Buitelandse beleid - Verloop van Geskiedenis - 2022
Philip II se buitelandse beleid sou 'n groot deel van Europa beïnvloed. In baie opsigte het Philip II te veel verantwoordelikhede gehad en nie genoeg finansiële bekwaamheid om op sy buitelandse probleme te reageer nie. Philip se buitelandse beleid het gegaan van groot suksesse, soos die verslaan van die Turke in Lepanto, tot vernederende nederlae soos wat in 1588 gebeur het met die mislukking van die Spaanse Armada.
Die grootste vyand van Spanje in die Middellandse See was die Turke. Die Moslems was al eeue lank bekend as die "Duiwels uit die Ooste", en enige poging deur enige monarg in Spanje om hierdie bedreiging te verwyder, sou volle openbare steun ontvang het. Turkse seerowers was 'n probleem, maar die werklike gevaar vir Spanje lê in die bedreiging wat Turkye vir Spanje inhou as sy Italië verower. Van daar af kon sy maklik na Spanje verhuis. Dit is die rede waarom die meeste van die groot seewaaie tussen die smalle Tunis en Sicilië plaasgevind het.
Anders as Charles V, het Philip 'n verdedigingsbeleid teen die Moslems aangeneem, veral aangesien die 1550's so 'n slegte jaar vir die Spaanse in die Middellandse See was, bv. die ridders van St. John is uit Tripoli verdryf en 'n Turkse mag het na Minorca gekom. Philip wou 'n hindernis oor die sentrale Middellandse See hê om die Turke te versper en vanweë hierdie plan moes hy Tripoli herwin.
In 1560 word die eiland Drjeba as 'n voorslagbasis vir 'n groter Spaanse mag geneem, maar dit was op 'n baie blootgestelde plek en die Turke het dit aangeval. Die Spaanse het 28 galies verloor en 10.000 man moes hulle oorgee nadat hulle gestrand was. Dit was 'n groot verlies aan die aansien van Spanje, en 'n fratsstorm in 1562 het nog 25 galle vernietig en 4000 mans verloor, terwyl die vloot binne twee jaar byna gehalveer is.
Tyd en geld is spandeer aan die herstel van die skade en in hierdie tyd het Moslem-seerowers Spanje self aangeval - aanvalle wat die Spaanse magteloos was om te stop. Granada was 'n primêre teiken vir aanval en in een klopjag in 1561 is 4000 gevangenes geneem.
Teen 1564 het Spanje 100 galies gehad wat nodig was toe die Turke in Mei 1565 Malta aangeval het. 25.000 man het die ridders van St. John aangeval, maar hulle kon daarin slaag om tot hulp te kom. Dit het die Christendom in die westelike Middellandse See 'n mate van asemhaling gegee wat aangehelp is deur die dood van Suleiman I in September 1566.
Tydens hierdie rustydperk kon Philip op die Spaanse Nederland konsentreer. Troepe is van die Middellandse See-streek na Noord-Europa geneem. Toe die Turke in 1570 weer aanval, was die Spaanse ver van voorbereid. Die Turke het Tunis en Ciprus ingeneem. Daar was nou 'n werklike bedreiging dat Italië en Spanje bedreig kon word en ou vyande saamgegroepeer word om hierdie bedreiging die hoof te bied. 'N Heilige Bond van Spanje, Venesië en die pouslike state is gevorm. Spanje het die helfte van die geld wat vir hierdie mag benodig word, betaal. Don John van Spanje, 'n beroemde militêre leier, is aangestel om die liga te beveel.
Op 7 Oktober 1571 lei hy die liga tot 'n groot vlootoorwinning op Lepanto - die laaste groot kombuisgeveg aan die kus van Griekeland geveg. Die Turkse vloot - noodsaaklik vir sukses in die Middellandse See - is vernietig. Van die 230 galies het slegs 35 oorleef. 30.000 Turke is dood of gewond. Die liga het net 12 galle verloor. Die nederlaag het alles beëindig, maar Turkye se mag in die westelike Middellandse See was beëindig, en dit het baie gedoen om Philip se status in die hele Wes-Europa te bevorder.
Die Turke het begin met die bou van 'n nuwe vloot en teen 1574 het hulle 'n groter en meer moderne vloot gehad. Lepanto was egter 'n groot slag vir haar aansien (eerder as wat die Armada in 1588 vir Spanje sou wees) en Turkye se veldtog na Lepanto was een van die ontkoppeling. Die Turke het probeer om 'n veldtog tussen hulle, die Nederlanders en die Moriskane te koördineer - 'n vreemde kombinasie en onmoontlik om te organiseer.
