Rasse van honde: Shiba Inu - Inligting - 2022
Rasse van honde: Shiba Inu
Shiba-Inu (Shin-shuh-Shiba) is inheems aan die bergagtige gebied in Sentraal-Japan. Ongelukkig, soos by baie ander rasse, is daar geen sekere inligting oor sy voorouers nie, maar dit bly steeds een van die oudste Japannese rasse; daar is ses rasse wat gedefinieer word as 'inheemse Japannese': die shiba (wat die kleinste ras is), die Kai, Kiushu, Hokkaido en Shikoku (wat in die oorspronklike Japannese standaard "medium grootte" aangedui is) en Akita inu, wat die grootste is.
Die shiba in die besonder en die medium rasse is aangedui as "hounting dog", dit wil sê as jaghonde, terwyl Akita as "work hounting dog": vandaar die opvallendste morfologiese en karakterverskil tussen die eerste, baie homogene tipe en die natuur, en Akita.
Selfs vir hierdie klein Spitz was daar aan die begin baie onsekerhede om te definieer aan watter groepering dit behoort te behoort; eers is dit bygeselhonde opgeneem en toe in die vyfde groep, waar dit nog is; die Japanese Kennel Club het gevra dat die ras tussen die honde geskuif word, hoewel dit baie onwaarskynlik is dat dit vandag buite Japan gebruik sal word.
Die Shiba is 'n uitstekende jagter vir kleinwild en word beskou as die beste hond om in die berge met koperfasant te jag, maar dit is ook 'n eklektiese jagter; dit word gebruik vir die jakkals en, ongelooflik om te sê, selfs vir die beer, ondanks die sy klein grootte. Afhangend van die streek waar dit geteel word, word die verskillende oorspronklike stamme aangedui met die name: Sanin-Shiba, Mino-Shiba en Shin-shuh-Shiba. In Japan word die ras sedert 1936 beskerm, omdat dit 'n natuurlike monument van Japan en al die ander inheemse rasse is. Dit word wydverspreid in Europa geteel in Holland, Italië en Frankryk. Dit is nog nie 'n paar jaar gelede in Italië verspreid nie, en dit is vandag 'n baie gesogte en goed geteelde hond. Sommige Italiaanse onderwerpe het hulself al onderskei in uitstallings oor die hele wêreld.
Klein hondjie, soort spitz. Proporsionele, robuuste struktuur, goed geben en goed bespierd. Hy het 'n naïewe uitdrukking en pragtige vinnige bewegings. Die verhouding tussen die skofhoogte en die lengte van die stam is 10 tot 11. Tipiese Japannese spits tipe hondekop.
Baie aktiewe jaghond. Baie vriendelik vir almal; hy is baie stil by die huis sowel as tydens jag of kompetisie. In Europa word hy hoofsaaklik as 'n metgesel en skouhond beskou, in Japan, Skandinawië en die VSA is hy ook 'n uitstekende behendigheidshond; hy bly in werklikheid 'n uitstekende jagter. Hy is ook 'n uitstekende voog van die eiendom. Hy jaag onmiddellik om die eienaar van enige indringers in sy gebied te waarsku. Hy hou van die spel en is 'n goeie metgesel vir kinders. Baie vrolik en lekker. Joviaal en feestelik met die mense wat sy dink vriende is. Dit is geneig om redelik onafhanklik, hardkoppig en aanraking te wees. In gesondheid is hy 'n baie robuuste en baie langlewende hond. Dit pas baie goed aan by die woonstellewe vanweë die grootte. Die jas is baie maklik om skoon te maak en netjies te hou. Dit het egter nie spesiale periodieke sorg nodig nie.
Shiba Inu-hondjie (foto http://shibainudog.net)
Behar Del Biagio, vrou van Shiba Inu (foto www.shiba.it)
Shiba Inu (webwerffoto)
- Mannetjies 39,5 cm by die skof
- wyfies 36,5 cm by die skof
(met 'n toleransie van 1,5 cm min of meer).
Kofferbak: die skof is hoog en die rug is reguit en kort. Die nier is breed en gespierd. Die borskas is diep, die ribbes matig uitsteekend en die buik goed gemerk.
Kop en snuit: die voorkop is breed, die wange goed ontwikkel en die stop redelik steil met 'n effense groef. Die neusbrug is reguit; die vleeskleur word toegelaat as die pels wit is. Die snuit is van matige volume, nie te lank nie, en puntig. Die lippe is gestrek.
Truffel: dit is swart; die vleeskleur word toegelaat as die pels wit is.
Tande: solied, met 'n skêrbyt.
Ore: klein, driehoekig, stewig reguit en effens skuins na die voorkant.
Oë: relatief klein, effens driehoekig, goed geskei en donkerbruin van kleur.
Ledemate: die elmboë baie naby aan die stam, die voorarms reguit. Die dye is lank en die bene kort, goed ontwikkel. Die hakke moet sterk en bestand wees. Die voete is goed geboë en dig toe. Soliede en elastiese plante. Harde naels en verkieslik donkerder van kleur.
Skouer: matig skuins, goed ontwikkel.
Tempo: lig, vinnig en lewendig.
Spier: goeie ontwikkeling.
Sterte: hoog, dik en onder die rug gedra, sterk gerol of sekelvormig. Die punt bereik amper die hak as dit laat sak.
Vel: taamlik elasties.
Hare: grof en reguit, en sagte en dik onderlaag. Die hare op die stert is effens langer.
Toegestane kleure: Rooi (wat die algemeenste kleur is), swartbruin en sesam, beide in die rooi en swart variant. Definisie van sesam: mengsel van wit en swart hare op 'n rooi jas. Die groter of mindere intensiteit van swart definieer rooi of swart sesam.
Mees algemene defekte: beklemtoonde voorspelling, enognatisme, vreesbevange onderwerp, monorchidisme, kriptorchidisme, nie reguit ore nie, leun en kort stert, kleur van die truffel wat nie ooreenstem met die jas nie, helder oog, verkeerde gang, gebrekkige agterkant, buitensporig lang hare.