So baie gebeure, ek vind nou idees wat ek op hoërskool moes geleer het. Wanneer iemand byvoorbeeld kwaad is, het ek nie geleer wat jy vir hulle moet sê nie (behalwe om weg te kom, vir myself).
Nou het ek geleer dat die vraag vir my, indien nie vir die Angry One, is nie: Wat is ek bang vir verloor?
Woede is altyd vrees. En vrees gaan altyd oor iets wat vir ons belangrik is.
Wat kan ek bang is dat?
Ek is amper nooit kwaad nie, maar wanneer dit gebeur en ek vra wat is ek bang om te verloor, daar is 'n antwoord bo-aan al daardie emosie. Ek gaan my vryheid verloor; Ek gaan my reg verloor om by myself te wees; Ek gaan my onafhanklikheid verloor; Ek gaan die geselskap van 'n vriend verloor.
Toe ek antwoord wat ek bang, my aarde gedagte is vinnig en waaragtig; "Ek gaan my verloor..." en die antwoord is een of twee woorde. Ek kan daardie woorde te verduidelik of nie, kan ek veg (wat nog nooit fisies nodig in my lewe) of vlug, wat ek tyd gedoen het en weer, hierdie leeftyd.
Selfs terwyl ek by die Lugmag was, is die gewere nooit op mense gelaai om aan die brand te steek nie. . . net teikens in die woestyn. Terwyl ek vlieg, was ek nooit kwaad nie, en ek kan ook nie een van die ander vlieëniers wat kwaad is, onthou nie. Ons kan bang wees, maar het dit nooit kwaad gemaak nie.
Dit was 'n goeie ding om te leer, maak nie saak hoe laat dit vir my gekom het nie.
Deesdae, of vanaand, sou iets wat die geliefde van die geliefde bedreig het, 'n mens se lewe, of my eie, my afgekeur het. Nie so baie nou nie. Niks dreig die een vriend waaroor ek omgee nie, en so ver as wat ek kan vertel, dreig niks my lewe nie.
Na die Near-Death-Experience
Daar is 'n vreemde ding wat gebeur met die meeste naby-dood-ervare. . . hulle kom terug van dood en hulle is nie meer bang nie. Miskien is die definisie van die dood vir hulle verander. Dit het vir my! Dit het verander omdat daar niks pyn was nie, en ek het nie eers besef ek is dood nie. Die vliegtuig het geval en ek het dit nie geweet tot 'n week of so nie.
Die illusie dat ek 'n wonderlike sagte landing op 'n boer se landingstrook gemaak het, het 'n oomblik geduur nadat die vliegtuig in die drade vasgevang is en op die grond omgeskakel het. Ek het geen ongeluk gevoel nie, geen skielike verandering in haar vlieg nie.
Ek was 'n geestelike vlieënier in 'n geesvliegtuig, ons almal is perfek. Ek het geen skaduwee gehad dat enigiets verkeerd was tot 'n week later toe ek wakker geword het in 'n hospitaalbed, van alle plekke nie.
Vandag dreig daar iets om my dood te maak, ek is nie kwaad nie: "O, tyd om huis toe te gaan? Goed!" My sakke is verpak.
Hoe is dit dat mense hoor 'n mediese uitspraak van die dood kan hou van glimlag? Ons is almal op pad huis, maar kommer is 'n mens se spel, nie 'n gees nie. Probeer dit. Skuif in die hart van jou gees, op die oomblik, en vra of jou gees is bedroef oor sterf.
Wat kan ons verloor sterflinge?
Wat kan ons hier verloor as sterflinge? Ons huise en vliegtuie, die dinge van ons lewens? Nie nodig by die huis nie. Verloor ons lewens? Snaaks. . . maar onmoontlik. Ons vriendskappe, ons liefdes? Kan die liefde nie verlore gaan van sterf nie. Dit lyk dalk of dit op 'n sterflike oorlewende eindig, maar dit is alles dadelik sodra hulle huis toe vlieg.
'N Lang tyd, geskei? Skaars. Hou jou herinnering aan jou lewe - lyk dit al lankal, toe jy ses of tien was? Dit is 'n paar minute weg in die tyd.
Seker genoeg, ons geloof in die toekoms vorentoe is baie stadig, soos 'n horison wat ons in 'n motor ry, terwyl die verlede blitsig is. Die stadige tyd is nodig vir ons om te sorg vir die besonderhede van die toekoms.
Lang wag om tussen vriende te dra? Nie waar by die huis nie. . . hoe gereeld vertrek vriende, vertel ons hulle kan nie wag om ons weer te sien nie? Sover ek weet, nooit; terwyl ons sterflinge hulle jaar na jaar verskriklik kan misloop.
Die Geloof in die Dood? Dit is niks!
'N Groot verandering vir my: sedert die ongeluk, die geloof van die dood is niks!
As ek deur 'n geboë deuropening na 'n kamer van ou vriende gaan, in 'n vreugde van oortuigings, in 'n tuiskom, sou dit vir my 'n vreemde gebeurtenis lyk? Welkom, seker; maar vreemd? Nie 'n oomblik nie! Ons is daar binne 'n sekonde, ons mis nie die een wat met ons verbind is nie, diegene wat 'n rukkie as sterflinge bly. . . Ons sal hulle elke aand in drome sien, wat hulle meestal vergeet, maar ons as gees, nooit doen nie.
Die enigste keer wat ek bang is, is nou wanneer ek die huis vergeet het, en stem in die oortuigings van sterflinge. En 'n sterflike ek dink ek sal nog 'n rukkie wees. Binnekort as ek my huis onthou, is daar geen vrees nie.
Sterfte is 'n enkele plek vir 'n paar van ons. Ons leef omdat die meeste van ons belowe het om aan te hou, selfs wanneer ons gevind het dat die huis onbeperk is om voorkeur te gee, maar om hier te gaan, is nie vir 'n enkele oomblik 'n hartseer gebeurtenis vir ons nie. Sommige dinge om te doen, en doen hulle sal ons, maar gaan huis toe? Dis 'n reënboog!
© 2015 deur Richard Bach.
Deeltydse Angels: en 75 Ander
'N Voormalige USAF vlieënier, gypsy opwinding stuk en vliegtuig werktuigkundige, Richard Bach is die skrywer van Jonathan Livingston Seagull, Bedrog, Een, Die brug oor ewig, en talle ander boeke. Die meeste van sy boeke het semi-outobiografiese was, met behulp van werklike of fiktiewe gebeure van sy lewe aan sy filosofie te illustreer. In 1970, Jonathan Livingston Seagull het al die hardcoververkope rekords sedert Gone with the Wind gebreek. Dit het meer as 1,000,000 kopieë in 1972 alleen verkoop. 'N Tweede boek, Illusies: die avonture van 'n huiwerige Messias, Is gepubliseer in 1977. Besoek webwerf Richard se www.richardbach.com
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Ek is nie meer bang vir die dood nie!
Van kanker en byna-dood - tot gesond en volledig ...