Net voor Moses teen Neboberg sou opklim om te sterf, gee hy soos ‘n Jakob van ouds (Gen. 49-50) ‘n laaste seënbede. Dit is ‘n baie positiewe en deernisvolle afskeid van die volk aan die einde van sy lewe.
Die indeling van die seënbede is duidelik uit die onderskeie stamme wat genoem word. Aan die begin word op die Here self gefokus, die een wat sy “wet van vuur” vir hulle gegee het. Daarna volg die seën vir die onderskeie stamme.
Hier is weereens die vertaling soos dit in die BDV gedoen is. Merk vir jouself die kern van die seën wat vir elke stam gegee is.
(soos letterlik gebeur het in oorlog waar die oorwonne leier na die oorwinnaar se troon op sy maag geseil en daar op sy rug getrap is)