VSA: Digters en romanskrywers - Inligting
VSA: Digters en romanskrywers
Geskiedenis van Amerikaanse poësie
Wordsworth het werklik gesê dat "poësie die spontane oorloop van kragtige emosies is." 'N Gedig is 'n pragtige narcis wat in die vallei van die hemel in die vorm van woorde geblom het. Dit is eintlik die skoonheid van die suiwerste emosies van die hart, versprei in helder kleure van vreugde, hartseer, romanse, passie, pyn, geluk en liefde.
Die geskiedenis van poësie op die wêreld se platform het oorgegaan uit verskillende fases van sy oorsprong, reeks tipiese gedagtes, nuwe idees, nuwe ontdekking, revolusie en dan moderne idees en 'n nuwe geboorte van gedagtes in die poësie. Literatuur in elke taal op aarde was getuie van hierdie fase van sy bestaan ​​en voortbestaan. Soms word die periode te moeilik vir die poësie om selfs te oorleef, wat die ontwikkeling daarvan in sy nuwe vorm beperk, maar soms blyk dit dat die tydperk 'n goue era is en so bevorderlik is vir die bloei van die blomme van poësie waarin dit in sy volle swaai bloei. Amerikaanse poësie het ook sy oorsprong in dieselfde bron, van die hele geskiedenis tot die moderne 21ste -eeuse musikale era.
Die wortels van Amerikaanse poësie of die poësie van die Verenigde State strek tot die 17de eeu toe die koloniale tydperk in Amerika geheers het. Vroeë digters van hierdie tydperk was min of meer onder die invloed van Britse poësie en letterkunde. Daar is egter 14 skrywers wat ons as aanvanklike Amerikaanse digters kan beskou. Ann Bradstreet (1612-1672) is een van die vroegste digters wat in Engels geskryf het. Die meeste van haar werke was gebaseer op godsdienstige en politieke temas, maar sy het ook gedigte geskryf oor familie, haar liefde vir haar man en haar huis. Die meeste van haar werke is tot 20ste eeu ongepubliseer. Edward Taylor (1645-1729) is 'n ander digter wat sy gedigte op grond van Puriteinse deugde in 'n metafisiese styl geskryf het. Hierdie Puriteinse etiek bly dominant in die meeste werke wat gedurende die 17de en vroeë 18de eeu geskryf is. Samuel Danforth was die eerste digter wat die eerste sekulêre poësie geskryf het. Phillis Wheatley, 'n slaaf, was een van die bekendste digters van haar tyd, wie se gedigte 'n duidelike Amerikaanse lirieke stem uit die koloniale tydperk was. Haar temas van gedigte beweeg oor godsdienstige en klassieke idees. Philip Freneau (1752-1832) en Rebecca Hammond Lard (1772-1855) was nog 'n digter van hierdie tydperk.
William Cullen Bryant (1794-1878) was die belangrike skrywer van onafhanklike Verenigde State wat rapsodiese gedigte oor die grootsheid van prairies en bosse geskryf het. Ralph Waldo Emerson, Henry Wadsworth Longfellow, John Greenleaf Whittier, Edgar Allan Poe, Oliver Wendell Holmes, Henry David Thoreau, James Russell Lowell en Sidney Lanier was ander noemenswaardige digters uit die vroeë en middel 19de eeu. Hierdie digters gebruik gedig as 'n instrument om hul idees oor hul landskap en tradisies van hul inboorlinge te demonstreer. 'The Song of Hiawatha', geskryf deur Longfellow, is die beste voorbeeld van hierdie tipe tradisie wat inheemse Amerikaanse verhale gebruik.
Walt Whitman en Emily Dickinson het uiteindelik werklike inheemse Engelse poësie van Amerikaanse letterkunde aangebied. Whitman het in lang reëls met demokratiese inklusiwiteit geskryf, terwyl Dickinson in gekonsentreerde frases en kort reëls en strofes geskryf het. Robert Frost is 'n toonaangewende digter van hierdie tydperk wat streng poëtiese meters gevolg het, veral leë vers en liriese vorms. Edwin Arlington Robinson, Stephen Crane en Carl Sandburg is 'n paar ander digters van hierdie tydperk.
Aan die einde van die 19de eeu en vroeg in die 20ste eeu het twee baie beroemde digters op die verhoog van Amerikaanse poësie opgestaan ​​en dit was TS Eliot en Ezra Pound. Hulle verwerp die ou tradisies van poësie en Victoriaanse effekte, maar eksperimenteer met nuwe idees in hierdie vorm van literatuur. Gertrude Stein, Wallace Stevens, William Carlos Williams, Hilda Doolittle ens is 'n paar ander digters wat dieselfde pad en nuwe idees in die poësie gevolg het.
Gedurende die 1930's het 'n groep objektiwiste ontstaan ​​met 'n hoogs modernistiese denkskool met digters soos Louis Zukofsky, Charles Reznikoff, George Oppen, Carl Rakosi en Lorine Niedecker. Na die Tweede Wêreldoorlog het 'n nuwe generasie digters na vore gekom met 'n heeltemal nuwe benadering en praktiese lewe wat digters soos Karl Shapiro, Randall Jarrell, James Dickey, Theodore Roethke, John Berryman, Robert Lowell, ens insluit. Gedurende hierdie tyd het sommige Afro -Amerikaanse digters ook grootgeword soos Robert Hayden, wat 'n belangrike rol gespeel het in die opening van 'n nuwe horison in poësie deur sy werke en styl.
Moderne Amerikaanse poësie word versprei tussen soveel tradisies, skool, aantal groepe en tendense. Dit het egter sy geur van sy oorspronklike vorm en skoonheid behou!
Bekende digters en skrywers in die Amerikaanse geskiedenis
Maya Angelou (Beeldbron)
Angelou is waarskynlik een van die grootste digters en skrywers wat die wêreld nog ooit gesien het. Dit was as Marguerite Annie Johnson dat sy in 1928 gebore is. Maya het 'n baie moeilike kinderjare gehad, in 'n gebroke huis. Toe sy 8 was, is sy verkrag deur 'n man met die naam Freeman, wat haar ma se kêrel was. Freeman is uiteindelik net vir 'n dag opgesluit nadat hy skuldig bevind is aan die misdaad voordat hy vrygelaat is. Hy sou nog net vier dae lewe voordat hy vermoor word deur mans wat vermoedelik ooms van Maya is. Vir baie jare sou sy nie praat nie, want sy voel hoe haar stem die man doodmaak. Sy het begin praat nadat sy kennis gemaak het met 'n paar groot skrywers soos Edgar Allan Poe, Shakespeare en ander.
Voordat sy 'n skrywer geword het, het Maya op 'n jong ouderdom verskillende werksgeleenthede geneem, insluitend as kok, danser in die nagklub, kunstenaar en sekswerker.
In haar loopbaan as skrywer wat oor baie dekades strek, het sy 7 outobiografiese werke geskryf, waaronder Ek weet hoekom die hokvoël sing (1969), wat haar eerste was, sowel as toneelstukke en poësie, insluitend werke Moeder: 'n Wieg om my vas te hou (2006).
Plath het nie 'n baie lang lewe gelei nie, maar sy word steeds beskou as een van die bekendste. Sy is 'n digter en romanskrywer, gebore in 1932.
Sy het op die ouderdom van 8 begin skryf en teen haar dood in 1963 het sy net twee boeke laat verskyn- 'n digbundel Die Kolos en ander gedigte en 'n semi-outobiografie, Die klokpot (1963) wat onder die skuilnaam " Victoria Lucas " gepubliseer is.
Sy het haar hele lewe lank depressief gehad, wat gelei het tot haar selfmoord in 1963. Baie van haar boeke sou na haar dood verskyn, insluitend digbundels, romans en kinderboeke. Haar ander werke sluit in Mevrou Cherry 's Kombuis (2001), Die Magic Mirror (1989), en Die water oorsteek (1971).
Allan Poe was bekend vir sy kortverhale en poësie en word beskou as een van die belangrikste figure in die romantiek in die geskiedenis van die Amerikaanse letterkunde, van 19 Januarie 1809 - 7 Oktober 1849.
Een van die redes waarom hy baie belangrik is vir Amerikaanse skryfwerk, is dat hy aangewys word as die uitvinder van speurfiksie. Meer as dit word gesê dat hy wetenskapfiksie eerste asem gegee het.
Onder sy gewildste werke is die kortverhale, Metzengerstein, Die Duc de L 'Omelette, MS. Gevind in 'n bottel, en Landor's Cottage sowel as die gedigte Tamerlane en ander gedigte en Baltimore Saterdag besoeker. Hy het ook 'n paar opstelle en romans gepubliseer.
As dit oor gruwel kom, is daar amper niks so goed soos Stephen King nie. Met baie romans en kortverhale op sy naam, is 'n goeie aantal van sy werke in rolprente aangepas. Baie ander is ook aangepas in reekse, miniseries en strokiesprente.
Hy is hoofsaaklik deur sy ma grootgemaak nadat sy ouers geskei het toe hy nog net 'n kleuter was. King het eens as arbeider by 'n industriële wassery gewerk terwyl hy nog 'n werk as onderwyser gesoek het. Voor dit het hy al begin skryf. Teen 1974 na die publikasie van sy roman, Carrie, het hy besluit om 'n voltydse skrywer te word.
Met 60 romans gepubliseer en meer as 200 kortverhale, is King een van die topverkopers in die wêreld met meer as 350 miljoen eksemplare verkoop. Hy het onder die naam Richard Bachman geskryf en het baie pryse gewen.
R. Martin het een van die beroemdste skrywers in Amerika geword danksy sy werk wat aangepas is in die gewildste HBO -reeks, Game of Thrones. Hy het baie romans geskryf wat wetenskapfiksie, gruwel en fantasiegenres oorskry.
Nadat hy van kleins af begin skryf het, het Martin as kind self sy verhale aan buurtkinders verkoop. Hy het werke soos hierdie gepubliseer as A Game of Thrones, A Storm of Swords, A Clash of Kings, A Feast for Crows, en Die Armageddon Jool, en het in die proses baie toekennings gewen.
Dit was as Chloe Ardelia Wofford dat Morrison in 1931 gebore is. Sy is onder meer romanskrywer en essayis, en skryf sedert die sewentigerjare fiksie en het baie boeke op haar naam gepubliseer. Morrison is 'n wenner van die Nobelprys vir letterkunde in 1993.