Die Heilige Liga - alles behalwe bevry van die vrees vir die Moslems - val uit. Venesië het 'n aparte vredesverdrag met die Turke gesluit. Philip se bankrotskap in 1575 het Spanje met 'n minimale militêre teenwoordigheid in die streek gelaat. Die militêre aktiwiteit het alle kante egter swak laat agterbly en geheime diplomasie het die militêre konflik oorgeneem. In 1578 word 'n wapenstilstand tussen die Turke en Spanje verklaar en dit het in 1580 'n formele wapenstilstand geword.
Philip het nie die Turkse bedreiging in die Middellandse See uitgeroei nie, maar die Turke konsentreer nou daarop om oos uit te brei, want dit was die maklikste opsie vir hulle. Die Turkse bewering dat hulle Tunis in 1574 weer ingeneem het, en dit was 'n teken van hul potensiële mag, moet teengewerk word teen die feit dat Spanje die gebied reeds verlaat het. Daarom hoef die Turke slegs Tunis te beset - nie daarvoor te veg nie.
"Die beleid van Philip het die Turks-bedreiging nie verslaan nie, maar dit is vervat en die vrede is uiteindelik verseker." (Lotherington)
In 1578 word die koning van Portugal - Sebastian - en baie Portugese edelmanne doodgemaak tydens die Slag van Alcazar terwyl Portugal met Marokko oorlog gevoer het. Hy het geen kinders gehad nie. Hy is opgevolg deur 'n kardinaal - Henry - wat bejaard was en hom nie as 'n sterk leier voorgehou het nie. Portugal was in hierdie stadium nie deel van Spanje nie en Philip het 'n gulde geleentheid gesien vir Spanje om die land oor te neem. 'N Groot voordeel wat Philip gehad het, was dat die Portugese leër sleg geslaan is by Alcazar.
Philip het 'n tweeledige beleid aanvaar.
1) hy het ministers na Portugal gestuur om steun op te bou om koning te word, wat sou beteken het dat Spanje Portugal in haar koninkryk sou opneem. Hy het ook die losprys betaal wat deur die Marokkaanse inwoners gevra is vir die vrylating van die gevange Portugese edelmanne.
2) hy het 'n baie groot leër bymekaargemaak.
Daarom het hy 'n strategie van diplomasie aanvaar, indien nodig, met die dreigement van militêre mag. Die kragtige edelmanne van Portugal het Filippus ondersteun. Die laer klasse het die twee belangrikste mededingers van Philip (die hertogin van Braganza en Dom Antonio, voor Crato) ondersteun, omdat hulle bang was vir die manier waarop hulle behandel sou word, met die algemene voorbeeld van die manier waarop Castiliese kleinboere behandel word. Daar was ook 'n algemene afkeer van Castille in Portugal. Die edeles wat Philip gesteun het, het duidelik gehoop op belonings as hy suksesvol was met sy eis.
In 1580 is Henry oorlede. Hy het geen kinders gehad nie en hy het nie 'n opvolger aangestel nie. Ondersteuners van Dom Antonio het beslag gelê op Lissabon, die koninklike arsenale en die kroonskas. Die gewone mense het hom tot koning verklaar. Philip het hom 'n eenvoudige ultimatum gegee wat Dom Antonio geïgnoreer het. In Junie 1580 kruis Spaanse troepe na Portugal en weinig weerstand. Lissabon het vinnig geval en Portugal is opgeneem in die koninkryk van Spanje. In Desember 1580 het Philip Lissabon in triomf binnegekom.
Hoe het hy sy nuwe gebied regeer? Philip was baie skerp in hierdie aspek. Hy het Portugal daadwerklik verlaat om homself te regeer in 'n poging om die opposisie teen sy heerskappy tot die minimum te beperk. Portugal het haarself as 'n outonome land onder 'n vreemde koning administreer. 'Hoe het Spanje hierby gebaat? Portugal het 'n groot vloot gehad. Hul gesamentlike skepe was meer as 250.000 ton, terwyl Engeland op hierdie tydstip slegs 42.000 ton kon bekom. Portugal se oorsese kolonies kan gevind word in Afrika, Brasilië, Indië en die Molukkas. Teen 1598 was Portugal deel van Spanje, maar in wese afgesien van haar.
Die betrekkinge tussen beide lande regdeur die C16 was gespanne weens die langdurige Habsburg-Valois-oorloë. Henry II het die sukkelende Charles V en die nuwe en onervare Filips II as maklike teikens beskou en het hom verbind aan pous Paul IV in 'n anti-Spaanse alliansie wat die Spaanse gebied in die noorde van Italië geteiken het. Franse sukses in die geveg het gelei tot 'n haastige geslote vrede in 1556 by Vaucelles, wat gelei het tot 'n vyf-jaar skietstilstand. Spanje is verlos van skadelike voorwaardes, aangesien Frankryk onder haglike finansiële omstandighede verkeer en ondanks haar militêre sukses in Noord-Italië nie 'n langtermynveldtog kon bekostig nie. Paul IV was nie tevrede met die Franse antwoord nie. Hy was van Napels en wou sien dat die Spaanse mag in die omgewing van Italië verminder en verkieslik verwyder word. Napels was 'n Spaanse besitting. Paulus het probeer om Henry II aan te moedig om Napoli met pouslike steun te verower.
