groots en wesenliks wat ons in die verlede vir daardie persoon kon sê? Nie daaraan nie. 'N Eenvoudige groet was voldoende, en 'n vermaning om - waarom nie? - spandeer dit alles op een plek.
Die storm het SUV's omgeslaan en bote op die strand, NASA, gelig
Toe ek uiteindelik die volgende dag op pad was, nadat ek die oggend spandeer het aan die epiese swel, opgehou het by Trader Joe's, oor die damme gewaai het na en van die middagete-buffet in Tandoor-Indië, was die volgende golf op ons.
In die hele Wes-Verenigde State het 'n waarskuwing oor die winterstorm van krag geword. Interstate 5 is by Castaic gesluit weens swaar sneeu en verduisteringstoestande op die Grapevine. 395 is noord van 203 versper.
Van die radio af kom waarskuwings oor gevaarlike watertoestande tot in die binneland as in die middestad, van kragonderbrekings dwarsdeur die stad, van dreigende puin op die afgebrande skuur van die San Gabriels. Diereskuilings is oorstroom. Weerlig word deur vliegtuie getref.
Die advies was eenvoudig: die luike geslaan, neergesit word, moenie buite gaan nie, nie reis nie.
Al wat ek skort, dink ek, was my sneeu-stewels (wat my vinnig by die huis gelaat het) en 'n rol buisband. Andersins was ek goed om te gaan.
Dit is wat ek op my Facebook-blad geplaas het, op pad by die deur uit, aangehaal in pette van die NOAA-weervoorligting:
"Golwe slaan 20 voet by El Porto. Trek nou terug op die rivier af na 'n langdurige periode van swaar sneeu en goeie winde ... VERSTAAN BAIE GEVAARLIKE REISE ... in 'n motor met kaal somerbande, 'n bisarre geluid wat uit die enjin kom, en 'n agterruit wat toegemaak is. het kettings, komberse, iPod en rooi bul. moet opwindend wees. "
Die opmerkings, wat ek eers later die aand eers gesien het, nadat ek uiteindelik drie voet sneeu uit my oprit gegrawe het en daardie goddelose ou voertuig in die motorhuis getrek het, was gemeng:
"Danger. Hou u van hierdie persoon weg. "
'Dit klink dom as jy my vra.'
'Ek stem saam met Terry. Soek 'n plek om af te jag. '
'Hou rubberkant na onder.'
Die meeste geskrifte van John Muir is vir my smaak heeltemal te mal. Maar die man het geweet hoe om diep avontuur in sy agterplaas te vind. '[As] die storm begin klink,' het hy een keer geskryf oor 'n vinnig stygende windgebeurtenis in 1874, 'het ek geen tyd verloor om in die bos uit te stoot om dit te geniet nie.'
Die ontevrede natuurkundige het nie tevrede om die skouspel van die grond af te geniet nie, en klim tot by die top van 'n ou Doug Fir, honderd meter bo in die lug. -koppel aan 'n riet. "
'Dit was een vir die boeke. Soos om in 'n snelboot te wees, net beter. Jy kan nie afdraande in 'n boot gaan nie. En dit kom aanhou, die belaaide bome, die ononderbroke oppervlak van die sneeu, die skielike wit uitsigte ... terugskakelings en haarspelde wat onmoontlik is om te beskryf. Behalwe om dit te sê: as jy nie vars poeier gedryf het nie, het jy nie gedryf nie. '
- Tobias Wolff, van The Night In Question
Whitewater het in die Soledad Canyon langs die snelweg getuimel. Ek het met my pad boontoe gery, teen die stroompie, wat wrakke langs die pad getel het. Die bande het mooi geskuif.
In die ou spoorwegstad Mojave, wat uit die hemel uitgeroep is 'Gateway to Space', het die lug uit die lug gekom. Die plafon was laag en swart, asof die motor se dak afgedruk word, maar die sigbaarheid was perfek.
Tot in die Owenskom was die wêreld leeg, behalwe vir my en die glinsterende pad, met die af en toe Joshua-boom wat 'n lang skaduwee in die helder oranje lig werp.
Om 03:30 het ek my vrou in Mammoth gebel. Sy kon daarin slaag om die kinders van die skool af te haal en is besig om na 'n vriend se huis in die vierwiel laag te ploeg. 'Bly êrens,' sê sy. 'Dit is kranksinnig.'
Verby Coso Junction het die agtervenster sy geslypte bandbande losgeslaan. Die lug kom vars, nat en koud. Ek het 'n paar sokkies van my jongste seun gevind en dit tussen die glas en die deurraam geprop om die raam op sy plek te hou.
In Bishop het die sneeu in vlokkies afgekom. Ek stop by Kmart, koop 'n goedkoop paar werkskoene en 'n rol buisband. Onder 'n straatlamp stoei ek sneeukettings op die bande en vertrek dan na die lang kruip in die graad.
Die laaste kilometer na die huis is altyd die moeilikste. Ek het om die agterkant gekom, met 'n onopgeëiste poeier diep as die voorste bumper van die motor. 'N Kettinggedeelte waai net onder die ingang van Timber Ridge. Teks, terg, tjoek dit het goed teen die wiel gegaan.
Maar ek het die kruin gehaal, die laaste afdraai huiswaarts gedryf, die laaste afdraande stuk, soos ryp op 'n koek versprei. Die volgende dag het ek belowe om net op ski's uit te gaan.