Wat beteken 'opperbevelhebber' werklik?
Geskiedenis en Kultuur Amerikaanse presidente
Hoe presidente se militêre magte oor tyd verander het
Die Amerikaanse Grondwet verklaar die president van die Verenigde State om die "opperbevelhebber in hoof" van die Amerikaanse weermag te wees. Die Grondwet gee egter ook die Amerikaanse Kongres die eksklusiewe mag om oorlog te verklaar. Gegewe hierdie oënskynlike grondwetlike teenstrydigheid, wat is die praktiese militêre magte van die opperbevelhebber?
Artikel II Artikel 2 van die Grondwet-Hoofbevel Klousule bepaal dat "[president] sy opperbevelhebber is van die leër en vloot van die Verenigde State en van die Militië van die verskillende state, wanneer dit in die werklike beroep geroep word. Diens van die Verenigde State. "Maar Artikel I, Artikel 8 van die Grondwet, gee Kongres die enigste mag, om oorlog te verklaar, briewe van marque en herhaling te gee en reëls te maak oor die aanvang van grond en water; ... "
Die vraag wat byna elke keer opduik, is hoeveel, of enige militêre mag die president kan ontbreek in die afwesigheid van 'n amptelike oorlogsverklaring deur die Kongres?
Konstitusionele geleerdes en prokureurs verskil van die antwoord. Sommige sê die opperbevelhebber Klousule gee die president uitgebreide, bykans onbeperkte mag om die weermag te ontplooi. Ander sê die stigterslede het die president die hoofbevelvoerder slegs gegee om burgerlike beheer oor die weermag te vestig en te behou, eerder as om die president addisionele magte te gee buite 'n kongresverklaring van die oorlog.
Die Oorlogsmagresolusie van 1973
Op 8 Maart 1965 het die 9de Amerikaanse Marine-ekspedisie Brigade die eerste Amerikaanse stryd troepe ontplooi tot die Viëtnam-oorlog. Vir die volgende agt jaar het presidente Johnson, Kennedy en Nixon steeds Amerikaanse troepe na Suidoos-Asië gestuur sonder kongresgoedkeuring of amptelike oorlogsverklaring.
In 1973 het die Kongres uiteindelik gereageer deur die Oorlogsmagte-resolusie te slaag as 'n poging om te stop wat kongresleiers gesien het as 'n erosie van die Kongres se grondwetlike vermoë om 'n sleutelrol in militêre gebruik van magsbesluit te speel. Die Oorlogsmagte-resolusie vereis dat presidente binne 48 uur die Kongres van hul verbintenisstryd troepe in kennis stel.
Daarbenewens vereis dit presidente om alle troepe na 60 dae te onttrek tensy die Kongres 'n resolusie aangeneem waarin oorlog verklaar word of 'n uitbreiding van die troepontplooiing verleen word.
Die oorlog teen terrorisme en die opperbevelhebber
Die 2001-terreuraanvalle en die daaropvolgende Oorlog op Terror het nuwe komplikasies tot gevolg gehad met die verdeling van oorlogsmagte tussen die Kongres en die hoofbevelvoerder. Die skielike teenwoordigheid van verskeie dreigemente wat deur swak gedefinieerde groepe veroorsaak word, wat dikwels deur godsdienstige ideologie gedryf word, eerder as getrouheid aan spesifieke buitelandse regerings, het die behoefte geskep om vinniger te reageer as wat toegelaat word deur die gereelde wetgewende prosesse van die Kongres.
President George W. Bush het met die toestemming van sy kabinet en militêre gesamentlike stafhoofde bepaal dat die aanvalle op 9-11 deur die Al Qaeda-terroriste-netwerk befonds en onderneem is. Verder het die Bush-administrasie bepaal dat die Taliban, wat onder die beheer van die regering van Afghanistan optree, al-Qaeda toegelaat het om sy vegters in Afghanistan te huisves en op te lei. In reaksie daarop het president Bush eensydig Amerikaanse militêre magte gestuur om Afghanistan te verower om al-Qaeda en die Taliban te veg.
Net een week na die terreuraanvalle - op Sept.