Morrison is ook 'n feminis en sommige van haar werke is in films aangepas. Sommige van haar baie gewilde werke is die romans, The Blue Eyes, Song of Solomon, A Mercy, en God Help the Child, sowel as die kinderwerke, The Big Box, Peeny Butter Fudge en Please, Louise. Sy het ook kort fiksie, toneelstukke en ander nie-fiksie gepubliseer.
Robert Frost (Beeldbron)
Onder ander bekende digters en skrywers in die Amerikaanse geskiedenis sal Robert Frost altyd sy eie plek hê. Hy is 31 keer genomineer vir die Nobelprys vir letterkunde en hy was die eerste digter wat ooit opgetree het tydens die inhuldiging van 'n Amerikaanse president toe hy sy gedig voorgedra het tydens die inhuldiging van John F. Kennedy in 1961.
Frost is gebore in 1874 en teen die dood in 1963 het die viermalige Pulitzer-pryse vir poësie-wenner baie digbundels gepubliseer, waaronder A Boy 's Will, Mountain Interval, New Hampshire, West-Running Brook en A Remembrance Collection van nuwe gedigte. Hy het ook ander toneelstukke en prosaboeke geskryf.
Henry Charles Bukowski is 'n romanskrywer, kortverhaalskrywer en digter, wat meestal meer as enigiets anders as digter bekend staan. Hy is in 1920 in Duitsland gebore. Hoewel sy skryfwerk oor die hele wêreld baie belangstelling veroorsaak het, was sy lewe ook 'n onderwerp van belangstelling en kritiese hersiening.
Charles begin sy professionele skryfwerk in sy twintigs. Hy het ses romans gepubliseer, waaronder Post Office, Factotum en Women. Hy het baie meer digbundels soos Flower, Fist, and Bestial Jail, Mockingbird Wish Me Luck, die flits van die weerlig agter die berg, en Die mense lyk uiteindelik soos blomme. Baie van sy versamelings is na sy dood in 1994 vrygestel.
E. Cummings is 'n baie kreatiewe en multi-talentvolle Amerikaner wat onder meer 'n skilder en skrywer was. Sy geskrifte bevat poësie, toneelstukke en essays. Hy is gebore in 1894 en teen sy dood in 1962 het Cummings reeds byna drieduisend gedigte, vier toneelstukke, twee outobiografiese werke en 'n aantal opstelle gepubliseer.
Sommige van die werke van E. E Cummings is Die Enorme Kamer, Tulpe en skoorstene, Nee dankie, Kersvader: 'n moraliteit, en Sprokies verhale. Hy het ook baie toekennings in sy leeftyd gewen.
Emily Dickinson (beeld bron)
Dickinson was 'n digter wat in 1830 in Amherst, Massachusetts, gebore is. As 'n jong meisie het sy die verlies van geliefdes, insluitend haar vriende en familie, gely, iets wat haar poësie sou beïnvloed. Meer nog, sy het aan depressie gely ná die vele tragedies wat sy aanskou het.
Sy het begin skryf toe sy nog 'n tiener was, maar haar intense werk het in haar laaste jare begin, wat die tydperk van 1858 tot 1865 dek. Emily het meer as 800 gedigte en 1100 lirieke, waarvan sommige as anoniem in koerante gepubliseer is. 'N Groot deel van haar werk is tot ná haar dood ongepubliseer, en baie ander is op haar versoek verbrand.
Alhoewel hy baie gewild is as Mark Twain, is die skrywer in 1835 gebore as Samuel Langhorne Clemens.
Hy het die skool verlaat na die dood van sy pa toe hy net 11 was en 'n drukkersleerling geword. Mark sou later joernalis, dosent en skrywer word. Hy het baie boeke op sy naam gehad wat die romans insluit The Gilded Age: A Tale of Today, Avonture van Huckleberry Finn, en Die avonture van Tom Sawyer sowel as sy kortverhale.
J. D. Salinger is veral bekend vir sy werk, Die vanger in die rog wat vertaal is na die meeste van die gewilde tale regoor die wêreld. Hy het ook baie romans en kortverhale geskryf.
Salinger, gebore in 1919, het geleef tot sy dood in 2010. Hy het begin skryf sedert hy op die hoërskool was. Sommige van sy werke is Nege verhale, Franny en Zooey, en Verhoog die dakstraal, timmermanne en Seymour: 'n inleiding.
Alhoewel hy as een van die bekendste Amerikaanse skrywers beskou word, het hy sedert die sukses van sy werk 'n baie rustige lewe gehandhaaf, Die vanger in die rog.
Die naam van Harper Lee onder die beroemde digters en skrywers in die geskiedenis van Amerika is nogal interessant omdat sy slegs twee werke gepubliseer het Om 'n Mockingbird dood te maak enGaan stel 'n wagter. Maar, Om 'n Mockingbird dood te maak Dit het haar nie net 'n Pulitzer verdien nie, maar ook 'n plek in die moderne Amerikaanse geskiedenis. Met baie literêre eer aan haar naam, is Lee ook bekroon met die Presidensiële Medalje van Vryheid ter erkenning van haar bydrae tot die letterkunde.
Gebore Thomas Stearns Eliot OM, T.S., word beskou as een van die belangrikste digters van die twintigste eeu. Hy was 'n Nobelpryswenner, onder meer ook dramaturg en essayis. As 'n kind wat grootgeword het, kon hy nie aan die meeste fisieke aktiwiteite deelneem nie as gevolg van 'n aangebore dubbele liesbreuk wat hy opgedoen het. As gevolg hiervan het hy verlief geraak op letterkunde en begin poësie skryf toe hy net 14 was.
Hy is bekroon met die Presidential Medal of Freedom sowel as die Order of Merit deur die Verenigde Koninkryk. Onder sy digwerke is Die Waste Land en Prufrock en ander waarnemings. Hy het ook baie romans en toneelstukke gehad.
Du Bois word deur baie erken as 'n burgerregte-aktivis en Pan-Afrikanis, maar hy was ook een van die bekendste digters en skrywers wie se boeke sowel fiksie as nie-fiksie sowel as poësie insluit. Alhoewel die meeste van sy werke rondom die emansipasie en ontwikkeling van swartes gesentreer is, het hy ook 'n plek onder noemenswaardige skrywers.
Sommige van sy werke sluit die romans in Dark Princess: A Romance en Die soeke na die silwer vlies, sowel as sy outobiografieë Darkwater: stemme uit die sluier en Dusk of Dawn: 'n opstel na 'n outobiografie van 'n ras -konsep.
20 Queer -outeurs uit die geskiedenis wat u moet weet
Gegewe die skaars aan bevredigende LGBTQ -verteenwoordiging, is 'n mens geneig om te dink dat LGBTQ -mense die grootste deel van die menslike geskiedenis nie bestaan ​​nie. Niks kan verder van die waarheid af wees nie. Queer mense bestaan ​​al sedert die begin van die tyd, en ons gaan nêrens heen nie. Diskriminasie, geweld en onderdrukking het bygedra tot die uitwissing van vreemde individue wat al die paadjies geloop het sedert hul grootouers se grootouers gebore is, en hier is net 'n klein druppel in die oseaan van vreemde skrywers deur die geskiedenis.
Walt Whitman was 'n Amerikaner, digter, skrywer, essayis en joernalis. Sy vrugbare loopbaan word miskien die beste onthou vir sy epiese gedigte Leaves of Grass en Song of Myself. Biograwe het voortdurend oor Whitman se seksuele oriëntasie, veral oor sy poësie, gedebatteer Blare van gras, wat ernstige sensuur ondervind het nadat dit gepubliseer is, bevat verskeie homo -erotiese beelde, maar ander meen dat dit onbedoeld was. Whitman self was (om die minste te sê) gretig oor die vreemde toon in sy werk. Hy ontken gereeld dat daar 'n homo -erotiese subteks in sy skryfwerk is, maar diegene wat hom ken, beweer dat hy in hul verhoudings eerlik was oor sy seksualiteit.
Oscar Wilde (wat ook op hierdie lys verskyn), nadat hy Whitman in 1882 ontmoet het, was vasberade dat Whitman gay was en het selfs vir die aktivis George Cecil Ives gesê: 'Ek het die soen van Walt Whitman nog op my lippe.' Whitman het later in sy lewe aan swak gesondheid gely en is uiteindelik in 1892 aan verskeie longverwante siektes oorlede.
Jy het geweet dit kom. Oscar Wilde was 'n Ierse romanskrywer en digter, en word dikwels onthou vir sy roman, Die prentjie van Dorian Gray, en die drama rondom die publikasie daarvan. Dorian Gray is oorspronklik gepubliseer in die maandelikse tydskrif Lippincott 's en het sulke harde kritiek gelewer oor die uitbeelding van 'onsedelikheid' (een karakter in die roman dui op 'n moontlike romantiese verliefdheid op 'n ander manlike karakter) dat dit later as 'n boek heruitgegee is , Het Wilde die roman se homoerotiese subteks versterk.
In 1895 het Wilde gewikkel geraak in 'n lastersaak teen die Marquess of Queensberry. Hierdie saak het nie in die guns van Wilde uitgedraai nie en het tot sy arrestasie en skuldigbevinding gelei op aanklagte van sodomie en growwe onsedelikheid. Dit was tydens hierdie verhoor dat Wilde 'n beroep gedoen het om sy beroemde toespraak "die liefde wat dit nie waag nie, te spreek", terwyl hy gesê het: "Dit is pragtig, dit is goed, dit is die edelste vorm van liefde. Daar is niks onnatuurliks ​​daaraan nie ... Die wêreld bespot dit en sit dit soms in die pilaar. " Na sy skuldigbevinding sit Wilde twee jaar in die gevangenis en sy laaste werk, The Ballad of Reading Gaol, is geïnspireer deur hierdie gevangenisstraf. Nadat hy vrygelaat is, het Wilde die res van sy lewe in ballingskap deurgebring en in 1900 in Parys arm gesterf (moontlik as gevolg van komplikasies van 'n besering wat hy in die gevangenis opgedoen het).
