Generaal sir Henry Evelyn Wood - Inligting
Generaal sir Henry Evelyn Wood, V.C., G.C.B., G.C.M.G., adjudant-generaal in Oktober 1897. Hy was verantwoordelik vir die skepping van die Britse leër wat in die Boereoorlog gebruik is.
Geneem uit The Times History of the War in South Africa, vol. II.
Generaal Sir Evelyn Wood - Die Krim in 1854 en 1894 - 1896
'N Deelnemer se uiters gedetailleerde eerstehandse verslag van die Krimoorlog en die gevegte van die Alma, Sewastopol, Balaklava, Inkerman, en die afsluiting van die oorlog en dood van Lord Raglan. Die boek is die eerste keer gepubliseer in 1895 en is die gevolg van die terugkeer van die skrywer na die gebiede waarin hy geveg het, en hy spreek ernstige kritiek uit oor die wanbestuur van die Britse regering met die oorlog.
'N Fassinerende en goeie kopie met weefselbewaakte portretvoorblad van kaptein William Peel, en 'n voorwoord deur Evelyn Wood. Die boek is geïllustreer met kaarte, 18 volledige bladsy sketse en 8 in teks. Uitgegee deur Chapman & amp Hall, Londen, 1896. Oorspronklike rooi borde met 'n vergulde ruggraat, met 'n reël en 'n swart op die voorkant.
Boekafmetings: 21 x 15 cm en amp Aantal bladsye: 400
Soliede en goed gebind volume. Ligte dra by die ledemate. Die rande en die ruggraat word donkerder met die ouderdom. 'N Dipmerkie bo -op die agterblad (sien foto 2). Intern is die boek in goeie+ toestand. Vlekke/ bruingebrande merke op bladsye. Alle bladsye word styf vasgehou by die geut. Binne skarniere is baie goed. Die borde is helder en helder (sien foto's).
"Veldmaarskalk sir Henry Evelyn Wood, VC, GCB, GCMG (9 Februarie 1838 - 2 Desember 1919) was 'n Britse weermagoffisier. Na 'n vroeë loopbaan by die Royal Navy, het Wood by die Britse leër aangesluit in 1855. Hy het in verskeie groot konflikte gedien, waaronder die Indian Mutiny. Wood het verder as bevelvoerder gedien in verskeie ander konflikte, veral die Derde Anglo-Ashanti-oorlog, die Anglo-Zoeloe-oorlog, die Eerste Boereoorlog en die Mahdistiese Oorlog. Sy diens in Egipte het gelei tot sy aanstelling as Sirdar, waar hy die Egiptiese leër herorganiseer het. "
Vry om te volg, versoek om saam te werk
Gebruik die versoekskakel onder & quotactions & quot regs bo op die bladsy om by die projek aan te sluit.
Werk met projekte
Geni Wikitext, Unicode en beelde wat baie hulp verleen.
Sien die bespreking Projekhulp: hoe om teks by 'n projek te voeg - Starter Kit om jou aan die gang te kry!
Katalogusbeskrywing Veldmaarskalk Sir Henry Evelyn Wood, V.C., G.C.B., G.C.M.G., K.C.B. (1872-1881) Veld.
U kan vooraf rekords bestel om gereed te wees vir u wanneer u Kew besoek. Hiervoor benodig u 'n kaartjie vir die leser. Of u kan 'n kwotasie versoek om 'n afskrif aan u te stuur.
Veldmaarskalk sir Henry Evelyn Wood, V.C., G.C.B., G.C.M.G., K.C.B. (1872-1881)
Veldmaarskalk Sy koninklike hoogheid Arthur William Patrick Albert Hertog van Connaught en Strathearn K.G., K.T., K.P. G.C.S.I., G.C.M.G., G.C.I.E., K.C.B. (1872-1885)
Generaal sir William Henry Mackinnon K.C.B., C.V.O. (1873-1900)
Veldmaarskalk Lord Paul Sandford Methuen, G.C.B., K.C.V.O., C.M.G. (1873-1905)
Luitenant Walter Hammond Norris. (1888-1890)
Veldmaarskalk Lord John Denton Pinkstone French, K.P., G.C.B., O.M., G.C.V.O., K.C.M.G. (1891-1899)
Het u 'n fout met hierdie katalogusbeskrywing gevind? Laat ons weet
Help met u navorsing
Generaal Sir Henry Evelyn Wood - Geskiedenis
MICHEL, sir JOHN, soldaat b. 1 September 1804 in Dorset, Engeland, seun van luitenant-generaal John Michel en sy tweede vrou, Anne Fane d. 23 Mei 1886 by die gesinsstoel, Dewlish House, Dorchester, Dorset.
