Só was dit by die voorhistoriese stamme van Amerika, Afrika, Europa en Asië. Die tydperke van steen, brons en yster was weliswaar nie vir alle volkere dieselfde nie en soms is die gebruik van brons oorgeslaan. 3, No. 4) geskryf het lui: “I am not dying I hope, to revenge, only because my love has failed” (Metelerkamp 2003: 192). Om Reisiger te perd egter eensydig te lees as ’n bundel gedigte oor perde, sou die diepte en geskakeerdheid daarvan gruwelik misken. Dit is veel eerder die geval dat ’n bepaalde prikkel uit die literatuur wat op die een of ander manier met die perd-tematiek verband hou, bloot dien as die vertrekpunt vir die gedig. Dit sou ‘n eenheidskeppende procedé kon wees, maar te veel verse word geskaad deur herhaalde verwysings na dinge soos trane, brandende kerse, spieëls, verlange en verdriet – waarvan die laaste twee (en meer) telkens by die naam genoem word, instede daarvan om die emosie slegs te suggereer. ‘n Mens wonder ook waarom die digter nie meer selfkritiek toegepas het deur die oormaat aan beskrywende woorde te skrap nie, omdat woordoortolligheid die indruk wek dat die digter nie geloof het in die krag van haar kernwoorde nie.