Slag van die Alma, 20 September 1854 - Inligting
Slag van die Alma, 20 September 1854
Die Slag om die Alma was die eerste groot verbintenis tussen die Britte, Franse en Russe in die Krimoorlog. Die geallieerde armada was daarop gemik om in Balchikbaai, vyftien kilometer noord van Varna, te konsentreer, maar het weens slegte weer vertraag.
Lord Raglan het op 5 September in Balchik aangekom, maar het gevind dat die Franse bevelvoerder, maarskalk Armand Jacques Leroy de St Arnaud reeds vertrek het. Dit was eers op 8 September, toe die inval -vloot nou uitgestrek was, dat Raglan hom uiteindelik ingehaal het. Raglan verneem dat die Franse nou 'n landing by Kaffa, 100 myl oos van Sebastopol, bevoordeel het. 'N Konferensie die volgende dag het Kaffa en Raglan verwerp, asook elf ander Britse en Franse offisiere, om die weskus van die Krim -skiereiland te herken. Hulle keer terug na die byeenkoms waar die res van die vloot bymekaargekom het, veertig myl wes van Kaap Tarakan. Die plek van die inval was nou in Calamita -baai, ongeveer dertig kilometer noord van Sebastopol. Die vloot het ooswaarts gegaan en die Geallieerdes het op 13 September die klein hawe van Eupatoria beset, met die belangrikste aanlandings die volgende dag en vier dae lank weens stormweer.
Die bondgenote trek suid
Die Geallieerdes het die oggend van die 19 September begin suid trek. Die Britte was aan die linkerkant met twee regimente ligte kavalerie voor hulle, terwyl die Franse en die Turke aan die regterkant langs die kus was. Die geallieerdes het daarna by die Bulganek -rivier gekom, wat die eerste van vier groot waterhindernisse was wat oorgesteek is (die ander drie was die Alma-, Katcha- en Belbec -riviere - die Tchernaya -rivier vloei suidoos van die Baai af) voordat hulle die Baai van Sebastopol bereik het wat sy noordelike voorstede van die suidelike hawe verdeel het. Raglan het die ligte kavallerie gestuur om die waarneming van Russiese Kosakke daarbuite te ondersoek. Toe hulle kruis, vang die son die bajonette van massale Russiese infanterie wat in dooie grond versteek is en in 'n hinderlaag wag. Die kavallerie trek vaardig terug bedek met 6 en 9pdr veldgewere. Die eerste skermutseling op die Krim -grond het plaasgevind.
Die optog hervat die volgende dag, met die wete dat die Russe sterk bymekaargekom het op die suidelike oewer van die Alma, die tweede rivier wat in die Swart See geloop het, net vyf kilometer van die Bulganek af. Die noordelike oewer van die rivier (waarvandaan die Geallieerdes moes trek) het saggies in die rivier gekantel terwyl die suidelike oewer op sommige plekke tot vyftien voet en dan tussen 300 en 500 voet gestyg het, wat 'n ideale ligging bied om die rivier en sy benaderings te oorheers. Waar die rivier in die see loop, was daar 'n krans van 350 voet met 'n ou Tartar-fort wat uitkyk oor die monding van die rivier. Die drie dorpe in die omgewing (wes na oos, Almatamack, Bourliouk en Tarkhanlar) was almal aan die noordelike oewer en het waadjies wat na 'n wa -baan lei, wat geskik was vir artillerie. Die ou Posweg wat van Eupatoria na Sebastopol gelei het, het naby Bourliouk verbygesteek, 'n houtbrug oorgesteek en deur 'n kloof geklim oorheers deur Kourgane Hill (450ft) in die ooste en Telegraph Height (vernoem vanaf die onvoltooide telegraafstasie aan die bokant) na die oos. Raglan, wat die vorige aand met St Arnaud in 'n konferensie was, het geweier om toegewyd te wees aan 'n streng strydplan deur die Fransman. Toe die Geallieerdes die Alma -rivier nader en die algemene gesindheid van die Russiese magte onder prins Menshikov insien, was Raglan se versigtigheid die vorige aand geregverdig. Hy het egter wel die basiese plan aanvaar onder druk van St Arnaud, maar wou nie die Britse magte op 'n definitiewe tydstip teen die sterkste deel van die Russiese verdediging werp nie. Ideaal sou die oomblik kom nadat die Franse die Heights op die regterflank geneem het en die Russe ongeorganiseerd en in 'n mate van verwarring was, maar Raglan was vasbeslote dat slegs hy die presiese oomblik kon kies.
Die Russiese posisie
Prins Menshikov het die moontlikheid van 'n ernstige aanval uit die weste van Telegraph Hill afgemaak en gedink dat die Postweg die sleutel sou wees. Hy het Kourgane Hill versterk met twee posisies, genaamd die Greater en Lesser redoubts, wat onderskeidelik met 12 en nege kanonne gewapen was. Beide was eintlik lae borswerke, 3 - 4ft hoog. Die groter een was 'n formidabele posisie, en die kleiner, wat in die rigting van die noordooste gebou is om 'n flankaanval te voorkom, kan ook vir 'n frontaanvaller lastig wees.
Die belangrikste Russiese magte het bestaan ​​uit 6 korps onder generaal PD Gorchakov (luitenant -generaal DA Kvintsinsky se 16 infanteriedivisie en luitenant -generaal V Ia Kiriakov se 17 infanteriedivisie) plus een brigade uit 14 infanteriedivisie; 'n Hussar -brigade en twee Don Cossack -regimente van kavallerie; 4 bataljons uit die 13 Infanteriedivisie (twee uit die Belostock en twee uit die Brest -regimente); een geweer bataljon; een vlootbataljon; en een ingenieurregiment. In totaal het hy ongeveer twee-en-veertig infanteriebataljons, sestien eskaders ligte kavallerie, elf eskaders Kosakke en vier-en-tagtig gewere. Menshikov was onder die indruk dat die baan op die hoogtes naby die see nie vir militêre doeleindes gebruik kon word nie, en het dus 'n enkele bataljon van die Minsk Regiment met 'n halwe battery veldgewere naby Ulkul Akles ontplooi, 'n kilometer van die suid van die riviermonding, met 'n enkele geselskap vorentoe in die Tartar -fort. Die belangrikste Russiese verdedigingslyn het dus ongeveer 2 000 jaar langs die Alma begin, net oos van Almatamack. Daar het Menshikov die vier bataljons van die Brest- en Belostock -regimente gestasioneer, met die Tarutin -regiment in reserwe beskikbaar om te ondersteun. Ten ooste van hulle het die Borodin -regiment langs die Postweg gelê, ondersteun deur twee batterye veldartillerie, terwyl die Moskow -regiment in reserwe gehou is om hulle te ondersteun. Die Kazan -regiment is ontplooi om die Groter Redoubt te verdedig, met die Vladimir- en Uglitz -regimente, bygestaan ​​deur twee Don Cossack -veldbatterye in reserwe. Die Suzdel -regiment het die flank in die Klein Redoubt bewaak en twee Don Cossack -regimente ondersteun. Bykomende reserwes was beskikbaar ongeveer 2000 m suid van die Alma, langs die ou Postweg (die Volyn -regiment, drie bataljons van die Minsk -regiment, 'n Hussar -brigade en 'n ligte perdbattery).
Dit lyk asof daar 'n mate van verwarring was in die Russiese geledere oor wie presies wat beveel het, aangesien die eenhede wes van die Postweg blykbaar onder Kiriakov was, maar die Borodin -regiment eintlik nog administratief deel was van Kvintsinsky se 16 -afdeling. Daarby was Kiriakov onder die direkte bevel van Menshikov, nie die van sy bevelvoerder van die korps, Gorchakov nie. Kvitsinsky oefen taktiese bevel uit oor Kourgane Hill. Menshikov het dus ongeveer 33 000 infanterie, 3400 kavallerie en 116 gewere tot sy beskikking gehad en 'n uitstekende natuurlike posisie om te verdedig. Sowat 20 000 mans en tagtig gewere was oos van Telegraph Height wat die kloof en Kourgane-heuwel bedek, terwyl 13 000 man en ses-en-dertig gewere tussen Telegraph Height en die see gestasioneer was.
Die geallieerde ontplooiing
Die Franse en Turke het ongeveer 37 000 man en agt-en-sestig veldwapens op die Geallieerdes reg langs die see ontplooi (en kan dus deur stoomboote net buite die see ondersteun word). Die twee brigades van die Franse 2de afdeling onder Bosquet sou die steil kuspad en die baan naby Almatamack gebruik, terwyl die 1ste afdeling onder Canrobert, oos van Bosquet, direk suid sou vorder (net oos van Almatamack) en gebruik 'n ander geïdentifiseerde snit. Ten ooste van Canrobert was die 3de afdeling onder prins Napoleon, wat Telegraph Height direk sou aanval en deur die 4de afdeling van generaal Forey op 'n 'soos benodig' ondersteun sou word. Die Britse mag was links van die geallieerde geallieerdes en Raglan het ongeveer 26 000 man en sestig gewere, en hy was die sterkste deel van die vyandelike verdediging. Die 2de afdeling was oos van die Franse 3de afdeling, in lyn met die ligte afdeling op die Geallieerde heel links. Die 3de en 1ste afdeling het 'n tweede lyn gevorm (die 3de agter die 2de en die 1ste agter die lig), met die 4de afdeling in reserwe en die Light Brigade wat die flank bewaak het.
Die Geallieerdes het traag weggetrek uit hul kamp, ​​maar om 11.30 uur het die belangrikste Geallieerde mag 1,5 myl van die Alma stilgehou terwyl dit op Bosquet gewag het om sy opmars voort te sit. Deur swak personeelwerk of onervarenheid, het die Britte hulself nou te na aan hul bondgenote bevind en het hulle nie genoeg ruimte om behoorlik te ontplooi nie. 'N Aantal eenhede het oorvleuel en die gevolglike opeenhoping is nooit regtig uitgesorteer nie. Vuurskote het omstreeks die middag begin ter ondersteuning, en die Russiese maatskappy in die Tartar -fort het teruggetrek toe die Franse nader kom. Teen 13:00 het Bosquet die hoogtes naby die see bereik en die Britte hervat. Na 'n halfuur staan ​​hulle stil en wag vir die Franse sukses teen Telegraph Height. Hulle was nou net binne die Russiese artilleriegebied, wat 'n konstante spervuur ​​veroorsaak het. Bosquet se twee brigades, onder Bouat en Autemarre, het op hul onderskeie spore begin. Na 'n geruime tyd het hul artillerie aangekom en St Arnaud het die bevel gegee dat Canrobert en Napoleon met hul aanval sou begin. Op hierdie stadium het dinge begin ontrafel. Toe Canrobert vorentoe beweeg, het hy gevind dat die baan wat hy sou gebruik (die tweede uit die see) ongeskik was vir artillerie, en het dit daarom gestuur om te volg in die nasleep van Autemarre. Dit het 'n vertraging veroorsaak, wat amper dodelik was. Canrobert se 1ste afdeling, net soos Bouat se brigade, kon die opmars nie voortgaan totdat hul artillerie in posisie was nie en kon dus nie bydra tot die algehele aanval nie. Die Russe het teen hierdie tyd begin reageer op die Franse teenwoordigheid en het begin om troepe en artillerie te verskuif om vuur op beide Canrobert en Napoleon se afdelings te bring. Na 'n uur en 'n half het die Franse nie daarin geslaag om Telegraph Height te neem nie, aangesien hulle nog steeds nie genoeg veldwapens op die hoë grond kon kry om die aanval te ondersteun soos die leerstelling dit vereis nie. Ongelukkig kon Bosquet nie help nie. Raglan, altyd sensitief vir die lyding van sy mans, het besef dat sy onbeweeglike magte ongevalle in hul blootgestelde posisie opneem en beveel dus om die voorskot om 15:00 te hervat.
Op hierdie stadium het Raglan en sy personeel die rivier net wes van Bourliouk oorgesteek na 'n posisie waar hy Kourgane -heuwel en die Russiese reservate kon sien. Hy het besef dat die vyand van hierdie plek verwyder kan word, en daarom word hy teruggestuur vir 'n brigade van die 2de afdeling en veldartillerie om by hom aan te sluit. Intussen het die Ligte Afdeling nogal lukraak in die aanval gegaan nadat hulle ietwat ongeorganiseerd geraak het toe hulle die Alma oorgesteek het. Die afdeling het die Groot verdwyning ingeneem nadat hulle ernstige ongevalle opgedoen het, maar het onttrek weens 'n deurmekaar bevel van 'n onbekende stafoffisier, veroorsaak deur 'n taamlik swaar en te versigtige Russiese teenaanval. Rondom 15:40 het twee veldgewere Raglan bereik en begin om die vyandelike posisies op Kourgane Hill te teister as die 1ste afdeling, wat die Light Division opgevolg het, die redoubts herower het met die Highland Brigade die Lesser (na 'n teenaanval deur die Suzdel Regiment) , en die Guards Brigade (nadat hulle ongeorganiseerd geraak het soos die Ligte Afdeling met die kruising van die Alma gedoen het) die Groter, ondanks dat die Skotte Fusilier Guards deels weggevoer is deur die terugtrekkende Ligte Afdeling. Die 2de divisie het sy opmars voortgesit, maar het ernstig ongeorganiseerd geraak by die kruising van die Alma en moes rondbeweeg in die brandende dorpie Bourliouk. Dit het tyd geneem om te herorganiseer en te vorm, maar het daarna gevorder na die amfiteater wat tussen Kourgane Hill en Telegraph Heights gevorm is. Een van die regimente, die 95ste, het geskei geraak en wegbeweeg in die rigting van waar die Guards Brigade met hul aanval begin het. 'N Ander, die 55ste, het die sewende Royal Fusiliers te hulp gekom wat in 'n stryd met lewe of dood met die Kazan-regiment gewikkel was. Die aankoms van die 2de afdeling, en die agterste deel van die 3de afdeling, albei relatief vars, het uiteindelik die tafel gedraai. Die Russe het begin terugval. Met die Britte wat nou in besit was van Kourgane Hill, het die Franse uiteindelik Telegraph Height aangerand en beset. Teen 16:30 was die geveg gewen en die Russe was in volle toevlug. Lucan het die Ligte Brigade agtervolg, maar dit is deur Raglan herroep, aangesien die Russe nog ongeveer 3000 onbetaalde kavallerie in die reservaat gehad het en Kiriakov infanterie en ongeveer dertig gewere twee myl suid van Telegraph Height bymekaargemaak het. Raglan het St Arnaud gevra om die agtervolging aan te gaan, maar die Fransman het geweier omdat die voorraad van sy troepe op die noordelike oewer van die rivier gelos is en sy artillerie amper opgebruik was.
Die Britte het ongeveer 2 000 slagoffers gely (362 sterftes), na berig word het die Franse ongeveer 1 243 slagoffers gely ('n aantal hiervan is vermoedelik cholera -slagoffers) en die Russe het ongeveer 5,511 slagoffers gely (1,810 dood). Dit was byna veertig jaar lank die eerste stryd tussen Europese nasies en 'n deurslaggewende oorwinning, aangesien mislukking hier moontlik die hele Krim -veldtog te vroeg tot 'n einde kon bring. Menshikov moes egter nie so maklik uit so 'n sterk posisie gesit gewees het nie, want sy selfvertroue speel 'n groot rol in die uitslag. Die Britte het die lyn in die aanval baie vaardig gebruik, en hoewel hulle amateuristies en ongeorganiseerd was in die administrasie, het hulle met moed en moed geveg. Terwyl die Franse beter voorbereid was, kon hulle die verrassing met hul flankaanval nie misbruik nie. Belangriker nog, die Geallieerde entente het gehou.
Boeke oor die Krimoorlog | Onderwerpindeks: Krimoorlog
Pragtige, maar nie oorlog nie: George B. McClellan in die Krim
Die Krimoorlog beklee 'n vreemde plek in die geskiedenis. Onthou vir 'n mislukte ruiterklag en 'n vrou van barmhartigheid, die oorlog het die weg gebaan vir 'n verenigde Italië, hervorming van die Britse leër en militêre korrespondensie.
Dit was ook 'n oorlog waarby buitelandse waarnemers getuie was, een van hulle 'n jong Amerikaner wat berug sou raak in die volgende oorlog wat die United Stated betower het.
Charge of the Light Brigade deur Caton Woodville
In die stryd tussen 1853-1856 tussen die Russiese Ryk en die Ottomaanse Ryk het, soos so dikwels die geval was, die Balkan, die saak van godsdienstige beskerming van die Katolieke bevolking van die Ottomaanse in Frankryk getrek onder Napoleon III, en die Britte het gevolg op 'n dreigement Russiese vlootaksie in die Middellandse See. Met die oog op 'n verenigde Italië gooi Sardinië hul hoed in met die Britte, Franse en Ottomane teen die Russiese beer.
George McClellan by National Portrait Gallery
Volgens die destydse gebruike het buitelandse offisiere opgemerk dat die twee partye hul oorlog voer, aantekeninge neem en aan hul tuislande terugrapporteer met waarnemings en idees oor nuwe taktieke en die moontlike bedreiging van die verskillende deelnemende faksies.
Onder die militêre waarnemers was 'n jong Amerikaanse offisier met die naam George B. McClellan. Voordat hy sy roem en roem in die Amerikaanse burgeroorlog verwerf het, het McClellan opgemerk dat die ou wêreld weer oorlog toe gaan.
Met die eskalasie van die oorlog in 1855, het die Amerikaanse minister van Oorlog, Jefferson Davis, probeer om die Amerikaanse weermag op datum te hou, toestemming van die president ontvang om 'n drieman-span op 'n toer deur die militêre groepe van Europa te stuur en die Krimoorlog waar te neem.
McClellan, 'n jong kaptein wat nie eers dertig jaar oud was nie, het saam met twee majors Richard Delafield en Alfred Mordecai by die span aangesluit. Alhoewel hy ongelooflik gevlei was oor die keuse wat sy toekomstige loopbaan moontlik gemaak het, het hy privaat gekla dat hy na Europa gestuur is, soos hy dit stel, "die ou fogies !!"
Belegging van Sevastopol
Die Britte het vinnig ingestem om die Amerikaanse waarnemers die optrede van hul leër te laat sien tydens die beleg van Sevastopol, die hoofkwartier van die Russiese Swartsee -vloot.
Die Franse het egter teruggekap, maar het slegs ingestem om die Amerikaners toe te laat om die Franse magte waar te neem as hulle ingestem het om ook nie die vyandige Russe waar te neem nie. Die Franse het om watter rede ook al gevrees dat die Amerikaners militêre geheime aan die magte van die tsaar sou onthul. Die drie Amerikaners het geweier en het 'n versoekskrif aan die Russe gedoen.
In die middel van Junie het hulle na Sint Petersburg gekom en die drie Amerikaners het vinnig hul versoekskrif ontdek, maklik deur die tsaar toegedien, verlore in die primitiewe, maar tog ingewikkelde burokrasie van die argaïese outokrasie. Omdat hulle nie tyd wou mors nie, het die Amerikaanse waarnemers in Noord -Europa geloop en materiaal versamel oor Russiese en Pruisiese militêre installasies.
Soldate naby loopgraaf, die Groot Redan, Sevastopol.
Rusland het middel Augustus uiteindelik op die drie se versoek gereageer. Net soos die Franse, het die Russe geweier dat die Amerikaners hul magte waarneem as hulle van plan was om dieselfde met hul vyande te doen.
Teen daardie tyd dat Sevastopol reeds geval het, verwerp die drie kwaadwillige kommissarisse die Russiese toestande, aanvaar die Franse terme en stel hulle tevrede dat die waarneming van die verlate Russiese verdedigingswerk goed genoeg moet wees vir hul verslae.
Op 8 Oktober 1855 bereik die drie Balaclava en skakel met die Britte terwyl hulle weer aan die werk kom. Alhoewel McClellan die grootste deel van sy verslag op Europese militêre groepe gefokus het, bestee hy die opening van sy navorsing oor die vordering van die oorlog in die Krim.
Alhoewel die stad geval het, het die Russe nog steeds hul teenwoordigheid bekend gemaak, terwyl hul artillerie in die verte weerklink. McClellan was dankbaar vir die kans om onder skoot te staan, hoe ver dit ook al was.
