Alice Kell - Geskiedenis Podcasts - 2021
Alice Kell is in Preston gebore. Sy het op Marsh Lane gewoon en het saam met Florrie Redford Hincksman Memorial School bygewoon. As kind het sy 'n sterk belangstelling in sokker ontwikkel en het sy die spel saam met haar broers gespeel.
Nadat hy die skool verlaat het, werk Kell vir die Dick, Kerr & Company -fabriek in Preston. Tydens die Eerste Wêreldoorlog vervaardig die onderneming lokomotiewe, kabeltromme, pontonbrue, patroondose en ammunisie. Teen 1917 produseer dit 30 000 skulpe per week.
Die jong vroue het tydens hul ete-pouses voetbal gespeel. Alice Norris, een van die jong vroue wat by die fabriek gewerk het, onthou later hul speletjies: "Ons het vroeër gespeel om op die vensters van die kleedkamer te skiet. Dit was klein vierkantige vensters en as die seuns ons geslaan het deur 'n venster deur te sit, moes ons koop vir hulle 'n pakkie Woodbines, maar as ons hulle slaan, moes hulle vir ons 'n repie Five Boys -sjokolade koop. "
Die jong vroue het tydens hul ete-pouses voetbal gespeel. dit was klein vierkantige vensters, en as die seuns ons geslaan het om 'n venster deur te steek, moes ons vir hulle 'n pakkie Woodbines koop, maar as ons hulle slaan, moes hulle vir ons 'n repie Five Boys -sjokolade koop. "
Grace Sibbert het uiteindelik die leier geword van die vroue wat graag voetbal gespeel het. Alfred Frankland, wat in die kantoor van die fabriek gewerk het, het aan Grace Sibbert voorgestel dat die vroue 'n span moet vorm en liefdadigheidswedstryde moet speel. Sibbert hou van die idee en Frankland het ingestem om die bestuurder van die span te word.
Frankland het gereël dat die vroue op Kersdag 1917 'n speletjie speel ten bate van die plaaslike hospitaal vir gewonde soldate in Moor Park. Frankland het Preston North End oorreed om die vroue toe te laat om die wedstryd op hul grond in Deepdale te speel. Dit was die eerste voetbalwedstryd wat op die grond gespeel is sedert die Football League -program kort ná die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog gekanselleer is. Meer as 10 000 mense het opgedaag om te kyk hoe Dick Kerr Ladies Arundel Courthard Foundry met 4-0 verslaan. Nadat hy die aansienlike koste vir die aanvang van die spel betaal het, kon Frankland £ 200 aan die hospitaal skenk (£ 41,000 in vandag se geld).
Damesvoetbalwedstryde was uiters gewild. Byvoorbeeld, 'n wedstryd teen Newcastle United Ladies wat in September 1919 op St. James's Park gespeel is, het 'n skare van 35 000 mense gelok en £ 1,200 (£ 250,000) ingesamel vir plaaslike oorlogsorganisasies.
In 1920 het Alfred Frankland gereël dat die Federation des Societies Feminine Sportives de France 'n span stuur om na Engeland te toer. Frankland het geglo dat sy span goed genoeg was om Engeland teen 'n Franse nasionale span te verteenwoordig. Vier wedstryde is gereël om in Preston, Stockport, Manchester en Londen gespeel te word. Die wedstryde is namens die National Association of Discharged and Disabled Soldiers and Sailors gespeel.
'N Skare van 25 000 mense het na die tuisveld van Preston North End opgedaag om die eerste nie -amptelike internasionale tussen Engeland en Frankryk te sien. Engeland wen die wedstryd met 2-0 met Florrie Redford en Jennie Harris wat die doele aangeteken het.
Die twee spanne het per charabanc na Stockport gereis. Hierdie keer wen Engeland met 5-2. Die derde wedstryd is op Hyde Road, Manchester, gespeel. Meer as 12 000 toeskouers het gesien hoe Frankryk met 1-1 gelykop was. Madame Milliat berig dat die eerste drie wedstryde £ 2,766 vir die ex-servicemens-fonds ingesamel het.
Die laaste wedstryd het op Stamford Bridge, die tuiste van Chelsea Football Club, plaasgevind. By 'n skare van 10 000 het die Franse dames met 2-1 gewen. Die Engelse dames het egter die verskoning gehad om die grootste deel van die wedstryd met slegs tien spelers te speel, aangesien Jennie Harris 'n ernstige besering opgedoen het kort nadat die wedstryd begin het. Hierdie wedstryd het opskudding in die media veroorsaak toe die twee kapteins, Alice Kell en Madeline Bracquemond, mekaar aan die einde van die wedstryd gesoen het.
