Geskryf deur Sonia Fernandez
'N nuwe studie kwantifiseer die gevolge van politieke lobbying oor die waarskynlikheid van die klimaatbeleid verordenings.
Verontrustend min huishoudelike klimaatsverandering beleid is tot dusver wêreldwyd verorden, rapporteer navorsers. Dit is ten spyte van al die bewyse dat die voordele van die vermindering van kweekhuisgasse groter is as die koste van regulering.
"Daar is 'n opvallende verbreking tussen wat nodig is om gevaarlike klimaatsverandering te voorkom en wat eintlik tot dusver gedoen is," sê Kyle Meng, 'n professor in die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara se Bren-skool vir Omgewingswetenskap en -bestuur en in die ekonomie departement. Een algemene verduideliking vir die verbreking, voeg hy by, is dat jurisdiksies huiwerig is om klimaatsbeleid te aanvaar wanneer hulle net kan baat vind by die verminderings wat deur ander jurisdiksies geïmplementeer word.
Sê egter Meng en mede-outeur Ashwin Rode, 'n voormalige UC Santa Barbara PhD-student aan die Universiteit van Chicago, die politieke proses wat lei tot klimaatsverandering regulering kan 'n versperring wees vir sy eie wetgewing.
"Daar is 'n toenemende besorgdheid dat hierdie gebrek aan klimaataksie die gevolg kan wees van politieke invloede," sê Meng, wat ook 'n direkteur by die Bren-gebaseerde Environmental Market Solutions Lab (emLab) is. Lobbyering tussen spesiale belangegroepe en die wetgewers wat hulle teiken, kan die kanse verminder om sulke beleide in werking te stel.
Die Waxman-Markey Bill
Om dit te illustreer, het die navorsers die rol van politieke lobbying in die privaat sektor ondersoek rondom die WM-wetsontwerp (2009-2010 Waxman-Markey). Ook bekend as die Amerikaanse Wet op Skone Energie en Sekuriteit, was die energierekening die mees prominente en belowende-Amerikaanse klimaatrekening tot op hede. En sy mislukking het bykans 'n dekade gelede voortgegaan om die klimaatbeleid vandag te vorm, insluitend die huidige onsekerheid oor toekomstige globale klimaatsonderhandelings.
"Basies, sonder 'n bindend Amerikaanse klimaatsbeleid, is daar baie min druk vir lande regoor die wêreld om hulself te verhoog en hul eie ernstige klimaatversagtingsplanne te aanvaar," verduidelik Meng.
Teen die tyd dat die wetsontwerp voorgestel is, is volgens die navorsers die lobby van die WM bekend as "die som van alle lobbyies." In totaal het maatskappye meer as $ 700 miljoen bestee om die rekening te lobby; ongeveer 14 persent daarvan is tussen 2009 en 2010 bestee. Met inagneming van data van omvattende US lobbying rekords en kombineer hulle met 'n empiriese metode vir die voorspelling van die beleid se effek op die waarde van beursgenoteerde firmas, was die navorsers in staat om te skat hoe die voorraadwaardes van hierdie firmas sou verander as WM geïmplementeer is.
Hul benadering, aangemeld in Nature Climate Change, het hulle ook toegelaat om te bepaal watter firmas verwag word om waarde te verdien of te verloor van die beleid. Om te weet wie die wenners en verloorders was, sal die navorsers toelaat om te bepaal of hulle differensiaal effektief is om die beleid se kanse te beïnvloed. Volgens Meng en Rode se statistiese ontledings is lobbying deur maatskappye wat verliese verwag, meer doeltreffend as lobbying deur maatskappye wat wins verwag.
Die totale lobbying van hierdie maatskappye het die kanse met 13 persentasiepunte verminder, van 55 persent tot 42 persent, wat $ 60 miljard (2018 dollars) in verwagte klimaatsvergoeding weens die laer kans om die Amerikaanse klimaatbeleid te bepaal, verminder.
Lobbying en klimaatbeleid
Dit is die eerste studie om die gevolge van lobbying te kwantifiseer om die waarskynlikheid van klimaatsbeleid te verander. Oor die algemeen het die gebrek aan data dit moeilik gemaak om te ondersoek wie spandeer hoeveel die proses moet beïnvloed, en watter data is daar dikwels nie bekend wie sal wen of verloor of hoeveel.
"Ons bevindings bied ook 'n glinsterende hoop deur 'n pad na meer polities robuuste klimaatbeleid te pla," sê Meng.
Die skrywers wys dat die baie politieke kragte wat WM se kanse verlaag het, aangewend kon word om politieke opposisie te verminder. Byvoorbeeld, WM was 'n pet-en-handelsrekening wat 'n "beperkte" aantal emissierechten uitgereik het wat gereguleerde maatskappye kan verhandel om te voldoen aan die beleid. Sommige van hierdie permitte word tipies vryelik aan gereguleerde maatskappye toegeken. As sulke vrye permitte beter gerig is op opposisie-firmas, kan hulle op sy beurt die politieke opposisie teen die beleid verminder.
"Subtiele ontwerpveranderinge aan markgebaseerde klimaatbeleid kan politieke opposisie verlig en kanse vir aanneming verhoog," sê Meng.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Hoe Lobbying Onderklim Klimaat Aksie