Eerder as om te wag om aangeval te word, het Philip besluit op 'n voorlopige staking teen die pouslike state. In September 1556 het 12.000 man onder leiding van die Hertog van Alva, die pouslike state binnegegaan en net 40 km van Rome af kamp opgeslaan. Frankryk kon die pous nie help nie. Die Hertog van Guise het 'n inval in Milaan probeer, maar teen 1557 moes hy terugtrek na Frankryk nadat hy nie daarin slaag om Civitella in te neem nie. Filippus het die pouslike state met vrygewigheid behandel wat hom in die groot Italiaanse state baie guns verwerf het. In ruil vir vrede was daar geen finansiële of territoriale eise nie.
Die aflevering in die pouslike state was eintlik sekondêr van Filippus se belangrikste voorneme - om te bewys dat hy minstens gelyk was aan Henry II. Philip het in 1557 'n alliansie met Engeland gesluit om hom deur die Engelse op die Kanaal te laat gebruik. Met hierdie waarborg het hy die hertog van Savoy beveel om 'n groot offensief teen die Franse te loods. Hy het 'n leër van 70.000 man uit Spanje en haar gebiede gehad. In Augustus 1557 is die Franse leër ernstig geslaan in die stryd met 10.000 slagoffers. Philip self lei sy troepe triomfantelik na St. Quentin in die noorde van Frankryk.
Teen Desember 1557 het die Franse hulself herorganiseer. Henry het Calais aangeval en beleër, wat destyds deur die Engelse gehou is. In Januarie 1558 het Calais oorgegee. Deur die huwelik was Philip koning van Engeland en die verlies van Calais was 'n ernstige knou vir sy aansien so kort nadat hy koning geword het. Die Franse oorwinning op Calais het baie gedoen om hul vertroue te verhoog, en hulle het Spaanse besittings in Nederland aangeval. Spanje het eers teen Julie 1558 haar magte herorganiseer toe die Franse by Gravelines verslaan is. Dit het effektief 'n stilstand gebring, aangesien geen van die twee partye in staat was om 'n langtermynveldtog te voer nie. Spanje is pas bankrot verklaar en die Franse monargie bestee veel meer as wat dit kon bekostig. Vredesonderhandelinge was reeds op Cateau-Cambresis aan die gang om die Habsburg-Valois-oorloë te beëindig.
Die probleem hier was dat albei konings bereid was om territoriale toegewings te aanvaar, maar nie een van die konings was bereid om hul reputasie te verloor nie. Uiteindelik het Frankryk verklaar dat sy alle aansprake op Italië sou beëindig, maar dat sy Calais sou behou. Die sleutelkwessie van Savoy is opgelos. Frankryk het haar eis daarvoor beëindig. Die Verdrag van Cateau-Cambresis is in April 1559 onderteken. Philip trou met Henry se suster Elizabeth (Mary Tudor is in 1558 oorlede). Frankryk sou eers tot 1797 vir Italië veg. Philip was persoonlik verheug oor die verdrag.
Na 1559 het Philip probeer om by Franse sake uit te hou. By enkele geleenthede het hy sy kommer uitgespreek teenoor die Katolieke Catherine de Medici oor die groei van die Hugenote in Frankryk - maar dit was alles. Die Hugenote het 'n groot deel van die vergadering gemaak tussen Catherine en die Hertog van Alva in Bayonne in 1565 ... maar niks het uit hierdie vergadering gekom nie en die belang daarvan was slegs in die gedagtes van die Hugenote.
Terwyl Frankryk by die Franse godsdiensoorloë betrokke was, was sy geen direkte bedreiging vir Spanje nie.
Daar was egter twee geleenthede toe Philip geglo het dat Frankryk probeer het om die sterkte van Spanje en haar reaksies op sekere situasies te beoordeel. Die verhouding tussen Philip en Frankryk het 'n draai gemaak toe Elizabeth oorlede is en eerder met haar suster, Marguerite, trou, trou Philip met Anne van Oostenryk. Die Hugenote het Perpignan beleër in die Spaanse Navarra wat baie naby Spanje was. Philip het gehoor van 'n plan deur Coligny vir die Franse om die Spaanse Nederland binne te val en dit dan te verdeel tussen Engeland, Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk. Catherine de Medici het hierdie skema beëindig en die bloedbad van St. Bartholomew's (Augustus 1572) is deur Philip toegejuig, veral omdat dit tot 'n ander uitbreek van gevegte in Frankryk gelei het, sodat hul aandag intern en nie intern gerig is nie.
