Kort ons balans? | SARIE
Kort ons balans?	deur Riette Rust
Suid-Afrikaanse beroepslui bestee gemiddeld 9,5 uur per dag op kantoor teenoor Amerikaners se 8,8 uur, Australiërs se 8,6 uur, die Britte se 8,2 uur en die Chinese se 8,1 uur, blyk uit ’n peiling van Lexis Nexis, inligtingsverskaffers in die regs- en sakebedrywe.
Sien ook www.lexisnexis.co.za. Gansbaai Courant -Nuwe Hawe se Grote | Xplorio Xplorio
Nuwe Hawe se GrotePublished: 13 March 2014, By: Gansbaai Courant, Category: Gansbaai Community
Ronald October het Maandag 3 Maart, hierdie 3kg galjoen wat 50cm lank is by die Nuwe Hawe gevang. SUBSCRIBE TO XPLORIO SHARE THIS POST: Email Facebook Twitter Information Resensie: An Appetite for Wonder: The Making of a Scientist
Richard Dawkins het in sy lewe tot dusver twee soorte boeke geskryf.
Enersyds is daar nogal middelmatige en swak beredeneerde ateïstiese tirades soos The God Delusion. En andersyds werklik briljante populêre wetenskap soos in The Selfish Gene.
Die tragedie is dat daar van The God Delusion net in Engels en in net ses jaar twee keer meer eksemplare verkoop is as wat van The Selfish Gene in drie dekades en in 25 tale verkoop is.
So, 'n mens moet seker maar verwag mense gaan Dawkins se An Appetite for Wonder, die pas gepubliseerde eerste volume van sy outobiografie, ook lees op soek na stekies na die religie.
Dié mense sal spyt wees. Trouens, in groot dele van Appetite is daar rede om dubbelteleurgesteld te wees – Dawkins skryf nóg oor religie nóg oor biologie.
Dawkins verloor sy geloof in een of twee paragrawe en borduur nie daarop voort nie. En hy noem sydelings dat hy as pasgebore baba in die hospitaal byna met 'n biskop se kind geruil is. Hoe sou sy lewe anders gewees het as hy in 'n pastorie grootgeword het, tob hy.
Verder word die boek se eerste helfte oorheers deur allerlei details oor sy erg onopwindende vormingsjare.
Dawkins, as enigiemand dit sou wou weet, het sy maagdelikheid op die ouderdom van 22 in Londen verloor in die arms van 'n tjellis en dit was glo baie lekker.
Daar is een of twee ontstellende weggooi-aanmerkings in die boek, maar Dawkins wei nie genoeg daarop uit dat mens veel kommentaar kan lewer nie. Só beskryf hy byvoorbeeld dat seksuele molesterings in sy skoolkoshuis algemeen was en dat hy self deurgeloop het.
Maar, skryf Dawkins, dié seksuele aanrandings was meestal nie ernstig nie en sonder veel skade.
Waar dinge wel interessant raak, is die tweede helfte van die boek, waar Dawkins oor die ontwikkeling van sy wetenskaplike denke skryf.
Hy vertel hoe hy al in die 1970's fassinerende werk met primitiewe rekenaars gedoen het, hoe hy eksperimente oor dieregedragspatrone met kuikens uitgevoer het en hoe sy teorieë oor natuurlike seleksie later vorm aangeneem het.
Só sien mens stap vir stap hoe die denke in The Selfish Gene ontwikkel het. Vir iemand wat die wetenskaplike proses van binne wil aanskou, is dit waardevol.
Hy skryf die laaste stuk sonder jargon of fieterjasies, die soort populêre wetenskapskryfwerk waarvoor hy tereg gereken word. Mens wens hy wou hom daarby hou.
Hierdie bydrae het oorspronklik verskyn in Beeld, By. Johannes de Villiers is 'n skrywer en 'n Rykie van Reenen-genoot aan die Universiteit Stellenbosch se departement joernalistiek.