Heidendom - Inligting - 2022
Die term heidendom het 'n belaglike eenvoudige oorsprong. Die heidene was so vanself dat hulle, afgesien van die tweede woord, aanleiding gegee het tot 'n verkeerde interpretasie.
As gevolg hiervan, het die heidene begin beskou word as bewonderaars van 'n sekere geloof, 'heidendom'. Maar ons praat net van gewone antieke mense. Selfs die Slawiese geloof word heidens genoem. Dit is ook goed as hierdie woord slegs verstaan ​​word as 'n stadium in ontwikkeling, voor die aanneming van 'n wêreldgodsdiens.
Maar dit gebeur ook dat 'n heidense beskou word as 'n gevaarlike persoon, verlore in sy geloof, amper 'n Satanis. As gevolg hiervan is 'n mite oor heidendom gebore, geweef uit stukke van waarheidsgetroue inligting. As u die belangrikste wanopvattings in detail ondersoek het, kan u die waarheid bereik.
Heidendom is 'n eenvoudige en verstaanbare onderwerp, daar is niks om oor te praat nie. In werklikheid blyk die gesprek oor heidendom moeilik en daarom interessant te wees. Die verskynsel is immers baie heterogeen, letterlik geweef uit baie verskillende rigtings. Daarbenewens komponeer elke heidene sy eie beeld van die wêreld onafhanklik en heg hy detail vir detail daarby aan. Sulke uitwerking stop nooit, daarom moet die heidendom beskou word as 'n proses, nie as 'n verskynsel nie. U kan selfs sê dat daar net soveel variëteite van heidendom is as wat heidene self is. U kan aanneem dat dit nie die moeite werd is om oor 'n onderwerp te praat nie, slegs as u alles daarvan weet, of u niks daarvan weet nie. Stem saam, die eerste geval kom baie minder gereeld voor as die tweede.
Heidendom, as 'n integrale konsep, bestaan ​​nie, aangesien ons van individuele persepsies praat. Aan die een kant is daar in die heidendom in werklikheid geen enkele sentrum of leier, soos die pous onder die Katolieke nie, en daar is geen algemeen erkende kode vir heilige tekste, soos die Bybel of die Koran nie. Sulke polimorfisme kan egter nie as swakheid gesien word nie, maar as buigsaamheid en sterkte. Inderdaad, op enige selfs die mees ingewikkelde vraag oor 'n veranderende wêreld, sal sommige van die strome van die heidendom beslis 'n waardige antwoord vind. Eenvormige ideologiese strome met 'n onwankelbare struktuur is goed vir periodes van stabiliteit in die verlede. En vir 'n polimorfe wêreld is daar niks beter as 'n polimorfe ideologie nie.
Die belangrikste is dat mens agter die individuele persepsies van die heidendom die integriteit daarvan kan oorweeg, omdat alle rigtings 'n konseptuele eenheid vorm. Iemand glo dat Perun sy funksies ontwikkel, maar vir iemand is die ideaal die beeld van Veles. Daar is mense wat heidendom verstaan ​​as die behoefte om in die woestyn te woon en alles met hul eie hande te skep. Daar is ook mense wat probeer om die gevorderde wese van hierdie geloof te begryp. Dit is immers nie net in die primitiewe denke en aanbidding van die ou gode nie, maar ook om die beginsels van die heelal en die plek van die mens daarin te verstaan. Sulke uitsigte kan handig te pas kom in 'n moderne stad en selfs in 'n ruimtestasie. Per slot van rekening word alle heidene verenig deur 'n noukeurige houding tot die erfenis van hul voorouers, 'n begrip van kontinuïteit en 'n begeerte om voort te gaan met die sake van hul voorouers.
Alhoewel heidendom verskillende manifestasies het, kan een gemeenskaplike ideaal opgespoor word: die harmonie van die wêreld is vry en plig. Mense leer regtig om eksterne omstandighede te leef en te aanvaar, om daarin te ontwikkel, om gereed te wees om hul belange op te offer ter wille van die hoër. Daarom moet u nie verbaas wees oor die verskeidenheid heidense neigings nie - elkeen kies self hoe hy sy pad na die ideaal moet verwesenlik. Met ander woorde, die beginsel hierbo beskryf werp 'n skaduwee op elke heidene.
Heidendom is 'n verwerping van die moontlikhede van 'n ontwikkelde beskawing, 'n glybaan in die Steentydperk en na die waardes daarvan. Sommige konserwatiewe en ekologiese heidendom is inderdaad versigtig vir vooruitgang. Maar hierdie siening kan verstaan ​​word: die samelewing is besig om die natuur en die planeet te vernietig. Maar hierdie mense bepleit die behoud van die ekologie ten minste in sy moderne vorm en die terugkeer van 'n persoon na die beproefde manier van lewe. In die algemeen ontken die heidendom nie die prestasies van die wetenskap nie, inteendeel, hierdie waardesisteem kan blyk ideaal te wees vir die kosmiese toekoms van die mensdom.
Moenie dink dat konserwatiewes die heidene oorheers nie. Maar hulle sienswyse is belangrik, want op die pad van vordering sal dit moontlik wees om moontlike probleme te beoordeel. En as 'n voorstander van vooruitgang, kan dit nie ontken word dat ons baie van sy prestasies uiters ondoeltreffend gebruik nie. Wat is beter vir 'n student - om sy tyd by die rekenaar dood te maak of om op 'n outydse manier in 'n hut in die vars lug te leef? In die moderne heidendom is die posisie van vooruitgangers redelik sterk. Hulle verstaan ​​dat die konstruksie van 'n houthuis, tesame met die smee van yster, 'n hoogs gevorderde tegnologie was. As die Vikings tot vandag toe oorleef het, sou hulle hul veldtogte op kragtige duikbote onderneem.
Heidense reënaktors probeer om die voorbeelde van die antieke materiële kultuur te herskep, terwyl progressiewe die werklikheid aanvaar. Hulle probeer in die omstandighede van die moderne wêreld om die gees en lewensfilosofie wat in ons ou voorouers teenwoordig was, in hulself te kweek. Ons betaal dus ons voorgangers en gaan voort met die stokkie waarmee hulle begin het. Dit is opmerklik dat daar baie spesialiste in heidendom is wat op grond van hul beroep die wetenskap vorentoe beweeg. Dit is programmeerders, fisici en ingenieurs.
Heidendom is onnoselheid, wie in ons tyd Perun aanbid en homself voor houtafbeeldings neerwerp? Moderne heidene sal nie met 'n deel van hierdie stelling argumenteer nie. Aanbidding van Perun is regtig dom, maar nie minder dom as om aanbidding van pop-afgode en sterre van show business, bioskoop. Heidene het 'n wye siening dat hulle gode nie aanbid moet word nie, maar bloot vereer moet word. Ja, en sterk, dapper gode sal onaangenaam wees om mense verneder te word ter wille van hulle. Ons is immers hul voortsetting, dissipels, nie slawe nie. Die heidene sien in elkeen van hulle gode nie 'n tiran wat voor hom gespot en geprostroleer moet word nie, maar 'n ou familielid en voorouer. In hierdie opsig is die geloof van die heidene in perfekte harmonie met die materialistiese siening van die ontstaan ​​van godsdienste vanuit die aanbidding van regte mense wat op die een of ander tyd op die planeet gewoon het. Wat is verkeerd met die eer van die voorouers, van wie daar nie eers 'n spoor in die vorm van grafte oorbly nie, maar die ou kultuur oorleef het?
Die belangrikste ding vir die heidendom is die begrip dat daar geen onoorkomelike en fundamentele verskil tussen mens en gode is nie. Hierdie geloof vra nie soseer om die wil van hoër wesens te vervul nie, maar om homself te verwesenlik deur die eienskappe van die gode te kweek. As iemand dus voor houtafgode neerval, het dit te doen met die persoonlike psige van 'n persoon. Daar is individue wat net iemand nodig het om op hierdie manier te aanbid, maar wat het heidendom daarmee te doen? Dit is gebruiklik om die gode te loof met kreatiwiteit, kennis, vriendskap, liefde, kinders grootmaak en vrolike speletjies.