Op 28 Oktober 1920. Alfred Frankland het sy span na Frankryk toe geneem. Op Sondag 31 Oktober het 22 000 mense gesien hoe die twee partye 1-1 in Parys gelykop speel. Die wedstryd het egter vyf minute vroeër geëindig toe 'n groot deel van die skare die veld binnegedring het nadat hulle die besluit van die Franse skeidsregter om 'n hoekskop aan die Engelse kant toe te ken, betwis het. Na die wedstryd het Alice Kell gesê dat die Franse dames baie beter op hul tuisveld speel.
Die volgende wedstryd is in Roubaix gespeel. Engeland wen 2-0 voor 16 000 toeskouers, 'n rekordbywoning vir die grond. Florrie Redford het albei die doele aangeteken. Engeland wen die volgende wedstryd op Havre, 6-0. Soos met al die wedstryde, het die besoekers 'n krans neergesit ter herinnering aan geallieerde soldate wat tydens die Eerste Wêreldoorlog vermoor is.
Die laaste wedstryd was in Rouen. Die Engelse span wen met 2-0 voor 'n skare van 14 000. Toe die span op 9 November 1920 in Preston terugkom, het hulle meer as 2 000 myl afgelê. As kaptein van die span het Alice Kell 'n toespraak gelewer waarin sy gesê het: 'As die wedstryde met die Franse dames geen ander doel dien nie, voel ek dat hulle meer sal gedoen het om die goeie gevoel tussen die twee nasies te versterk as enigiets wat gebeur het. gedurende die afgelope 50 jaar. "
Kort nadat hy in Preston teruggekeer het, is Alfred Frankland ingelig dat die plaaslike liefdadigheidsorganisasie vir werklose oud-dienaars geld nodig het om kos vir oud-soldate vir Kersfees te koop. Frankland het besluit om 'n wedstryd tussen Dick Kerr Ladies en 'n span wat uit die res van Engeland bestaan, te reël. Deepdale, die tuiste van Preston North End, was die lokaal. Om die skare te maksimeer, is besluit om dit 'n nagwedstryd te maak. Die minister van Buitelandse Sake vir Oorlog, Winston Churchill, het toestemming verleen vir twee soekligte teen vliegtuie, opwekkingstoerusting en veertig hardmetallfakkels om die spel te laat skyn.
Meer as 12 000 mense kom kyk na die wedstryd wat op 16 Desember 1920 plaasgevind het. Dit is ook deur Pathe News verfilm. Bob Holmes, 'n lid van die Preston-span wat die eerste Football League-titel in 1888-89 gewen het, het die verantwoordelikheid gehad om gereeld witgekalkte balle te voorsien. Alhoewel een van die soekligte by twee geleenthede kortliks uitgegaan het, het die spelers die toestande goed hanteer. Dick Kerr Ladies het gewys dat hulle die beste vrouespan in Engeland was deur met 4-0 te wen. Jennie Harris het twee keer in die eerste helfte aangeteken en Florrie Redford en Minnie Lyons het nog doele bygevoeg voor die einde van die wedstryd. 'N Plaaslike koerant beskryf die balbeheer van Harris as' amper vreemd '. Hy het bygevoeg "sy het die bal beheer soos 'n veteraan -voorspeler, uitgeswaai, haar teenstanders met die grootste gemak geslaan en met oordeel en diskresie geslaag". As gevolg van hierdie speletjie het die Unemployed Ex Servicemens Distress Fund meer as £ 600 ontvang om die mense van Preston te help. Dit was gelykstaande aan £ 125,000 in vandag se geld.
Op 26 Desember 1920 speel Dick Kerr Ladies die tweede beste vrouespan in Engeland, St Helens Ladies, op Goodison Park, die tuisveld van Everton. Die plan was om geld in te samel vir die Unemployed Ex Servicemens Distress Fund in Liverpool. Meer as 53 000 mense het die wedstryd gekyk met 'n geskatte 14,000 teleurgestelde ondersteuners wat buite toegesluit was. Dit was die grootste skare wat nog ooit 'n vrou se wedstryd in Engeland gekyk het.
Florrie Redford, sterker van Dick Kerr Ladies, het haar trein na Liverpool misgeloop en kon nie gekies word nie. In die eerste helfte het Jennie Harris Dick Keer Ladies met 1-0 voorgeloop. Die span ontbreek egter Redford en daarom het die kaptein en agterspeler, Alice Kell, besluit om die middelvoorspeler te speel. Dit was 'n skerp stap en Kell het 'n driekuns in die tweede helfte aangeteken wat haar in staat gestel het om St Helens Ladies met 4-0 te klop.
