Demokrasie, solidariteit en die Europese krisis - verslaggewer van die EU
'Natuurlik het professor Jürgen Habermas geen bekendstelling vir hierdie gehoor nodig nie. Een van die mees invloedryke filosowe van vandag. 'N Stem van rede in 'n tyd van onstuimigheid. Vir 'n halwe eeu skryf hy oor die belangrikheid van 'n vrye openbare sfeer. Om 'n kragtige saak te maak vir Europese eenheid: as 'n teenkrag teen ekstreme nasionalisme, as die beste hoop vir die politieke toekoms van ons kontinent ', - het president van die Europese Raad, Herman van Rompuy, gesê en die lesing van Habermans oor die toekoms van Europa voorgestel wat vroeër plaasgevind het hierdie seisoen in die KU Leuven. Die visie van solidariteit as die sleutelelement tot sukses is die belangrikste boodskap van die filosoof:
'... Die laaste en filosofiese vraag: Wat beteken dit om solidariteit te betoon, en wanneer is ons geregtig op 'n beroep op solidariteit? Met 'n bietjie oefening in die konseptuele analise, is ek van plan om 'n beroep te doen op solidariteit van beskuldigings van morele bedompigheid of misplaasde goeie bedoelings wat die "realiste" nie teen hulle sal stel nie. Boonop is solidariteit 'n politieke daad en geensins 'n vorm van morele onselfsugtigheid wat in politieke kontekste misplaas is nie. Solidariteit verloor die valse voorkoms dat hy nie polities is nie, sodra ons leer hoe om verpligtinge om solidariteit te toon, van morele en wetlike verpligtinge te onderskei. 'Solidariteit' is nie sinoniem met 'geregtigheid' nie, hetsy in die morele of wettige sin van die term.
"Ons noem morele en wetlike norme" net "wanneer hulle praktyke reguleer wat in die gelyke belang van alle betrokkenes is. Net norme verseker gelyke vryhede vir almal en gelyke respek vir almal. Daar is natuurlik ook spesiale pligte. Familie, bure of kollegas kan in sekere situasies meer verwag, of 'n ander soort hulp van mekaar as van vreemdelinge. Sulke spesiale pligte hou ook in die algemeen vir sekere sosiale verhoudings. Byvoorbeeld, ouers skend hul plig van sorg wanneer hulle die gesondheid van hul kinders versuim. Die omvang van hierdie positiewe pligte is natuurlik dikwels onbepaalbaar; dit wissel volgens die soort, frekwensie en belangrikheid van die ooreenstemmende sosiale verhoudings. Wanneer 'n verre familielid weer ná dekades sy verrassende niggie weer kontak maak en haar konfronteer met 'n versoek om 'n groot finansiële bydrae omdat hy 'n noodsituasie in die gesig staar, kan hy nie 'n morele verpligting aanspreek nie, maar hoogstens 'n 'etiese' soort wat gebaseer is op gesinsverhoudinge (in Hegel se terminologie een, gewortel in "Sittlichkeit" of "etiese lewe"). By 'n uitgebreide familie sal prima facie 'n plig wees om te help, maar slegs in gevalle waar die werklike verhouding tot die verwagting lei dat bv. Die neef op sy beurt weer in 'n soortgelyke situasie kan reken.
'Dit is dus die vertroue-opbouende Sittlichkeit van informele sosiale verhoudings wat onder die voorwaarde van voorspelbare wederkerigheid vereis dat die een individu "vouches" vir die ander. Sulke "etiese" verpligtinge wortel in bande van 'n voorheen bestaande gemeenskap, tipies familiebande, vertoon drie funksies. Hulle het dringende of superregerende eise ingestel wat verder gaan as morele of wetlike verpligtinge. Aan die ander kant, wanneer dit by die vereiste motivering kom, is die aanspraak op solidariteit minder veeleisend as die kategoriese krag van 'n morele plig; ook nie saam met die dwang karakter van die wet nie. Morele opdragte moet gehoorsaam word uit respek vir die onderliggende norm self, sonder inagneming van die nakoming van ander persone, terwyl die burger se gehoorsaamheid aan die wet afhanklik is van die feit dat die sanksiemag van die staat algemene nakoming verseker. Die nakoming van 'n etiese verpligting kan daarenteen nie toegepas word nie, en dit is nie noodwendig kategories nie. Dit hang eerder af van die verwagtinge van wedersydse gunste - en op die vertroue in hierdie wederkerigheid met verloop van tyd.
'In hierdie opsig val onafdwingbare etiese gedrag ook saam met u eie medium- of langtermynbelang. En presies hierdie aspek deel Sittlichkeit met solidariteit. Laasgenoemde kan egter nie op pre-politieke gemeenskappe soos die gesin staatmaak nie, maar slegs op politieke verenigings of gedeelde politieke belange. Gedrag gebaseer op solidariteit veronderstel politieke lewensverhoudinge, dus kontekste wat wettig georganiseer is en in hierdie sin kunsmatige.  Dit verklaar waarom die krediet van vertroue wat deur solidariteit veronderstel word, minder sterk is as in die geval van etiese optrede, omdat hierdie krediet nie verseker word deur die blote bestaan ​​van 'n kwasi-natuurlike gemeenskap nie. Wat in die geval van solidariteit ontbreek, is die oomblik van konvensionaliteit in voorheen bestaande etiese verhoudings.
