9 dinge wat u nie van Isaac Newton mag weet nie - GESKIEDENIS - Inligting
9 dinge wat u nie van Isaac Newton mag weet nie
1. Sy ongelukkige kinderjare het sy geheime persoonlikheid help vorm.
Newton is vroeg op Kersdag 1642 gebore in sy gesin se huis, Woolsthorpe Manor, naby die stad Grantham, Engeland, etlike maande na die dood van sy vader, 'n ongeletterde boer. Toe Newton drie was, trou sy ma met 'n welgestelde predikant, Barnabas Smith, wat nie 'n stiefseun wou hê nie. Newton se ma het by haar nuwe man in 'n ander dorp gaan woon en haar jong seun agtergelaat in die sorg van sy grootouers. Die ervaring dat hy deur sy moeder verlaat is, het Newton laat opskiet en het waarskynlik 'n rol gespeel in die vorming van sy eensame, onbetroubare aard. As tiener het hy 'n lys gemaak van sy sondes uit die verlede, en onder hulle was: "Dreig my pa en ma Smith om hulle en die huis daaroor te verbrand." As volwassene verdiep Newton hom in sy werk, het hy nie stokperdjies gehad nie en is hy nooit getroud nie. Hy het selfs jare lank geswyg oor sommige van sy wetenskaplike en wiskundige ontdekkings, as hy dit hoegenaamd gepubliseer het.
2. Newton se ma wou hê dat hy 'n boer moes wees.
Op 12 -jarige ouderdom was Newton ingeskryf vir 'n skool in Grantham, waar hy by die huis van die plaaslike apteek instap omdat die daaglikse stap van Woolsthorpe Manor te lank was. Aanvanklik was hy nie 'n sterk student nie; Maar soos die verhaal volg, het Newton hom na 'n konfrontasie met 'n skoolboelie begin toepas in 'n poging om die ander seuntjie die beste te maak en omskep in 'n topstudent. Op 15 of 16 -jarige ouderdom is hy egter beveel om op te hou skoolhou deur sy ma (toe 'n tweede weduwee) en terug te keer na Woolsthorpe Manor om boer te word. Die tiener was nie geïnteresseerd in die werk nie en het swak gevaar. Uiteindelik is die ma van Newton deur die voormalige skoolhoof van haar seun in Grantham (waar die Britse premier Margaret Thatcher in 1925 gebore is) oorreed om hom toe te laat om terug te keer skool toe. Nadat hy sy kursus daar voltooi het, vertrek Newton in 1661 na Trinity College, Universiteit van Cambridge, en plaas die boerdery vir altyd agter hom.
3. Die Swart Dood het per ongeluk die weg gebaan vir een van sy bekendste insigte.
In 1665, na 'n uitbraak van die builepes in Engeland, het die Universiteit van Cambridge sy deure gesluit en Newton genoop om huis toe te gaan na Woolsthorpe Manor. Terwyl hy eendag in die tuin daar sit, sien hy 'n appel uit 'n boom val, wat hom die inspirasie gee om uiteindelik sy wet van universele gravitasie te formuleer. Newton het die appelverhaal later oorgedra aan William Stukeley, wat dit in 'n boek, "Memoir of Sir Isaac Newton's Life", wat in 1752 verskyn het, opgeneem het.
In 2010 het 'n NASA -ruimtevaarder 'n stuk van die ou appelboom aan boord van die ruimtetuig Atlantis gedra vir 'n sending na die Internasionale Ruimtestasie. Die Royal Society, 'n wetenskaplike organisasie wat eens onder leiding van Newton was, het die stuk boom vir die reis geleen as deel van die viering van die 350ste herdenking van die stigting van die groep. Vandag groei die oorspronklike appelboom steeds by Woolsthorpe Manor.
4. As professor in Cambridge was sy lesings swak bygewoon.
In 1669 word Newton, toe 26, aangestel as die Lucasiaanse professor in wiskunde aan Cambridge, een van die oudste universiteite ter wêreld, waarvan die oorsprong dateer uit 1209. (Newton was die tweede persoon wat die Lucasiaanse professoraat beklee het; die 17de persoon, van 1979 tot 2009, was fisikus en 'A Brief History of Time' -skrywer Stephen Hawking.) Hoewel hy byna 30 jaar in Cambridge gebly het, het Newton min belangstelling in onderrig of in sy studente getoon, en sy lesings is yl bygewoon; gereeld het niemand opgedaag nie. Newton se aandag was gefokus op sy eie navorsing.
5. Newton bestuur die Royal Mint en laat valsers laat teregstel.
In 1696 word Newton aangestel as die bewaarder van die Royal Mint, wat verantwoordelik was vir die vervaardiging van Engeland se geldeenheid. Hy verlaat Cambridge, sy jarelange huis, en verhuis na die hoofstad van sy land, waar die munt in die Tower of London geleë was. Drie jaar later word Newton bevorder tot die meer winsgewende pos van meestermeester, 'n pos wat hy beklee het tot sy dood in 1727. Tydens sy ampstermyn het Newton toesig gehou oor 'n groot inisiatief om al die ou munte van die land uit die land te haal. sirkulasie en vervang dit met meer betroubare geldeenheid. Hy was ook gefokus op die ondersoek van vervalsers, en het gevolglik kennis gemaak met die stad se swak onderbuik, terwyl hy persoonlik vermeende misdadigers opgespoor en ondervra het, terwyl hy onderweg doodsdreigemente ontvang het. 'N Aantal valsmakers wat hy agtervolg het, is na die galg gestuur.
6. Hy het 'n ernstige belangstelling in alchemie gehad.
Benewens die wetenskaplike pogings waarvoor hy die bekendste is, bestee Newton 'n groot deel van sy volwasse lewe aan 'n ander belangstelling, alchemie, wie se doelwitte onder meer was om die klip van die filosoof te vind, 'n stof wat na bewering gewone metale soos lood en yster in goud kon verander. Hy was geheimsinnig oor sy alchemiese eksperimente en het van sy navorsing in kode opgeteken.
Onder sy ander navorsingsprojekte het Newton die Bybel ontleed in 'n poging om geheime boodskappe te vind oor hoe die heelal werk.
7. Newton dien in die parlement - stil.
Van 1689 tot 1690 was Newton 'n parlementslid, wat die Universiteit van Cambridge verteenwoordig. Gedurende hierdie tyd het die wetgewende liggaam die Handves van Regte uitgevaardig, wat die mag van die monargie beperk en die regte van die Parlement saam met sekere individuele regte uiteengesit het. Newton se bydraes tot die parlement was egter blykbaar beperk; hy het na bewering net een keer gepraat toe hy 'n wagter gevra het om 'n venster toe te maak omdat dit koud was. Newton het egter in Londen kennis gemaak met 'n aantal invloedryke mense, van koning William III tot die filosoof John Locke. Newton dien 'n tweede kort termyn in die parlement, van 1701 tot 1702, en blyk weer weinig by te dra.
8. Hy het hewige wedywerings gehad.
Wat sy intellektuele teenstanders betref, kan Newton jaloers en wraakgierig wees. Onder die mense met wie hy twis, was die Duitse wiskundige en filosoof Gottfried Leibniz; die twee mans het 'n bittere stryd gehad oor wie calculus uitgevind het. Newton het in die 1660's 'n weergawe van berekening ontwikkel, maar het nie sy werk destyds gepubliseer nie. In die 1670's het Leibniz sy eie weergawe van berekening geformuleer en sy werk 'n dekade later gepubliseer. Newton het later aangekla dat die Duitse geleerde sy ongepubliseerde geskrifte geplagieer het nadat dokumente wat dit opgesom het, deur die Royal Society versprei is. Leibniz het aangevoer dat hy sy resultate onafhanklik bereik het en impliseer dat Newton uit sy gepubliseerde werk gesteel het. In 'n poging om homself te verdedig, het Leibniz uiteindelik 'n beroep op die Royal Society gedoen en in 1712 het Newton, wat sedert 1703 as president van die organisasie gedien het, ingestem dat 'n onpartydige komitee saamgestel sou word om die kwessie te ondersoek. In plaas daarvan het hy die komitee saam met sy ondersteuners gepak en selfs die groep se verslag neergeskryf, wat hom in die openbaar erkenning gegee het aan die ontdekking van die berekening. Vandag is Leibniz se berekeningstelsel egter die algemeenste.
9. Newton is tot ridder geslaan.
In 1705 word Newton tot ridder geslaan deur koningin Anne. Teen daardie tyd het hy ryk geword nadat hy die erf van sy moeder geërf het na haar dood in 1679 en het hy ook twee groot werke gepubliseer, 1687 se "Mathematical Principles of Natural Philosophy" (algemeen bekend as die "Principia") en 1704 se "Opticks". Nadat die gevierde wetenskaplike op 20 Maart 1727 op 84-jarige ouderdom gesterf het, is hy begrawe in die Westminster Abbey, die rusplek van Engelse monarge sowel as opvallende nie-koninklikes soos Charles Darwin, Charles Dickens en ontdekkingsreisiger David Livingstone.
Isaac Newton word beskou as een van die mees belangrik wetenskaplikes in die geskiedenis. Gedurende sy leeftyd Newton het die swaartekragsteorie ontwikkel, die bewegingswette (wat die basis vir fisika geword het), 'n nuwe tipe wiskunde genaamd calculus, en deurbrake gemaak op die gebied van optika soos die reflekterende teleskoop.
Newton 's Ontdekkings
Bekendste ontdekkings. Newton 's drie bewegingswette lê die grondslag vir moderne klassieke meganika.
Newton 's Magnum Opus - The Principia.
Ontdekking van die Wet op Gravitasie.
Die wet van gravitasie.
Ondersoek na die aard van lig - Opticks.
15 Waarnemingsfeite oor Isaac Newton
Wat Galileo en Descartes begin het, het Isaac Newton geslyp: Deur die wiskundige beginsels te ontdek wat alles gegrond het van appels wat val tot mane, planete en komete in 'n wentelbaan, het Newton die grondslag gelê van die moderne fisika. O, en hy het ook die calculus uitgevind. En 'n nuwe soort teleskoop. En meer. Sommige van sy prestasies word geredelik onder G ingedien genie ander onthul eenvoudig sy komplekse en al te menslike persoonlikheid. Hier is 15 dinge wat u moontlik nie van Sir Isaac geweet het nie.
1. ISAAK WORD VOORGEWOON GEBORE EN HET SY EERSTE WEEK AARDE OORLEEF.
Newton se pa, ook Isaac Newton genoem, is 'n paar maande oorlede voordat die jong Isaac in 1642 gebore is. Toe sy ma, Hannah, geboorte gee, was die baba so klein dat daar nie van hom verwag is om te oorleef nie. John Conduitt, wat later met Newton se niggie sou trou, vertel die bewering van Newton dat "toe hy gebore was, hy so klein was dat hy hom in 'n kwart pot kon sit."