2de geweerbrigade wat die Light Division oor die rivier lei tydens die Slag van die Alma op 20 September 1854 tydens die Krimoorlog: foto deur Louis Johns
McClellan se verslag bevat gedetailleerde postulasies oor die Slag om die Alma, 'n vroeë stap in die poging van die geallieerde om Sevestopol te bereik. Van die Rus se pogings tot die geveg het die jong kaptein geskryf: "In plaas daarvan om by die Alma geveg aan te bied, was twee ander planne oop vir die oorweging van die Rus."
McClellan het geskryf dat die Russiese strategie moes gewees het om die omliggende, kleiner hawens te vernietig om dit aan die vyand te ontken, 'n verdedigende garnisoen in Sevastopol te verlaat en die res van hul magte te gebruik "om aan die linkerkant van die bondgenote te werk, in welke geval sy beter kennis van die terrein moes hom in staat gestel het om hulle ten minste in 'n benarde posisie baie dae uit te stel. "
Die beleg van Sevastopol deur Franz Roubaud (1904)
Die tweede potensiële plan, soos McClellan dit gesien het, was om 'in die omgewing van die stad te bly, die plato in die suide daarvan te beset en die bondgenote toe te laat om so diep te val as wat hulle in die doodloopstraat gekies het wat vir hulle oopgemaak is . " Beide planne toon 'n gewaagde en taktiese diepte wat McClellan erken het, gedeeltelik uit agterna gebore.
Hoewel die Russiese magte gedwing was om die hawe -fort prys te gee, kon die jong kaptein nie anders as om hul standvastige verdediging te bewonder nie, en skryf: "Hulle is aangeval soos wat veldwerk nog nooit was nie, en is verdedig, aangesien veldwerke nooit verdedig was nie."
Belegging van Sewastopol 1855 deur Grigoryi Shukaev
Oor die pogings van die bondgenote om die Alma te skryf, het McClellan geskryf dat die gesamentlike magte 'die Russiese leër van Sebastopol moes afgesny het en 'n vinnige opmars na die geveg na die stad moes volg om dit, in alle gevare, oor die lyke van sy swak garnisoen, hulle doelwitte effektief beïnvloed, en óf na die vloot terugtrek óf die stad in besit neem. "
Die tweede ding wat hulle volgens McClellan moes gedoen het, was om die Russiese weermag van operasies af te sny van alle eksterne hulp van die troepe wat uit die rigting van Simpheropol (sic) kom, om hulle die stad binne te dryf en binne te kom hul hakke. "
Kaart van die Krimoorlog (in Russies)
Черное Море = Swart See, Российская Империя = Russiese Ryk (geel), Австрийская Империя = Oostenrykse Ryk (pienk), Османская Империя = Ottomaanse Ryk (donkergrys) Iuri, Kory
Van die verdedigingswerke self het hy opgemerk "dat die beleg van Sebastopol die superioriteit van tydelike (erde) versterkings bo die van permanente aard bewys het. Dit is maklik om aan te toon dat dit niks van die aard bewys het nie, maar dat dit slegs bewys het dat tydelike werke in die hande van 'n dapper en vaardige garnisoen vatbaar is vir 'n langer verdediging (sic) as wat algemeen aangeneem is. "
Lincoln in die tent van McClellan na die Slag van Antietam
Met sy opsomming van sy afdeling oor die Krim, het McClellan tot die gevolgtrekking gekom dat die Verenigde State sy kusverdediging moet handhaaf, die boor en organisasie van sy weermag moet verbeter en 'n klein, gedissiplineerde verdedigingsmag moet handhaaf. Op soek na invasie eerder as aanstoot, het McClellan die effek van artillerie ter ondersteuning van verdedigende versterkings opgemerk.
In die verslae van McClellan sien ons die toekomstige gevegte van die Amerikaanse burgeroorlog, die flankryke pogings van Rebel -generaals wat gebruik maak van hul kennis van die suidelike terrein en die toekomstige grondwerke van Vicksburg, weerspieël die vinnige beweging van die bondgenote en die verdediging van Sevastopol deur die Russe. .
Amerikaanse burgeroorlog -aanval op Fredericksburg op rebelwerke deur Alfred Waud 1862
Verder voorspel die gebruik van artillerie ter ondersteuning van verdedigende slootwerke die bloedige dooiepunt van die Westelike Front. Alhoewel McClellan nie die uniemagte lank genoeg gelei het om hul volle weerklank in die aksies op die Krim te sien nie, is die toekoms van oorlogvoering duidelik in sy verslag, en as hy die lesse voorsien het waarop hy geskryf het, het sy eie veldtogte in Virginia moontlik geëindig baie anders.
McClellan, George B., Verslag van die oorlogsekretaris: Kommunikeer die verslag van kaptein George B. McClellan, (Eerste regiment van die Verenigde State se kavalerie), een van die offisiere wat in 1855 en 1856 na die oorlogstoel in Europa gestuur is, AOP Nicholson, 1857.
September 1854 Redigeer
Die bondgenote (Frans, Ottoman en Brits) het op 14 September 1854 by Eupatoria geland.  plek net suid van die rivier die Alma in die Krim.  'n Anglo-Franse mag onder Jacques Leroy de Saint Arnaud en FitzRoy Somerset, 1st Baron Raglan verslaan generaal Alexander Sergeyevich Menshikov se Russiese leër, wat ongeveer 6.000 troepe verloor het. 
Aan die begin van Oktober het hulle van hul basis in Balaklava begin, en Franse en Britse ingenieurs het begin om die bou van beleëringslyne langs die Chersonese hooglande suid van Sevastopol te rig.  Die troepe het redoubts, geweerbatterye en loopgrawe voorberei. 
Terwyl die Russiese weermag en sy bevelvoerder prins Mensjikof weg is, is die verdediging van Sewastopol gelei deur onder -admirale Vladimir Alexeyevich Kornilov en Pavel Nakhimov, bygestaan ​​deur Menshikov se hoofingenieur, luitenant -kolonel Eduard Totleben.  Die militêre magte wat beskikbaar was om die stad te verdedig, was 4500 militieë, 2700 kanonniers, 4 400 mariniers, 18 500 vlootseelui en 5 000 werkers, in totaal net meer as 35 000 man. [ aanhaling nodig ]
Die Russe het begin om hul skepe te beskerm om die hawe te beskerm, en het daarna hul vlootkanon as ekstra artillerie gebruik en die bemanning van die skepe as mariniers.  Die skepe is doelbewus teen die einde van 1855 ingesink Groothertog Konstantyn, Stad Parys (albei met 120 gewere), Khrabryi, Imperatritsa Maria, Chesma, Rostislav, en Yagondeid (al 84 gewere), Kavarna (60 gewere), Konlephy (54 gewere), stoom fregat Vladimir, stoombote Donderslag, Bessarabië, Donau, Odessa, Elbrose, en Kerin. [ aanhaling nodig ]
Oktober 1854 Redigeer
Teen die middel van Oktober het die Geallieerdes ongeveer 120 gewere gereed om op Sevastopol te skiet, wat die Russe ongeveer drie keer soveel gehad het. 
Op 5 Oktober (ou styl datum, 17 Oktober nuwe styl) [a] begin die artilleriegeveg.  Die Russiese artillerie het eers 'n Franse tydskrif vernietig en hul gewere stilgemaak. Britse vuur het toe die tydskrif in die Malakoff -omgewing veroorsaak, en admiraal Kornilov doodgemaak, die meeste Russiese gewere daar stilgemaak en 'n leemte in die stad se verdediging gelaat. Die Britte en Franse het egter hul beplande infanterie -aanval weerhou, en 'n moontlike geleentheid vir 'n vroeë einde van die beleg is gemis. [ aanhaling nodig ]
Terselfdertyd het die Geallieerde vloot die Russiese verdediging en walbatterye ter ondersteuning van die Geallieerde landmagte gestamp. Ses skroefaangedrewe skepe van die lyn en 21 houtseil was betrokke by die seebombardement (11 Britte, 14 Franse en twee Ottomaanse Turke). Na 'n bombardement wat meer as ses uur geduur het, het die Geallieerde vloot die Russiese verdediging en kusartilleriebatterye min skade aangerig terwyl hy 340 ongevalle onder die vloot opgedoen het. Twee van die Britse oorlogskepe is so erg beskadig dat dit na die arsenaal in Konstantinopel gesleep is vir herstelwerk en buite werking was vir die res van die beleg, terwyl die meeste van die ander oorlogskepe ook ernstige skade gely het as gevolg van baie direkte treffers van die Russiese kusartillerie. Die bombardement het die volgende dag hervat, maar die Russe het deur die nag gewerk en die skade herstel. Hierdie patroon sal gedurende die hele beleg herhaal word. [ aanhaling nodig ]
November 1854 Redigeer
Einde Oktober en vroeg in November het die gevegte van Balaclava  en Inkerman  buite die beleidslyne plaasgevind. Balaclava het die Russe 'n morele hupstoot gegee en hulle oortuig dat die geallieerde linies dun versprei en ondermyn is.  Maar na hul nederlaag by Inkerman,  het die Russe gesien dat die beleg van Sevastopol nie deur 'n veldslag in die veld opgehef sou word nie, en daarom het hulle troepe na die stad geskuif om die verdedigers te help. Einde November het 'n winterstorm die geallieerdes se kampe en toevoerlyne verwoes. Mans en perde het siek geword en honger gely in die swak omstandighede. [ aanhaling nodig ]
Terwyl Totleben die versterkings rondom die Redan -bastion en die Malakoff -roete verleng het, het die Britse hoofingenieur John Fox Burgoyne probeer om die Malakoff, wat hy as die sleutel tot Sevastopol beskou het, te neem. Daar is met beleg begin om die geallieerde troepe na die Malakoff te bring in reaksie; Totleben het geweerputte gegrawe waaruit Russiese troepe na die belegers kon sluip. In 'n voorsmakie van die loopgraafoorlogvoering wat die kenmerk van die Eerste Wêreldoorlog geword het, het die loopgrawe die fokus van geallieerde aanvalle geword. [ aanhaling nodig ]
Die geallieerdes kon baie toevoerroetes herstel toe die winter eindig. Die nuwe Grand Krim Central Railway, gebou deur die kontrakteurs Thomas Brassey en Samuel Morton Peto, wat einde Maart 1855 voltooi was , was nou in gebruik om voorraad van Balaclava na die beleëringslyne te bring. Die 24 kilometer lange spoorlyn het meer as vyfhonderd gewere en baie ammunisie gelewer.  Die Geallieerdes het op 8 April (Paassondag) hul bombardement hervat. Op 28 Junie (10 Julie) sterf admiraal Nakhimov aan 'n kopwond wat deur 'n geallieerde sluipskutter toegedien is. 
Op 24 Augustus (5 September) begin die Geallieerdes met hul sesde en die ernstigste bombardement van die vesting. Driehonderd sewe kanonne het 150 000 rondtes afgevuur, met die Russe wat daagliks 2 000 tot 3 000 slagoffers gely het. Op 27 Augustus (8 September) het dertien geallieerde afdelings en een geallieerde brigade (totale sterkte 60 000) met die laaste aanval begin. Die Britse aanval op die Great Redan het misluk, maar die Franse het onder generaal MacMahon daarin geslaag om die Malakoff -redout en die Little Redan te gryp, wat die Russiese verdedigingsposisie onhoudbaar maak. Teen die oggend van 28 Augustus (9 September) het die Russiese magte die suidekant van Sevastopol verlaat.  
Alhoewel dit heroïes verdedig is en ten koste van groot geallieerde ongevalle, sou die val van Sewastopol tot die Russiese nederlaag in die Krimoorlog lei.  Die meeste van die Russiese slagoffers is begrawe in die Brotherhood -begraafplaas in meer as 400 kollektiewe grafte. Die drie hoofbevelvoerders (Nakhimov, Kornilov en Istomin) is begrawe in die doelgeboude Admirals 'Burial Vault. [ aanhaling nodig ]
Skermutseling by die rivier Bulganek (19 September 1854) (20 September 1854)
Eerste bombardement van Sevastopol (17 Oktober 1854) (25 Oktober 1854)
Slag van Little Inkerman (26 Oktober 1854) (5 November 1854)
Afgebreek Russiese aanval op Balaklava (10 Januarie 1855) (17 Februarie 1855)
Geagende geallieerde aanval in Chernaya (20 Februarie 1855)
Russiese weermag val die Mamelon aan (22 Februarie 1855)
Franse aanval op die "White Works" is afgeweer (24 Februarie 1855)
Tweede bombardement van Sevastopol (9 April 1855)
Britse aanval "The Rifle Pits" suksesvol (19 April 1855)
Slag om die kwarantynbegraafplaas (1 Mei 1855)
Derde bombardement van Sevastopol (6 Junie 1855)
Geallieerdes val die "White Works", Mamelon en "The Quarries" (8-9 Junie 1855) suksesvol aan
Vierde bombardement van Sevastopol (17 Junie 1855)
Geallieerde aanvalle op die Malakoff en Great Redan word afgeslaan (18 Junie 1855) (16 Augustus 1855)
Vyfde bombardement van Sevastopol (17 Augustus 1855)
Sesde bombardement van Sevastopol (7 September 1855)
Geallieerdes val die Malakoff, Little Redan, Bastion du Mat en die Great Redan aan (8 September 1855)
Russe trek op 9 September 1855 uit Sevastopol terug
Die Britte het kanonne wat in Sevastopol in beslag geneem is, na baie dorpe in Brittanje en verskeie belangrike stede regoor die Ryk gestuur. [b]   Boonop is verskeie na die Royal Military College, Sandhurst, en die Royal Military Academy, Woolwich, gestuur. Hierdie kanonne word nou almal by die Royal Military Academy Sandhurst gehou (herdoop na die sluiting van RMA Woolwich kort na die Tweede Wêreldoorlog) en word voor Old College, langs kanon uit Waterloo en ander gevegte, vertoon. Baie van die kanonne wat na dorpe in Brittanje gestuur is, is tydens die Tweede Wêreldoorlog gesmelt om die oorlogspoging te help, hoewel verskeie hiervan later deur replika's vervang is. [c] 
Daar word gesê dat die kis (die groot bal aan die agterkant van ou neusgelaaide gewere) van verskeie kanonne wat tydens die beleg gevang is, gebruik is om die Britse Victoria Cross te maak, die hoogste toekenning vir dapperheid in die Britse weermag. Die vervaardiger Hancocks bevestig egter dat die metaal Chinees is, nie Russies nie, brons. Die kanonne wat gebruik word, is in die Firepower Museum in Woolwich en is duidelik Chinees. Daar sou geen rede wees waarom die Chinese kanon in die 1850's in Sevastopol sou wees nie en dit is waarskynlik dat die VC -gewere eintlik Britse trofeë was uit die China -oorlog in die 1840's wat in die Woolwich -bewaarplek gehou is. Alhoewel daar voorgestel is dat die VC's gemaak is van Sevastopol -kanonne, blyk dit dat dit in die praktyk nie so was nie. Die toets van medaljes wat blykbaar nie van Russiese brons was nie, het aanleiding gegee tot stories dat sommige Victoria Crosses op sekere tye van lae graad materiaal gemaak is, maar dit is nie so nie - alle Victoria Crosses is van die begin af van dieselfde metaal gemaak.
Komponente van die 1861 Guards Crimean War Memorial deur John Bell, in Waterloo Place, St James's, Londen, is gemaak van gesmelte Sevastopol -kanonne. 
Waterverf deur Orlando Norie (1832-1901), 1854.
Daar word gewys dat die Coldstream Guards vuur met die Russiese infanterie uitruil. Die oom van Orlando Norie, Frederick Norie, het vermoedelik die Sardynse leër na die Krim vergesel en 'n aantal militêre tonele daar in 1854-1855 geskilder. Alhoewel Orlando 'n aantal Krim -gevegstonele geskilder het, word vermoed dat hy nie na die oorlogstoel in die Ooste gereis het nie, maar eerder sy waterverf gebaseer het op sy oom se sketse. Dit is moontlik die 'opgevoede' kwaliteit van die foto.
Slag van die Alma, 20 September 1854 - Geskiedenis
Hierdie dokument is, genadiglik, gedeel met die Victoriaanse web deur David Stewart van Hillsdale College, Michigan, dit is van die kollege se webwerf geneem. Kopiereg bly natuurlik by dr. Stewart.- Marjie Bloy Ph.D., senior navorsingsgenoot, National University of Singapore.
Bivak, Rivier Alma, 21 September 1854
Ek haas my om 'n paar reëls te skryf om u te vertel dat ek veilig is, omdat ek weet hoe angstig u sal wees, nadat ek gehoor het dat ons 'n aksie met die Russe gehad het.
Rekeninge van die geveg wat u in die koerante sal sien, beskryf dit baie beter as wat ek kon gee, aangesien ek niks kon sien as wat in my eie brigade aan die gang was nie. U sal sien dat dit die ergste was, soos die opbrengs van ons slagoffers sal bewys, ons verlies is baie ernstig. Die opmars van Kamischli na Baljanik, waar ons die nag van die 19de teruggekeer het, en weer van Baljanik na Alma, was die grootste skouspel wat ek nog ooit gesien het. Die hele leër, Frans, Engels en Turks, het in die geveg gevorder vir daardie afstand oor 'n vlakte so glad soos 'n grasperk, en met net genoeg golwing om soms die hele mag tydens 'n staatsgreep te wys. My afdeling was aan die linkerkant, en ons was ongeveer drie myl van die see af, en die vloot wat langs ons langs ons lê, het die prentjie voltooi.
Links na regs: (a) Die geallieerde roete na Sevastopol Hierdie kaart is geneem uit Christopher Hibbert se The Destruction of Lord Raglan (Longmans, 1961), p. 10, met die toestemming van die skrywer. Kopiereg bly natuurlik by dr Hibbert. (b) Oorwinning van die Alma van Punch. (c) Late Marshall St. Arnaud, opperbevelhebber van die geallieerde leërs. [Klik op hierdie prente vir groter foto's.]
Omstreeks twaalfuur op die twintig, op die bekroning van 'n rant, kom ons tegelyk in die gesig van die Russiese leër, in 'n gevestigde kamp anderkant die Alma, ongeveer drie myl ver. Onmiddellik verskyn ons dat hulle 'n dorp tussen ons en hulle aan die brand steek om hul krag deur die rook te verbloem.
Ons het voortgegaan om voortdurend vorentoe te gaan en af ​​en toe te stop om die manne te laat rus, tot half een, toe die eerste skoot afgevuur is, en kort daarna het die rammel van muskiete ons vertel dat ons geweer skermutselinge besig was. Ons afdeling het toe in lyn gebring, en ons het so twintig minute lank gestaan, af en toe 'n ronde skoot na ons toe, maar so spandeer dat 'n mens daarvan kon wegstap. Gewonde mans van voor begin vinnig deur ons lyne na agter gedra word, en los en gewonde perde begin rondloop.
Uiteindelik is ons beveel om voort te gaan, wat ons ongeveer 300 meter nader aan die batterye gedoen het, en gestop, en die manne gaan lê. Ons was nou goed binne bereik, en die ronde skoot het verdraagsaam dik geword, af en toe het 'n dop oor ons koppe gebars.
Nadat ons ongeveer twintig minute konstant gestaan ​​het, het die ligte afdeling (wat voor ons in die ry was) weer gevorder, en ons het gevolg.
Die Russe het poste geplaas om die afmetings wat hulle met groot akkuraatheid gekry het, te merk. Ons het nou gevorder tot binne 200 meter van die rivier en 700 van die batterye af, en vir vyf minute onder 'n lae muur stilgehou totdat ons die ligte verdeling oor die rivier sien, toe ons ons voortgaan om hulle te ondersteun. Toe ons die muur oorsteek, kom ons in die wingerde, en hier was die kanonade die wonderlikste; die druiwe en die houer val om ons soos hael - die flits van elke geweer word onmiddellik gevolg deur die druiwe wat op die bewerkte grond spat soos 'n handvol gruis in 'n swembad.
By die bereiking van die rivier is die vuur van 'n groot aantal gewere bygevoeg, maar die mans het tot in die middel in water gestroom en aan die teenoorgestelde kant gestop om hul geledere weer te vorm, onder die skuilplek van 'n hoë oewer. Op hierdie oomblik het die ligte afdeling die intrins gekry, en die Britse kleur is in die fort geplant, maar ammunisie het hulle teruggedwing.
Die Scots Fusiliers het hulle gehaas om hulle te ondersteun voordat hulle tyd gehad het om hulself te hervorm. Die Russe het dit agtergekom en het op die fort uitgestorm, en 'n vreesaanjaende stryd het plaasgevind wat tot 'n totale ontevredenheid gelei het.
