Marcus Tullius Cicero - Biografie, briewe en nalatenskap - GESKIEDENIS - Inligting
Marcus Tullius Cicero - Biografie, briewe en nalatenskap
Die Griekse filosofie en retoriek het vir die eerste keer volledig in Latyn beweeg in die toesprake, briewe en dialoë van Cicero (106-43 v.C.), die grootste redenaar van die laat Romeinse Republiek. Cicero, 'n briljante advokaat en die eerste van sy familie wat 'n Romeinse amp beklee het, was een van die voorste politieke figure in die era van Julius Caesar, Pompeius, Marc Antony en Octavianus. 'N Rits verkeerd beoordeelde bondgenootskappe het hom in ballingskap gebring en uiteindelik vermoor, maar Cicero se geskrifte het oor die eeue heen skaars van invloed getaan. Deur hom het die denkers van die Renaissance en Verligting die rykdom van klassieke retoriek en filosofie ontdek.
Cicero: vroeë lewe, opvoeding, toetrede tot die politiek
Marcus Tullius Cicero is gebore in die heuweldorp Arpinum, ongeveer 60 kilometer suidoos van Rome. Sy pa, 'n welgestelde lid van die ruiterorde, het betaal om Cicero en sy jonger broer in filosofie en retoriek in Rome en Griekeland op te voed. Na 'n kort diensplig studeer hy Romeinse reg onder Quintis Mucius Scaevola. Cicero het sy eerste regsaak in 81 v.C. in die openbaar aangevoer en 'n man wat van parricide aangekla is, suksesvol verdedig.
Cicero is in 75 verkies tot quaestor, praetor in 66 en konsul in 63 - die jongste man wat ooit die rang behaal het sonder om uit 'n politieke familie te kom. Gedurende sy ampstermyn het hy die Catilinese sameswering om die Republiek omver te werp, in die wiele gery. Maar daarna keur hy die kort sameswering se samevatting tereg, 'n oortreding van die Romeinse wet wat hom kwesbaar maak vir vervolging en hom in ballingskap stuur.
Cicero: alliansies, ballinge en dood
Tydens sy ballingskap weier Cicero openings van Caesar wat hom moontlik sou beskerm het, en verkies politieke onafhanklikheid bo 'n rol in die Eerste Triumviraat. Cicero was weg van Rome toe die burgeroorlog tussen Caesar en Pompeius uitgebreek het. Hy het hom met Pompeius verbind en het daarna 'n ander ballingskap ondergaan toe Caesar die oorlog wen, en versigtig teruggekeer na Rome om die diktator se vergifnis te ontvang.
Cicero is nie gevra om aan te sluit by die sameswering om Caesar in 44 vC te vermoor nie, maar hy het dit vinnig gevier. In die binnegevegte wat gevolg het op die dood van Caesar, het Cicero kort pogings aangewend tot alliansies met sleutelfigure, eers Mark Antony voor die senaat verdedig en hom toe as 'n openbare vyand veroordeel in 'n reeks kwynende toesprake. Hy het 'n geruime tyd die opkomende Octavianus ondersteun, maar toe Antony, Octavianus en Lepidus in 43 verbonde was om die Tweede Triumviraat te vorm, is Cicero se lot afgehandel. Antony het gereël dat hy tot 'n openbare vyand verklaar word. Cicero is gevang en vermoor deur Antony se soldate, wat na bewering sy kop en regterhand afgesny het en in Rome vertoon het - Antonius se wraak vir Cicero se toesprake en geskrifte.
Cicero: Geskrifte en redenaars
Cicero was een van die vrugbaarste Romeinse skrywers, en die aantal toesprake, briewe en verhandelinge wat tot in die moderne era oorleef het, is 'n bewys van sy bewondering deur opeenvolgende geslagte. Vir Cicero was filosofiese begrip die belangrikste deug van 'n redenaar. Hy is diep beïnvloed deur sy eie opleiding in drie Griekse filosofiese skole: die stoïsme van Lucius Aelius Stilo en Didotus, die epikurisme van Phaedrus en die skeptiese benadering van Philo van Larissa, hoof van die New Academy. Cicero was gewoonlik die kant van die Stoïsyne, wat waardeer het vir deug en diens, bo die plesierliefhebbende Epikureërs. Maar sy New Academic -opleiding het hom toegerus om elemente van die verskillende filosofiese skole te kombineer om by 'n gegewe situasie aan te pas.
Cicero het weinig nuwe filosofie aangebied, maar was 'n weergalose vertaler wat Griekse idees in welsprekende Latyn vertaal het. Sy ander eweknie -bydrae was sy korrespondensie. Meer as 900 van sy briewe oorleef, insluitend alles van amptelike versendings tot toevallige briefies aan vriende en familie. Baie van wat bekend is oor die politiek en die samelewing van sy era, is bekend as gevolg van Cicero se korrespondensie. 'N Paar van sy briewe is vir publikasie geskryf, en Cicero het vrymoedigheid gegee oor sy opgewondenheid, vrese en frustrasies.
Cicero se nalatenskap
Cicero se vindingryke beheersing van Latynse prosa was 'n model vir generasies handboeke en grammatika. Die kerkvaders het die Griekse filosofie ondersoek deur die vertalings van Cicero, en baie historici dateer die begin van die Renaissance tot Petrarch se herontdekking van Cicero se briewe in 1345. Verligtingsdenkers, waaronder John Locke, David Hume, Montesquieu en Thomas Jefferson, het almal gedagtes en frases van Cicero geleen . Die kritikus Quintilian uit die eerste eeu het gesê dat Cicero "die naam was, nie van' n man nie, maar van welsprekendheid self ".
Cicero - nalatenskap
Cicero word tradisioneel as die meester van Latynse prosa beskou, met Quintilianus wat verklaar dat Cicero 'nie die naam van 'n man is nie, maar van welsprekendheid self'. en ingewikkelde gedagtes met duidelikheid. Julius Caesar het Cicero se prestasie geprys deur te sê "dit is belangriker om die grense van die Romeinse gees aansienlik te vergroot as die grense van die Romeinse ryk" Volgens John William Mackail, "is Cicero se unieke en onverganklike glorie dat hy die taal van die beskaafde wêreld, en gebruik die taal om 'n styl te skep wat negentien eeue nie vervang het nie en in sommige opsigte amper nie verander het nie. " Cicero was ook 'n energieke skrywer met 'n belangstelling in 'n wye verskeidenheid onderwerpe in ooreenstemming met die Hellenistiese filosofiese en retoriese tradisies waarin hy opgelei is. Die kwaliteit en onmiddellike toeganklikheid van Ciceroniese tekste bevoordeel 'n baie wye verspreiding en insluiting in die onderrigplanne, soos voorgestel deur 'n grappige graffiti in Pompeii wat 'u sal van Cicero hou, of u sal geslaan word'. Cicero is baie bewonder deur invloedryke Latynse kerkvaders soos Augustinus van Hippo, wat Cicero se verlorenes erken het Hortensius vir sy uiteindelike bekering tot die Christendom en St. Hierdie invloed het verder toegeneem na die donker eeue in Europa, waaruit meer van sy geskrifte oorleef het as enige ander Latynse skrywer. Middeleeuse filosowe is beïnvloed deur Cicero se geskrifte oor natuurreg en aangebore regte. Petrarch se herontdekking van Cicero se briewe het 'n impuls gegee vir die soektog na antieke Griekse en Latynse geskrifte wat versprei is oor Europese kloosters, en die daaropvolgende herontdekking van die klassieke oudheid het tot die Renaissance gelei. Daarna word Cicero as sinoniem met klassieke Latyn beskou, volgens baie humanistiese geleerdes dat geen Latynse woord of frase gebruik mag word nie, tensy dit in die werke van Cicero gevind kan word in die mate dat Erasmus verplig was om sulke ekstremisme in sy verhandeling Ciceronianus te kritiseer. Sy omvangryke korrespondensie, waarvan 'n groot deel aan sy vriend Atticus gerig was, was veral invloedryk en het die kuns van verfynde briefskryf aan die Europese kultuur bekendgestel. Cornelius Nepos, biograaf van die 1ste eeu v.C. van Atticus, het opgemerk dat die briewe van Cicero soveel besonderhede bevat "oor die neigings van vooraanstaande mans, die foute van die generaals en die revolusies in die regering" dat hulle leser min behoefte het aan 'n geskiedenis van die tydperk. Onder Cicero se bewonderaars was Desiderius Erasmus, Martin Luther en John Locke. Na die uitvinding van die drukpers, De Officiis was die tweede boek wat gedruk is - slegs die tweede in die Gutenberg -Bybel. Geleerdes neem kennis van Cicero se invloed op die wedergeboorte van godsdienstige verdraagsaamheid in die 17de eeu.