2. JONG ISAAK IS OP DIE SKOOL GEPREEK — EN GEDAG TERUG.
As jongeling het Newton die King's School, die plaaslike grammatikaskool in Grantham, Lincolnshire, bygewoon (funksioneer nog steeds as 'n seunskool tot vandag toe). Op 'n dag het die skoolboelie Newton in die maag geskop, wat Newton aangespoor het om die seun uit te daag na 'n geveg na die klas. John Conduitt skryf: "Hoewel sir Isaac nie so wellustig soos sy antagonis was nie, het hy soveel meer gees en besluitneming gehad." Newton het die geveg gewen, wat geëindig het met Newton wat die ander seuntjie aan die ore getrek het en sy gesig "teen die kant van die kerk" gestamp het. Die voorval het moontlik Newton se akademiese prestasie begin: voor die geveg was hy daarna naby aan die onderkant van sy klas, en hy was die eerste in die skool.
3. DIE APPEL HET HOM WAARLIKS NIE OP DIE KOP GESLAAN NIE.
Net soos die verhaal van Galileo en die skuins toring van Pisa, het die verhaal van Newton en die Apple legendariese afmetings aangeneem. Terwyl hy in die tuin van sy kinderhuis was, het Newton 'n appel op die grond sien val terwyl hy nadink oor die val daarvan, en hy het ook gedink aan die maan wat in sy wentelbaan om die aarde beweeg, en uiteindelik afgelei dat dieselfde krag - gravitasie - die oorsaak van albei was. . Soos hy later onthou het, het hy "aan swaartekrag begin dink wat tot by die bol van die maan strek". Geskiedkundiges stel voor dat die appelverhaal, wat Newton eers laat in die lewe vertel het, met 'n greintjie sout geneem moet word. En hy het nooit beweer dat dit hom op die kop geknou het nie.
4. NEWTON WAS DIE QUINTESSENTIËLE AFWESIGE PROFESSOR.
As student en later professor in Cambridge het Newton die reputasie gehad dat hy teruggetrokke was, en selfs 'n bietjie nare. Hy het min goeie vriende gehad, het selde gepraat en was soms so vasgevang in sy werk dat hy vergeet het om te eet. By 'n geleentheid, toe niemand vir sy klas opgedaag het nie, het hy gesê dat hy in 'n leë kamer voorgehou het. (Sommige het voorgestel dat Newton outisties was - 'n bewering wat ook oor Einstein gemaak is - maar dit is baie moeilik om sulke diagnoses op grond van historiese inligting te ondersteun.)
5. SY GROOTSTE WERK HET AMPER NIE DIE LIG VAN DIE DAG GESIEN NIE.
Newton, wat die kollig vermy het, was huiwerig om baie van sy resultate te publiseer. Sy belangrikste werk, oor beweging en swaartekrag, het meer as twee dekades lank stof in sy studeerkamer versamel totdat sterrekundige Edmond Halley hom aangespoor het om te publiseer. Die gevolglike bundel is uiteindelik in 1687 onder die gewigtige titel gedruk Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Wiskundige beginsels van die natuurfilosofie). Alhoewel slegs 'n uitgesoekte handjievol die digte formules en diagramme van die boek ten volle kon begryp, het dit die reputasie van Newton as die grootste wetenskaplike van sy tyd bevestig.
6. DAT DIT "SKULDERS VAN REUSE" DIT EINTLIK 'N BELEDING WAS.
U ken die aanhaling: 'As ek verder gesien het, is dit deur op die skouers van reuse te staan.' Dit klink asof Newton krediet gee aan die groot denkers wat voorheen gekom het. Sommige geskiedkundiges glo nou dat dit waarskynlik bedoel was as 'n steek by sy mededinger, Robert Hooke, wat kort en moontlik gebukkend was. Maar ander wys daarop dat Newton en Hooke nog tien jaar nie 'n uitval sou hê nie.
7. NEWTON HOU VAN SELFIES.
Ondanks sy onbeholpenheid het Newton sy portret meer as 'n dosyn keer laat skilder, veral in die laaste kwart van sy lewe. Historikus Mordechai Feingold skryf: "Slegs monarge, en miskien 'n paar edeles, het Newton oortref in die aantal kere wat hulle portrette van hulself gemaak het."
8. HY WAS BAIE MEER AS WETENSKAP.
Ons onthou Newton vir sy werk in fisika, sterrekunde en wiskunde, maar sy privaat briewe en notaboeke toon aan dat hy ewe geïnteresseerd was in alchemie (die poging om metale soos lood in goud te verander) en Bybelse chronologie - insluitend verskillende pogings om die datum van die apokalips. Volgens die historikus Stephen Snobelen, was Newton se mees vertroude datum vir die einde van die wêreld 2060 - 'n idee wat gelei het tot 'n uitlokkende BBC TV -dokumentêr uit 2003 genaamd Newton: The Dark Heretic.
9. HY HET MAG GELY VAN KWIKSVERGIFTIGING.
Newton het talle ure in sy laboratorium deurgebring aan allerhande alchemiese eksperimente. Toe sommige van sy behoue ​​hare in die sewentigerjare ontleed is, het dit 'n hoë hoeveelheid kwik, arseen en ander gifstowwe bevat. Sommige historici glo dat dit sy geïrriteerde gedrag gedeeltelik verklaar, en miskien ook 'n senuwee -ineenstorting wat hy in die 1690's, toe hy in die 50's was, gely het.
10. HY HOU EEN KEER Naald in sy oog… VIR WETENSKAP.
OK, nie letterlik nie in sy oog - maar Newton vertel hoe hy 'n bodkin ('n lang, dun naaldnaald) tussen sy oog en die aangrensende been geplaas het as deel van sy ondersoek na visie en kleurwaarneming. Hy steek dit in "so na as moontlik aan die agterkant van my oog," terwyl hy druk uitoefen om die oog te verdraai. Die resultaat? 'Verskeie wit, donker en gekleurde sirkels' verskyn. Dis nou toewyding. (Moenie dit tuis probeer nie.)
11. NEWTON WAS 'N LACKLUSTER POLITICIAN.
Newton dien twee termyne in die Engelse parlement as die verteenwoordiger van die Universiteit van Cambridge. Daar word gesê dat hy slegs gepraat het toe hy 'n trek voel en versoek dat die venster gesluit word.
12. AS JY 'N TEGENWERKER WAS, WAS HY JOU SORGSTE VYAND.
Laat in die lewe het Newton 'n pos beklee by die Royal Mint in Londen, eers as Warden en later as Master. Hy het sy pligte ernstig opgeneem en vervalsers opgespoor en enigiemand wat hulle skuldig was aan 'knip'-onwettig die rand van muntstukke afgesny en die silwer laat smelt vir hergebruik. Newton het baie energie daaraan gewy om die oortreders op te jaag en word die Dirty Harry in Londen uit die 17de eeu. Verskeie beland by die galg.
13. NEWTON HET MAG 'N VIRGIN STERF.
Daar is baie bespiegel oor Newton se seksualiteit (of die gebrek daaraan). Die Franse filosoof, Voltaire, was by die begrafnis van Newton en het berig dat Newton volgens die dokters wat die groot man bygewoon het, "nooit naby enige vrou gekom het nie." Newton se notaboeke vertel van sy stryd om seksuele gedagtes uit sy gedagtes te verdryf. Minstens een biograaf het aangevoer dat Newton gay was, met verwysing na sy onstuimige betrekkinge met 'n jong Switserse wiskundige. Geleerdes wat werk aan The Newton Project, wat daarop gemik is om al Newton se geskrifte aanlyn te plaas, sê die bewering van homoseksualiteit is "suiwer vermoedelik en baie betwis."
14. NEWTON SLEGS TWEE KEER GELAG.
Of so is dit gesê. Volgens William Stukeley het die groot denker eens 'n eksemplaar van Euclid aan 'n kennis geleen Elemente, 'n gewigtige verhandeling oor wiskunde en meetkunde. Die kennis het Newton gevra watter nut die boek kan hê, "waarop Sir Isaac baie vrolik was".
John Conduitt vertel van 'n tweede keer dat hy gelag het toe hy gevra is waarom hy nie soveel oor ons eie son gepraat het as sterre in die verte nie. Newton het geantwoord dat dit was omdat "[die son] ons meer bekommer" en, soos Conduitt beskryf het, "lag hy by dat hy genoeg gesê het sodat mense sy betekenis kan verstaan." (Dit was seker, Isak.)
15. NADAT NEWTON HET ONS DIE WOORD HERDEFINEER GENIUS.
In Newton se tyd is die idee van 'genie' tradisioneel met kunstenaars en digters verbind. Maar nadat die werk van die Engelsman wyd bekend geword het, het die woord 'n breër betekenis gekry. Soos Mordechai Feingold sê: "Grootliks as gevolg van die hoë voorbeeld van Newton ... in die loop van die 18de eeu is die konsep herdefinieer."
6 dinge wat u moet weet oor Isaac Newton
Daar is min areas van leer en geleerdheid wat Sir Isaac Newton (1643-1727) nie aangeraak het nie. En hoewel u waarskynlik 'n paar kleurvolle verhale gehoor het (dat hy in die parlement gedien het, maar nooit 'n woord gespreek het nie, behalwe om te vra dat 'n venster toegemaak word, het hy moontlik die katflap uitgevind, ens.), Hier is 'n paar dinge jy het waarskynlik nie geweet van die stigter van die moderne wetenskap nie.
1. Hy het nie goed met ander gespeel nie
Newton was 'n man met 'n groot ego en 'n groot humeur, en het min goeie vriende gehad. Sy geskil met die Duitse wiskundige Gottfried Leibniz oor die uitvinding van infintesmiese berekening is die legende, maar Newton se minder bekende akademiese twis was bitter en baie. Sy mede -wetenskaplikes John Flamsteed, Robert Hooke en Henry Oldenberg was slegs 'n paar van diegene wat soms die angel van Newton se boosheid gevoel het. Sir Isaac se beroemdste aanhaling was moontlik 'n oefening in sarkastiese, kwaadwillige woede. In Februarie 1676 skryf Newton aan Hooke "as ek verder gesien het, is dit deur op die skouers van Giants te staan." Hierdie beroemde aanhaling, wat dikwels as 'n teken van Newton se groot nederigheid beskou word, was byna sekerlik bedoel as 'n belediging vir Hooke, wat gebukkend was en moontlik aan 'n vorm van dwerggroei gely het.
2. Hy het mammakwessies gehad
Newton se pa is dood voor hy gebore is, en sy ma, Hannah Ayscough, trou weer toe hy drie was, en laat hom in die sorg van sy ouma. Jong Isak het sy stiefpa gehaat. Hy het ook 'n moeilike verhouding met Hannah gehad en in sy joernaal erken dat hy eens gedreig het om die huis met die egpaar binne te verbrand. Later in die lewe het Newton desperaat sy ma se goedkeuring gesoek, maar sy was verbaas oor sy wetenskaplike suksesse. Eintlik sou sy dit verkies het as hy by die huis gebly het om die familiegoedere te bestuur.Dit is miskien om hierdie rede dat Newton nooit getroud is nie; dit word deur baie geglo dat hy sy lewe lank selibaat gebly het.