John Michel is opgelei in Eton, en tree in 1823 as 'n vaandel by die weermag in. Die grootste deel van sy vroeë diens was in die 64ste voet. Dit is duidelik dat sy loopbaan bygestaan ​​is deur familieverbindings en familierykdom, maar die feit dat hy in 1832–33 die senior afdeling (later die personeelkollege) van die Royal Military College, Sandhurst, bygewoon het, dui op 'n ernstige belangstelling in sy beroep. Van 1835 tot 1840 was hy aide-de-camp vir sy oom, generaal sir Henry Fane, wat die opperbevelhebber in Indië was. Op 15 Mei 1838 trou Michel met Louise Anne, 'n dogter van kolonel Chatham Horace Churchill, kwartiermeester -generaal in Indië. Hulle sou minstens twee seuns en drie dogters hê. In 1840 verkry Michel 'n meerderheid in die 6de voet, en twee jaar later die luitenant-kolonel van daardie regiment. Die 6de is in Augustus 1846 na Suid -Afrika gestuur, en Michel het dit daar beveel in die Kaffer -oorloë van 1846–47 en 1851–53, wat soms as bevelvoerder van onafhanklike kolomme gedien het. Tydens hierdie, sy eerste aktiewe diens, het hy aan homself 'n energieke leier getoon. James McKay, 'n sersant in die 74ste voet, wat hom aan die werk gesien het (hy noem hom Mitchell), sê hy was 'die mooiste ideaal van 'n bekwame bevelvoerder' en ''n pa en vriend' vir sy mans. Na 'n tydperk van tuisdiens in die brevet-rang van kolonel, neem hy as 'n plaaslike majoor-generaal deel aan die Krimoorlog as stafhoof van die Turkse kontingent wat in Britse salarisse ingeneem is.
Na 'n kort tydperk van diens in die Kaapkolonie, is Michel in 1857 na China bestel, maar op pad sy skip is verniel en hy is daarna na Indië gestuur, waar die muitery uitgebreek het. In die laaste stadiums van die muitery in 1858–59, het Michel, nou 'n hoof-generaal-generaal, die agtervolging van Tantia Topi suksesvol uitgevoer, sy magte verslaan in 'n reeks verlowings en hom teruggebring tot die status van 'n vlugteling wat kort gevang is en gehang. Aan die einde van 1859 is Michel gestuur om 'n afdeling in die oorlog met China te beveel. Sy afdeling het in Augustus 1860 aan suksesvolle aksies deelgeneem, en in Oktober het dit die plig gekry om die Somerpaleis by Peking te verbrand as weerwraak vir die marteling en moord op Britse gevangenes. Nadat hy 'n kcb geword het vir sy werk in die muitery, is Michel nou bevorder tot gcb.
In Junie 1865 volg hy luitenant-generaal sir William Fenwick Williams op in die bevel van die magte in Brits Noord-Amerika (die aanstelling was amptelik aangestel as luitenant-generaal in die personeel). Hy bly in hierdie opdrag tot Oktober 1867 en moes dus die eerste en ernstigste fase van die Feniese probleme hanteer. Telkens wanneer die Feniese bedreiging die regering van die provinsie Kanada beweeg het om eenhede van die vrywilligersmag uit te roep vir aktiewe plig, is hierdie op bevel in die raad onder Michel geplaas en het hy bevel oor sowel gereelde as vrywilligers uitgevoer. In November 1865 is nege groepe vrywilligers opgeroep vir grensdiens, terwyl Michel die gewone garnisoen van Londen, Kanada -Wes, versterk en stappe gedoen het om die telegraafnetwerk in die oostelike deel van die boonste provinsie te verbeter. In Maart 1866 is 10 000 vrywilligers uitgeroep (die werklike getal wat opdaag, blyk 14 000 te wees), en tydens die krisis wat veroorsaak is deur die aanvalle van Junie 1866 [kyk Alfred Booker*] die hele vrywilligersmag van Kanada, ongeveer 20 000 man, is uitgeroep en onder Michel geplaas. Hy het in Maart 1866 nog twee gereelde bataljons uit die Verenigde Koninkryk gevra en verkry, en in Augustus het paniek wat veroorsaak word deur hernieude Feniese dreigemente, veroorsaak dat Michel, in samewerking met Viscount Monck*, die goewerneur -generaal, die Britte vra regering vir nog groter versterkings. Dit is gestuur, in getalle slegs effens kleiner as wat aangevra is, en in die lente van 1867 was daar meer as 15 000 gereelde persone onder die bevel van Michel. Monck het gou begin neig na die mening dat die mag ietwat verminder kan word, maar Michel is gekant teen enige vermindering.
