Redakteursink: Elke hond kry sy dag | George Herald
Redakteursink: Elke hond kry sy dag
Thursday, 08 October 2015, 07:58
Ilse Schoonraad, George Herald-redakteur
Daar is deesdae so baie 'dae' wat gevier word dat jy letterlik elke dag kan kies en keur tussen verskeie opsies. Gewoonlik probeer ek dit by my laat verbygaan, maar dis moeilik in die koerantwese, want die verskillende promotors van die verskillende 'causes' weet presies hoe om die media te manipuleer om hulle storie in die kollig te kry.
Weet julle hoe aaklig is Moedersdag en Vadersdag vir mense sonder 'n afstammeling of twee?
Ek het skoon lekker gekry toe ek nou die dag uitvind dat Moedersdag eintlik niks met mawees te doen het nie, maar eintlik verwys na die kerk! Dis oorspronklik Mothering Sunday en nie Mother's Day nie!
Ek wonder watter bemarker het besef hy gaan baie geld maak as hy daai dag kaap.
Maandag was (onder andere) Onder-wysersdag en oral is daar gepraat oor die moeilike taak van opvoeders. Ook natuurlik oor daardie wonderlike mentor wat van jou vandag die goed afgeronde, gebalanseerde individu maak wat jy dink jy is. Daardie een onderwyser wat 'n blywende positiewe uitwerking op jou lewe het.
Niemand was natuurlik verbaas om te hoor dat ek glad nie so 'n onderwyser kan onthou nie.
"Ja, Ilse, dis maar al te duidelik...," was die standaard reaksie van kollegas en sogenaamde vriende.
Dis nie dat ek kla of my onderwysers afkraak nie. Ek het net nooit op skool 'n Robin Williams van Dead Poets Society-formaat raakgeloop nie - ook maar 'n goeie ding, want ek wou ook baie eerder drama as ekonomie doen. (Kyk die fliek as jy nie weet wat ek bedoel nie. Dis die moei-te werd.)
Maar, die feit dat ek nie my onderwysers as groot geeste beskou het nie, beteken nie dat van hulle nie geestig was nie! Inteendeel...
In Sub A moes Juffrou Caren my soos 'n agterspeler 'tackle' net voor ek my gipsarm op 'n klasmaat se kop wou kraak. Die teiken van my blinde woede het my maatjie afgekraak en laat huil.
Juffrou Caren was wys (en vinnig genoeg) om die situasie te ontlont sonder dat kopwonde moes steke kry of arms weer gebreek word.
In Sub B het juffrou Pipperellekoors - sy't altyd gesê: "Jy gee my die Pipperellekoors!" - my vir 'n halfuur met my skoolrok oor my kop oor haar skoot laat lê - gelukkig het ek die voorgeskrewe groen skoolbroekie aangehad - terwyl sy vir die klas vertel het watter groot sonde dit is om in die klas te praat. Dit was so vernederend ek kan nie eers onthou hoeveel houe sy my toe uiteindelik na haar preek op die sitvlak gegee het nie!
In st. 3 het ek 'n 'crush' op my klasonderwyser gehad. Maar toe kry ek 'n bril. O wee. Toe sien ek vir die eerste keer die moesie, die geel tand en die plooie. Nog 'n held wat val.
Op hoërskool was daar baie interessante karakters, maar die een wat uitstaan was my geskiedenisjuffrou, Vlam.
Sy was ongetroud, in haar vyftigs, 'n aantreklike rooikop en glad nie preuts nie.
Sy't van geskiedenis 'n avontuur gemaak en vir ons geleer om nie ons koppe oor presiese datums te breek nie - dit tel te min punte. Sy het tydens die geskiedenisles met tussenposes in haar boekkamer verdwyn om 'n paar vinnige trekke aan haar sigaretjie te vat.
Ons kon dit natuurlik ruik en 'n paar van my klasmaats het ook maar lus geraak, maar daai tyd kon 'n kind nog nie 'n sigaret in die klas opsteek nie.
Een dag het ek drama-oefening gedurende pouse gehad en toe die klok lui, vinnig snoepie toe gehol om iets te kry om te eet.
Ek het gehou van my kossies en was wat hulle vandag sou noem ''n groot meisie'. Daai tyd het my ma gesê ek's vet.
In elk geval... Terug in die geskiedenis-klas sit ek skelm Simba tjips en eet. Hoe ek gedink het Vlam sal nie agterkom dat ek KRAAKvars, SOUT en ASYN gegeurde skyfies, verpak in ritselende papier reg onder haar neus verorber nie, sal net 'n 15-jarige kosverslaafde Ilse vir jou kan vertel. Vlam het boonop altyd tussen haar rookbrekies voor in die klas op 'n bank se skryfblad gesit en so uit die hoogte met 'n valkoog klas gegee.
Net toe ek weer koponderstebo 'n heerlike tjippie op my tong sit, sê Vlam kliphard: "Schoonraad, jy is so dik en dan vreet jy nog!"
Ek word vuurwarm van skaamte en voel hoe gloei ek van kop tot tone, maar dan word die skaamte woede en ek snou haar toe: "Ja, juffrou! En jy het so baie plooie en dan rook jy nog!"
In die doodse stilte het Vlam my eers net so stilweg aangekyk en toe uitbundig begin lag.
Sy was my gunsteling juffrou en uiteindelik ook my mentor, want as gevolg van haar het ek toe my gewig begin dophou.