Afrikaanse Kort Verhale | Afrikaanse Stories | Grensverhaal
Sy was die eerste vrou aan wie se borste ek gevat het. Ek was toe negentien. In die sowat agttien maande wat ons "uitgegaan" het, wou sy nie hê ek moes haar penetreer nie. Sy was 'n maagd toe ek in Augustus 1979 met haar "uitgemaak" het. Ek het die operasionele gebied in 1982 tydens 'n kamp van dertig dae vir die eerste keer besoek om vir Paratus, die amptelike tydskrif van die Suid-Afrikaanse Weermag, 'n onderhoud te gaan voer met Luitenant Louis Kruger, skrywer van die roman Die skerpskutter wat daardie jaar deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns met die Eugène Marais-prys bekroon is. Hy was besig met sy twee jaar diensplig en op 'n buitebasis, Okalongo, in Owambo as kapelaan gestasioneer.
"In 'n poging om haar lewe te red, is sy inderhaas per ambulans van die hospitaal op Rustenburg na die H.F. Verwoerd-hospitaal in Pretoria gebring. Sy het egter onderweg beswyk aan kopbeserings wat sy tydens die val opgedoen het, " lui die berig. Ek het nooit haar lyk gesien nie.
Die oproepinstruksies het beveel dat ek my op Donderdag 7 Julie 1983 om 08h00 op die parkeerterrein voor die Pretoria-stasie moes aanmeld, saam met die res van 'n burgermageenheid wat drie maande lank Grens toe gestuur is. Dit was koud - die koudste dag tot nog toe daardie winter, volgens die weerberig die aand op SAUK-TV1. Op Winterton in Natal is -12 grade Celsius dié nag gemeet.
Die blas sersant wat "roll-call" gehou het, het laaste van sy vrou afskeid geneem. Sy het twee kindertjies by haar gehad, elkeen met 'n rooi gehekelde poncho aan. Ons is met ons "balsakke" oor die skouer na die Bedfords en daarna na die deurgangskamp op Voortrekkerhoogte. Niemand het juis gepraat nie, behalwe 'n maer man met bakore wat vir die "drywer" gesê het hy sal hom "opfok" as hy ons "oumanne" 'n "rofie-ride" gee.
By 1 Militêre Hospitaal het hulle ons ondersoek, urinemonsters geneem en ingespuit teen tifoïed, paratifoïed en tatanus. Die aand het 'n sersant-majoor met 'n blonde snor vertel hoe hy die dokter, 'n vrou, wat die Tet.-inspuiting toegedien het, laat skrik het. "I told her I had herpes. Ha!" Drie biere later het hy die storie herhaal.
Die saal langsaan het 'n nommer teen die muur gehad: 22. Die verf op die sinkdak was besig om af te skilfer. Party van die vensters was stukkend en die deure toegespyker. Toe ek tydens my diensplig in 1976 tien dae daar deurgebring het, het die saal 'n "naam" gehad. Dit was die psigiatriese afdeling vol "dwelmverslaafdes" (m.a.w) "daggarokers"), "sensitiewe seuns" wat met "identiteitsprobleme", bosbefokte "eenvoudige skisofrene" wat glo hulle is Idi Amin of die hoof van die Weermag, die Groot Instrukteur, Moses, Jesus Christus ("Hy was rein en onskuldig, daarom is ek nou hier om net 'n mens te wees, 'n vuilgat") almal in dieselfde rooi, wit en blou gestreepte kamerjasse ("technicolour dreamcoats") en swaar, bruin stewels. Teen een van die mure het 'n poster gehang an 'n meisie teen 'n sonsondergang met 'n blom in haar hand. 'n Vers van William Blake was in die onderste regterhoek afgedruk:
Die maer man het histeries begin lag. "Hy tune, as die koei hom die tweede keer lek met daai lekker skurwe tong, kom hy sulke lang skote." Die maer man het van sy bed afgeval. Die aand het die bevelvoerder van die burgermageenheid - 'n gryskopman met 'n los keelvel - die manskappe in die kaserne toegespreek. Saam met hom was 'n kapelaan.
Die roudiens is Vrydag, 5 Augustus 1983, om 11h00 gehou waarna sy veras is. Dit was 'n helder, winderige dag. Van die kerk op die hoogtetjie in Melville, Johannesburg, kon 'n mens oor die lykswa se dak die stad sien skitter. "Soos 'n antieke tempel," het die man gesê wat die laaste met haar gepraat het voordat sy dood is. Hy het vertel dat nadat sy van die perd afgeval het, sy dadelik bewusteloos was en bloed by haar mond en ore uitgeloop het. Die dominee het uit Romeine 8 voorgelees. Hy het vers 31 uitgesonder: "Wie sal ons dan van hierdie dinge sê? As God vir ons is, wie kan teen ons wees:"
Ek het opgestaan en die venster oopgemaak. Die geur van die jasmyn in die heining het die kamer binnegedring. Op die sypaadjie het 'n poedel 'n wolfhold probeer dek. Hy kon nie bykom nie. Met sy voorpoot het die poedel teen die ferm, rooi vleis van sy penis, wat ver uitgesteek het, gekrap. Ek het na my NAD-hoëtroustel gedraai en 'n strykoktet van Mendelssohn op die draaitafel gesit. Hy het dit in 1825 gekomponeer toe hy 16 was. Volgens sy suster, Fanny, is die Scherzo geïnspireer deur die laaste vier reëls uit deel 1 van Goethe se Faust: