Kognitiewe psigoterapie - metodes, tegnieke, oefeninge - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Kognitiewe psigoterapie - is 'n vorm van 'n gestruktureerde, korttermyn-, beleidgerigte, simptomaties-georiënteerde strategie om die transformasies van die kognitiewe struktuur van die persoonlike "I" te stimuleer met bewys van transformasies op die gedragsvlak. Hierdie rigting verwys gewoonlik na een van die konsepte van moderne kognitiewe gedragstudies in psigoterapeutiese praktyk.
Kognitiewe gedrags psigoterapie bestudeer die meganismes van 'n individu se persepsie van omstandighede en die persoonlikheid se denke, en dra by tot die ontwikkeling van 'n meer realistiese uitkyk op wat aangaan. As gevolg van die vorming van 'n toereikende houding teenoor die gebeure wat voorkom, word 'n meer konsekwente gedrag gebore. Op sy beurt is kognitiewe psigoterapie daarop gemik om individue te help om oplossings vir probleemsituasies te vind. Dit werk in omstandighede waar daar 'n behoefte is om nuwe vorme van gedrag te soek, die toekoms te bou, die resultaat reg te stel.
Tegnieke van kognitiewe psigoterapie word voortdurend gebruik in sekere fases van die psigoterapeutiese proses in kombinasie met ander metodes. Die kognitiewe benadering tot die gebreke van die emosionele sfeer transformeer die standpunt van individue in hul eie persoonlikheid en probleme. Hierdie tipe terapie is gerieflik omdat dit harmonieus gekombineer word met enige benadering van 'n psigoterapeutiese oriëntasie, dit kan ander metodes aanvul en hul doeltreffendheid aansienlik verryk.
Beck se Kognitiewe Psigoterapie
Moderne kognitiewe gedragpsigoterapie word beskou as die algemene naam vir psigoterapie. Die basis daarvan is die stelling dat disfunksionele sienings en houdings 'n faktor is wat alle sielkundige afwykings veroorsaak. Die skepper van die rigting van kognitiewe psigoterapie is Aaron Beck. Hy het begin met die ontwikkeling van kognitiewe tendense in psigiatrie en sielkunde. Die kern daarvan lê in die feit dat absoluut alle menslike probleme deur negatiewe denke gevorm word. 'N Persoon interpreteer eksterne gebeurtenisse volgens die volgende skema: die stimuli op die kognitiewe stelsel, wat op sy beurt die boodskap interpreteer, dit is gedagtes wat lei tot gevoelens of sekere gedrag uitlok.
Aaron Beck het geglo dat die gedagtes van mense hul emosies bepaal, wat die gepaste gedragsreaksies bepaal en dié op hul beurt hul plek in die samelewing vorm. Hy het aangevoer dat die wêreld nie sleg is nie, maar mense sien dit as sodanig. Wanneer die interpretasies van die individu sterk van eksterne gebeure verskil, verskyn geestelike patologie.
Beck waargeneem pasiënte wat ly aan neurotiese depressie. Tydens die waarnemings het hy opgemerk dat daar in die ervarings van die pasiënte voortdurend temas van nederlaaglike stemming, hopeloosheid en ontoereikendheid gehoor is. As gevolg daarvan het hy die volgende proefskrif afgelei dat 'n depressiewe staat ontwikkel in vakke wat die wêreld deur drie negatiewe kategorieë verstaan:
- 'n Negatiewe blik op die hede, dit wil sê, ongeag wat gebeur, konsentreer die depressiewe persoon op die negatiewe aspekte, terwyl die alledaagse lewe hulle 'n sekere ervaring gee, wat die meeste individue behaag;
- die hopeloosheid wat verband hou met die toekoms, dit wil sê die depressiewe individu, wat die toekoms voorstel, vind daarin uitsluitlike somber gebeure;
- verminderde selfbeeld, dit wil sê, die depressiewe vak dink dat hy 'n onhoudbare, niks waardelose en hulpeloos persoon is.
Aaron Beck in kognitiewe psigoterapie het 'n terapeutiese program van gedragsoriëntering ontwikkel wat gebruik maak van sulke meganismes soos selfbeheersing, modellering, huiswerk, rolspel, ens. Hy het hoofsaaklik gewerk met pasiënte wat aan verskeie persoonlikheidsversteurings ly.