Virginia Woolf was 'n Engelse skrywer en digter, veral bekend as die skrywer van Mev Dalloway en 'N Eie kamer. Woolf was lid van die Bloomsbury Group, 'n groep prominente Engelse literêre figure, wat onder meer 'n liberale opvatting van seksualiteit aangemoedig het. Hierdie aanmoediging het moontlik Woolf in staat gestel om veilig genoeg te voel om 'n langtermyn verhouding met die digter, skrywer en tuinontwerper, Vita Sackville-West, te hê. Virginia Woolf se vreemde feministiese klassieke Orlando (wat u moontlik ken uit die uitstekende filmverwerking met Tilda Swinton) is geïnspireer deur die gebeure in die lewe van Sackville-West, en die seun van Woolf, Nigel Nicolson, het oor die roman gesê:
Die effek van Vita op Virginia is alles vervat in Orlando, die langste en mees sjarmante liefdesbrief in die literatuur, waarin sy Vita verken, haar in en uit die eeue weef, haar van die een geslag na die ander gooi, met haar speel, trek haar bont, kant en smaragde aan, terg haar, flirt met haar, laat 'n sluier van mis om haar val.
Woolf sukkel haar hele lewe lank met haar geestesgesondheid en het uiteindelik in 1941 aan selfmoord beswyk.
Alain Locke was 'n Amerikaanse skrywer, filosoof en opvoeder, bekend as die nie -amptelike "dekaan" van die Harlem Renaissance. Sy invloed was so deurdringend dat daar aan Martin Luther King gesê word: 'Ons sal ons kinders laat weet dat die enigste filosowe wat nie geleef het nie Plato en Aristoteles was nie, maar W.E.B. Du Bois en Alain Locke deur die heelal gekom het.'
In 1925 redigeer Locke Die nuwe neger: 'n interpretasie, 'n versameling kort fiksie, poësie en essays oor Afrikaanse en Afro-Amerikaanse kuns en letterkunde, was hierdie teks 'n belangrike baken in Locke se uitdrukking van sy filosofie van "The New Negro", 'n oortuiging dat Afro-Amerikaners wit standaarde van gedrag en belê in die konsep van swart vooruitgang en gelykheid. Locke was gay en het as mentor en rolmodel opgetree vir verskeie ander gay lede van die Harlem Renaissance, waaronder Countee Cullen, wat op hierdie lys verskyn. Locke is in 1954 aan hartsiektes dood.
Frederico García Lorca was 'n Spaanse skrywer, digter en dramaturg, en was saam met Salvador Dalí lid van die Generation of '27, 'n groep invloedryke Spaanse kunstenaars (hoofsaaklik digters) toegewy aan avant-garde uitdrukkingsvorme. Sommige van sy werke sluit in Gedig van die diep lied, Gypsy Ballades, en Die skoenlapper se boosheid. García Lorca was gay, en as gevolg van die insluiting van homoromantiese temas in sy werk, is hy gedurende sy leeftyd swaar gesensor - sy werk is in die algemeen in Spanje tot 1953 verbied.
Hy was 'n doelwit van die amptelike verslae van die regering in die Franse regering, wat García Lorca beskryf as '' sosialisties 'en deelneem aan' homoseksuele en abnormale praktyke '. García Lorca is in 1936 geskiet, waarskynlik deur lede van 'n nasionalistiese burgermag. Die presiese identiteit van die aanvallers van García Lorca is onbekend, en sy lyk is nooit gevind nie.
Beeld Via Carnegie -biblioteek van Pittsburgh
Langston Hughes was 'n Amerikaanse skrywer en digter, veral bekend as 'n leier van die Harlem Renaissance en 'n pionier in die jazzpoësie. As kind het Hughes 'n moeilike verhouding met sy pa gehad, 'n verhouding wat sy verhaal "Blessed Assurance" geïnspireer het, wat beskryf hoe 'n jong man sukkel om met sy pa oor die weg te kom weens die seuntjie wat hy ervaar. Biograwe is onrustig oor die kwessie van Hughes se seksualiteit.
Net soos Whitman word geglo dat hy homoromantiese subteks in baie van sy werke ingewerk het, maar sommige biograwe voer aan dat Hughes moontlik aseksueel was. Ander wys egter daarop dat om die ondersteuning van sekere kerke vir sy aktivisme te verseker, Hughes baie versigtig moes gewees het om nie sy seksualiteit bekend te maak as dit iets anders as heteroseksueel was nie. Hughes is nooit getroud nie en sterf in 1967 na komplikasies van 'n operasie vir sy prostaatkanker. Hughes se as is begrawe onder 'n kosmogram by die Schomburg -sentrum vir navorsing oor swart kultuur in Harlem.
Beeld Via Poetry Foundation
Soos Hughes, was Countee (uitgespreek teen-TAY) Cullen 'n digter, kinderskrywer, romanskrywer en leier van die Harlem Renaissance. Anders as Hughes, was Cullen baie eerliker oor sy seksualiteit. Cullen was 'n mentee van die Harlem Renaissance se "Dean", Alain Locke, wat Cullen gelei het na vreemd-positiewe materiaal wat hom aangemoedig het om sy identiteit te omhels.
In 'n brief aan Locke het Cullen geskryf: 'Dit het vir my oopgemaak vensters wat toegemaak is, dit het 'n edele en duidelike lig gegooi op wat ek begin glo het, vanweë wat die wêreld glo, ongegrond en onnatuurlik.' Cullen se loopbaan was gewy aan die bevordering van Afro-Amerikaanse letterkunde en burgerregte. Hy is in 1946 dood as gevolg van komplikasies van hoë bloeddruk; hy is begrawe by die Woodlawn Cemetery in die Bronx.
Michael Dillon was 'n Britse dokter en skrywer, sowel as die eerste man in Engeland wat 'n geslagsbevestigende operasie ondergaan het ('n operasie wat in die geheim deur 'n vertroude kollega uitgevoer is). In 1946 publiseer Dillon Self: 'n Studie in etiek en endokrinologie. Die boek handel oor die ervaring van 'manlike omkerings', mense waarna ons nou verwys as mans wat by geboorte vroulik toegeken is.
In die boek voer Dillon aan vir mediese oorgang as 'n behandeling vir geslagsdysforie, eerder as omskakeling 'terapie', en skryf: 'Waar die verstand nie by die liggaam kan pas nie, moet die liggaam byna in elk geval aangepas word, na die verstand. " Tragies genoeg is Dillon in die openbaar in stryd met sy wil, en om aan die ongewenste pers te ontsnap, het hy die res van sy lewe in Boeddhistiese gemeenskappe in Indië deurgebring, waar hy uiteindelik gesterf het.
Beeld via Los Angeles Times
James Baldwin was 'n Amerikaanse romanskrywer en prominente figuur in die burgerregtebeweging. Baldwin het in Harlem grootgeword, en oor die ervaring het hy gesê: 'Ek het natuurlik geweet ek is swart, maar ek het ook geweet dat ek slim was. Ek het nie geweet hoe ek my verstand sou gebruik nie, of selfs as ek kon, maar dit was die enigste ding wat ek moes gebruik. " Gefrustreerd oor die diskriminasie waarmee hy in die VSA te kampe gehad het, emigreer Baldwin toe hy vier-en-twintig was, en het die grootste deel van sy latere lewe daar deurgebring.
In 1956 publiseer Baldwin Giovanni se kamer, 'n roman wat intense aandag en kritiek getrek het omdat dit homoseksualiteit en biseksualiteit voorstel, en word dikwels aangewys as een van die belangrikste vreemde romans wat ooit geskryf is. In die 70's en 80's het Baldwin in verskeie opstelle met vrymoedigheid en openlik oor homoseksualiteit en homofobie geskryf. Baldwin sterf in 1987 aan maagkanker in Frankryk, sy oorskot is begrawe in Hartsdale, New York.
As u van ware misdaad skryf, is u baie verskuldig aan Truman Capote, wat in 1966 gepubliseer het In Koue Bloed, wat 'n omwenteling in die vorm en styl van misdaadskrywing gemaak het. Capote is ook verantwoordelik vir Ontbyt by Tiffany's, Ander stemme, ander kamers, en 'N Kersfeesgeheue. Capote was openlik gay, en hoewel hy nooit 'n aktiewe deelnemer aan die gay -regte -beweging was nie, was die openheid waarmee hy sy identiteit in samehang met sy beroemdheid uitgedruk het, 'n belangrike mylpaal in die queer -geskiedenis.
Capote was 'n paar jaar voor sy dood bekend vir sy skerpsinnigheid en brandende humor, en het gesê: 'Die lewe is 'n redelik goeie toneelstuk met 'n swak geskrewe derde bedryf. Capote is op nege-en-vyftigjarige ouderdom dood aan lewersiekte en dwelmvergiftiging.
Yukio Mishima, algemeen beskou as een van die belangrikste Japannese skrywers van die 20ste eeu, was 'n skrywer, digter, dramaturg, akteur, model en filmregisseur. Sy eerste roman, Bekentenisse van 'n masker, is 'n semi-outobiografiese verhaal van 'n jong man wat homoseksualiteit in die keiserlike Japan moet verberg.
Mishima was 'n nasionalis en in 1968 stig hy die regse milisie van Tatenokai, wat in 1970 'n staatsgreep van die Japanse selfverdedigingsmagte begin het. Die staatsgreep het misluk, en in skande het Mishima rituele selfmoord gepleeg. Ses jaar na sy dood, die roman van Mishima, Die matroos wat uit genade met die see geval het, is verwerk in 'n Britse film.
Jan Morris is 'n Walliese skrywer, veral bekend vir haar reisskrif, veral die Pax Britannica -trilogie. Vir hierdie werk is sy vereer met 'n CBE deur koningin Elizabeth 1999. Morris is transgender, en in 1974 beskryf sy haar oorgang in haar boek Raaisel, wat een van die eerste outobiografieë was wat 'n persoon se geslagsoorgang beskryf.
In die boek skryf sy oor grootword en die ontdekking van haar geslagsdysforie as kind, en sê: 'Miskien sou ek eendag, as ek groot was, net so sterk wees soos ander mense blyk te wees, maar miskien was dit altyd die bedoeling dat ek 'n wesens of spinnekop, wat op hierdie onbelangrike manier ronddwaal, amper asof ek ontasbaar is. " Morris skryf en woon steeds hoofsaaklik in die noorde van Wallis.
