Oral om haar in die stoele van die Arthur Ashe-stadion was mense wat haar hierdie groot oomblik misgun het. Toe sy ’n rukkie later na die verhogie stap om die trofee te ontvang, is daar geboe vanuit die skare.
Die ysere senuwees wat haar staande gehou het terwyl sy ’n raket in haar hand gehad het, het verkrummel daarsonder.
Vir die rekord was Osaka binne ’n uur en 19 minute met 6-2, 6-4 baas oor Williams, die vrou wat haar geïnspireer het om vir die eerste keer ’n raket op te tel. Sy het vyf van ses breekpunte afgeweer, Williams rondgejaag met dieselfde kragspel wat vir jare die Amerikaner se kenteken was en deurgaans die kalmer en beter speler op die baan gebly.
Dit doen haar ’n onreg aan dat dié eindstryd eerder onthou sal word vir die tweestryd tussen Williams en die skeidsregter, Carlos Ramos.
“Ek is nie afgerig nie. Jy skuld my ’n verskoning. Ek het nog nooit in my lewe verneuk nie. Ek het ’n dogter en ek staan vir wat reg is vir haar,” het ’n emosionele Williams aan Ramos gesê terwyl die toeskouers luid begin boe het.
Toe Osaka in die sewende pot weer deurbreek vir ’n voorsprong van 4-3, het Williams vir Ramos gesê: “Jy het ’n punt by my gesteel. Jy is ’n dief.”
“Maar toe ek by die net vir haar ’n drukkie gee . . . het ek gevoel soos ’n klein kindjie. Dit voel nie nou werklik nie, maar oor ’n paar dae sal ek hopelik besef wat ek vermag het.”