Terwyl Cicero, die humanis, die kultuur van die Renaissance diep beïnvloed het, het Cicero, die republikein, die stigters van die Verenigde State en die revolusionêre van die Franse rewolusie geïnspireer. John Adams het oor hom gesê: "Omdat al die eeue van die wêreld nie 'n groter staatsman en filosoof as Cicero verenig het nie, behoort sy gesag groot gewig te hê." Jefferson noem Cicero as een van 'n handjievol groot figure wat bygedra het tot 'n tradisie "van openbare reg" wat sy konsep van die onafhanklikheidsverklaring ingelig het en die Amerikaanse begrip van die "gesonde verstand" -grondslag vir die reg op revolusie gevorm het. Camille Desmoulins het in 1789 oor die Franse republikeine gesê dat hulle "meestal jongmense was wat, gevoed deur die lees van Cicero op skool, passievolle liefhebbers van vryheid geword het". Jim Powell begin sy boek oor die geskiedenis van vryheid met die sin: "Marcus Tullius Cicero het beginsels uitgespreek wat die grondslag van vryheid in die moderne wêreld geword het." Wettige regering beskerm vryheid en geregtigheid volgens 'natuurreg'. "Murray N. Rothbard het Cicero geprys as 'die groot oordragster van Stoïese idees van Griekeland na Rome.. Stoïsynse natuurwetlike leerstellings. Het gehelp om die groot strukture van die Romeinse reg te vorm wat in die Westerse beskawing deurdringend geword het." Die regering se doel was die beskerming van private eiendom.
Net so het geen ander antieke persoonlikheid giftige afkeer as Cicero geïnspireer nie, veral in meer moderne tye. Friedrich Engels het na hom verwys as "die mees veragtelike skelm in die geskiedenis" om republikeinse "demokrasie" te handhaaf, terwyl hy terselfdertyd grond- en klashervormings aan die kaak gestel het. Cicero het kritiek ondergaan omdat hy die demokratiese kwaliteite van die republikeinse Rome oordryf het en die Romeinse oligargie verdedig het teen die populêre hervormings van Caesar. Michael Parenti erken Cicero se vermoëns as redenaar, maar vind hom 'n ydele, hoogmoedige en skynheilige persoonlikheid wat, wanneer dit hom pas, openbare steun kan bewys vir populêre sake wat hy privaat geminag het. Parenti stel Cicero se vervolging van die Catiline -sameswering voor as ten minste wettig gebrekkig en moontlik onwettig.
Cicero het ook 'n invloed op die moderne sterrekunde gehad. Nicolaus Copernicus, op soek na antieke sienings oor aardbeweging, sê dat hy "eers in Cicero gevind het dat Hicetas veronderstel het dat die aarde beweeg."
Lees meer oor hierdie onderwerp: Cicero
Beroemde aanhalings wat die woord nalatenskap bevat:
& ldquo Wat in die volksmond roem genoem word, is niks anders as 'n leë naam en a nalatenskap uit heidendom. & rdquo
& mdashDesiderius Erasmus (c. 1466 �)
Marcus Tullius Cicero (3 Januarie 106 vC - 7 Desember 43 vC soms verengels as Tully) was 'n Romeinse filosoof, staatsman, advokaat, redenaar, politieke teoretikus, konsul en konstitusionalis. Hy kom uit 'n welgestelde munisipale familie van die ruitersorde, en word algemeen beskou as een van Rome se grootste redenaars en prosastileerders.
Sy invloed op die Latynse taal was so geweldig dat die daaropvolgende geskiedenis van prosa in nie net Latyn nie, maar ook Europese tale tot in die 19de eeu 'n reaksie teen of 'n terugkeer na sy styl was. Volgens Michael Grant, "is die invloed van Cicero op die geskiedenis van Europese letterkunde en idees baie groter as die van enige ander prosaskrywer in enige taal." Cicero stel die Romeine bekend aan die hoofskole van die Griekse filosofie en skep 'n Latynse filosofiese woordeskat (met neologismes soos humanitas, qualitas, quantitas en essentia)  wat hom as taalkundige, vertaler en filosoof onderskei.