Heidendom is nie nodig vir 'n moderne mens nie, aangesien hierdie geloofstelsel in 'n heeltemal ander historiese era gevorm is. As dit regtig so was, hoe sou die aantal volgelinge van die heidendom dan vermenigvuldig? Onlangs het jongmense robotte en ruimtevaarders bewonder, en vandag stel almal belang in elwe, kabouters, towenaars en stokperdjies. Tolkien, wat by die oorsprong van so 'n kultuur gestaan ​​het, het nie eers vermoed hoe groot die belangstelling in sy werk sou wees nie.
Slawiese heidendom is veral naby aan ons. Ons almal het grootgeword op die verhale van Baba Yaga en die Grey Wolf, en daarom is die kulturele tradisie van kleins af naby aan ons, sonder dat ons ekstra interpretasies of wetenskaplike boeke nodig het om dit te verstaan. Vir 'n moderne Russiese persoon is Slawiese mites, waarin idees en die heelal gelê word, natuurlik. Heidendom is geskep deur vurige lewensliefhebbers wat van ons wêreld en bestaan ​​daarin gehou het. Hierdie mense waardeer die skoonheid van die natuur en is gereed om dit hier en nou te sing, en hoop nie op geluk na die dood nie. In die beelde van die gode word menslike eienskappe waarlik verpersoonlik, hoewel dit op 'n hoë vlak in legendes gebring word. In die heidense wêreld vind 'n persoon voorbeelde van hoe 'n mens in lewenssituasies kan optree, waarin die moderne wêreld ryk is. Daarbenewens is daar soveel gode in die panteon van die heidendom dat elkeen iemand kan kies wat persoonlik na aan hom is.
Die afgelope eeu het baie belangrik geword vir die beskawing. Die mensdom het twee wêreldoorloë oorleef, vlugte in die lug en in die ruimte onderneem en ander planete bereik. Die man is omgekrap oor die toenemende veranderinge en het nie verstaan ​​hoe om in nuwe omstandighede te leef nie. Daarom is dit tyd om na te dink oor wie ons is en waarheen ons op pad is. Dit is die moeite werd om te stop en terug te kyk na die landmerke wat deur ons voorouers uitgevind en getoets is. Die tye was miskien verskillend, maar die metodologie is die moeite werd om aandag te gee. Om die gawes van die wetenskap te bemeester, is dit die moeite werd om filosowe te word en 'n idee met kleurvolle beelde te laat blom.
Heidendom is 'n wrede godsdiens sonder liefde vir die mens. In die heidendom is daar regtig geen liefde nie, maar ons praat van 'n deernisvolle gevoel vir 'n persoon bloot vir die feit dat hy bestaan. As dit by liefde kom, is dit maklik om in die strik te val, omdat baie mense hierdie woord op hul eie manier verstaan. Die meeste hedendaagse heidene is glad nie lief vir mense nie. Maar hierdie gevoel dien as 'n bewondering vir geleenthede vir selfverwesenliking, en nie jammer vir die ongelukkiges nie. Volgens heidense opvattinge kan die armes eenvoudig gehelp word, maar 'n mens kan nie in 'n toestand van ongelukkigheid bad en die lyding in die deugde verhef nie. Dit volg logies uit die posisie van ons voorouers wie se godsdiens gehelp het om in 'n vyandige omgewing te oorleef. Daar is aanvaar dat liefde verdien moet word, moet dit waardig wees.
Dieselfde stelsels wat liefde vir enige persoon bevorder, gee dit uit asof dit vooraf is. Heidene behandel egter alle mense aanvanklik eenvoudig welwillend, en laat liefde net direk oor aan diegene wat hulle goed ken. Die beginsel van "geregtigheid bo genade" stem baie ooreen met die siening van die heidene. Dit is immers nie moeilik om 'n wêreld voor te stel waarin enige daad net vergelding behels nie. Miskien is dit nie die aangenaamste beeld nie, maar dit is beslis eerlik. Maar dit sal moeilik wees om 'n wêreld voor te stel wat op een liefde gebaseer is. Immers, dan sal jy kwaad sowel as haat moet vergewe. Dus kan mensliefdes net die stelsel genoem word wat 'n persoon oproep om te ontwikkel en daarna te streef om soos gode te word.
