Dis ’n vraag wat my al lank teister: Is ek goed genoeg? Ek droom lankal daarvan om sang my loopbaan te maak. Ek het min mense daarvan vertel, want ek het gereken die kans daarvoor is nie baie groot nie.
“Dink jy regtig jy kan daar uitkom? Sal jy ooit goed genoeg wees?” Die gedagtes was soos vurige pyle, en die maklike uitweg was om dit te glo en op te hou droom. Nogtans kon ek nie hierdie begeerte wat in my hart gebrand het, ignoreer nie.
Ons elkeen kry sekere geskenke – talente – wat in ons hart geplant word as ’n passie. Dis die sagte stem in ons binneste wat ons aanmoedig om nie tou op te gooi nie.
Baie versigtig het ek hierdie geskenk in my hart begin oopmaak – geleenthede aangegryp om my talent te oefen en te ontwikkel. In matriek het ek ’n groot rol gekry in ’n skole-musiekproduksie, waarvan die hoofrolle deur professionele sangers vertolk sou word. Ek was heeltemal uit die veld geslaan. Ek het kliphard gewerk om almal wat gedink het ek was te jonk en onervare, verkeerd te bewys. Dit was een van daardie groot oomblikke wat my onsekerheid vir ’n rukkie laat wyk het.
’n Goeie voorbeeld was toe ek besluit het om eerder in die regte te gaan studeer. Dis mos ’n baie veiliger opsie as om voltyds aan ’n sangloopbaan te werk, het ek myself wysgemaak, want “wat as…?”
Vandag weet ek ’n mens moet ligloop vir al die redenasies waarmee jy jouself oortuig om nie die droom in jou hart te volg nie. Myne het só geklink: “Ek moet myself eers bewys. Iets ‘ordentliks’ agter my naam kry. Eers dan sal mense weet ek is slim en innerlik sterk genoeg. Daarna sal die tyd reg wees om die singery weer ’n kans te gee.”
Een goeie ding wat uit die studie gespruit het, was dat my selfvertroue ’n hupstoot gekry het. As jy skaam, saggeaard en ’n people pleaser is, kan dit jou nogal pootjie. Voorheen het ek mense maklik toegelaat oor my te loop. Nou het ek darem die regskennis gehad om my man te staan.
Daar was eers die warboel van studeer, deeltyds werk en ’n troue reël. Toe volg die groot aanpassing by ’n vreemde land en kultuur, en baie ure se alleenwees. My eie grootste vyand was my geselskap – my twyfelgedagtes, wat nie lank gevat het om die oorhand te kry nie. Hier sit ek in ’n land waar ek nie kan werk of sing nie. Dit het my verskriklik waardeloos en depressief laat voel.
Vir iemand wat ’n doener is, ’n baie doelgerigte persoon, was dit erg om skielik niks “belangriks” te hê om te doen nie. Of so het ek gedink.
As mense vir my gevra het: “Waarmee hou jy jouself besig in die vreemde?”, wou ek eerder in die aarde wegsink as om te antwoord, want wat het hulle verwag om te hoor? Dat ek aan ’n interessante projek werk? Dat ek daar in die vreemde op allerhande eksotiese plekke optree?
Omdat ek soveel tyd tot my beskikking gehad het en nie lief is vir uitgaan of om op my eie inkopies doen nie, was huis skoonmaak my vernaamste tydverdryf. Tussendeur het ek darem geoefen en geverf ook, maar my perfeksionistiese streep het die skoonmakery laat oorneem. Sodra ek daarmee klaar was, was die volgende taak om ’n ordentlike bord kos te kook. As Heinrich in die aand by die huis gekom het, was ons woonstel blinkskoon, die kos gereed en sy koppie koffie het reggestaan.
Dit het deur my kop bly maal sodat ek later in die gedagtes wou verstrik. Nes ek party dae in my trane verstik het. Die frustrasie oor die droom wat ek nie kon uitleef nie, het my byna-byna ondergekry.
In die vreemde was daar nie ’n kerk om aan te behoort nie. Boonop is ek van nature ’n private mens wat nie sommer vir ander sal sê as ek sukkel nie. Los dit eerder self op, is my filosofie, maar nou het selfs dít nie eers meer gewerk nie.