Die wedstryd op Goodison Park het £ 3,115 (£ 623,000 in vandag se geld) ingesamel. Twee weke later speel die Dick Kerr Ladies 'n wedstryd op Old Trafford, die tuiste van Manchester United, om geld in te samel vir oud-dienspligtiges in Manchester. Meer as 35 000 mense het die wedstryd gekyk en £ 1,962 (£ 392,000) is ingesamel vir liefdadigheid.
In 1921 was die Dick Kerr Ladies -span so groot dat Alfred Frankland 120 uitnodigings van regoor Brittanje moes weier. Hy speel nog steeds 67 wedstryde daardie jaar voor 900 000 mense. Daar moet onthou word dat al die spelers voltydse werk gehad het en dat die wedstryde op Saterdag- of weeksaande gespeel moes word. Soos Alice Norris uitgewys het: 'Dit was soms harde werk as ons gedurende die week 'n wedstryd gespeel het, want ons sou soggens moes werk, reis om die wedstryd te speel, dan weer huis toe te reis en die volgende dag vroeg op te staan ​​vir werk. "
Op 14 Februarie 1921 het 25 000 mense gekyk hoe Dick Kerr Ladies die beste van Brittanje met 9-1 verslaan het. Lily Parr (5), Florrie Redford (2) en Jennie Harris (2) het die doele behaal. Die span van Preston, wat hul land verteenwoordig, het die Franse nasionale span met 5-1 geklop voor 15.000 mense in Longton. Parr het al vyf doele aangeteken.
Die Dick Kerrs Ladies het nie net geld ingesamel vir die Werklose Ex Servicemens noodfonds nie. Hulle het ook plaaslike werkers wat finansieel in die moeilikheid was, gehelp. Veral die mynbedryf het ná die oorlog 'n groot resessie beleef. In Maart 1921 kondig die myn-eienaars 'n verdere verlaging van myne se lone met 50% aan. Toe die mynwerkers weier om hierdie loonverlaging te aanvaar, is hulle uitgesluit van hul werk. Op 1 April, en onmiddellik op die hakke van hierdie uitlokking, het die regering sy Wet op Noodbevoegdhede in werking gestel deur soldate in die steenkoolveld op te stel.
Die regering en die myn-eienaars het probeer om die mynwerkers onderdanig te maak. Verskeie lede van die Dick Kerr -span kom uit myngebiede soos St. Helens en het sterk menings oor hierdie kwessie gehad, en daar is speletjies gespeel om geld in te samel vir die gesinne van die mans wat uitgesluit is van diens. Soos Barbara Jacobs in The Dick, Kerr's Ladies uitgewys het: "Vroue se voetbal is gekoppel aan liefdadigheid en het sy eie geloofwaardigheid. Nou is dit gebruik as 'n hulpmiddel om die Arbeidersbeweging en die vakbonde te help. kan gesê word, 'n polities gevaarlike sport word vir diegene wat die vakbonde as hul vyande beskou het ... vooroorlogse rolle soos bepaal deur hul meesters, om hul plek te behou, die plek in die huis en kombuis. Lancashire het die sosiale orde ontstel. Dit was nie aanvaarbaar nie. "
Die mynbou-uitsluiting in 1921 het aansienlike lyding in myngebiede in Wallis en Skotland veroorsaak. Dit word weerspieël deur wedstryde wat gespeel is in Cardiff (18 000), Swansea (25 000) en Kilmarnock (15 000). Dick Kerr Ladies verteenwoordig Engeland wat Wallis op twee opeenvolgende Saterdae geklop het. Hulle het Skotland ook op 16 April 1921 geklop.
Die voetbalvereniging was ontsteld oor wat hulle beskou as die betrokkenheid van vroue by die nasionale politiek. Dit het nou 'n propagandaveldtog begin teen vrouesokker. 'N Nuwe reël is ingestel wat lui dat geen voetbalklub in die FA hul veld vir vrouesokker mag toelaat nie, tensy hy bereid is om al die kontanttransaksies te hanteer en die volledige boekhouding te doen. Dit was 'n poging om Alfred Frankland te besmeer met finansiële ongerymdhede.
Op 5 Desember 1921 het die voetbalvereniging die volgende verklaring uitgereik:
Die Raad het gekla oor voetbal wat deur vroue gespeel word, en hy is verplig om hul sterk mening te gee dat voetbal baie onvanpas is vir vroue en dat dit nie aangemoedig moet word nie.
Daar is klagtes ingedien oor die omstandighede waaronder sommige van hierdie wedstryde gereël en gespeel is, en die toewysing van die kwitansies op ander as liefdadigheidsvoorwerpe.