3. Hy hou van die Olde Time Religion (baie ou tyd!)
Newton is gebore in 'n Puriteins-leunende Anglikaanse familie. Teen die tyd dat hy dertig was, was hy egter 'n geheime ketter. Hoewel Newton 'n deïst was en vurig geglo het in 'n enkele God wat die heelal en sy natuurwette geskep het, kon hy nie die tradisionele Christelike trinitarisme met die rede versoen nie. Alhoewel hy uiterlik ooreenstem met die Church of England ter wille van sy sosiale en akademiese posisies, die meeste geleerdes is dit eens dat Newton in Arianisme geglo het - 'n ou, feitlik uitgestorwe Christelike sekte wat die gelyke goddelikheid van Jesus en God ontken het. Newton het geglo dat aanbidding van Christus 'n vorm van afgodediens was en die bestaan ​​van die duiwel ontken. Ironies genoeg is Newton begrawe in Westminster Abbey - die geestelike hart van die kerk wie se leerstellings hy verwerp het, alhoewel hy die sakrament op sy sterfbed geweier het.
4. Hy was goed met sy hande
Anders as baie intellektuele, was Newton beroemd om te wees en kon hy vaardig met metaal, hout en glas werk. Hy het onder meer sy eie teleskope en selfs die gereedskap waarmee hy dit gemaak het, gebou. Die ontwikkeling van hierdie vaardighede is waarskynlik aangespoor deur sy arrogansie. Op ouderdom vertrou hy aan sy vriend John Conduitt dat hy sy eie gereedskap gemaak het, want "as ek gebly het vir ander mense om my gereedskap en dinge vir my te maak, sou ek nooit iets van [my teorieë] gemaak het nie."
5. Hy was 'n wet en orde soort ou
In 1696 word Newton aangestel as die opper van die Royal Mint, en het hy dadelik begin met die terugbetaling van Brittanje se geldeenheid. Hy het vinnig tot sy ontsteltenis agtergekom dat 20% van die munte wat tydens die herinkoop in die munt ingeneem is, vervals is. Newton het 'n ondersoek gedoen, self 'n vrederegter aangestel en 28 mense suksesvol vervolg vir vervalsing, 'n hoofmisdaad. Hy het die muntstuk William Chaloner 'n tweede keer verhoor (Chaloner het sy kragtige vriende die eerste keer gebruik om vryspraak te verkry). Na sy tweede verhoor is Chaloner doodgemaak, maar voel nie te sleg vir hom nie - hy het sy fortuin verdien deur valse katolieke sameswerings op te stel, katolieke te betower om hul oortuigings te onthul en dit aan die regering oor te dra vir vervolging.
6. Hy het in magie geglo
Die beeld van Newton as hiperrasionele wetenskaplike is ietwat moeilik om te versoen met sommige van sy buitemuurse aktiwiteite. Benewens sy meer respekvolle wetenskaplike strewes, was Newton 'n student van alchemie en die okkulte. Hy het talle eksperimente gedoen om die mitiese Philosopher's Stone te skep, 'n stof wat gebruik kan word om onedele metale in goud om te skakel en 'n eliksir van onsterflikheid te skep. Sy eksperimente met kwik het moontlik gelei tot die eksentrisiteit wat sy latere jare gekenmerk het. Newton was versot op eskatologie, die studie van die einde van die wêreld, maar was positief dat die einde nie voor 2060 sou kom nie (baie van sy tydgenote het geglo dat Armageddon baie meer op hande was). Hy was moontlik ook lid van die Rosicrucians, 'n mistieke geheime vereniging. Aanhangers van die Da Vinci -kode sal die Priory of Sion beslis teleurgesteld wees, en Newton se leierskap daarvan is heeltemal gebaseer op moderne vervalsings.
Sir Isaac Newton is een van die bekendste en invloedrykste wetenskaplikes van alle tye. Sy ontdekkings in die fisika het die wêreld heeltemal verander. Tans word sy bewegingswette oral en in byna alles gebruik. Sonder Newton sou die veld van meganika anders wees.
In 1705 het koningin Anne Newton tot ridder geslaan vir sy diens aan die wêreld. Op daardie stadium het hy reeds rykdom gehad nadat hy sy ma se eiendom geërf het. In 1687 publiseer Newton die boek Mathematical Principles of Natural Philosophy, in die volksmond bekend as Principia. En in 1704 publiseer hy Opticks. Hy sterf in 1727 op 84 -jarige ouderdom.
Sy liggaam bly in die Westminster Abbey, die rusplek van Engelse monarge, asook ander noemenswaardige name soos Charles Darwin, Charles Dickens en David Livingstone.
Terwyl die meeste mense bekend is met sy bewegingswette, laat ons praat oor sommige aspekte van sy lewe wat nie so gewild is nie.
Ongelukkige kinderjare lei tot geheimsinnige persoonlikheid
Tot sy laaste asem het Newton nooit getrou nie. Hy het sy hele lewe aan die wetenskap gewy. Newton is vroeg op Kersdag 1642, 'n paar maande na die dood van sy vader, gebore en het 'n ongelukkige kinderjare gehad. Op driejarige ouderdom trou sy ma weer met 'n welgestelde predikant. Hy wou nie 'n stiefseun hê nie, en sy ma het hom na sy grootouers gestuur.
Met sy pa dood en sy ma wat hom verlaat het, het Newton sy kinderjare by sy grootouers deurgebring. Hierdie ervaring het Newton geskend en 'n rol gespeel in die vorming van sy eensame en onbetroubare aard.
As volwassene verdiep hy hom in sy werk. Hy het geen stokperdjies gehad nie en het nooit getrou nie.
Sy ma wou hê dat hy 'n boer moes wees
Op die ouderdom van 12 het Newton by 'n skool in Grantham ingeskryf. Hy was aanvanklik nie 'n sterk student nie. Maar ná 'n konfrontasie met 'n skoolboelie, wou hy die ander seuntjie beter maak en het hy hard begin studeer.
Tog, op 16 -jarige ouderdom, beveel sy ma hom om op te hou skoolgaan en na Woolsthorpe Manor terug te keer en boer te word. Hy het teruggekom, maar het min sukses behaal met die werk. Hy het swak gevaar, en uiteindelik het sy voormalige skoolhoof in Grantham sy ma oorreed om hom terug te kry skool toe.
Nadat hy sy kursusse daar voltooi het, vertrek hy na Trinity College, Universiteit van Cambridge in 1661. Newton sit die boerdery agter hom en begin bydra tot die wêreld van wetenskap.
Swart Dood het sy lewe verander
U ken die gesegde, "iets goeds kom altyd uit iets slegs"? In Newton se geval was dit die Swart Dood.
In 1665, na 'n uitbraak van die builepes in Engeland, het die Universiteit van Cambridge sy deur gesluit. Dit het hom gedwing om huis toe te keer na Woolsthorpe Manor. En daar, terwyl hy in die tuin sit, sien hy 'n appel uit 'n boom val. Soos ons deesdae weet, was dit 'n inspirasie om die wet van universele gravitasie te formuleer.
Studente was nie mal oor sy lesings nie
In 1669, op 26 -jarige ouderdom, word Newton aangestel as die Lucasiaanse professor in wiskunde in Cambridge. Newton was die tweede persoon wat die Lucasiaanse professoraat beklee het. Prettige feit: Stephen Hawking beklee die professoraat van 1979 tot 2009 as die 17de persoon.
Newton het byna 30 jaar in Cambridge gebly. Maar hy het min belangstelling getoon in onderrig of by sy studente. Daarom het studente byna nooit sy lesings bygewoon nie. Soms het niemand opgedaag nie.
Isaac het al sy aandag gevestig op sy eie navorsing.
Die bestuur van die Royal Mint
Het u geweet dat Isaac Newton die bewaarder van die Royal Mint was? En het hy valsers laat teregstel? In 1696 kry hy die pos en dien by die fasiliteit wat verantwoordelik was vir die vervaardiging van Engeland se geldeenheid.
Hy het Cambridge verlaat en na die hoofstad van die land verhuis. Drie jaar later word hy bevorder tot die pos as meester van die munt. Hy beklee hierdie posisie tot sy dood in 1727.
Tydens sy ampstermyn het hy toesig gehou oor 'n groot inisiatief om al die ou munte uit die land uit die omloop te haal en te vervang met 'n meer betroubare geldeenheid.
Newton het vervalsers ondersoek, vermeende misdadigers opgespoor en na die galg gestuur.
Dien in die parlement
Van 1689 tot 1690 dien hy kortliks in die parlement, wat die Universiteit van Cambridge verteenwoordig. Gedurende daardie tyd het die wetgewende liggaam die Handves van Regte uitgevaardig, die mag van die monargie beperk en die regte van die Parlement uiteengesit met sekere individuele regte.
Gedurende sy ampstermyn in die parlement het hy slegs een keer gepraat, en slegs om 'n wagter te vra om 'n venster toe te maak. Daarna dien hy weer in die parlement van 1701 tot 1702, maar weer, met min bydrae.
"Alchemie" In Ons Tyd. BBC., 24 Februarie, 2005.http://www.bbc.co.uk/programmes/p003k9bn. Toegang verkry op 13 Aug, 2017.
Greshko, Michael. "Die resep vir verlore alchemie van Isaac Newton herontdek" National Geographic, 6 April 2016.http://news.nationalgeographic.com/2016/04/160404-isaac-newton-alchemy-mercury-recipe-chemistry-science/. Toegang verkry op 14 Aug, 2017.
"Isaac Newton" History.com. A & ampE Television Networks, 8 Julie 2015.http://www.history.com/topics/isaac-newton. Toegang verkry op 4 Aug, 2017.
Humanist Society of Australia, Inc .. "Isaac Newton - The Dark Heretic (2003)" YouTube, 11 Julie 2014.https://www.youtube.com/watch?v=OSolPNn0G7M. Toegang verkry op 14 Aug, 2017.
"Isaac Newton: Die man wat swaartekrag ontdek het" BBC,http://www.bbc.co.uk/timelines/zwwgcdm. Toegang verkry op 13 Aug, 2017.
"Isaac Newton" The Royal Mint Limited, 5 Sep, 2007.http://www.royalmint.com/olympic-games/explore-your-coin/isaac-newton. Toegang verkry op 29 Aug. 2017.
"Newton, Isaac (1642-1727)" Eric Weisstein se wêreld van biografie. Wolfram Research, . Toegang verkry op 14 Aug, 2017.
Nix, Elizabeth. "9 dinge wat u nie van Isaac Newton mag weet nie" History.com. A & ampE Television Networks, 5 Julie 2015.http://www.history.com/news/history-lists/9-things-you-may-not-know-about-isaac-newton. Toegang verkry op 14 Aug, 2017.
Pelta-Heller, Zack. "Sir Isaac Newton en The Philosopher 's Stone" Biografie.com. A & ampE Television Networks, 31 Maart 2017.https://www.biography.com/news/isaac-newton-alchemy-philosophers-stone. Toegang verkry op 29 Aug. 2017.
Pruitt, Sarah. "Herontdek die alchemie van Isaac Newton" History.com. A & ampE Television Networks, 8 Apr, 2016.http://www.history.com/news/rediscovering-the-alchemy-of-isaac-newton. Toegang verkry op 12 Aug, 2017.
"Pseudowetenskap" Merriam-Webster,https://www.merriam-webster.com/diction/pseudoscience. Toegang verkry op 14 Aug, 2017.
Williams, Liz. '' N Nuwe aanlyn -argief van Isaac Newton werp lig op 'n era toe wetenskap en geloof onverdeeld was ' Die voog. Guardian News and Media Limited, 23 Maart 2012.https://www.theguardian.com/commentisfree/belief/2012/mar/23/isaac-newton-archive-science-faith. Toegang verkry op 31 Aug, 2017.