Sy konsep word beskryf in die werk getiteld: "Beck, Freeman, kognitiewe psigoterapie van persoonlikheidsversteurings." Freeman en Beck was daarvan oortuig dat elke persoonlikheidsversteuring gekenmerk word deur die oorheersing van sekere oortuigings en strategieë wat 'n sekere profiel vorm wat inherent is aan 'n bepaalde siekte. Beck het die eis gemaak dat strategieë ook vir sekere ondervinding kan vergoed of daaruit kan vloei. Diepte regstelling skemas vir persoonlikheidsversteurings kan afgelei word van 'n vinnige analise van 'n individu se outomatiese gedagtes. Die gebruik van verbeelding en die sekondêre ervaring van 'n traumatiese ondervinding kan die aktivering van diep patrone veroorsaak.
Ook in die werk van Beck, Freeman, "Kognitiewe psigoterapie van persoonlikheidsversteurings", het die skrywers gefokus op die belangrikheid van psigoterapeutiese verhoudings in die werk met individue wat aan persoonlikheidsversteurings ly. Omdat daar in die praktyk nogal so 'n spesifieke aspek van die verhouding tussen die terapeut en die pasiënt, bekend as "weerstand", is.
Kognitiewe psigoterapie van persoonlikheidsversteurings is 'n sistematiese, rigting van die moderne psigoterapeutiese praktyk wat probleemsituasies oplos. Dikwels word dit beperk deur tydraamwerke en dertig sessies duur dit nooit meer nie. Beck het geglo dat die psigoterapeut welwillend, empaties en opreg moet wees. Die terapeut moet self die standaard wees van wat hy wil onderrig.
Die uiteindelike doel van kognitiewe psigoterapeutiese sorg is om disfunksionele oordele op te spoor wat die voorkoms van depressiewe buie en gedrag veroorsaak, en dan hul transformasie. Daar moet kennis geneem word dat A. Beck nie belangstel in wat die pasiënt dink nie, maar hoe hy dink. Hy het geglo dat die probleem nie is of die pasiënt homself liefhet nie, maar watter kategorieë hy dink na gelang van die toestande ("Ek is goed of sleg").
Kognitiewe psigoterapie metodes
Die metodes van die rigting van kognitiewe psigoterapie sluit in die bestryding van negatiewe gedagtes, alternatiewe strategieë vir die waarneming van die probleem, sekondêre ervaring van situasies van kinderjare en verbeelding. Hierdie metodes is daarop gerig om geleenthede te skep vir vergeet of nuwe leer. Prakties is dit aan die lig gebring dat die kognitiewe transformasie afhanklik is van die mate van emosionele ervaring.
Kognitiewe psigoterapie van persoonlikheidsversteurings behels die gebruik van beide kognitiewe metodes en gedragstegnieke wat mekaar aanvul. Die belangrikste meganisme vir 'n positiewe uitslag is die ontwikkeling van nuwe skemas en die transformasie van ouderdomme.
Kognitiewe psigoterapie, toegepas in sy algemeen aanvaarde vorm, weerspreek die individu se begeerte vir 'n negatiewe interpretasie van die gebeurtenisse wat plaasvind en hulself, wat veral effektief is in depressiewe buie. Aangesien depressiewe pasiënte dikwels gekenmerk word deur die teenwoordigheid van gedagtes van 'n sekere soort negatiewe oriëntasie. Identifikasie van sulke gedagtes en oorwinning oor hulle is van fundamentele belang. Byvoorbeeld, 'n depressiewe pasiënt wat die gebeure van die afgelope week herinner het, het gesê dat hy nog steeds geweet het hoe om te lag, maar vandag is dit onmoontlik geword. Die psigoterapeut wat die kognitiewe benadering beoefen, in plaas van om sulke gedagtes sonder vraag te aanvaar, moedig die studie en uitdaging aan van die verloop van sulke gedagtes, en stel die pasiënt voor om situasies te herroep wanneer hy 'n depressiewe stemming verslaan het en goed gevoel het.
Kognitiewe psigoterapie is daarop gemik om te werk met wat die pasiënt met homself kommunikeer. Die hoofpsigoterapeutiese stap is die erkenning deur die pasiënt van sekere gedagtes, waardeur dit moontlik is om sulke gedagtes te stop en te verander totdat die uitslag die individu baie ver geneem het. Dit word moontlik om die negatiewe gedagtes oor ander te verander wat 'n positiewe uitwerking kan hê.