Vir twee lang periodes, 30 September 1865–12 Februarie 1866 en 10 Desember 1866–25 Junie 1867, was Michel administrateur van die regering in Monck se afwesigheid, hoewel hy nie van sy hoofkwartier in Montreal verhuis het nie. Hy het in Februarie 1866 aan John A. Macdonald* geskryf om te sê dat hy klopjagte verwag en meer vrywilligersmaatskappye wil laat roep, en het grillerig gesê: 'Met die skryf van hierdie aantekening raadpleeg ek my minister van oorlog en gee hom die opinies van die bevelvoerder van die magte, wat ek as administrateur dink dit wenslik sou wees om uit te voer. " Oor die algemeen het Michel probeer om die kolonialiste die hoof te bied om 'n groter deel van die verdedigingslas op te neem, terwyl Kanadese ministers, wat nie bereid was om uitgawes te maak nie, dit verkieslik by die stamgemeente laat. Vroeg in 1867 skryf Alexander Campbell*, die waarnemende minister van milisie, aan Macdonald in Engeland waarin hy beskryf hoe Michel op grond van intelligensie ontvang het, "uit eie beweging" kolonel Garnet Joseph Wolseley* om te onderhandel met generaal George Gordon Meade van die Amerikaanse weermag, en het Campbell ook gevra om 'die vrywilligers' uit te roep. Campbell was beleefd. Gevolglik skryf hy: "Ons vrywilligers slaap nog steeds met hul vrouens tot groot troos van beide en met groot potensiële voordeel vir die land."
Michel was pynlik bewus van hoe onvoldoende en blootgestel die militêre kommunikasie van die land was. In Augustus en September 1865, kort na sy aankoms in Kanada, het hy met die kano verken, saam met admiraal sir James Hope, bevelvoerder van die Royal Navy se Amerikaanse stasie, die roete tussen die St Lawrence en Lake Huron by die Franse rivier, Lake Nipissing, en die Mattawa- en Ottawa -riviere. Hy het versigtig afgeraai om 'n kroonkolonie by Red River op te rig of om die gebiede van die Hudson's Bay Company met Kanada te verenig totdat 'n veilige kommunikasie vir militêre doeleindes 'met Upper Fort Garry (Winnipeg) tot stand gekom het. In Oktober 1865 het hy die ingenieur Casimir Stanislaus Gzowski* 'n brief aan die koloniale sekretaris gegee waarin hy verduidelik dat hy die navigasieroete Ottawa - Franse rivier, wat Gzowski bevorder, as lewensbelangrik beskou vir die land se veiligheid. In 'n terughoudende boodskap aan die Kanadese mense het hy die belangrikheid van hierdie projek aangespoor. Gedurende sy laaste maande in Kanada het hy die mening uitgespreek dat die Feniese beweging nou 'torrid' is, en hy het ook 'n optimistiese siening van die vooruitsigte vir Anglo-Amerikaanse vrede. Die Kanadese bevel van Michel is kortgeknip weens die kommer oor die gesondheid van sy vrou. Toe hy op 15 Oktober 1867 Montreal na Engeland vertrek, opgevolg deur sir Charles Ash Windham*, ontvang hy adresse van die stadskorporasie en die vrywilligers van Montreal prys sy werk as bevelvoerder en administrateur hartlik.
In 1873 is Michel verantwoordelik vir die eerste "herfsmaneuvers" wat in Engeland gehou is, 'n ontwikkeling wat herlei kan word na die invloed van die Frans-Pruisiese Oorlog. Van 1875 tot 1880 was hy die opperbevelhebber in Ierland, waar sy "sosiale eienskappe en oorvloedige middele" hom gewild gemaak het en waar hy 'n Ierse raadslid geword het (en dus eerbaar). In Maart 1885, 'n bietjie meer as 'n jaar voor sy dood, word hy 'n veldmaarskalk.
Veldmaarskalk sir Henry Evelyn Wood, wat onder Michel in Indië as subaltern gedien het, beskryf hom as '' 'n slim, aantreklike, goed opgeleide offisier, 'n goeie ruiters, aktief en met groot vasberadenheid '. Hy het in 'n moeilike en kritieke tydperk in Kanada gedien, en dit lyk asof sy werk bekwaam verrig is. Campbell se brief aan Macdonald in 1867 dui daarop dat die Kanadese ministers geneig was om hom iets van 'n bohaai te vind, maar Macdonald het in 1866 geskryf: "Daar is nie 'n meer aktiewe of ywerige offisier as sir John Michel nie."