Newton het 'n loopbaanhupstoot gekry van die Groot Pes van 1665
Hy voltooi sy baccalaureusgraad aan die Universiteit van Cambridge en die Trinity College in 1665 in 1665 en wou sy studie voortsit, maar 'n epidemie van die builepes het sy planne spoedig verander. Die universiteit het sy deure gesluit nie lank nadat die siekte met Londen begin het nie. Gedurende die eerste sewe maande van die uitbraak is ongeveer 100,000 inwoners van Londen dood.
Terug by sy gesinshuis, Woolsthorpe Manor, het Newton eintlik begin werk aan sommige van sy belangrikste teorieë. Hier het hy idees oor planetêre beweging ondersoek en vordering gemaak met sy begrip van lig en kleur. Newton het moontlik ook vordering gemaak in sy teorie oor swaartekrag deur 'n appelval van 'n boom in sy tuin te sien.
Nadat hy gesien het hoe 'n appel van 'n boom val, beweer Newton dat hy 'n belydenis het oor die konsep van swaartekrag.
#4 Newton se verjaarsdag word gevier as Newtonmas
Onder die Old Style Julian Calendar val Newton se verjaardag op 25 Desember. Daarom vier sommige ongelowiges 25 Desember as Newtonmas, as 'n alternatief vir die viering van die godsdienstige Kersfees. Geliefdes ruil bokse appels en wetenskaplike items uit as geskenke. Die naam Newtonmas kan toegeskryf word aan die Skeptics Society, wat 'n alternatiewe naam nodig gehad het vir sy kerspartytjie.
Isaac Newton is gebore (volgens die Juliaanse kalender, destyds in gebruik in Engeland) op Kersdag, 25 Desember 1642 (NS 4 Januarie 1643 [a]) "'n uur of twee na middernag",  in Woolsthorpe Manor in Woolsthorpe-by-Colsterworth, 'n gehuggie in die graafskap Lincolnshire. Sy pa, ook Isaac Newton genoem, is drie maande tevore oorlede. Newton, wat vroeg gebore is, was 'n klein kindjie wat volgens sy ma, Hannah Ayscough, moontlik in 'n kwartbeker kon pas.  Toe Newton drie was, trou sy ma weer en gaan woon by haar nuwe man, dominee Barnabas Smith, en laat haar seun in die sorg van sy ouma aan moederskant, Margery Ayscough (née Blythe). Newton hou nie van sy stiefpa nie en behou 'n mate van vyandigheid teenoor sy ma omdat hy met hom getrou het, soos blyk uit hierdie inskrywing in 'n lys van sondes wat tot op 19 -jarige ouderdom gepleeg is: "Dreig my vader en moeder Smith om dit te verbrand en het huis daaroor."  Newton se ma het drie kinders (Mary, Benjamin en Hannah) uit haar tweede huwelik gehad. 
Vanaf die ouderdom van ongeveer twaalf tot hy sewentien was, is Newton opgelei aan The King's School, Grantham, wat Latyn en Grieks geleer het en waarskynlik 'n beduidende grondslag van wiskunde verleen het.  Hy is van die skool verwyder en het in Oktober 1659 na Woolsthorpe-by-Colsterworth teruggekeer. Sy ma, weduwee vir die tweede keer, het probeer om van hom 'n boer te maak, 'n beroep wat hy gehaat het.  Henry Stokes, meester aan The King's School, het sy ma oorreed om hom terug te stuur skool toe. Gedeeltelik gemotiveer deur 'n begeerte om wraak te neem teen 'n boelie op die skoolterrein, word hy die beste student,  wat hom veral onderskei deur sonwysers en modelle van windpompe te bou. 
In Junie 1661 word hy toegelaat aan die Trinity College, Cambridge, op aanbeveling van sy oom ds William Ayscough, wat daar gestudeer het. Hy het as 'n subsizar begin - deur sy diens te verrig, totdat hy in 1664 'n beurs ontvang het, wat hom nog vier jaar gewaarborg het totdat hy sy MA kon behaal.  Destyds was die lering van die kollege gebaseer op die van Aristoteles, wat Newton aangevul het met moderne filosowe soos Descartes, en sterrekundiges soos Galileo en Thomasstraat, waardeur hy van Kepler se werk geleer het. [ aanhaling nodig ] Hy sit 'n reeks in sy notaboek neerQuaestiones"oor meganiese filosofie soos hy dit gevind het. In 1665 ontdek hy die veralgemeende binomiale stelling en begin 'n wiskundige teorie ontwikkel wat later calculus word. Kort nadat Newton sy BA -graad in Augustus 1665 verwerf het, het die universiteit tydelik gesluit as 'n voorsorgmaatreël teen Alhoewel hy as Cambridge -student nie onderskei is nie, het Newton se privaatstudies by sy huis in Woolsthorpe gedurende die daaropvolgende twee jaar die ontwikkeling van sy teorieë oor calculus,  en die wet van gravitasie ontwikkel.
In April 1667 keer hy terug na Cambridge en word in Oktober verkies as 'n genoot van Trinity.   Genote moes geordende priesters word, hoewel dit nie in die hersteljare toegepas is nie en 'n bewering van ooreenstemming met die Church of England voldoende was. Teen 1675 kon die kwessie egter nie vermy word nie en toe staan ​​sy onkonvensionele sienings in die pad.  Desondanks kon Newton dit vermy deur spesiale toestemming van Charles II.
Sy studies het die Lucasiaanse professor Isaac Barrow beïndruk, wat meer angstig was om sy eie godsdienstige en administratiewe potensiaal te ontwikkel (hy het twee jaar later meester geword van die Drie -eenheid) in 1669, wat Newton hom opgevolg het, slegs een jaar nadat hy sy MA behaal het. Hy is verkies tot 'n genoot van die Royal Society (FRS) in 1672. 
Newton se werk is gesê "om elke tak van die wiskunde wat dan bestudeer is, duidelik te bevorder".  Sy werk oor die onderwerp, gewoonlik na verwys as fluxions of calculus, gesien in 'n manuskrip van Oktober 1666, word nou onder Newton se wiskundige artikels gepubliseer.  Sy werk De analysi per aequationes numero terminorum infinitas, wat Isaac Barrow in Junie 1669 aan John Collins gestuur het, is geïdentifiseer deur Barrow in 'n brief wat in Augustus aan Collins gestuur is as die werk "van 'n buitengewone genie en vaardigheid in hierdie dinge". 
Newton het later betrokke geraak by 'n geskil met Leibniz oor prioriteit in die ontwikkeling van calculus (die kontroversie van Leibniz - Newton calculus). Die meeste moderne historici is van mening dat Newton en Leibniz selfstandige berekening ontwikkel het, hoewel met baie verskillende wiskundige notasies. Soms word voorgestel dat Newton tot 1693 omtrent niks daaroor gepubliseer het nie en eers in 1704 'n volledige verslag gegee het, terwyl Leibniz in 1684 'n volledige verslag van sy metodes begin publiseer het. meer gerieflike notasies, is deur kontinentale Europese wiskundiges aangeneem, en na ongeveer 1820, ook deur Britse wiskundiges. [ aanhaling nodig ]
Sy werk maak grootliks gebruik van berekening in meetkundige vorm gebaseer op grenswaardes van die verhoudings van verdwynende klein hoeveelhede: in Principia self het Newton dit onder die naam "die metode van eerste en laaste verhoudings"  gedemonstreer en verduidelik waarom hy sy uiteensettings in hierdie vorm geplaas het,  en ook opgemerk dat "hiermee dieselfde gedoen word as deur die metode van ondeelbare. " 
As gevolg hiervan, die Principia is in die moderne tyd  en in Newton se tyd 'byna alles van hierdie berekening' genoem.  Sy gebruik van metodes wat 'een of meer ordes van die oneindig klein' insluit, is in syne aanwesig De motu corporum in gyrum van 1684  en in sy papiere oor beweging "gedurende die twee dekades wat 1684 voorafgaan". 
Newton was huiwerig om sy berekening te publiseer omdat hy omstredenheid en kritiek gevrees het.  Hy was naby die Switserse wiskundige Nicolas Fatio de Duillier. In 1691 begin Duillier 'n nuwe weergawe van Newton's skryf Principia, en korrespondeer met Leibniz.  In 1693 het die verhouding tussen Duillier en Newton versleg en is die boek nooit voltooi nie. [ aanhaling nodig ]
Vanaf 1699 het ander lede [ who? ] van die Royal Society beskuldig Leibniz van plagiaat.  Die geskil het toe in 1711 ten volle uitgebreek toe die Royal Society in 'n studie verklaar dat dit Newton was wat die ware ontdekker was en Leibniz as bedrog bestempel het. So begin die bitter twis wat die lewens van sowel Newton as Leibniz tot die dood van 1716 in die wiele gery het. 
Newton word algemeen toegeskryf aan die algemene binomiale stelling, geldig vir enige eksponent. Hy ontdek Newton se identiteite, Newton se metode, geklassifiseerde kubieke vlakkrommes (polinome van graad drie in twee veranderlikes), lewer aansienlike bydraes tot die teorie van eindige verskille en was die eerste wat breukindekse gebruik en koördinaat meetkunde gebruik om oplossings vir Diophantine te verkry vergelykings.Hy het gedeeltelike somme van die harmoniese reekse benader deur logaritmes ('n voorloper van die opsommingsformule van Euler) en was die eerste wat kragreeks met selfvertroue gebruik en die kragreeks terugkeer. Newton se werk oor oneindige reekse is geïnspireer deur Simon Stevin se desimale. 
Toe Newton sy MA ontvang en in 1667 'n genoot van die 'College of the Holy and Undivided Trinity' word, het hy die verbintenis aangegaan dat 'ek teologie óf as voorwerp van my studie sal stel, en ek sal heilige bevele neem wanneer die tyd deur hierdie statute [7 jaar] kom, of ek bedank uit die kollege. "  Tot op hierdie stadium het hy nie veel oor godsdiens gedink nie en het hy twee keer sy ooreenkoms met die nege en dertig artikels onderteken, die basis van die Kerk van Engeland se leer.
Hy is aangestel as Lucasiaanse professor in wiskunde in 1669, op aanbeveling van Barrow. Gedurende daardie tyd moes 'n kollega van 'n kollege in Cambridge of Oxford heilige bevele neem en 'n geordende Anglikaanse priester word. Die bepalings van die Lucasiaanse professoraat vereis egter dat die houer nie aktief wees in die kerk - vermoedelik, [ weiselwoorde ] om meer tyd vir die wetenskap te hê. Newton het aangevoer dat dit hom van die ordineringsvereiste moet vrystel, en Charles II, wie se toestemming nodig was, aanvaar hierdie argument. So is 'n konflik tussen Newton se godsdienstige sienings en Anglikaanse ortodoksie afgeweer. 
In 1666 het Newton opgemerk dat die spektrum van kleure wat 'n prisma verlaat in die posisie van minimum afwyking langwerpig is, selfs al is die ligstraal wat die prisma binnekom sirkelvormig, dit wil sê dat die prisma verskillende kleure deur verskillende hoeke breek.   Dit het daartoe gelei dat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat kleur 'n eienskap is wat intrinsiek is tot lig - 'n punt wat tot dusver 'n debat was.