Vir 'n minuut of twee staan ​​die Skotse Fusilier -kleure alleen aan die voorkant, terwyl generaal Bentinck die manne na hulle bymekaarkom, terwyl hul offisiere hulle galant aanstuur.
Op hierdie oomblik het ek na die Coldstream gery, deur wie se liggies die afdeling afgetree het, en hulle die voorste linie gelaat. Hulle het pragtig op die heuwel gevorder, met die Highlanders aan die linkerkant, en hulle het nie 'n skoot afgevuur tot binne 150 of 200 meter van die binnegoed nie. 'N Battery van 18 en 24 pond was voor ons voor, en 'n swerm gewere agter hulle. Gelukkig was die vyand se vuur te hoog en het dit oor ons koppe gegaan, die mans wat doodgemaak is, is almal op die kop van die kop geslaan, en die Coldstream het eintlik niks verloor nie. Toe ons ongeveer vyftig meter van die binnekant kom, het die vyand stert gedraai en ons die meesters oor die battery en die dag gelaat.
Toe hulle aftree, het hulle al hul gewere behalwe twee geneem, en baie van hulle gewond. Ten spyte hiervan was die grond bedek met dooies en sterwendes, wat in allerhande rigtings op die gletsers gelê het, en binne -in die binnegoed was dit so dik dat 'n mens amper nie kon vermy om oor hulle te ry nie, maar die opgewondenheid van die oorwinning verstik Ek het destyds alle angsgevoelens vir so 'n toneel beleef, en eers vanoggend toe ek die slagveld besoek, kon ek enigsins die gruwels besef wat die prys van so 'n dag moes wees. Vreeslik dank ek God, wat my te midde van sulke gevare bewaar het. Hoe ek ontsnap het, lyk my hoe wonderliker hoe meer ek daaraan dink. Al was ek te perd (op my ou laaier), was my hoed en klere besprinkel met bloed.
Die verlies van die Brigade van Wagte is baie ernstig, maar die verhouding van sterftes aan gewondes is buitengewoon klein. By die oproep van die rol na die aksie, is ontdek dat 312 staatsamptenare en vyftien beamptes vermoor en gewond is.
Boonop was daar my arme vriend Horace Cust, wat deur 'n ronde skoot getref is toe hy die rivier oorsteek.Hy was 'n assistent van generaal Bentinck, en ons het destyds ons perde natgemaak toe die skoot sy perd in die skouer tref en die arm Cust se bobeen stukkend slaan. Hy sterf kort nadat die been geamputeer is. Charles Baring, wat sy arm verloor het (uit die houer gehaal) is die enigste ander slagoffer van die Coldstream -beampte. Hulle het slegs in aksie gegaan met sestien beamptes, minder as die helfte van hul aanvulling.
Ons was die hele dag besig om die dooies te begrawe. Ongeveer 1000 is in die sloot van die fort gelê, en die erdewering word daarna op hulle teruggegooi. Ons vind dat die hele garnisoen van Sebastopol persoonlik onder Mentschikoff voor ons was. Sy wa het in ons hande geval, en daarin 'n brief waarin gesê word dat Sebastopol lank teen ons kan uithou, maar dat daar 'n pos by Alma is wat drie weke kan uithou. Ons het dit binne drie uur geneem.
Hulle was so oortuig van die onmoontlikheid om dit aan te neem, dat dames eintlik daar was as toeskouers, en hulle het min verwag dat hulle die toeskouers sou wees. Ons verwag nou dat daar geen weerstand by die Katcha -rivier sal wees nie, terwyl die hele Russiese mag in Sebastopol teruggetrek het. Ons daag altyd om vieruur die oggend op, 'n uur voor dagbreek.
Olie op doek, deur E Walker (fl 1836-62), 1854.
Die sewende Royal Fusiliers en die Coldstream Guards val hoogtes aan wat deur Rusland gehou word.
Toe Brittanje en Frankryk by Turkye aansluit in 'n oorlog teen Rusland, was die belangrikste oorlogsteater op die Krim -skiereiland. Die eerste aksie van die Krimoorlog (1854-1856) het plaasgevind toe 'n bondgenoot sy pad na die vlootbasis van Sevastopol by die Alma-rivier gevind het. Die Russiese mag, onder bevel van prins Alexander Sergejevitsj Mensjikof, tel 36 400 man.
Die bondgenote het die rivier sonder te veel moeite oorgesteek, maar word toe deur 'n steil helling gekonfronteer. Dit is eers uitgevoer na 'n harde geveg en die Russe is van die hoogtes suid van die rivier verdryf. Mensjikof het 1 200 doodgemaak, alhoewel meer as 4 000 Russe gevange geneem is. Geallieerde verliese was swaarder met ongeveer 3 000 Britse en 1 000 Franse soldate wat in aksie gedood is.
In hierdie voorstelling van die Slag om die Alma, het die kunstenaar die aksie saamgepers deur die 7de (Royal Fusiliers) Regiment of Foot, die Coldstream Guards en manne van die Highland Brigade wat die Great Redoubt tegelyk bestorm, uit te beeld. In werklikheid het die Highlanders 'n afwaartse beweging na links uitgevoer, die Fusiliers was betrokke by 'n uitgerekte vuurgeveg na regs, en die enigste van hierdie formasies wat eintlik met die Redoubt moes sluit, was die wagte.
Die Slag van die Alma 1854
Op 20 September 1854 het die gesamentlike Britse en Franse leërs die Russe by die rivier die Alma gekonfronteer tydens die kritieke opening van die Krimoorlog. Dit was die eerste groot geveg wat die Britte sedert 40 jaar tevore op Europese bodem gevoer het. In hierdie oortuigende en noukeurig nagevorsde studie rekonstrueer Ian Fletcher en Natalia Ishchenko die geveg in lewendige besonderhede deur gebruik te maak van baie skaars en ongepubliseerde ooggetuieverslae van alle kante - Engels, Frans en Russies. Hulle baanbrekerswerk beloof om nog jare lank die definitiewe geskiedenis van hierdie buitengewone botsing van wapens te wees. Dit gee ook 'n fassinerende insig in militêre denke en organisasie in die 1850's, halfpad tussen die einde van die Napoleontiese era en die uitbreek van die Groot Oorlog.
Krim Fiasco: Slag van die Alma
Twee wêreldoorloë het die enorme omvang en enorme menslike koste van die Krimoorlog verduister. Vandag is dit amper vergete. Selfs in die lande wat daaraan deelgeneem het (Rusland, Brittanje, Frankryk, Piemonte-Sardinië in Italië en die Ottomaanse Ryk, insluitend die gebiede wat later Roemenië en Bulgarye sou uitmaak), is daar vandag nie baie mense wat kan sê wat die Krim Oorlog was omtrent. Maar voor die Eerste Wêreldoorlog was die Krim die grootste konflik van die 19de eeu.
Die verliese was geweldig groot-ten minste driekwart miljoen soldate wat in die geveg dood is of deur siekte en siektes verlore geraak het, waarvan twee derdes Russies is. Die Franse het ongeveer 100 000 man verloor, die Britte ongeveer 20 000 omdat hulle baie minder troepe gestuur het (98 000 Britse soldate en matrose was betrokke by die Krim in vergelyking met 310 000 Franse). Niemand het die burgerlike slagoffers getel nie: mense het honger gely in bevolkingsdorpe wat deur siektes verwoes is, en hele gemeenskappe is uitgewis in etniese reinigingsveldtogte in die Kaukasus, die Balkan en die Krim. Dit was die eerste 'totale oorlog', 'n 19de -eeuse weergawe van die oorloë van ons eie tyd.
Dit was ook die vroegste werklik moderne oorlog - gevoer met nuwe industriële tegnologieë nuwe vorme van logistiek en kommunikasie, belangrike innovasies in militêre medisyne en verslaggewers en fotograwe direk op die toneel. Terselfdertyd was dit egter die laaste oorlog wat deur die ou ridderlikheidskodes gevoer is. Die vroeë gevegte in die Krim, aan die rivier Alma en by Balaklava, was nie baie anders as die gevegte in die Napoleontiese oorloë nie. Tog was die beleg van Sevastopol, die langste en belangrikste fase van die Krimoorlog, 'n voorloper van die geïndustrialiseerde loopgraafoorlog van 1914–18.
Die oorlog begin in 1853 tussen Ottomaanse en Russiese magte in die Danubiese owerhede van Moldawië en Wallachia - die huidige Roemenië - en versprei na die Kaukasus, waar die Turke en die Britte die stryd van die Moslemstamme teen Rusland aangemoedig en ondersteun het, en van daar na ander gebiede van die Swart See. Teen 1854, met die ingryping van die Britte en die Franse aan die kant van Turkye en die Oostenrykers wat dreig om by hierdie anti-Russiese alliansie aan te sluit, het die tsaar sy magte van die owerhede teruggetrek, en die gevegte het na die Krim verskuif.
Die soldate op die skepe [van die geallieerde vloot wat die Krim binneval> het geen duidelike idee gehad waarheen hulle op pad was nie. By Varna is hulle in die duister gehou oor die oorlogsplanne, en allerhande gerugte het onder die mans versprei. Sonder kaarte of direkte kennis van die Russiese suidelike kus het die onderneming die karakter van 'n avontuur uit die ontdekkingsreise aangeneem. Min het 'n idee gehad waarvoor hulle veg - behalwe om 'die Russe te verslaan' en 'God se wil te doen', om twee Franse soldate in hul briewe huis toe aan te haal.
Toe die ekspedisie na die Krim vertrek, was die leiers onseker oor waar dit sou land. Op 8 September, [Britse bevelvoerder -generaal Lord] Raglan, op die stoomboot Caradoc, beraadslaag met [bevelvoerder maarskalk van Frankryk Jacques Leroy de] Saint-Arnaud, op Ville de France. Saint-Arnaud het uiteindelik ingestem tot Raglan se keuse van 'n landingsplek, by Kalamita-baai, 'n lang sandstrand 28 myl noord van Sevastopol.
Die Franse was die eerstes wat aan boord gegaan het, terwyl hul voorpartye aan wal geskarrel het en gekleurde tente op gemete afstande langs die strand opgerig het om die afsonderlike landingspunte vir die infanteriedivisies van [generaal François] Canrobert, generaal Pierre Bosquet en prins Napoléon, die neef van die keiser aan te wys. . Teen die aand het hulle almal met hul artillerie vertrek.
Die Britse landing was 'n deurmekaarspul in vergelyking met die Franse - 'n kontras wat tydens die Krimoorlog al te bekend sou word. Daar is geen planne gemaak vir 'n vreedsame landing sonder om te keer nie (daar word aanvaar dat hulle op die strand sal moet veg), sodat die infanterie eers geland is toe die see kalm was teen die tyd dat die Britte hul kavallerie aan wal probeer kry het, die wind waai op, en die perde sukkel in die swaar branders. Saint-Arnaud het die toneel met toenemende frustrasie dopgehou, omdat sy planne vir 'n verrassingsaanval op Sevastopol ondermyn is deur die vertraging. 'Die Engelse het die onaangename gewoonte om altyd laat te wees,' skryf hy aan die keiser.
Dit het vyf dae geneem voordat die Britse troepe en kavalerie aan wal gegaan het. Baie van die mans was siek aan cholera en moes van die bote af gedra word. Daar was geen geriewe om bagasie en toerusting oor die land te vervoer nie, dus moes partye gestuur word om karre en waens van die plaaslike Tatar -plase af te haal. Daar was geen kos of water vir die mans nie, behalwe die rantsoene van drie dae wat hulle in Varna gekry het, en geen tente of tassies is van die skepe afgelaai nie, sodat die soldate hul eerste nagte sonder skuiling deurgebring het, sonder beskerming teen swaar reën of die hitte van die volgende dae.
Uiteindelik, op 19 September, is die Britte voorbereid, en met dagbreek begin die opmars op Sewastopol. Die Franse marsjeer regs, die naaste aan die see, met hul blou uniforms in kontras met die skarlakenrooi tunieke van die Britte, terwyl die vloot langs hulle suid beweeg terwyl hulle vorder. Vier myl breed en net meer as drie myl lank, was die oprukkende kolom "alles gewoel en bedrywigheid", skryf Frederick Oliver, orkestmeester van die 20ste regiment, in sy dagboek. Afgesien van die kompakte soldate, was daar 'n enorme trein van "kavallerie, gewere, ammunisie, perde, bulle, perde, muile, troppe dromedaries, 'n osse en 'n ontsaglike stuk skape, bokke en bulle, almal wat deur die soekende partye uit die omliggende platteland geneem is. " Teen die middag, met die son wat ondergaan, begin die kolom breek, terwyl dorstige soldate agter raak of weggaan om water te soek in die nabygeleë Tatar -nedersettings. Toe hulle die middel van die middag by die rivier Bulganak, sewe kilometer van Kalamita -baai af kom, breek dissipline heeltemal af, terwyl die Britse soldate hulself in die "modderige stroom" gooi.
Voor hulle, op die hange wat suid van die rivier af opkom, het die Britte die eerste keer die Russe gesien - 2 000 Kosakke -kavalleries, wat op 'n verkenningsgeselskap van die 13de Light Dragoons losgebrand het. Die res van die Ligte Brigade, die trots van die Britse kavallerie, was bereid om die Kosakke aan te kla, wat hulle in die getal 2-tot-1 was, maar Raglan het agtergekom dat daar 'n aansienlike infanteriemag agter die Russiese ruiters was. kavallerie -bevelvoerders, lord Lucan en lord Cardigan, wat verder van die heuwel af was. Raglan beveel om terug te trek, en die Ligte Brigade het teruggetrek, terwyl die Kosakke hulle bespot en geskiet het en verskeie kavaleriste gewond het. Die Britte het op die suidelike hange van die Bulganak getrek, waaruit hulle die Russiese troepe op die Alma -hoogtes, drie myl daarvandaan, kon uitmaak. Die volgende oggend sou hulle deur die vallei marsjeer en die Russe, wie se verdediging aan die ander kant van die Alma was, betrek.
[Russiese bevelvoerder prins Aleksandr] Menshikov het besluit om die meerderheid van sy landmagte toe te spits tot die verdediging van die Alma -hoogtes, die laaste natuurlike versperring op die vyand se benadering tot Sewastopol, wat sy troepe sedert 15 September beset het, maar sy vrees vir 'n die tweede geallieerde landing by Kerch of Theodosia (vrese wat die tsaar gedeel het) het daartoe gelei dat hy 'n groot reservaat teruggehou het. Daar was dus 35 000 Russiese soldate op die Alma -hoogtes - minder as die 60 000 Westerse troepe, maar met die belangrikste voordeel van die heuwels - en meer as 100 gewere. Die swaarste gewere is ontplooi op 'n reeks afskuwings bo die pad na Sewastopol wat die rivier minder as drie myl na die binneland oorgesteek het, maar daar was niemand op die kranse wat na die see kyk nie, wat Menshikov aangeneem het dat die vyand te steil was om te klim. Baie offisiere was seker van oorwinning. Menshikov was so vol vertroue dat hy partytjies van Sevastopol -dames genooi het om die stryd saam met hom vanuit die Alma -hoogtes te sien.
Die Russiese troepe self was nie so selfversekerd nie. Min of nie een van hierdie manne het ooit 'n geveg met die leër van 'n groot Europese moondheid gehad nie. Die aanskoue van die magtige geallieerde vloot wat net voor die see anker lê en gereed was om die vyand se landmagte met sy swaar gewere te ondersteun, het vir hulle duidelik gemaak dat hulle 'n sterker as hul eie gaan veg.
Teen die oggend het die geallieerde leërs op die vlakte vergader, die Britte aan die linkerkant van die Sevastopolweg, die Franse en die Turke aan die regterkant, wat uitgestrek was na die kusklippe. Dit was 'n helder en sonnige dag, en die lug was stil. Vanuit Telegraph Hill, waar Menshikov se goed geklede toeskouers in waens aangekom het om die toneel te kyk, kon die besonderhede van die Franse en Britse uniforms duidelik die geluid van hul tromme, hul goggas en doedelsakke, selfs die geklink van metaal en die naas, duidelik gesien word van die perde gehoor kon word.
Die Russe het losgebrand toe die bondgenote binne 2 000 meter kom - 'n plek gemerk met pale om hul kanonniers te laat weet dat die opkomende troepe binne bereik was - maar die Britte en die Franse marsjeer voort na die rivier. Volgens die plan waarop die bondgenote die vorige dag ooreengekom het, sou die twee leërs tegelyk op 'n breë front vorder en probeer om die vyand se flank aan die linkerkant te draai - die binneland. Maar op die laaste oomblik het Raglan besluit om die Britse opmars te vertraag totdat die Franse aan die regterkant deurgebreek het, en hy het sy troepe op die grond laat lê, binne bereik van die Russiese gewere, in 'n posisie waaruit hulle na die rivier kon skarrel toe die tyd was reg. Daar lê hulle 'n uur en 'n half, van 13:15 tot 14:45, en verloor mans terwyl die Russiese kanonniers hul bereik kry. Dit was 'n verstommende voorbeeld van Raglan se besluiteloosheid.
Terwyl die Britte op die grond lê, het Bosquet se afdeling by die rivier aangekom naby die see, waar die kranse so steil tot die hoogtes gestyg het, byna 170 meter bo die rivier, dat Menshikov gedink het dat dit onnodig was om die posisie met artillerie te verdedig. Aan die hoof van Bosquet se afdeling was 'n regiment van Zouaves, die meeste van hulle Noord -Afrikaners, wat ervaring gehad het met berggevegte in Algerië. Hulle het hul tassies op die oewer gelos, en hulle het oor die rivier geswem en vinnig op die kranse geklim onder swaar bedekking van die bome. Toe hulle die plato bereik het, skuil die Zouaves agter rotse en bosse om die verdedigende magte van die Moskou -regiment een vir een af ​​te haal. Geïnspireer deur die Zouaves, het meer Franse soldate die kranse bestyg. Hulle het 12 gewere teen 'n kloof opgetrek en net betyds aangekom om die ekstra soldate en artillerie wat Menshikov uit die sentrum oorgeplaas het, te betrek, in 'n desperate poging om te keer dat sy linkerflank gedraai word.
Die Russiese posisie was min of meer hopeloos. Teen die tyd dat hul artillerie arriveer, het die hele Bosquet -afdeling en baie van die Turke die plato bereik. Die Russe het meer gewere gehad - 28 van die Franse 12 - maar die Franse gewere was van groter kaliber en langer, en die gewere van Bosquet het die Russiese kanonniers op 'n afstand gehou waar slegs die swaarder Franse gewere in werking kon tree.
Intussen stamp die gewere van die geallieerde vloot die Russiese posisies op die kranse, wat die moraal van baie van hul troepe en offisiere ondermyn. Toe die eerste Russiese artilleriebattery opdaag, het die oorblyfsels van die Moskou -regiment reeds onder sterk vuur teruggeval onder die Zouaves, wie se Minié -gewere 'n langer reikafstand en groter akkuraatheid gehad het as die verouderde muskiete van die Russiese infanterie. Die bevelvoerder op die linkerflank, luitenant -generaal V.I. Kiriakov, was een van die onbevoegdes in die tsaristiese leër en was selde nugter. Met 'n bottel sjampanje in sy hand, beveel Kiriakov die Minsk -regiment om op die Franse te skiet, maar stuur hulle verkeerd na die Kiev Huzars, wat teruggeval het onder die vuur. By gebrek aan vertroue in hul dronk bevelvoerder en onaangenaam oor die dodelike akkuraatheid van die Franse gewere, het die Minsk -regiment ook begin terugtrek.
In die middel van die slagveld kon die twee ander Franse afdelings, onder leiding van Canrobert en prins Napoleon, nie die Alma oorsteek nie, te midde van swaar Russiese vuur van Telegraph Hill. Prins Napoléon het 'n boodskap aan generaal [Sir George] De Lacy Evans, aan sy linkerkant, gestuur en 'n beroep op die Britte gedoen om op te tree en druk op die Franse uit te oefen. Raglan het nog gewag dat die Franse aanval sou slaag voordat hy Britse troepe begaan het en het Evans eers gesê om nie die opdragte van die Franse op te neem nie, maar onder druk van Evans het hy uiteindelik meegegee. Om 14:45 hy beveel die infanterie van die Lig, 1ste en 2de Afdeling om voort te gaan - al het hy nie gesê wat hulle nog moet doen nie. Die orde was tipies van Raglan se denke, wat gewortel gebly het in die vervloë tydperk van Napoleontiese gevegte, toe die infanterie gebruik is vir primitiewe direkte aanvalle op voorbereide posisies.
Die Britte het in dun lyne gevorder om hul geweerkrag te maksimeer, hoewel dit in hierdie formasie moeilik was om die manne bymekaar te hou oor rowwe terrein sonder effektiewe bevelvoerders van die lyn. Onder hewige vuur bereik die Britte die rivier en versamel in groepe aan die waterkant om hul toerusting af te laai, onseker oor die diepte van die water. Sommige mans het hul gewere en ammunisie -sakke bo hul koppe gehou, maar het daarin geslaag om oor te waai, maar ander moes swem, en sommige het in die vinnige stroom verdrink. Die hele tyd het die Russe op hulle losgeskiet met druiweskiet en dop. Baie mans was te bang om in die water, wat vol lyke was, te klim. Hulle het die grond op die oewer omhels terwyl berede beamptes op en af ​​galop, op die mans skreeu om oor te swem en soms selfs dreig om hulle met hul swaarde te sny. Nadat hulle die rivier oorgesteek het, was alle orde verlore. Kompanjies en regimente het saamgedrom, en waar daar twee manne diep was, was daar nou net 'n skare. Die Russe het teen die heuwel van weerskante van die Great Redoubt begin afklim en op die Britte afgevuur, waar gemonteerde offisiere om hul mans galop en hulle aanspoor om lyne te hervorm, maar dit was onmoontlik, die manne was uitgeput om die rivier oor te steek en gelukkig om in die skuiling van die rivieroewer te wees, waar hulle nie van die hoogte af gesien kon word nie.
Bewus van die gevaar van die situasie, het majoor -generaal [Sir William] Codrington, onder bevel van die 1ste Brigade van die Ligte Afdeling, 'n wanhopige poging aangewend om sy manne te hergroepeer. Toe hy sy wit laaier teen die heuwel opdraai, bulder hy: 'Maak bajonette reg! Staan op die bank en gaan na die aanval! 'Binnekort het die hele brigade van Codrington - die regimente wat almal deurmekaar was - in 'n dik skare op die Kurgan -heuwel begin opskarrel. Junior bevelvoerders het opgegee om lyne te vorm - daar was nie tyd nie - maar het hul manne aangespoor om 'in elk geval!' Nadat hulle op die oop hange geklim het, begin die meeste mans met geskreeu en gille in die rigting van die Russiese gewere in die Great Redoubt, 500 meter teen die helling, aankla. Die Russiese kanonniers was verstom oor die aanskoue van hierdie Britse skare - 2 000 mans wat teen die heuwel ophardloop - en vind maklike teikens. Sommige van die Ligte Afdeling se voorhoede het die verskansings van die Groot Oortreding bereik. Soldate klouter oor die borstwering en deur die omhelsings, net om deur die Russe neergeskiet of afgekap te word. Binne 'n paar minute was die Great Redoubt 'n swerm mans, met hul sakke wat op die parapette baklei, ander juig en waai met hul kleure, terwyl twee Russiese gewere in die verwarring vasgevang is.
Maar skielik word die Britte gekonfronteer deur vier bataljons (ongeveer 3 000 man) van die Vladimirsky -regiment, wat uit die oop hoër grond in die rooi gestroom het, terwyl meer Russiese gewere van hoër af op die Kurgan -heuwel op hulle afgestorm het. Met een harde "Ooorah!'Het die Russiese infanterie met hul bajonette begin laai, die Britte verdryf en op hulle afgevuur toe hulle teen die heuwel terugtrek. Die Ligte Afdeling het 'n voorkant gemaak om terug te skiet, maar skielik en onverwags was daar 'n geroep om op te hou skiet, gekopieer deur die plunderaars van elke regiment. Vir 'n paar noodlottige oomblikke was daar 'n deurmekaar pouse in die skietery aan die Britse kant: 'n Naamlose beampte het gedink die Russe is die Franse en het sy mans beveel om op te hou skiet. Teen die tyd dat die fout reggestel is, het die Vladimirsky -soldate die oorhand gekry, wat voortdurend op die heuwel gevorder het, en Britse troepe lê oral dood en gewond. Nou het plunderaars werklik die bevel gegee om terug te trek, en die hele ligte -afdeling, of wat daarvan oorgebly het, hardloop spoedig die heuwel af na die skuiling van die rivieroewer.
Die aanklag het gedeeltelik misluk omdat daar geen tweede golf was nie, want die hertog van Cambridge het die wagte verhinder om voort te gaan ter ondersteuning van die Light Division weens gebrek aan verdere bevele van Raglan (nog 'n fout van sy kant). Evans, aan sy regterkant, het die wagte weer laat marsjeer deur die hertog 'n bevel te gee om vooruit te gaan, wat hy voorgee dat dit van Raglan kom, wat eintlik nêrens te sien was nie.
Die drie regimente van die Guards Brigade (Grenadiers, Scots Fusiliers en Coldstream) het oor die rivier gelaai. In hul rooi mantels en beervelle was dit 'n indrukwekkende gesig. Aan die ander kant van die rivier het hulle 'n ouderdom geneem om weer in lyne bymekaar te kom. Sir Colin Campbell, die bevelvoerder van die Highland Brigade, was geïrriteerd deur hul twyfel en beveel onmiddellik vooraf. Campbell, 'n vaste gelowige in die aanklag met bajonette, het aan sy mans gesê om nie hul gewere af te vuur totdat hulle 'binne 'n erf van die Russe' was nie. Die Scots Fusiliers, wat die rivier oorgesteek het voor die ander wagte, begin die heuwel oplaai en herhaal die fout van die Light Division, wat op daardie oomblik afloop teen die heuwel wat die Russiese infanterie agtervolg het. Die twee menigtes mans hardloop reguit deur mekaar - die Scots Fusiliers wat die grootste deel van die botsing dra, met mans omgeslaan en beervelle wat vlieg. Toe hulle aan die ander kant te voorskyn kom en aanhou hardloop na die Groot Oortreding, was hulle net die helfte van hul aantal en in 'n chaotiese toestand.
Die Grenadiers en Coldstream Guards vul die leemte wat die Scots Fusiliers gelaat het, maar weier om bevele te gee om teen die heuwel op te gaan. In plaas daarvan het die 2 000 wagte op eie inisiatief in lyne gevorm en 14 sarsies Minié -geweer wat in die Russiese infanterie geskiet is, afgevuur. Die sarsies lewer 'n vuursterkte wat met 'n halfdosyn masjiengewere bereik is. Hulle het die Russiese infanterie verstom wat in hope op die grond geval het en daarna die heuwel afgetrek het. Deur ongehoorsaam te wees aan hul bevelvoerders, wat hulle beveel het om met bajonette aan te kla, het die wagte 'n belangrike innovasie getoon-die langafstandvuurkrag van die moderne geweer-wat deurslaggewend sou wees in al die vroeë gevegte van die Krimoorlog. Die Minié was 'n nuwe wapen. Die meeste regimente is eers op pad na die Krim uitgereik en het vinnig opleiding ontvang in hoe om dit te gebruik. Hulle het geen idee gehad van die taktiese betekenis daarvan nie - die vermoë daarvan om met 'n dodelike akkuraatheid van ver buite die omvang van die Russiese muskiete en artillerie te vuur - totdat die wagte dit self op die Alma ontdek het. Oor die impak van die Minié -geweer, het die Russiese militêre ingenieur Eduard Totleben in sy geskiedenis van die Krimoorlog geskryf:
Die Britse troepe het hulself oorgelaat om die rol van skerpskutters te vervul, en het nie geskroom nie en het nie bevele of toesig nodig gehad nie. Die gewapende troepe was vol selfvertroue nadat hulle die akkuraatheid en die omvang van hul wapen uitgevind het ... Ons infanterie met hul muskiete kon die vyand nie meer as 300 treë bereik nie, terwyl hulle op 1 200 op ons afvuur.
Sonder verskansings om hul infanterie en artillerie te beskerm, kon die Russe nie hul posisies op die hoogtes teen die dodelike Minié -gewere verdedig nie. Binnekort het die vuur van die wagte bygevoeg die van die 2de Divisie onder Evans, aan die Britse regterkant, wie se 30ste Regiment duidelik die skutters van drie Russiese batterye van die oewer kon sien en dit met hul Minié -gewere kon uithaal sonder dat die Russe dit eers geweet het waar die vuur vandaan kom. Terwyl die Russiese infanterie en artillerie onttrek het, het die Britte stadig teen die heuwel gevorder en oor die dooie en gewonde liggame van die vyand gestap. Teen 16:00 was die Britte uit alle rigtings bymekaar op die Russiese posisies. Met die Franse in bevel van die kranse bo die Alma, was dit duidelik dat die stryd gewen is.
Aan die Russiese kant was daar tekens van paniek, want die vyand het toegesluit en die verwoestende effek van hul langafstand-geweervuur ​​het duidelik geword. Priesters het om die toue gegaan om die troepe te seën, en soldate het met toenemende ywer gebid, terwyl berede offisiere die knoop gebruik het om hulle in die ry te slaan. Maar anders was daar 'n algemene afwesigheid van gesag onder die Russiese bevelvoerders. 'Niemand het 'n rigting gegee wat om te doen nie', onthou een soldaat. 'Gedurende die vyf uur wat die geveg aangegaan het, het ons nog nie van ons afdelingsgeneraal, of brigadier of kolonel gehoor of gehoor nie: ons het geen bevele van hulle ontvang om op te tree of om af te tree nie, en toe ons uittree, weet niemand of ons regs of links moet gaan. " Die dronk Kiriakov het 'n algemene bevel gegee om van die linkerflank van die hoogtes terug te trek, maar het daarna sy senuwees verloor en vir 'n paar uur vermis geraak (hy is later ontdek dat hy in 'n holte in die grond skuil). Dit is aan die junior bevelvoerders oorgelaat om die terugtog uit die hoogtes te organiseer.
Met geen duidelike idee van waarheen hulle sou gaan nie, het die Russe in alle rigtings gevlug, teen die heuwel af in die vallei gehardloop, weg van die vyand. Berede beamptes het tevergeefs probeer om die paniekvlug te stop, om die mans te ry en hulle te slaan, soos cowboys wat beeste bymekaarmaak, maar die mans het alle geduld met hul bevelvoerders verloor. Teen half vier was die geveg verby.
Bo -op Telegraph Hill het die Franse die verlate koets van Prins Menshikov gevange geneem. In die wa vind hulle 'n veldkombuis, briewe van die tsaar, 50 000 frank, pornografiese Franse romans, die generaal se stewels en 'n paar damesonderklere. Op die heuwel was verlate pieknieks, parasols en veldbrille wat agtergelaat is deur partytjies van toeskouers uit Sevastopol.
Op die slagveld self was die grond bedek met gewondes en dooies - 2 000 Britte, 1 600 Franse en miskien 5 000 Russe, hoewel die presiese getalle onmoontlik is om te bereken, aangesien so baie van hulle daar verlaat is. Dit het die Britte twee dae geneem om die slagveld van die gewondes skoon te maak. Hulle het versuim om mediese voorrade op die skepe van Varna af te bring - die ambulanskorps met sy karre en waens en brakke was nog in Bulgarye.
Die Russe kon nie hul gewondes van die slagveld afhaal nie. Diegene wat kon loop, moes alleen op soek na behandeling, baie van hulle waggel na die aantrekstasies wat aan die rivier Kacha, nege kilometer suid van die Alma, geleë was, of hink terug na Sevastopol. Ongeveer 1.600 gewonde Russiese soldate is verlate op die slagveld, waar hulle etlike dae gelê het totdat die Britte en die Franse, nadat hulle hul eie goedgekeur het, vir hulle gesorg het, die dooies begrawe en die gewondes na hul hospitale geneem het.
As die bondgenote direk van die Alma af opgestoot het, sou hulle Sevastopol verras het. Na alle waarskynlikheid sou hulle dit binne 'n paar dae vasgelê het, teen 'n relatief lae koste in menselewens in vergelyking met die tienduisende wat sou sterf tydens die 349 dae lange beleg wat gevolg het van hul foute en vertragings.
Namate die Ottomaanse Ryk gedurende die 19de eeu geleidelik verswak het, was Rusland gereed om voordeel te trek deur suid uit te brei. In die 1850's was die Britte en die Franse, wat verbonde was aan die Ottomaanse Ryk, vasbeslote om dit nie toe te laat nie.  [ bladsy benodig ] A. J. P. Taylor voer aan dat die oorlog nie die gevolg was van aggressie nie, maar van die interaksie van die vrees van die groot spelers:
In 'n sekere sin was die Krimoorlog voorbestem en het diepgaande oorsake ontstaan. Nie Nicholas I of Napoleon III of die Britse regering kon terugtrek in die konflik om aansien sodra dit van stapel gestuur is nie. Nicholas het 'n onderdanige Turkye nodig ter wille van die Russiese veiligheid Napoleon het sukses nodig gehad ter wille van sy binnelandse posisie, die Britse regering het 'n onafhanklike Turkye nodig vir die veiligheid van die oostelike Middellandse See. Wedersydse vrees, nie wedersydse aggressie nie, het die Krim -oorlog veroorsaak. 
Verswakking van die Ottomaanse Ryk in die jare 1820-1840
In die vroeë 1800's het die Ottomaanse Ryk 'n aantal eksistensiële uitdagings gely. Die Serviese rewolusie in 1804 het gelei tot outonomie van die eerste Balkan -Christelike nasie onder die Ottomaanse Ryk. Die Griekse Onafhanklikheidsoorlog, wat vroeg in 1821 begin het, het verdere bewys gelewer van die interne en militêre swakheid van die Ottomaanse Ryk, en die pleging van gruweldade deur Ottomaanse militêre magte (sien Chios -slagting) het die Ottomane verder ondermyn. Die ontbinding van die eeue oue Janitsarekorps deur Sultan Mahmud II op 15 Junie 1826 (Auspicious Incident) het die Ottomaanse Ryk op langer termyn gehelp, maar op kort termyn het dit die land van sy bestaande leër ontneem. [ verduideliking nodig ] In 1828 vernietig die geallieerde Anglo-Franco-Russiese vloot byna al die Ottomaanse vlootmagte tydens die Slag van Navarino. In 1830 word Griekeland 'n onafhanklike staat na 10 jaar oorlog en die Russies-Turkse oorlog (1828–29). Volgens die Adrianopel -verdrag van 1829 is Russiese en Wes -Europese handelsskepe gemagtig om vrylik deur die Swart See -seestraat te gaan, Serwië het outonomie gekry en die Danubiese owerhede (Moldawië en Wallachia) het gebiede geword onder Russiese beskerming.
Frankryk het die geleentheid gebruik om Algerië in 1830 te beset. In 1831 het Muhammad Ali van Egipte, wat die magtigste vasal van die Ottomaanse Ryk was, onafhanklikheid geëis. Ottomaanse magte is verslaan in 'n aantal gevegte, wat Sultan Mahmud II gedwing het om Russiese militêre hulp te soek. 'N Russiese leër van 10 000 het in 1833 aan die oewer van die Bosporus geland en gehelp om die vang van Konstantinopel deur die Egiptenare te voorkom. As gevolg hiervan is die Verdrag van Unkiar Skelessi onderteken, wat Rusland baie baat. Dit het voorsiening gemaak vir 'n militêre alliansie tussen Rusland en die Ottomaanse Ryk, as een van hulle aangeval sou word en 'n geheime bykomende klousule die Ottomane in staat sou stel om nie troepe te stuur nie, maar om die Straat te sluit vir buitelandse oorlogskepe as Rusland bedreig word. Egipte het nominaal onder Ottomaanse soewereiniteit gebly, hoewel dit de facto onafhanklik was. [ aanhaling nodig ]
In 1838 was die situasie soortgelyk aan 1831. Muhammad Ali van Egipte was nie gelukkig oor sy gebrek aan beheer en mag in Sirië nie, en hy hervat militêre optrede. Die Ottomane verloor op 24 Junie 1839 vir die Egiptenare tydens die Slag van Nezib, maar word gered deur Brittanje, Oostenryk, Pruise en Rusland, wat op 15 Julie 1840 'n konvensie in Londen onderteken het, wat aan Muhammad Ali en sy nageslag die reg verleen om Egipte in ruil vir die verwydering van Egiptiese magte uit Sirië en Libanon. Boonop moes Muhammad Ali 'n formele afhanklikheid erken [ verduideliking nodig ] aan die Ottomaanse sultan. Nadat Muhammad Ali geweier het om aan die vereistes van die Londense konvensie te voldoen, het die geallieerde Anglo-Oostenrykse vloot die Nyldelta geblokkeer, Beiroet gebombardeer en Acre verower. Muhammad Ali het die voorwaardes van die Londense byeenkoms in 1840 aanvaar.
Op 13 Julie 1841, na die verstryking van die Verdrag van Unkiar Skelessi, is die London Straits Convention onder druk van Europese lande onderteken. Die nuwe verdrag het Rusland ontneem van sy reg om oorlogskepe te keer om in die Swart See in te gaan in geval van oorlog. Die pad na die Swart See was dus oop vir Britse en Franse oorlogskepe in die geval van 'n moontlike Russies-Ottomaanse konflik.
Russiese historici is geneig om hierdie geskiedenis as 'n bewys te beskou dat Rusland nie aggressiewe planne gehad het nie. [ aanhaling nodig ] Russiese historikus VN Vinogradov skryf: "Die ondertekening van die dokumente was die gevolg van doelbewuste besluite: in plaas van bilateraal (nie een van die groot moondhede het hierdie Verdrag van Unkiar Skelessi erken nie), was die nuwe Verdrag van Londen vir almal verpligtend, dit het die Bosporus en Dardanelle. "  [ verifikasie nodig ]
Bystand van Wes -Europese moondhede het die Ottomaanse Ryk twee keer van vernietiging gered, maar die Ottomane het nou hul onafhanklikheid in buitelandse beleid verloor. Brittanje en Frankryk wou meer as enige ander staat die integriteit van die Ottomaanse Ryk bewaar omdat hulle nie wou sien dat Rusland toegang tot die Middellandse See verkry nie. Oostenryk het om dieselfde redes gevrees.
Russiese ekspansionisme Redigeer
Rusland, as lid van die Holy Alliance, het as die "polisie van Europa" gedien en die magsbalans gehandhaaf wat in die Verdrag van Wene in 1815 tot stand gekom het. Rusland het Oostenryk se pogings gehelp om die Hongaarse Revolusie van 1848 te onderdruk, en dankbaarheid verwag, wou hy 'n vrye hand hê om sy probleme met die Ottomaanse Ryk, die 'siek man van Europa', op te los. Brittanje kon die Russiese oorheersing van Ottomaanse aangeleenthede nie duld nie, aangesien dit die oorheersing van die oostelike Middellandse See sou uitdaag. 
Begin met Petrus die Grote in die vroeë 1700's, na eeue van Ottomaanse uitbreiding na die noorde en aanvalle op die Krim-Nogai, begin Rusland met 'n suidwaartse uitbreiding oor die yl bevolkte "Wild Fields" in die rigting van die warm water hawens van die Swart See, wat nie vries nie soos die handjievol hawens wat dit in die noorde beheer het. Die doel was om die hele jaar deur handel en 'n vloot die hele jaar deur te bevorder. : 11 Die strewe na hierdie doelwit het die opkomende Russiese staat in konflik gebring met die Oekraïense Kosakke en daarna met die Tatare van die Krim -Khanaat  en die Circassiërs.  Toe Rusland hierdie groepe verower en hul gebiede in besit neem, verloor die Ottomaanse Ryk sy buffersone teen Russiese uitbreiding, en Rusland en die Ottomaanse Ryk kom in direkte konflik. Die konflik met die Ottomaanse Ryk het ook 'n godsdienstige aangeleentheid gebied, aangesien Rusland homself beskou het as die beskermer van Ortodokse Christene, van wie baie onder Ottomaanse beheer geleef het en wettiglik as tweederangse burgers behandel is.  (hfst 1) Die Ottomaanse hervormingsedik van 1856 wat na die oorlog afgekondig is, het grootliks die tweede klasstatus omgekeer, veral die belasting wat nie-Moslems betaal het omdat hulle nie 'n Moslem was nie. 
