Afskeid van Napoleon van die Keiserlike Wag (20 April 1814) - Verskeie
Titel: Napoleon se afskeid van die Keiserlike Wag in Cour du Cheval-Blanc aan die Château de Fontainebleau.
Skrywer: MONTFORT Antoine Alphonse (1802 - 1884)
Datum getoon: 20 April 1814
Afmetings: Hoogte 98 - Breedte 130
Tegniek en ander aanduidings: 20 April 1814 Olie op doek Na Horace Vernet.
Prentverwysing: 90EE1012 / MV 1775
Napoleon se afskeid van die Keiserlike Wag in Cour du Cheval-Blanc aan die Château de Fontainebleau.
Februarie 1814: die veldtog in Frankryk draai sleg; die generaals volg nie meer die planne van Napoleon nie, wat op 18 Februarie sy laaste oorwinning in die Slag van Montereau behaal het. Op Woensdag 20 April is dit die vertrek na die eiland Elba.
Die toneel is in die Cour du Cheval Blanc (ook ter nagedagtenis aan hierdie episode Cour des Adieux genoem). Ons kan aan die bokant en aan die linkerkant die beroemde hoefystertrap raai wat onder Louis XIII geskep is. Napoleon is in die middel van die prentjie, gesig aan, in stewels, swaard aan die kant, sy kop dra die legendariese hoed. Agter hom, links, sien die verteenwoordigers van die oorwinnende lande, hoed in die hand, graf uit. Een van hulle lig sy hoed met sy linkerhand. Napoleon se twee generaals, wat ook ontdek is, stel hom baie noukeurig saam. Die keiser is baie regop en toon geen swakheid nie. Links op die voorgrond swaai soldate met hul pette. Die vaandeldraer, waarheen Napoleon sy linkerhand uitsteek en vorentoe, steek sy oë met sy linkerhand weg. Die kleure is oorwegend donker. Die uitbeelding van hierdie toneel, wat deur die verskillende outeurs beskryf word as gekenmerk deur intense emosie, is nogal koud. Swaartekrag, meer as emosie, oorheers hier. Die gebare is styf, die gesigte gevries. Dit lyk asof die skilder tussen twee visioene geskeur word.
Horace Vernet (1789-1863), skrywer van die oorspronklike skildery waarvan Montfort se werk 'n eksemplaar is, was nie getuie van die toneel nie. Dit transkribeer wat gewilde beelde oorgedra het. Die toneel vind plaas net toe Napoleon pas sy toespraak afgehandel het: "Soldate van my ou garde, ek groet u ...". Sommige mans, ou, geharde gegrom, huil. Generaal Petit kom nader, Napoleon gaan die vlag soen, die generaal omhels, wens daardie soene klink in die harte van al sy dapper mans. Rekeninge sê dat generaal Koller toe sy hoed op die punt van sy swaard gesit het om dit te swaai: Vernet se skildery, soberder, meer ingetoë, wys net die hoed wat in sy hand gehou word, bo die koppe opgehef. Die swart legende, ontwikkel tydens die bewind van Napoleon, aangevuur deur Engeland, is gebaseer op interne opposisie en gewilde moegheid in die lig van onophoudelike oorloë wat ellende veroorsaak: die Arend het die Ogre geword. Na die abdikasie het die swart legende voortgegaan om te sirkuleer, want honderde anti-Napoleoniese pamflette verskyn tussen 1814 en 1821. Maar 'n goue legende van Napoleon ontwikkel ook met die terugkeer van die Bourbons. Dit gaan oor 'n geskiedenis wat hersien en reggestel is deur die rekenings van die ou soldate of halfbetaling, die gravures en die gewilde liedjies wat die lot van die klein korporaal en die mag wat toe aan Frankryk gegee is, verheerlik. As die groot outeurs bydra tot die bevordering van hierdie keiserlike epos (Hugo, Lamartine, Musset, Vigny, Stendhal, Balzac, ens.), Behou die liedjies en gravures gewilde vurigheid. Sodoende dra ballingskap daartoe by dat Napoleon 'n slagoffer word. En die eerste episode van hierdie tragedie is beslis die afskeid van Napoleon van sy wag aan die voet van die hoefystertrap in Fontainebleau.
Stendhal (Henri Beyle, gesê)
Jacques BAINVILLE Napoleon Parys, herbalanseer Balland, 1995. Juan-Carlos CARMIGNANI en Jean TRANIE Napoleon: 1814, die Franse veldtog Parys, Pygmalion-Gérard Watelet, 1989. Paul NOIROT Napoleon Bonaparte: literêre refleksies en resonansies van 1800 tot 2000 Parys, Maisonneuve en Larose, 1999 Jean TULARD (regie) Napoleon-woordeboek Parys, Fayard, herdruk 1999.