Behalwe om negatiewe gedagtes teen te werk, het alternatiewe strategieë vir die waarneming van 'n probleem ook die potensiaal om die kwaliteit van ervarings te verander. Byvoorbeeld, die algemene gevoel van 'n situasie word omskep as die onderwerp dit as 'n uitdaging begin beskou. Ook, in plaas van om desperaat te probeer slaag, om aksies te produseer wat die individu nie goed genoeg kan verrig nie, moet jy jouself 'n onmiddellike doelwit van die praktyk stel, waardeur baie groter sukses behaal kan word.
Psigoterapeute wat die kognitiewe benadering beoefen, gebruik die konsepte van uitdaging en praktyk om sekere onbewuste persele teen te werk. Die erkenning dat die onderwerp 'n gewone persoon is wat nadele het, kan die probleme wat die houding tot absolute strewe na volmaaktheid skep, verminder.
Spesifieke metodes vir die opsporing van outomatiese gedagtes sluit in: opname van sulke gedagtes, empiriese toetsing, herwaarderingstegnieke, desentrasie, selfuitdrukking, dekatastrofisering, doelgerigte herhaling, die gebruik van verbeelding.
Kognitiewe psigoterapie oefeninge kombineer aksies om outomatiese gedagtes te ondersoek, hul analise (watter toestande veroorsaak angs of negatief) en die uitvoering van take in plekke of toestande wat angs veroorsaak. Sulke oefeninge dra by tot die konsolidering van nuwe vaardighede en verander die gedrag geleidelik.
Kognitiewe psigoterapie tegnieke
Die kognitiewe benadering tot terapie is onlosmaaklik verbind met die vorming van kognitiewe sielkunde, wat die hoof fokus op die kognitiewe strukture van die psige en handel oor persoonlike elemente en logiese vermoëns. Opvoedkunde kognitiewe psigoterapie vandag is wydverspreid. Volgens A. Bondarenko kombineer die kognitiewe rigting drie benaderings: A. Beck se direkte kognitiewe psigoterapie, A. Ellis rasionele emosionele konsep en V. Glasser se realistiese konsep.
Die kognitiewe benadering is gestruktureer leer, eksperimenteer, opleiding in die verstandelike vlak en gedragsaspek. Dit is bedoel om die individu by te staan ​​in die bemeestering van die werksaamhede wat hieronder beskryf word:
- opsporing van eie negatiewe outomatiese gedagtes;
- Die verhouding tussen gedrag, kennis en invloed vind;
- vind die feite "vir" en "teen" die geïdentifiseerde outomatiese gedagtes;
- vind meer realistiese interpretasies vir hulle;
- opleiding in die identifisering en transformasie van disorganiserende oortuigings wat lei tot die vervorming van vaardighede en ervarings.
Die leer van kognitiewe psigoterapie, die basiese metodes en tegnieke help om die negatiewe persepsie van situasies of omstandighede te identifiseer, te demonstreer en, indien nodig, te omskep. Mense begin dikwels vrees dat hulle hulself voorspel het, waardeur hulle die ergste verwag. Met ander woorde, die onderbewussyn van die individu waarsku hom van 'n moontlike gevaar totdat hy 'n gevaarlike situasie betree. Gevolglik word die onderwerp vooraf bevrees en probeer om dit te vermy.
Deur sistematies 'n mens se eie emosies te volg en om negatiewe denke te probeer omskep, kan mens voortydige vrees verminder, wat in 'n paniekaanval verander kan word. Met die hulp van kognitiewe tegnieke is daar die moontlikheid om die dodelike persepsie van paniekaanvalle tipies van sulke gedagtes te verander. As gevolg hiervan word die duur van 'n paniekaanval verkort, en die negatiewe impak daarvan op die emosionele toestand word verminder.
Die tegniek van kognitiewe psigoterapie bestaan ​​daarin om die houdings van pasiënte te identifiseer (dit wil sê hul negatiewe houdings moet duidelik word vir pasiënte) en help om die vernietigende impak van sulke houdings te verstaan. Dit is ook belangrik dat die vak, op grond van sy eie ervaring, seker maak dat hy nie gelukkig genoeg is nie en dat hy gelukkiger kan wees as hy deur meer realistiese houdings gelei word. Die rol van die psigoterapeut is om die pasiënt te voorsien van alternatiewe riglyne of reëls.
Kognitiewe psigoterapie oefeninge vir ontspanning, stop die vloei van gedagtes, impulse bestuur word gebruik in samewerking met die analise en regulering van daaglikse aktiwiteite om die vaardighede van vakke te verbeter en hul klem op positiewe herinneringe.