'Wat ook solidariteit verleen, is 'n besondere karakter. Tweedens, die aanstootlike karakter van die druk of selfs sukkel om die belofte wat in die legitimiteitseis van enige politieke orde belê word, uit te voer. Hierdie vooruitskouende karakter word besonder duidelik wanneer solidariteit nodig is in die loop van die sosiale en ekonomiese modernisering ten einde die oorverharde vermoëns van 'n bestaande politieke raamwerk aan te pas, naamlik om erosie politieke instellings aan te pas by die indirekte krag van die omskrywing van sistemiese, hoofsaaklik ekonomiese interafhanklikhede wat as beperkings beskou word as wat die politieke beheer van demokratiese burgers moet bereik. Hierdie offensief semantiese kenmerk van 'solidariteit', bo en behalwe die verwysing na die politiek, kan toegelig word deur te draai van 'n onhistoriese konseptuele verduidelijking tot die geskiedenis van daardie konsep.
'Die konsep van solidariteit het eers verskyn in 'n situasie waarin revolusionêre in solidariteit was, in die sin van 'n verlossende rekonstruksie van verhoudings van wedersydse ondersteuning wat bekend was maar deur die verbygaande prosesse van modernisering uitgegrawe is.  AANGESIEN dat "geregtigheid "En" onreg "waar die fokus van kontroversies in die eerste geletterde beskawings die konsep van solidariteit is, is 'n verbasend onlangse. Alhoewel die term teruggevoer kan word na die Romeinse wet van skuld, het dit eers sedert die Franse Rewolusie van 1789 'n politieke betekenis verkry, alhoewel aanvanklik in verband met die slagspreuk van broederskap.
'Die strydskreet van' fraternite 'is 'n produk van die humanistiese veralgemening van 'n spesifieke denkpatroon wat deur al die groot wêreldgodsdienste tot stand gekom het - naamlik van die intuïsie dat 'n mens se plaaslike gemeenskap deel is van 'n universele gemeenskap van alle getroue gelowiges . Dit is die agtergrond van 'broederskap' as die sleutelbegrip van die sekulariseerde godsdiens van die mensdom wat in die eerste helfte van die negentiende eeu deur die vroeë sosialisme en die Katolieke sosiale leerstellings gekonsolideer en gefuseer is met die konsep van solidariteit. Selfs Heinrich Heine het nog steeds die konsepte "broederskap" en "solidariteit" min of meer sinoniem gebruik. Die twee begrippe het geskei in die loop van die sosiale omwentelinge om industriële kapitalisme te nader en die ontluikende werkersbeweging. Die nalatenskap van die Joods-Christelike etiek van broederskap was in die konsep van solidariteit saamgesmelt met die republikeinisme van Romeinse oorsprong. Die oriëntering tot verlossing of emansipasie het daarmee saam gegaan met betrekking tot regs- en politieke vryheid.
"In die middel van die 19e eeu het 'n versnelde funksionele differensiasie van die samelewing aanleiding gegee tot uitgebreide interafhanklikhede agter die rug van 'n paternalistiese, steeds grotendeels korporatiewe en beroeps gestratifiseerde alledaagse wêreld. Onder die druk van hierdie wedersydse funksionele afhanklikhede het die ouer vorme van sosiale integrasie afgebreek en gelei tot die opkoms van klas-antagonisms wat uiteindelik slegs binne die uitgebreide vorme van politieke integrasie van die nasiestaat vervat was. Die beroep op "solidariteit" het hul historiese oorsprong in die dinamika van die nuwe klasstryd gehad. Die organisasies van die werkersbeweging met hul gegronde beroep op solidariteit het gereageer op die feit dat die sistemiese, hoofsaaklik ekonomiese beperkings die ou verhoudings van solidariteit oortref het. Die sosiaal ontwortelde reisigers, werkers, werknemers en dagwerkers moes 'n alliansie vorm as die stelselmatig gegenereerde mededingende verhoudings op die arbeidsmark. Die opposisie tussen die sosiale klasse van industriële kapitalisme is uiteindelik geïnstitusionaliseer binne die raamwerk van die demokraties gekonstitueerde nasie state.
Hierdie Europese state het eers hul huidige vorm van welsynstate aanvaar ná die rampe van die twee wêreldoorloë. In die loop van die ekonomiese globalisering vind hierdie state hulself blootgestel aan die plofbare druk van ekonomiese interafhanklikhede wat nou die nasionale grense heeltemal deurdring. Sistemiese beperkings verbreek weer die gevestigde verhoudings van solidariteit en dwing ons om die uitgedaagde vorme van politieke integrasie van die nasie te rekonstrueer. Hierdie keer word die onbeheerde sistemiese gebeurlikhede van 'n vorm van kapitalisme gedryf deur onbelemmerde finansiële markte omskep in spanning tussen die lidlande van die Europese Monetêre Unie. As 'n mens die Monetêre Unie wil behou, is dit nie meer genoeg om, as gevolg van die strukturele wanbalanse tussen die nasionale ekonomieë, lenings aan oorbetaalde state te verskaf sodat elkeen sy mededingendheid deur sy eie pogings moet verbeter nie. Wat nodig is, is solidariteit in plaas daarvan, 'n samewerkende poging uit 'n gedeelde politieke perspektief om groei en mededingendheid in die eurozone as geheel te bevorder.
So 'n poging sal Duitsland en verskeie ander lande vereis om kort- en mediumtermyn negatiewe herverdelingseffekte in sy eie langtermynbelang te aanvaar. 'N Klassieke voorbeeld van solidariteit, ten minste oor die konseptuele analise wat ek aangebied het.