18, 2001 - Kongres geslaag en president Bush het die magtiging vir die gebruik van militêre geweld teen terroriste wet (AUMF) onderteken.
As 'n klassieke voorbeeld van "ander" maniere om die Grondwet te verander , het die AUMF, terwyl die oorlog nie verklaar is, die president se konstitusionele militêre magte as hoofbevel uitgebrei nie. Soos die Amerikaanse Hooggeregshof in die Koreaanse Oorlog-verband van Youngstown Sheet & Tube Co v. Sawyer verduidelik het , verhoog die president se mag as hoofbevel wanneer die Kongres sy bedoelings duidelik uitdruk om die optrede van die opperbevelhebber te ondersteun. In die geval van die algehele oorlog teen terreur, het die AUMF die Kongres se voorneme uitgespreek om toekomstige optrede deur die president te ondersteun.
Tik Guantanamo Bay, GITMO
Tydens die VSA-invalle van Afghanistan en Irak het die Amerikaanse weermag "gevang" Taliban en Al Qaeda-vegters vasgelê by die Amerikaanse vlootbasis, geleë in Guantanamo Bay, Kuba, algemeen bekend as GITMO.
Om te glo dat GITMO - as 'n militêre basis - buite die jurisdiksie van die Amerikaanse federale howe was, het die Bush-administrasie en die weermag die gevangenes daar jare lank gehou sonder om hulle amptelik te hef, of hulle in staat te stel om skrifte van habeas corpus uit te voer wat veeleisende verhore voor 'n regter.
Uiteindelik sal dit aan die Amerikaanse Hooggeregshof wees om te besluit of die GITMO-gevangenes ontken word of sekere wettige beskerming wat deur die Amerikaanse Grondwet gewaarborg word, die bevoegdhede van die opperbevelhebber oorskry het.
GITMO in die Hooggeregshof
Drie hooggeregshofbesluite wat verband hou met die regte van die GITMO-gevangenes het die militêre magte van die president as hoofbevelder duideliker omskryf.
In die 2004-saak van Rasul v. Bush het die Hooggeregshof beslis dat die Amerikaanse federale distrikshowe die gesag gehad het om petisies te ontvang vir habeas corpus wat deur vreemdelinge in bewaring gehou word in 'n gebied waarheen die Verenigde State van Amerika "plenaire en eksklusiewe jurisdiksie" gebruik, insluitend die GITMO aangehoudenes. Die hof het verder beveel dat die distrikshowe enige habeas corpus-petisies wat deur die gevangenes geliasseer is, hoor.
Die Bush-administrasie het gereageer op Rasul v. Bush deur te bestel dat petisies vir habeas corpus van die GITMO-gevangenes net deur militêre regstelsel-tribunale gehoor word, eerder as deur burgerlike federale howe. Maar in die 2006-saak van Hamdan v. Rumsfeld het die Hooggeregshof beslis dat president Bush nie grondwetlike gesag gehad het onder die hoofkommandant van die bevelvoerder om die gevangenes wat in militêre tribunale probeer is, te bestel nie.
Daarbenewens het die Hooggeregshof beslis dat die Wet op Magtiging vir Gebruik van Militêre Krag teen Terroriste (AUMF) nie die presidensiële magte as hoofbevel uitbrei nie.
Die Kongres het egter gehandel teen die oorheersing van die Wet op Gevangenisbehandeling van 2005, wat verklaar het dat "geen hof, hof, geregtigheid of regter geregtigheid het om te versoek of te oorweeg" petisies vir skrifte van habeas corpus geliasseer deur uitheemse gevangenes by GITMO.
Ten slotte, in die 2008-saak van Boumediene v. Bush , het die Hooggeregshof 5-4 verklaar dat die grondwetlike gewaarborgde reg van habeas corpus-hersiening toegepas is op die GITMO-gevangenes, sowel as aan enige persoon wat as 'n "vyandige vegter" aangewys is.
Vanaf Augustus 2015 het slegs 61 hoofrisiko-gevangenes by GITMO gebly, van 'n hoogtepunt van ongeveer 700 op die hoogte van die oorloë in Afghanistan en Irak, en bykans 242 toe president Obama in 2009 begin het.