Tot die vroeë Moderne era was dit onbekend asof lig 'n snelheid het. Die algemene konsensus was dat lig, van een punt (die bron) - tot 'n ander punt terstond beweeg. Maar soos wat tegnologie en tegnieke ontwikkel het so ook het die bevestiging dat lig wel 'n snelheid het.
Romer het die tydsduur van Io se omwentelinge vergelyk - soos wat Aarde nader beweeg aan Jupiter (F tot G) en soos wat Aarde wegbeweeg van Jupiter.
Die eerste wat bevestig het dat lig wel 'n snelheid het, was Ole Rømer, 'n Deense sterrekundige wat in die observatoire de Paris gewerk het op daardie stadium. Sy eksperiment is gebaseer op die verduistering van Io, die binneste maan van Jupiter. Rømer het begin met 'n demonstrasie van Grootteorde waarin hy demonstreer dat lig se snelheid so groot is dat dit die deursnee van Aarde kan beweeg in minder as 'n sekonde.
Punt L op die diagram verteenwoordig die tweede Kwartếr van Jupiter - Wanneer die hoek tussen Jupiter en die Son (Gesien van Aarde) 90° is. Die eerste Kwarter was gebruik as gevolg van die wegbeweging van Jupiter deur Aarde - en sou dus 'n meer doeltreffende effek hê. Rømer neem aan dat die waarnemer Io kan sien op die tweede kwarter (L), en die opkoming wat plaasvind na een omwenteling van Jupiter (Wanneer die Aarde op Punt K is. Die Diagram is nie op skaal), 42 ½ ure later is. Gedurend die tyd, beweeg die Aarde weg van Jupiter - in 'n afstand gelykstaande aan 210 van die Aarde se deursnee en word verteenwoordig deur LK. As lig met 'n snelheid van een Aards-Deursnee 'n sekonde beweeg, sal dit 3½ minute duur om die afstand van LK te beweeg. En as die onveranderlike periode van Io se omwenteling om Jupiter as bewysstuk gebruik word - sal die tydsverskil tussen die waarneminge van L en die waarneming van K, verskil met die waarde van 3½ minute.