Petrarch se herontdekking van Cicero se briewe word dikwels toegeskryf aan die aanvang van die 14de-eeuse Renaissance. Volgens die Poolse historikus Tadeusz Zieliński, "was Renaissance bo alles 'n herlewing van Cicero, en slegs na hom en deur hom van die res van die klassieke oudheid." Die hoogtepunt van Cicero se gesag en aansien het gekom tydens die agttiende-eeuse Verligting, en sy impak op vooraanstaande Verligtingsdenkers soos John Locke, David Hume en Montesquieu was aansienlik. Sy werke is een van die invloedrykste in die Europese kultuur, en vorm vandag nog steeds een van die belangrikste organe van primêre materiaal vir die skryf en hersiening van die Romeinse geskiedenis, veral die laaste dae van die Romeinse Republiek.
Alhoewel hy 'n bekwame redenaar en suksesvolle advokaat was, het Cicero geglo dat sy politieke loopbaan sy belangrikste prestasie was. Dit was tydens sy konsulsskap dat die Catiline -sameswering die regering probeer omverwerp het deur 'n aanval van buite op die stad, en Cicero onderdruk die opstand deur vyf samesweerders sonder die regte proses tereg te stel. Gedurende die chaotiese laaste helfte van die 1ste eeu vC, gekenmerk deur burgeroorloë en die diktatuur van Gaius Julius Caesar, was Cicero die terugvoering van die tradisionele republikeinse regering. Na die dood van Julius Caesar het Cicero 'n vyand geword van Mark Antony in die daaropvolgende magstryd en hom in 'n reeks toesprake aangeval. Hy is deur die Tweede Triumviraat as 'n vyand van die staat beskuldig en daarna in 43 vC vermoor.
Cicero het 'n sterk teenstander geword van Mark Antony, een van die voorste manne wat probeer het om vir Caesar oor te neem. Toe Markus Antonius, saam met Octavianus en Lepidus, beheer oor Rome neem, soek hulle hul vyande. Hulle het Cicero opgespoor en laat doodmaak. Sy laaste woorde was "daar is niks reg aan wat jy doen nie, soldaat, maar probeer om my behoorlik dood te maak."
'N Politieke lewe
Cicero keer in 77 vC terug na Rome uit Athene, en het vinnig in die geledere gestyg en 'n redenaar in die forum gemaak. In 75 vC is hy as quaestor na Sicilië gestuur en in 74 VC weer na Rome teruggekeer. In 69 v.G.J. word hy tot praetor aangestel en in die rol Pompeius na die bevel van die Mithridatiese oorlog gestuur. Maar in 63 vC is 'n komplot teen Rome ontdek - die Catiline -sameswering.
Lucius Sergius Catilina (108–62 v.G.J.) was 'n patrisiër wat 'n paar politieke terugslae gehad het en sy bitterheid tot 'n opstand teen die heersende oligargie in Rome bewerkstellig het, en ander ontevredenhede in die senaat meegesleur het en daaruit gekom het. Sy primêre politieke doelwit was 'n radikale program om skuld te verlig, maar hy het een van sy teenstanders in 'n verkiesing in 54 vC bedreig. Cicero, wat konsul was, het vier opruiende toesprake teen Catiline gelees, wat beskou word as een van sy beste retoriese toesprake.
Verskeie van die samesweerders is gevang en doodgemaak sonder verhoor. Catiline het gevlug en is in die geveg dood. Die gevolge vir Cicero was gemeng. Hy is in die senaat aangespreek as 'vader van sy land', en daar is gepaste dankoffers aan die gode gestuur, maar hy het onverbiddelike vyande gemaak.
Cicero kom uit die "equites", die grondbesitters en die kommersiële klas wat voorspoed behaal het deur sy sakebedrywighede. Anders as die adel, het die Romeine van hierdie klas verwag om handel te dryf en hul eie geld te verdien. Gedurende sy loopbaan was Cicero se grootste ondersteuners handelaars, wat volgens hom op sy beurt die sterkste verdedigers van die Romeinse Republiek was.
Cicero het beroemd gesê: "Ons is nie alleen gebore nie." Hy het sy lewe daaraan gewy om beide vryheid en republikeinse regering te verdedig, en was bereid om sy persoonlike posisie en fortuin op te offer om dit te doen.