Heidendom is 'n kultus van donker magte, byvoorbeeld, die godin van die dood wat Marena hier aanbid. Dit is nie die moeite werd om so 'n stelling weg te doen nie; u moet net enkele punte uitklaar. In die heidendom is dit nie gebruiklik om die wêreld in swart en wit kleure te verf en dit in goed en sleg te verdeel nie. Daar is baie meer gode as twee, terwyl daar niemand is wat die verpersoonliking van goed of kwaad is nie. In heidense mites, as hulle oor die stryd van twee magte praat, het dit nie oor goed en kwaad gegaan nie, om behoud en verandering.
En elke sodanige krag kan sowel goed as sleg dien. Is dit sleg om opgehoopte rykdom en grond, kennis en tradisies te bewaar? Aan die ander kant is dit kwaad om met krag vas te hou aan iets wat nie meer nodig is nie. Ou mense word deur jong mense vervang, jong groei kom voor in plaas van ou bome. Op dieselfde manier kan verandering goed doen - die woestyn verander in 'n bloeiende tuin, ons self verander ons lewens deur nuwe kennis op te doen. U kan egter nie deur hierdie proses meegesleur word ter wille van die idee van verandering nie; u moet die aangeplante boom laat vrugte dra. Daar is ook 'n tyd vir geboorte en dood. Dit is 'n deel van die heelal waaraan heidendom billike aandag gee. In hierdie rol vervul die kragte van verandering 'n kragtige vernietigende funksie.
Dit sou verkeerd wees om te sê dat die heidendom dodelike magte het. Byna alle rituele is gebaseer op die tweeledige simboliek van geboorte en dood, en hul eenheid word beklemtoon. Dit is redelik logies dat daar in die lente- en somervakansie meer gereeld geboortemotiewe is, en in die herfs en winterdood. As die natuur in ag geneem word, het die antieke heidene besef dat die natuur elke keer na die dood tot lewe kom. So 'n siklus maak dit duidelik dat elke dood slegs die begin van 'n nuwe lewe is. Verdere bestaan ​​is onmoontlik sonder tydelike dood; geboorte verkwik die lewe. Die verhale oor 'n sterwende en opgestane god of held is hierop gebaseer. Selfs in sprokies kan u die verslane en geredde Klein Rooikappie, die opgestane Slapende Prinses en die held herleef met behulp van spesiale water.
In antieke heidense rituele is spesiale aandag geskenk aan inisiasie - die oorgang van 'n persoon na 'n nuwe status. Terselfdertyd is die simboliese dood in die vorige status en die geboorte in die nuwe beklemtoon. Byvoorbeeld, met die hulp van 'n sluier is die bruid beskou asof sy 'n vreemdeling in die wêreld van mense is, soos dit in 'n begraafplaas was. Om dit te laat val het beteken 'n nuwe geboorte. Selfs spring oor vuur, 'n bekende Slawiese tradisie, simboliseer die dood en verbranding van alles wat oorbodig en oud is, die geboorte van 'n jong en suiwer gees.
Heidense rituele is regte orgieë. Seksuele orgieë van rituele is vir diegene wat net so 'n subteks hier wil sien. U kan immers die skoonheid van 'n naakte antieke standbeeld bewonder, óf die vaardigheid van die skepper of miskien 'n welluste voorwerp sien. In heidense rituele beklee die naakte liggaam inderdaad 'n sekere plek. Dit is toegelaat om naak onder die maanlig te swem of om 'n vuur sonder klere te dans. Die belangrikste is waarom dit gedoen word. In enige ritueel is dit belangrik dat die uitgevoerde handeling die interne toestand, gemoedstemming verander. Naaktheid in heidendom help om die eenheid met die natuur te voel, om die grense tussen mense wat deur die samelewing en etiket opgelê word, te oorkom.
'N Deel van ons psige het 'n sterk verband met die natuur, gevoelens van vryheid het oor duisende jare in ons ontstaan. Hierdie kragtige onbewuste komponent kan nie geïgnoreer of onderdruk word nie. Inderdaad, selfs vandag, word stadsbewoners aangetrek deur primitiewe vermaak - 'n vuur, 'n wandeling in die bos, swem in die rivier. Tot onlangs was wandelinge gewild onder jong mense. Wat is verkeerd daarmee dat u liggaam die natuur ten volle kan aanraak?