Brittanje se onmiddellike vrees was Russiese uitbreiding ten koste van die Ottomaanse Ryk, wat Brittanje wou behou. Die Britte was ook bekommerd dat Rusland vordering kan maak in die rigting van Brits -Indië, of na Skandinawië of Wes -Europa kan beweeg. 'N Afleiding (in die vorm van die Ottomaanse Ryk) aan hul suidwestelike flank sou die bedreiging versag. Die Royal Navy wou ook die bedreiging van 'n kragtige Russiese vloot voorkom.  Taylor sê dat vanuit die Britse perspektief:
Die Krim -oorlog is ter wille van Europa gevoer eerder as om die Oosterse vraag, teen Rusland, nie ten gunste van Turkye nie. Die Britte het Rusland uit wrok geveg en vermoed dat haar nederlaag die Europese magsbalans sou versterk. 
As gevolg van 'Britse kommersiële en strategiese belange in die Midde -Ooste en Indië',  het die Britte by die Franse aangesluit, ''n bondgenootskap met Brittanje gesluit en' sy militêre mag herbevestig '.  Onder diegene wat hierdie standpunt ondersteun het, was Karl Marx, in sy artikels vir die New York Tribune omstreeks 1853. Karl Marx beskou die Krimoorlog as 'n konflik tussen die demokratiese ideale van die weste wat begin het met 'groot beweging van 1789' teen 'Rusland en Absolutisme'. Marx beskryf die Ottomaanse Ryk as 'n buffer teen 'n patroon van ekspansionisme deur die tsaar. 
Mikhail Pogodin, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Moskou, het Nicholas 'n opsomming gegee van Rusland se beleid teenoor die Slawiërs in die oorlog teen Turkye. Sy antwoord was gevul met griewe teen die Weste. Nicholas deel Pogodin se mening dat Rusland se rol as die beskermer van Ortodokse Christene in die Ottomaanse Ryk nie verstaan ​​word nie en dat Rusland onregverdig deur die Weste behandel is. Nicholas het veral die volgende gedeelte goedgekeur: 
Frankryk neem Algerië uit Turkye, en byna elke jaar annekseer Engeland nog 'n Indiese vorstedom: niks hiervan versteur die magsbalans nie, maar as Rusland Moldawië en Wallachia beset, al is dit net tydelik, versteur dit die magsbalans. Frankryk neem Rome in en bly daar 'n paar jaar daar in vredestyd: dit is niks anders as dat Rusland net daaraan dink om Konstantinopel te beset nie, en die vrede van Europa word bedreig. Die Engelse verklaar oorlog teen die Chinese, wat hulle blykbaar beledig het: niemand het die reg om in te gryp nie, maar Rusland is verplig om Europa toestemming te vra as dit met sy buurman stry. Engeland dreig Griekeland om die valse bewerings van 'n ellendige Jood te ondersteun en verbrand sy vloot: dit is 'n wettige aksie, maar Rusland eis 'n verdrag om miljoene Christene te beskerm, en dit word geag sy posisie in die Ooste te versterk ten koste van die balans van krag. Ons kan niks van die Weste verwag nie, behalwe blinde haat en kwaadwilligheid. (kommentaar in die kantlyn deur Nicholas I: 'Dit is die hele punt').
Rusland was militêr swak, tegnologies agterlik en administratief onbevoeg. Ondanks die groot ambisies na die suide, het dit nie sy spoorwegnetwerk in daardie rigting gebou nie, en kommunikasie was swak. Die burokrasie was deurspek met graft, korrupsie en ondoeltreffendheid en was onvoorbereid op oorlog. Sy vloot was swak en tegnologies agteruitgegaan, maar sy leër, hoewel baie groot, het gely onder kolonels wat hul salaris in die sak gesteek het, as gevolg van 'n swak moraal en 'n tegnologiese tekort ten opsigte van Brittanje en Frankryk. Teen die einde van die oorlog was die ernstige swakhede van die Russiese weermag duidelik sigbaar, en die Russiese leierskap was vasbeslote om dit te hervorm.  
Onmiddellike oorsake van die oorlog Redigeer
Die ambisie van die Franse keiser Napoleon III om die grootsheid van Frankryk te herstel  het die onmiddellike ketting van gebeure begin, wat daartoe gelei het dat Frankryk en Brittanje op 27 en 28 Maart 1854 onderskeidelik oorlog verklaar het. Hy het Rooms -Katolieke steun nagestreef deur Frankryk se "soewereine gesag" oor die Christelike bevolking van Palestina te laat geld, : 19 tot nadeel van Rusland : 103 (die borg van Oosterse Ortodoksie). Om dit te bereik, het Napoleon in Mei 1851 die markies Charles de La Valette ('n ywerige leidende lid van die Katolieke "geestelike party") as sy ambassadeur in die Sublime Porte van die Ottomaanse Ryk aangestel. : 7–9
Rusland het hierdie poging tot gesagsverandering betwis.Met verwysing na twee vorige verdrae (een van 1757 en die Verdrag van Küçük Kaynarca van 1774), het die Ottomane hul vroeëre besluit omgedraai, die Franse verdrag verloën en verklaar dat Rusland die beskermer van die Ortodokse Christene in die Ottomaanse Ryk was.
Napoleon III reageer met 'n kragbetoning en stuur die skip van die lyn Karel die Grote na die Swart See, en sodoende die London Straits Convention oortree. : 104 : 19 Hierdie kanonboot diplomasie van geweld, tesame met geld [ aanhaling nodig ], het die Ottomaanse sultan Abdülmecid I veroorsaak om 'n nuwe verdrag te aanvaar, wat Frankryk en die Rooms -Katolieke Kerk se hoogste gesag oor Katolieke heilige plekke bevestig, insluitend die Geboortekerk, wat voorheen deur die Grieks -Ortodokse Kerk gehou was. : 20
Tsaar Nikolaas I het daarna sy 4de en 5de leërkorps langs die Donau in Wallachia ontplooi as 'n direkte bedreiging vir die Ottomaanse lande suid van die rivier. Hy laat graaf Karl Nesselrode, sy minister van buitelandse sake, met die Ottomane onderhandel. Nesselrode vertrou aan sir George Hamilton Seymour, die Britse ambassadeur in Sint Petersburg:
[Die geskil oor die heilige plekke] 'n nuwe karakter aangeneem het - dat die dade van ongeregtigheid teenoor die Griekse kerk gepleeg is wat gepleeg is en gevolglik dat dit nou die doel is om 'n oplossing vir hierdie onreg te vind. Die sukses van die Franse onderhandelinge in Konstantinopel moes slegs toegeskryf word aan intrige en geweld - geweld wat veronderstel was om die ultima verhouding van konings te wees. werk in die eerste instansie. : 21
Namate konflik ontstaan ​​het oor die kwessie van die heilige plekke, begin Nicholas I en Nesselrode 'n diplomatieke offensief, wat hulle gehoop het dat Britse of Franse inmenging in enige konflik tussen Rusland en die Ottomane sou voorkom, asook 'n anti-Russiese alliansie van Die twee.
Nicholas het in Januarie en Februarie 1853 begin met die hof na Brittanje deur middel van gesprekke met die Britse ambassadeur, George Hamilton Seymour. : 105 Nicholas het volgehou dat hy nie meer Imperial Russia wou uitbrei nie : 105, maar dat hy 'n verpligting het aan die Christelike gemeenskappe in die Ottomaanse Ryk. : 105 Die tsaar stuur daarna 'n hoogs skurende diplomaat, prins Mensjikof, op 'n spesiale sending na die Ottoman Sublime Porte in Februarie 1853. Deur vorige verdrae was die sultan daartoe verbind "om die (Oosters -Ortodokse) Christelike godsdiens en sy kerke ". Mensjikof eis 'n Russiese protektoraat oor al die 12 miljoen Ortodokse Christene in die Ryk, met beheer oor die hiërargie van die Ortodokse Kerk. 'N Kompromie is bereik met betrekking tot Ortodokse toegang tot die Heilige Land, maar die Sultan, sterk ondersteun deur die Britse ambassadeur, verwerp die veeleisender eise. 
Tsaar Nicholas was beroerd oor "die infernale diktatuur van hierdie Redcliffe" wie se naam en politieke opkoms by die Porte die hele Oosterse vraag vir hom verpersoonlik het.  (Stratford Canning, 1st Burggraaf Stratford de Redcliffe)
Die Britte en Franse het vloot -taakgroepe gestuur om die Ottomane te ondersteun, terwyl Rusland voorberei het om die Danubiese owerhede in beslag te neem. : 111–15
Eerste vyandelikhede wysig
In Februarie 1853 het die Britse regering van Lord Aberdeen, die premier, Stratford Canning weer aangestel as Britse ambassadeur in die Ottomaanse Ryk. : 110 Nadat hy in Januarie by die ambassadeur bedank het, is hy vervang deur kolonel Rose as chargé d'affaires. Lord Stratford draai toe om en vaar terug na Konstantinopel en arriveer daar op 5 April 1853. Daar oortuig hy die Sultan om die Russiese verdragsvoorstel te verwerp, aangesien dit die onafhanklikheid van die Turke in gevaar stel. Die leier van die opposisie in die Britse laerhuis, Benjamin Disraeli, beskuldig Aberdeen en Stratford se optrede omdat hulle oorlog onvermydelik gemaak het, en sodoende begin die proses wat die regering in Aberdeen in Januarie 1855 moes bedank oor die oorlog.
Kort nadat hy verneem het van die mislukking van Menshikov se diplomasie teen einde Junie 1853, stuur die tsaar leërs onder bevel van veldmaarskalk Ivan Paskevich en generaal Mikhail Gorchakov oor die River Pruth na die Ottomaanse beheerde Danubiese owerhede Moldawië en Wallachië. Minder as die helfte van die 80 000 Russiese soldate wat die Pruth in 1853 oorgesteek het, het oorleef. Die meeste sterftes sou verreweg die gevolg wees van siekte eerder as van optrede : 118–19 vir die Russiese weermag het nog steeds mediese dienste ondergaan wat wissel van erg tot geen.
Rusland het erkenning gekry van die Ottomaanse Ryk van die tsaar se rol as spesiale voog van die Ortodokse Christene in Moldawië en Wallachië. Nou gebruik Rusland die mislukking van die sultan om die kwessie van die beskerming van die Christelike plekke in die Heilige Land op te los as voorwendsel vir die Russiese besetting van hierdie Danubiese provinsies. Nicholas het geglo dat die Europese moondhede, veral Oostenryk, nie sterk beswaar sou maak teen die anneksasie van 'n paar naburige Ottomaanse provinsies nie, veral as in ag geneem word dat Rusland die pogings van Oostenryk om die Hongaarse Revolusie in 1849 te onderdruk, gehelp het.
Die Verenigde Koninkryk, in die hoop om die Ottomaanse Ryk as 'n skans te handhaaf teen die uitbreiding van die Russiese mag in Asië, het 'n vloot na die Dardanelle gestuur, waar dit aangesluit het by 'n ander vloot wat deur Frankryk gestuur is. 
Slag van Sinop Edit
Die Europese moondhede het voortgegaan om diplomatieke weë te volg. Die verteenwoordigers van die vier neutrale Grootmoondhede (die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Oostenryk en Pruise) vergader in Wene, waar hulle 'n nota opstel wat hulle hoop vir die Russe en die Ottomane aanvaarbaar sou wees. Die vredesvoorwaardes wat die vier moondhede by die Weense Konferensie (1853) bereik het, is op 5 Desember 1853 deur die Oostenrykse minister van buitelandse sake, graaf Karl von Buol, aan die Russe gelewer. Die nota het goedkeuring van Nicholas I ontvang, maar Abdülmecid I het voorstel, met die gevoel dat die swak formulering van die dokument dit oopgelaat het vir baie verskillende interpretasies. Die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Oostenryk het verenig om wysigings voor te stel om die sultan te versag, maar die hof van St. Petersburg het hul voorstelle geïgnoreer. : 143 Die Verenigde Koninkryk en Frankryk het toe die idee om voort te gaan met onderhandelinge ter syde gestel, maar Oostenryk en Pruise het nie geglo dat die verwerping van die voorgestelde wysigings die staking van die diplomatieke proses regverdig nie.
Op 23 November het die Russiese konvooi van drie gevegskepe die Ottomaanse vloot in die Sinop -hawe ontdek. Saam met die bykomende 5 gevegskepe, vernietig hulle in die Slag van Sinop op 30 November 1853 'n patrollie -eskader van 11 Ottomaanse gevegskepe terwyl hulle in die hawe veranker was ter verdediging van die artillerie -garnisoen aan land. Die Verenigde Koninkryk en die Franse pers het die openbare mening gevorm om die oorlog te eis. Beide gebruik Sinop as die casus belli ('oorsaak van oorlog') om oorlog teen Rusland te verklaar. Op 28 Maart 1854, nadat Rusland 'n Anglo-Franse ultimatum geïgnoreer het om hulle aan die Danubiese owerhede te onttrek, verklaar die Verenigde Koninkryk en Frankryk oorlog.  
Brittanje was bekommerd oor die Russiese aktiwiteite en sir John Burgoyne, senior adviseur van Lord Aberdeen, dring daarop aan dat die Dardanelle beset moet word en werke van voldoende sterkte gebou moet word om enige Russiese beweging te blokkeer om Konstantinopel te verower en toegang tot die Middellandse See te verkry. Die Corps of Royal Engineers het mans na die Dardanelle gestuur, terwyl Burgoyne na Parys gegaan het om die Britse ambassadeur en die Franse keiser te ontmoet. Lord Cowley het op 8 Februarie aan Burgoyne geskryf: 'U besoek aan Parys het 'n sigbare verandering in die siening van die keiser veroorsaak, en hy maak elke voorbereiding vir 'n landekspedisie as die laaste poging tot onderhandeling sou breek. : 411
Burgoyne en sy span ingenieurs het die Dardanelles -gebied in Februarie geïnspekteer en ondersoek, en is deur Russiese gewere afgevuur toe hulle na Varna gegaan het. 'N Span sappers het in Maart opgedaag en groot bouwerk het begin op 'n verdedigingslinie van sewe myl wat ontwerp is om die Gallipoli-skiereiland te blokkeer. Franse sappers werk aan die een helfte van die lyn, wat in Mei klaar was. : 412
Nicholas het gemeen dat Oostenryk, as gevolg van Russiese hulp by die onderdrukking van die Hongaarse revolusie van 1848, met hom sou deelneem, of ten minste neutraal sou bly. Oostenryk voel egter bedreig deur die Russiese troepe op die Balkan. Op 27 Februarie 1854 eis die Verenigde Koninkryk en Frankryk die terugtrekking van Russiese magte uit die owerhede. Oostenryk het hulle ondersteun, en hoewel hy nie oorlog teen Rusland verklaar het nie, wou hy nie sy neutraliteit waarborg nie. Rusland se verwerping van die ultimatum was die regverdiging wat Brittanje en Frankryk gebruik het om die oorlog te betree.
Rusland het sy troepe gou teruggetrek uit die Danubiese owerhede, wat toe vir die duur van die oorlog deur Oostenryk beset was.  Dit het die oorspronklike gronde vir oorlog verwyder, maar die Verenigde Koninkryk en Frankryk het voortgegaan met vyandelikhede. Die bondgenote was vasbeslote om die Oosterse vraag aan te spreek deur 'n einde te maak aan die Russiese bedreiging vir die Ottomaanse Ryk, en stel die bondgenote in Augustus 1854 die "Vier Punte" voor om die konflik te beëindig, benewens die Russiese onttrekking:
Rusland sou sy protektoraat oor die Danubiese owerhede prysgee
Die Donau sou oopgemaak word vir buitelandse handel
Die Straits -konvensie van 1841, wat slegs Ottomaanse en Russiese oorlogskepe in die Swart See toegelaat het, moes hersien word
Rusland sou elke eis laat vaar wat hom die reg verleen om in die Ottomaanse aangeleenthede namens Ortodokse Christene in te meng.
Hierdie punte (veral die derde) sal verduideliking deur onderhandeling verg, maar Rusland het geweier om te onderhandel. Die bondgenote, waaronder Oostenryk, het dus ooreengekom dat Brittanje en Frankryk verdere militêre stappe moet doen om verdere Russiese aggressie teen die Ottomaanse Ryk te voorkom. Brittanje en Frankryk het ooreengekom oor die inval van die Krim -skiereiland as die eerste stap. 
Sultan Abdulmecid I het oorlog teen Rusland verklaar en tot die aanval oorgegaan, terwyl sy leërs later die maand op die Russiese leër naby die Donau beweeg het. : 130 Rusland en die Ottomaanse Ryk het kragte op twee hooffronte, die Kaukasus en die Donau, versamel. Die Ottomaanse leier Omar Pasha het 'n paar oorwinnings op die Danubiese front behaal.  In die Kaukasus kon die Ottomane staande bly met die hulp van Tsjetsjeense Moslems onder leiding van Imam Shamil. 
Donau -veldtog Wysig
Die Donau -veldtog het begin toe die Russe in Mei 1853 die Danubiese owerhede Moldawië en Wallachia beset en hul magte na die noordoewer van die rivier die Donau gebring het. In reaksie hierop het die Ottomaanse Ryk ook sy magte na die rivier beweeg en vestings gevestig by Vidin in die weste en Silistra : 172–84 in die ooste, naby die monding van die Donau. Die Ottomaanse opgang langs die Donau was ook kommerwekkend vir die Oostenrykers, wat in reaksie daarop kragte na Transsilvanië gestuur het. Die Oostenrykers het die Russe egter meer begin vrees as die Turke. Soos die Britte, het die Oostenrykers nou inderdaad besef dat 'n ongeskonde Ottomaanse Ryk nodig is as 'n skans teen die Russe. Gevolglik het Oostenryk Russiese diplomatieke pogings om aan die oorlog aan die Russiese kant deel te neem, weerstaan ​​en neutraal gebly in die Krimoorlog. 
Na aanleiding van die Ottomaanse ultimatum in September 1853, het magte onder die Ottomaanse generaal Omar Pasha die Donau by Vidin oorgesteek en Calafat in Oktober 1853 verower. Terselfdertyd, in die ooste, het die Ottomane die Donau by Silistra oorgesteek en die Russe by Oltenița aangeval. Die gevolglike Slag van Oltenița was die eerste verlowing na die oorlogsverklaring. Die Russe het 'n teenaanval gekry, maar is teruggeslaan.  Op 31 Desember 1853 het die Ottomaanse magte in Calafat teen die Russiese mag by Chetatea of ​​Cetate, 'n klein dorpie nege kilometer noord van Calafat, getrek en hulle op 6 Januarie 1854 betrek. Die geveg begin toe die Russe 'n skuif na herwin Calafat. Die meeste van die hewige gevegte het in en om Chetatea plaasgevind totdat die Russe uit die dorp verdryf is. Ondanks die terugslag in Chetatea, het die Russiese magte op 28 Januarie 1854 Calafat beleër. Die beleg sou voortduur tot Mei 1854 toe die Russe die beleg opgehef het. Die Ottomane sou ook later die Russe in die geveg by Caracal verslaan. : 130–43
Vroeg in 1854 het die Russe weer gevorder en die Donau oorgesteek na die Turkse provinsie Dobruja. Teen April 1854 het die Russe die lyne van Trajan's Wall bereik waar hulle uiteindelik gestop is. In die middel steek die Russiese magte die Donau oor en beleër Silistra vanaf 14 April met 60,000 troepe, die verdedigers met 15,000 het drie maande voorraad gehad. : 415 Die beleg is op 23 Junie 1854 opgehef.  Die Engelse en Franse magte kon op hierdie tydstip nie die veld inslaan nie weens gebrek aan toerusting. : 415
In die weste is die Russe afgeskrik om Vidin aan te val deur die teenwoordigheid van die Oostenrykse magte, wat tot 280 000 man opgeswel het. Op 28 Mei 1854 is 'n protokol van die Weense Konferensie onderteken deur Oostenryk en Rusland. Een van die doelwitte van die Russiese opmars was om die Ortodokse Christelike Serwiërs en Bulgare wat onder Ottomaanse bewind geleef het, aan te moedig om in opstand te kom. Toe die Russiese troepe die Pruthrivier na Moldawië oorsteek, het die Ortodokse Christene geen belangstelling getoon om teen die Ottomane op te staan ​​nie. : 131, 137 As gevolg van die kommer van Nicholas I was die kommer dat Oostenryk die oorlog teen die Russe sou binnegaan en sy leërs op die westelike flank sou aanval. Na 'n poging om 'n vreedsame skikking tussen Rusland en die Ottomaanse Ryk te bemiddel, het die Oostenrykers die oorlog aan die kant van die Ottomane betree met 'n aanval op die Russe in die Owerhede wat dreig om die Russiese toevoerlyne af te sny. Gevolglik is die Russe gedwing om die beleg van Silistra op 23 Junie 1854 te verhoog en die owerhede te laat vaar. : 185 Die opheffing van die beleg verminder die bedreiging van 'n Russiese opmars na Bulgarye.