Die Raad is verder van mening dat 'n buitensporige deel van die ontvangste in uitgawes opgeneem word en 'n onvoldoende persentasie wat aan liefdadigheidsvoorwerpe bestee word.
Om hierdie redes versoek die Raad dat die klubs wat aan die Vereniging behoort, die gebruik van hul terrein vir sulke wedstryde weier.
Hierdie maatreël het die vermoë van vroue om aansienlike bedrae vir liefdadigheid in te samel, verwyder omdat hulle nou op al die groot plekke nie kon speel nie. Die Voetbalvereniging het ook aangekondig dat lede nie mag skeidsregter of optree as lynman by enige vrouesokkerwedstryd nie.
Die Dick Kerr Ladies -span was geskok oor hierdie besluit. Alice Kell, die kaptein, het vir die ander vroue gepraat toe sy gesê het: "Ons speel uit liefde vir die spel en ons is vasbeslote om voort te gaan. Dit is onmoontlik vir die werkende meisies om dit te bekostig om die werk te verlaat om wedstryde oor die hele Ek sien geen rede waarom ons nie vergoed moet word vir tydverlies by die werk nie. Niemand ontvang ooit meer as 10 sjielings per dag nie. "
Alice Norris het daarop gewys dat die vroue vasbeslote was om pogings te weerstaan ​​om hulle te stop om voetbal te speel: "Ons het alles net in ons vaart geneem, maar dit was 'n vreeslike skok toe die FA ons verhinder het om op hul terrein te speel. Ons was almal baie ontsteld, maar Ons het hulle geïgnoreer toe hulle gesê het dat voetbal nie 'n geskikte dameswedstryd is nie. "
Soos Gail J. Newsham aangevoer het In 'n eie liga: "Dit was dat die byl geval het, en ondanks al die dames se ontkennings en versekering rakende finansies, en hul bereidwilligheid om te speel onder enige voorwaardes wat die FA neergelê het, was die besluit onomkeerbaar. Die chauviniste, die mediese kundiges 'en die anti -sokkerlokaal vir vroue het gewen - hul bedreigde manlike bastion was nou veilig. "
Alfred Frankland reageer op die optrede van die voetbalvereniging met die bewering: "Die span sal aanhou speel as die organiseerders van liefdadigheidswedstryde gronde bied, selfs al moet ons op ploegvelde speel."
Frankland het nou besluit om sy span op 'n toer deur Kanada en die Verenigde State te neem. Die span het Alice Kell, Jennie Harris, Daisy Clayton, Florrie Redford, Florrie Haslam, Alice Woods, Jessie Walmsley, Lily Parr, Molly Walker, Carmen Pomies, Lily Lee, Alice Mills, Annie Crozier, May Graham, Lily Stanley en RJ Garrier ingesluit . Hul gereelde doelwagter, Peggy Mason, kon weens die onlangse dood van haar ma nie gaan nie.
Toe die Dick Kerr Ladies op 22 Desember 1922 in Quebec aankom, het hulle ontdek dat die Dominion Football Association hulle verbied het om teen Kanadese spanne te speel. Hulle is in die Verenigde State aanvaar, en hoewel hulle soms gedwing was om teen mans te speel, het hulle slegs 3 uit 9 wedstryde verloor. Hulle het Boston, Baltimore, St. Louis, Washington, Detroit, Chicago en Philadelphia besoek tydens hul toer deur Amerika.
Florrie Redford was die voorste puntemaker op die toer, maar Lily Parr word as die ster -speler beskou, en Amerikaanse koerante het berig dat sy die 'briljantste vroulike speler ter wêreld' was. Een lid van die span, Alice Mills, het haar toekomstige man by een van die wedstryde ontmoet, en sou later terugkeer om met hom te trou en 'n Amerikaanse burger te word.
In Philadelphia het vier lede van die span, Jennie Harris, Florrie Haslam, Lily Parr en Molly Walker, die Amerikaanse vrouespan se Olimpiese span ontmoet in 'n afloswedloop van ongeveer 'n kwartmyl. Alhoewel hul vinnigste hardloper, Alice Woods, weens siekte nie beskikbaar was nie, het die Preston -dames steeds die wedloop gewen.
Dick Kerrs Ladies het voortgegaan om liefdadigheidswedstryde in Engeland te speel, maar die voetbalvereniging het toegang tot die groot plekke geweier; die geld wat ingesamel is, was teleurstellend in vergelyking met die jare onmiddellik na die Eerste Wêreldoorlog. In 1923 kom die Franse dames na hul jaarlikse toer deur Engeland. Hulle speel teen Dick Kerr Ladies op Cardiff Arms Park. 'N Deel van die opbrengs was vir die Rheims Cathedral Fund in Frankryk.
