Vlugtelinge: Wie weet waar trek jy die grens? | Netwerk24
Joseph vir nóg 4 jaar in Japan
Jamie Joseph, die afrigter wat Japan se rugbyspan tot 'n geskiedkundige eerste verskyning in 'n Wêreldbeker-kwarteindstryd help voer het, sal nie die leisels van die All Blacks oorneem nie.
As alles volgens plan verloop, het Pioneer Foods pas sy laaste stel resultate as genoteerde Suid-Afrikaanse maatskappy uitgereik.
Deur Leopold Scholtz 31 Maart 2018 00:00
In Europa duur die gesprek oor die miljoene mense wat uit Afrika en die Midde-Ooste wil kom, voort. Daar is 'n taamlike konsensus dat Europa nóg die geld nóg die kulturele gewilligheid het om soveel vreemdelinge met 'n wesensvreemde lewensuitkyk te absorbeer, maar die vraag is hoe om die mense te keer.
Een antwoord is gegee deur die ooreenkoms wat die Duitse bondskanselier, Angela Merkel, met pres. Reçep Tayyip Erdogan van Turkye gesluit het. Dit kom daarop neer dat Erdogan die deurgang van vlugtelinge vanuit Sirië, Irak en Afganistan na Griekeland keer en die vlugtelinge tydelik in ruil vir baie geld huisves.
Dié ooreenkoms het só goed gewerk dat die Europese Unie (EU) gemeen het iets soortgelyks kan met Libië afgespreek word. Daarvandaan probeer honderdduisende Afrikane immers in lekkende bootjies oor die Middellandse See na Italië kom.
Maar Libië is nie Turkye nie. Dis geen land met één regering wat die grense effektief beheer nie; dit het ná die verdrywing van kol. Moeammar Ghaddafi uiteengeval en word deur verskeie krygshere oorheers.
Afsprake, soortgelyk aan dié met Turkye, is wel met verskeie van die krygshere gemaak. In ruil vir geld het hulle kampe opgerig waar die vlugtelinge aangehou word.
Maar vandeesweek was daar voorbladnuus hieroor in die Nederlandse koerante. Die Nederlandse minister van ontwikkelingsamewerking, Sigrid Kaag, het die Libiese kampe besoek en die situasie daar as "mensonterend" beskryf. Dit volg op 'n onthulling van CNN dat die Libiese krygshere sommige van die vlugtelinge openlik as slawe verkoop.
Maar dit het soveel onrus in Europa veroorsaak dat die hoofstroom-politici geleer het dat die samelewings se toleransie 'n grens het.
En dus, sê Kaag, moet die kampe gesluit word. Haar alternatief is dat die EU geld moet gee om die mense so gou moontlik na hul lande van herkoms terug te stuur.
Daar, neem 'n mens aan, sal Europa behoorlike ontwikkelingshulp moet bied sodat die mense 'n beter toekoms in hul lande kan hê. Anders probeer hulle maar net weer en weer en weer na die vleispotte van Europa vlug.
In 2015 is Europa, veral Duitsland, skielik oorval deur meer as 'n miljoen mense wat die geweld van die Siriese burgeroorlog ontvlug het. Merkel is destyds erg verkwalik dat sy die mense toegelaat het, maar daar was nie veel wat sy (of enigiemand anders) op kort termyn daaraan kon doen nie; jy kon netsowel die see met 'n besem probeer terugvee.
Dis nie verniet dat die regse populiste die kwessie so suksesvol uitbuit nie.
Kaag se besoek aan Libië wys ewenwel dat die saak nie eenvoudig is nie. Daar is immers ook nog iets soos medemenslikheid.