Downsindroom - Inligting - 2022
Downsindroom is 'n aangebore ontwikkelingsversteuring wat gemanifesteer word deur verstandelike vertraging, benadeelde groei en ander fisiese afwykings. Dit is een van die algemeenste vorme van verstandelike gestremdheid; dit raak ongeveer 10% van die pasiënte wat in psigiatriese hospitale opgeneem word.
Pasiënte met Down-sindroom word gekenmerk deur die behoud van fisieke kenmerke wat kenmerkend is van die vroeë stadium van fetale ontwikkeling, insluitend nou skuins oë, wat pasiënte 'n uiterlike ooreenkoms gee met mense van die Mongoloïdiese ras, wat daartoe gelei het dat L. Down hierdie siekte in 1866 'Mongolisme' genoem het en 'n foutiewe teorie voorstel. rassegressie, of evolusionêre terugrol. In werklikheid is Down-sindroom nie rassisties nie en kom in alle rasse voor.
Benewens die reeds genoemde kenmerke van die struktuur van die oë by pasiënte met Down-sindroom, word ander kenmerkende tekens aan die lig gebring: 'n klein afgeronde kop, gladde vogtige vel, droë dun hare, klein afgeronde ore, 'n klein neus, dik lippe, dwars groewe in die tong, wat dikwels uitsteek. aangesien dit nie in die mond pas nie. Die tone is kort en dik, die vinger is relatief klein en meestal na binne geboë. Die afstand tussen die eerste en tweede tone op die hande en voete word groter. Die ledemate is kort, die hoogte is gewoonlik nie normaal nie. Seksuele eienskappe is swak ontwikkel, en waarskynlik is die vermoë om voort te plant, meestal afwesig.
Die intellek van pasiënte word gewoonlik verminder tot die vlak van matige verstandelike gestremdheid. Die IK wissel tussen 20 en 49, hoewel dit in sommige gevalle bo of onder hierdie perke kan wees. Selfs by volwasse pasiënte, is die verstandelike ontwikkeling nie groter as die vlak van 'n normale sewejarige kind nie. Handboeke beskryf tradisioneel eienskappe van mense met Down-sindroom, soos nederigheid, waardeur hulle goed kan aanpas by die hospitaallewe, toegeneentheid gekombineer met hardkoppigheid, 'n gebrek aan buigsaamheid, 'n neiging tot nabootsing, en 'n gevoel van ritme en liefde vir dans. Stelselmatige studies in Engeland en die Verenigde State ondersteun egter nie hierdie beeld nie.
Mense met Downsindroom is siek en besmet moontlik diegene rondom hulle. Die gevaar van infeksie is buite die kwessie. Per slot van rekening is Down-sindroom 'n genetiese toestand wat gekenmerk word deur die teenwoordigheid van 'n bykomende chromosoom in menslike selle. Die ekstra, 47 chromosoom, word die rede vir die verskyning van 'n aantal fisiologiese eienskappe, waardeur die kind, ietwat later as sy maats, deur die ontwikkelingsfases gaan wat vir alle kinders gemeenskaplik is. Mense met Down-sindroom is nie siek nie, maar word eerder geklassifiseer as mense met gestremdhede of mense met spesiale behoeftes.
Kinders met Downsindroom kan nie gehelp word nie. Daar moet onthou word dat Down-sindroom 'n stel tekens is wat hulself tot bekwame pedagogiese regstelling leen. Die sukses van hierdie regstelling hang af van hoe vroeg en volledig daarmee begin word.
'N Kind met Down-sindroom kan nie opgelei word nie. Wanopvatting. Sulke kinders verskil slegs in 'n mate van ontwikkelingsagterstand, en hul leervermoë is dieselfde as by ander kinders. Kinders met Down-sindroom ontwikkel die beste in 'n gesin omring deur liefde en aandag van ouers, wat die belangrikste stimuli vir die baba is.
Kinders met Downsindroom word gebore deur diegene wat 'n immorele lewenstyl lei. Dit is nie waar nie. Van die 700 pasgeborenes word een met Down-sindroom gebore. Hierdie verhouding vind plaas in verskillende lande, klimaatsones, sosiale strata. Oral is dit presies dieselfde en is nie afhanklik van die lewensstyl van die ouers, hul gewoontes, velkleur of nasionaliteit nie (boonop het die ouers 'n normale stel chromosome). Seuns en meisies word met dieselfde frekwensie gebore.
Gesinne breek gereeld op as gevolg van 'n kind met Down-sindroom. Glad nie. Heelwat ander redes lei tot die ineenstorting van gesinne.
Mense met Down-sindroom is aggressief, onvoldoende en oor die algemeen gevaarlik vir die samelewing. Inteendeel, mense met Downsindroom is in staat om opregte liefde en getroue vriendskap te hê, hulle is vrygewig en liefdevol. Terselfdertyd het elkeen 'n eie karakter, en die gemoedstemming is, soos gewone mense, veranderlik.
Daar is minder mense met Down-sindroom in die GOS-lande as in Europa. Hierdie indruk word gevorm omdat in Europa mense met Down-sindroom in gesinne woon, by die staatshulpprogram ingesluit word en die samelewing dit as gelyke lede beskou. En in die GOS-lande laat vaar baie gesinne 'n kind met Down-sindroom in 'n kraamhospitaal, waardeur so iemand in 'n gespesialiseerde weeshuis beland, waar hy dikwels sy hele lewe spandeer.
In ons gesin kan 'n kind met Downsindroom nie gebore word nie - ons is almal gesond. Ongelukkig is die voorkoms van so 'n kind 'n genetiese ongeluk wat in enige gesin kan voorkom.
Dit is die beste vir kinders met Down-sindroom om in 'n gespesialiseerde instelling te bly waar toesig gehou word deur gekwalifiseerde professionele persone. Daar moet onthou word dat kinders in gespesialiseerde en nie-gespesialiseerde koshuise en weeshuise dikwels hospitalisasiesindroom ontwikkel. Dit is 'n skending van die geestelike en persoonlike ontwikkeling van kinders, wat veroorsaak word deur die baba van die moeder te skei en in 'n spesiale instansie te bly. As gevolg hiervan word intellektuele, emosionele en liggaamlike ontwikkeling belemmer, wat op geen manier bydra tot die verbetering van die toestand van 'n kind met Down-sindroom nie.
Alle vriende en kennisse draai weg van 'n gesin waarin 'n kind met Down-sindroom grootgemaak word. Dit is heeltemal onwaar. Natuurlik reageer sommige mense miskien nie voldoende op 'spesiale' kinders nie, maar die meeste is simpatiek en bied effektiewe hulp aan ouers. Daar moet onthou word dat ander so 'n kind presies sal behandel soos wat ouers hom behandel, en hul houding teenoor die baba dienooreenkomstig opbou.