Egyptian Relief wat 'n slagter en 'n os wys (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Egyptian Relief wat 'n slagter en 'n os wys
Lys van Egiptiese hiërogliewe
Die totale aantal duidelike Egiptiese hiërogliewe het mettertyd toegeneem van honderde in die Middelryk tot etlike duisende gedurende die Ptolemaïese Koninkryk.
In 1928/1929 publiseer Alan Gardiner 'n oorsig van hiërogliewe, Gardiner se bordelys, die basiese moderne standaard. Dit beskryf 763 tekens in 26 kategorieë (A – Z, ongeveer). Georg Möller het meer uitgebreide lyste opgestel, georganiseer volgens historiese tyd (postuum gepubliseer in 1927 en 1936).
In Unicode, die blok Egiptiese hiërogliewe (2009) bevat 1071 tekens, organisasie gebaseer op die lys van Gardiner. Vanaf 2016 is daar 'n voorstel van Michael Everson om die Unicode -standaard uit te brei tot die lys van Möller. 
... Wat is 'n "Ennead"?
Ennead, 'n woord wat afgelei is van die Griekse betekenis nege, is net nog 'n groep Egiptiese gode met sy eie skeppingsverhaal. Die getal nege was 'n heilige getal wat ook vir 'alle' gode kon staan. Dit was omdat die Egiptenare meervoude aangedui het deur drie te gebruik, en nege was dan die voorstelling van die meervoud van meervoude.
Die aanbidding van Heliopolis is soos volg:
Shu (die lug)
Geb (die aarde)
Moer (die lug)
Alhoewel dit die algemeenste manier is om oor die Ennead te lees, was daar in die antieke Egipte verskeie Enneads. Piramiedtekste noem die Groot Ennead, die Klein Ennead, die Dual Ennead, meervoud Enneads, en selfs die sewe Enneads. Sommige farao's het Enneads geskep wat hulself veral opgemerk het; Seti I in sy tempel in Redesiyah het die Ennead aanbid wat ses belangrike gode saamgevoeg het met drie goddelike vorme van homself.
Sommige hervertellings van die mites verklaar ook dat Anubis die seun van Nephthys en Seth is, maar dit is nie die geval in die oorspronklike Egiptiese verhaal nie. Die Ennead Creation Story lui soos volg:
... Aan die begin was daar niks (Non). 'N Hoop aarde het uit die non gestyg en daarop Atum (later Amun of Re) homself geskep het. Hy wou nie alleen wees nie, so hy masturbeer (of spoeg) die vervaardiging van lug (Shu) en vog (Tefnut). Shu en Tefnut het die aarde gebaar (Geb) en die lug (Moer). Geb en Nut is deur Shu geskei, wat ons wêreld geskep het. Die kinders van Nut en Geb was Osiris, Horus die ouderling, Stel, Isis en Nephthys…
Waarom beeste in die antieke wêreld saak gemaak het?
Ek het nadink oor die plek van die nederige koei of os in figuurlike kuns in die geskiedenis. Dit is so langs een dat ek dit in twee dele moes verdeel. Dit kan maklik 'n boek wees! Dit is 'n baie lang geskiedenis wat nie verbasend is nie, aangesien mense vir hul voortbestaan ​​van beeste afhanklik was. Beeste het op verskillende tye dinge soos lewe, rykdom, mag en selfs die goddelike voorgestel.
Man en koeie, osse, osse, kat t le, gaan 'n lang pad terug. Mense jag al meer as 17 000 jaar in Europa, en nog belangriker vanuit ons oogpunt. Ek gebruik die term "mense" verstandig, aangesien daar bewyse is, gebaseer op meting van handafdrukke, dat die eerste figuurlike kunstenaars vroue kon gewees het. Mans het moontlik op hierdie diere gejag, maar vroue sou die anatomie van hierdie diere baie goed geken het deur hul karkasse op te sny vir voedsel en klere.
Een van die grootste diere in die "Hall of Bulls", geverf op die mure van die grotte in Frankryk in Lascaux, is 'n swart bul. Hy is 'n ongelooflike lengte van 5,2 meter (17 voet), wat hom die grootste dier maak wat tot dusver in grotte -kuns ontdek is.
Daar is baie voorstellings van beeste in prehistoriese kuns in grotte en op rotswande in Spanje, Indië en Afrika. Wie weet watter funksie hierdie beelde gedien het. was hulle bedoel om 'n soort magiese krag oor hierdie diere uit te oefen? Was dit 'n soort gebed, of 'n prentjie -inkopielys vir die gode?
Waarom is hierdie voorwerpe gemaak?
'N Stela (meervoud stelae) is 'n gedenkplaat versier met teks en/of beelde. Ou Egiptenare het stele vir baie doeleindes opgerig, insluitend om historiese gebeure te dokumenteer, dekrete op te teken (die Rosetta -steen is 'n bekende voorbeeld) en om die dooies te onthou.
Hierdie stele in ons versameling herdenk twee Egiptiese gesinne van die hoër klas wat gedurende die Middelryk geleef het (ongeveer 2055–1650 vC). Alhoewel ons nie weet waar die stela gevind is nie, sou dit in die ou tyd waarskynlik op openbare plekke opgerig gewees het - miskien in die grafkapelle van hul eienaars - waar familie, vriende en ander besoekers die inskripsies kon opsê en lees die name hardop. Volgens die ou Egiptiese oortuiging het u onthou om u lewe in die hiernamaals te beveilig, om u te onthou en u naam te laat spreek.
Nekropolis van Saqqara.
Die derde van die belangrikste piramides in Giza behoort aan Mekaure. Dit is die kleinste van die drie, wat tot 'n hoogte van 65 meter (213 voet) styg, maar die kompleks het 'n paar van die mooiste voorbeelde van beeldhouwerk behou om uit die hele Egiptiese geskiedenis te oorleef.
Piramide van Menkaure, kamer met nisse
Die piramide -kamers van Mekaure is ingewikkelder as dié van Khafre en bevat 'n kamer met dekoratiewe panele en nog 'n kamer met ses groot nisse. Die grafkamer is bedek met massiewe granietblokke. Sy swart klip -sarkofaag, ook gekerf met nispanele, is binne gevind, maar het in 1838 op see verlore gegaan toe dit na Engeland vervoer is.
Koning Menkaure (Mycerinus) en koningin, 2490–2472 v.G.J., Greywacke, algehele: 142,2 x 57,1 x 55,2 cm, 676,8 kg/56 x 22 1/2 x 21 3/4 duim, 1492,1 pond (Museum of Fine Arts, Boston)
Binne die lykshuis en tempels van Menkaure, wat nie een voor sy dood voltooi is nie, het opgrawings 'n reeks standbeelde van die koning onthul. Die pragtige tydperk van die koning met 'n koningin (nou in die Museum of Fine Arts, Boston), sowel as 'n aantal triades wat wys hoe die koning deur verskillende gode omhels word, is ontdek in die tempel van die vallei en is oorspronklik opgerig rondom die oop hof.
Hierdie tempel was nog steeds 'n aktiewe plek van kultus laat in die Ou Koninkryk en is amper heeltemal herbou aan die einde van die 6de dinastie nadat dit erg beskadig is deur 'n vloed.
In 'n onlangse artikel op BBC News het Joel Gunter en Vikas Pandey die bakterioloog Waldemar Mordechai Haffkine beskryf as 'n pionier wat die wêreld vergeet het en die wêreld vergeet het.
Haffkine het die eerste entstowwe ter wêreld vir cholera en buikpes geskep, waarvan meer as 26 miljoen dosisse tussen 1897 en 1925 in Indië vervaardig is. Die gevolge van die verkeerde hantering van een flessie het egter tot gevolg gehad dat sy bydrae tot onlangs tot die stryd teen aansteeklike siektes tot gevolg gehad het oor die hoof gesien.
Behalwe sy prestasies met entstowwe, het Haffkine ook skakels na Oxford gehad wat vergete skakels was wat gelei het tot 'n aantal fassinerende fotografiese en argivale items wat in die versamelings van die History of Science Museum en die Bodleian oorleef het.
Vriendskap met die Acland -familie
Haffkine se verbinding met Oxford kruis die geskiedenis van openbare gesondheid, fotografie en een van die stad se invloedrykste gesinne: die Aclands.
Die Acland -familie - onder leiding van Sir Henry Wentworth Acland, Regius Professor in Geneeskunde - het 'n deurslaggewende rol gespeel in die akademiese, burgerlike en wetenskaplike lewe van Victoriaanse Oxford. In hul groot huis in Broadstraat (sedert dit gesloop is om plek te maak vir die Weston -biblioteek), het hulle baie van die vooraanstaande mans en vroue van die dag ontvang, insluitend Haffkine.