Dick, Kerr Engineering is uiteindelik deur English Electric oorgeneem. Alhoewel hulle die span toegelaat het om op Ashton Park te speel, het hy geweier om die voetbalspan te subsidieer. Alfred Frankland is ook meegedeel dat hy nie meer tyd sal kry om die span wat nou bekend staan ​​as die Preston Ladies te bestuur nie.
Frankland het besluit om English Electric te verlaat en 'n winkel saam met sy vrou in Sharoe Green Lane in Preston te open waar hulle vis en groenteboerderye verkoop het. Hy het voortgegaan om Preston Ladies met groot sukses te bestuur.
Dit is nie bekend wanneer Alice Kell ophou sokker speel het nie.
Ek is dank verskuldig vir die navorsing deur Barbara Jacobs (The Dick, Kerr's Ladies) en Gail Newsham (In 'n eie liga) vir die inligting in hierdie artikel.
Helen Adams Keller (27 Junie 1880 - 1 Junie 1968) was 'n Amerikaanse skrywer, advokaat vir gestremdhede, politieke aktivis en dosent. Gebore in Wes -Tuscumbia, Alabama, het sy op die ouderdom van negentien maande haar sig en gehoor verloor nadat sy siek was. Sy kommunikeer dan hoofsaaklik deur middel van huistekens tot op die ouderdom van sewe toe sy haar eerste onderwyser en lewenslange metgesel ontmoet, Anne Sullivan, wat haar taal geleer het, insluitend die lees en skryf van Sullivan se eerste lesse, wat spellingwoorde op Keller se hand aandui om haar die name van voorwerpe om haar. Sy het ook geleer hoe om te praat en om ander mense se spraak te verstaan ​​deur die Tadoma -metode te gebruik. Na 'n opleiding by spesialis- en hoofstroomskole, het sy aan die Radcliffe College van Harvard University gegaan en die eerste doofblinde persoon geword wat 'n Bachelor of Arts -graad verwerf het. Sy het van 1924 tot 1968 vir die American Foundation for the Blind (AFB) gewerk, waartydens sy deur die Verenigde State getoer het en na 35 lande oor die hele wêreld gereis het, wat hulle vir mense met gesigverlies bepleit.
Keller was 'n produktiewe skrywer en skryf 14 boeke en honderde toesprake en essays oor onderwerpe wat wissel van diere tot Mahatma Gandhi.  Keller het hom beywer vir diegene met gestremdhede, vir die stemreg van vroue, arbeidsregte en wêreldvrede. Sy het by die Socialist Party of America aangesluit in 1909. Sy was 'n voorstander van die NAACP en 'n oorspronklike lid van die American Civil Liberties Union. In 1933, toe haar boek Hoe ek 'n sosialis geword het deur die Nazi -jeug verbrand is, skryf sy 'n ope brief aan die Studente -liggaam van Duitsland waarin sensuur en vooroordeel veroordeel word.
Die verhaal van Keller en Sullivan is beroemd gemaak deur Keller se outobiografie uit 1903, Die storie van my lewe, en die aanpassings daarvan vir film en verhoog, Die wonderwerker. Haar geboorteplek is nou 'n museum  en borg 'n jaarlikse "Helen Keller -dag". Haar verjaardag van 27 Junie word herdenk as Helen Keller Day in Pennsylvania, en word in die eeufeesjaar van haar geboorte erken deur 'n presidensiële proklamasie van die Amerikaanse president, Jimmy Carter.
Sy is in 1971 opgeneem in die Alabama Women's Hall of Fame en was op 8 Junie 2015 een van die twaalf intrekkers in die Alabama Writers Hall of Fame. 
Wat is die netto waarde van Valerie Mahaffey?
Valerie Mahaffey het 'n geskatte netto waarde van $ 5 miljoen vanaf 2020. Sy het veral 'n groot hoeveelheid ingesamel uit haar loopbaan as televisie- en filmaktrise. Mahaffey het 'n aantal gesogte toekennings ontvang, soos die Obie Award 2003, Outer Critics Circle Special Award 2003. Sy is genomineer vir Daytime Emmy Award in 1980.
Mahaffey het haar loopbaan met die televisieskerm begin. Sy maak haar toneelspeldebuut met die televisiefilm Vertel my my naam die karakter van Alexandra uitbeeld. Die ma van Alice het daarna rolle in televisiereekse gekry, waaronder Die Dokters, Die magte wat daar is, Desperate huisvrouens, Hannah Montana, Vir my dood, Jong Sheldon, ens.