In Junie 1854 land die Geallieerde ekspedisiemag by Varna, 'n stad aan die westelike kus van die Swart See. Hulle het min vordering gemaak vanaf hul basis daar. : 175–76 Karl Marx het gesê: "Daar is hulle, die Franse doen niks en die Britte help hulle so vinnig as moontlik".  In Julie 1854 het die Ottomane onder Omar Pasha die Donau na Wallachia oorgesteek en op 7 Julie 1854 die Russe in die stad Giurgiu verloof en dit verower. Die verowering van Giurgiu deur die Ottomane bedreig Boekarest in Wallachia onmiddellik met die gevangeneming deur dieselfde Ottomaanse leër. Op 26 Julie 1854 beveel tsaar Nicholas I, in reaksie op 'n Oostenrykse ultimatum, die terugtrekking van Russiese troepe uit die owerhede. Einde Julie 1854 het die Franse, na die Russiese terugtog, 'n ekspedisie gehou teen die Russiese magte wat nog in Dobruja was, maar dit was 'n mislukking. : 188–90
Teen daardie tyd was die Russiese onttrekking voltooi, behalwe vir die vestingsdorpe in die noorde van Dobruja, terwyl hul plek in die owerhede as 'n neutrale vredesmag ingeneem is. : 189 Daar was na einde 1854 weinig verdere aksie op hierdie front, en in September klim die bondgenote by Varna op skepe om die Krim -skiereiland binne te val. : 198
Swart See -teater Redigeer
Die vlootoperasies van die Krimoorlog het begin met die stuur van die Franse en Britse vloot in die middel van 1853 na die Swartsee-gebied, om die Ottomane te ondersteun en die Russe te weerhou van inbreuk. Teen Junie 1853 was albei vloote gestasioneer in Besikasbaai, buite die Dardanelle. Met die Russiese besetting van die Donau -owerhede in Oktober, verhuis hulle na die Bosporus en kom in November die Swart See binne.
Gedurende hierdie tydperk was die Russiese Swartsee -vloot teen die Ottomaanse kusverkeer tussen Constantinopel en die Kaukasus -hawens besig, terwyl die Ottomaanse vloot hierdie toevoerlyn wou beskerm. Die botsing kom op 30 November 1853 toe 'n Russiese vloot 'n Ottomaanse mag in die hawe by Sinop aanval en dit vernietig tydens die Slag van Sinop. Die stryd was woedend vir die mening in die Verenigde Koninkryk, wat oorlog gevra het.  Daar was weinig bykomende vlootoptrede tot in Maart 1854 toe die Britse fregat HMS tydens die oorlogsverklaring was Woedend is buite die hawe van Odessa afgevuur. In reaksie hierop het 'n Anglo-Franse vloot die hawe gebombardeer en die stad baie skade aangerig. Om steun aan Turkye te toon na die slag van Sinop, het die Anglo-Franse eskader op 22 Desember 1853 die Swart See en die stoomskip HMS binnegegaan Vergelding het die hawe van Sevastopol genader, waarvan die bevelvoerder 'n ultimatum gekry het om geen skepe in die Swart See toe te laat nie.
In Junie het die vloot die geallieerde ekspedisiemagte na Varna vervoer, ter ondersteuning van die Ottomaanse operasies aan die Donau in September het hulle weer die leërs vervoer, hierdie keer na die Krim. Die Russiese vloot het gedurende hierdie tyd geweier om die bondgenote in te skakel, en verkies om 'n 'vloot in stand te hou'; hierdie strategie het misluk toe Sevastopol, die belangrikste hawe en waar die grootste deel van die Swartsee -vloot gevestig was, onder beleg was. Die Russe het gedwing om hul oorlogskepe as blokke te skiet, nadat hulle hul gewere en mans gestroop het om die batterye aan die wal te versterk. Tydens die beleg het die Russe vier 110- of 120-geweer, drie-dekker skepe van die lyn, twaalf 84-geweer tweedekers en vier 60-geweer fregatte in die Swart See verloor, plus 'n groot aantal kleiner vaartuie. Gedurende die res van die veldtog het die geallieerde vloot in beheer van die Swart See gebly en verseker dat die verskillende fronte voorsien word.
In Mei 1855 val die bondgenote Kerch suksesvol binne en tree op teen Taganrog in die See van Azov. In September het hulle teen Russiese installasies in die monding van Dnjepr getrek en Kinburn aangeval tydens die eerste gebruik van ystergedrewe skepe in vlootoorlog.
Krim -veldtog Wysig
Die Russe het Wallachië en Moldawië aan die einde van Julie 1854 ontruim. Met die ontruiming van die Danubiese owerhede is die onmiddellike oorsaak van oorlog teruggetrek en kon die oorlog op hierdie tydstip geëindig het. : 192 Oorlogskoors onder die publiek in sowel die Verenigde Koninkryk as Frankryk is egter deur die pers in beide lande opgesweep tot die mate dat politici dit onhoudbaar gevind het om voor te stel dat die oorlog op hierdie punt beëindig word. Die koalisieregering van George Hamilton-Gordon, 4de graaf van Aberdeen, val op 30 Januarie 1855 op 'n wantrouestem, terwyl die parlement besluit het om 'n komitee aan te stel om wanbestuur van die oorlog te ondersoek. : 311
Franse en Britse offisiere en ingenieurs is op 20 Julie op HMS gestuur Woede, 'n houthakkie van 'n Bulldog-klas, om die hawe van Sevastopol en die kus daar naby te ondersoek, en dit regkry om naby die hawe se mond te kom om die formidabele batterye te ondersoek. Toe hulle terugkeer, het hulle berig dat hulle glo dat daar 15 000–20 000 troepe opgeslaan was. : 421 Skepe is voorberei om perde te vervoer en belegstoerusting is vervaardig en ingevoer. : 422
Die Krim -veldtog is in September 1854 geopen.Driehonderd en sestig skepe seil in sewe kolomme, elke stoomskip sleep twee seilskepe. : 422 Veranker op 13 September in die baai van Eupatoria, die stad het oorgegee en 500 mariniers het geland om dit te beset. Hierdie stad en baai bied 'n terugslagposisie in geval van 'n ramp. : 201 Die skepe seil toe oos om die geallieerde ekspedisiemag op die sandstrande van Calamita -baai aan die suidweskus van die Krim -skiereiland te land. Die landing het die Russe verras, aangesien hulle 'n landing by Katcha verwag het, die laaste minuut wat wys dat Rusland die oorspronklike veldtogplan ken. Daar was geen teken van die vyand nie en die indringende troepe het almal op 14 September 1854 geland. Dit het nog vier dae geneem om al die winkels, toerusting, perde en artillerie te land.
Die landing het noord van Sevastopol plaasgevind, sodat die Russe hul leër opgestel het in afwagting van 'n direkte aanval. Die bondgenote het gevorder en op die oggend van 20 September het hulle na die rivier die Alma gekom en die Russiese leër betrek. Die posisie was sterk, maar na drie uur, : 424 het die geallieerde frontaanval die Russe uit hul ingegrawe posisies gedryf met verliese van 6 000 man. Die Slag om die Alma het 3 300 geallieerde verliese tot gevolg gehad. Dit was nie een van die vele strategiese foute wat tydens die oorlog gemaak is om die terugtrekkende magte na te jaag nie, en die Russe self het opgemerk dat as die Geallieerdes daardie dag suid gedruk sou word, sou hulle maklik Sevastopol verower het.
Aangesien die noordelike benaderings tot die stad te goed verdedig is, veral as gevolg van die teenwoordigheid van 'n groot ster fort en omdat Sevastopol aan die suidekant van die inham vanaf die see was wat die hawe gemaak het, het sir John Burgoyne, die ingenieuradviseur, aanbeveel dat die bondgenote val Sevastopol uit die suide aan. Die gesamentlike bevelvoerders, Raglan en St Arnaud, stem saam. : 426 Op 25 September begin die hele leër om suidoos te marsjeer en omring die stad uit die suide, nadat hulle hawe -fasiliteite in Balaclava vir die Britte en by Kamiesch (Russies: Камышовая бухта, opgerig het) geromaniseer: Kamyshovaya bukhta) vir die Franse. Die Russe het die stad ingetrek.  ​​
Die geallieerde weermag het sonder probleme na die suide beweeg en die swaar artillerie is aan wal gebring met batterye en aansluitingslote wat so gebou is dat teen 10 Oktober 'n paar batterye gereed was en teen 17 Oktober - toe die bombardement begin het - 126 gewere afgevuur het, waarvan 53 Frans . : 430 Die vloot het terselfdertyd die landbatterye ingeskakel. Die Britse bombardement het beter gewerk as dié van die Franse, wat kleiner kalibergewere gehad het. Die vloot het gedurende die dag groot ongevalle opgedoen. Die Britte wou daardie middag aanval, maar die Franse wou die aanval uitstel. 'N Uitstel is ooreengekom, maar die volgende dag was die Franse nog nie gereed nie. Teen 19 Oktober het die Russe 'n paar swaar gewere na die suidelike verdediging oorgeplaas en die bondgenote ontwrig. : 431
Versterkings vir die Russe het hulle die moed gegee om ondersoekende aanvalle uit te stuur. Die geallieerde lyne, wat reeds in September aan cholera begin ly het, is uitgerek. Die Franse, in die weste, het minder te doen as die Britte in die ooste met hul beleëringslyne en die groot oop vlerk van nege myl terug na hul voorraadbasis aan die suidkus.
Slag van Balaclava Edit
'N Groot Russiese aanslag op die geallieerde toevoerbasis in die suidooste by Balaclava is op 25 Oktober 1854 afgeweer.: 521–27 Die slag van Balaclava word in die Verenigde Koninkryk onthou vir die optrede van twee Britse eenhede. Aan die begin van die geveg het 'n groot groep Russiese kavallerie die 93ste Highlanders, wat noord van die dorp Kadikoi geplaas is, aangekla. Sir Colin Campbell was bevelvoerder oor hulle. In plaas van 'vorm vierkant', die tradisionele metode om kavalerie af te weer, het Campbell die riskante besluit geneem om sy Highlanders 'n enkele lyn te laat vorm, twee mans diep. Campbell het 'n maand tevore in die Slag van Alma die effektiwiteit van die nuwe Minie -gewere, waarmee sy troepe gewapen was, gesien, en hy was vol vertroue dat sy manne die Russe kon terugslaan. Sy taktiek het geslaag.  Van bo op die rant na die weste, Tye korrespondent William Howard Russell beskou die Highlanders as 'n 'dun rooi streep bedek met staal', 'n frase wat gou die 'Thin Red Line' geword het. 
Kort daarna is 'n Russiese kavaleriebeweging teengewerk deur die Heavy Brigade, wat hand-aan-hand aangeval en geveg het totdat die Russe teruggetrek het. Dit het 'n meer wydverspreide Russiese terugtog veroorsaak, waaronder 'n aantal van hul artillerie -eenhede. Toe die plaaslike bevelvoerders nie voordeel trek uit die terugtog nie, stuur lord Raglan bevele om op te beweeg en te verhoed dat vlootgewere teruggetrek word uit die onlangs gevange roete op die hoogtes. Raglan kon hierdie gewere sien as gevolg van sy posisie op die heuwel toe hierdie uitsig in die vallei belemmer is, wat die verkeerde gewere in sig laat. Die plaaslike bevelvoerders het die eise geïgnoreer, wat daartoe gelei het dat die Britse aide-de-camp (kaptein Nolan) persoonlik die vinnig geskrewe en verwarrende bevel gelewer het om die artillerie aan te val. Toe Lord Lucan bevraagteken na watter gewere die bevel verwys, wys die aide-de-camp na die eerste Russiese battery wat hy kon sien en het na bewering gesê: "Daar is jou vyand, daar is jou gewere"-as gevolg van sy belemmerde uitsig, was dit die verkeerde mense. Lucan het die bevel dan aan die graaf van Cardigan oorgedra, wat die bevel van die Ligte Brigade tot gevolg gehad het.
In hierdie aanklag het Cardigan sy eenheid saamgestel en die lengte van die Vallei van die Balaklava opgelaai, onder vuur van Russiese batterye in die heuwels. Die aanklag van die ligte brigade het 278 slagoffers van die 700-man-eenheid veroorsaak. Die Light Brigade is gedenk in die beroemde gedig van Alfred, Lord Tennyson, "The Charge of the Light Brigade". Alhoewel die beskuldiging van die Ligte Brigade tradisioneel as 'n glorieryke maar verkwiste offer van goeie manne en perde beskou word, sê onlangse historici dat die bevel van die Ligte Brigade ten minste in sommige van die doelwitte daarin geslaag het.  Die doel van enige kavallerielading is om die vyandelike lyne te verstrooi en die vyand van die slagveld af te skrik. Die aanklag van die Ligte Brigade het die Russiese kavallerie, wat deur die Swaar Brigade gelei is, so ontstel dat die Russe op volle skaal sou vlug. : 252 
Die tekort aan mans het daartoe gelei dat die Britte en Franse nie die Slag van Balaclava opgevolg het nie, wat direk gelei het tot 'n baie bloediger geveg - die Slag van Inkerman. Op 5 November 1854 het die Russe probeer om die beleg in Sevastopol te verhoog met 'n aanval op die bondgenote, wat weer 'n geallieerde oorwinning tot gevolg gehad het. 
Die winter van 1854–55 Edit
Winterweer en 'n verslegtende aanbod van troepe en materiaal aan beide kante het tot gevolg gehad dat grondoperasies tot stilstand gekom het. Sewastopol bly deur die bondgenote belê, terwyl die geallieerde leërs deur die Russiese leër in die binneland ingekap is. Op 14 November het die "Balaklava Storm" dertig geallieerde vervoerskepe gesink,  insluitend HMS Prins, wat 'n vrag winterklere gedra het. : 435 Die storm en swaar verkeer het veroorsaak dat die pad van die kus na die troepe in 'n moeras ontbind het, wat vereis het dat ingenieurs die meeste van hul tyd aan die herstel daarvan moes bestee, insluitend steengroef. 'N Tram is bestel. Dit het in Januarie met 'n burgerlike ingenieursbemanning aangekom, maar dit was in Maart voordat dit genoeg gevorderd was om van aansienlike waarde te wees. : 439 'n Elektriese telegraaf is ook bestel, maar die bevrore grond vertraag die installasie daarvan tot Maart, toe kommunikasie vanaf die basishawe van Balaklava na die Britse hoofkwartier tot stand gekom het. Die pyp-en-kabel-lêploeg het misluk as gevolg van die harde bevrore grond, maar nietemin is 21 myl kabel gelê. : 449
Die troepe het erg gely aan koue en siekte, en die tekort aan brandstof het daartoe gelei dat hulle hul defensiewe Gabions en Fascines begin afbreek het. : 442 In Februarie 1855 val die Russe die geallieerde basis by Eupatoria aan, waar 'n Ottomaanse leër opgebou het en Russiese toevoerroetes bedreig. Die Russe is in die geveg verslaan, : 321–22 wat gelei het tot 'n verandering in hul bevel.
Die spanning om die oorlog te bestuur, het sy tol geëis op die gesondheid van tsaar Nicholas. Die tsaar, vol berou oor die rampe wat hy veroorsaak het, het longontsteking opgedoen en is op 2 Maart dood. : 96
Belegging van Sevastopol Edit
Die Geallieerdes het tyd gehad om die probleem te oorweeg, terwyl die Franse saamgestem het dat die sleutel tot die verdediging die Malakoff was. : 441 Klem op die beleg by Sevastopol het na die Britse links verskuif, teen die vestings op die Malakoff -heuwel. : 339 In Maart het die Franse gestry oor 'n nuwe fort wat deur die Russe by Mamelon, op 'n heuwel voor die Malakoff, gebou is. Verskeie weke se gevegte het min verander in die voorste linie, en die Mamelon het in Russiese hande gebly.
In April 1855 het die bondgenote 'n tweede algemene bombardement opgevoer, wat gelei het tot 'n artillerie-tweegeveg met die Russiese gewere, maar geen grondaanval het gevolg nie. : 340–41
Op 24 Mei 1855 vertrek sestig skepe met 7 000 Franse, 5 000 Turkse en 3 000 Britse troepe vir 'n aanval op die stad Kerch oos van Sewastopol in 'n poging om 'n ander front op die Krim -skiereiland oop te maak en Russiese voorraad af te sny. : 344 Toe die bondgenote die mag by Kerch laat land, was die plan om die Russiese weermag te oortref. Die landings was suksesvol, maar die mag het daarna min vordering gemaak.
Baie meer artilleriestukke het aangekom en in batterye gegrawe. Die eerste algemene aanval op Sevastopol het op 18 Junie 1855 plaasgevind. Daar is 'n legende dat die aanval op hierdie datum ten gunste van Napoleon III tydens die 40ste herdenking van die slag by Waterloo geskeduleer was. Hierdie legende word nie deur historici bevestig nie.  Maar ongetwyfeld is die voorkoms van so 'n legende simptomaties, as ons onthou dat die oorlog in Frankryk as 'n sekere wraak vir die nederlaag van 1812 beskou word.
In Junie is 'n derde bombardement na twee dae gevolg deur 'n suksesvolle aanval op die Mamelon, maar 'n opvolgaanval op die Malakoff het met groot verliese misluk. Gedurende hierdie tyd val die garnisoenbevelvoerder, admiraal Nakhimov op 30 Junie 1855, : 378 en Raglan sterf op 28 Junie. : 460 Verliese in hierdie gevegte was so groot dat daar na toestemming van militêre teenstanders kortstondige wapenstilstand vir die verwydering van lyke onderteken is (hierdie wapenstilstand is beskryf in die werk van Leo Tolstoy "Sevastopol sketches"). Die aanval is teruggeslaan met groot ongevalle en dit was 'n ongetwyfelde oorwinning van Rusland. Dit is opmerklik dat die Russiese beleg van Sevastopol (panorama) die oomblik van die aanval op Sevastopol op 18 Junie 1855 uitbeeld.
In Augustus het die Russe weer 'n aanval op die basis by Balaclava gedoen, verdedig deur die Franse, nuut aangekomde Sardynse en Ottomaanse troepe. : 461 Die gevolglike Slag om die Chernaya was 'n nederlaag vir die Russe wat swaar ly.
Elke kant het maande lank geweerputte en verdedigingsposisies gebou, wat baie skermutselings tot gevolg gehad het. Artillerievuur was daarop gemik om superioriteit te verkry bo die vyandelike gewere. : 450–62 Die laaste aanslag is op 5 September gedoen, toe nog 'n Franse bombardement (die sesde) gevolg is deur 'n aanval deur die Franse leër op 8 September, wat gelei het tot die Franse verowering van die Malakoff -fort. Die Russe kon dit nie herhaal nie en hul verdediging het in duie gestort. Intussen het die Britte die Great Redan, 'n Russiese verdedigingsveldtog net suid van die stad Sevastopol, aangerand - 'n posisie wat maande lank herhaaldelik aangeval is. Of die Britte die Redan verower het, bly in geskil: Russiese historici erken slegs die verlies van die Malakhov Kurgan ('n belangrike verdedigingspunt) en beweer dat alle ander posisies behoue ​​bly.  Wat ooreengekom is, is dat die Russe die posisies laat vaar het, hul poeierblaaie opgeblaas en na die noorde terugtrek. Die stad het uiteindelik op 9 September 1855 geval ná 'n beleg van 337 dae. : 106 
Op hierdie stadium was albei kante uitgeput, en geen verdere militêre operasies is in die Krim begin voor die winter nie. Die hoofdoel van die beleg, die vernietiging van die Russiese vloot en dokke, het gedurende die winter plaasgevind. Op 28 Februarie het verskeie myne die vyf dokke, die kanaal en drie sluise opgeblaas. : 471
Azov -veldtog Wysig
Vroeg in 1855 besluit die geallieerde Anglo-Franse bevelvoerders om 'n Anglo-Franse vloot-eskader na die Azovsee te stuur om Russiese kommunikasie en voorrade aan die beleërde Sevastopol te ondermyn. Op 12 Mei 1855 het Anglo-Franse oorlogskepe die Kerchstraat binnegegaan en die kusbattery van die Kamishevayabaai vernietig. Deur die Kerchstraat het Britse en Franse oorlogskepe op elke spoor van Russiese mag langs die kus van die See van Azov toegeslaan. Behalwe Rostov en Azov, was geen stad, depot, gebou of vesting immuun teen aanvalle nie en het die Russiese vlootmag byna oornag opgehou bestaan. Hierdie geallieerde veldtog het gelei tot 'n aansienlike vermindering van die voorraad wat na die beleërde Russiese troepe in Sevastopol vloei.
