Verbintenis om te werk - wat kan haar motiveer - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Self-terugkeer is 'n kwaliteit van 'n persoon wat in die aktiwiteit gemanifesteer word met die maksimum aanwending van inspanning, kennis, vaardighede en geestelike krag. Afhangende van die omvang van die optrede wat uitgevoer word, onderskei mens hoe selfversorging hom manifesteer in werk en liefde, om die tuisland te dien en te speel, die nuwe te bemeester en die bestaande te verbeter. So 'n toepassing van eie kragte teen maksimum spoed is ietwat vergelykbaar met selfopoffering, maar het 'n beperking van manifestasie, dan het selfopoffering geen grense nie (of eerder kan die dood sy limiet wees as die stop van alle prosesse).
Self-terugkeer is 'n aktiwiteit op die beperking van jou eie vermoëns, onselfsugtig en natuurlik (hier kan mens van opregte liefde of passie vir werk) praat. Natuurlik impliseer dit 'n sekere offer ter wille van 'n gekose idee of persoon, maar so 'n offer het nog steeds redelike perke (gelei deur hierdie gevoel, jy kan al die spaargeld gee, maar nie die lewe nie, die tyd om te slaap, maar nie die helfte van die organe nie).
Wat is toewyding
Harde werk en toewyding kan soortgelyk lyk in terme van hul eksterne manifestasie, maar hulle sal onderskei word deur 'n persoon se interne motivering. Wanneer daar gewerk word, sal daar 'n verwagting van die beloning wees, en hoe harder en harder die werk, hoe groter die verwagtinge (dit gaan nie altyd oor monetêre vergoeding nie, miskien is dit reputasie verdien, guns van simpatie, verhoogde selfbeeld).
Selfvertroue is 'n selfversorgende proses, en 'n persoon ontvang onmiddellik 'n beloning tydens die uitvoering van 'n aktiwiteit (dit is hoe onbaatsugtigheid lyk wanneer 'n daad vir iemand uitgevoer word en dit op sigself bring vreugde, of werk word verrig in plesier en geluk, of bevrediging van ander morele behoeftes bring proses, nie finale salaris nie).
'N Ander manier om die term selfversorging deur die antoniem aan egoïsme te verduidelik, is baie algemeen in godsdienstige toepassings, wanneer die versorging van eie behoeftes na die agtergrond uitgestel word (en soms heeltemal oorhandig word aan die hoër magte) en menslike aktiwiteit is daarop gerig om die hoër magte te dien en goed vir ander te skep, sonder verwagtinge van dank en lof. Sulke ascetisme en onderdompeling in die proses is inherent nie net in godsdienstige konsepte nie, maar word ook waargeneem in enige aktiwiteit wat 'n mens betrap. Om 'n idee te ontwikkel, word die welsyn van geliefdes dikwels nie net selfsugtigheid oorskry nie, maar die modus van minimum verbruik word ook geaktiveer. Wanneer al die basiese bronne aan werk gegee word, die idee, die persoon. Dit is 'n groot geestelike krag wat motivering van binne bewerkstellig, en dit is in opreg met opregte en veeleisende liefde.
Om die essensie van die manifestasie van toewyding te verstaan, is dit nodig om dit nie as 'n algemene konsep te beskou nie, maar met betrekking tot sekere areas van die lewe. Mens kan sulke manifestasies op groot skaal in teater en letterkunde waarneem, waar die held, gelei deur liefde of geloof, prestasies verrig, laasgenoemde laat ly, bespot en vernedering ly. Al sulke aksies het 'n algemene ding - die groter belang van 'n bepaalde voorwerp in hul eie waardesisteem. Maar daar is meer alledaagse en meer omskepbare manifestasies van dade van toewyding.
Toewyding in werk was nog altyd die gewaardeerde kwaliteit van 'n werknemer, want so 'n persoon is nie net 'n goeie professionele met hoë kennis nie, maar in elke aksie sit hy 'n stuk homself en bekommer die resultaat met sy hele siel. So 'n persoon het nooit probleme met motivering nie, en as die werksaktiwiteit deur toewyding gelei word, sal nooit tyd vir niks wees nie, as dit net vinnig eindig. Inteendeel, sulke mense spog met idees, kan darem om 'n ideaal of 'n bietjie meer te maak as wat hulle moet, hulle reël nie boikotte as gevolg van betalingsvertragings nie, maar begin ander maniere soek om algemene voordele te kry.
Harde werk en toewyding kan egter nie altyd vreugdevolle resultate oplewer nie, soos dit met die eerste oogopslag lyk, aangesien professionele aktiwiteit baie meer aspekte insluit as motivering en entoesiasme. Dit is die moeite werd om die vlak van 'n persoon as 'n professionele persoon te oorweeg, as 'n selfstandige, laaggeskoolde spesialis in sy prestasie en nut is gelyk aan 'n nie-gemotiveerde, maar hoogs gekwalifiseerde spesialis. Dit kan vergelyk word met hoe 'n mens vinnig en entoesiasties hardloop sonder om die rigting te ken, terwyl die ander vinniger sal bereik, met die navigator sonder om haastig te wees. Gewoonlik word die onmiddellike uitslag van die werk in die werksaktiwiteit beraam, en nie hoeveel moeite jy spandeer het nie en as jy moet aanhou om die norm te bereik, is dit onwaarskynlik dat hierdie pogings hoog op prys gestel word. Daar is 'n opsie om jou toewyding nie op leë lugskakeling te rig nie, maar om jou vaardighede en kennis te verhoog, kan jy oor die positiewe impak van toewyding praat.