As u na die hoërskool in die Verenigde State gegaan het, ken u waarskynlik Lorraine Hansberry. Hansberry is die Amerikaanse dramaturg agter 'N Rosyntjie in die son, die heel eerste toneelstuk deur 'n swart vrou wat op Broadway opgevoer is. Op grond van private tydskrifte en briewe, sowel as haar entoesiastiese voorspraak vir gay -regte, word geglo dat Hansberry aangetrokke was tot vroue.
Hansberry sterf aan pankreaskanker toe sy net vier-en-dertig was, wat 'n erfenis van kragtige aktivisme agtergelaat het, en dwarsdeur haar lewe moedig sy diegene aan die verste kant van die samelewing aan om terug te keer teen sistemiese onderdrukking "Hulle moet teister , debatteer, versoek, gee geld vir hofstryd, sit, gaan lê, staak, boikot, sing gesange, bid op trappe-en skiet uit hul vensters wanneer die rassiste deur hul gemeenskappe kom. "
Beeld via Instinct Magazine
Larry Kramer is 'n Amerikaanse dramaturg en skrywer wat veral bekend is vir sy passievolle aktivisme namens vigs -slagoffers, waaroor die meeste van sy boeke en toneelstukke geskryf word. In 1980 was hy mede-stigter van die Gay Men's Health Crisis, wat nou die grootste privaat organisasie is wat hulp verleen aan mense wat met vigs leef. Kramer het ontnugter geraak oor die tempo van GMHC se vordering en het sy bekendste spel gebaseer, Die normale hart, oor hierdie ervarings.
Om die frustrasie wat hy met GMHC ervaar het, teë te werk, het Kramer gehelp met die oprigting van ACT UP, 'n direkte aksievoorspraakgroep wat toegewy is aan die bestryding van die vigsplaag. Kramer skryf nog steeds en pleit vir slagoffers van vigs, en in 2014 is The Normal Heart deur HBO in rolprente aangepas.
Pat Parker was 'n Amerikaanse digter, aktivis en skrywer wat bekend was vir haar hartverskeurende poësie oor die ervaring van 'n gay swart vrou in die VSA. Van 1978-1988 was sy die uitvoerende direkteur van die Oakland Feminist Women 's Health Center, en sy was ook ietwat betrokke by die Black Panther -beweging. Sy het haar lewe lank gepleit vir die regte van LGBTQ -mense, slagoffers van gesinsgeweld, bruin mense, vroue en die kruisings tussen die groepe.
Een van haar bekendste gedigte, Vroueslag, handel oor die moord op haar ouer suster uit die hand van haar man, en die gebrek aan geregtigheid wat gevolg het. Parker is in 1989 aan borskanker oorlede. Sy word oorleef deur haar lewensmaat, Marty Dunham, en hul twee dogters.
Angela Davis is 'n Amerikaanse aktivis, opvoeder en skrywer wat bekend is as 'n superster van die Black Panther -beweging. In 1997 identifiseer sy haarself as 'n lesbiese in 'n uitgawe van die tydskrif Out. Sy is 'n produktiewe skrywer, en haar werk het kwessies aangespreek wat die swart gemeenskap in die Verenigde State in die gesig staar, veral swart vroue. Sommige van haar werke sluit in Vroue, ras, en amp -klas, Is gevangenisse verouderd?, en Die betekenis van vryheid: en ander moeilike dialoë.
Davis skryf en onderrig steeds, en is onlangs in Ava DuVernay se dokumentêr verskyn 13de. Davis se aktivisme en skryfwerk is hoofsaaklik toegespits op die gebruik van opvoeding as 'n metode om sosiale verandering te bevorder "Ons moet praat oor die bevryding van gedagtes sowel as die bevryding van die samelewing."
Beeld Via WarholSuperstars
Jackie Curtis was 'n Amerikaanse aktrise, skrywer en sangeres. Sy is veral bekend daarvoor dat sy een van Andy Warhol se supersterre was, maar sy was ook 'n produktiewe dramaturg, nadat sy geskryf het Glans, glorie en goud, Amerika Cleopatra, Femme fatale, onder andere. Verskeie noemenswaardige mense speel in produksies van haar toneelstukke, soos Robert de Niro, Harvey Fierstein en Patti Smith.
Curtis is ook een van die figure wat in Lou Reed genoem word Gaan stap aan die wilde kant. Curtis was transgender en het verskeie trans -akteurs in haar toneelstukke gegooi om die gebrek aan trans -voorstelling op die verhoog teë te werk. Curtis het dwarsdeur haar lewe met dwelmverslawing gesukkel en is in 1985 op agt en dertig jaar aan 'n oordosis heroïen oorlede.
Beeld via handtekening lees
Kate Bornstein is 'n nie-ooreenstemmende trans-outeur en performancekunstenaar wat geslagsverskeie boeke gepubliseer het, waaronder: Hallo, wrede wêreld: 101 alternatiewe vir selfmoord vir tieners, Freaks en ander outlaws, en My nuwe geslagswerkboek: 'n Stap-vir-stap gids vir die bereiking van wêreldvrede deur geslagsanargie en sekspositiwiteit. Bornstein werk nog steeds en u kan haar uitstekende Twitter -rekening volg op twitter.com/katebornstein.
Bornstein se werk was hoofsaaklik gemoeid met die verandering van die manier waarop ons geslag verstaan, en ons begrip van geslag as 'n binêre stelsel omskep in een wat geslagsidentiteite erken as manlik en vroulik. Sy het gesê: 'Geslag is nie gesond nie. Dit is nie verstandig om 'n reënboog swart en wit te noem nie.
Leslie Feinberg was 'n Amerikaanse skrywer en aktivis. In 1993 het Feinberg geskryf Stone Butch Blues, 'n herinnering oor haar ervaring as 'n butch -lesbiese in die Verenigde State in die 1970's. Feinberg, wat bekend is vir die nie-ooreenstemmende uitdrukking van haar geslag, het sy voornaamwoorde in verskillende kontekste aangepas en opgemerk: "Ek hou van die geslagsneutrale voornaamwoord, want dit maak dit onmoontlik om die aannames van geslag/seks/seksualiteit oor 'n persoon wat u gaan ontmoet of wat u pas ontmoet het. " Feinberg se werk was oor die algemeen gerig op die vordering van geslagstudies, diskoers uit 1996, Transgender Warriors, was van deurslaggewende belang in die bevordering van die diskoers oor geslagstudies in die algemene afsetpunte.
Feinberg is in 2014 oorlede weens komplikasies wat verband hou met Lyme -siekte. Ze is oorleef deur haar huweliksmaat, Minnie Bruce Pratt, ook 'n skrywer en aktivis.
Lou Sullivan was 'n Amerikaanse skrywer en redakteur wat verskeie bronne vir transgender mans gepubliseer het, beide onafhanklik en as redakteur van Die poort, 'n San Fransiskaanse nuusbrief versprei onder die plaaslike queer -gemeenskap. As 'n gay transman word Sullivan belemmer vir sy oorgang, want op die oomblik dat hy mediese hulp soek, was heteroseksualiteit 'n maatstaf vir die erkenning van mediese noodsaaklikheid vir oorgang. Dit het Sullivan op die pad geplaas om 'n beroep op die American Psychiatric Association en die World Professional Association for Transgender Health te doen om die oriëntasievereiste te verwyder, sodat alle transgender-Amerikaners toegang tot lewensreddende dysforie-behandeling kan kry, ongeag seksuele oriëntasie.
Sullivan is in 1980 met MIV gediagnoseer, en het later in 1991 aan vigsverwante komplikasies gesterf. Sullivan, wat bekend was vir sy grimmige en dikwels brutale sin vir humor, het eenkeer geskryf: 'Ek het 'n plesier daaroor gehad om die geslagskliniek in kennis te stel dat hulle Die program het vir my gesê dat ek nie as 'n gay man kan lewe nie; dit lyk of ek soos een gaan sterf.
Asiatiese/Pasifiese Amerikaanse poësie
As deel van ons viering van Asiatiese/Stille Oseaan -erfenis, het ons hierdie verskeidenheid gedigte, klank, video's, essays, boeke en meer saamgestel uit en oor Asiatiese Amerikaanse en Stille Oseaan -digters. Vanaf 1992 het die Amerikaanse Kongres Mei amptelik as Asiatiese/Stille Oseaan -Amerikaanse Erfenismaand aangewys. Die viering vier diegene wie se afkoms strek tot die Asiatiese kontinent, sowel as die Stille Oseaan -eilande Melanesië, Mikronesië en Polinesië.
uit "Surge" deur Etel Adnan
'N Lang nag het ek deurgebring ...
"Muse" deur Meena Alexander
Ek was jonk toe jy na my toe kom ...
"Selfs die reën" deur Agha Shahid Ali
Wat sal volstaan ​​vir 'n ware liefde-knoop? Selfs die reën…
"Publiek" deur Mei-Mei Berssenbrugge
Mense dink dat 'n gehoor in die teater mislei word ...
"Barbie Chang Got Her Hair Done" deur Victoria Chang
Barbie Chang het haar hare laat doen vir ...
'Amerikaanse sintaksis' deur Ching-In Chen
Die onderwyser het reguit teruggekom ...
"How I Got That Name" deur Marilyn Chin
Ek is Marilyn Mei Ling Chin ...
"Untitled [1950 June 27]" deur Don Mee Choi
1950 27 Junie: my pa het die geluid gehoor ...
"A Reactionary Tale" deur Linh Dinh
Ek was 'n omgee man. Ek het sokkies vir my gesin gekoop ...
'Gedig vol bekommernis wat eindig met my geboorte' deur Tarfia Faizullah
Ek is bekommerd dat my vriende.
"The Good Provider" deur Sarah Gambito
Die beste van alles is om die vyand se land heel te neem ...
"Tanka" deur Sadakichi Hartmann
Winter? Lente? Wie weet?
"Iets fluister in die Shakuhachi" deur Garrett Hongo
Niemand het die geheim van my fluite geweet nie ...
'Saignee' deur Tung-Hui Hu
Hulle kou blomme om kleur te gee ...
'Postpartum' deur Hiromi Itō
Die bevalling was nie sterwend of ontlas nie ...
"Name" deur Fady Joudah
Dankie dat u van my gedroom het ...
"Beste millennium, onvoldoende getuie" deur Karen An-hwei Lee
Sê dat ons nie meer getuig van 'n liggaamspolitiek van trauma nie ...
"Water in Love" deur Ed Bok Lee
Hoe om lief te hê soos wat water liefhet ...