Op 21 Mei 1855 val die vuurwapenbote en gewapende stoomwaens die hawe van Taganrog aan, die belangrikste spilpunt naby Rostov aan die Don. Die groot hoeveelhede voedsel, veral brood, koring, gars en rog wat na die uitbreek van die oorlog in die stad versamel is, is verhinder om uitgevoer te word.
Die goewerneur van Taganrog, Yegor Tolstoy, en luitenant-generaal Ivan Krasnov het 'n geallieerde ultimatum geweier en geantwoord dat "Russe hul stede nooit oorgee nie". Die Anglo-Franse eskader het Taganrog 6 ½ uur lank gebombardeer en 300 troepe naby die Old Stairway in die middel van Taganrog geland, maar dit is teruggegooi deur Don Kosakke en 'n vrywilligerskorps.
In Julie 1855 het die geallieerde eskader probeer om verby Taganrog na Rostov aan die Don te gaan en die rivier deur die Miusrivier binne te gaan. Op 12 Julie 1855 HMS Jasper gegrond naby Taganrog danksy 'n visserman wat boeie in vlak water geskuif het. Die Kosakke het die geweerboot met al sy gewere gevang en dit opgeblaas. Die derde beleëringspoging is op 19–31 Augustus 1855 gedoen, maar die stad was reeds versterk en die eskader kon nie naby genoeg nader vir landingsoperasies nie. Die geallieerde vloot het die Golf van Taganrog op 2 September 1855 verlaat, met geringe militêre operasies langs die kus van die Azovsee tot laat in 1855.
Kaukasus -teater Redigeer
Net soos in die vorige oorloë was die Kaukasus -front sekondêr aan wat in die weste gebeur het. Miskien as gevolg van beter kommunikasie het Westerse gebeure die ooste soms beïnvloed. Die belangrikste gebeurtenisse was die tweede vaslegging van Kars en 'n landing aan die Georgiese kus. Verskeie bevelvoerders aan beide kante was óf onbevoeg óf ongelukkig en min het aggressief geveg. 
1853: Daar was vier hoofgebeurtenisse. 1. In die noorde het die Turke die grensfort van Sint Nikolaas verower tydens 'n verrassingsaanval (27/28 Oktober). Hulle het toe ongeveer 20 000 troepe oor die rivier die Cholok -grens gestoot. Omdat hulle in die minderheid was, het die Russe Poti en Redut Kale laat vaar en teruggetrek na Marani. Beide kante het die volgende sewe maande onbeweeglik gebly. 2. In die middel het die Turke noordwaarts van Ardahan na binne-kanonskoot van Akhaltsike beweeg en versterkings afgewag (13 November). Die Russe het hulle verlaat. Die beweerde verliese was 4 000 Turke en 400 Russe. 3. In die suide het ongeveer 30 000 Turke stadig oos beweeg na die belangrikste Russiese konsentrasie in Gyumri of Alexandropol (November). Hulle het die grens oorgesteek en artillerie suid van die stad opgerig. Prins Orbeliani het hulle probeer verdryf en was vasgevang. Die Turke kon nie hul voordeel benut nie; die oorblywende Russe het Orbeliani gered en die Turke het weswaarts teruggetrek. Orbeliani het ongeveer 1 000 man uit 5 000 verloor. Die Russe het nou besluit om te vorder. Die Turke het 'n sterk posisie op die Kars -pad ingeneem en aangeval. Hulle is verslaan in die Slag van Başgedikler en verloor 6,000 man, die helfte van hul artillerie en al hul voorraadtrein. Die Russe het 1300 verloor, waaronder prins Orbeliani. Dit was prins Ellico Orbeliani wie se vrou later deur Imam Shamil in Tsinandali ontvoer is. 4. Op see het die Turke 'n vloot oos gestuur wat deur admiraal Nakhimov op Sinope vernietig is.
1854: Die Britte en Franse verklaar oorlog op 3 Januarie. Vroeg in die jaar het die Anglo-Franse vloot in die Swart See verskyn en die Russe het die verdedigingslyn van die Swart See van Anapa suid verlaat. N. A. Read, wat Vorontsov vervang het, uit vrees vir 'n Anglo-Franse landing in samewerking met Shamil, 3de Imam van Dagestan en die Perse, beveel aan om terug te trek noord van die Kaukasus. Hiervoor is hy vervang deur Baryatinsky. Toe die bondgenote 'n landaanval op Sebastopol kies, word enige plan vir 'n landing in die ooste laat vaar.
In die noorde het Eristov suidwes gestoot, twee gevegte gestry, die Turke teruggedwing Batum toe, agter die Cholokrivier afgetree en aksie vir die res van die jaar (Junie) opgeskort. In die verre suide het Wrangel wes gedruk, 'n geveg gevoer en Bayazit beset. In die middel het die hoofmagte by Kars en Gyumri gestaan. Beide kom stadig langs die Kars-Gyumri-pad en staan ​​teenoor mekaar, en geen van die partye kies om te veg nie (Junie-Julie). Op 4 Augustus sien Russiese verkenners 'n beweging wat volgens hulle die begin van 'n onttrekking was, die Russe vorder en die Turke val eerste aan. Hulle is verslaan en verloor 8 000 man aan die Russiese 3 000. 10 000 onreëlmatiges het hul dorpe verlaat. Beide kante het teruggetrek na hul vorige posisies. Omstreeks hierdie tyd het die Perse 'n semi-geheime ooreenkoms aangegaan om neutraal te bly in ruil vir die kansellasie van die vrywaring van die vorige oorlog.
1855: Kars: In die jaar tot Mei 1855 is die Turkse magte in die ooste van 120 000 tot 75 000 verminder, meestal deur siektes. Die plaaslike Armeense bevolking het Muravyev goed ingelig oor die Turke by Kars gehou en hy het geoordeel dat hulle ongeveer vyf maande voorraad gehad het. Hy het daarom besluit om die omliggende gebied met kavallerie te beheer en hulle uit te verhonger. Hy het in Mei begin, en teen Junie was hy suid en wes van die stad. 'N Verligende krag val terug en daar was 'n moontlikheid om Erzerum in te neem, maar Muravyev het verkies om dit nie te doen nie. Einde September het hy verneem van die val van Sevastopol en 'n Turkse landing by Batum. Dit het daartoe gelei dat hy die beleid omgedraai en 'n direkte aanval probeer het. Dit het misluk, die Russe het 8 000 man verloor en die Turke 1 500 (29 September). Die blokkade het voortgegaan en Kars het op 8 November oorgegee.
1855: Georgiese kus: Omar Pasha, die Turkse bevelvoerder by die Krim, wou al lank in Georgië land, maar die westerse moondhede het dit veto gelê. Toe hulle in Augustus berou gee, was die grootste deel van die veldtogseisoen verlore. In September land 8 000 Turke by Batum, maar die belangrikste konsentrasie was by Sukhum Kale. Dit vereis 'n opmars van 100 myl suid deur 'n land met swak paaie. Die Russe was van plan om die lyn van die Ingur -rivier te hou wat Abchazië van die regte Georgia skei. Omar steek die Ingur op 7 November oor en mors dan baie tyd, terwyl die Russe min doen. Teen 2 Desember het hy die Tskhenis-dzqali bereik, die reënseisoen het begin, sy kampe was onder modder en daar was geen brood nie. Toe hy die val van Kars leer ken, het hy hom na die Ingur teruggetrek.Die Russe het niks gedoen nie en hy het in Februarie van die daaropvolgende jaar na Batum ontruim.
Baltiese teater Redigeer
Die Baltiese See was 'n vergete teater van die Krimoorlog.  Popularisering van gebeure elders oorskadu die belangrikheid van hierdie teater, wat naby Sint Petersburg, die Russiese hoofstad, was. In April 1854 het 'n Anglo-Franse vloot die Oossee binnegegaan om die Russiese vlootbasis van Kronstadt aan te val en die Russiese vloot wat daar gestasioneer was.  In Augustus 1854 keer die gekombineerde Britse en Franse vloot terug na Kronstadt vir nog 'n poging. Die Russiese Baltiese Vloot in die getal het sy bewegings beperk tot die gebiede rondom sy versterkings. Terselfdertyd het die Britse en Franse bevelvoerders Sir Charles Napier en Alexandre Ferdinand Parseval-Deschenes-hoewel hulle die grootste vloot sedert die Napoleontiese oorloë gelei het-die vesting van Sveaborg as te goed verdedig beskou. Die beskadiging van die Russiese batterye was dus beperk tot twee pogings in 1854 en 1855, en aanvanklik het die aanvallende vloot hul optrede beperk tot die blokkering van Russiese handel in die Golf van Finland.  Navalaanvalle op ander hawens, soos dié op die eiland Hogland in die Golf van Finland, was meer suksesvol. Boonop het bondgenote strooptogte op minder versterkte dele van die Finse kus uitgevoer.  Hierdie gevegte staan ​​in Finland bekend as die Åland -oorlog.
Rusland was afhanklik van invoer - sowel vir die binnelandse ekonomie as vir die verskaffing van sy militêre magte: die blokkade het Rusland genoop om op duurder vervoer oor land uit Pruise staat te maak. Die blokkade het die Russiese uitvoerekonomie ernstig ondermyn en gehelp om die oorlog te verkort. 
Die verbranding van teerpakhuise en skepe het tot internasionale kritiek gelei, en in Londen het die parlementslid Thomas Gibson in die Laerhuis geëis dat die Eerste Heer van die Admiraliteit 'n stelsel verduidelik wat 'n groot oorlog voortgesit het deur die plundering en vernietiging van die eiendom van weerloses dorpenaars ".  Trouens, die operasies in die Oossee het die aard van bindende kragte gehad. Dit was baie belangrik om die Russiese magte van die Suide af te lei of, meer presies, om nie toe te laat dat Nicholas 'n groot leër wat die Baltiese kus en die hoofstad bewaak, na die Krim oorgeplaas het nie.  Hierdie doelwit het Anglo-Franse magte bereik. Die Russiese weermag in die Krim was gedwing om sonder superioriteit in magte op te tree.
In Augustus 1854 het 'n Frans-Britse vlootmag die Russiese vesting van Bomarsund op Åland-eilande gevang en vernietig. In die Augustus 1855 het die Wes -geallieerde Baltiese Vloot probeer om swaar verdedigde Russiese werwe by Sveaborg buite Helsinki te vernietig. Meer as 1 000 vyandelike gewere het die sterkte van die vesting vir twee dae getoets. Ondanks die beskieting het die matrose van die 120-geweer skip Rossiya, onder leiding van kaptein Viktor Poplonsky, het die ingang na die hawe verdedig. Die Geallieerdes het meer as 20 000 skulpe afgevuur, maar kon nie die Russiese batterye verslaan nie. Die Britte het toe 'n massiewe nuwe vloot van meer as 350 kanonbote en mortiervaartuie gebou,  wat bekend gestaan ​​het as die Groot Bewapening, maar die oorlog het geëindig voordat die aanval geloods is.
'N Deel van die Russiese verset word toegeskryf aan die ontplooiing van nuut uitgevinde blokkadesmyne. Miskien was die invloedrykste bydraer tot die ontwikkeling van vlootmynbou 'n Sweed wat in Rusland woon, die uitvinder en siviele ingenieur Immanuel Nobel (die vader van Alfred Nobel). Immanuel Nobel het die Russiese oorlogspoging gehelp deur sy kennis van industriële plofstof, soos nitrogliserien en kruit, toe te pas. Een verslag dateer moderne vlootmynbou uit die Krimoorlog: "Torpedo-myne, as ek hierdie naam wat Fulton gegee het, vir selfwerkende myne onder die water mag gebruik, was een van die nuwighede wat die Russe in hul verdediging oor Cronstadt en Sevastopol probeer het", as een Amerikaanse offisier stel dit in 1860. 
Vir die veldtog van 1856 het Brittanje en Frankryk 'n aanval op die hoofbasis van die Russiese vloot in die Baltiese see beplan - Kronstadt. Die aanval sou uitgevoer word met behulp van gepantserde drywende batterye. Die gebruik van laasgenoemde was baie effektief in die aanval op die seeburg Kinburn op die Swartsee in 1855. Hierdie bedreiging het ongetwyfeld bygedra by Rusland se besluit oor die sluiting van vrede op ongunstige terme.
White Sea -teater Redigeer
Einde 1854, 'n eskader van drie Britse oorlogskepe onder leiding van HMS Miranda verlaat die Baltiese See na die Witsee, waar hulle Kola (wat verwoes is) en die Solovki afgedop het.
Stille Oseaan -teater Redigeer
Geringe vlootskerms het ook in die Verre Ooste voorgekom, waar 'n Britse en Franse geallieerde eskader, insluitend HMS, in Petropavlovsk op die Kamchatka -skiereiland Pique onder Admiraal David Price en 'n Franse mag onder Kontra-Admiraal Auguste Febvrier Despointes beleër 'n kleiner Russiese mag onder Admiraal Yevfimiy Putyatin. In September 1854 is 'n Geallieerde landingsmag met groot ongevalle teruggeslaan, en die Geallieerdes het onttrek. Die oorwinning in Petropavlovsk was vir Rusland in die woorde van die toekomstige militêre minister Milyutin "'n ligstraal tussen die donker wolke". Die Russe het vroeg in 1855 onder die dekking van sneeu ontsnap nadat geallieerde versterkings in die streek aangekom het.
Die Anglo-Franse magte in die Verre Ooste het ook verskeie klein landings op Sakhalin en Urup, een van die Kuril-eilande, gemaak. 
Piemontese betrokkenheid Redigeer
Camillo di Cavour het in opdrag van Victor Emmanuel II van Piemonte-Sardinië 'n ekspedisie-korps van 15 000 soldate, onder bevel van generaal Alfonso La Marmora, na die Franse en Britse magte gestuur tydens die oorlog. : 111–12 Dit was 'n poging om die guns van die Franse te verkry, veral wanneer die kwessie van vereniging van Italië 'n belangrike saak sou word. Die ontplooiing van Italiaanse troepe na die Krim en die dapperheid wat hulle getoon het tydens die Slag van die Chernaya (16 Augustus 1855) en in die beleg van Sewastopol, kon die koninkryk Sardinië aan die einde onder die deelnemers aan die vredeskonferensie hê van die oorlog, waar dit die kwessie van die Risorgimento aan ander Europese moondhede.
Griekeland het 'n perifere rol in die oorlog gespeel. Toe Rusland die Ottomaanse Ryk in 1853 aanval, het koning Otto van Griekeland 'n geleentheid gesien om noord en suid uit te brei na Ottomaanse gebiede met groot Griekse Christelike meerderhede. Griekeland het nie sy planne met Rusland gekoördineer nie, geen oorlog verklaar nie en geen militêre of finansiële steun van buite ontvang nie. Griekeland, 'n Ortodokse nasie, het aansienlike steun in Rusland gehad, maar die Russiese regering het besluit dat dit te gevaarlik is om Griekeland te help om sy besittings uit te brei. : 32–40 Toe die Russe die owerhede binneval, was die Ottomaanse magte vasgebind sodat Griekeland Thessalië en Epirus binnegeval het. Om verdere Griekse bewegings te blokkeer, het die Britte en Franse die belangrikste Griekse hawe in Piraeus van April 1854 tot Februarie 1857 beset  en die Griekse leër effektief geneutraliseer. Grieke, wat op 'n Russiese oorwinning gedobbel het, het die grootskaalse Epirus-opstand van 1854 sowel as opstande op Kreta aangewakker. Die opstande was mislukkings wat maklik deur die geallieerde Egiptiese leër van die Ottomane vergruis is. Griekeland is nie na die vredeskonferensie genooi nie en het geen wins uit die oorlog gemaak nie. : 139  Die gefrustreerde Griekse leierskap blameer die koning omdat hy nie die situasie benut het wat sy gewildheid gedompel het nie, en hy moes in 1862 abdikeer.
Boonop is in 1854 'n Griekse vrywilligerslegioen van 1 000 mense in die Danubiese owerhede gevorm en later in Sevastopol geveg. 
Kiev Kosak -opstand Redigeer
'N Boere -opstand wat in Februarie 1855 in die Vasylkiv -graafskap in die provinsie Kiev begin het, het oor die hele provinsies Kiev en Chernigov versprei, met kleinboere wat geweier het om aan korvée -arbeid en ander bevele van die plaaslike owerhede deel te neem en in sommige gevalle priesters aan te val. wat daarvan beskuldig is dat hulle 'n dekreet oor die bevryding van die boere verberg het.  [ beter bron nodig ]
Britse posisie Edit
Ontevredenheid oor die verloop van die oorlog het toegeneem by die publiek in Brittanje en in ander lande, vererger deur berigte oor fiasko's, veral die verwoestende verliese van die Charge of the Light Brigade tydens die Slag van Balaclava. Op Sondag, 21 Januarie 1855, het 'n "sneeubal-oproer" plaasgevind op Trafalgar Square naby St Martin-in-the-Fields waarin 1500 mense vergader het om teen die oorlog te protesteer deur busse, taxi's en voetgangers met sneeuballe te bestook.  Toe die polisie ingryp, is die sneeuballe op die beamptes gerig. Die oproer is uiteindelik deur troepe en polisie wat met kappies opgetree het, neergelê.  In die parlement eis Tories 'n verslag van alle soldate, kavallerie en matrose wat na die Krim gestuur is, en akkurate syfers oor die aantal ongevalle wat deur alle Britse weermagte op die Krim opgedoen is, veral in die Slag van Balaklawa. Toe die parlement 'n wetsontwerp met die stemming van 305 tot 148 aangeneem het, het Aberdeen gesê dat hy 'n wantrouestem verloor het en op 30 Januarie 1855 as premier bedank het.  Die veteraan, voormalige minister van buitelandse sake, Lord Palmerston, het premier geword.  Palmerston het 'n harde besluit geneem om die oorlog uit te brei, onrus in die Russiese Ryk aan te wakker en die Russiese bedreiging vir Europa permanent te verminder. Swede-Noorweë en Pruise was bereid om by Brittanje en Frankryk aan te sluit, en Rusland was geïsoleerd. : 400–02, 406–08
Frankryk, wat baie meer soldate na die oorlog gestuur het en veel meer slagoffers gely het as Brittanje, wou hê dat die oorlog moet eindig, net soos Oostenryk. : 402–05
Onderhandelinge het in Februarie 1856 in Parys begin en was verbasend maklik. Frankryk, onder leiding van Napoleon III, het geen spesiale belange in die Swart See gehad nie en ondersteun dus nie die harde Britse en Oostenrykse voorstelle nie. 
Vredesonderhandelinge by die kongres van Parys het gelei tot die ondertekening van die Verdrag van Parys op 30 Maart 1856.  In ooreenstemming met artikel III het Rusland die stad en die vesting van Kars en "alle ander dele van die Ottomaanse gebied waarvan die Russiese troep in besit was ". Rusland het die Suidelike Bessarabië teruggekeer na Moldawië.   Deur artikel IV het Brittanje, Frankryk, Sardinië en die Ottomaanse Ryk "die dorpe en hawens van Sevastopol, Balaklava, Kamish, Eupatoria, Kerch, Jenikale, Kinburn sowel as alle ander gebiede wat deur die bondgenote beset is, in Rusland herstel" troepe ". In ooreenstemming met artikels XI en XIII het die tsaar en die sultan ooreengekom om geen vloot- of militêre arsenaal aan die Swartsee -kus te vestig nie. Die Swart See -klousules het Rusland verswak, wat nie meer 'n vlootbedreiging vir die Ottomane ingehou het nie. Die owerhede Moldawië en Wallachië is nominaal na die Ottomaanse Ryk teruggekeer, en die Oostenrykse ryk moes hul anneksasie laat vaar en die besetting beëindig , maar in die praktyk het hulle onafhanklik geword. Die Verdrag van Parys het die Ottomaanse Ryk tot die Europese konsert toegelaat, en die Grootmoondhede het belowe om sy onafhanklikheid en territoriale integriteit te respekteer. : 432–33
Nadraai in Rusland Redigeer
Sommige lede van die Russiese intelligentsia beskou nederlaag as 'n druk om hul samelewing te moderniseer. Groothertog Konstantyn (seun van die tsaar) het opgemerk dat, 
Ons kan onsself nie langer mislei nie; ons moet sê dat ons swakker en armer is as die eersteklas magte, en ook armer, nie net in materiële terme nie, maar ook in ons geestelike hulpbronne, veral in administratiewe aangeleenthede.