Die 5 ft 6 in lang speel in films soos Seabiscuit, My eerste troue, Jack en Jill, en Sully. Sully was 'n blockbuster wat 'n totaal van versamel $ 240,8 miljoen by die loket teen 'n begroting van $ 60 miljoen. Tot vandag toe werk Valerie saam met akteurs soos Brenda Strong, Felicity Huffman, en Nicollette Sheridan.
Alice Kell - Geskiedenis
Florence Kelley het haar lewe toegewy aan sosiale hervorming. Sy het gewerk om baie sosiale probleme, insluitend arbeid en rassediskriminasie, te beëindig. Sy het baie sosiale bewegings in die Verenigde State beïnvloed.
Florence Kelley, gebore op 12 September 1859 in Philadelphia, Pennsylvania, is as kind tot sosiale aktivisme gedryf. Haar ouers, albei afskaffers, ondersteun Kelley se vroeë belangstelling in onderwys en vroueregte. Op 16 het sy die Cornell -universiteit betree. Nadat sy afgestudeer het, verhuis sy na Europa om aan die Universiteit van Zürich te studeer. Terwyl hy in Europa was, het Kelley by die Duitse Sosiaal -Demokratiese Party aangesluit en baie van die belangrikste werke van die party vertaal. Sy keer in 1891 terug na die Verenigde State en sluit aan by die hervormingsbeweging in Chicago. Terwyl hy saam met Hull-House gestig is deur Jane Addams, is Kelley gehuur om die arbeidsbedryf in die stad te ondersoek. Haar bevindings het gelei tot veranderinge in werksomstandighede vir arbeiders. Sy is gekies as die hooffabriekinspekteur van die staat Illinois. Sy was die eerste vrou wat hierdie pos beklee het. As inspekteur het Kelley sweetwinkels probeer dwing om die reëls te volg om hul werknemers beter te behandel. Sy het verskeie ondernemings gedagvaar. Ongelukkig het sy nooit gewen nie, dit het haar geïnspireer om 'n prokureur te word. In 1895 studeer Kelley met 'n regsgraad aan die Northwestern University.
In 1899 verhuis sy na New York en word die hoof van die National Consumers League (NCL). By die NCL het Kelley gewerk om werksdae te verkort en meer geld aan werknemers te betaal. Die werk van Kelley het gehelp om werksdae van 10 uur en 'n paar minimumloonwette op te stel. Haar tyd by die NCL het gelei tot die skepping van die wit etiket. Die "wit etiket" is gegee aan winkels wat werknemers regverdig behandel het. Burgers is gevra om die regte van die werkers te ondersteun deur slegs by ondernemings te koop wat die 'wit etiket' het. Kelley se ondersoek na arbeidsomstandighede het haar bewus gemaak van hoe verskillende rasse op die werkplek anders behandel word. In 1909 het Kelley gehelp met die organisering van die (NAACP) National Advancement of Colored People.
Kelley het ook gewerk om kinderarbeid te beëindig. In 1911 stig sy die National Labour Committee. Sy het ook deelgeneem aan die stryd om vroueregte as die vise -president van die National American Woman Suffrage Association. Sy was 'n stigterslid van die Women's International League for Peace. Sy sterf in 1932 nadat sy haar hele lewe lank gestry het vir beter omstandighede vir werkers en gelykheid vir vroue en Afro -Amerikaners.
Kelley, Florence. Die geselekteerde briewe van Florence Kelley 1869-1931. Kampanje: Illnois, 2009.
Sklar, Kathryn. Florence Kelley and the Nation's Work: The Rise of Women's Political Culture 1830-1900. New Haven: Yale University Press, 1997.
"Florence Kelley." Vroue werk 1800-1930, Besoek op 30 Maart 2017, http://ocp.hul.harvard.edu/ww/kelley.html.
Stebner, E. Die vroue van Hull House: 'n Studie in spiritualiteit, roeping en vriendskap. Albany, NY: State University of New York Press, 1997.
Bienen, Leigh. Florence Kelley en die kinders: fabriekinspekteur in die 1890's Chicago, New YorkL Leigh Bienen, 2014.
Die skandalige geheime wat in die huis van Grace Kelly skuil
Dit lyk nog steeds soos 'n toneel uit 'n sprokie: die aantreklike prins en die pragtige filmster, wat die verloofring van Cartier onthul wat hy pas aan haar gegee het-kompleet met 'n smaragdgesnyde diamant van 10,47 karaat omring deur twee stokbroodjies.
