Die Groot Johannes Evangelie, Boek 6, Hoofstuk 230
8. Kyk, elke mens het liefde in hom en as gevolg van die liefde ook `n wil; want die liefde op sigself is `n begeerte en verlange, en in die begeerte en verlange lê nou juis die wil. Dit is ook eie aan alle plante en diere, en in `n sekerlik opsig ook aan die ander materie.
9. Selfs die ruuste en mees onopgevoede mens het liefde en `n wil. Maar wat doen hy daarmee? Hy is maar net uit op die bevrediging van sy laagste en stoflikste behoeftes, wat homself instinkmatig uit sy growwe liefde in sy wil vertaal, waarvan sy verstand niks anders as `n flou vermoede opvang nie. Kyk maar net of die dade van sulke mense, nie baie slegter is as die van diere nie, by wie die liefde en die verlange deur `n beïnvloeding van bo gelei word!
10. Maar baie anders staan dit met die liefde en haar wil (by die mense)* van wie die verstand `n helder lig geword het; dit skyn dan deur die liefde en haar wil, en daardeur deur die hele mens. Dan eers sorg die liefde vir die suiwer middele, sy orden die lig of die wysheid, en sy aktiveer die wil. As die mens egter, as ewebeeld van God, ook die moontlikheid in hom het, bestaan hy dan uit drie mense of is hy slegs één mens?' *(toegevoeg)
11. Almal sê, en veral die oudleerlinge: 'Ons dank U, o Heer, dat U nou weereens so baie duidelik gepraat het; want dit is egter nie altyd U gewoonte om so te praat en te leer nie. Nou weet ons eers heeltemal hoe dit met die volkome eenheid van God staan, en U is dus dan tog baie volmaak God, soos wat ons dit al dikwels gedink het.'