Twee mense in Frankryk het Philip bekommerd gemaak:
1) Henry van Navarra - later Henry IV. Hy het die Franse Protestante gelei en 'n aanspraak op Spaanse Navarra gehad.
2) Francis, hertog van Anjou. Hy was die broer van Henry III en hy was bekend dat hy 'n dwaalleer was en onvoorspelbaar met betrekking tot sy gedrag. Hy het ses jaar lank die Nederlandse rebelle bygestaan ​​totdat hy in 1584 aan TB gesterf het.
Die dood van Anjou het die Protestantse Henry van Navarra die wettige erfgenaam van die Franse troon gemaak. Dit was in Philip se eie belang om te keer dat Henry koning word. In 1584 het Philip saam met die Guises by die Katolieke Liga aangesluit. Hy het troepe en 50,000 krone per maand voorsien om dit te finansier. Hy het 'n belofte gekry dat Frankryk nie in 'n Spaanse oorlog teen die Engelse sou inmeng nie. Daar was egter 'n groeiende wrok in Frankryk oor Spaanse troepe op Franse grond. Frankryk het nie toegelaat dat Philip 'n diepwaterhawe vir die Armada gebruik nie. Die gebruik van Gravelines het die taak van die Engelse baie makliker gemaak.
Die totale mislukking van die Armada het die Franse baie meer hoop gegee en Henry III het beveel om die moord op Henry, Hertog van Guise, te vermoor. Philip het die senior lid geword van die vinnig verswakkende Katolieke Liga. Henry III se dood in 1589 het beteken dat Henry van Navarre nou wettiglik die koning van Frankryk was. Philip besluit dat die enigste manier waarop hy oorgebly het, was om direk in te gryp. Drie miljoen hertogters is na die oorblywende lede van die Katolieke Liga gestuur en die Hertog van Parma is beveel om die oorlog in Nederland te verlaat en Parys te help verdedig teen Henry van Navarra.
In 1590 het Parma Parys binnegeval. Die hertog van Savoy het Oos-Frankryk beset en Spaanse troepe het in Italië geland. Dit lyk asof die kans bestaan ​​dat indien Henry van Navarre nie hierdie aanval sou oorleef nie, die dogter van Philip, Isabella, die volgende Franse monarg kan word. Hierdie potensiaal het die Franse wat baie agterdogtig was oor Filippus se voornemens (wat tot vandag toe nog nie duidelik is nie) ontstel, sowel as die pous, Clement VIII, wat glo dat Philip probeer het om 'n Katolieke superstaat te stig ten koste van die Vatikaan.
In April 1592 sterf Parma aan wonde wat Amiens verdedig het. Sy dood was 'n groot slag vir Philip, omdat Parma erken is as 'n bekwame generaal. Henry se bekering tot Katolisisme in 1593 het alles beëindig, maar Philip se planne in Frankryk is beëindig. Die bevolking van Frankryk, die edeles en die pousdom aanvaar Henry as die regmatige koning van Frankryk.
Desondanks het Philip probeer om Henry se reg op die troon uit te daag. Die staande van Spanje in Frankryk is 'n groot slag toegedien toe die Spaanse ambassadeur in Frankryk aan die Estates-Generaal aangekondig het dat Isabella koningin van Frankryk sou wees en dat sy met die toekomstige Heilige Romeinse keiser sou trou, of, as die Franse verkies, die hertog van dekmantel. Die Franse was woedend en Henry word in 1594 tot 'n Katolieke koning gekroon en hy het oorlog teen Spanje verklaar. Oorlog was die laaste ding wat Spanje in hierdie tyd kon bekostig. Henry sou deur die Verenigde Provinsies en Engeland gehelp word. Teenoor al die kanse en ten spyte van die krag waarmee hulle te staan ​​gekom het, het die Spaanse goed gevaar om mee te begin. Hulle het Calais in 1596 gevange geneem en Amiens in 1597. Maar bankrotskap het Philip laat besef dat hy vrede nodig het en in 1598 word die Verdrag van Vervins onderteken. Frankryk het Calais, Languedoc en Bretagne herstel. Teen 1598 was Spanje in 'n baie swakker toestand as Frankryk.
Logika sou bepaal dat twee dinge gedurende die regering van Filippus sou ontwikkel het met betrekking tot Spanje se betrekkinge met Engeland:
1) Terwyl hy met die Katolieke Mary Tudor getroud was, sou die verhouding goed en positief gewees het.
