Komatiïet-lawa was baie warm en baie vloeibaar; sy viskositeit was amper soos water s'n. Die ondersese vloei het in trôe plaasgevind en baie plat vulkane gevorm. Die bodem van die lawapype het met hulle hoë temperatuur die seebodem aangetas, wat termochemiese erosie genoem word. Vloeibare nikkelsulfied het dikwels in die bodem van die pype versamel en later gestol. Hierdie nikkelafsettings bestaan dikwels uit minerale soos pirrotiet, pentlandiet, chalkopiriet en piriet. Die nikkelgehalte kan 20% bereik en dit bevat ook platinummetale. Die groot verskil in temperatuur tussen die lawa en die seewater aan die oppervlak van die lawastroom lei tot die vorming van 'n skeletgroei van olivien en pirokseen, wat die kenmerkende spinifeks-tekstuur veroorsaak.
Die vroeë mantel[wysig | wysig bron]
Komatiïete soos die lawas van die Weltevreden-formasie in die Barberton-groensteengordel (3,27 Ga) gee belangrike inligting oor die samestelling van die vroeë aarde se mantel. Daar is min gesteentes van hierdie hoë ouderdom. Suurstofisotoopanalise aan olivien in hierdie lawas het waardes vir δ18O gewys wat omtrent 2% ligter is as in klippe wat uit die moderne mantelstam. Dit weerspieël dalk 'n heterogene samestelling van die mantel in die Argeïkum wat 'n oorblyfsel van 'n magma-oseaan in die Hadeïkum was.
Ander hemelliggame[wysig | wysig bron]
Die maankors van die Apollo 16-landingsplek bevat aansienlike hoeveelhede van 'n 'primitiewe komponent' wat baie soos die Aarde se komatiïet lyk. Dit het egter deur meteorietinslae omtrent 4,5 miljard jaar gelede gemeng geraak met anortosiet. Op die oppervlakte van Mars word komatiïete nie wydverspreid aangetref nie, hoewel hulle moontlik op groter diepte teenwoordig is. Op die maan Io wat taamlik klein is, maar 'n baie hoë temperatuur besit, vind uitbarstings van komatiïet in die kalderas plaas.