AARDKLOP 2016: "So ry Miss Daisy." | idontleaveiexit
AARDKLOP 2016: "So ry Miss Daisy."
Posted on November 10, 2016 by Lida Krüger
Deur: Alfred Uhry
Met: Sandra Prinsloo, John Kani, Jacques Bessinger
Beligtingsontwerp: Wolfie Britz
AV-ontwerp: Jaco Bouwer
Produksiebestuurder: Cintaine Schutte
7 Oktober 2016, 20:00
Hierdie produksie was met goeie rede 'n lokettreffer. Dit voel amper oorbodig om te sê die spel was uitstekend, siende dat twee veteraanakteurs die rolle van Hoke (John Kani) en Miss Daisy (Sandra Prinsloo) vertolk het. Die dekor was funksioneel en esteties treffend en die teks is baie goed aangepas by die Suid-Afrikaanse konteks. En tog voel ek dat my hele teaterervaring ontsettend voorspelbaar was, want teen dié tyd daag die teks nie werklik meer die gehoor uit nie (behalwe seker vir gehoorlede wat báie ver regs is). Waar Sandra Prinsloo uitgekryt is as 'n "hoer" deur die Afrikaanse pers toe sy in die tagtigerjare teenoor die einste John Kani in Miss Julie gespeel het, is beide van hulle vandag lieflingakteurs. Dus sál hierdie stuk goed verkoop. En daar is niks op sigself fout daarmee nie – inteendeel – die teaterindustrie, en kunstefeeste, het sulke stukke broodnodig.
"So ry Miss Daisy" se verhaallyn is bekend aan meeste teatergangers danksy die 1989 filmweergawe van die teks. Miss Daisy se seun voel dat sy ma nie meer moet karbestuur nie. Hy neem vir Hoke, 'n professionele chauffeur, in diens. Miss Daisy wil eers niks weet van die vreemdeling wat haar nou moet rondry nie, maar die twee raak mettertyd hegte vriende, ten spyte van die ras- en klaslyne wat hulle aanvanklik skei.
Die regisseur het innoverende maniere gebruik om die tonele wat in Miss Daisy se kar afspeel voor te stel. Hoke en Miss Daisy sit op stoele wat in ander tonele die interieur van haar huis voorstel. Die stoele is geskuif om hul posisies in die kar aan te dui. Hoke mimiek die stuurwiel en rathefboom. Straattonele word dan op 'n agterste skerm geprojekteer om die illusie te skep dat die karakters in 'n dorp rondry. Die kostuums was ook baie funksioneel. Hoke het deurgaans 'n driestuk pak klere aan, met 'n keps wanneer hy bestuur. Miss Daisy dra 'n beige Chanel pakkie met swart sykouse. Beide hierdie kostuums dien as 'n tipe uniform vir die karakters – Hoke is werklik in uniform, en daardie bepaalde Chanel pakkie spreek boekdele oor Miss Daisy se sosio-ekonomiese status en is neutraal genoeg om kostuumwisselings uit te skakel. Klein veranderings is aangebring soos die konteks vereis – so dra Miss Daisy byvoorbeeld verskillende hoede vir verskillende geleenthede.
En tog wens ek dat die stuk meer genuanseerd met die komplekse temas van klas, ras en weerloosheid omgegaan het. Die twee hoofkarakters steun albei sterk op stereotipes en die mooi vriendskap wat tussen hierdie twee onwaarskynlike mense ontwikkel slaag baie goed daarin om enige middelklas-skuldgevoelens oor kolonialisme te sus. Ek besef dat daar waarskynlik werklik mense bestaan het (en steeds bestaan) wie se konserwatiewe of rassistiese politieke oortuigings verander het as gevolg van 'n hegte vriendskap wat, onder watter problematiese omstandighede ookal, vir 'n Damaskus-ervaring gesorg het. En hulle stories moet vertel word. Maar ek wonder steeds of Suid-Afrikaanse gehore nie gereed is vir iets meer uitdagends nie.
Aardklop Alfred Uhry Birrie le Roux Christiaan Olwagen Cintaine Schutte Jaco Bouwer Jacques Bessinger John Kani Rocco Pool Saartjie Botha Sandra Prinsloo So ry Miss Daisy Wolfie Britz