2) Terwyl Elizabeth op die troon was, sou die verhoudinge sleg gewees het as gevolg van die Protestantse geloof van die Engelse monarg.
Die verhouding tussen Philip en Engeland was egter nie so eenvoudig soos wat die bostaande scenario sou aandui nie.
Philip se huwelik met Mary (1554 tot 1558) was tipies polities. Die Spaanse raadslede van Charles V het besef dat die groeiende mag van Frankryk 'n direkte bedreiging vir Nederland was. 'N Huwelik tussen Philip en Mary, albei ywerige Katolieke, sou 'n nuwe super-staat in Wes-Europa skep: Engeland, Spanje en Nederland. Dit as 'n gekombineerde eenheid sou deur die erfgename van Philip en Mary geërf word en Frankryk 'n baie ernstige uitdaging aan die Europese heerskappy bied as wat Engeland en Spanje op individuele basis gedoen het. Nóg Philip en Mary is geraadpleeg oor die plan of die toekomstige huwelik.
Die huwelik was ver van 'n sukses. Philip het Engeland eers by twee geleenthede besoek (Julie 1554 tot Augustus 1555 en Maart tot Julie 1557). Daar was geen kinders uit die huwelik nie en daarom geen erfgename van die super-staat nie. Philip het Engeland egter as 'n waardevolle teengewig vir die Franse gesien. Die Habsburg-Valois-oorloë was in hul laaste dae en enige ooglopende voordeel bo die Franse kon vredesonderhandelinge bewerkstellig. Philip het sy bes gedoen om 'Engels' op sy besoeke te wees - selfs om Engels te drink - maar sy pogings is deur apatie begroet. Anti-Spaanse letterkunde het verskyn en ten spyte van sy pogings is Philip eenvoudig nie deur die Engelse mense aanvaar nie. Die ooglopende afkeer wat die mense vir hom gehad het, word gekoppel aan sy ooglopende minagting vir die Engelse. Filippus beskou hulle as ondankbaar, onbetroubaar en strydig.
Die huwelik wat Engeland en Spanje moes nader gebring het, het nie gewerk nie. Die dood van Maria in 1558 het Philip min pyn veroorsaak. Die toetreding tot die troon van die Protestantse Elizabeth was egter 'n probleem vir Filippus. Die vredesgesprekke op Cateau-Cambresis was in 'n belangrike en delikate stadium in 1558. Spanje moes Engeland se alliansie behou om die Guise-invloed in Skotland te verreken (Mary, koningin van die Skotte, is getroud met die Guise Francis, wat in 1559 King of France) en raadgewers van Philip het 'n huwelik tussen Philip en Elizabeth begin bepleit.
Elizabeth het ook 'n behoefte gehad om goeie betrekkinge met Filippus te verhoor en die Vatikaan het haar as onwettig verklaar, en as dit waar sou wees, sou die wettige erfgenaam Mary wees, Koningin van die Skotte, wat met Frans II van Frankryk getroud was. Daarom het Elizabeth die steun van Philip nodig gehad vir haar toetreding. Philip kon ook nie toelaat dat Frankryk 'n toon in Engeland kry nie, omdat die bedreiging vir Nederland nog groter sou word. Philip was ook hoopvol om Engeland terug te keer na die Katolisisme. Hier was dus 'n 'Verdediger van die Geloof' (soos Filippus homself wou styl) in ag genome 'n alliansie met die Protestantse Engeland. Hoeveel van Philip se beleid was dus godsdienstig georiënteerd? Hoeveel van sy beleid was bloot prakties en pragmaties?
Philip het homself in 1559 aangebied (hoewel hy homself as 'n man onder die doodsvonnis beskou '), maar Elizabeth het sy aanbod van die hand gewys. Philip trou eerder met Elizabeth van Valois.
Tussen 1559 en 1567 het Engeland en Spanje redelik goeie verhoudings met die oog op hul godsdienstige verskille gehad. Albei het 'n groot belang daarin gehad om nie die ander kwaad te maak nie. Spanje moes die Franse godsdiensoorloë monitor en die begin van die probleme in Nederland. Engeland moes ook die Guises in Frankryk en Skotland monitor. Dit was nie 'n verhouding wat uit vertroue gebore is nie, maar dit was 'n verhouding wat beide lande op daardie oomblik bevoordeel het. As sodanig het Philip persoonlik die Vatikaan oorreed om Elizabeth nie uit te sonder nie, omdat hy gevrees het dat dit 'n Katolieke opstand in Engeland sou veroorsaak wat die Franse Katolieke sou kon uitbuit. Selfs die groeiende Nederlandse opstand het die harmonie nie gesteur nie, hoewel Philip in hierdie geval sy uitlating gebruik het om te beweer dat die opstand nie 'n godsdienstige kwessie was nie, maar 'n uitdaging vir sy monargiese gesag en een ander monarge sou met meegevoel beskou het, aangesien hulle skaars kon hê steun vir die rebelle uitgespreek het as dit politieke rebelle in hul tuisstaat sou kon aanmoedig. 'N Punt in Spanje se guns in hierdie tyd, was die gewildheid by Elizabeth van die Spaanse ambassadeur - Guzman de Silva.