Op hul amptelike verlowingsfoto's van Januarie 1956 lyk Grace Kelly - reeds 'n Oscar -wenner op 26 vir "The Country Girl" - en His Serene Highness, prins Rainier van Monaco (32), stil tevrede. Die ma van die Hitchcock-blondine, Margaret, glimlag soet vir haar tweede jongste kind. Maar niemand se glimlag is groter en vroliker as dié van John B. "Jack" Kelly Sr., Grace se pa nie. Sy meisie was nie net op die punt om 'n prinses te word nie, maar hier was sy terug in haar heel eerste paleis-die statige herehuis in Philadelphia wat Jack, 'n eenmalige messelaar wat sy ambag in 'n fortuin as kontrakteur verander het, self gebou het.
Prins Rainier van Monaco en Grace Kelly saam met haar ouers, Margaret en John Getty Images
En nou was sy kans om die plek te wys. Op bevel van Jack het tientalle fotograwe deur die Kelly -herehuis gewemel - gloeilampe brandend en eis: "Genade, kyk hier!" Hulle noem haar prins selfs 'Joe', soos in 'Give us a smile, Joe! Beweeg jou gat, Joe! "
Media-vaardige Jack, 'n Demokratiese kragmakelaar wat FDR onder sy medewerkers getel het, het die fotograwe opdrag gegee om in skofte te werk.
'Ons sit al die TV -manne in die kelder neer en laat die steeds [fotografie] mans op die tweede verdieping. . . Dit is goed dat ek hierdie huis self gebou het, anders was ons nou al in die kelder, "verklaar die miljoenêrkontrakteur en druk met trots op sy bors oor hoe stewig die vloere was onder die gewig van 'n bataljon fotograwe.
Sowat 60 jaar later is die eens groot rooi baksteenhuis van Kelly weer in die kollig. Die seun van Grace en Rainier, prins Albert, die regerende monarg van Monaco, het die huis vir $ 754 000 gekoop, met die planne om dit te gebruik as die Amerikaanse kantore van die Princess Grace Foundation, wat toekennings en beurse toeken aan jong akteurs, regisseurs, dansers en ander in die vermaaklikheidsveld. Hy het gesê dat die plek ook van tyd tot tyd oop is vir openbare besigtiging.
Albert-wat 'n kinderjare Kersfees saam met sy susters, prinsesse Caroline en Stéphanie in die huis deurgebring het-noem die plek 'baie spesiaal vir ons gesin' en voeg by dat hy gelukkig was om dit te red 'van 'n nabye dood of ontwikkeling. "
Maar nie al die herinneringe is gelukkig nie, en Albert sal waarskynlik ook nie bereid wees om die demone te bespreek wat die Kellys se platinumlewe verduister het nie: alkoholisme, gesindheid, weghol tieners, verraad van moeders en 'n skandalige transseksuele aangeleentheid wat 'n belowende politieke loopbaan tot 'n val gebring het.
Grace Kelly se kinderhuis in Philadelphia New York Post
Ag, as hierdie mure kon praat.
As gevolg van die mag van die familie, die voorreg, die politiek, die Ierse Katolieke erfenis en baie skandale, is dit gereeld met die Kennedy -stam vergelyk.
En Grace was skaars die eerste van hulle om 'n loopbaan in vermaaklikheid te volg.
Een van Jack se broers, Walter, het 'n bekende ster geword-bekend as "The Virginia Judge"-in vaudeville en 'n netjiese fortuin verdien. Tog sterf hy sonder geld in 'n woonstel.
Nog een van sy broers, George, was 'n beroemde dramaturg wat in 1926 'n Pulitzer vir 'Craig's Wife' gewen het. Nietemin is hy in wese deur sy geslag van die familie verban weens sy homoseksualiteit. Behalwe dat hy sy geliefde as diensbediende aangestel het, word gesê dat hy deur 'n man met wie hy 'n verhouding gehad het, afgepers is.
Alhoewel daar gesê word dat George 'n vrouehaat en 'n antisemiet was, was hy die gunsteling oom van Grace, en sy het gereeld by hom gebly toe sy haar loopbaan in Kalifornië begin.
In net vyf kort jare - van 1951 tot 1956 - het die koel, pragtige aktrise daarin geslaag om 'n suksesvolle Hollywood -gehoor op te spoor, om nie te praat van baie van sy voorste mans nie. Alhoewel sy slegs 11 films in haar kort loopbaan gemaak het, was sy dikwels gekoppel aan haar medesterre. Terwyl sommige - soos Clark Gable ("Mogambo") of Bing Crosby ("High Society", "The Country Girl") - destyds enkellopend was, ander insluitend Gary Cooper ("High Noon"), William Holden (ook "The Country Girl ") en Ray Milland (" Dial M for Murder ") was baie getroud.
Soos die kritikus van The New Yorker, Anthony Lane, in 'n profiel van die aktrise wat in 2010 verander het, wonder: 'Slawende menseter of 'n maagdelike bruid?'