Van 1670 tot 1672 het Newton lesings gelewer oor optika.  Gedurende hierdie tydperk ondersoek hy die breking van lig, wat aantoon dat die veelkleurige spektrum wat deur 'n prisma geproduseer word, deur 'n lens en 'n tweede prisma weer in wit lig gekomponeer kan word.  Moderne wetenskap het aan die lig gebring dat Newton se ontleding en hersintese van wit lig 'n skuld te danke het aan korpuskulêre alchemie. 
Hy het getoon dat gekleurde lig nie sy eienskappe verander deur 'n gekleurde balk te skei en op verskillende voorwerpe te laat skyn nie, en dat die lig dieselfde kleur bly, ongeag of dit weerkaats, versprei of oorgedra word. Hy het dus opgemerk dat kleur die gevolg is van voorwerpe wat in wisselwerking is met reeds gekleurde lig eerder as dat voorwerpe die kleur self genereer. Dit staan ​​bekend as Newton se kleurteorie. 
Uit hierdie werk het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die lens van enige brekende teleskoop onder die verspreiding van lig in kleure sou lei (chromatiese afwyking). As bewys van die konsep het hy 'n teleskoop gebou met reflektiewe spieëls in plaas van lense as doel om die probleem te omseil.   By die ontwerp van die ontwerp, die eerste bekende funksionele weerkaatsende teleskoop, vandag bekend as die Newtoniaanse teleskoop,  was die oplossing van die probleem van 'n geskikte spieëlmateriaal en vormingstegniek. Newton het sy eie spieëls gemaal uit 'n pasgemaakte samestelling van hoogs reflekterende spekulummetaal, met behulp van Newton se ringe om die kwaliteit van die optika vir sy teleskope te beoordeel. Aan die einde van 1668, , kon hy hierdie eerste reflekterende teleskoop produseer. Dit was ongeveer agt sentimeter lank en het 'n duideliker en groter beeld gegee. In 1671 het die Royal Society gevra om 'n demonstrasie van sy reflekterende teleskoop.  Hulle belangstelling het hom aangemoedig om sy aantekeninge te publiseer, Van kleure,  wat hy later uitgebrei het tot die werk Opticks. Toe Robert Hooke sommige van Newton se idees kritiseer, was Newton so beledig dat hy hom aan die openbare debat onttrek het. Newton en Hooke het in 1679–80 kort rukkies gevoer toe Hooke, aangestel om die korrespondensie van die Royal Society te bestuur, 'n korrespondensie open wat bedoel was om bydraes van Newton tot Royal Society -transaksies te verkry,  wat Newton aangespoor het om uit te werk 'n bewys dat die elliptiese vorm van planetêre wentelbane voortspruit uit 'n sentripetale krag wat omgekeerd eweredig is aan die vierkant van die radiusvektor. Maar die twee mans het oor die algemeen swak gebly tot Hooke se dood. 
Newton het aangevoer dat lig bestaan ​​uit deeltjies of korpusse, wat gebreek word deur in 'n digter medium te versnel. Hy het op klankagtige golwe vasgemaak om die herhaalde patroon van weerkaatsing en transmissie deur dun films te verduidelik (Opticks Bk.II, Props. 12), maar behou steeds sy teorie van 'pas' wat korpusse veroorsaak om weerkaats of oorgedra te word (Props.13) . Latere natuurkundiges het egter 'n suiwer golwende verklaring van lig verkies om die interferensiepatrone en die algemene verskynsel van diffraksie te verduidelik. Deesdae se kwantummeganika, fotone en die idee van golf -deeltjie -dualiteit het slegs 'n geringe ooreenkoms met Newton se verstaan ​​van lig.
In sy Hipotese van lig van 1675, stel Newton die bestaan ​​van die eter voor om kragte tussen deeltjies oor te dra. Die kontak met die Cambridge Platonist -filosoof Henry More herleef sy belangstelling in alchemie.  Hy het die eter vervang met okkultiese kragte gebaseer op Hermetiese idees van aantrekkingskrag en afstoting tussen deeltjies. John Maynard Keynes, wat baie van Newton se geskrifte oor alchemie verwerf het, het gesê dat "Newton nie die eerste van die tyd van die rede was nie: Hy was die laaste van die towenaars."  Newton se belangstelling in alchemie kan nie geïsoleer word van sy bydraes tot die wetenskap nie.  Dit was in 'n tyd toe daar geen duidelike onderskeid was tussen alchemie en wetenskap nie. As hy nie op 'n afstand op 'n okkulte idee van aksie op 'n vakuum staatgemaak het nie, sou hy moontlik nie sy gravitasie -teorie ontwikkel het nie.
In 1704 publiseer Newton Opticks, waarin hy sy korpuskulêre ligteorie uiteensit. Hy beskou die lig as 'n uiters subtiele liggaam, dat die gewone materie bestaan ​​uit growwer liggame en bespiegel dat 'n soort alchemiese transmutasie 'nie groot liggame en lig in mekaar omskepbaar is nie, en dat liggame nie veel van hulle kan ontvang nie Aktiwiteit van die deeltjies lig wat hul samestelling binnegaan? "  Newton konstrueer ook 'n primitiewe vorm van 'n wrywing elektrostatiese kragopwekker, met behulp van 'n glasbol. 
In sy boek Opticks, Newton was die eerste om 'n diagram met 'n prisma as 'n balkuitbreider te toon, en ook die gebruik van veelvoudige prisma-skikkings.  Sowat 278 jaar na die bespreking van Newton, het meervoudige prisma-uitbreiders die sentrale rol gespeel in die ontwikkeling van lasbare lasers met 'n smal lynbreedte. Die gebruik van hierdie prismatiese bundeluitbreiders het ook gelei tot die teorie van veelvoudige prisma-verspreiding. 
Na Newton is baie gewysig. Young en Fresnel kombineer Newton se deeltjie -teorie met Huygens se golfteorie om aan te toon dat kleur die sigbare manifestasie van lig se golflengte is. Wetenskap besef ook stadig die verskil tussen persepsie van kleur en wiskundige optika. Die Duitse digter en wetenskaplike, Goethe, kon die Newtoniaanse fondament nie afskud nie, maar "een gat wat Goethe wel in Newton se wapenrusting gevind het. van teleskope moet vir ewig onvolmaak bly, achromatisme en breking is onversoenbaar. Hierdie afleiding is deur Dollond verkeerd bewys. " 
Meganika en gravitasie
In 1679 keer Newton terug na sy werk oor hemelse meganika deur gravitasie en die effek daarvan op die wentelbane van planete te oorweeg met verwysing na Kepler se wette van planetêre beweging. Dit het gevolg op stimulasie deur 'n kort briefwisseling in 1679–80 met Hooke, wat aangestel is om die korrespondensie van die Royal Society te bestuur, en wat 'n briefwisseling geopen het wat bedoel was om bydraes van Newton tot transaksies van Royal Society te verkry.  Newton se herontwaakende belangstelling in astronomiese aangeleenthede het verdere prikkel gekry deur die verskyning van 'n komeet in die winter van 1680–1681, waarop hy met John Flamsteed korrespondeer.  Na die uitruilings met Hooke het Newton 'n bewys uitgewerk dat die elliptiese vorm van planetêre wentelbane sou voortspruit uit 'n sentripetale krag wat omgekeerd eweredig is aan die vierkant van die radiusvektor. Newton het sy resultate aan Edmond Halley en die Royal Society in kennis gestel De motu corporum in gyrum, 'n traktaat op ongeveer nege velle wat in Desember 1684 in die Royal Society's Register Book gekopieer is.  Hierdie traktaat bevat die kern wat Newton ontwikkel en uitgebrei het om die Principia.
Die Principia is op 5 Julie 1687 gepubliseer met aanmoediging en finansiële hulp van Edmond Halley. In hierdie werk stel Newton die drie universele bewegingswette. Saam beskryf hierdie wette die verhouding tussen enige voorwerp, die kragte wat daarop werk en die gevolglike beweging, wat die grondslag lê vir klassieke meganika. Hulle het bygedra tot baie vooruitgang tydens die Industriële Revolusie wat spoedig gevolg het en wat nie meer as 200 jaar verbeter is nie. Baie van hierdie vordering is steeds die onderbou van nie-relativistiese tegnologieë in die moderne wêreld. Hy het die Latynse woord gebruik gravitas (gewig) vir die effek wat as swaartekrag bekend sou staan, en die wet van universele gravitasie gedefinieer het. 
In dieselfde werk het Newton 'n calculus-agtige metode van geometriese analise aangebied deur gebruik te maak van 'eerste en laaste verhoudings', wat die eerste analitiese bepaling (gebaseer op Boyle se wet) van die spoed van klank in die lug gee, en die afleiding van die aardbol se sferoïdale figuur aflei, was verantwoordelik vir die voorkoms van die equinoxes as gevolg van die aantrekkingskrag van die maan op die aarde se ongebondenheid, die gravitasie -studie van die onreëlmatighede in die beweging van die maan begin, 'n teorie verskaf vir die bepaling van die wentelbane van komete, en nog baie meer. 
Newton het sy heliosentriese siening van die sonnestelsel duidelik gemaak-op 'n ietwat moderne manier ontwikkel omdat hy reeds in die middel van die 1680's die 'afwyking van die son' van die swaartepunt van die sonnestelsel herken het.  Vir Newton was dit nie juis die middelpunt van die son of enige ander liggaam wat in rus oorweeg kon word nie, maar eerder "die gemeenskaplike swaartepunt van die aarde, die son en al die planete moet agt word" die middelpunt van die wêreld ", en hierdie swaartepunt" is óf in rus óf beweeg eenvormig vorentoe in 'n regte lyn "(Newton het die" in rus "-alternatief aangeneem met die oog op algemene toestemming dat die sentrum, waar dit ook al was, was rus). 
Newton se postulaat van 'n onsigbare mag wat oor groot afstande kon optree, het daartoe gelei dat hy gekritiseer is omdat hy 'okkultiese agentskappe' in die wetenskap ingebring het.  Later, in die tweede uitgawe van die Principia (1713), verwerp Newton sulke kritiek in 'n slot General Scholium beslis en skryf dat dit genoeg is dat die verskynsels 'n aantrekkingskrag aantrek, maar dit dui nie die oorsaak daarvan aan nie, en dit was onnodig en onbehoorlik om te raam. hipoteses van dinge wat nie deur die verskynsels geïmpliseer is nie. (Hier gebruik Newton wat sy beroemde uitdrukking geword het "hipoteses sonder vingers"  ).
Met die Principia, Newton internasionaal erken geword.  Hy verkry 'n kring bewonderaars, waaronder die in Switserland gebore wiskundige Nicolas Fatio de Duillier. 
Klassifikasie van kubieke
In 1710 het Newton 72 van die 78 'spesies' kubieke kurwes gevind en dit in vier tipes ingedeel.  In 1717, en waarskynlik met die hulp van Newton, het James Stirling bewys dat elke kubieke een van hierdie vier tipes was. Newton beweer ook dat die vier tipes deur 'n vliegtuigprojeksie van een daarvan verkry kan word, en dit is in 1731, vier jaar na sy dood, bewys. 