"Vou 'n vyfhoekige ster sodat die hoeke mekaar ontmoet" deur Li-Young Lee
Hierdie hartseer wat ek vanaand voel, is nie my hartseer nie ...
"The Tree Sparrows" deur Joseph O. Legaspi
Ons ly aan verblindende ekwatoriale hitte ...
"Los Angeles, Manila, ẵà Nẵng" deur Cathy Linh Che
Die droogte in Kalifornië verwelk die wasbakke.
"Leaving Seoul: 1953" deur Walter K. Lew
Ons moet die ure begrawe ...
"RPT MC-60 00.27 8" deur Tan Lin
Wat is die verband tussen 'n vrug en 'n groente?
"White Boy Time Machine: Override" deur Hieu Minh Nguyen
Maak nie saak waarheen ons gaan nie, daar is 'n geskiedenis ...
"Anna May Wong on Silent Films" deur Sally Wen Mao
Dit is natuurlik om in 'n era te leef.
"Vestigial Bones" deur Rajiv Mohabir
"Morning Song" deur Sawako Nakayasu
Elke keer, deesdae, lyk dit asof 'n vergelyking geforseer word ...
"Wrap" deur Aimee Nezhukumatathil
Ek bedoel nie wanneer 'n film eindig nie ...
"I Hear You Call, Pine Tree" deur Yone Noguchi
Ek hoor jou roep, denneboom, ek hoor jou op die heuwel ...
"Swell" deur Hoa Nguyen
Swel, u kan meer op die aarde droom ...
"Bou nou 'n monument" deur Matthew Olzmann
Nie meer tevrede met die tydsverloop nie ...
"Ses persimmons" deur Shin Yu Pai
nadat ek nog 'n seisoen se oes verwoes het -
"Nommo in September" deur Hannah Sanghee Park
Daar bestaan ​​jy in water ...
"Touched by Dusk, We Know Better Ourselves" deur Sasha Pimentel
U karteer my wange in gelatienagtige donkerte, u bolyf ...
"Dinge wat ons op die see dra" deur Wang Ping
Ons dra trane in ons oë: totsiens pa, totsiens ma ...
"Weereens, sy vertel die eerste verhaal" deur Barbara Jane Reyes
Eens, toe daar geen lig was nie, het die wind gedans ...
"Brokeheart: Net so" deur Patrick Rosal
As die bas val op Bill Withers se ...
"Lines on a Skull" deur Ravi Shankar
Begin gees kyk ...
"Mess Hall" deur Solmaz Sharif
Jou messe kantel ...
"Anonymous Poetry" deur Prageeta Sharma
Moenie verlief raak op 'n digter nie ...
"Never Ever" deur Brenda Shaughnessy
Bekommerd, vandag is 'n nuwe dagbreek ...
"Watergraf" deur Mai Der Vang
Ons kruis onder…
"Goddelike gedigte (134)" deur José Garcia Villa
Toe, ek, was, nee, groter, as, 'n, groot.
'Selfportret as uitgangswonde' deur Ocean Vuong
Laat dit eerder die eggo van elke voetstap wees ...
"Eden" deur David Woo
Geel-hawermoutblomme van die windpompalms ...
"Rootless" deur Jenny Xie
Tussen Hanoi en Sapa is daar skoon rysvelde ...
Ken Chen: Die poëtiese impuls
Kimiko Hahn: Amerikaanse digters lees
Timothy Liu oor sy poëtiese afkoms
Hannah Sanghee Park: toekenningslesing
Arthur Sze: By vertaling
Poësie breek: Li-Young Lee lees 'From Blossoms'
Skryf uit die afwesigheid: Stemme van Hmong Amerikaanse digters
Ons het die der Walt Waltman-wenner Mai Der Vang van 2016 genooi om 'n reeks van vyf dele saam te stel wat 'n klein gemeenskap van Amerikaanse digters uit Hmong beklemtoon wie se stemme die literêre landskap van hierdie land verryk en groter diversiteit bring. Elke maand het Vang 'n gedig van en bespreking met 'n Hmong -Amerikaanse digter aangebied as 'n manier om hul werk ten toon te stel en die temas te ondersoek wat hulle dryf om te skryf.
Making the Case for Asian American Poetry deur Timothy Yu
In hierdie opstel bespreek Yu waarom opvoeders nie moet 'wegskram om poësie 'n sentrale plek in die Asiatiese Amerikaanse literatuurklaskamer te gee nie'.
'N Kort gids vir mistige digters
The Misty Poets, 'n generasie digters wat van die lente van 1979 tot die bloedbad op die Tiananmen -plein in 1989 in China floreer, was bekend vir hul gebruik van obskure en hermetiese beelde en metafore en hul klem op subjektiewe ervaring.
In die marge gebeur vrugbare dinge: Mei-Mei Berssenbrugge in gesprek
Laura Hinton praat met Mei-Mei Berssenbrugge oor eksperimentele poëtika, hibriede vorms en die etos en estetika van haar eie werk in hierdie getranskribeerde onderhoud.
'N Kort gids tot Kanaka Maoli -poësie
Lees meer oor Kanaka Maoli -poësie, Hawaiiaanse poësie wat verband hou met digters wat probeer om die gebruik van die inheemse Hawaiiaanse taal in hul werk te eerbiedig, hetsy uitsluitend of as 'n baster van volks-, pidgin- en inheemse woorde.
Ses digters, ses vrae: Cathy Park Hong in gesprek
As deel van die vyfde jaarlikse Poets Forum het ons 'n onderhoud met Cathy Park Hong gevoer oor haar skryfproses, haar digters, haar verhouding met sosiale media en meer.
Die totaal van oorsake: Li-Young Lee en Tina Chang in gesprek
In hierdie onderhoud praat Tina Chang met Li-Young Lee oor sy versameling Boek van my nagte, sowel as sy vroeë ervarings met taal en poësie, sy verhouding met sy vader, die gewig van afwesigheid, die koste van transendensie en die oneindige moontlikhede van 'n gedig.
Poësie: die huisvraag deur Meena Alexander
In hierdie opstel vertel Meena Alexander haar vroeë verhouding tot poësie, haar soeke na 'n tuiste in 'n taal en haar ontdekking van poësie as die "musiek van oorlewing".
Ses digters, ses vrae: Brenda Shaughnessy in gesprek
As deel van die sesde jaarlikse Poets Forum het ons 'n onderhoud gevoer met Brenda Shaughnessy oor haar digters, die rol van die digter in die hedendaagse kultuur, haar gunsteling en die minste gunsteling woorde, haar verhouding met sosiale media en meer.
Kubota deur Garrett Hongo
In hierdie persoonlike opstel onthou Garrett Hongo sy ervaring van sy grootvader en sy gesin as 'n Japannese-Amerikaanse gesin in Hawaii en daarna in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog.
As ons literêre werke uit die klas ondersoek om die betekenis van Amerikaanse letterkunde te verstaan ​​deur verskillende literêre werke deur vroeë skrywers, kan ons Amerikaanse literatuur aanvanklik definieer as 'n groep werke wat die ontdekking en verkryging van die inheemse Amerikaners in die vroeë begin beskryf.
Met betrekking tot die gebeure wat in die Amerikaanse samelewing plaasvind, het letterkunde op die vasteland stadig ontwikkel met tyd wat sy skrywers en lesers die sosio-ekonomiese norme beïnvloed het, tesame met die outeur se artistieke uitdrukkings gedurende die spesifieke tyd van skryf. Amerikaanse literatuur kan beskou word as 'n spieël van die geskiedenis, welstand en kenmerk van Amerika.
Dit word beskou as 'n deel van die Amerikaanse kultuur, omdat dit nie net die geskiedenis van die Amerikaanse volk beskryf nie, maar ook die kreatiewe gedagtes en verbeelding van die mense weerspieël. Amerikaanse literatuur is die produk van invloede wat die koloniseerders uit Europa teweeggebring het en die subtiele inheemse tradisies van die vroeë setlaars van die Verenigde State. Dit is ook 'n kragtige bepalende instrument van Amerikaanse eienskappe soos liberalisme en individualisme.
Lucy Terry Prince: Vroegste gedig deur 'n Swart Amerikaner voorgelees
Toe Lucy Terry Prince in 1821 sterf, lui haar doodsberig "die vlotheid van haar toespraak boei haar rondom." Gedurende Prince se lewe gebruik sy die krag van haar stem om verhale oor te vertel en die regte van haar gesin en hul eiendom te verdedig.
In 1746 was Prince getuie van twee blanke gesinne wat deur inheemse Amerikaners aangeval is. Die geveg het plaasgevind in Deerfield, Mass. Bekend as "The Bars". Hierdie gedig word beskou as die vroegste gedig van 'n Swart Amerikaner. Dit is mondelings vertel totdat dit in 1855 deur Josiah Gilbert Holland gepubliseer is Geskiedenis van Wes -Massachusetts.
Prince, gebore in Afrika, is gesteel en in slawerny in Massachusetts aan Ebenezer Wells verkoop. Sy is Lucy Terry genoem. Prins is gedoop tydens die Groot Ontwaking en op die ouderdom van 20 word sy as 'n Christen beskou.
Tien jaar nadat Prince 'Bars Fight' voorgehou het, trou sy met haar man, Abijah Prince. Hy was 'n welgestelde en vrye Swart -Amerikaanse man en het Prince se vryheid gekoop, en die egpaar het na Vermont verhuis waar hulle ses kinders gehad het.
Charlotte Forten Grimké (17 Augustus 1837 - 23 Julie 1914) was 'n Swart -Amerikaanse afskaffer, skrywer, digter en opvoeder, veral bekend vir haar tydskrifte wat haar bevoorregte kinderjare beskryf en haar betrokkenheid by die anti -slawernybeweging.
Die ryk familie van Charlotte, gebore om swart ouers in 1837 in Philadelphia te bevry, was deel van die elite Black -gemeenskap van Philadelphia. Haar ma en verskeie van haar familielede was aktief in die afskaffingsbeweging. Sy is tuis opgelei deur privaat tutors en het 'n privaat sekondêre skool in Salem, Massachusetts, bygewoon. In 1854 verhuis sy na Salem, Massachusetts, waar sy 'n privaat akademie vir jong vroue bywoon as die enigste swart student in 'n klas van 200. In 1856 sluit sy aan by die Salem Female Anti-Slavery Society en ontvang sy onderrig in onderrig by Salem Normale skool.