Selfs die huwelik van Grace is in twyfel getrek sedert haar dood in 'n motorongeluk in 1982 naby Monaco, op 52-jarige ouderdom. reëling onder leiding van Aristoteles Onassis, wat baie eiendom in Monaco besit het, om die posseël-prentjiemooi prinsdom te verander in 'n dobbel-mekka vir die rykes en beroemdes.
"Die regte bruid kan vir Monaco se toerisme doen wat die kroning van koningin Elizabeth vir Groot -Brittanje gedoen het," het Rainier gesê, 'n vennoot van die sindikaat wat 'n casino in Monaco besit het.
Grace Kelly (regs) saam met haar suster Lizanne Kelly Getty Images
Grace trou beroemd met 'n prins, maar haar broer, John B. Kelly Jr. (bekend as "Kell" in sy binnekring), het 'n berugte liefdesverhouding gehad met 'n 'koningin' wat 'n familievete aan die brand gesteek het en hom die kans gekos het om te word burgemeester van Philadelphia.
Lank voor Caitlyn Jenner was daar Rachel Harlow-nee Richard Finnochio, 'n mooi seuntjie van South Philly wat sy koninklike sobriquet verdien het toe hy 'n drag-show skoonheidskompetisie in New York gewen het, wat die onderwerp was van 'n bekroonde dokumentêr uit 1968 genaamd "The Koningin. "
Harlow het later 'n geslagsveranderingsoperasie ondergaan en die gasvrou geword van 'n Philadelphia-disko uit die 70's genaamd Harlow's. Dit is waar Kell - 'n bekende vrouespeler, sowel as 'n gewilde politikus soos sy pa, Jack - vir haar geval het nadat hy sy vrou, seun en vyf dogters verlaat het om die playboy -lewe te lei.
Kell, wat tydens die Olimpiese Spele in 1956 'n bronsmedalje in roei verower het, het gehoop om burgemeester van Philadelphia te word, teen 'n gewilde voormalige polisieman, die huidige Frank Rizzo.
In Februarie 1975 verskyn daar egter 'n storie in een van die stad se dagblaaie wat verklaar: "As Jack Kelly nooit burgemeester word nie, het hy waarskynlik sy ma die skuld."
Die matriarg van die Kelly -familie, Margaret, was op haar eie oor haar seun se verhouding - soveel so dat sy met twee invloedryke lede van die Demokratiese Party in aanraking gekom het en gevra het dat Kell nie die party se goedkeuring vir burgemeester sou ontvang nie. In die openbaar het sy gesê dat sy dit gedoen het omdat politiek die gesinslewe ontwrig.
Sy het privaat verneem van 'n veldtogplakkaat wat deur die administrasie van Rizzo voorberei is: "Sal die presidentsvrou Harlow wees?"
Margaret wou nie hê dat haar dogter, die prinses, skaam sou wees oor Kell se verhouding met 'n transseksuele blonde nie.
'N Vriend van Kell het aan 'n joernalis gesê dat die Kelly -matriarg "haar seun vernietig [het] en hom soos 'n dwalende seuntjie behandel het. Hy het haar uitgedaag en sy gaan hom regmaak. . . Kell was totaal verwoes. "
Harlow en Kell se verhouding het verbrokkel, net soos sy politieke loopbaan. In Maart 1985, toe hy uitdraf, stort Kell inmekaar en sterf aan 'n hartaanval. Hy was 57.
Ondanks Grace se roem, was Jack Sr. ' se gunstelingkind sy en Margaret se eersgeborene, Peggy, wat twee onstuimige huwelike verduur het wat met egskeiding geëindig het, waaronder een met 'n swaar drinker wat byna dood is in 'n dronk motorongeluk.
Een van Peggy se tweelingdogters, Mary Lee, het opslae gemaak toe sy op 15 weghardloop, maar 'n maand later werk sy as 'n kelnerin in 'n Des Moines, Iowa, koffiewinkel en woon saam met haar 18-jarige kêrel .
Toe die jong paartjie 'n maand later trou, weier Peggy om dit by te woon. Sy sterf in 1991 aan alkoholisme.
Grace Kelly wys haar verloofring aan haar ma, Margaret, langs prins Rainier en haar pa, John. AP
Die baba van die Kelly -gesin, Elizabeth (meestal bekend as Lizanne), was die naaste aan Grace. Hulle het saam opgetree in plaaslike teaterproduksies, en later het sy haar sterster -suster na fliekstelle vergesel. Toe Grace vermoor is, was dit Lizanne, 'n aandelemakelaarsvrou, wat die telefoon opneem en 'n tranerige prinses Caroline hoor sê: "Mamma is dood." Lizanne is in 2009 aan kanker oorlede.