Suid-Afrika se voorste tennisspeler, Kevin Anderson, het ná ’n teleurstellende Amerikaanse Ope met vier plekke op die jongste wêreldranglys teruggesak.
In ’n skrywe op haar blog, “Woorde wat weeg”, kla Joan Hambidge dat ek op die Boekeblad toespelings gemaak het wat “byltjies slyp” in my resensie “Digterlike afdruk van ’n lewe verbeeld” oor Bibi Slippers se bundel Fotostaatmasjien (5.12)
My term verwys egter na die losse, afwysende gebruik soos dit aangetref word in die sosiale media (een van Slippers se ­temas) en in byvoorbeeld Jan Alleman se kommentare op ­internetartikels. Vandaar die aanhalingstekens.
Ek probeer ’n speurende lees met ’n “plesierige” een in verband bring. My sin het geensins Hambidge in gedagte gehad nie. Lesers wat my resensies ken, sal weet ek is die laaste mens om anti-intellektualisme te bevorder. Genugtig, Hambidge se interpretasie is onnutsig!
My verwysing na “mummies” wat “sal regop sit in die hall of fame” by die lees van die debuut, is allermins ’n verwysing na haar, maar na kanonisering (’n verwysing wat Slippers pertinent aktiveer). Dis ’n soort “balsemingsproses van die kosbare” vir toekomstige verwysing. Nie waar nie? Ek het niks bitsig bedoel nie.
Oor die noodsaak van ’n kursus in die resensiekunde kan ek nie méér volmondig saamstem nie. Ek bied my dienste aan, wat onder meer ’n vergelyking tussen die ontledende en die retoriese resensie sal bespreek.