Obama: van politieke verhoog tot Hollywood-stelOudpres. Barack Obama. Foto: AP Photo/Pablo Martinez Monsivais Hoewel George W. Bush die presidentskap vir ŉ tweede termyn gewen het, het sy gewildheid soos mis voor die môreson verdwyn toe Amerika Irak in 2003 ingeval het. Die gevolglike destabilisasie van die Midde-Ooste was ŉ groot verleentheid en het ŉ globale minagting van die wêreld se supermag tot gevolg gehad. Die Amerikaners, wat nou maar eenmaal nie daarvan hou om deur die res van die wêreld geminag te word nie, het Barack Obama met ope arms as hul nuwe president verwelkom. As ŉ gegradueerde van Harvard, swart en “fatsoenlik” (dink maar aan Joe Biden se beskrywing van hom), het hy die politieke toneel as die Groot Verlosser betree, met beloftes van hoop en verandering. Dit was nie van belang dat hy nie juis ŉ hoogaangeskrewe senator van Chicago was of ŉ gemeenskapsorganiseerder van twyfelagtige prestasie of dat hy bande met ŉ hele klomp suspisieuse mense gehad het nie. As die eerste swart president van Amerika sou Obama die VSA van sy besoedelde verlede verlos; hy sou die roete van ŉ buitelandse versoeningsbeleid volg, ŉ nuwe wêreldorde skep en Amerika weer in die goeie boekies van die wêreld vestig. Dit alles sou hy vermag met die hulp van die media wat hom soetsappig as ŉ soort messias besing het. Hilary Clinton sou sy opvolger wees om dit wat hy agtergelaat het, te beskerm en voort te bou op die pad wat hy gebaan het. Met die media, die Amerikaanse Federale Speurdiens (FBI), die Amerikaanse Intelligensiediens (CIA), die Nasionale Intelligensieagentskap (NIA) en Hollywood aan hul kant, sou niks haar keer in haar wedloop na die presidentstoel nie. Maar toe verloor sy die verkiesing. Aan die een kant was dit ŉ bedekte seën, want in die proses is een van die grootste skandale in die Amerikaanse geskiedenis oopgevlek en het dit aan die lig gekom hoe ŉ voormalige president – met die hulp van sy trawante – probeer het om die verkiesing van ŉ Republikeinse presidensiële kandidaat te ontspoor. Hierdie skandaal het gelei tot die ondersoek en verslag deur Robert Mueller en inspekteur-generaal Horowitz, en ŉ vieslike komplot deur die Demokrate, om Trump se verkiesingsveldtog en moontlike presidentskap te kelder, is aan die kaak gestel. Dit het ook aan die lig gekom dat die hoofde van die FBI, CIA, NIA, DOJ (departement van justisie) almal met Obama saamgesweer het om die verkose Donald Trump te ontsetel. Dit is asof dit nie saakgemaak het dat Obama meer as 1 100 setels vir die Demokratiese Party in die senaat sowel as die kongres verloor het nie; dat Rusland gedurende sy presidentskap die Oekraïene gedestabiliseer het, dat hy Israel vervreem en Libië vernietig het of die verwoesting van Sirië en Jemen aanskou het nie. Of dat hy die kern-obsessiewe Iran met geskenke van $150 miljard en $1,5 miljard kontant verder in hul kwaad gesterk het. Uit pure moedswilligheid oor Trump se oorwinning, het Hollywood ŉ hele paar dinge aan die Obama-gesin gebied: ŉ splinternuwe voorkoms vir die Obama-gesin; miljoene om hul memoires te skryf (Penguin Random House het hulle $65 miljoen aangebied); ŉ promosie van mev. Obama se boek bó ander meer verdienstelike boeke; die transformasie van Michelle Obama deur bekende Amerikaanse modehuise om haar van ŉ vaal meisie in ŉ mode-ikoon te omskep – met haar gesig op die voorblad van elke gesogte vrouetydskrif. Dis ironies dat Melania Trump, presidentsvrou asook supermodel en stylikoon in eie reg, nie hierdie luukse kon kry nie. Gereken as “wit heerssugtiges”, ryk en konserwatief, is die Trumps as die duiwel in lewende lywe beskou en moes verkieslik uit die oog gehou word. Met die Demokratiese Party stewig onder die vlerk van die hoofstroommedia, Hollywood, die akademiese wêreld, die FBI, CIA en NIA, wou Obama sy invloed na nóg ŉ area uitbrei, naamlik die vermaaklikheidsbedryf. Sy noue bande met Harvey Weinstein (die berugte koning van vermaak), en Hollywood se kulturele hoës wat dikwels na die Withuis genooi is, het Obama onteenseglik geweet dat vermaak ŉ maklik manipuleerbare “wapen” kan wees om die publiek, en veral die ontvanklike jeug, te