Dit is 'n aspek van toewyding wat die uitslae negatief beïnvloed, maar daar is ook 'n negatiewe vir die persoon self, wat 'n direkte emosionele betrokkenheid in die werkproses het. As die gebeurtenis slaag, neem die selfbeeld baie vinnig en maklik al die meriete (of die meeste van hulle) aan, maar hierdie megalomanie sal vinnig in die plek van 'n kollega vervang word. Dit is baie moeiliker om te misluk, wanneer 'n persoon volle verantwoordelikheid vir mislukking neem, sy eie foute vir 'n lang tyd soek en die mislukking van die gebeurtenis as sy eie voel. Om sulke krisisse te vermy, is dit die moeite werd om te onderskei tussen jou persoonlike eienskappe en werksmomente, sonder om selfs die belangrikste ding saam te voeg.
Diegene vir wie werk alles is, blyk 'n maklike teiken vir die mislukkings van die lewe te wees, aangesien hulle dit verloor het, het hulle nie meer ondersteuning vir vriende en stokperdjies nie. Daarbenewens is die agteruitgang van verhoudings met ander, waarvoor die aktiwiteit nie so belangrik is nie, kenmerkend - dit kom nie net teen jouself voor nie, maar ook vir ander, met die enigste verskil - ander werk sonder toewyding vir 'n baie spesifieke vergoeding en hul pogings word in valuta bereken en nie brandende oë nie.
Wat kan lei tot hoë toewyding
In enige van die opsies (selfs negatiewe manifestasies), toewyding is 'n kwaliteit wat nog steeds in 'n positiewe en ontwikkelende rigting gebruik kan word, moet jy net die korrekte vektor van hierdie groot energie van intrinsieke motivering gee. Die teenwoordigheid van so 'n begeerte in 'n persoon word dikwels aangemoedig en gebruik, gewaardeer en bevorder, maar toenemende relevansie is die kwessie van toenemende interne motivering, as 'n onbetwiste bron, omdat dit slegs deur eksterne aansporings of intimidasie gelei word, tree 'n persoon binne 'n gegewe raamwerk as gevolg van die norme van motivering tot motivering sonder om jou eie energie by te dra. Baie makliker, meer produktief en meer kreatief is die aktiwiteit van 'n intern gemotiveerde persoon wat sonder pepers en peperkoeke van buite werk.
Om te verstaan ​​hoe om 'n persoon tot selfversorging te lei, moet 'n mens sy toekomstige aktiwiteite en stokperdjies van 'n persoon analiseer. Deur bloot die belang van 'n persoon self te ontmoet, kan 'n mens sy motivering aansienlik verhoog, omdat 'n interessante ding op sigself 'n beloning is, vul die hulpbronne van die individu. Deur die aktiwiteit te hersien, insluitende oomblikke wat interessant is vir 'n persoon, kan 'n mens die algehele vlak van sy toewyding verhoog.
As die behoefte aan 'n eksterne impuls bly, is dit die moeite werd om dit in konstante dinamika te behou (as die toekennings vir die implementering van die plan gekies word, moet hulle konstant wees en met verloop van tyd moet die volume daarvan toeneem). Maar om op 'n sekere oomblik motiverende ondersteuning vir 'n steeds groter materiaalkomponent te gee, word nutteloos of selfs nutteloos, en dit is nie die ware basis vir selfversorging nie. Van eksterne ondersteunende faktore, lof, erkenning, openbare respek is uitstekend. Vir baie is dit belangriker om 'n persoonlike erkenning van die owerhede te kry om 'n bepaalde kwessie op te los as 'n monetêre beloning hiervoor.
Ons het almal traumas van verwerping en devaluasie gely, sulke lof en dank is genesing vir die siel, en dit is vir hulle wat mense sal probeer. As die baas simpatiek teenoor die werknemers is en menslike eienskappe toon, sal sy versoeke vinniger vervul word, en die motief om nie meer betaal te word nie, kan die interne klimaat in die span wees. Dus, nie soseer werksmomente nie, hoeveel persoonlike verhoudings kan toewyding verhoog, selfs in die werkplek.
Die vermoë om gehoor te word en jou idees na die algemene rede te bring, help selfversorging, want wanneer 'n persoon sy eie idees implementeer, groei sy motivering, belangstelling bly aktief en idees ontwikkel selfs agter werkmure. As jy mense altyd vertel hoe om op te tree, hou hulle binne die raamwerk, dan sal hulle binne hierdie raamwerk werk, sonder toewyding, maar net binne 'n bepaalde tydperk.
Die era van eksterne stimulasie het lankal gesukkel in die doodskonflikte, nie daarin geslaag om dosyne mense te bestuur wat eksterne invloede gebruik nie (bonusse en boetes, briewe en berispe). Dit vereis nou 'n individuele benadering en die vermoë om 'n persoon op te let, hom te onthou en in naam te noem, groet in die gang. Dit is tot die individuele waarde dat almal streef in die era van gemiddelde en depersonalisering.