Na 1567 het die verhouding tussen Spanje en Engeland erger geword. Hoe het dit gebeur ?
Nederland was die kwessie waarop albei lande bots. As Filippus 'n Protestantse opstand onderneem het (een wat baie naby aan die oewers van Engeland plaasgevind het), was daar 'n waarborg dat hy nie die Protestantse geloof in Engeland sou probeer neerwerp nie. Engeland was nie in 'n militêre posisie om Nederlanders te help nie, maar sy kon die Spaanse seevoorsieningslyne van Spanje belemmer. In 1567 het die Spaanse geantwoord deur beslag te lê op tien skepe van John Hawkins in San Juan de Ulua. Hierdie gebeurtenis het 'n vlaag anti-Spaanse sentimente in Engeland ontlok en bevestig dat Philip nie vertrou moes word nie.
Elizabeth het daarop gereageer deur beslag te lê op vyf Genoese silwerskip wat £ 40,000 se waarde vir die pond na Nederland vervoer het. 'N Anglo-Hollandse handelsembargo is in 1568 deur die Spaanse opgelê, wat Elizabeth uitgelok het om die beslaglegging op veertig Spaanse skepe in Engeland te beveel. Philip het geantwoord deur opdrag te gee dat daar op alle Engelse skepe in Spanje beslag gelê moes word. Dat almal so vinnig handuit geruk het, is 'n aanduiding dat 'goeie' betrekkinge met Spanje slegs papierdun was en dat die sogenaamde 'goeie' jare nog nie daarvandaan was nie. Handelsbetrekkinge is eers in 1573 genormaliseer, maar die skade is aangerig.
Elf ekspedisies na Suid-Amerika het tussen 1572 en 1577 plaasgevind. Elizabeth beweer dat hulle nie-amptelik was en nie haar seën gehad het nie. Sy ontken spesifiek die aanval van Drake op Nombre de Dios in 1573. Philip het geglo dat Elizabeth agter die aanvalle staan ​​en dat sy geloof versterk is toe Raleigh in 1584 'n nedersetting in Roanoke, Virginia probeer stig het, wat die Spaanse skeepslyne direk bedreig het.
In Mei 1585 het Philip beveel dat alle Engelse goedere en skeepvaart in Iberiese water beslag gelê moes word. Elizabeth het geantwoord deur aan die kaptein van die handelaars die reg te verleen om enige Spaanse skepe te plunder om enige verlies op te doen.
Dit was egter die oënskynlike betrokkenheid van Engeland in Nederland wat Philip die meeste uitgelok het. In 1572 is 'n Nederlandse privaat beveel om Dover te verlaat. Toe William, Baron van Lumey de la Marck, in Flushing beland, het hy 'n groot opstand ontlok wat geskiedkundiges die begin van die opstand as sodanig beskou in teenstelling met vorige skermutselings. Philip het geglo dat Elizabeth dit beplan het en dat, indien William nie uit die Engelse waters verdryf is nie, die opstand nie sou plaasgevind het nie. Daar is geen bewyse dat dit waar is nie en dat dit niks meer as 'n toeval was nie, en dat Elizabeth die teenwoordigheid van William in Dover as 'n uitdaging vir Spanje beskou het - daarom is hy beveel om te vertrek.
Van 1572 tot 1585 het Elizabeth probeer om die opstand te weerhou. Dit het in 1585 verander toe die rebelle uiters kwesbaar gelyk het en deur die Verdrag van Nonsuch het Elizabeth ingestem om 6.000 man onder die Graaf van Leicester en £ 126.000 te stuur. In ruil daarvoor het Elizabeth Flushing, Brill en Rammekens geëis. Daar was 'n algemene ooreenkoms tussen haar adviseurs dat indien die Nederlanders sou val, die posisie van Engeland baie bedreig sou word. Dit wil voorkom asof hierdie aanhoudende probleem met Nederland en die aanvalle deur Drake, Philip reeds in 1585 in die plan vir die Armada gedryf het.