Maull & amp; Polyblank, "Dr Acland" (albumdruk, 1860)
Bodleian Library, MS. Fotograaf. b. 34, f. 151
Die vriendskap tussen Haffkine en sir Henry Acland het ontstaan ​​uit hul gemeenskaplike belangstelling in die behandeling van epidemiese siektes. Maar dit het ook Acland self oorleef, wat tot sy dogter, die pionierkleurfotograaf Sarah Angelina Acland, strek.
Haffkine se verhouding met die gesin kan opgespoor word deur briewe en foto's van juffrou Acland, wat 'n bykomende insig bied in haar gesin se bydrae tot die vordering van openbare gesondheid, tuis en in die buiteland, en die effek - al te dikwels tragies - dat sommige van die die algemeenste aansteeklike siektes van die eeu op hul lewens gehad het.
Sir Henry Acland en die stryd teen cholera
Sir Henry Acland se reputasie as dokter en administrateur is die eerste keer bevestig deur sy werk tydens een van Oxford se ergste krisisse in die 19de eeu in Oxford: die cholera -epidemie van 1854. In sy rol as dokter by die Radcliffe Infirmary het Acland beheer geneem oor die organisering van die reaksie van die stad op die uitbraak, in 'n tyd toe die mikrobiese vektor van die siekte nog geïdentifiseer moes word, en onsekerheid rondom effektiewe kliniese behandelings omring was.
Acland's Map of the Cholera in Oxford, 1854
Henry Wentworth Acland, Memoir oor die Cholera in Oxford, in die jaar 1854 (J. H. & amp; J. Parker, Oxford, ens., 1856, plaat 1)
Acland was obsessief in sy organisasie van maatreëls om die cholera te beheer. Onder sy leiding is 'n stelsel geïmplementeer vir die behandeling van mense tuis, eerder as in die stigma van 'n cholera -hospitaal (of 'plaaghuis', soos dit bekend was).
Hy het ook 'n 'waarnemingsveld' noord van Jerigo opgestel om mense wat met die besmette in aanraking was, te monitor, 'n stelsel van boodskappers ingestel om voedsel en medisyne te versprei, en die epidemiologie van die uitbraak in detail in sy gedokumenteer Memoir oor die Cholera in Oxford.
As gevolg van hierdie pogings was die Oxford -cholera beperk tot 129 sterftes as gevolg van 317 gevalle, al was dit in die lig van geringe probleme. In die biografie van Acland reflekteer J.B. Atlay oor die uitdaging wat u ondervind het, in vreemde bekende terme:
Die geskiedenis van een 'plaag' is baie soos die van 'n ander … Daar is dieselfde mengsel van paniek en roekeloosheid, van volslae selfsug en van supermenslike toewyding, dieselfde afskuwelike pyn in die midde van gevoelloos losbandigheid … Daar is altyd dieselfde prentjie van te veel werkende dokters met hul heldhaftige volgelinge, mans en vroue, predikant en leek, wat poog om die sonde van verwaarlosing en opdragte te vergoed wat so 'n besoek moontlik gemaak het.
Word groot in die skaduwee van siektes
Sarah Angelina was vyf jaar oud toe die cholera uitgebreek het en vinnig na die platteland gestuur is om aan die besmetting te ontsnap. Nadat sy teruggekeer het, het openbare gesondheidskwessies die grootste besorgdheid van haar vader geword en 'n altyd besprekingsonderwerp in die huis.
Onbekende fotograaf, "Vader, moeder en kinders" (albumdruk, ongeveer 1876)
The Aclands of Oxford: van links na regs, Alfred, Theodore, Sarah, Harry, Willie, Angelina, Frank, Herbert, Reginald en Henry Acland
Bodleian Library, me. Photogr. c. 175, f. 152
By een geleentheid sou haar ma byvoorbeeld aan haar oudste seun skryf dat die vorige aand se ete was
word meer pikant gemaak deur die teenwoordigheid van die sanitêre kommissaris
u kan u voorstel dat ons nie 'n tekort aan riool oor riool gehad het nie.
Alhoewel cholera nie na Oxford sou terugkeer nie, was die gevaar van ander infeksies nooit ver weg tydens die kinderjare van juffrou Acland nie. Een van die gereeldste herhaalde gevalle was skarlakenkoors. Mev Acland se briewe noem talle gevalle in Oxford, waarvan baie dodelik was.
In die vroeë 1850's het skarlakenkoors byvoorbeeld die naaste Oxford -bondgenote in Acland getref: die familie van Henry George Liddell, dekaan van Christ Church. Die tweede seun van die Liddell, Arthur, is aan die infeksie dood, slegs drie jaar oud.
Later sou mev Liddell ook die siekte opdoen, met die gevolg dat haar drie jongste kinders in die Acland -huis in kwarantyn geplaas moes word. Haar dogters Ina, Edith en Alice (van Wonderland roem), aan die ander kant, kon dit uitsteek in die Christ Church, aangesien hulle reeds immuniteit verkry het.
Charles Lutwidge Dodgson, Alice Donkin, Sarah Angelina Acland en Lorina Liddell (albumdruk, 1860) Bodleian Library, MS. Fotograaf. b. 34, f. 137
In 1870 het juffrou Acland se broer Herbert met skarlakenkoors gely, wat noodsaaklik was om hom uit Charterhouse te onttrek, waar hy op skool was saam met die toekomstige fotograaf, Henry Herschel Hay Cameron, "seun van mev. Cameron (wat fotografeer)" (as mev. Acland plaas dit).
Herbert se kwarantyn het nege weke geduur, waartydens hy gekies het om hom te vermaak met 'n 'fotografiese apparaat' wat sy oom hom gegee het - 'n geskenk wat ongetwyfeld gedeeltelik deur sy fotografiese skoolmaat beïnvloed is.
Soos die noodlot dit wou hê, sou Herbert in meer as fotografie die voetspore van Julia Margaret Cameron en haar seuns volg. In 1876 emigreer hy na Sri Lanka om 'n koffieplanter te word, soos hulle ook al gedoen het. Tragies, het hy toe nog 'n dikwels dodelike siekte van die 19de eeu opgedoen: tifus. 'N Jaar nadat hy op die eiland aangekom het, was hy dood, twee jaar voordat Cameron ook daar oorlede is.
Geneem of versamel deur Herbert Acland, mevrou en mev Richard J. Wylie, en kaptein Collins, Pita Ratmalle Coffee Estate, Sri Lanka (albumdruk, 1876 of 1877)
Bodleian Library, me. Photogr. c. 175
Vir mev Acland was die verlies van Herbert 'n eindelike slag, wat haar eie dood in 1878 weens verbruik (tuberkulose) bespoedig het. As enigste dogter het Sarah Angelina die verantwoordelikheid gelaat om die besige huis van haar vader te bestuur, 'n groter uitdaging as gevolg van haar eie stryd met swak gesondheid, geestelik en liggaamlik.
Dit het egter ander geleenthede gebring, nie die minste nie, om in die middel van 'n netwerk van geleerde kennisse te wees, van wie sy sou gaan fotografeer.
Theodore Acland: die stryd teen cholera in Egipte
Voordat juffrou Acland en haar pa Haffkine ontmoet het, sou 'n ander familielid 'n merk op die gebied van aansteeklike siektes maak: Theodore Acland. Die derde van juffrou Acland se sewe broers, Theodore, was die enigste een wat medisyne ondergaan het. Sy geleentheid om by te dra tot die voormalige spesialiteit van sy vader, het ontstaan ​​in 1883, toe daar cholera uitgebreek het, hierdie keer nie in Oxford nie, maar 2200 kilometer daarvandaan.
Theodore se ervaring is opgedoen in sy hoedanigheid as mediese superintendent van die Egiptiese Militêre Cholera -hospitaal en die hoof mediese beampte van die Egiptiese leër. Die Egiptiese cholera -epidemie van 1883 het 'n jaar na die Britse verowering van Egipte ontstaan. Dit bedreig nie net die gesondheid van die mense nie, maar ook die stabiliteit van die nuwe Anglo-Egiptiese regime en Britse handel met Indië, as gevolg van die opskorting van skeepvaart in Egiptiese hawens.
Theodore is verantwoordelik vir die behandeling van Egiptiese troepe in Kaïro, waarvoor hy sy administratiewe voorbeeld van sy vader gebruik het, 'n kwarantynkamp oprig, hande was in 'karboliese water' (fenol) en die implementering van 'n stelsel van gedetailleerde rekordhouding. In sy eie "Sketches of an Egyptian Cholera Hospital: A Personal Narrative" beskryf hy die tonele in Kaïro, vandag treurig bekend.
Daar heers 'n gevoel van verlatenheid oor die plek, die winkels is gesluit en die strate is byna verlate deur hul inwoners ... die algemene somberheid vind geen verligting in die algemene gespreksonderwerp, wat van cholera was en niks anders as cholera nie.
Die cholera in 1883 het meer as 55 000 in Egipte doodgemaak, 'n aantal wat toegeskryf word aan die primitiewe toestand van die lewensomstandighede en gesondheidstrukture. Theodore het egter afgeraai teen sulke 'orientalist ' gevolgtrekkings.
Daar kan gesê word dat die inheemse sanitêre toestande tot 'n belaglike belagging gedien is
en dat die organisasie van die mediese departement nie sulke verwyte verdien wat daaraan toegedien is nie.
Arabiese dorpe was meer sanitêr as baie Britse krotbuurte, het hy aangevoer, ondanks die groter uitdaging van die tropiese hitte:
ons woon in 'n glashuis en kan dit nie bekostig om klippe te gooi nie.
Haffkine ontmoet die Aclands
Een van die gevolge van die Egiptiese epidemie was dat dit daartoe gelei het dat Robert Koch, wat Theodore in Kaïro ontmoet het, die 'komma -bakterieë' as die veroorsakende middel van cholera geïdentifiseer het. 'N Verswakte vorm van hierdie basil was die basis van die cholera -entstof van Haffkine, wat hy in 1894 vir die eerste keer in veldproewe in die krotbuurte van Kolkata ontplooi het en meer as 42 000 mense geënt het. Die vroegste verslag van Haffkine se toetrede tot die lewens van die Acland -familie word gevind 'n jaar na hierdie proewe, tydens sy kort terugkeer na Engeland om van malaria te herstel.
Teen die einde van haar lewe sou juffrou Acland die omstandighede van haar eerste ontmoeting met Haffkine verduidelik. In 1895 toon al haar korrespondensie egter dat sy 'n kort biografiese memoir oor hom geskryf het vir sir William Hunter, skrywer van Die keiserlike koerant van Indië. Hierdie prestasie het selfs Haffkine, wat later erken het, verras
Ek kan nie nou verduidelik hoe u soveel besonderhede van 'n loopbaan wat so skielik en per ongeluk na u kant toe gekom het, opneem nie.
Die herinnering van juffrou Acland is in Desember 1895 geskryf. In Januarie kom meer besonderhede na vore oor die vriendskap van Haffkine met haar pa, nadat hy genooi is om by Killerton House, die voorlandse setel van Acland in Devon (nou 'n National Trust -eiendom), te bly. By Killerton het Haffkine kennis gemaak met die groot en die goeie van die politiek en samelewing in Devonshire, op wie hy 'n uitstekende indruk gemaak het.
Hy het 'n goue mening van almal hier gewen en#8221
Acland het aan Sarah Angelina geskryf, voordat hy sy eie beoordeling bygevoeg het dat Haffkine dit was
'n man wat aktief is in meer goeie werke van wetenskap, kuns en gesonde pligte as enige man wat ek ooit geken het.
Sarah Angelina Acland, "Bedroom at Killerton" (digitaal positief van 5 ࡪ negatief, 1899)
Medio Januarie 1896 vertrek Haffkine weer uit Devon na Indië, waar hy aan sy nuwe entstof vir buikpes (met sy gewoonte eers op homself getoets) sou begin. Drie jaar sou verloop voordat hy weer in die lewe van die Acland -familie verskyn, toe juffrou Acland in Mei 1899 berig dat hy terug was van sy werk onder die plaag en
kom weer na ons toe hy terugkom van die vasteland en ek hoop om hom te kan fotografeer.
Sarah Acland: fotografie van vriendskap
Portretkuns was die genre waarin juffrou Acland die eerste keer haar reputasie as fotograaf gevestig het. Die meeste van haar portrette is gemaak in 'n dagligstudio wat uitkyk oor haar tuin in Broadstraat. Daar het baie bekendes uit kuns, wetenskap en politiek vir haar gesit, waaronder premier Gladstone en lord Salisbury, in portrette wat by die Royal Photographic Society uitgestal sou word en wyd in die pers gepubliseer sou word.
Ongewoon, juffrou Acland se portrette van Haffkine is nie in Broadstraat gemaak nie, maar in Boars Hill, buite Oxford, in 'n huis wat sy in die somer 1899 gehuur het om uit die stad te kom. Drie glasnegatiewe van Haffkine oorleef, almal halfplaatgrootte, geneem tussen 13 en 17 Junie 1899.
In die portrette word Haffkine, toe 39 jaar oud, geklee in 'n vlerkboordjie, 'n dubbelborsjas en 'n slootjas. Een beeld beeld hom in profiel uit, sy opvallende kenmerke is perfek gemodelleer teen 'n donker agtergrond.
Sarah Angelina Acland, "Mr Mordecai Wolfgang Haffkine" (digitaal positief van halfplaat negatief, 1899) Bodleian Library, Minn Collection Negative 169/4
Die ander wys hom in gesprek met die destydse bejaarde Acland, met 'n boek en papiere wat vermoedelik verband hou met cholera -entstowwe.
Sarah Angelina Acland, "Sir Henry Acland en meneer M. W. Haffkine"
(digitaal positief van halfplaat negatief, 1899) Bodleian Library, Minn Collection Negative 202/9
Dubbele portrette van hierdie tipe was ongewoon tydens die fotografie van die tydperk, maar was 'n benadering wat juffrou Acland die gunsteling van haar pa se naaste vriende was.
Onder haar ander 'gesprekstukke' is studies oor Acland met Friedrich Max Müller, wat hom tydens die Oxford -cholera bygestaan ​​het deur intelligensie te verkry oor dreineringstelsels in China
Eleanor Smith, wat jare lank die distriksverpleegsters in Oxford georganiseer het
Sarah Angelina Acland, "Sir Henry Acland & Miss Smith" (digitaal positief van halfplaat negatief, c. 1895) Bodleian Library, Minn Collection Negative 202/6
en John Shaw Billings, eerste direkteur van die New York Public Library, dryfkrag agter die nuwe Johns Hopkins -hospitaalgebou, en die hoof van die reaksie op 'n epidemie van geelkoors wat in 1879 in Tennessee uitgebreek het.
Sarah Angelina Acland, Henry Acland en John Shaw Billings ondersoek planne vir die New York Public Library (digitaal positief van halfplaat negatief, 1898) Bodleian Library, Minn Collection Negative 138/2
Behalwe vir die herdenking van vriendskap, was juffrou Acland se portrette van Haffkine deel van 'n program van eksperimente wat sy by Boars Hill uitgevoer het oor die moontlikhede van ortochromatiese fotografiese plate - monochrome plate wat gevoelig is vir die volledige reeks kleure, nie net blou nie. Hierdie program het uitgeloop op die feit dat sy in April 1900 'n lesing (haar tweede) aan die Oxford Camera Club gehou het. Dit het die titel "The Spectrum Plate. Theory: Practice: Result ", is dit ook as 'n referaat in die tydskrif gepubliseer Fotografie en as 'n losstaande pamflet.
Juffrou Acland, "Die spektrumplaat. Teorie: Praktyk: resultaat ", Fotografie, geen. 615, vol. 12 (23 Aug 1900), pp. 553 - 560, p. 553
Na 1899 sou daar dertig jaar verloop voordat juffrou Acland Haffkine se portrette laat druk vir die afskrifte wat in die versamelings van die museum bestaan. Intussen het sy en haar vakman beduidende veranderinge in hul lewens beleef.
Seeverandering in 'n nuwe eeu
In 1900 sterf sir Henry Acland. Die verandering was 'n groot omwenteling vir juffrou Acland, wat haar vereis het om uit haar gesinshuis van 50 jaar te trek, met die verlies en vryheid van die plig om hom te ondersteun.
Intussen het Haffkine te kampe gehad met die uitval van die besmette flessie van sy plaag -entstof, wat in 1902 tot die dood van 19 mense gelei het. vir die entstof, waarvoor Haffkine nou die voorspraak van Acland in die regering en die mediese instelling ontken het, het hy amptelik die skuld gekry, tot sy uiteindelike, hoewel pirriese, vryspraak in 1907.
Een van die veranderinge wat juffrou Acland na haar pa se dood aangebring het, was om winters weg van Oxford op Madeira deur te bring. Van 1908 tot 1915 het sy in die luukse van Reid's Palace in die hoofstad Funchal gebly en geniet van die warmte, luukse tuine en goeie lig vir kleurfotografie wat die Atlantiese eiland bied.
Sarah Angelina Acland, Reid's Palace Hotel, Funchal (outochroom, 1908?)
HSM, Voorraadnr. 19122
Eksperimentering en siektes in Madeira
Teen 1908 was juffrou Acland reeds bekend in fotografiese kringe as 'n pionier in kleurfotografie, nadat sy een van die min amateurs was wat die driekleurproses onder die knie gehad het. In Madeira het sy geëksperimenteer met die nuut vrygestelde Autochrome kleurplate, asook, soos dit beskikbaar geword het, met ander 'skermplaat'-prosesse, soos Omnicolore en Paget plate.
In haar eerste jare op Madeira het juffrou Acland uitstekende resultate behaal met die nuwe kleurstelsels, met werke soos In 'n Madeira -tuin en Studie van Crimson Bougainvillaea, Madeira by die Royal Photographic Society. In 1910, tydens haar derde besoek aan Madeira, het die eerste van twee ernstige mediese noodgevalle egter die eiland getref en haar vermoë om fotografie te verbeter, aansienlik teruggesit.
Die betrokke noodgeval was 'n uitbraak van tifus in Reid's Hotel.
Die paniek is intens en mense vlieg oral met 'n raaklyn af
skryf sy vir haar broer. Die siekte het besoekers en personeel erg getref, waaronder juffrou Acland se eie bediende, Mabel.
'N Diensmeisie of metgesel van Sarah Angelina Acland, juffrou Acland in haar hangmat aan die Capela da Nazaré, Funchal, Madiera (outochroom, 1912)
Die hangmat was 'n algemene vervoermiddel op Madeira. Tydens die tifus -uitbraak in Reid's Hotel in 1910, is die hangmat van juffrou Acland gebruik om die siekes na 'n tydelike hospitaal in die Villa Victoria te vervoer.
HSM, Voorraadnr. 17810
Mabel sou herstel na vyf weke van hoë koors, net soos Alice Wilson, die diensmeisie van die Spedden -gesin, wat 'n jaar later ook die ondergang van die Titanic. Ander was nie so gelukkig nie, ondanks 'n entstof teen die Salmonella bakterie wat veroorsaak het dat tifus reeds teen die 1900's beskikbaar was.
Emmeline Crocker, 'n tuinboukundige wat byvoorbeeld monsters vir Kew Gardens versamel het, het siek geword en gesterf. So ook die diensmeisie van mevrou Cleveland Thomas, wat volgens juffrou Acland
sou nie toelaat dat die huishulp 'n dokter gaan sien nie, aangesien sy gesê het dat sy haar werk toe gebring het en nie siek was nie.
Tydens die tyfus het juffrou Acland advies by haar twee kundiges op die kraan ingewin oor aansteeklike siektes, Theodore en Haffkine.
'n uitbraak in 'n hotel van 50 tot 60 tifusgevalle, in 2000 inwoners, is 'n skrikwekkende voorval, en die hele eiland moet op die swartlys geplaas word.
Hy stel ook voor dat sy Griekeland, Korfu of Tanger oorweeg vir die komende jare. Maar terugkeer na Madiera, juffrou Acland het dit gedoen - die wysheid daarvan was nie sonder twyfel nie, gegewe wat toe gebeur het.
Juffrou Acland het in die herfs van 1910 nie weer in Madiera aangekom nie, maar 'n epidemie van cholera het op die eiland uitgebreek. Hierdie keer het die besmetting deur Funchal versprei. Reisverbod is ingestel vir die hele eiland, wat verhoed dat stoombooters stop.
Ons is eerder soos Napoleon op St. Helena
het sy kommentaar gelewer en ook berig oor oproer in die strate teen die sanitêre maatreëls.
Terwyl hy in die cholera in Madiera sit, was een van Miss Acland se beroepe besig om te leer om die Portugese kitaar te speel.
Sarah Angelina Acland, onbekende vrou wat 'n Portugese guitarra speel (outochroom, 1911 of 1912?) HSM, Voorraadnr. 19113
Die infeksie in Madeira, wat die westelike omvang van die sesde wêreldwye cholera -pandemie verteenwoordig, het vier maande lank gewoed en tot 555 sterftes as gevolg van 1,774 gevalle gelei. Hierdie keer het juffrou Acland egter die uitdaging aangepak. Sy en haar metgeselle het 'gewoond geraak' aan die maatreëls wat getref is, het sy geskryf, waaronder die polisiemanne wat by huise met infeksie gestasioneer was.
Tydens die cholera het juffrou Acland weer baat by die ondersteuning van haar kundige mediese netwerk. Haffkine het byvoorbeeld sy "-aantekeninge gestuur oor die metodes om die sterftesyfer van cholera te verminder ", wat in 1910 in Simla geskryf is, wat sy aan die betrokke owerhede kan oordra. Sy het ook die geleentheid gebruik om die bakteriologiese laboratorium in Funchal te besoek om die cholera bacillus onder die loep te sien, op uitnodiging van die Engelse dokter en haar goeie vriend, dr Michael Comport Grabham.
Haffkine vereer met 'n portret
Juffrou Acland het gedurende die winter van 1910-11 slegs twee kleurfoto's behartig weens die cholera. Later sou sy haar fotografie met die hulp van haar diensmeisies laat herleef - nuut ingeënt teen tifus - totdat sy gedwing is om hul besoeke aan Madeira te beëindig weens die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog. By die huis in Oxford, sowel as met fotografie, het sy ook nuwe belangstellings ontwikkel.
Een van hierdie belangstellings was om Russies te leer. Haar belangstelling in Russies was altyd 'n sterk taalkundige en het gewek toe sy tydens die oorlog twee vlugtelinge uit Pole opneem. Behalwe dat sy Russiese tekste vir haar verjaardag gesmeek het, het sy Haffkine se steun in haar nuwe passie ingeroep. Verskeie briewe van hom in Cyrillies oorleef in haar korrespondensie, wat sy beoefen het om te vertaal.
Die slotsom van juffrou Acland se fotografiese loopbaan en die hoogtepunt van haar portretprojek kom in 1930, toe sy reël dat 'n paar aanbiedingsalbums van haar beste werk gedruk word. Een van die albums is aan die Bodleian gegee. Die ander een is nou in die History of Science Museum en bevat twee pragtige koolstofafdrukke van haar negatiewe van Haffkine.
In Julie 1930 het mej Acland die portrette in haar albums geannoteer met herinnerings aan die siters. In die aantekeninge by die eerste portret van Haffkine vertel sy sy geskiedenis:
Mnr. Mordecai Wolfgang Haffkine is in 1860 in Odessa gebore en het in 1879 na die Universiteit van Odessa gegaan.
Hier het hy hom baie onderskei.
As 'n Jood mag hy nie 'n doktorsgraad neem nie, maar daar word so sterk gedink dat 'n spesiale laboratorium vir hom gebou is.
Van 1889 tot 1893 was hy assistent van M. Pasteur in Parys. Daarna het hy van 1893 tot 1915 na Indië gegaan vir bakteriologiese navorsingswerk en 'n genaturaliseerde Britse vak geword.
Naas die tweede portret van Haffkine het juffrou Acland uiteindelik verduidelik hoe sy die pionier in die entstof leer ken het.
My pa het êrens in die 90's die eerste keer vir Haffkine in Londen ontmoet.
My pa het opgestap om meneer Haffkine, die jong bakterioloogassistent van Pasteur, te hoor, en hy is so getref deur hom en sy beskeie maniere dat hy hom genooi het om by ons te kom bly.
Sir William Hunter, wat toe in Oaken Holt onder Wytham Hill gewoon het, was ook angstig om Mnr. Haffkine te ontmoet en kom tee drink.
Dr Dixey, die huidige beurshouer van Wadham, het ons gas aan Oxford gewys, en hulle praat almal toe ek die aandag vestig op die feit dat meneer Haffkine flou geword het.
Hy het 'n skerp aanval van malaria gehad. Ons het hom in die bed gesit en hom verpleeg en hy is sedertdien 'n vriend. Ek het van hom gehoor vir die nuwe jaar.
Drie dekades se vriendskap
Drie maande nadat hierdie woorde geskryf is, en 35 jaar nadat dit begin het, het die vriendskap tussen juffrou Acland en Haffkine uiteindelik tot 'n einde gekom toe hy op 26 Oktober 1930 in Lausanne oorlede is, 70 jaar oud.
Juffrou Acland is vyf weke later, in haar 82ste jaar, in Oxford dood aan ouderdom, nadat sy die bedreiging van skarlakenkoors, tifus en twee cholera -pandemies oorleef het.
Joel Gunter en Vikas Pandey, "Waldemar Haffkine: die entstofpionier wat die wêreld vergeet het", https://www.bbc.com/news/world-asia-india-55050012 (gepubliseer 11 Des 2020, besoek 29 Januarie 2021)