oordeel – Christastories
4 Comments on Koekies met krakies
Ek het jare lank gesoek vir 'n resep om gemmerkoekies te bak wat klein krakies bo-op het … en suikerkorreltjies. Ek moet erken, die smaak was later vir my 'n bysaak – dit was die voorkoms wat vir my belangrik was! Ja, oppervlakkig en kosmeties soos daai. Maar dis nou maar soos dit is. Of dan, soos ék is.
Na baie probeerslae en floppies (meeste darem heel eetbaar) het ek uiteindelik verlede jaar Die Resep op die internet raakgeloop. As ek na die bestanddele kyk, is dit nie juis anders as al die voriges nie … dis seker maar 'n magiese kombinasie van presies die regte hoeveelheid dit en net die regte bietjie dat.
So, na gisteraand se heerlike reën, besluit ek vanoggend om douvoordag die heerlike koel luggie te benut en gou koekies te bak. En so saam met die fris windjie by die agterdeur in, waai 'n paar koekie-verwante gedagtes deur my kop:
Vir die koekies om mooi te lyk (en onthou nou, dis my Prioriteit Een!) moet dit in kleinerige balletjies gerol word. Ai, dis nogal 'n gemors. Dit klou aan my hande, die balletjies breek partykeer, hulle is nooit almal ewe groot nie. So met die tyd saam kom ek agter dat ek sommer so 'n handvol deeg moet vat en dit nogal hardhandig so tussen my hande moet brei. Dan is die geheim om 'n stukkie deeg af te knyp en dit vinnig en hard te rol, sommer so in dieselfde beweging die balletjie tussen my palms effens plat te druk, en dan op die bakplaat af te skud – ja, afskud, want dit sit mos vas!
So, toe dink ek – dis maar hoe dit werk. Die proses om op die ou einde lekker en mooi (in dié geval nie net in die mond en op die oog nie) te wees, is maar rof, ja. Dit verg geduld, dis morsig. Daar is nie altyd tyd en ruimte vir saggies-werk nie. Mens moet planne maak … partykeer water, ander kere meel bysit. Soms smeer, soms vryf, soms spat, of aldrie. Dikwels net diep asemhaal, die ou deeg afkrap, hande was, en wéér begin.