PAC, MG 26, A, 57–59, 100 RG 7, G1, 163–65 G6, 16–17 G9, 44–47 G10, 1–2. Kan., Parl., Sessionele vraestelle, 1867–68, VII, no.35. Kan., Spr. van, Parl., Sessionele vraestelle, 1866, II, no.4. [J. A. Macdonald], Korrespondensie van sir John Macdonald . . . , red. Joseph Pope (Toronto, 1921). James McKay, Herinneringe aan die laaste Kafir -oorlog, geïllustreer met talle staaltjies (Grahamstad, Suid -Afrika, 1871 repr. Kaapstad, 1970). G. J. Wolseley, Die verhaal van die oorlog met China in 1860 . . . (Londen, 1862 repr. Wilmington, Del., 1972) Die Suid -Afrikaanse dagboeke van sir Garnet Wolseley, 1875, red. Adrian Preston (Kaapstad, 1971). Montreal Gazette, 16 Okt. 1867. Tye (Londen), 25 Mei 1886. Die jaarlikse register: 'n oorsig van openbare geleenthede in die buiteland en in die buiteland (Londen), 1886. DNB. G. B., WO, Weermag lys, 1824. Hart se weermaglys, 1852 1856 1866 1872. Notman en Taylor, Portrette van Britse Amerikaners, II. Creighton, Macdonald, jong politikus. J. W. Fortescue, 'N Geskiedenis van die Britse leër (13 v. In 14 en 6 v. Kaarte, Londen, 1899–1930), XII – XIII. J. M. Hitsman, Beskerming van Kanada, 1763–1871 ([Toronto]), 1968). A. J. Smithers, Die Kaffer -oorloë, 1779–1877 (Londen, 1973). C. P. Stacey, Kanada en die Britse weermag, 1846–1871: 'n studie in die praktyk van verantwoordelike regering (Londen en Toronto, 1936 rev. Ed., [Toronto], 1963). Evelyn Wood, Die opstand in Hindustan, 1857–59 (Londen, 1908).
Historical Daly College, Indore gestig deur generaal Sir Henry Daly van Brits -Indië
Admiraal van die vloot Lord Mountbatten, 1st Earl Mountbatten van Birma, KG, GCVO, DSO, PC, FRS, Viceroy en Governor-General of India: (1947 �) was 'n prominente beskermheer van hierdie kollege.
Majoor Lord Willingdon, 1st Marquess of Willingdon, PC, BA (Cantab.), Onderkoning en goewerneur-generaal van Indië: (1931 �) was die laaste raad van goewerneurs van hierdie instelling.
Tans is dit 'n groot opvoedkundige instituut met 'n studentesterkte van meer as 2 000 studente. en is tans op die 6de plek in Indië (sentrale raad). Die skool is 'n mede-opvoedkundige, residensiële openbare skool verbonde aan die Central Board of Secondary Education (CBSE) en ook aan CIE. In 2007 is die eerste Internasionale Round Square -konferensie by die Daly College gehou, wat as president deur die voormalige koning Konstantyn II van Griekeland bygewoon is. Die Indiese posdept. het in Desember 2007 'n herdenkingsposstempel op die instituut uitgereik.
Generaal Redvers Buller
Redvers Buller is gebore in Crediton, Devon, die seun van LP James Wentworth Buller. Hy studeer in Eton en verwerf in 1858 'n kommissie by die Kings Royal Rifle Corps en neem deel aan die Tweede Opiumoorlog met China. Hierna is hy bevorder tot kaptein voordat hy aan die Kanadese Red River -ekspedisie van 1870 deelgeneem het en daarna as intelligensiebeampte onder Lord Wolseley gedien het tydens die Ashanti -veldtog in die huidige Ghana.
Tydens hierdie veldtog is hy lig gewond tydens die Slag van Ordabai en bevorder tot majoor en bekroon met die C.B. In 1878 dien hy in die 9de Kaapse Grensoorlog en in 1879 die Anglo-Zoeloe-oorlog in Suid-Afrika. In die Zoeloe -oorlog was hy bevelvoerder oor 'n berede infanterie -eenheid onder Sir Evelyn Wood, waar hy tydens die Britse nederlaag in die Slag van Hlobane met die Victoria -kruis bekroon is. Hierna het hy deelgeneem aan die Britse oorwinning in die Slag van Kambula, wat 'n opgejaagde agtervolging van die vlugtende Zoeloe gelei het. In dieselfde jaar was hy weer bevelvoerder oor berede troepe tydens die slag van Ulandi, 'n beslissende oorwinning vir die Britte, wat die oorlog effektief beëindig het. In 1881 dien Buller in die Eerste Boereoorlog as stafhoof van sir Evelyn Wood.
