As jy hier bly, swem jy nie sommer in die see in die winter nie – ons los daai vir die binnelanders! Die water is te koud in die winter. Ons is mos heeljaar hier en kan dus wag vir die water om warm te wees. Haaie? Nee, ek is nie bang vir hulle nie. Ek dink jy’ t ’n groter kans om die Lotto te wen as om deur ’n haai aangeval te word!
Ek het in KZN grootgeword en bly vir die grootste gedeelte van my lewe hier. In 2005 is ek Pretoria toe vir nege jaar, maar het teruggetrek met die eerste geleentheid. Dit sal maar altyd my tuiste wees. Dis ’n dorpie wat diep spore trap in jou lewe.
“Eet by die Umdoni Park Restaurant by Pennington. Dis lekker kos, goeie diens en pryse, en jy het ’n 180°-uitsig oor die see waar jy soms walvisse en dolfyne kan sien!”
Hierdie foto is by East Beach geneem. Ek het dié branderplankryer dopgehou. Toe hy uiteindelik uit die branders kom, het hy my gesien en gewaai. Ek was gelukkig om die man in sy element af te neem. Hier is ’n baie vriendelike gemeenskap van surfers. Veral in die winter – toe ek hierdie foto geneem het – wanneer die noordwestewind waai, kom soek hulle die groot branders teen hierdie deel van die Sonskynkus.
Ek is ’n ywerige fotograaf en die kuslyn se dramatiese golwe, sagte laatmiddaglig en bedrewe surfers sorg dat ek altyd iets het om af te neem wanneer ek afstap see toe.
Die Oos-Kaap het nie ’n wafferse ekonomie nie, en hier is nie groot bedrywe nie. Maar vir ’n ontspanne leefstyl en lae lewenskoste is Port Alfred dié plek.
Ek is ’n landmeter en het in 1996 Jeffreysbaai toe getrek, maar ek moet bieg dat ek nét in kusdorpe aansoek gedoen het vir werk! Ek is ’n surfer en die branders is een van die dinge wat my hierheen gelok het. Ek het my vrou, Tanja, hier ontmoet en toe was die koeël deur die kerk: Op Jeffreys sou ek bly.
Dit pas in by my fotografie, want ek dra altyd die kamera saam en hou van die sagte lig wat jy daai tye kry. Die see is onvoorspelbaar en jy weet nooit hoe jou foto’s gaan lyk nie.
Hier is só baie om te sien en te doen. Stap – teen die kus of in die woude – is hoog op die lys. In die woud kan jy soek na knysnaloeries bo in die blaredak.
Nature’s Valley is soos geen ander plek waar ek al was nie. Maar jy hoef my nie te glo – gaan kyk self!
In 1980 het my maatskappy – ek was in die visbedryf – vir my ’n keuse tussen twee poste aangebied: Johannesburg of Mosselbaai. Daardie jare was Mosselbaai nog ’n klein dorp, maar net een besoek was genoeg om ons te oortuig. Ons was nog nie ’n dag spyt oor die besluit nie. Dit was ’n wonderlike plek om kinders groot te maak; weg van die mal gejaag van die stad.
Die Punt lééf vroeg in die oggend: Brander-plankryers wat kom kyk hoe die branders lyk, ander wat kom vir koffie en gesels, die wat hulle honde of kleinkinders bring vir ’n stap, drawwers, en natuurlik die wat kom lyn natmaak. Die meeste kom elke dag, onder meer ’n papegaai genaamd Alex saam met sy baas... en daar word oor en weer gegroet en gesels soos die mense verby mekaar stap.
Hierdie foto is rondom vieruur die middag geneem terwyl ons oudergewoonte om Die Punt gaan stap het. Toe ons om die draai kom by Skurwebankies, sien ons dié twee daar sit met die inkomende gety – ’n uur later sou hierdie rotsbank onder water gewees het. Ek het eers gedink dit is toeriste, maar toe uitgevind dit is Van Zyls wat ook hier op Mosselbaai woon. My vrou het destyds vir hulle seun skoolgegee.
Van Junie tot November kom die walvisse kalf en baljaar in die baai. Gelukkig kry ons dan toeriste wat goed is vir die dorp deur die wintermaande. Die Breërivier is ’n hengel-paradys waar kabeljou, knorders en verskillende lynvis loop. Rotshengel, diepseehengel en vlieg-hengel is baie gewild.
Vakansietyd is die Breërivier ’n miernes van bote, van seilbote tot SUP’s (stand-up paddles). Van September tot April waai die Suidoos en kitesurfers van reg oor die wêreld kom wys hulle slag. Skuitbaai is dan ’n groot bedrywigheid van kleurryke vlieërs in die wind.