Cicero was die seun van 'n welgestelde familie van Arpinum. Bewonderlik opgelei in Rome en Griekeland, het hy in 89 diensplig gedoen onder Pompeius Strabo (die vader van die staatsman en generaal Pompeius) en het sy eerste verskyning in die howe gemaak om Publius Quinctius te verdedig in 81. Sy briljante verdediging, in 80 of vroeg in 79 , van Sextus Roscius teen 'n vervaardigde aanklag van parricide, het sy reputasie by die balie gevestig, en hy het sy openbare loopbaan as quaestor ('n kantoor van finansiële administrasie) in Wes -Sicilië in 75 begin.
As praetor, 'n geregtelike amptenaar van hierdie tyd, het hy in 66 sy eerste belangrike politieke toespraak gelewer, toe hy, teen Quintus Lutatius Catulus en leier van Optimates (die konserwatiewe element in die Romeinse senaat), ten gunste daarvan was om Pompeius toe te spreek. bevel oor die veldtog teen Mithradates VI, koning van Pontus (in die noordooste van Anatolië). Sy verhouding met Pompeius, wie se haat hy teen Marcus Licinius Crassus gedeel het, sou die fokuspunt van sy loopbaan in die politiek wees. Sy verkiesing as konsul vir 63 is bereik deur Optimates wat die revolusionêre idees van sy mededinger, Catiline, gevrees het.
In die eerste van sy konsulêre toesprake het hy die landbouwet van Servilius Rullus gekant, in belang van die afwesige Pompeius, maar sy grootste besorgdheid was om die oproerige bedoelings van Catiline, wat in 64 verslaan is, te ontdek en openbaar te maak konsulêre verkiesings in 63 (waaroor Cicero voorsitter was, met pantser onder sy toga). Catiline verloor en beplan om gewapende opstande in Italië en brandstigting in Rome uit te voer. Cicero het gesukkel om die senaat van die gevaar te oorreed, maar die 'laaste besluit' (Senatus consultum ultimum), iets soos 'n verkondiging van krygswet, is op 22 Oktober aangeneem. Op 8 November, nadat hy aan 'n poging om sy lewe ontsnap het, het Cicero die eerste toespraak gehou teen Catiline in die senaat, en Catiline het die nag uit Rome vertrek. Bewyse wat die samesweerders beskuldig, is beveilig en na 'n senatoriese debat waarin Cato die Jongere tereggestel het en waarteen Julius Caesar teen was, is hulle tereggestel op die verantwoordelikheid van Cicero. Cicero en kondig die dood aan die skare aan met die enkele woord vixerunt ("Hulle is dood"), het 'n geweldige toejuiging van alle klasse ontvang, wat sy daaropvolgende beroep in die politiek geïnspireer het concordia ordinum, "Ooreenstemming tussen die klasse." Hy word deur Catulus bestempel as 'vader van sy land'. Dit was die hoogtepunt van sy loopbaan.
Tullius Cicero, Marcus, briewe
Cicero se oorlewende korrespondensie is 'n waardevolle versameling bewyse vir sy biografie, die geskiedenis van die tyd en die Romeinse sosiale lewe. Die sestien boeke Advertensie bekend is na Cicero se dood gepubliseer deur sy vryman M. Tullius Tiro. Cicero se briewe aan T. Pomponius Atticus is bewaar (sonder die antwoorde) deur laasgenoemde en gesien deur Cornelius Nepos (Nep. Att. 16. 2–4, met verwysing na 'n versameling in 11 boeke). Hulle was in omloop in die bewind van Nero en later, maar die stilte van Asconius dui daarop dat hulle nie vir hom beskikbaar was nie. Ons huidige versameling Ad Atticum bestaan ​​uit sestien boeke, waarskynlik 'n uitgebreide weergawe van die versameling wat Nepos ken. Ons het ook die kleiner versamelings Ad Quintum fratrem (insluitend die Commentariolum petitionis) en Ad Brutum . Verdere versamelings van Cicero se briewe bestaan ​​blykbaar in die oudheid. Die Advertensie bekend Die versameling bevat, benewens Cicero se eie, briewe van 'n verskeidenheid korrespondente aan hom.