Philip self was nie onskuldig aan uitlokkende dade nie. Sy posisie sentreer rondom Mary, koningin van die Skotte. In die vroeë jare van haar gevangenskap in Engeland het Philip 'n neutrale posisie ingeneem en het hy niks gedoen om Elizabeth uit te lok nie. Philip se betrokkenheid by die 1571-plan om Engeland destyds op die Ridolfi-plot in te val, is vinnig laat vaar toe dit duidelik geword het dat die beheer van die Noordsee ver bo die vermoë van die Spaanse vloot was en dat die 10.000 beskikbare soldate ver onder die syfer was nodig vir 'n suksesvolle aanval op Engeland.
In die 1580's het Philip oortuig geraak dat Mary Stuart 'n wenslike keuse vir die monarg van Engeland was. Hy het haar gesien as 'n potensiële marionet wat sy invloed aansienlik in Europa kon uitbrei. Die mag van die Guises is in Frankryk verswak en Francis was nou dood - dus het die skakel tussen die Guises en Mary nie meer vanuit Philip se oogpunt bestaan ​​nie. In 1583 word Philip direk betrek by 'n komplot om Elizabeth - die Throckmorton-plot - wat die Jesuïete en die Spaanse ambassadeur Mendoza betrek het, dood te maak. Dit was Mendoza wat Philip se deel in die intrige erken het.
Philip het verskeie redes gehad om die Armada te bestel:
1) Engeland se beheer oor die Engelse kanaal het die vermoë van Spanje om haar troepe in Nederland te voorsien, belemmer. Gevolglik moes Spanje staatmaak op 'n landvoorsieningsroete wat stadig en oop vir aanval was.
2) Philip het aangeneem dat as die Engelse van die Armada weet, sy swaar uitgawes sou moes aangaan om haar vloot te moderniseer. As Elizabeth dit nie kon bekostig nie, kan sy vir vrede dagvaar op voorwaardes wat gunstig is vir Spanje.
3) Engeland kan weer tot katolisisme omgeskakel word. Die Armada het 180 geestelikes gedra, en 24 Jesuïete het in Vlaandere gewag om opgeneem en na Engeland vervoer te word, en kardinaal Allen ('n Engels gebore sendeling) was gereed om die nuwe Katolieke staat oor te neem.
Die Armada was nie net 'n godsdienstige kruistog nie - hoewel die bevolking van Spanje dit so vertolk het. Philip was byna seker meer besorg om die veldtog in Nederland 'n hupstoot te gee, hoewel hy wel beveel het dat indien die inval gedeeltelik suksesvol was, die Hertog van Parma in Katolieke in Engeland verdraagsaamheid sou moes eis. Hy was nie oortuig dat daar voldoende steun vir die Katolisisme in Engeland was nie en dat hul vermoë om die Armada te ondersteun minimaal sou wees. 'Daar is geen bewyse dat hy die verowering van Engeland beoog het nie.' (Woodward) Op sy beste wou hy die suidooste van Engeland inneem en dit as 'n bedingingstoonbank gebruik om die lewens van die Katolieke in Engeland te verbeter.
Die eerste plan vir 'n armada is deur Santa-Cruz, kaptein-generaal van die Oseaan, voorgestel. Hy wou hê dat 'n mag van 560 skepe en 94 000 man uit Lissabon moes vaar. Hy het beraam dat dit 3,5 miljoen dukatte sou kos. Die hertog van Parma het 'n ander idee gehad: vervoer 30.000 man van die Spaanse basisse in Nederland met behulp van ligte bote. Aangesien hierdie bote kwesbaar was vir aanvalle, sou dit Santa Cruz se verantwoordelikheid wees om die Channel of English warships skoon te maak. Parma het beraam dat so 'n onderneming 150,000 dukatte per maand sou kos.
Philip hou van Parma se plan. Philip het probeer om pous Sixtus V te oorreed dat die Armada die Katolieke geloof in die algemeen sou bevoordeel. Sixtus was oortuig van die belangrikheid van die ondersteuning van die Armada toe die nuus oor die teregstelling van Mary, koningin van die Skotte hom bereik het. Philip het nie die nuus oor die teregstelling van Mary nodig gehad om hom te oorreed nie, aangesien hy reeds besluit het om in te val. Haar teregstelling het die Armada egter 'n beeld gegee om meer soos 'n godsdienstige kruistog te wees. Sixtus het een miljoen hertogters belowe sodra 'n militêre mag beland het.
Philip het probeer om Parma se plan te verander. Philip wou die omvang van die Armada vergroot en die Spaanse magte in Nederland opnuut afdwing op dieselfde tyd as hy Engeland binneval. Parma het nie die veranderinge aan sy plan gesteun nie omdat hy gevrees het dat hulle die militêre mag van Spanje sou uitbrei.
