Ek beken skuld | SARIE
Ek beken skuld	deur Marita van der Vyver
Agter die deur in my (beknopte) kombuis staan daar byvoorbeeld niks minder nie as vyf houers waarin ons gesin se rommel gerangskik word. Een vir papier, 'n ander vir plastiek, nog een vir glas, ensovoorts. Dit vat baie plek en kos baie moeite, want leë blikke moet uitgespoel word anders lok dit vlieë, en melkkartonne moet platgedruk en glashouers se deksels moet afgehaal word – en soms, moet ek bieg, verlang ek nogal na die dae toe ek sommer alles saam in dieselfde stinkende ou vullisdrom kon druk.
Al hoe meer voorheen onskuldige aksies – soos om 'n entjie te gaan ry in jou kar, sommer net vir die sommer, of iewers heen te vlieg vir plig of plesier – word as gevaarlik beskou. En boonop nie net gevaarlik vir jou eie lyf en siel nie – daarmee sou jy nog kon vrede maak – maar gevaarlik vir die voortbestaan van die ganse mensdom!
Dis genoeg om mens te laat wegsink in 'n moeras van skuld en gewetenswroeging. Maar ek is keelvol vir skuld. (Ek wou 'n sterker woord gebruik wat met 'n ander deel van die anatomie te doen het, maar SARIE is 'n ordentlike vrouetydskrif, daarom sal ek nie laer sak as die keel nie.) Skuld is 'n verlammende, negatiewe emosie – en wat ons nou nodig het, is positiewe aksie. Ons weet almal 'n reis van 'n duisend myl begin met 'n enkele tree. Ons kan almal meer stap en minder ry, ligte afskakel wanneer ons 'n vertrek verlaat, vars plaaslike produkte eet pleks van kos wat in plastiek verpak en vreeslik ver vervoer is.
Maar ons gaan vermoedelik almal aanhou vlieg, want ons geliefdes woon deesdae in al die windrigtings van die wêreld. Ek het 'n sus in Amerika, 'n niggie in Mexiko, 'n tante in Aboe Dhabi (Verenigde Arabiese Emirate) – en 'n stukkie van my hart sal altyd aan Tafelberg hang. Tot daar dus eendag 'n meer omgewingsvriendelike alternatief is – tower-besemstokke? teletransportasie? tydkapsules? – sal ek maar net moet leer om daardie nare waarskuwing op vliegtuigkaartjies te ignoreer.