Aan die einde van die 1850's het Grimké diep betrokke geraak by invloedryke abolitioniste William Lloyd Garrison en Lydia Maria Child, wat haar aangemoedig het om haar gedigte in die anti -slawernykoerante The Liberator and The Evangelist te publiseer. Nadat die troepe van die Unie in 1861 dele van die kus -Carolinas beset het, het sy pas geëmansipeerde Swart Amerikaners op die See -eilande van Suid -Carolina onderrig gegee. As een van die min Noord -Swart -Amerikaanse onderwysers wat haar ervarings tydens die Burgeroorlog vertel het, is haar hoog aangeskrewe versameling tydskrifte, "Life on the Sea Islands", in 1864 deur The Atlantic Monthly gepubliseer.
'N Nuwe vertoning in die National Portrait Gallery wys op 24 skrywers, waaronder Lorraine Hansberry, Sandra Cisneros en Maxine Hong Kingston
Die maand daarna 'N Rosyntjie in die son Die fotograaf David Attie het op Broadway geopen en die skrywer, die 29-jarige Lorraine Hansberry, by haar Greenwich Village-woonstel besoek. Op opdrag vir Vogue, het hy besonderhede gekatalogiseer soos plafonhoogte boekrakke, 'n onhandige tikmasjien en 'n vaas vol forsythia-uitknipsels, wat 'n gevoel gee van die ruimte waar die dramaturg haar verskriklike ondersoek na rasseskeiding neergeskryf het.
'N Foto van die skrywer staan ​​op die tafel langs 'n lamp en 'n stapel papiere, 'n plakkaat waarop die Broadway-produksie onder leiding van Sidney Poitier verskyn, is bo 'n naburige boekrak sigbaar. Maar die opvallendste aspek van die toneel is 'n groot, intieme portret van Hansberry wat tydens die redigering bygevoeg is. Die opgevoerde beeld, wat tydens dieselfde sitting geneem is, beslaan 'n hele muur, domineer die komposisie en verhoog die aantal optredes van Hansberry in die tabel tot 'n totaal van drie.
Lorraine Hansberry, gefotografeer deur David Attie, 1959 (NPG © David Attie)
Soos fotograaf Deborah Willis in 2008 opgemerk het, toon die portret 'n voorbeeld van hierdie hele idee van [Hansberry's] positiewe ervaring van die lewe in 'n omgewing van self-trots. [Dit] het 'n bevestiging geword van wat sy bygedra het tot letterkunde, op die verhoog. "
Hansberry, wat haar persoonlike ervaring van rassisme gebruik het om die eerste Afro -Amerikaanse vrou te word wie se werk op Broadway vervaardig is, is een van die 24 baanbrekende skrywers wat in die Smithsonian's National Portrait Gallery se nuutste uitstalling verskyn het. Met die titel "Her Story: A Century of Women Writers, ", wys die skou literêre reuse soos Toni Morrison, Anne Sexton, Sandra Cisneros, Ayn Rand, Jhumpa Lahiri, Marianne Moore en Jean Kerr. Gesamentlik, merk die museum op in 'n verklaring, het die vroue verteenwoordig elke groot skryfprys van die 20ste eeu.
Dit is 'n baie versierde groep, sê Gwendolyn DuBois Shaw, senior historikus van die museum. En die voorwerpe in die uitstalling is ook baie uiteenlopend. Ons het beelde, skilderye, tekeninge, 'n karikatuur en foto's. Dit bied dus werklik 'n sterk deursnee aan die kyker. . . van 100 jaar [van] vroue uit baie verskillende agtergronde. "
Maya Angelou, gefotografeer deur Brigitte Lacombe, 1987 (NPG © Brigitte Lacombe) Joyce Carol Oates, gefotografeer deur Dan Winters, 2007 (NPG -geskenk van Bill en Sally Wittliff © Dan Winters Photography)
Volgens Shaw is Hansberry een van die mees radikale vroue wat by die uitstalling ingesluit is. Die skrywer, 'n vurige ondersteuner van die Amerikaanse Kommunistiese Party, het ook gepleit vir aggressiewe anti-rassistiese optrede in 'n tyd waarin segregasie die norm was. In Mei 1959 het sy aan die joernalis Mike Wallace gesê dat swart Amerikaners baie het om oor kwaad te wees, en ek het bygevoeg dat ek, soos ons Afrikaanse vriende, moet wys op die totale bevryding van die Afrikaanse mense regoor die wêreld. "
Hansberry is in 1930 in Chicago gebore en het grootgeword aan die geskeide suidekant van die stad. Maar in 1937 het haar ouers gekies om die gesin na die geheel-wit woonbuurt Woodlawn te verhuis en die rasgebonde behuisingsverbonde van Chicago te trotseer en sodoende die woede van gewelddadige blanke skare aangetrek. By 'n geleentheid het 'n baksteen wat deur die venster gegooi is, Hansberry jare later byna in die kop getref, en sy het haar ma onthou deur die hele nag met 'n gelaaide Duitse luger in die huis te patrolleer.
Die spanning het gou genoeg gestyg om Hansberry se pa, Carl, se oortuiging te oortuig om die saak voor die howe te bring. In 1940 het die Hooggeregshof in sy guns beslis en die gesin se reg om in Woodlawn te woon, bevestig en die weg gebaan vir die uiteindelike aftakeling van beperkende behuisingsverbonde. Carl self sterf onverwags ses jaar later en beswyk aan 'n serebrale bloeding terwyl hy nuwe huise vir die gesin in Mexico -stad soek. Hansberry het later voorgestel dat Amerikaanse rassisme hom help doodmaak het
Hierdie ervarings het die plot van 'N Rosyntjie in die son, wat volg op 'n swart gesin se stryd om sy vooruitsigte te verbeter na die dood van sy aartsvader. Na baie gedebatteer oor hoe om 'n lewensversekeringstjek van $ 10 000 te bestee, stem die Youngers in om die geld na die afbetaling vir 'n huis in 'n wit woonbuurt te plaas.
Hansberry se spel het teen alle kante daarin geslaag om haar die New York Drama Critics ' Circle-toekenning te wen, vier nominasies van die Tony-toekenning en 'n Golden Globe-benoemde film van 1961 met dieselfde naam.
Vandag, sê Shaw, Rosyntjie bly veral aanklank vind, veral op 'n slag, toe een van die politieke gesprekspunte handel oor die redding van die voorstede van lae-inkomste-ontwikkeling, wat 'n ander manier is om hedendaagse herlynings in te stel om buurte ekonomies geskei te hou en ook , tot 'n sekere mate, geskei van rasse. "
Hansberry is op 12 Januarie 1965 aan pankreaskanker oorlede. Net 34 jaar oud het sy 'n uitgebreide oeuvre agtergelaat, waaronder 'n tweede Broadway -toneelstuk wat fokus op die beslis ander onderwerp van Greenwich Village se Boheemse kultuur, verskeie ongepubliseerde draaiboeke wat kenmerkend is van haar radikale filosofieë en 'n verskeidenheid dagboeke, briewe en papiere wat onderwerpe soos haar geslote lesbiese verhoudings beskryf.
Voor haar dood het die sieklike skrywer haar toewyding aan aktivisme bevraagteken, deur 'n joernaal te skryf wat gevra het: 'Bly ek 'n revolusionêr? Intellektueel — sonder twyfel. Maar is ek bereid om my liggaam te gee aan die stryd of selfs my gemak? "
Sy het tot die gevolgtrekking gekom dat 'gemak' sy eie korrupsie is. "
Sandra Cisneros, gefotografeer deur Al Rendon, 1998 (NPG © 2015, Al Rendon)
Net soos Hansberry, Sandra Cisneros put inspirasie uit haar kinderjare in Chicago. Die versameling vignette in haar 1984 Die huis in Mangostraat In die wedrenne per jaar in die lewe van die jong Chicana -vrou Esperanza Cordero wat sy ontwikkelende verhouding met haar gemeenskap behendig oordra, bevat die teks ook kwessies van ras, klas en geslag.
Eendag sal ek my eie huis besit, en sy weerspieël dit in die boek, maar ek sal nie vergeet wie ek is en waar ek vandaan kom nie.
Cisneros se geskenke sluit in 'n American Book Award, die National Medal of Arts en 'n MacArthur "Genius Grant " — aanvanklik genader Huis in Mangostraat as 'n herinnering, met die bedoeling om iets te skryf wat net myne was, wat niemand vir my kon sê dat dit verkeerd was nie.
Ek het begin om verhale van my studente se lewens te skryf en dit in hierdie omgewing uit my verlede te verweef, " het die skrywer in 2016 gesê. ". . . Ek voel as skrywer dat ek 'n gawe het om dinge wat mense voel uit te spreek, namens hulle te praat, en ook duidelikheid en brûe te skep tussen gemeenskappe wat mekaar verkeerd verstaan. "
Die uitstalling bevat 'n portret van Cisneros wat met haar troeteldierhond op die voorstoep van haar huis in San Antonio sit. Die foto is in 1998 geneem deur Al Rendon, wat bekend is vir sy foto's van plaaslike Spaanse leiers, en toon die onderwerp van sy tradisionele Mexikaanse kleredrag (minus 'n paar slippers wat beklemtoon word deur helderkleurige toonnaelglans).Sy dra oorbelle met groot hoepels, en haar hare, versigtig in die middel geskei, is in 'n gevlegde bypassing gerangskik.
Die onmiddellike reaksie is dat sy lyk soos die kunstenaar Frida Kahlo, sê Shaw. Dit is 'n vereniging wat maklik visueel gemaak kan word, maar dit gaan minder oor haar navolging van Kahlo as oor 'n algemene respek vir en liefde vir die Mexikaanse volkserfenis en die estetiese. . . van die 1940's en 50's. "
Die portret van Rendon bied 'n intieme beeld van Cisneros, wat die kyker skynbaar direk in gesprek met die skrywer plaas. Ek hou van die manier waarop sy op die trappe sit, asof sy met 'n buurman praat, voeg Shaw by. Dit het 'n baie gemaklike, ontspanne gevoel. "
Maxine Hong Kingston, gefotografeer deur Anthony Barboza, 1989 (NPG © Anthony Barboza)
In vergelyking met die maklike bekendheid van Hansberry 's en Cisneros ' portrette, is die foto van die uitstalling uit 1989 van Maxine Hong Kingston byna ontstellend. Die skrywer kyk met 'n kontemplatiewe uitdrukking na die kyker en beslaan slegs 'n klein gedeelte van die komposisie. Alles in die kamer, van 'n geraamde skildery tot 'n venster en 'n out-of-place boom met 'n voëlnes in sy takke, is vervaag en gebad in oorbelichte lig.
