Magashule het ook gesê ’n taakspan is saamgestel om die praktiese samewerking tussen die alliansievennote te hersien.
“Die gesprekke was in die gees van kameraadskap en almal het onderneem om in die toekoms beter saam te werk,” het hy gesê. Die gesprekke was “op die man af en eerlik”.
Verskeie sake is bespreek. Dit sluit onder meer die VSA en die besluite van pres. Donald Trump in en die invloed wat dit op die wêreldekonomie kan hê.
Vandag bekyk ons ’n populêre tydskrif wat die Britse bevolking tydens die Anglo-Boereoorlog met trots moes vervul. Die weeklikse uitgawes is uiteindelik in vier volumes gepubliseer, waarvan die eerste twee With the Flag to Pretoria genoem is.
’n Mens moet die Britse imperiale wêreld van 1899 begryp. Brittanje het sy politieke en kulturele invloed oor die aardbol versprei wat “goed” sou wees vir die nasies, vir mense wat dankbaar behoort te wees vir die lig wat vir hulle gebring word.
Die Boerekrygers word stereotipies uitgebeeld. Hulle is “savages” wat “in many instances” gewonde Britse soldate by Elandslaagte doodgeskiet het. Dis nie vir ons duidelik hoe Boere wat van die slagveld van Elandslaagte gevlug het, gewonde Britse soldate kon doodskiet nie – tydens ’n geveg kyk jy ook nie of die vyand al gewond is nie. Die Boerekrygers is van nature “treacherous” wat gereeld die wit vlag misbruik – in werklikheid ’n situasie wat deur albei strydende partye misbruik is.
Ander intieme oomblikke wat die hartsnare vir die Empire moes roer, is byvoorbeeld skilderye van ’n soldaat se afskeid van sy vrou (“The last embrace”), en die ontvangs deur ’n eggenote van die doodstyding uit Suid-Afrika (“The fatal telegram: ‘Killed in Action’ ”).
Toegedraai in ’n Empire-pakket lyk die teks en illustrasies onskuldig. Maar waar die Boereleiers soms militêre feite verdraai het, swymel die Britse propaganda oor die wonderlike Empire en veroordeel dit die veragtelike Boere.
Ek sien jou lag in ouma Amelia se oë waar sy in die kombuis sit en vertel hoe jy met daai woeste hare inhardloop agter pappa Michael aan om koebaai te sê. Sy gee oupa Andries ’n drukkie as sy verby hom stap. “Daar was net een Leah,” sê hy.
Almal wil op daardie verskriklike Vrydag agter jou aan hardloop, arms uitstrek, jou vang en styf vashou voordat jy op die ou hoop grond kon staan om jou op te trek teen die heining om na die honde aan die anderkant te kyk.
Toe ek by haar en pa Michael staan en gesels waar hulle op die agterflap van die bakkie sit, is dit of die dag loop stilstaan, al die karre wegraak en die perskebome hul eerste wit en pienk bloeisel afskud.
Jy het mos graag Engels gepraat, lag hulle. Soos toe jy vir pappa soentjies blaas en sê: “Love you, Pappa! Bye!”
’n Dag van lag en omgee. Van liefde, soos net jy kon lag en liefhê. Sonder vrae of voorwaardes of vooroordele. Ons kort ’n Leah-uur elke dag om te dink aan jou, jou geliefdes en almal orals in die land wat deur dié pyn worstel van ’n kind wat te vroeg moes koebaai sê.