Orlando Figes wys op die langtermynskade wat Rusland gely het:
Die demilitarisering van die Swart See was 'n groot slag vir Rusland, wat nie meer sy kwesbare suidelike kusgrens kon beskerm teen die Britte of enige ander vloot nie. Die vernietiging van die Russiese Swartsee -vloot, Sevastopol en ander vlootdokke was 'n vernedering. Daar was nog nooit voorheen 'n verpligte ontwapening aan 'n grootmoondheid opgelê nie. Die Geallieerdes het nie regtig gedink dat hulle met 'n Europese moondheid in Rusland te doen het nie. Hulle het Rusland as 'n semi-Asiatiese staat beskou. In Rusland self het die Krim -nederlaag die gewapende dienste in diskrediet gebring en beklemtoon die noodsaaklikheid om die land se verdediging te moderniseer, nie net in streng militêre sin nie, maar ook deur die bou van spoorweë, industrialisering, gesonde finansies ensovoorts. Die beeld wat baie Russe van hul land opgebou het - die grootste, rykste en magtigste ter wêreld - was skielik verpletter. Rusland se agterstand is ontbloot. Die ramp op die Krim het die tekortkominge van elke instelling in Rusland blootgelê - nie net die korrupsie en onbekwaamheid van die militêre bevel nie, die tegnologiese agterstand van die weermag en die vloot, of die onvoldoende paaie en die gebrek aan spoorweë wat die chroniese aanbodprobleme veroorsaak het, maar die swak toestand en ongeletterdheid van die diensknegte wat uit die gewapende magte bestaan, die onvermoë van die lafhartige ekonomie om 'n oorlogstoestand teen nywerheidsmagte te handhaaf en die mislukkings van outokrasie self. 
Die Verdrag van Parys was tot 1871 toe Pruise Frankryk verslaan het in die Frans-Pruisiese oorlog van 1870–71. Terwyl Pruise en verskeie ander Duitse state verenig het om 'n magtige Duitse Ryk in Januarie 1871 te vorm, het die Franse keiser Napoleon III afgesit en die Derde Franse Republiek uitgeroep (September 1870). Gedurende sy bewind het Napoleon, wat gretig was om die steun van die Verenigde Koninkryk, Rusland teëgestaan ​​oor die Oosterse vraag. Russiese inmenging in die Ottomaanse Ryk het die belange van Frankryk nie beduidend bedreig nie, en Frankryk het sy opposisie teen Rusland laat vaar na die stigting van die republiek. Aangemoedig deur die nuwe houding van die Franse diplomasie na die oorgawe van die beleërde Franse leër by Sedan en later Metz en ondersteun deur die Duitse kanselier Otto von Bismarck, het Rusland in Oktober 1870 afstand gedoen van die Swartsee -klousules van die verdrag wat in 1856 ooreengekom is. Verenigde Koninkryk met Oostenryk  kon die bepalings nie afdwing nie, Rusland het weer 'n vloot in die Swart See gevestig.
Nadat hulle in die Krimoorlog verslaan is, het Rusland gevrees dat Russiese Alaska maklik in enige toekomstige oorlog met die Britte gevang sou word, daarom het Alexander II besluit om die gebied aan die Verenigde State te verkoop. 
Historikus Norman Rich voer aan dat die oorlog nie 'n ongeluk was nie, maar dat die Britte en die Franse besluit het om Rusland nie 'n eerbare toevlug te gee nie. Albei het aangedring op 'n militêre oorwinning om hul aansien in Europese aangeleenthede te versterk toe 'n gewelddadige vreedsame politieke oplossing beskikbaar was. Die oorlog verwoes toe die Konsert van Europa, wat lankal die vrede behou het. 
Die Turkse historikus Candan Badem het geskryf: "Oorwinning in hierdie oorlog het geen noemenswaardige materiële wins meegebring nie, selfs nie 'n oorlogsvergoeding nie. Aan die ander kant was die Ottomaanse skatkis byna bankrot weens oorlogskoste". Badem voeg by dat die Ottomane geen noemenswaardige territoriale winste behaal het nie, die reg op 'n vloot in die Swart See verloor het en nie 'n status as grootmoondheid gekry het nie. onafhanklikheid. 
Die verdrag het die verslane Rusland gestraf, maar op die lange duur het Oostenryk die meeste verloor uit die oorlog ondanks dat hy skaars daaraan deelgeneem het. : 433 Nadat hy sy bondgenootskap met Rusland laat vaar het, het Oostenryk diplomaties gebly ná die oorlog, : 433 wat bygedra het tot sy rampspoedige nederlae in die Frans-Oostenrykse oorlog in 1859 wat gelei het tot die afstigting van Lombardije aan die Koninkryk Sardinië en later met die verlies van die Habsburgse bewind van Toskane en Modena, wat die einde van die Oostenrykse invloed in die skiereiland Italië beteken het. Verder het Rusland niks gedoen om sy voormalige bondgenoot, Oostenryk, by te staan ​​in die Oostenryk-Pruisiese Oorlog van 1866, : 433 toe Oostenryk Venetië verloor het en, nog belangriker, sy invloed in die meeste Duitssprekende lande. Die status van Oostenryk as 'n groot moondheid, met die verenigings van Duitsland en Italië, het nou baie onseker geword. Dit moes 'n kompromie aangaan met Hongarye, die twee lande het die Danubiese Ryk gedeel en Oostenryk het stadig maar net 'n Duitse satelliet geword. [ aanhaling nodig ] Omdat Frankryk nou vyandig teenoor Duitsland was en na Rusland trek, en met Rusland wat meeding met die nuut herdoopte Oostenryk-Hongaarse Ryk om 'n groter rol in die Balkan ten koste van die Ottomaanse Ryk, was die fondamente in plek vir die bou van die diplomatieke alliansies wat sou die Eerste Wêreldoorlog van 1914 vorm.
Die waarborg van die Verdrag om die Ottomaanse gebiede te bewaar, is 21 jaar later verbreek toe Rusland, deur die ontginning van nasionalistiese onrus in die Balkan en verlore aansien te probeer herwin, op 24 April 1877 weer oorlog verklaar het teen die Ottomaanse Ryk. In hierdie latere Russies-Turkse oorlog het die state van Roemenië, Serwië en Montenegro het internasionale erkenning gekry van hul onafhanklikheid en Bulgarye het sy outonomie bereik uit direkte Ottomaanse bewind. Rusland het Suid -Bessarabië oorgeneem,  verloor in 1856. Die streke Batum en Kars, sowel as dié wat deur Adjarians (Moslem -Georgiërs) en Armeniërs bewoon is, is ook in die Kaukasus aan Rusland geannekseer. Terselfdertyd het "beskermers" van die Ottomaanse Ryk Brittanje Ciprus as 'n koloniale besitting ontvang, terwyl Oostenryk-Hongarye Bosnië en Herzegowina in 1908 beset en geannekseer het. Uiteindelik het die Ottomaanse bewind op die Balkan geëindig na die Eerste Balkanoorlog van 1912, toe die gesamentlike magte van die Balkanstate het dit verslaan.
Die Krimoorlog dui op die heropstyging van Frankryk tot die posisie van vooraanstaande mag op die vasteland, : 411 die voortgesette agteruitgang van die Ottomaanse Ryk en die begin van 'n agteruitgang vir die keiserlike Rusland. Soos Fuller sê: "Rusland is op die Krim -skiereiland geslaan, en die weermag was bang dat dit noodwendig weer geslaan sou word, tensy stappe gedoen word om sy militêre swakheid te oorkom."  Die oorlog was ook die einde van die Konsert van Europa, die magsbalansstelsel wat Europa sedert die kongres van Wene in 1815 oorheers het en Frankryk, Rusland, Pruise, Oostenryk en die Verenigde Koninkryk ingesluit het.
Volgens historikus Shepard Clough, die oorlog
was nie die gevolg van 'n berekende plan nie, en selfs nie van haastige besluite op die laaste oomblik wat onder stres geneem is nie. Dit was die gevolg van meer as twee jaar van noodlottige blundering in slow-motion deur onbekwame staatsmanne wat maande gehad het om na te dink oor die aksies wat hulle onderneem het. Dit het ontstaan ​​uit Napoleon se soeke na prestige Nicholas se soeke na beheer oor die Straat, sy naïewe wanberekening van die waarskynlike reaksies van die Europese moondhede, die mislukking van die magte om hul standpunte duidelik te maak en die druk van die openbare mening in Brittanje en Konstantinopel op belangrike oomblikke. 
Die opvatting van 'diplomatieke wegdrywing' as die oorsaak van die oorlog is die eerste keer gewild deur A. W. Kinglake, wat die Britte as slagoffers van sensasionele koerante en dubbele Franse en Ottomaanse diplomasie uitgebeeld het.
Meer onlangs het historici Andrew Lambert en Winfried Baumgart aangevoer dat Brittanje 'n geopolitieke strategie volg om die jong Russiese vloot te vernietig, wat die koninklike vloot kan uitdaag om die see te beheer, en dat die oorlog ook 'n gesamentlike Europese reaksie was op 'n eeu van Russiese uitbreiding nie net suidwaarts nie, maar ook na Wes -Europa.  
In 1870 het Pruise Rusland oorreed om neutraal te bly in die Frans-Pruisiese oorlog.  Bismarck, nadat hy dit onmoontlik verklaar het om 100 miljoen Russe in 'n vernederde posisie te hou sonder soewereine regte aan hul kuslyn van die Swart See,  ondersteun Rusland teen die Verdrag van Parys, en in ruil daarvoor het Pruise vryheid van optrede teen Frankryk behaal in 1870-1871 en 'n verpletterende nederlaag daaraan toegedien.
Dokumentasie van die oorlog is verskaf deur William Howard Russell (skryf vir Die tye koerant) en die foto's van Roger Fenton. : 306–09 Nuus van oorlogskorrespondente bereik alle nasies wat by die oorlog betrokke was, en hou die openbare burgerskap van die nasies beter ingelig oor die daaglikse gebeurtenisse van die oorlog as wat die geval was in enige ander oorlog daarteen. datum. Die Britse publiek was baie goed ingelig oor die daaglikse realiteite van die oorlog op die Krim. Nadat die Franse die telegraaf aan die einde van 1854 na die kus van die Swart See uitgebrei het, bereik die nuus Londen binne twee dae. Toe die Britte in April 1855 'n onderwaterkabel na die Krim -skiereiland lê, bereik die nuus Londen binne 'n paar uur. Die daaglikse nuusberigte het die publieke opinie opgewek, wat die regering van Aberdeen in die steek gelaat het en Lord Palmerston as premier in diens geneem het. : 304–11
Historikus R. B. McCallum wys daarop dat die oorlog deur die Britse bevolking entoesiasties ondersteun is, maar die gemoedstemming het daarna baie dramaties verander. Pasifiste en kritici was ongewild, maar:
uiteindelik het hulle gewen. Cobden en Bright was getrou aan hul beginsels van buitelandse beleid, wat die absolute minimum van ingryping in Europese aangeleenthede en 'n diep morele verwerping van oorlog bepaal het. Toe die eerste entoesiasme verbygegaan het, toe die dooies getreur is, die lyding aan die lig gekom het en die koste getel is, toe Rusland in 1870 rustig die herroeping van die Verdrag kon verseker, wat haar in die Swart See ontwapen het, het die siening algemeen geword: die oorlog was dom en onnodig, en het niks tot gevolg gehad nie. Die Krim -oorlog het as 'n klassieke voorbeeld gebly. oor hoe regerings in oorlog kan duik, hoe sterk ambassadeurs swak premier kan mislei, hoe die publiek tot 'n maklike woede kan opbou en hoe die prestasies van die oorlog tot niks kan verbrokkel. Die Bright-Cobden-kritiek op die oorlog is onthou en tot 'n groot mate aanvaar [veral deur die Liberale Party]. Isolasie van Europese verstrengelinge was meer as ooit wenslik.  
Soos die herinnering aan die "Charge of the Light Brigade" toon, het die oorlog 'n ikoniese simbool geword van logistieke, mediese en taktiese mislukkings en wanbestuur. Die openbare mening in Brittanje was woedend oor die logistieke en bevelmislukkings van die oorlog wat die koerante drastiese hervormings geëis het, en parlementêre ondersoeke het die veelvuldige mislukkings van die weermag getoon.  Die hervormingsveldtog was nie goed georganiseer nie, en die tradisionele aristokratiese leierskap van die weermag het homself bymekaargemaak en alle ernstige hervormings geblokkeer. Niemand is gestraf nie. Die uitbreek van die Sepoy Mutiny in 1857 het die aandag verskuif na die heroïese verdediging van Britse belang deur die weermag, en verdere gesprekke oor hervorming het nêrens heen gekom nie.  Die eis vir professionalisering is bereik deur Florence Nightingale, wat wêreldwyd aandag gekry het vir die baanbrekerswerk en die bekendmaking van moderne verpleegkunde terwyl hy gewondes behandel het. : 469–71 'n Ander verpleegster, die Jamaikaanse doktor Mary Seacole, het ook 'n impak gemaak op die versorging van gewonde en sterwende soldate. Die korrespondent van die Times, William Howard Russell, het baie gepraat oor Seacole se vaardigheid as geneser en skryf: ''n Tender of vaardiger hand oor 'n wond of 'n gebreekte ledemaat kon nie onder ons beste chirurge gevind word nie.' 
Die Krimoorlog was ook die eerste taktiese gebruik van spoorweë en ander moderne uitvindings, soos die elektriese telegraaf, met die eerste 'lewende' oorlogsverslaggewing aan Die tye deur William Howard Russell. Sommige erken Russell met die aanleiding tot die bedanking van die sittende Britse regering deur sy beriggewing oor die swak toestand van Britse troepe wat op die Krim ontplooi is. Boonop het die telegraaf die onafhanklikheid van Britse oorsese besittings van hul bevelvoerders in Londen verminder weens sulke vinnige kommunikasie. Koerantlesers het die publieke opinie in die Verenigde Koninkryk en Frankryk ingelig soos nog nooit tevore nie.  Dit was die eerste Europese oorlog wat afgeneem is. Die Russe het tydens die oorlog telegraafverbindings na Moskou en St Petersburg geïnstalleer en hul spoornetwerk suid van Moskou uitgebrei na die vredesverdrag.
Die oorlog het ook moderne militêre taktiek gebruik, soos loopgrawe en blinde artillerievuur. Die gebruik van die Minié -bal vir skote, tesame met die geweervuur, het die omvang en die skade wat die geallieerde wapens veroorsaak het, aansienlik vergroot.
Die Britse leërstelsel vir die verkoop van kommissies is tydens die oorlog onder die loep geneem, veral in verband met die Slag van Balaclava, wat die noodlottige las van die Ligte Brigade beleef het. Hierdie ondersoek het later gelei tot die afskaffing van die verkoop van kommissies.
Tydens die Krimoorlog het die eerste gebruik van stoom gepantserde skepe in die militêre geskiedenis plaasgevind. Drie drywende batterye van die Dévastation-klas is in die herfs van 1855 suksesvol gebruik teen die seeburg Kinburn. Die direkte inisieerder van hierdie militêre innovasie was die Franse keiser Napoleon III. Die militêre bedreiging van die gebruik van hierdie nuwe wapen in die veldtog van 1856 het daartoe bygedra dat Rusland die ongunstige toestande van die Parys -verdrag van 1856 aanvaar het.
Michael Faraday het 'n voorstel van die Britse regering ontvang om chemiese wapens te ontwikkel vir gebruik in die beleg van Sevastopol. Faraday het die voorstel kategories geweier en in die openbaar veroordeel en sy standpunt het bygedra tot die verwerping van die ontwikkeling en gebruik van hierdie wapens tydens die Krimoorlog.
Die Krimoorlog was 'n bydraende faktor tot die afskaffing van die diens in 1861: tsaar Alexander II (Nicholas I se seun en opvolger) beskou die militêre nederlaag van die Russiese leërmag deur vrye troepe uit Brittanje en Frankryk as bewys van die behoefte aan emansipasie .  Die Krimoorlog het ook gelei tot die besef deur die Russiese regering van sy tegnologiese minderwaardigheid, in militêre praktyke sowel as wapens. 
Intussen het die Russiese militêre medisyne dramatiese vordering beleef: N. I. Pirogov, bekend as die vader van die Russiese veldchirurgie, het onder meer op die Krim die gebruik van narkose, gips, verbeterde amputasie-metodes en vyf-trap triage ontwikkel.
Die oorlog het ook gelei tot die vestiging van die Victoria Cross in 1856 (teruggedateer tot 1854), die Britse leër se eerste universele toekenning vir dapperheid. 111 medaljes is toegeken.
Die Britte het die Krim -medalje met 5 hakies uitgereik, en die Baltiese medalje, sowel as Valor -medaljes, insluitend die nuutgeskepte Distinguished Conduct -medalje, die Turkse Krim -medalje, die Franse het nie 'n veldtogmedalje uitgereik nie, en het Médaille militaire en Legion of Honor uitgereik vir dapperheid het Sardinië ook 'n medalje uitgereik. Rusland het 'n verdediging van Sewastopol en 'n medalje vir die Krimoorlog uitgereik.
Britse en Franse troepe verslaan Russe in die Krim in die Slag van Alma.
Slag van Alma, oorwinning deur die Britte en die Franse in die Krimoorlog wat die Russiese vlootbasis van Sewastopol kwesbaar gelaat het en die hele Russiese posisie in die oorlog in gevaar gestel het. Dit word algemeen beskou as die eerste slag van die Krimoorlog.
Onder bevel van prins Aleksandr Menshikov het die Russe 'n posisie op die hoogtes bo die Alma -rivier in die suidwestelike Krim ingeneem en sodoende die pad na Sewastopol geblokkeer. Om te vorder, sou die geallieerde Franse en Britse leër Telegraph Hill moet aanval, en in die ooste Kourgane Hill, wat albei bedek was met Russiese redoubts. Die vallei tussenin het na Sevastopol gelei, maar geen voorskot sou moontlik wees nie, selfs met hul numeriese voordeel, as die Russe die twee heuwels sou hou.
Die bondgenote het op 14 September op die Krim -skiereiland geland, ongeveer 35 kilometer noord van Sevastopol, wat aan dysenterie en cholera ly, en dit sal ses dae duur voordat die leërs suidwaarts vertrek. Dit was by die Alma, die tweede van die oos-wes riviere noord van die Sevastopol, waar hulle 'n uitstekende verdedigingsposisie geniet het, dat die Russe op 20 September besluit het om hul stand te hou.
Om die Russe aan te val, het die Franse bevelvoerder, generaal Jacques St. Arnaud, besluit om die rivier oor te steek onder die dekmantel van 'n vlootbombardement en die kranse op te skaal met 'n skeiding van Franse troepe. Dit sou die Russe laat afwyk en die Britte in staat stel om die onderbrekings aan te val. Die Franse deel van die plan het suksesvol begin, maar het momentum verloor en die Russe het hul lyne herstel. As gevolg hiervan het die Britse aanval wankel en hul bataljons het in chaos verstrengel geraak.
Die aanklag deur M Adkin (Leo Cooper, 1996)
Die Krimoorlog, 1853-1856 deur W Baumgart (Arnold, 1999)
Brittanje en die Krim, 1855-56: Probleme van oorlog en vrede deur JB Conacher (St Martin's, 1988)
Rusland se Krimoorlog deur J Curtiss (Duke UP, 1979)
Die oorsprong van die Krimoorlog deur David M Goldfrank (Longman, 1994)
Die Krimoorlog: Britse groot strategie, 1853-56 deur Andrew D Lambert (Manchester University Press, 1990)
'Ek het my plig gedoen': Florence Nightingale in die Krimoorlog, 1854-56 deur Florence Nightingale, (Manchester University Press, 1987)
The Banner of Battle: die verhaal van die Krimoorlog deur Alan Palmer (St Martin's Press, 1987)
Die oorsprong van die Krim -alliansie deur AP Saab (Virginia UP, 1977)
. Oostenryk, Groot -Brittanje en die Krimoorlog: die vernietiging van die Europese konsert deur P W Schroeder (Cornell UP, 1972)