As ons haar in hierdie kamer sien, kry ons 'n vreemde gevoel van binne-buite, "verduidelik Shaw. ". . . Sy gaan na die een kant toe, en daar is die hele groter verbeeldingsruimte wat aan die linkerkant oopgaan. "
Anthony Barboza se oënskynlik onenige momentopname weerspieël die gevoelens van liminaliteit wat blyk uit Kingston se skryfwerk. Sy is gebore uit Chinese immigrante in 1940, en het grootgeword op folklore en familiegeskiedenisse, altyd bewus van haar status as 'n onbewuste buitestaander wat tussen die wêrelde van die Chinese en Amerikaanse kultuur vasgevang was.
As tiener het Kingston die roman van Louisa May Alcott gelees Agt neefs en bevind dat sy haar nie identifiseer met die wit vroulike protagonis nie, maar 'n oordrewe, eksotiese Chinese karakter met die naam Fun See.
Ek het gevoel dat ek uit haar skryfwerk verskyn het, en die skrywer onthou in 'n onlangse onderhoud met die Inwoner van New York. " Uit Amerikaanse literatuur. "
Kingston se debuutboek, The Woman Warrior: Memoirs of a Girlhood Among Ghosts (1976), wou haar immigrante -identiteit herwin deur fiksie en nie -fiksie te kombineer in 'n nuwe soort outobiografie, gebaseer op die drome en fantasieë van regte mense, soos sy vertel het Voog in 2003.
Die boek fokus op egte en mitiese vroue, en kombineer staaltjies uit die eie lewe van Kingston en verhale wat deur haar ma en ander vroulike familielede gedeel word, wie se verslae die grense tussen waarheid en uitvinding vervaag. Vier jaar daarna Die Woman WarriorDie publikasie het die skrywer vrygestel China mans, 'n soortgelyke genre-uitdagende versameling geïnspireer deur haar manlike familielede.
Alice Walker, gefotografeer deur Bernard Gotfryd, 1976 (NPG © The Bernard Gotfryd Revocable Living Trust)
In 2003 is Kingston in hegtenis geneem nadat hy deelgeneem het aan 'n protesoptog teen die oorlog op Internasionale Vrouedag. Sy het uiteindelik 'n tronksel gedeel met die mede -skrywer Alice Walker en 'n ervaring wat beskryf is in die voormalige vers -memoires van 2012, Ek hou van 'n breë marge tot my lewe.
Hierdie onverwagte verbintenis spreek van die " -obligasies en verhoudings wat deur 'n aantal vroue wat in haar verhaal ingesluit is, gesmee het, ", sê Shaw. Walker, wat miskien die bekendste is vir haar epistoolroman uit 1982, Die kleur pers, het geskryf oor hoe dit was om 'n arm swart vrou in die Amerikaanse Suide te wees. Volgens die kurator: " Dit resoneer in baie opsigte werklik met wat Kingston geskryf het oor die eerste generasie, in 'n gemeenskap wat aan 'n verlede gekoppel is, [en] probeer versoen waar 'n mens staan ​​in 'n wêreld wat gaan alles oor assimilasie in 'n soort Amerikaan wat in stryd kan wees met die tradisies, waardes en verwagtinge van 'n gesin.
Kingston het op haar beurt 'n struikelblok opgesom wat kleurskrywers in die gesig staar wat kies om hul werk op gemarginaliseerde gemeenskappe te fokus. Praat met die Voog in 2003, verklaar sy, ek was mal oor kritici wat my werk as Chinese literatuur beoordeel het toe ek voel ek skryf Amerikaanse verhale oor Amerika. "
Susan Sontag, gefotografeer deur Peter Hujar, 1975 (NPG © The Peter Hujar Archive, LLC)
Sommige van die 24 vroue wat in die uitstalling in die kollig geplaas is, was in hul lewens beter bekend as vandag. In die 1950's en 821760's, byvoorbeeld, het Jean Kerr bewonderaars gewen vir haar komiese aantrekkingskrag in die middelklas-voorstad, wat tot 'n baie spesifieke oomblik gespreek het. . . [en het] op sekere maniere gedateer, sê Shaw. Maar ander geskrifte hou steeds 'n groot beroep lank nadat hul skeppers dood is: Oorspronklik gepubliseer in 1911, Frances Hodgson Burnett 's Die geheime tuin is die eerste keer in 1919 in 'n film gemaak. Honderd-en-een-jaar later word die mondigwording nog steeds aangepas vir die silwerdoek.
Onder die opvallendste portrette in haar "Her Story " is 'n foto van Toni Morrison uit 1998 wat op die voorblad verskyn het Tyd tydskrif. " Hier 's hierdie stralende, middeljarige swart vrou met haar grys hare op volle vertoning. Dit rym met hierdie Mongoolse bontkraag wat ook swart en wit is, sout en peper, " Shaw. Sy het gekry. . . hierdie pragtige dreadlocks wat van haar gesig afgetrek is en hierdie groot glimlag op haar gesig. "
Toni Morrison, gefotografeer deur Deborah Feingold, 1998 (NPG, geskenk van Time magazine © Deborah Feingold) Sonder titel (Toni Morrison), deur Robert McCurdy, olieverf op doek, 2006 (detail) (NPG -geskenk van Ian M. en Annette P. Cumming © Robert McCurdy)
Vergelykend, Robert McCurdy 's 2006 skildery van die Geliefde skrywer (te sien in die museum 's 󈬄th Century Americans: 2000 to Present " gallery) beeld 'n glimlaglose vrou uit met haar hande in die sakke van 'n grys trui. Ek hou van die kontras van hierdie twee portrette, en dit is wonderlik om dit terselfdertyd op te stel, want dit wys regtig dat die siters verskillende uitdrukkings en houdings het, en die kurator verduidelik.
Sy voeg by, "The Tyd Omslag laat Morrison lyk na 'n baie vriendelike persoon met wie jy wil gaan kuier, en dan laat die McCurdy -portret haar so formidabel en baie uitdagend lyk. "
Van Margaret Wise Brown 's Goeie nag maan (1947) vir Dorothy Parker 's "sarkastiese poësie, " Ruth Prawer Jhabvala 's se draaiboeke, Susan Sontag 's literêre kritiek, Joyce Carol Oates ' multi-genre fiksie en Maya Angelou 's outobiografiese romans, " daar is beslis 'n skrywer hier [wat] op almal se lys van gunstelinge is, sluit Shaw af.
"Haar verhaal: 'n eeu van vroueskrywers" is te sien in die National Portrait Gallery tot en met 18 Januarie 2021. Gratis toegangskaartjies word benodig vir toegang tot die museum.
Ruth Prawer Jhabvala, afgeneem deur Bernard Gotfryd, c. 1975 (NPG © The Bernard Gotfryd Revocable Living Trust) Dorothy Parker, gefotografeer deur George Platt Lynes, 1943 (NPG © Estate of George Platt Lynes) Margaret Wise Brown, gefotografeer deur Philippe Halsman, 1946 (NPG -geskenk van Steve Bello ter nagedagtenis aan Jane Halsman Bello © Philippe Halsman -argief)
Foto: Fred Stein Argief/Argieffoto's/Getty Images
Langston Hughes het sy missie opgesom in 'n manifes uit 1926, The Negro Artist and the Racial Mountain, en#x201D Ons jonger neger-kunstenaars wat nou skep, is van plan om ons individuele donkerkleurige self uit te druk sonder vrees of skaamte. As wit mense tevrede is, is ons bly. As dit nie die geval is nie, maak dit nie saak nie. Ons weet ons is pragtig. En ook lelik. Die tom-tom huil en die tom-tom lag. As bruin mense tevrede is, is ons bly. As dit nie die geval is nie, maak hulle misnoeë ook nie saak nie. "
Hughes, wat bekend was as 'n Harlem Renaissance -digter, romanskrywer en dramaturg, publiseer sy eerste roman Nie sonder om te lag nie in 1930, met groot kommersiële sukses en#x2014 en die Harmon -goue medalje vir letterkunde. Benewens talle gedigte en toneelstukke, publiseer die eenmalige student van New York City en aposs Columbia University ook outobiografieë, Die Groot See en Ek wonder terwyl ek dwaal, sowel as een van sy bekendste gedigte, "harlem (Dream Deferred) & quot in 1951.
Geskiedenis van die pos
Die amptelike titel van die digterwenner is "Poet Laureate Consultant in Poetry." Hierdie titel is ingestel deur 'n kongreswet op 20 Desember 1985 (Public Law 99-194). Van 1937 tot 20 Desember 1985 het die pos die titel gehad "Konsultant in poësie by die Library of Congress".
Die pos bestaan ​​onder twee afsonderlike titels: van 1937 tot 1986 as "Konsultant in poësie tot die biblioteek van die kongres" en vanaf 1986 om aan te bied as "digterpryskonsultant in poësie." Die naam is op 20 Desember 1985 (Openbare Reg 99-194) deur 'n kongreswet verander en tree op 3 Januarie 1986 in werking.
Die Poet Laureate Consultant in Poetry is die huidige titel van die pos wat voorheen bekend was as die Consultant in Poetry by die Library of Congress. Alhoewel die posisies as gelykwaardig beskou word, moet die term "digterwenner" slegs gereserveer word vir die digters wat die pos beklee onder die huidige titel, wat in 1985 geskep is. Digters wat die pos beklee het toe dit die titel was Consultant in Poetry to the Library van die kongres word behoorlik 'konsultante in die poësie' of 'konsultante' genoem. Byvoorbeeld, Robert Frost, wat die pos van 1958 tot 1959 beklee het, was 'n konsultant in poësie, nie 'n digterwenner nie.
