Gedig: Die tanteArgieffoto (Foto: A_Werdan, Pixabay) Die tante met die bene leun oor die tuinhekkie, die ene oë vir die straatgebeure, met arms wat oor die hekkiekrulle peul en haar wange stut, soos ŉ kupidon in barokpaleise of kerkgeboue in Wene. Die tante het ŉ slag met plante; die hele kontrei soek in vleie en op rante blomme vir haar onversaagbare hande wat hul brei en boet- seer (volgens sketse in ŉ boek) tot reuserangskikkings, voorportaal- en kerk-versiersels, muurborduursels, tafel- rangskikkings vir ŉ deftige onthaal, tot heel klein skep- pinge vir ŉ siekbed van kortsteel-krisante. Sy golf in haar geblomde rok hoewel sy calvinisties soos ŉ stok orent staan, vierkantig vasgeplant, afkeurend nie-raaksien die bondels bruinmense (soms aangeklam) wat kleef om winkelstoepe (háár “jong” spit in die tuin), uitpeulend uit haar stywe borstrok. Sy staar my agterna, die tante sonder weerga soos al die tantes van die dorp, keiserinne, despote, gewoond aan organiseer (hul mans, mekaar), en uitdeel (resepte, patrone, tuinvrugte, sapsoene, bevele, Spit hier! Skrop daar!), vrou van Suid-Afrika.