Die briewe is sover bekend nie vir publikasie geskryf nie, eers by 44 v.C. het Cicero daaraan gedink om 'n seleksie daarvan te publiseer ( Att. 16. 5. 5 vgl. Fam. 16. 17. 1), en dit is nie duidelik dat hierdie idee ooit in die vorm in praktyk gebring is nie. Hulle verskil baie in hul formaliteitsvlak. Aan die een kant bevat dit amptelike versendings en briewe van semi-openbare aard oor aangeleenthede van politieke belang, waarvan die styl soortgelyk is aan dié van die openbare toesprake aan die ander kant. , dikwels hoogs sinspeelend en omgangstaal. Sien letters, Latyn.
Marcus Tullius Cicero - Biografie, briewe en nalatenskap - GESKIEDENIS
Cicero: Die lewe en tye van Rome se grootste politikus deur Anthony Everitt is 'n goed vervaardigde, hoogs leesbare biografie van Marcus Tullius Cicero, wat 'n advokaat, redenaar, produktiewe en gewilde skrywer en staatsman van Antieke Rome was. Everitt neem sy inligting uit ongeveer 900 briewe wat Cicero neergeskryf het (waarvan die meeste aan sy vriend Atticus was) baie van sy toesprake (hersien en geredigeer deur Cicero self) en Cicero's boeke oor filosofie en redenaars.
Cicero (3 Januarie 106 v.C. – 7 Desember, 43 v.C.) het geskryf oor die politieke gebeure van sy tyd: die opkoms van Julius Caesar, sy moord en die daaropvolgende maneuvering aan die bewind van Mark Anthony en Octavianus (later bekend as Augustus) . Hy was ook van plan om 'n definitiewe werk te skryf wat die hele veld in detail " van elke filosofiese stelsel dek. Cicero het 'n seun, Marcus, en 'n baie geliefde dogter Tullia (wat gesterf het tydens die geboorte). Hy het na ongeveer 30 jaar van sy vrou Terentia geskei, hoewel dit nie duidelik is waarom historici dit sou doen nie. Sy tweede huwelik duur slegs 'n paar maande.
Cicero was 'n lewenslange toegewyde van die Republikeinse regering (en dus 'n teenstander van Caesar). Gewoonlik was die teenkanting van Caesar nie bevorderlik vir die lang lewe nie. Cicero het nogtans om verskeie redes sy verhaal vertel: Caesar was bekend vir sy af en toe toegeeflikheid, Caesar het Cicero se verstand geniet, en Cicero was self 'n suksesvolle manipuleerder van mense in die algemeen en alliansies in die besonder.
Cicero verlang na mag, maar speel altyd 'n sekondêre rol in die Romeinse politiek. Hy het die charisma van Caesar ontbreek, sowel as sy diepgaande begrip van politiek. Soos Everitt opgemerk het, het Julius Caesar, met die genadelose insig van genie, besef dat die grondwet met sy eindelose kontrole en weegskale 'n effektiewe regering verhinder. . . " Maar vir Cicero was die oplossing vir die krisis van passie en ondoeltreffendheid in Rome "om beter mans te vind om die regering te bestuur en beter wette om hulle in orde te hou." is vandag. Dus is die advies en leierskap van Cicero, hoewel dit deur baie gewaardeer word, deur die meeste omseil. Hoe goed T.S. Eliot se karakter van Prufrock vang Cicero!
Geen! Ek is nie Prince Hamlet nie, en was ook nie bedoel nie
Ek is 'n dienende heer, een wat dit sal doen
Begin 'n toneel of twee om 'n vordering op te swel,
Gee die prins ongetwyfeld 'n maklike hulpmiddel,
Deferensieel, bly om van nut te wees,
Polities, versigtig en nougeset
Vol hoë vonnis, maar 'n bietjie stom
Soms is dit inderdaad amper belaglik -
Byna soms die dwaas. "
Cicero het nooit verstaan ​​dat hy verkeerd was nie, en ook nie 'n geleentheid om sy eie insig, invloed en waarde aan te spreek nie. Uiteindelik is Cicero doodgemaak nadat Octavian Cicero se naam op 'n voorskrif bygevoeg het. (Dit was 'n plasing van mense wat deur die leierskap dood wou wees. Alle eiendom is dan gekonfiskeer en aan die staat oorgedra nadat die moordenaar beloon is.)
Everitt maak antieke Rome lewendig asof ons tydgenote van die protagoniste is. Uiteindelik is hierdie eienskap wat die verhaal so aangenaam maak. Dit is 'n uitstekende boek wat die leser gretig maak om meer uit te vind.