Die jaar daarna was hy weer hoof van intelligensie in die Egiptiese veldtog en het hy 'n ridderskap ontvang. Dieselfde jaar trou hy met Audrey, die dogter van die 4de Marquess Townshend, en word gestuur na die Soedan onder bevel van 'n infanteriebrigade wat deelneem aan die gevegte van El Teb en Tamai en die ekspedisie om generaal Gordon in 1885 te verlig. -generaal is hy in 1886 na Ierland gestuur om 'n ondersoek na die maanlig deur polisielede te stuur en daarna as kwartiermeester-generaal na die weermag teruggekeer.
In 1890 word hy bevorder tot adjudant-generaal vir die magte en word hy luitenant-generaal in 1891. Buller word hoof van die troepe wat in 1898 by Aldershot in Hampshire gestasioneer is en word die daaropvolgende jaar tydens die uitbraak as bevelvoerder van die Natalse veldmag gestuur. van die Tweede Boereoorlog. Nederlae by die Battles of Colenso, Magersfontein en Stormberg wek kommer oor sy prestasie, wat daartoe lei dat hy in Januarie 1900 deur Lord Roberts as algemene bevelvoerder in Suid -Afrika vervang word.
Hy het as tweede in bevel gebly en het verdere terugslae gehad in sy pogings om Ladysmith te verlig tydens die gevegte van Spion Kop en Vaal Krantz, wat hom die bynaam 'Reverse Buller' deur sy troepe besorg het. Buller was seëvierend in die Slag van Tugela Heights en het die beleg op 28 Februarie 1900 opgehef. Hy was verder suksesvol in die boerdery -leërs by Biggarsberg, Laing's Nek en Lydenburg het uiteindelik die Slag van Bergendal gewen in die laaste aksie van die oorlog. Buller keer terug na Engeland vir 'n held se welkom deur die publiek en hervat sy rol as bevelvoerder in Aldershot. Sy vroeë nederlae in Suid -Afrika het egter sy reputasie benadeel, veral binne die Unionistiese regering. Toe die voortgesette guerrilla -aktiwiteite deur die verslane Boere openbare kommer wek, het die minister van oorlog, sir John Brodrick en Lord Roberts 'n sondebok gesoek. Die saak het tot 'n punt gekom toe Buller 'n stukkie in die Times in 'n openbare weerlegging gelewer het. Broderick en Roberts het Buller op 17 Oktober 1901 ontbied vir 'n onderhoud waarin hulle eis dat hy moet bedank op grond van die oortreding van militêre dissipline. Buller het geweier en hy is met halwe betaling ontslaan. Sy versoek om 'n krygsraad is geweier, net soos sy appèl aan die koning.
Daar was baie simpatiebetuigings en in 1905 is 'n standbeeld van Buller langs sy perd in Exeter naby sy tuisdorp Crediton opgerig. In 1903 word sir John Brodrick uit die oorlogsbediening verwyder en sy parlementêre setel verloor toe die liberale in 1906 weer aan bewind kom. Die nuwe regering bied Buller 'n sitplek aan, maar hy weier tot in sy dood in 1908 om in die gesinshuis in Crediton te bly.
Die Eerste Wêreldoorlog het die modernisering van Kaapstad bespoedig. Terwyl die basiese strukture daarvan reeds voor die Groot Oorlog ingestel was, is die stad tussen 1919 en 1945 omskep in 'n industriële stad, veral met die ontwikkeling van die dokke en die groei van nuwe vervaardigingsgebiede. Hierdie jare het ook baie van die fasiliteite en geriewe van die moderne lewe bekendgestel, soos elektrisiteit, motors en die bioskoop. Terselfdertyd het Kaapstad gegroei tot 'n nuwe rol as kulturele, provinsiale en wetgewende hoofstad. 'N Monolitiese Provinsiale Administrasiegebou het die Wale Street -polisiehof, wat na Caledonstraat verhuis het, vervang na die plek van die ou kaserne.