In die 1690's het Newton 'n aantal godsdienstige traktate geskryf wat handel oor die letterlike en simboliese interpretasie van die Bybel. 'N Manuskrip wat Newton aan John Locke gestuur het waarin hy die getrouheid van 1 Johannes 5: 7 - die Johannese Komma - en die getrouheid daarvan aan die oorspronklike manuskripte van die Nuwe Testament betwis, bly tot 1785 ongepubliseer .
Newton was ook lid van die Parlement van Engeland vir die Universiteit van Cambridge in 1689 en 1701, maar volgens sommige berigte was sy enigste kommentaar om te kla oor 'n koue trek in die kamer en versoek dat die venster gesluit word.  Die Cambridge -dagboekskrywer Abraham de la Pryme het hom egter opgemerk dat hy studente wat die plaaslike bevolking skrik, bestraf het deur te beweer dat 'n huis spook. 
Newton verhuis na Londen om in 1696 die pos as bewaarder van die Royal Mint te beklee, 'n pos wat hy verwerf het deur die beskerming van Charles Montagu, 1ste graaf van Halifax, toe kanselier van die skatkis. Hy het die leiding geneem oor Engeland se groot rus, op die tone van Lord Lucas, die goewerneur van die toring, getrap en die pos as adjunk -kontroleur van die tydelike Chester -tak vir Edmond Halley gekry. Newton het miskien die bekendste Meester van die Munt geword met die dood van Thomas Neale in 1699, 'n posisie wat Newton die laaste 30 jaar van sy lewe beklee het.   Hierdie afsprake was bedoel as opregtheid, maar Newton het dit ernstig opgeneem. Hy tree in 1701 uit sy pligte in Cambridge en oefen sy gesag uit om die geldeenheid te hervorm en knippers en vervalsers te straf.
As opsigter, en daarna as meester van die Royal Mint, het Newton beraam dat 20 persent van die munte wat tydens die Groot Herwinning van 1696 ingeneem is, vervals is. Vervalsing was hoogverraad, strafbaar deurdat die misdadiger opgehang, getrek en in kwarte gesit is. Ten spyte hiervan kan dit egter uiters moeilik wees om selfs die mees flagrante misdadigers skuldig te bevind, maar Newton was gelykstaande aan die taak. 
Vermom as 'n gewoonte van kroeë en tavernes, het hy baie van die bewyse self versamel.  Vir al die struikelblokke vir vervolging en die skeiding van die takke van die regering, het die Engelse reg nog ou en formidabele gesagsgebruike. Newton het self vrederegter in al die tuislande gemaak. 'N Konsepbrief oor die aangeleentheid is ingesluit in die persoonlike eerste uitgawe van Newton van Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, wat hy destyds gewysig het.  Daarna het hy meer as 100 kruisondervragings van getuies, informante en verdagtes gedoen tussen Junie 1698 en Kersfees 1699. Newton het 28 muntstukke suksesvol vervolg. 
Newton word in 1703 president van die Royal Society en 'n medewerker van die Franse Académie des Sciences. In sy posisie by die Royal Society maak Newton 'n vyand van John Flamsteed, die Astronomer Royal, deur voortydig Flamsteed's te publiseer Historia Coelestis Britannica, wat Newton in sy studies gebruik het. 
In April 1705 het koningin Anne Newton tot ridder geslaan tydens 'n koninklike besoek aan Trinity College, Cambridge. Die ridderskap is waarskynlik gemotiveer deur politieke oorwegings wat verband hou met die parlementsverkiesing in Mei 1705, eerder as enige erkenning van Newton se wetenskaplike werk of dienste as Meester van die Munt.  Newton was die tweede wetenskaplike wat tot ridder geslaan is, na Francis Bacon. 
As gevolg van 'n verslag wat Newton op 21 September 1717 aan die kommissarisse van die tesourie van sy majesteit geskryf het, is die bimetaalverhouding tussen goue muntstukke en silwer muntstukke op 22 Desember 1717 deur koninklike proklamasie verander, wat die uitruil van goudguine verbied het vir meer as 21 silwer sjielings.  Dit het per ongeluk 'n silwertekort tot gevolg gehad, aangesien silwer muntstukke vir invoer betaal is, terwyl uitvoer in goud betaal is, wat Brittanje effektief van die silwerstandaard na sy eerste goudstandaard verskuif het. Dit is 'n kwessie van debat of hy van plan was om dit te doen of nie.  Daar word aangevoer dat Newton sy werk by die Munt beskou het as 'n voortsetting van sy alchemiese werk. 
Newton was belê in die South Sea Company en het ongeveer £ 20 000 (£ 4,4 miljoen in 2020 ) verloor toe dit omstreeks 1720 in duie gestort het. 
Teen die einde van sy lewe het Newton saam met sy niggie en haar man in Cranbury Park, naby Winchester, gaan woon tot sy dood in 1727.  Sy halfniggie, Catherine Barton Conduitt,  dien as sy gasvrou in sosiale aangeleenthede by sy huis in Jermynstraat in Londen, hy was haar 'baie liefdevolle oom',  volgens sy brief aan haar toe sy van pokke herstel het.
Alhoewel beweer word dat hy eens verloof was, het Newton nooit getrou nie. Die Franse skrywer en filosoof Voltaire, wat ten tyde van die begrafnis van Newton in Londen was, het gesê dat hy "nooit verstandig was vir enige passie nie, nie onderworpe was aan die algemene swakhede van die mens nie en ook nie handel dryf met vroue nie - 'n omstandigheid wat verseker my deur die dokter en chirurg wat hom in sy laaste oomblikke bygewoon het. "  Op hierdie nou wydverspreide oortuiging dat hy as 'n maagd gesterf het, is kommentaar gelewer deur skrywers so uiteenlopend soos wiskundige Charles Hutton,  ekonoom John Maynard Keynes,  en fisikus Carl Sagan. 
Newton het 'n hegte vriendskap gehad met die Switserse wiskundige Nicolas Fatio de Duillier, wat hy in 1689 in Londen ontmoet het  - sommige van hulle korrespondensie het oorleef.   Hul verhouding het in 1693 skielik en onverklaarbaar tot 'n einde gekom, en terselfdertyd het Newton 'n senuwee -ineenstorting opgedoen , insluitend die stuur van wilde beskuldigingsbriewe aan sy vriende Samuel Pepys en John Locke - sy brief aan die laasgenoemde het die aanklag ingesluit wat Locke "probeer het om my met weermanne te bemoei". 
In 2015 noem Steven Weinberg, 'n Nobelpryswenner in die fisika, Newton ''n nare antagonis' en ''n slegte man om as vyand te hê'.  Hy het veral die houding van Newton teenoor Robert Hooke en Gottfried Wilhelm Leibniz opgemerk.
Newton sterf in sy slaap in Londen op 20 Maart 1727 (OS 20 Maart 1726 NS 31 Maart 1727). [a] Sy lyk is begrawe in die Westminster Abbey.  Voltaire was moontlik by sy begrafnis.  As 'n vrygesel, het hy gedurende sy laaste jare 'n groot deel van sy boedel aan familielede afgestaan ​​en is hy intestaat oorlede.  Sy vraestelle gaan aan John Conduitt en Catherine Barton.  Na sy dood is Newton se hare ondersoek en gevind dat dit kwik bevat, waarskynlik as gevolg van sy alchemiese aktiwiteite. Kwikvergiftiging kan Newton se eksentrisiteit in die laat lewe verklaar. 
Die wiskundige Joseph-Louis Lagrange het gesê dat Newton die grootste genie was wat ooit geleef het, en het eenkeer bygevoeg dat Newton ook 'die gelukkigste' is, want ons kan nie meer as een keer 'n stelsel van die wêreld vind om te vestig nie.  Die Engelse digter Alexander Pope het die beroemde grafskrif geskryf:
Die natuur- en natuurwette lê in die nag weggesteek
God het gesê: "Laat Newton wees" en alles was lig.
Newton was betreklik beskeie oor sy prestasies en skryf in 'n brief aan Robert Hooke in Februarie 1676: "As ek verder gesien het, is dit deur op die skouers van reuse te staan." 
Twee skrywers dink dat die bogenoemde aanhaling, geskryf in 'n tyd toe Newton en Hooke oor optiese ontdekkings twis, 'n skuins aanval op Hooke was (na bewering kort en gebukkend was), eerder as - of daarby - 'n verklaring van beskeidenheid.   Aan die ander kant, die algemeen bekende spreekwoord oor die staan ​​op die skouers van reuse, gepubliseer onder andere deur die sewentiende-eeuse digter George Herbert ('n voormalige redenaar van die Universiteit van Cambridge en genoot van Trinity College) in sy Jacula Prudentum (1651), was die belangrikste punt dat "'n dwerg op 'n reus se skouers verder van die twee sien", en die effek daarvan as 'n analogie sou Newton self eerder as Hooke as die 'dwerg' plaas.
In 'n latere memoir skryf Newton:
Ek weet nie wat ek vir die wêreld kan lyk nie, maar vir myself lyk dit asof ek net soos 'n seuntjie was wat op die see gespeel het en my af en toe afwyk en 'n gladder klippie of 'n mooier dop as gewone vind, terwyl die groot oseaan van waarheid lê alles onontdek voor my. 
In 1816 is 'n tand wat na bewering aan Newton behoort het, in Londen vir £ 730 [3 633] verkoop aan 'n aristokraat wat dit in 'n ring laat sit het.  Guinness World Records 2002 het dit as die waardevolste tand geklassifiseer, wat aan die einde van 2001 ongeveer £ 25 000 (US $ 35 700) sou waardeer.  Wie dit gekoop het en wie dit tans het, is nie bekend gemaak nie.
Albert Einstein het 'n foto van Newton op sy studeermuur gehou saam met dié van Michael Faraday en James Clerk Maxwell.  In 'n opname van 2005 onder lede van Britain's Royal Society (voorheen onder leiding van Newton) met die vraag wie die groter uitwerking op die geskiedenis van die wetenskap, Newton of Einstein, gehad het, het die lede geag dat Newton die algehele bydrae gelewer het.  In 1999 het 'n meningspeiling onder 100 van die vooraanstaande fisici van die dag Einstein as die "grootste fisikus ooit" aangewys, met Newton die naaswenner, terwyl 'n parallelle opname van rang-en-lêer-natuurkundiges deur die webwerf PhysicsWeb die beste gegee het plek na Newton. 
Die SI afgeleide eenheid van krag word ter ere van hom die Newton genoem.