Witsand kan as ’n basis gebruik word om die omgewing te verken met agterpaaie wat jou neem na Malgas en die pont, De Hoop-natuurreservaat, Infanta, Waenhuiskrans, Vermaaklikheid, Jongensfontein en Stilbaai.
Dis vir my mooi wanneer die rivier soos ’n spieël lê met weerkaatsings van die blou lug en wolke of laatmiddagstrale van die son, die veldblomme in September, grysbokkies wat nog kom eet in jou tuin.
As die mis dik lê oor die see en jy ruik die sout seelug en reuk van seewier... Die rye skulpe en bloublasies op die strand na die wind se waai.... Dis alles mooi!
Die leefstyl is ook besonders. Waar anders kan jy ná werk vinnig gaan visvang terwyl die son sak, of braai by die see, of gou ’n lekker snorkel gaan maak in ’n kelpwoud?
Ek kan my nie indink om nié by die see te bly nie. Op ’n warm dag kry jy altyd die koel seebries, en soggens of saans is daar die strand om te gaan stap. Die gemaklikheid wat jy ervaar wanneer jy op vakansie is – op Gansbaai word dit deel van jou daaglikse lewe.
Ek hou van die geluid van die golwe saans om my aan die slaap te sus. Die see hou my in tred met die natuur, en dít hou my siel gesond.
Ek het hierdie dolfyne afgeneem uit een van Marine Dynamics se rubberbote op ’n vaart naby Dyer-eiland. Ons het ’n klein skool gewone dolfyne naby die wrak van die Birkenhead teëgekom.
Die nadeel van uit ’n klein bootjie foto’s neem is dat die deining dinge moeilik maak, want jy bons die hele tyd op en af. Maar die voordeel is dat jy baie laer in die water sit, en ’n meer persoonlike foto van ’n dolfyn kan kry – jy’s op dieselfde hoogte wanneer een uit die water spring.
Dié dag het alles saamgewerk. Die lig was perfek, en ’n groepie van vyf of so het agter die boot opgekom. Ek het gereed gestaan en die skoot gekry met my Canon EOS 7D, met ’n Canon 70-200 mm-lens teen ’n sluiterspoed van 1/1000ste van ’n sekonde.
Die seelewe hier is besonders. Ons sien elke jaar die suidelike noorkapperwalvisse wat tot teen die kus kom – soms tot net 50 m van die rotse af! Maar my gunsteling is die boggelrugwalvisse wat jy gewoonlik dieper see-in sien.
Op Simonstad het wind vir ons ’n nuwe betekenis gekry (dit kan wáái hier!) maar die plek is só mooi dat jy dit maar verduur. Ons gunstelingstrand is Windmill, waar jy by riwwe kan snorkelduik. Die strand is beskut van die wind ook wat help! Dis die perfekte plek om af te koel op ’n warm somersdag.
Die natuur is altyd naby op Simonstad. Ons sien gereeld walvisse in Valsbaai van ons stoep af, en saans soms ’n rooikat in die straat!
As ons saam met die familie gaan, kry elke gesin ’n kamer. Die kinders slaap sommer op die vloer. Die huis het een badkamer en ’n long drop buite. Die mans word beperk tot die long drop...
Soms vat ons vriende, maar meestal is dit familietyd. Ons speel speletjies, roei ’n bietjie in ’n bootjie en braai op die strand. Saans word soms konsert gehou, en almal wat saam in die huis bly moet ’n item lewer, kinders, grootmense, die hele lot! Daar word altyd baie lekker gelag.
My man is ’n ervare duiker en die see is sy “happy place”. As die mans kreef duik, pluk die vroue gewoonlik mossels. Ons stoom die kreef gaar. Dan eet ons die koppe en pote sommer so uit die pot as voorgereg. Die kreefstertjies gaan in die oond met ’n lekker botter-en-suur-lemoenknoffelsousie plus ’n strooisel kaas oor. ’n Skaaptjoppie van Garies of Springbok is ook hoog op ons lysie vir braaikos.
Die Weskus is nie aangeplak nie. Jy moet soms sóék vir die mooi, want op die oog af lyk alles dieselfde. Maar net totdat jy fyn kyk, want dan ontdek jy hemelse goed. Goed én mense van waarde. Daar is iets aan die hardheid van die plek wat jou hart sag maak. Hondeklipbaai het uiteenlopende mense. Skeppende mense. Oorlewingsmense. Kyk, as my man minder as ’n kilometer ver ry om “net gou” ’n tang of iets te leen vat dit hom partykeer vier uur!