Alles wat ons onder die tema het Tag: truvada | Van Blog Soropositivo
Por Claudio Souza 3 Februarie 2019 3 Februarie 2019 12583
Por Claudio Souza 8 Augustus 2015 8 Augustus 2015 03626
Por Claudio Souza 30 November 2019 30 November 2019 01517
Prominente figure in die reaksie op die MIV / VIGS-epidemie het 'n oproep om onmiddellike toegang tot antiretrovirale terapie vir alle mense goedgekeur ten tyde van die seropositiewe diagnose ...
hulpmiddelsDaar is lewe met MIVMIV infeksieprepPrEP kan misluk!VIGSTruvadaVancouverWat met MIV leefhiv
Por Claudio Souza 26 Maart 2020 26 Maart 2020 11779
Por Claudio Souza 20 Augustus 2017 20 Augustus 2017 13182
'N Studie wat in New York uitgevoer is, waarin 'n model aangebied word oor die aanvaarding van voor-blootstellingsprofyakse (PPrE), het bewys dat dit tot gevolg sou hê dat ... PressReader - Beeld: 2017-05-15 - Lief­de het ’n dui­send vor­me
Lief­de het ’n dui­send vor­me
K­leu­re van die lief­de Cor­lia Fou­rie (sa­mest.) HUMAN & ROUSSEAU, R230
Lank, lank ge­le­de, toe sel­fo­ne on­denk­baar was en men­se ge­lees het eer­der as se­pies kyk, was tyd­skrif­ver­ha­le meer as ’n na­ge­dag­te in baie A­fri­kaan­se pu­bli­ka­sies.
Tyd­skrif­te wat wel nog ver­ha­le plaas, plaas veel min­der. Ver­ha­le het kor­ter ge­word en re­dak­teurs meer voor­skrif­te­lik: Wáár­oor ’n sto­rie gaan, speel ’n deur­lo­pen­de rol in of ’n ver­haal ge­plaas gaan word of nie.
Maar oor die lief­de sal daar al­tyd ge­skryf word. K­leu­re van die lief­de is ’n ver­sa­me­ling lief­des­ver­ha­le wat deur die ja­re in rooi ro­se ver­skyn het, ge­skryf deur be­ken­de skry­wers. Dié na­me sluit groot vis­se in die dam in, soos Sophia Kapp, Al­ta Cloe­te en El­sa Winckler; maar ook skry­wers wie se werk nie by uit­stek by dié gen­re in­ge­deel word nie: Ir­ma Jou­bert, He­le­ne de Kock en En­ge­la Lin­de se jong­ste boe­ke het meer op die hart as ro­man­se. François Bloem­hof is nie héél­te­mal be­kend as A­fri­kaans se eie Bar­ba­ra Cart­land nie en Fa­nie Vil­joen en Ja­co Ja­cobs skryf kin­der­boe­ke.
Be­te­ken dit dat lief­des­ver­ha­le ’n “mak­li­ke” gen­re is en dat e­nig­een een dit kan skryf? Of dat daar in el­ke skry­wer min­stens een goeie lief­des­ver­haal skuil?
Die groot­ste be­swaar teen baie van hier­die ver­ha­le is ge­brek­ki­ge in­spi­ra­sie. Sophia Kapp, be­kend vir die be­gees­terd­heid van haar ro­mans, het ’n sto­rie ge­skryf oor ’n eg­paar wat te arm is om Va­len­tyns­dag be­hoor­lik te vier, maar hul­le is nog lief vir me­kaar en dit is ge­noeg. Die ver­haal is te­ma­ties fut­loos. In Ir­ma Jou­bert se “De­li­la” moet ’n mei­sie aan­vaar haar skool­hoof-pa wil met die nu­we skool­juf­frou trou – nou nie die soort ver­haal wat die ver­keer tot stil­stand bring nie.
’n Teen­ar­gu­ment is dat dié skry­wers hul­le dalk ge­rig het op sub­ti­li­teit en un­der­sta­te­ment eer­der as ’n lief­destert in die ge­vreet.
Die held in Ber­net­te Ber­gent­huin se “Met die maan ge­pla” is ge­pla met ’n los mei­sie wat hy nie kan lief­hê nie. Dis ’n goeie sto­rie, maar die slot is nét te “mak­lik” en voor­spel­baar. ’n Per­soon­li­ke guns­te­ling is “Die soen” deur El­sa Winckler: ’n Wan­na­be-ro­man­se­skry­wer moet leer soen voor­dat sy die vry­to­ne­le in haar ma­nu­skrip oor­tui­gend kan be­skryf, maar wie gaan haar “leer”?
Op erns­ti­ger trant is daar An­ne­lie Bo­tes se “Nag­reis” en Al­ta Cloe­te se baie ge­slaag­de “Nag­mu­siek”. Ge­or­ge Wei­de­man se “Die lay-by-bruid”, so in die trant van Ko­ö­pe­ra­sie­sto­ries, is heer­lik.
Die bun­del be­wys dat die lief­de ’n dui­send vor­me aan­neem en dat daar ál­tyd iets oor die lief­de te skryf is. En dat el­ke skry­wer min­stens een lief­des­ver­haal, goed of min­der goed, in sy of haar hart saam­dra. Al sal som­mi­ge nooit die moed hê om dit te skryf nie.
■ J.B. Roux is ’n vry­skut­re­sen­sent van Rie­beek-Wes.