Newton se monument (1731) is te sien in die Westminster Abbey, noord van die ingang van die koor teen die koorskerm, naby sy graf. Dit is uitgevoer deur die beeldhouer Michael Rysbrack (1694–1770) in wit en grys marmer met ontwerp deur die argitek William Kent.  Die monument bevat 'n figuur van Newton wat bo -op 'n sarkofaag lê, sy regter elmboog rus op verskeie van sy groot boeke en sy linkerhand wys na 'n boekrol met 'n wiskundige ontwerp. Bo hom is 'n piramide en 'n hemelse aardbol wat die tekens van die Zodiac en die pad van die komeet van 1680 toon. 'N Reliëfpaneel beeld putti uit met instrumente soos 'n teleskoop en prisma.  Die Latynse inskripsie op die basis vertaal as:
Hier word begrawe Isaac Newton, Knight, wat uit 'n gemoedstoestand byna goddelik en sy eie wiskundige beginsels die gang en syfers van die planete, die paaie van komete, die getye van die see, die verskille in ligstrale ondersoek het , en, wat geen ander geleerde voorheen gedink het nie, die eienskappe van die kleure wat so geproduseer word. Ywerig, saggeaard en getrou in sy uiteensettings van die natuur, die oudheid en die heilige Skrif, bevestig hy deur sy filosofie die majesteit van God magtig en goed, en verwoord die eenvoud van die Evangelie in sy maniere. Sterflinge is bly dat daar so 'n en so 'n groot versiering van die menslike ras bestaan ​​het! Hy is gebore op 25 Desember 1642 en sterf op 20 Maart 1726/7. — Vertaling van G.L. Smyth, Die monumente en genieë van die St. Paul's Cathedral en die Westminster Abbey (1826), ii, 703–704. 
Van 1978 tot 1988 verskyn 'n beeld van Newton wat deur Harry Ecclestone ontwerp is op reeksnote D £ 1 se banknote uitgereik deur die Bank of England (die laaste £ 1 -note wat deur die Bank of England uitgereik is). Newton is getoon op die agterkant van die note met 'n boek en vergesel van 'n teleskoop, 'n prisma en 'n kaart van die sonnestelsel. 
'N Standbeeld van Isaac Newton wat na 'n appel aan sy voete kyk, kan in die Oxford University Museum of Natural History gesien word. 'N Groot bronsbeeld, Newton, na William Blake, deur Eduardo Paolozzi, gedateer 1995 en geïnspireer deur Blake se ets, oorheers die plein van die British Library in Londen.
Alhoewel Newton in sy dertigerjare uit 'n Anglikaanse familie gebore is, het hy 'n Christelike geloof gehad wat, as dit openbaar gemaak sou word, nie deur die hoofstroom Christendom as ortodoks beskou sou word nie,  met een historikus wat hom as ketter bestempel het. 
Teen 1672 het hy sy teologiese navorsing begin opneem in notaboeke wat hy aan niemand gewys het nie en wat onlangs [ wanneer? ] ondersoek is. Hulle toon 'n uitgebreide kennis van vroeë kerkgeskrifte en toon aan dat hy in die konflik tussen Athanasius en Arius wat die Geloofsbelydenis omskryf het, die kant van Arius neem, die verloorder, wat die konvensionele siening van die Drie -eenheid verwerp het. Newton "erken Christus as 'n goddelike middelaar tussen God en die mens, wat ondergeskik was aan die Vader wat hom geskape het."  Hy was veral geïnteresseerd in profesie, maar vir hom was "die groot afvalligheid trinitarisme". 
Newton het tevergeefs probeer om een ​​van die twee genootskappe te verkry wat die houer van die ordineringsvereiste vrygestel het. Op die laaste oomblik in 1675 ontvang hy 'n bedeling van die regering wat hom en alle toekomstige houers van die Lucasiaanse stoel verskoon het. 
In Newton se oë was aanbidding van Christus as God afgodery, vir hom die fundamentele sonde.  In 1999 het historikus Stephen D. Snobelen geskryf: "Isaac Newton was 'n ketter. Maar. ontrafel nog steeds sy persoonlike oortuigings. "  Snobelen kom tot die gevolgtrekking dat Newton ten minste 'n Sosiaanse simpatiseerder was (hy het ten minste agt Sosiniese boeke besit en dit deeglik gelees het), moontlik 'n Ariër en byna beslis 'n anti-trinitaris. 
In 'n minderheidsposisie het T.C. Pfizenmaier bied 'n meer genuanseerde siening en beweer dat Newton nader aan die semi-ariese siening van die Drie-eenheid was dat Jesus Christus 'n 'soortgelyke stof' (homoiousios) van die Vader was, eerder as die ortodokse siening dat Jesus Christus dieselfde is stof "van die Vader (homoousios) soos onderskryf deur moderne Oosters -Ortodokse, Rooms -Katolieke en Protestante.  Hierdie tipe siening het egter 'laat steun verloor met die beskikbaarheid van Newton se teologiese artikels',  en nou identifiseer die meeste geleerdes Newton as 'n Antitrinitêre monoteïs.  
Alhoewel bewegingswette en universele gravitasie die bekendste ontdekkings van Newton geword het, het hy gewaarsku om dit nie as 'n masjien te beskou nie, net soos 'n groot horlosie. Hy het gesê: "Dan kan swaartekrag die planete aan die gang sit, maar sonder die Goddelike Krag sou dit hulle nooit in so 'n sirkulerende beweging kon plaas soos met die son nie". 
Saam met sy wetenskaplike bekendheid, was Newton se studie van die Bybel en die vroeë kerkvaders ook opmerklik. Newton het veral werke oor tekskritiek geskryf 'N Historiese verslag van twee noemenswaardige korrupsies van die Skrif en Waarnemings oor die profesieë van Daniël en die Apokalips van Johannes.  Hy het die kruisiging van Jesus Christus op 3 April, 33 nC, geplaas, wat ooreenstem met 'n tradisioneel aanvaarde datum. 
Hy het geglo in 'n rasioneel immanente wêreld, maar hy het die hylozoïsme wat Leibniz en Baruch Spinoza impliseer, verwerp. Die geordende en dinamies ingeligte heelal kan deur 'n aktiewe rede verstaan ​​en verstaan ​​moet word. In sy korrespondensie beweer Newton dat die Principia 'Ek het die beginsels in ag geneem wat kan werk om mans te oorweeg vir die geloof van 'n godheid'.  Hy sien bewyse van ontwerp in die stelsel van die wêreld: "So 'n wonderlike eenvormigheid in die planetêre stelsel moet die effek van keuse toegelaat word". Maar Newton het daarop aangedring dat goddelike ingryping uiteindelik nodig sou wees om die stelsel te hervorm weens die stadige groei van onstabiliteite.  Hiervoor het Leibniz vir hom gesê: "God, die Almagtige, wil van tyd tot tyd sy horlosie oplos: anders sal dit nie meer beweeg nie. Hy het, blykbaar, nie genoegsame versiendheid gehad om dit 'n ewige beweging te maak nie." 
Newton se posisie is sterk verdedig deur sy volgeling Samuel Clarke in 'n beroemde korrespondensie. 'N Eeu later, Pierre-Simon Laplace se werk Hemelse meganika het 'n natuurlike verduideliking gehad waarom die wentelbane van die planeet nie periodieke goddelike ingryping benodig nie.  Die kontras tussen Laplace se meganistiese wêreldbeskouing en die van Newton is die skerpste in ag genome die beroemde antwoord wat die Franse wetenskaplike aan Napoleon gegee het, wat hom gekritiseer het oor die afwesigheid van die Skepper in die Mécanique céleste: "Sire, j'ai pu me passer de cette hypothese" ("Ek het nie so 'n hipotese nodig nie"). 
Geleerdes het lank gedebatteer of Newton die leerstelling van die Drie -eenheid betwis het. Sy eerste biograaf, David Brewster, wat sy manuskripte saamgestel het, interpreteer Newton as twyfelagtig oor die waarheid van sommige gedeeltes wat gebruik word om die Drie -eenheid te ondersteun, maar ontken nooit die leer van die Drie -eenheid as sodanig nie.  In die twintigste eeu is versleutelde manuskripte wat deur Newton geskryf is en onder andere deur John Maynard Keynes gekoop is, ontsyfer  en dit het bekend geword dat Newton die Trinitarisme inderdaad verwerp het. 
Uitwerking op godsdienstige denke
Newton en Robert Boyle se benadering tot die meganiese filosofie is deur rasionalistiese pamflette bevorder as 'n lewensvatbare alternatief vir die panteïste en entoesiaste, en is huiwerig aanvaar deur ortodokse predikers sowel as dissidente predikers soos die latitudinarians.  Die duidelikheid en eenvoud van die wetenskap is beskou as 'n manier om die emosionele en metafisiese superlatiewe van sowel bygelowige entoesiasme as die bedreiging van ateïsme te bekamp, ​​ en terselfdertyd het die tweede golf van Engelse deïste Newton se ontdekkings gebruik om demonstreer die moontlikheid van 'n 'natuurlike godsdiens'.
Die aanvalle op die "magiese denke" voor die Verligting en die mistieke elemente van die Christendom, het hul grondslag gekry met Boyle se meganiese opvatting van die heelal. Newton het Boyle se idees voltooi deur middel van wiskundige bewyse, en, miskien nog belangriker, was dit baie suksesvol om dit te populariseer. 
Profetiese interpretasie en eskatologie
In 'n manuskrip wat hy in 1704 geskryf het (nooit bedoel om gepubliseer te word nie), noem hy die datum van 2060, maar dit word nie gegee as 'n datum vir die einde van dae nie. Dit is vals gerapporteer as 'n voorspelling.  Die gedeelte is duidelik wanneer die datum in konteks gelees word. Hy was gekant teen die vasstelling van die datum vir die einde van die dae, en was bekommerd dat dit die Christendom in oneer sou bring.
So dan is die tyd en die tyd 'n half keer [sic] is 42 maande of 1260 dae of drie jaar en 'n half, en herreken twaalf maande na 'n jaar en 30 dae tot 'n maand, soos in die kalender gedoen is [sic] van die primitiewe jaar. En die dae van kortstondige diere wat vir die jare van [langlewende] koninkryke gestel is, sal die tydperk van 1260 dae, as dit dateer uit die volledige verowering van die drie konings AC 800, eindig in 2060. Dit kan later eindig, maar ek sien geen rede dat dit vroeër sou eindig nie. 
Ek noem dit nie om te beweer wanneer die tyd van die einde sal wees nie, maar om 'n einde te maak aan die uitgesproke veronderstellings van fantasievolle manne wat gereeld die tyd van die einde voorspel, en sodoende die heilige profesieë in diskrediet bring hul voorspellings misluk. Christus kom as 'n dief in die nag, en dit is nie vir ons om die tye en seisoene wat God in sy eie bors gestop het, te ken nie.  
In die karakter van Morton Opperly in "Poor Superman" (1951), sê die spekulatiewe fiksieskrywer Fritz Leiber oor Newton: "Almal ken Newton as die groot wetenskaplike. Min mense onthou dat hy die helfte van sy lewe deurmekaar was met alchemie, op soek na die klip van die filosoof. . Dit was die klippie aan die seestrand wat hy regtig wou vind. " 
Van 'n geskatte tien miljoen woorde om in Newton se koerante te skryf, handel ongeveer een miljoen oor alchemie. Baie van Newton se geskrifte oor alchemie is afskrifte van ander manuskripte, met sy eie aantekeninge.  Alchemiese tekste meng kunsmatige kennis met filosofiese bespiegeling, dikwels weggesteek agter lae woordspel, allegorie en beeldspraak om ambagsgeheime te beskerm.  Sommige van die inhoud in die koerante van Newton kon deur die kerk as ketters beskou word. 