Die aanstelling van Medina-Sidonia as die bevelvoerder van die Armada het nie tydgenote verras nie, aangesien hy die belangrikste edelman in Castille was. Daarom sou sy posisie as die eerste kleinkind van Castille die Armada meer respek verleen onder die rykes van Castille. Medina-Sidonia was ook baie ryk en Philip het verwag dat hy vir die koste van die vloot sou betaal - aangesien die Spaanse publiek in wese deur die Spaanse publiek beskou word as 'n kruistog teen dwaalleer en Medina-Sidonia 'n toegewyde Katoliek was. Philip het ook geweet dat Medina-Sidonia ook die koning baie respekteer en dat hy nooit 'n koninklike orde sou wou uitdaag nie. Hy het nog nooit op die see geveg nie, maar hy was bekend dat hy 'n formidabele vlootbeheerder was. Verrassend vir Philip het Medina-Sidonia vir Filippus gevra om hom nie aan te stel nie, omdat hy van mening is dat hy nie in die posisie is nie. Philip ignoreer die pleidooi en Medina-Sidonia neem die pos in.
Die Armada het 'n swak begin gehad. Dit is eers in Mei 1588 geseil en het in 'n storm ontstaan. Vyf skepe uit 130 het verlore gegaan. Medina-Sidonia het Filippus gevra om die missie af te weer. Filippus het geweier om te sê dat God wil hê dat dit moet voortgaan - en sodoende het die Armada nog meer 'n godsdienstige status gegee. Hy was ook bewus daarvan dat Europa geweet het dat sy vloot geseil het en dat hy nie die gedagte kon duld dat die wêreld se grootste vloot in die hawe opgebou word nie, wat die indruk skep dat hy bang was om te seil. 'Dit is 'n skande om ons vloot opgeblase en ondoeltreffend te laat.' (Philip)
Die reis deur die kanaal was opvallend suksesvol vir die Armada. Slegs drie skepe het verlore gegaan en 122 het Calais bereik. Dit was te danke aan die feit dat die Spaanse streng by hul plan gehou het om homself te verdedig en nie aanvalle te loods nie. Dit was by Gravelines (Calais) waar rampe getref het. Die brandweë wat met Drake geassosieer word, het die formasie verdeel en vir die Spaanse skepe het dit 'n geval van elkeen vir hul eie geword. Terwyl die kanaal geblokkeer was, was die enigste roete wat die Spaanse skepe kon gebruik om na Spanje terug te keer, om noord van die Skotse kuslyn te gaan, die westekant van Engeland af te seil en dan wes van Katolieke Ierland na veiligheid te gaan. Die weer het die skepe verwoes wat nie deur die brandweer skepe vernietig is nie. Die skepe wat in Ierland beland en hulp verwag het, is deur die Iere as indringers aangeval.
Ironies genoeg was dit Parma wat glo dat die plan nie sou werk nie. Hy was steeds oortuig daarvan dat die veranderinge aan sy plan noodlottig was, maar hy het saam met Philip se veranderde plan, uit lojaliteit aan die koning, saamgegaan. Medina-Sidonia het ook die mening uitgespreek dat dit nie sou werk voordat dit selfs geseil het nie. In Parys het beroepswedders 6 tot 1 aangebied om dit te oorleef.
Philip het dit duidelik gemaak dat die weer die Armada verslaan het, maar die uitdrukking 'dit was God se wil' is gereeld in Spanje gehoor. Spanje het 'n ondersoek gelas en slegs een man is skuldig bevind - Diego Flores de Valdes, die hoofseun-offisier wat beveel het dat toue gesny moes word toe die brandweer skepe in die hawe van Calais binnekom. Hy is 'n jaar tronk toe gestuur. 'Maar as een persoon die skuld het, was dit Philip.' (Woodward)
geen plan was gemaak om Parma se treë met Medina-Sidonia te koördineer nie. Santa Cruz het oorspronklik 40 tot 50 gale gevra om die hoofmag te vergesel, maar slegs vier het op die kanaal gevaar. Don Francisco de Bobadilla, bevelvoerder van die soldate wat deur die Armada vervoer word, beskou dit as 'n fout wat Philip geweet het dat sy vloot kwesbaar is vir vuurkrag van die Engelse en dat noue ontmoetings dodelik kan wees. Ongeag hiervan het hy Medina-Sidonia beveel om voor te berei vir hand-aan-hand-gevegte wat uiteraard noodsaak dat beide vloote vir mekaar sluit. Medina-Sidonia het verkies om hierdie taktiek te ignoreer.
Die Armada het natuurlik die kans op 'n versoening tussen Engeland en Spanje vernietig. Die sukses van die organisasie agter die Armada is nog altyd aangehaal as 'n voorbeeld van hoe effektief Philip se burokrasie was toe dit 'n gemeenskaplike doel gehad het om na te streef. That it failed was due to the "armchair" knowledge Philip had of military strategy.