Jong mense word heidene op soek na selfbevestiging, dit sal oor die jare verloop. Daar is baie ernstige wetenskaplikes, skrywers en militêre mans onder diegene wat aan die ou Slawiese oortuigings voldoen. En tieners wat die sin van die lewe soek, kan in enige klub gevind word, ongeag of dit sport of filosofies is. Met verloop van tyd sal sommige van hierdie mense uithaal, en sommige gaan vestig en die klub se trots word. Met verloop van tyd sal sulke jong mense die wetenskaplikes en ingenieurs grootword wat deur geloof ingeprent is.
Die regte, antieke heidendom is verlore. Wat mense vandag glo, is die produk van fiksie, wat nie deur betroubare bronne bevestig word nie. Daar is inderdaad 'n hele paar sulke bronne oor, wat dit moontlik gemaak het om heidense tradisies as bewaar te beskou, benewens om wêreldbeskouings en rituele te rekonstrueer. Aan die ander kant is dit die moeite werd om te erken dat die Slawiese heidendom baie minder monumente oor het as die antieke Skandinawiërs of Grieke. Maar ons voorouers het kragtige tempelkomplekse gehad wat vergelykbaar was met die Griekse. By elke nedersetting was daar houtbeelde van gode wat in die grond gegrawe is, maar niks het tot vandag toe oorleef nie. Helaas, ons is nie Griekeland nie. Daar bly die werke van Homerus, Euripides, Hesiod oor, en uit antieke Slawiese literatuur kan 'n gewone mens net onthou van die 'Lay of Igor's Host'.
Nie alles is egter so sleg nie; die dood van tempels en afgode beteken nie die dood van tradisie nie.Daar is ou sprokies wat van geslag tot geslag oorgedra word. In werklikheid vind kenners baie interessante dinge daar. Verbasend genoeg vertel Christelike leringe teen hierdie geloof in detail oor heidendom. Die instruksies van die geestelikes beskryf watter rituele en oortuigings die priester moet vrees en vermy. Terselfdertyd dateer sommige leringe selfs uit die 18de eeu, wat getuig van die sterk wortels van die heidendom onder die mense.Die feit is dat die Slawe na die doop van Rus en die daaropvolgende Christendom 'n ingewikkelde wêreldbeskouing verkry het, wat gepas is om dubbele geloof te noem. Die kerk kon nog nooit die oortuigings en rituele wat Ortodokse tradisies genoem is, uitwis nie. Byvoorbeeld, die Bybel dui nie die datum van Christus se geboorte aan nie, en die kerk vier Kersfees op 'n dag baie naby aan die heidense Kolyada, die winter-sonstilstand. Dus het die vakansie van Ivan Kupala geblyk deur die beeld van Johannes die Doper op die Slawiese vakansiedag - die somer Solstice - te plaas. Die profeet Elia op 'n wa het saamgesmelt met die donder Perun. Veles word vereer deur die mense onder die naam Saint Nicholas.
'N Ander bron van kennis oor antieke heidendom is 'n vergelykende ontleding van mites en legendes van Indo-Europese volke. Dit blyk dat daar in die legendes baie soortgelyke erwe, beelde en motiewe is, selfs al verskil die name van die helde. Die Griekse Hermes lyk soos Odin of Loki onder die Skandinawiërs, Thor is soortgelyk aan Hercules. Daar is egter 'n enkele wese agter dit alles. Selfs die etimologie van die name van die gode dui op 'n enkele wortel. Alhoewel benchmarking nie spesifieke gapings kan vul nie, is die groot prentjie te verstane. En wie het gesê dat jy by die ou reëls moet hou? Die moderne heidendom moet 'n logiese voortsetting word van antieke modelle wat by die huidige realiteite aangepas is.
Vir die algemene leser is alle inligting oor heidendom 'n stel boeke in die fantasiegenre. Enigiemand wat hierdie onderwerp regtig wil aanpak, sal dit moeilik vind om baie ernstige literatuur oor hierdie onderwerp te vind. Die werke van B.A. Rybakov word 'heidendom van die antieke slawe' en 'heidendom van die ou Rusland' genoem. Daar is baie studies oor geskiedkundiges, taalkundiges en godsdienstige wetenskaplikes oor hierdie onderwerp.