Wat ’n openbaring! Ek wens het ek dit al lankal begin doen! Joyce se boodskappe het omtrent ’n nuwe wêreld van dink en verstaan vir my oopgemaak. Dit was asof sy net met mý gepraat het.
My waarde as mens is net te vinde in wat Hy van my dink en sê. Ek moes leer om my omstandighede te aanvaar en te vertrou dat dit deel is van die groter prentjie om my te vorm en skaaf vir wat voorlê.
Ook wat onderskeidingsvermoë betref, moes ek nuut leer dink. Wanneer is ’n ding bedoel vir my en wanneer nie? Wie kan ek vertrou en wie nie? Ek het ontdek die antwoord lê in stil raak en diep luister. Om die vrede in my hart as ’n maatstaf te gebruik en nie meer my eie kop te volg nie.
Die regte ding op die regte tyd is toe nie ’n cliché nie. Waar my ledige ure in ’n vreemde land voorheen die oorsaak van my ongelukkigheid was, het dit uiteindelik een van die kosbaarste tye van my lewe geword.
Dit het my in staat gestel om tyd te maak vir my man en ons huwelik. Tyd vir stil word en tyd vir mekaar. Waar kry ’n vrou immers die kans om uitsluitlik op hierdie dinge te fokus? Boonop is Japan een van die beste plekke dit te leer, want hulle hele kultuur is daarop ingestel. ’n Tyd vir elke ding. Vir werk, ontspan, kuier en rus. En wanneer jy iets doen, doen jy dit goed en reg.
Ons het dit gesien by die plaaslike ouens wat klubrugby speel. Hulle werk van vroeg tot laat, en dan word daar rugby geoefen. Ure aaneen. As jy nie die bal ordentlik kan skop nie, dan oefen jy – vier, vyf uur elke aand, tot jy dit ordentlik kan doen.
Net so bestee hulle gehaltetyd saam met familie en vriende.. Daar is nie ’n ding soos gou gaan uiteet of ’n vinnige koppie tee saam met jou vriendin nie. Hulle maak tyd vir ure se kuier en gesels. Selfoon en ander dinge wat jou aandag kan aftrek, word weggepak. Niks word halfhartig gedoen nie.
As ek nou terugkyk, verstaan ek my frustrasie om nie te kon werk of sing nie, maar dit het my die kans gegee om met oorgawe ’n goeie vrou vir my man te wees. Dit het ’n wonderlike fondasie vir ons geskep om op voort te bou.
’n Sagte kant. Dís wat ek intussen van die Here ontdek het, iets waarvan ek nie vroeër bewus was nie. Ek het gedink ek moes net heeltyd werk aan die gebiede waarop ek moes verander. Maar eintlik is daar ook baie genade.
By die lees van die boek Unmerited Favour het ek besef dat Jesus juis aarde toe gekom het om vir my te sterf sodat ek nie meer veroordeel hoef te voel nie. Oor niks nie. Nie die foute in my verlede of my tekortkominge nie. Dis verby. Elke dag is ’n nuwe begin.
Dis oukei, weet ek nou. Hy verstaan my omstandighede en ken my hart. Ek hoef nie myself heeltyd te verduidelik nie. Ook nie vir ’n lat uit die hemel te koes of krom onder skuldgevoel te staan nie. Dis alles verdraaide, mensgemaakte persepsies.
Elke ervaring het my voorberei op die droom wat ek nou leef. Dis ’n droom wat nie altyd maklik is nie.
My deelname aan The Voice het my ’n goeie vastrapplek in die musiekbedryf gegee. Uiteindelik kan ek sing en elke dag aan my passie werk! Dis so ’n voorreg om my eerste album op die winkelrakke te sien: Eindelose Liefde – want dit het my tot hier gebring. ’n Eindelose, onmeetlike liefde wat alles soos ’n goue draad aanmekaar verbind.
Nou nog, as ek ’n verhoog opstap of voor ’n kamera staan, kom die gedagte by my op: “Die mense is net hier om jou te oordeel. Hulle is hier om kyk of jy goed genoeg is… Is jy?” Nee, hulle is hier om te wys hoe smart hulle is.