Die leer aangaande Christus bring ons by die hart van ons Christelike geloof en so ook by die hart van dogmatiek en teologie in die algemeen. Dit is daarom nie vreemd dat teologiese navorsing dwarsdeur die geskiedenis, en ook vandag, op die Christologie fokus nie. Die probleemstelling van hierdie artikel is dat die tradisionele reformatoriese leer aangaande Christus, en in noue verband daarmee ook die tradisionele leer oor die eskatologie, bedreig word. Die doel van die artikel is om 'n bepaalde aspek van die huidige debat te ondersoek vanuit die Suid-Afrikaanse konteks ten einde te bepaal wat die toekomstaak van 'n reformatoriese teologie moet wees. Die ondersoek word gedoen vanuit die paradigma van die Calvinisties-reformatoriese tradisie. Behalwe vir 'n kort historiese oorsig, word die standpunte van vier Suid-Afrikaanse teoloë, naamlik Spangenberg, Van Aarde, Müller en Bosch aan die orde gestel. Uit hierdie standpunte word die verskil tussen 'n meer belydende, Skriftuurlike benadering en 'n meer kritiese benadering duidelik, veral met betrekking tot die Goddelike natuur en die opstanding van Christus. Die siening van die opstanding van Christus het verreikende implikasies vir die leer van die eskatologie. Die taak van 'n reformatoriese Teologie, in die interim tyd tussen hemelvaart en wederkoms, is om die opgestane, eskatologiese Christus te verkondig en verheerlik.