Ek het my storie aanvanklik met ’n datum begin. Ek het dit weggeneem nadat ek weer ’n slag gaan ry het deur die woonbuurt op ’n Bolandse dorp wat ons in die 50’s en 60’s die Witlokasie genoem het. Niks daar het verander nie. Ek het besef ek hoef nie die invloed van armoede in ’n tydvak af te baken nie. Die werklikheid van swaarkry is nog net so brutaal, so sigbaar soos toe. Al wat nou aangepas moet word, is die “wit” van die Witlokasie.
Die strook teer in die straat waar die Du Toits ná Giel se dood gaan intrek het, is nou baie smaller, weerskante oorgeneem deur onkruid. Daar is steeds honde op lyn geslaan, kinders wat kaalvoet in die witgerypte grassies onderlangs vir die motor kyk wat stadig by hul huise verbyry en stram waai vir die tannie wat skelm ’n foto’tjie neem.
Toe my loopbaan my 25 jaar lank in staatshospitale se kraamsale saam met my studente inskuif, het ek ’n ander kant, dikwels ’n donker kant, van die lewe ervaar. Saam met die swanger meisiekind het gewoonlik die ma en soms die res van die gesin by die saal se deur ingestap. Ek het by hulle geleer hoe die lewe anderkant die spoor lyk, maar ek het ook by hulle geleer wat deernis beteken.
Die heldin, Klara, moet darem baie opofferings maak. Was dit ’n tipiese ver­skynsel van daardie tyd dat die oudste haar eie lewe opsy moet skuif om die gesin te versorg?
Ja, ’n paar dekades gelede toe loopbane vir vroue nog ’n vreemde ding was en die dogters by die huis gaan wag het dat hul ridders opdaag, was dit heel dikwels die oudste dogter wat met die las van die versorging van haar ouers daarvan afgekom het.