Harde werk en stryd wag voordat Rust en Vrede weer kan aanbreek
Jean Engelbrecht is die goue seun van Rust en Vrede. Die seun van 'n rugbylegende en 'n befaamde skoonheid, maar ook die erfgenaam van 'n wynlandgoed met 'n stamboek van meer as 300 jaar. ANNELIESE BURGESS het met hom gesels oor die diep letsels wat Covid-19 op die wynbedryf gelaat het, maar ook oor hoe kos en wyn inmekaar geweef is.
DIE laaste keer wat ek Jean Engelbrecht gesien het, was drie dekades gelede by 'n vurige studentevergadering op Stellenbosch. Die details is nou wasig, maar daar was 'n wedersydse uitjouery en ons was beslis nie aan dieselfde kant van die geveg nie. Vandag kan mens lag daaroor; die drif en drang van studentepolitiek het lankal vervaag en 30 jaar se water is onder die brug.
Daar is vandag min te bespeur van daardie rammetjie-uitnek studente-boykie van destyds. Jean Engelbrecht is nou 'n vooraanstaande wynboer en 'n sauve, gesofistikeerde (en hoogs suksesvolle) ambassadeur vir die Suid-Afrikaanse wynbedryf. Hy was die eerste Suid-Afrikaner wat 'n wyn op Wine Spectator se Top 100 Wines in the World gekry het, en sy restaurant op die familie se plaas, Rust en Vrede, het ook op San Pellegrino se Top 100 Restaurants of the World gaan draai.