Die oorspronklike pligte van die konsultant in die poësie verskil baie van die huidige pligte van die digterwenner. Die pos was aanvanklik soortgelyk aan dié van 'n naslaanbibliotekaris, en die konsultant se doel was om hoofsaaklik as versamelingspesialis en inwonende geleerde in poësie en letterkunde te dien. In 'n brief van 27 April 1943, beskryf die bibliotekaris van die Library of Congress, David C. Mearns, vir Allen Tate, die tweede konsultant in poësie, sy verwagte pligte:
Om die bestaande versamelings te ondersoek om hul sterk- en swakpunte te bepaal.
Om aanbevelings te begin vir die aankoop van toevoegings tot die versamelings.
Om korrespondensie te voer met skrywers en versamelaars met die oog op die beveiliging van belangrike gawes van boeke en manuskripte.
Om te reageer op verwysingsvrae wat per pos ingedien is en om af en toe bibliografieë op te stel.
Om met geleerdes te vergader deur gebruik te maak van die biblioteek se versamelings en fasiliteite.
Om voorstelle te maak vir die verbetering van die diens.
Deur die jare het die pos geleidelik minder klem gelê op die ontwikkeling van die biblioteek se versamelings en meer op die organisering van plaaslike poësielesings, lesings, konferensies en uitreikprogramme.
Sedert die pos in 1985 tot stand gekom het, was daar 23 Poet Laureate Consultants in Poetry. In 1999 het James H. Billington, bibliotekaris van die kongres, drie spesiale konsultante (Rita Dove, WS Merwin en Louise Glück) aangestel om te help met die poësieprogramme van die Tweejaarlikse jaar. Die posisie van Spesiale Konsultant verskil van die Poet Laureate Consultant in Poetry.
Voor die titelverandering van die pos, is 30 digters aangestel as konsultante in poësie in die Library of Congress, hoewel slegs 29 in die pos gedien het. (William Carlos Williams is aangestel, maar het nie gedien nie, en word gewoonlik nie by die aantal konsultante ingesluit nie). Die Library of Congress beskou Gwendolyn Brooks, die finale konsultant in poësie, as die 29ste persoon wat die konsultantskap beklee het.
Daar was 7 wenners van digters (in vergelyking met 16 manlike digters) en 6 vroulike konsultante in poësie (in vergelyking met 23 manlike konsultante).
Stephen Spender (Engeland) was die eerste en enigste nie-Amerikaanse burger wat as konsultant in poësie gedien het. Alle laureaat van digters was Amerikaanse burgers ten tyde van hul aanstelling, hoewel Joseph Brodsky (Rusland) en Charles Simic (voormalige Joegoslavië) burgers van ander lande was voordat hulle genaturaliseerde Amerikaanse burgers geword het.
Daar is geen vereiste dat die digterpryswenner 'n Amerikaanse burger moet wees nie.
Die digterwenner ontvang tans 'n jaarlikse toelaag van $ 35,000, plus $ 5,000 vir reiskoste.
Nee. Die posisie van die digterwenner word befonds deur 'n privaat geskenk van Archer M. Huntington.
Die digterwenner word jaarliks ​​deur die Librarian of Congress aangestel. Die bibliotekaris konsulteer met die huidige laureaat, voormalige aanstellings, gesiene poësiekritici en personeel in die biblioteek se poësie- en letterkunde -sentrum om die afspraak te maak. Vir meer inligting, sien die blogpos "Hoe word die digterpryswenner gekies?" op Van die Catbird Seat.
Die digterwenner word gewoonlik tussen Junie en Augustus aangestel, en sy of haar amptelike termyn duur gewoonlik van September tot Mei. Die digterwenner kan in 'n tweede termyn deur die bibliotekaris van die kongres aangestel word. Twee agtereenvolgende termyne word beskou as die maksimum lengte van die ampstermyn van 'n digterpryswenner. Slegs twee laureaat van digters is vir 'n derde termyn aangestel: Robert Pinsky dien 'n derde termyn op spesiale versoek van die bibliotekaris tydens die biblioteek se tweehonderdjarige bestaan ​​en Joy Harjo is in 'n derde termyn aangestel sodat sy haar grootste digterpryswenner verder kan ontwikkel en uitbrei projek, "Lewende nasies, lewende woorde."
Die Library of Congress hou die spesifieke pligte van die digterpryswenner tot die minimum beperk ten einde die posbekleërs maksimum vryheid te bied om aan hul eie projekte te werk terwyl hulle in die biblioteek is. Die laureaat van die digter gee jaarliks ​​'n lesing en lees van sy of haar poësie en stel gewoonlik digters voor in die biblioteek se jaarlikse poësiereeks, die oudste in die Washington -omgewing, en een van die oudstes in die Verenigde State. Hierdie jaarlikse reeks openbare poësie- en fiksievoorlesings, lesings, simposia en af ​​en toe dramatiese opvoerings het in die veertigerjare begin. Gesamentlik het die wenners meer as 2 000 digters en skrywers na die biblioteek gebring om te lees vir die argief van opgetekende poësie en letterkunde.
Elke digterwenner bring 'n ander klem op die posisie. Joseph Brodsky het die idee begin om poësie op lughawens, supermarkte en hotelkamers te verskaf. Maxine Kumin het 'n gewilde reeks poësie -werkswinkels vir vroue in die Library of Congress begin. Gwendolyn Brooks het laerskoolleerlinge ontmoet om hulle aan te moedig om poësie te skryf. Rita Dove het skrywers byeengebring om die Afrikaanse diaspora deur die oë van sy kunstenaars te verken. Sy was ook 'n voorstander van kinderpoësie en jazz met poësie -geleenthede. Robert Hass het die "Watershed" -konferensie gereël wat bekende romanskrywers, digters en storievertellers bymekaar gebring het om oor skryfwerk, die natuur en die gemeenskap te praat.
Sedert 1944 het die digterwenner 'n klein suite in die noordwestelike hoek op die derde verdieping van die Library & rsquos Jefferson -gebou. Voor die tyd beklee Allen Tate, konsultant in digkuns van 1943 tot 1944, 'n kantoor met twee kamers op die hoofverdieping van die Jefferson-gebou en 'n lugversorgde hok in die Adams-gebou (toe bekend as die bylae) vir sy skryfwerk en navorsing. Die konsultant se kantoor was in die periode 1944-1950 saam met Robert Penn Warren in die kamer van die suite met 'n wonderlike uitsig op die Amerikaanse Capitol, wat ook die gedig van Elizabeth Bishop "View of the Capitol from the Library of Congress" geïnspireer het. Voorheen is die kamer deur bibliotekarisse van die kongres, Herbert Putnam en Archibald MacLeish, gebruik vir middagete van 'Round Table' bygewoon deur afdelingshoofde en vriende.
In 1951 is die kamer opgeknap met geld en meubels van die weldoener Gertrude Whittall van die biblioteek en word dit die Poetry Room. Die kantoor van die konsultant is na 'n kleiner kamer in die suite verskuif, waar dit die kantoor van die huidige digterwenner bly. Die Poetry Room dien ook dikwels die digterwenner as 'n vergaderruimte vir besoekers en hooggeplaastes, en dit word besoek deur baie digters uit die hele Washington, DC gebied, deur staatsdigters wat na Washington kom, en deur besoekers uit ander lande.
Die digterpryswenner 2012-2013, Natasha Trethewey, woon van Januarie tot Mei 2013 in die Washington, D.C.-gebied en werk in die Poetry Room, die eerste keer dat die digterpryswenner dit sedert die aanvang van die pos in 1986 gedoen het.
Terwyl verskeie onlangse digters se laureaat grootskaalse poësieprojekte onderneem het om bewustheid en waardering vir poësie op nasionale vlak te verhoog, is daar nie so 'n vereiste nie.
Konsultante in poësie aan die Library of Congress (1937-1985)
Eerste aangestel: Joseph Auslander
Eerste wyfie: Louise Bogan
Eerste Afro -Amerikaner: Robert Hayden
Eerstens twee termyne: Conrad Aiken
Eerste wat twee keer dien (nie-opeenvolgende terme): Reed Whittemore
Poet Laureate Consultants in Poetry (1986-hede)
Kontak die literêre spreker se agentskap Blue Flower Arts om die navraag te doen oor die skedulering van die huidige digter, Joy Harjo, vir 'n voorlesing of verskyning.
Die Library of Congress koördineer nie die skedule van laureaat van die verlede digters nie. Die meeste digters se laureaat maak staat op 'n literêre agentskap om hul komende lesings en optredes te beplan. Die meerderheid van die afgelope digters se laureaat word verteenwoordig deur een van twee literêre agentskappe: die Steven Barclay Agency (verteenwoordig Billy Collins, Louise Glück, Robert Hass, Robert Pinsky en Kay Ryan) en Blue Flower Arts (verteenwoordig Ted Kooser, Charles Simic, Natasha Trethewey, Juan Felipe Herrera en Tracy K. Smith). U moet hierdie agentskappe kontak om navraag te doen oor die skedulering van 'n digterpryswenner wat dit vir 'n geleentheid verteenwoordig. Rita Dove kan gekontak word deur haar kantoor aan die Universiteit van Virginia, soos op haar tuisblad aangedui, kan sy per e -pos gestuur word na [email protected] Versoeke vir Charles Wright kan by die Poetry and Literature Center van die biblioteek ingedien word, wat u versoek aan hom sal stuur.
Die Library of Congress kan nie boodskappe van die publiek na die voormalige digterswenner stuur nie. Oor die algemeen is die drie beste maniere om in aanraking te kom met digters se laureaat deur hul uitgewers, deur hul literêre agente of literêre agentskappe en deur middel van 'n akademiese instelling waarmee hulle verbonde is. Daarbenewens kan sommige adresse van die digterswenner deur middel van gedrukte en aanlyn telefoongidse gevind word. Baie selde sal voormalige digterswenner 'n e -posadres beskikbaar stel waardeur die publiek hulle kan kontak.
Die literêre agentskappe en die mees onlangse uitgewers van digterspryswenner bevat tipies inligting op hul webwerwe oor hoe om briewe aan die digters te stuur.Vir digters wat aan 'n kollege of universiteit werk, vind u gereeld 'n aanlyn personeel- of kampusgids vir die instelling wat kontakbesonderhede bevat, soos 'n universiteit se e -posadres of 'n kantoor telefoonnommer. Aanlyn telefoongidse verskaf soms die posadres van die voormalige digterswenner, en moontlik 'n telefoonnommer.
As u 'n boodskap het vir die huidige digterwenner, Joy Harjo, kan u u navrae rig soos hieronder voorgestel: