As kind was ek baie betrokke by sport en ek het op die ouderdom van 9 geweet dat ek 'n Olimpiese kampioen wou wees.
Daar is niks manlik om mededingend te wees nie. Daar is niks manlik om te probeer om die beste te wees met alles wat jy doen nie, of is daar iets fout daarmee. Ek weet nie hoekom 'n vroulike atleet haar vroulikheid moet verdedig net omdat sy kies om sport te speel nie.
Maar sport het my weggehou om nie in 'n bende te wees of met dwelms geassosieer te word nie. Sport was my uitweg.
Toe my TV-uitstalling 'Sports Jobs with Junior Seau' my toegewys het om 'n 'Sports Illustrated' verslaggewer vir 'n naweek te wees, het ek nie besef dat ek dit in 'n ander sportbaan moes druk nie. Ek het beplan om van die NFL af te tree om die kuierige lewenstyl van 'n voltydse realiteit TV-ster te geniet, maar ek het opgedoen om deur 'n bul te hardloop.
Ek het vroeë simptome gewys dat ek 'n professionele baseballman geword het. Ek het aan die pers gelê.
Ek is lief vir alle sportsoorte.
Ons het uiteindelik aan die wêreld gesê dit is sport vermaak en ek dink een van die beste vorms van vermaak is enigiets wat pret of snaaks is wat jy regtig geniet om te kyk of te luister.
Louie en Seabiscuit was beide Californiërs en albei op die sportbladsye in die 1930's. Ek was gefassineer. Toe ek van sy ervaringe van die Tweede Wêreldoorlog geleer het, het ek gedink: 'As hierdie man nog leef, wil ek hom ontmoet.'
Sport is die enigste vermaaklikheid, ongeag hoeveel keer jy terug gaan, weet jy nooit die einde nie.
Gholf word gespeel deur twintig miljoen volwasse Amerikaanse mans wie se vroue dink hulle is besig om pret te hê.