beïnvloed. Om hierdie rede was dit dus geen verrassing nie dat Netflix ŉ ooreenkoms met die Obamas aangegaan het vir die produksie van verskeie reekse en rolprente (onder meer ŉ dokumentêr). Die Obamas het by monde van hul maatskappy, Higher Ground, gesê hulle hoop om hierdeur talentvolle, inspirerende en kreatiewe mense die geleentheid te gee om hul stories met die ganse wêreld te deel en só groter empatie en begrip tussen mense te bevorder. In Obama se eie woorde: “Netflix’s unparalleled service is a natural fit for the kinds of stories we want to share.” Ted Sarandos, inhoudshoof van Netflix, en toevallig die lewensmaat van die voormalige Amerikaanse ambassadeur van die Bahamas, het die Obamas se nepotistiese bedoelings min of meer só uitgeblaker: “Om die stories van mense wat ŉ verskil in hul gemeenskappe maak en daarna streef om van die wêreld ŉ beter plek te maak, te vertel. Maar, bevorder hoop en verandering deur die Obama-gietvorm te gebruik.” ŉ Hoofopskrif in The Wall Street Journal het onlangs my oog gevang: “Obama’s Incredible Movie Makeover”. Daarin lewer Mike Turner, voormalige burgemeester van Ohio ŉ snydende resensie oor American Factory, ŉ Netflix-rolprent wat onlangs begin draai het en deur Obama se maatskappy, Higher Ground, vervaardig is. Dit vertel die feitelike verhaal van ŉ General Motors (GM)-aanleg in Moraine, Ohio, wat in 2008 gesluit is en hoe die lewe van die afgelegde werkers daardeur geraak is. Bekend vir sy gehalte, doeltreffendheid en produksie, kon hierdie fabriek eintlik gered word, maar gedurende die resessie het Obama dit uitgekoop in ooreenkoms met die United Auto Workers (UAW) op voorwaarde dat die afgelegde werkers laaste sal aansoek doen om na ander GM-aanlegte oorgeplaas te word. Die uitwerking daarvan was ŉ ramp – werkers sou al hul voordele en byvoordele verbeur en van vooraf moet begin. Alle nie-UAW-werknemers wat by ander GM-aanlegte geplaas wou word, was verplig om as nuwe werknemers te begin en het alle salarisse, vaste poste en voordele wat hulle gedurende hul loopbaan by vorige GM-fabrieke opgebou het, verloor. Dis vanselfsprekend dat die duisende werkers wat afgelê is, die toenemende armoede in daardie gemeenskap nog verder vererger het. Plaaslike beamptes was seker daarvan dat die fabriek weer in die lewe geroep kon word, gegewe sy prestasiegeskiedenis. Maar enige beleggings is deur Obama se regulasies en verlammende belastingreëls gestuit. Trouens, Obama het gespog dat geen vervaardiging ooit weer in die VSA sal plaasvind nie. Hy was heel arrogant oor die sloping van die aanleg en kop in een mus met die UAW toe die aanleg vir ŉ appel en ei verkoop is. Die heropening van die aanleg in 2015 deur ŉ Chinese motorglasvervaardiger, het die beskouing van die plaaslike burgemeester en ander amptenare (dat hierdie aanleg potensiaal het) bevestig. Oor Obama en die UAW se rol om dié potensiaal te vernietig, word daar in American Factory geswyg, maar die sukses van die Chinese vervaardiger word voorgehou asof dit húl toedoen was. Revisionisme sal altyd die Obama-eienskap van sy vermaaklikheidsmaatskappy, Higher Ground, wees. Getrou aan sy Alinskyïetiese beginsels, sal hy seker maak dat elke magshefboom gebruik word om die denke van die publiek te beheer en om die Republikeinse seggenskap van die presidensie weg te vat. Hy is allesbehalwe geneë om met waardigheid af te tree en gebruik elke denkbare manier om van sy bête noire, Donald Trump, ontslae te raak. Mike Turner sluit af: “Die skynheiligheid van hierdie Obama-rolprent is skokkend. Mnr. Obama faal daarin om sy direkte rol in die skep van die swaarkry wat die Moraine-werkers moes deurmaak, te erken. Boonop het hy niks te make gehad met die heropening van die aanleg nie – dit was alles die werk van staatsamptenare, plaaslike beamptes en gemeenskapsleiers. Indien die president sy sin gekry het, sou daar geen aanleg wees om ŉ dokumentêr oor te maak nie. American Factory sou ŉ ander naam gehad het: Abandoned Parking Lot.”  “I mean, you got the first mainstream African-American who is articulate and bright and clean and a nice-looking guy. I mean, that’s a storybook, man.”