In 1888, nadat hy sestien jaar lank Newton se vraestelle bestudeer het, het die Universiteit van Cambridge 'n klein aantal gehou en die res aan die graaf van Portsmouth teruggegee. In 1936 bied 'n afstammeling die papiere te koop by Sotheby's.  Die versameling is opgebreek en verkoop vir 'n totaal van ongeveer £ 9,000.  John Maynard Keynes was een van ongeveer drie dosyn bieërs wat 'n deel van die versameling op 'n veiling bekom het. Keynes het 'n geraamde helfte van Newton se versameling vraestelle oor alchemie weer bymekaargemaak voordat hy sy versameling aan die Universiteit van Cambridge in 1946 geskenk het.   
Al die bekende geskrifte van Newton oor alchemie word tans aanlyn geplaas in 'n projek wat die Universiteit van Indiana onderneem het: "The Chymistry of Isaac Newton"  en saamgevat in 'n boek.  
Newton se fundamentele bydraes tot die wetenskap sluit in die kwantifisering van gravitasie -aantrekkingskrag, die ontdekking dat wit lig eintlik 'n mengsel van onveranderlike spektrale kleure is, en die formulering van die berekening. Tog is daar 'n ander, meer geheimsinnige kant aan Newton wat onvolmaaktheid bekend is, 'n gebied van aktiwiteite wat ongeveer dertig jaar van sy lewe strek, hoewel hy dit grotendeels vir sy tydgenote en kollegas verborge gehou het. Ons verwys na Newton se betrokkenheid by die dissipline van alchemie, of soos dit in die sewentiende-eeuse Engeland dikwels genoem is, "chymistry". 
Charles Coulston Gillispie betwis dat Newton ooit alchemie beoefen het en sê dat "sy chemie in die gees van Boyle se korpuskulêre filosofie was." 
In Junie 2020 verskyn twee ongepubliseerde bladsye van Newton se aantekeninge oor Jan Baptist van Helmont se boek oor pes, De Peste,  word aanlyn deur Bonham's opgeveil. Newton se ontleding van hierdie boek, wat hy in Cambridge gemaak het terwyl hy homself beskerm het teen die infeksie van 1665 tot 1666 in Londen, is volgens Bonham die belangrikste skriftelike verklaring wat hy bekend gemaak het oor die plaag. Wat die terapie betref, skryf Newton dat "die beste 'n padda wat drie dae lank in die skoorsteen aan die bene hang, wat uiteindelik die aarde opgegooi het met verskillende insekte daarin, op 'n skottel geel was en kort daarna nadat hy gesterf het. Deur poeiermelk te kombineer met die uitskeidings en serum wat gemaak is in pastille en op die aangetaste gebied gedra word, het die besmetting verdwyn en die gif uitgehaal ". 
Verligtingsfilosowe het 'n kort geskiedenis van wetenskaplike voorgangers gekies - hoofsaaklik Galileo, Boyle en Newton - as die gidse en borg van hul toepassing van die unieke konsep van natuur en natuurreg op elke fisiese en sosiale gebied van die dag. In hierdie opsig kan die lesse uit die geskiedenis en die sosiale strukture waarop dit gebou is, weggegooi word. 
Dit was Newton se opvatting van die heelal gebaseer op natuurlike en rasioneel verstaanbare wette wat een van die sade vir die Verligting -ideologie geword het.  Locke en Voltaire het konsepte van die natuurreg toegepas op politieke stelsels wat die fisiokrate voorstaan, en Adam Smith het die natuurlike opvattings van sielkunde en eiebelang op ekonomiese stelsels toegepas en sosioloë het die huidige sosiale orde gekritiseer omdat hulle die geskiedenis in natuurlike modelle probeer pas het vordering. Monboddo en Samuel Clarke weerstaan ​​elemente van Newton se werk, maar uiteindelik rasionaliseer dit om te voldoen aan hul sterk godsdienstige natuurbeskouings.
Newton self het dikwels die verhaal vertel dat hy geïnspireer is om sy gravitasieteorie te formuleer deur te kyk hoe die appel van 'n boom val.   Daar word geglo dat die verhaal in algemene kennis oorgegaan het nadat dit deur Catherine Barton, die suster van Newton, aan Voltaire vertel is.  Voltaire skryf toe in syne Opstel oor epiese poësie (1727), "Sir Isaac Newton wat in sy tuine loop, het die eerste keer aan sy gravitasiestelsel gedink toe hy 'n appel van 'n boom sien val."  
Alhoewel daar gesê is dat die appelverhaal 'n mite is en dat hy op geen enkele oomblik by sy gravitasie -teorie uitgekom het nie, het  kennisse van Newton (soos William Stukeley, wie se manuskripverslag van 1752 beskikbaar gestel is deur die Royal Society) bevestig die voorval, maar nie die apokriewe weergawe dat die appel in werklikheid Newton se kop getref het nie. Stukeley aangeteken in syne Herinneringe aan die lewe van Sir Isaac Newton 'n gesprek met Newton in Kensington op 15 April 1726:   
ons het die tuin ingegaan, en ons het dit in die skaduwee van 'n paar appelbome gedrink, net hy, en myself. te midde van 'n ander diskoers, het hy vir my gesê, was hy in dieselfde situasie, soos toe voorheen die idee van gravitasie by hom opgekom het. 'hoekom moet die appel altyd loodreg op die grond neerdaal', dink hy by homself, soms deur 'n appelval, terwyl hy in 'n kompeterende bui sit: 'hoekom moet dit nie sywaarts of opwaarts gaan nie, maar voortdurend? na die middelpunt van die aarde? die rede is sekerlik dat die aarde dit trek. daar moet 'n trekkrag in materie wees. & die som van die trekkrag in die materie van die aarde moet in die middelpunt van die aarde wees, nie aan enige kant nie daarom val hierdie appel loodreg, of na die middel. As materie dus materie trek, moet dit in verhouding wees tot die hoeveelheid daarvan. Daarom trek die appel die aarde, sowel as die aarde die appel. "
John Conduitt, Newton se assistent by die Royal Mint en eggenoot van Newton se niggie, het ook die gebeurtenis beskryf toe hy oor Newton se lewe geskryf het: 
In die jaar 1666 tree hy weer terug van Cambridge na sy ma in Lincolnshire. Terwyl hy peinsend in 'n tuin kronkel, het hy in sy gedagte gekom dat die gravitasiekrag (wat 'n appel van 'n boom na die grond gebring het) nie tot 'n sekere afstand van die aarde beperk is nie, maar dat hierdie krag veel verder moet strek as wat dit was gewoonlik gedink.Waarom nie so hoog as wat die maan vir homself gesê het nie, en as dit die geval is, moet dit haar beweging beïnvloed en haar miskien in haar wentelbaan hou, waarna hy val en bereken wat die uitwerking van die veronderstelling sou wees.
Uit sy notaboeke is bekend dat Newton in die laat 1660's worstel met die idee dat aardse swaartekrag in 'n omgekeerde kwadraat tot by die maan strek, maar dit het hom twee dekades geneem om die volwaardige teorie te ontwikkel.  Die vraag was nie of swaartekrag bestaan ​​nie, maar of dit so ver van die aarde af strek dat dit ook die krag kan wees wat die maan by sy wentelbaan hou. Newton het getoon dat as die krag afneem as die omgekeerde kwadraat van die afstand, die wentelperiode van die maan in werklikheid bereken kan word. Hy vermoed dieselfde krag is verantwoordelik vir ander wentelbewegings, en noem dit dus 'universele gravitasie'.
Daar word beweer dat verskillende bome "die" appelboom is wat Newton beskryf. The King's School, Grantham, beweer dat die boom deur die skool gekoop is, 'n paar jaar later ontwortel en na die skoolhoof se tuin vervoer is. Die personeel van die (nou) National Woolsthorpe Manor in besit van National Trust betwis dit en beweer dat 'n boom in hul tuine die boom is wat deur Newton beskryf word. 'N Afstammeling van die oorspronklike boom  kan gesien word groei buite die hoofhek van Trinity College, Cambridge, onder die kamer waarin Newton gewoon het toe hy daar studeer het. Die National Fruit Collection in Brogdale in Kent  kan ente van hul boom lewer, wat identies lyk aan Flower of Kent, 'n grofvleis kookvariëteit. 
3. Die Bybel op soek na kodes
Newton het gevoel dat die Bybel vol verborge heilige wysheid is. Newton het die Bybel behandel as 'n komplekse kriptogram wat in simbole en wiskunde gekodeer is. Hy het gedink dat die ontsyfering daarvan 'n onbekende kennis sou openbaar oor hoe die natuur werk. Hy het selfs geglo dat die ou Jode weet dat die son die middelpunt van die sonnestelsel is! In aantekeninge van 'n alchemie/Bybelse manuskrip getiteld Manna, besin Newton oor sy oortuiging dat verborge alchemiese formules in die bybel was: 'Hierdie filosofie, beide spekulatief en aktief, is nie net te vinde in die omvang van die natuur nie, maar ook in die heilige geskrifte, soos in Genesis, Job, Psalms, Jesaja en ander. In die kennis van hierdie filosofie het God Salomo tot die grootste filosoof ter wêreld gemaak. " Newton het verder geglo dat Salomo, "die grootste filosoof ter wêreld", onbekende heilige wysheid in sy argitektuur verleen het - die eerste tempel in Jerusalem. Newton was versot daarop en het geglo dat die afmetings, ontwerp, konstruksiemateriaal, ligging, ens. Van die tempel noodsaaklike wiskundige feite onthul het, soos hoe om Pi te bereken of die volume van 'n halfrond te vind. Hy het 'n hele hoofstuk van "The Chronology of Ancient Kingdoms" geskryf oor sy interpretasies en waarnemings van die tempel. Newton se bron was die beskrywing van die tempel in 1 Konings van die Hebreeuse Bybel, vertaal uit die oorspronklike Hebreeus deur, jy het dit gekry, Isaac Newton. Newton het aangevoer dat die verhoudings van die tempel van Salomo heilig was. Vir Newton stem die meetkunde van die tempel ooreen met 'n chronologie van die Hebreeuse geskiedenis en onthul die grootte van die aarde en die relatiewe grootte van die mens daaraan. Aan Newton het die Tempel van Salomo groot waarhede oor die mens se funksie in die wêreld oorgedra.
• Sir Isaac Newton is gebore op 4 Januarie 1643. (Volgens die "ou" Julien -kalender word Newton se geboortedatum op 25 Desember 1642 vertoon)
• Hy woon in Woolsthorpe, 'n dorpie in die suidweste van Lincolnshire, Engeland, in die huis met die titel 'Manor house'.
• Na 'n basiese opleiding in plaaslike skole, het hy op twaalfjarige ouderdom by King's School in Grantham, Engeland, aangesluit en in die huis van 'n apteker met die naam Clark gewoon.
• Isaac Newton het meganiese toestelle gebou, waaronder 'n windpomp wat deur 'n lewendige muis bestuur word, drywende lanterns en sonwysers in die laboratorium van Clark.
• Hy het 'n gevestigde fisikus en wiskundige geword en word beskou as een van die grootste geeste van die wetenskaplike revolusie van die 17de eeu.
• In 1687 publiseer hy sy mees bekroonde werk, Mathematical Principles of Natural Philosophy, wat na bewering die enigste en mees invloedryke boek oor fisika is.