In die Public Gardens het die nuutgeboude National Gallery, voorgesit deur 'n visdam en 'n boulevard met oorlogsmonumente, getuig van die status van Kaapstad as kulturele hoofstad van Suid -Afrika. Kaapstad was die voorpunt in die pas vir ander Suid -Afrikaanse stede. Die oorspronklike Dock Road -kragstasie is in 1904 geopen en die opvolger daarvan, wat in 1908 gebou is, het 'n prominente kenmerk van die waterfront geword. (Waar die Cullinan & amp; Holiday Inn -hotelle nou staan, by die ingang van die Waterfront)
Vir die eerste keer sedert die vroeë negentiende eeu het die aantal swartes dié van blankes ingehaal. Die meeste was bruin mense, maar landelike verarming het ook 'n groot aantal swart mense na die Wes -Kaap gedryf. Die instroming ook van 'arm wit '
Afrikaners het 'n nuwe profiel aan die werkersklasdistrikte Woodstock, Salt River en Observatory gegee. Gardens, die woongebied in die stad, het tussen die oorloë nog 'n Afrikaner -vesting geword.
Vir swart en wit was die ervaring van immigrasie dikwels soortgelyk. Hul verskillende gebruike en tradisies het afsonderlik en gesamentlik gehelp om die Engelsheid van Kaapstad te verdun. In Distrik Ses, byvoorbeeld, het bruin en wit Afrikaner plattelandse migrante skouers gevryf met Joodse en Indiese winkeliers. Wes -Indiërs het die taal en idees van Afrika -Amerika bekendgestel en St Helenans het wanhopig saam met Kaapse Moslems en die afstammelinge van Filippynse vissers geleef. As vissers en kokke in koshuise en hotelle, het Italianers Kapenaars voorgestel aan die ryk verskeidenheid vis aan die Kaapse kus. Destyds het hulle net vasvis en snoek geëet. Die hotelle het Italiaanse sjefs en Italiaanse maitres d 'hotel gehad, en daarom het hulle kreef, tong en calamari op die tafels gebring.
Afgesien van die Wes -Europeërs wat die amptelike immigrasiebeleid bevoordeel, was Jode die grootste groep wat in die twintigste eeu die land binnegekom het. Die armstes vestig hulle in Distrik Ses of Woodstock en Soutrivier en verhuis later na Oranjezicht, Tuine en Tamboerskloof, of Seepunt. Baie het dit makliker gevind om in heterogene Distrik Ses te assimileer as in wit Engelssprekende Kaapstad. Diegene wat reeds die toue geleer het, het die plaaslike kennis en kundigheid aan nuwelinge oorgedra. Terwyl die ouer mense die tradisies van hul vaderland gekoester het, het jonger mense die trek van die moderne wêreld gevoel.
1923 Die wet op stedelike gebiede vereis dat swartes in afsonderlike gebiede van blankes woon.
1924 Augustus, Kaapstad se hoofstad oorlogsgedenktekens, onder in Adderleystraat, oorkant die Kaapstad -stasie, word onthul.
In 1920 is 'n perseel onderaan Adderleystraat gekies vir die belangrikste oorlogsgedenkteken in Kaapstad. Die gedenkteken van twee bronsfigure aan weerskante van 'n sentrale naald. Dit ondersteun die simboliese figuur van Victory, geskoei op die bolyf van die Winged Victory of Samothrace. Aan die basis is 'n ererol, bedek met 'n bronsdeur met 'n bas-reliëfontwerp van Delville Wood.
1925 Mei, 'N Belangrike aspek van die algemene Hertzog -beleid word bereik wanneer Nederlands vervang word deur Afrikaans as een van die amptelike tale van die Unie van Suid -Afrika. Dit is tydens 'n gesamentlike vergadering van albei gedoen Huise van die parlement .
1926 Die fasade van die Adderleystraat van die Ou Hooggeregshof is 13,4 m teruggesit. Die werk word noukeurig gedoen en daar word beweer dat die huidige fasade nie net identies is nie, maar net so goed soos die oorspronklike werk van Thibault.
1929 Die eerste afdeling van die Shell Oil se hoofkantoorgebou op Greenmarket Square voltooi is. Dit is ontwerp deur WH Grant en voltooi in twee fases. Die tweede gedeelte is in 1941 bygevoeg. Dit het in 1980 'n hotel geword. Hierdie gebou, met sy sentrale kloktoring, vorm 'n belangrike element in die argitektoniese karakter van Greenmarket Square.
1929 Die Cable Way, na die top van Tafelberg, voltooi is. Tot op hierdie tydstip was die berg buite bereik vir almal behalwe die energiekste. Die Tafelberg, die geslote reservaat van die jeugdiges in liggaam en gees, was voorbereid op 'n moeisame klim. Dit was nou vir almal toeganklik, sonder enige klim.
1930 Wit Suid -Afrikaanse vroue kry die stem.
1930 25 Augustus Die eerste van die nuwe ' spoorlose trams ', of trolliebusse, kom in Kaapstad aan. Hulle het spoedig die deurpaaie van Pretoria en Durban sowel as dié van die Moederstad gebruik. Spesiale wetgewing is ingestel om enkel- en dubbeldekke op straat toe te laat. Hulle het 'n vyf meter lange spel aan weerskante geniet en was meer manoeuvreerbaar en baie stiller. Trolliebusse bly tot aan die einde van die vyftigerjare 'n bekende stadskenmerk.
1930 3 November, Die SA Nasionale Galery word geopen deur die goewerneur -generaal, die graaf van Athlone. Dit is halfpad regeringslaan, aan die linkerkant, geleë.
Teen die laat 1930's Die nuwe jaar karnaval meer formeel georganiseer geraak het. Dit het volgehou gedurende die donker jare van die oorlog. Teen daardie tyd is 'n Jubilee Carnival Board van die Westelike Provinsie ingestel om te werk vir die verbetering van die Minstrels, om sy organisasie te verbeter en om dit onder Kleurling -beheer te hou.
Tydens die oorlog het hul klere Allied -kleure aangeneem, met die Union Jack, die Union of South Africa -vlag, en die Stars and Stripes wat die satyn -uitrustings aantrek wat hulle gedra het toe hulle patriotiese liedjies gesing het.
Vroue het min plek in die karnaval gehad, behalwe in ondersteuningsrolle.
1931 Die bou van die Barclays Bank (Eerste Nasionale Bank) in Adderleystraat is voltooi. Dit is ontwerp deur sir Herbert Baker en Scott. Sy reaksie op die kommissie was nie 'n entoesiasme nie, want hy het opgemerk: 'Ek voel regtig nie dat ek die werk wil doen nie, behalwe 'n redelik natuurlike verlange om 'n bietjie van die skelm Adderleystraat te verwyder.' 8217 Dit was die laaste gebou wat Baker in Suid -Afrika ontwerp het. Dit toon die benadering van die volwasse argitek, met die gewaagde en waardige fasade van grys graniet en die koepelvormige banksaal binne die groot bronsdeure.
1931 Desmond Mpilo Tutu gebore word. Hy was in 1961 aangestel as 'n Anglikaanse priester en was mede -direkteur van die World Council of Churches in Brittanje van 1972 tot 1975. Daarna word hy dekaan van Johannesburg en biskop van Lesotho. Gedurende hierdie tydperk was hy 'n uitgesproke teenstander van apartheid. Hy was die aartsbiskop van Kaapstad van 1986 - 1995, en in 1984 ontvang hy die Nobelprys vir Vrede vir sy rol in die bepleit van vreedsame opposisie teen die apartheid -onderdrukking.
1932 Imperial Airways begin 'n gereelde diens tussen Kaapstad en Londen.
1932 Delville Wood Memorial word onthul
Teen die middel van Julie 1916 het 121 offisiere en 3032 mans van die Suid -Afrikaanse Brigade van die 9de Afdeling na die rand van Delville Wood , 'n belangrike taktiese posisie. Op die 15de storm hulle die hout, wat hulle dan byna 'n week lank in die gesig staar te midde van hewige artillerie-bombardement en infanterie-teenaanval. Slegs vyf offisiere en 750 mans oorleef onwonde.
Die Duitse keiser Wilhelm II sê later: ' as alle afdelings soos die 9de geveg het, sou ek geen troepe meer oorgehou het nie. #8217.
Die Somme -offensief duur vyf maande. Teen November het die Geallieerdes net vyf myl gevorder, teen 'n koste van 420,000 Britse, 190,000 Franse en 650,000 Duitse lewens.
Generaal Sir Henry Timson Luken Standbeeld
Die standbeeld, van generaal -majoor sir Henry Timson Lukin (KCB, CMG, DSO, bevelvoerder, Legioen van Eer, Orde van die Nyl), staan ​​in sy ritsbroek en kyk na 'n waarskynlike berg wat afgerond word deur twee naakte mans op die aangrensende Delville Houtgedenkteken. Die opskrif op sy voetstuk lui:
Hy het sy koning, sy land, gedien en was geliefd onder sy medemense. "
Generaal -majoor Sir Henry Timson Lukin is gebore in Fulham, Londen, in 1860. In 1879 kom hy na Suid -Afrika en neem deel aan die Zoeloe -oorlog. In 1880 het hy hom as luitenant by die Cape Mounted Rifles aangesluit. Tydens die Suid -Afrikaanse Oorlog was hy bevelvoerder oor die Artillerv in die koloniale afdeling en het hy deelgeneem aan die beleg van Wepener. Hy word daarna bevorder tot luitenant -kolonel en word bekroon met die D.S.O. Hy word die kolonel wat aan die bevel was van die Cape Mounted Rifles en later kommandant-generaal van die koloniale magte in die Kaap. By die stigting van die Unie-weermag in 1912 word hy inspekteur-generaal. In die Eerste Wêreldoorlog het hy in S. W.A., Egipte en Frankryk geveg en onder leiding van die Suid -Afrikaanse magte by Delville Wood. Hy het tot die rang van generaal -majoor gestyg en is in 1925 oorlede.
Van die laan af is 'n 25 Ib. Howitzer opgerig ter nagedagtenis aan die beamptes, NCO's en mans wat in die Eerste Wêreldoorlog geval het.
Dit is op 26 April 1970 verder opgedra deur die South African Heavy Artillery Association en die Westelike Provinsie se tak van die Gunners Association, ter nagedagtenis aan alle artilleriste wat hul lewens vir hul land in die Tweede Wêreldoorlog afgelê het.
1932 Augustus Links van die standbeeld van Sir George Gray, onder 'n pergola van wisteria, is 'n klip Japannese lantern wat deur die Japannese regering opgerig is ter waardering vir die vriendelikheid en gasvryheid wat aan Japannese immigrante betoon is.
1935 'n Voorstel vir die uitbreiding van die Tafelbaai -hawe en die vestiging van die voorland deur die herwinning van 480 hektaar grond uit die see word ingedien. Daar word beoog dat die projek sou lei tot ongeveer 270 hektaar beskikbaar vir die uitbreiding van die sentrale stadsgebied self.
1936 Bou van 'n nuwe hoofkantoor vir Ou wedersydse gebou begin. Gebou op die hoek van Darling- en Parlementsstraat in Kaapstad en voltooi in 1940. Dit bly die beste voorbeeld van Afrika-geïnspireerde Art Deco-argitektuur in Suid-Afrika. Saam met die General Post Office -gebou, teenoor die 13 verdiepings, was dit jare lank die hoogste gebou in Suid -Afrika.
1939 Oorlog word teen Duitsland verklaar. Generaal Herzog bedank as premier en word vervang deur generaal Smuts.
1940 Die herwinning van die Foreshore begin met die sloping van die ou Pier, onder in Adderleystraat. Die implementering daarvan het 'n indrukwekkende verandering in die voorkoms van Sentraal -Kaapstad meegebring. Die benadering van die Tweede Wêreldoorlog het al te duidelik getoon dat die herwinning van die gebied net betyds onderneem is toe vyandelikhede uitgebreek het. Die Duncan -kom was naby voltooiing en sonder hierdie nuwe fasiliteite sou die hawe nooit die groot hoeveelheid vloot- en handelsvaartverkeer wat tussen 1939 en 1945 hierheen kon kom, kon hanteer nie.
1940 Die algemene poskantoorgebou, wat uitkyk op die westekant van die parade, is voltooi. Dit is gebou op die terrein van die ou operahuis.
Oorkant die hoofingang van die G.P.O. is Trafalgar Place, tussen Parlement- en Adderleystraat en aangrensend aan die ou Standard Bank. Dit Square huisves een van die kleurrykste besienswaardighede in Kaapstad en die wêreldbekende blommeverkopers. Om billikheid van die handel te verseker, draai hulle elke twee weke hul posisies om almal die geleentheid te gee om aan die kant van Adderlystraat te handel.
Die gedenkteken vir die poskantoor is ook hier te vinde Aartsdiaken Thomas Fothergill Lightfoot, born on 3 rd March 1831. He was a priest of the Anglican Church. Around 1860 he translated parts of the English prayer book into High Dutch, opened an adult school for mechanics and was legendary for his work among the poor of Cape Town. During the smallpox epedemic he regularly visited Somerset Hospital, to offer spiritual comfort to the sick. A ward in Somerset Hospital is named after him. He became a Canon in 1870 and Archdeacon in 1885. He died on the 12th November 1904. The drinking fountain, in red Verona marble, is a copy of a 14 th Century original in the old market in Verona. It was designed by the architects Herbert Baker and Francis Massey