Olympia se hawelose wenstryd vir permanente behuising
Geskryf deur Ken Butigan, Waging Nonviolence
In 2007-lede van die hawelose gemeenskap in Olympia, Wash., Het 'n tentstad opgerig in 'n parkeerterrein in die middestad om die gebrek aan dienste en ondersteuning te betwis. Voorspelbaar het die stadsregering met arrestasies gereageer en die kamp opgesluit. Dit was veronderstel om die einde daarvan te wees. Kamp Quixote het egter nie verdwyn nie. In plaas daarvan het dit begin met 'n uitdagende, kronkelende reis wat soms soos 'n 21-eeuse weergawe van die gekke misadventures van sy visioenêre naamgenoot, Don Quixote, gelyk het. Nou, teen alle kanse, het hierdie sesjaar pelgrimstog afbetaal, en Camp Quixote het Quixote Village geword: 'n innoverende samestelling van 30 klein huisies en 'n gemeenskapsentrum. Op Desember 24 het die kampeerders ingetrek - haweloos nie meer nie.
Nie-gewelddadige aksie word dikwels as quixotiese ontslaan: utopies, dromerig, onbereikbare doelwitte. Maar hierdie voorbeeld beklemtoon hoe idealisme noodsaaklik is om werklike en praktiese verandering te maak, alhoewel dit nie altyd in die manier waarop 'n mens eers voorstel nie. Die gewelddadige weerstand wat die hawelose vroue en mans van Olympia georganiseer het, het nie die stadsbeamptes se gedagtes verander nie, maar dit het gevra dat bondgenote in die gemeenskap vorentoe kom. 'N Plaaslike kerk het ruimte aangebied vir die kamp, ​​en openbare steun het gegroei. Die stad is oortuig om 'n ordonnansie te slaag om die kamp te laat bestaan, alhoewel met die bepaling dat dit elke drie maande moet beweeg. Ander kerke het gestyg en oor die afgelope ses jaar het die kamp oor 20-tye beweeg.
Die visie van die Quixote-kampeerders van die begin af was om permanente behuising te vestig en binne 'n paar jaar het die groep saam met plaaslike bondgenote gewerk om Panza te stig - 'n organisasie sonder winsoogmerk (aangewys ter ere van Don Quixote se meer sinvolle sidekick, Sancho Panza) sou wees om Quixote Village te bou.
Selfs nadat grond verkry is en 'n stadspermit toegestaan ​​is - en die nodige fondse is opgewek - het sakebelange in die gebied hof toe gegaan om die projek te stop. Die hof het uiteindelik in die dorp se guns beslis, die 30-huise is gebou en gemeubileer, en nou is hulle besig om te lewe.
Panza, die verhuurder van die dorp, huur die 2.17-akker-perseel van die plaaslike land by $ 1 per jaar vir 41-jaar. Dorp inwoners betaal een derde van hul inkomste na huur. Elke huisie meet 150 vierkante voet en sluit 'n voorportaal, tuinruimte en tipiese nutsdienste in. Twee is ontwerp om gestremde inwoners te akkommodeer. Die gemeenskapsentrum het 'n kombuis, wasgeriewe, storte, posbusse en 'n gemeenskaplike area. Busdiens is naby, en die plaaslike busstelsel het 'n agt-passasierwa geskenk.
Argitekte het ontmoet met lede van Camp Quixote tydens die ontwerpproses, wat daarop aangedring het dat die projek vrystaande kothuise bou. Hierdie inset weerspieël die selfregerende aard van die dorp, waar inwoners "verkies bied en besluit wie daar woon op grond van streng kriteria."
"Twee jaar gelede het ek nooit gedink ek sou hier wees nie," het die inwoner van Quixote Village, Linda Austin, aan die Yakima Herald vertel nadat sy na haar huis ingetrek het. "Dit het my 'n bietjie hoop gegee toe ek gedink het daar was niemand." In 'n ander koerantverhaal het Austin, wat 'n jaar gelede by Camp Quixote aangesluit het, die transformerende impak wat hierdie ervaring op haar gehad het, aangespoor: "Hulle het my lewe basies gered - hulle het nie Gee my nie op nie. Dit het gehelp om my gebroke gees te genees. "
Quixote Village kan 'n model vir ander plekke bied, sodat so 'n projek nie net 30 mense mag akkommodeer nie, maar die miljoene mense sonder huise in die Verenigde State en daarbuite. Hierdie model het geïntegreer wat Gandhi die obstruktiewe program genoem het met die konstruktiewe program. Quixote Village beklemtoon die kritieke rol wat gewelddadige protes kan speel in die mobilisering van mense se mag om uit te daag wat onmoontlik geag word en om die deurbrake wat nodig is vir verandering te maak. Terselfdertyd beklemtoon dit die belangrikheid om die alternatief letterlik te bou.
Hierdie storie is lief vir my hart. As iemand wat in Olympia grootgeword het, word ek verskuif deur die opkoms van hierdie projek en hoe dit op die plaaslike progressiewe werk vir geregtigheid handel - van Rachel Corrie, 'n plaaslike Evergreen College-student wat onwettig 'n bulldozer geblokkeer het wat 'n familie se familie gesloop het. tuis in Palestina in 2003 na die beweging wat 'n paar jaar gelede georganiseerde blokke van wapenbeurse by die hawe gestuur het.
Die mees persoonlike van alles is die feit dat my broer Larry 'n dosyn jaar gelede op die strate van Olympia as 'n hawelose persoon gesterf het. Ek stel my voor die indruk dat Larry op die voorportaal van een van hierdie nuwe huisies sit, van ore tot oor grin, en dan vir sy snare drom kom en sy musiek speel, die passie van sy lewe.
Jill Severn, 'n bondgenoot wat sedert 2007 in hierdie stryd was, het aan die Seattle Times gesê.
Hierdie artikel verskyn eers op Waging Geweld Loos Heid
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Olympia se hawelose wenstryd vir permanente behuising