'N Wetenskaplike Neem Op Katvoeding Deur Dr Rachel Boltz | Troeteldiere Huishouding
Dr Rachel Boltz is 'n veearts wat spesialiseer in kattehond en gebruik 'n bewysgebaseerde benadering. Dit beteken dat wanneer 'n vraag opduik, dr Boltz die bestaande wetenskaplike studies deeglik hersien deur haar uitgebreide kennis van kattefisiologie en anatomie te gebruik om die regte antwoorde op te stel. Toe ons haar met vrae oor kattevoeding genader het, het dr. Boltz ons 'n omvattende en gedetailleerde analise gegee van die huidige wetenskaplike begrip van voedingsoplossings vir katte.
Haar antwoorde dek algemene voedingsvraagstukke soos droë vs. nat en spreek ook spesifieke gesondheidstoestande aan waar 'n meer gespesialiseerde benadering nodig mag wees. Die volgende artikel is nie maklik om te verteer nie (vergewe die woord!). Dr Boltz bied ons baie inligting - alles op bewysgebaseerde wyse - en op 'n vlak wat baie kat eienaars fassinerend en aantreklik sal vind. As jy op soek is na 'n "bottom line" instruksies boodskap, voel vry om te slaan na die kat voed aanbevelings Dr Boltz bied aan die onderkant van hierdie artikel.
Wie is dr. Rachel Boltz?
Droë teen nat katvoedsel - wat sê die wetenskap ons eintlik?
Gewigsbekommernisse in spayed / neutered katte
Wat van algehele waterinname en hidrasie?
Voeding oorwegings by katte met nierprobleme
Voeding oorwegings vir katte met sistitis (blaas inflammasie)
Voeding oorwegings by katte met hipertiroïedisme
Voeding oorwegings in diabetiese katte
Kan 'n koolhidraatryke dieet diabetes in katte veroorsaak?
Ten slotte: Dr Boltz se Aanbevelings
Dr Boltz is gebore en opgevoed in die Metropolitaanse gebied van Michigan, VSA. Sy het in 1994 'n Baccalaureusgraad in Veekunde ontvang van Cornell Universiteit, 'n Magistergraad in Biologiese Wetenskappe van Oakland Universiteit in 1997 en het in 2001 met die honneursgraad van die Universiteit van Michigan se Universiteit van Veterinêre Geneeskunde gegradueer.
Na die gradeplegtigheid het sy na die San Francisco Bay Area, VSA, gegaan en die algemene praktyk ingeskryf. Die Morris Animal Foundation se "Thank You Vet for a Healthy Pet" -kompetisie het haar die beste veearts in Amerika vir 2008 genoem. Dr. Boltz het raad gesertifiseer deur die Amerikaanse Raad van Veterinêre Praktisyns in Feline Practice in 2009. Dieselfde jaar was dr. Boltz 'n Don-Lae Praktisynsgenoot aan die Universiteit van Kalifornië se Kollege vir Veterinêre Geneeskunde by Davis in Klein diergeneeskunde (2008-2009). Sy het onlangs gegradueer aan UC Davis se Hemodialise Akademie in 2016. Sy het verskeie boekhoofstukke oor kattebesmettelike siektes geskryf en oor katte spesifieke siektes, hantering en praktyk geleer. Verstaan ​​en aanspreek van die uniekheid van die katte mediese praktyk, van lae streshanteringstegnieke tot die behandeling van spesiespesifieke siektes, het dr Boltz se loopbaan omskryf.
Dr Boltz woon in die Peninsula Bay Area van Kalifornië met haar familie van katte. Die kat wat in die foto verskyn het (sy naam is Charlie) is sedert haar tweede jaar van veeartsenykunde by haar. Dr Boltz word geassosieer met Silicon Valley Veterinary Specialists geleë in San Jose, Kalifornië.
Hou aan om die artikel te lees, aangesien ek die virtuele mikrofoon self aan dr Boltz oorhandig sodat sy die vrae waarmee ons haar aangebied het, kan beantwoord.
Daar is geen konsekwente bewyse dat nat voedsel dieet beter is as droë kos dieet vir die gesonde, gewig-toepaslike kat.
Ingemaakte voedsel is oor die algemeen laer in kalorieë as ekwivalente droë kos diëte, wat hulle gebruik wenslik maak in oorgewig katte as 'n middel van gewigsverlies en beheer. Daar is studies wat daarop dui dat die relatiewe gebrek aan koolhidrate in ingemaakte diëte beter is vir gewigsverlies (en die meeste van hierdie studies is in diabetiese katte), maar 'n paar onlangse studies het die totale kalorie-inname getref, en nie noodwendig nutriënt verhouding nie. grootste effek op gewigsverlies in gesonde katte.
'N Kwessie van kommer is die uitwerking van neutering op die metabolisme van katte. Daar is baie werk gedoen om die gevolge van neutering te definieer. Bewyse toon duidelik getandeerde katte (manlik en vroulik) het laer energiebehoeftes as hul ongeskonde eweknieë en is dus geneig tot vetsug. Eenvoudig gestel, gematigde katte benodig minder kalorieë per dag.
'N Algemene stelling kan gemaak word dat indien 'n gesonde kat nie oorvol is nie, die formulering van voedsel (ingemaak teenoor droog) nie van 'n gewigsbeheer oogpunt krities is nie. Die energie-digtheid van die kos moet gebalanseer word met die voedingsaanbeveling van die vervaardiger. As 'n kat minder as die vervaardiger se riglyn vir die huidige gewig van die kat gevoer word, kan daaglikse voedingstowwe (soos byvoorbeeld taurine) nie voldoen word nie. Om hierdie rede, vir beduidende gewigsverlies doeleindes, is dit die beste om ingemaakte kos of spesiaal geformuleerde droë kosse vir gewigsverlies te kies. Die gebruik van sulke diëte vir gewigsverlies word verkies om te verseker dat die voedingsbehoeftes saam met kaloriebeperking nagekom word.
Baie dui op die hoër versadigingswaarde van nat / klam kos, waarvoor studies bestaan ​​(by mense en honde) wat hierdie idee ondersteun."Satiety value" verwys lus na die persepsie van volheid en dus tevredenheid (en gebrek aan "honger") vir 'n tydperk.
Dit blyk 'n goeie argument vir die gebruik van ingemaakte kos in katte in 'n gewigsverlies regime. Dit beteken egter nie dat die voeding van nat voedsel die enigste manier is of selfs die beste manier om gewigsverlies vir elke kat te bewerkstellig nie. Verskeie studies het vergelyk met kalorie-pasgemaakte nat- en droëvoedselbereidings wat geen verskil in gewigsverlies of oënskynlike versadiging van die proefpersone het nie. Ander studies het tot die gevolgtrekking gekom dat ingemaakte diëte tot minder "bedelgedrag" lei, wat as 'n uitdrukking van honger beskou is.
Versadiging is moeilik om akkuraat te evalueer in katteproefvakke, sodat die effek van nat teenoor droë kos op 'n kliënt en hul kat dalk nie voldoende voorspel word deur hierdie studies nie. Kortom, nat kos teoreties moet maak katte vol vir 'n langer tydperk as 'n kalorie-ekwivalente gedeelte droë kos. Wat ons nie vir seker weet nie, is dat dit eintlik wel gebeur.
Eise wat ingemaakte kosse hupstoot gee aan die totale daaglikse waterinname relatief tot droë kosse word gereeld bespreek. Trouens, studies toon aan dat die totale daaglikse waterinname by katte wat ingemaak word, groter is as die wat met droë kos gevoer word. Gesonde katte wat droë kos verbruik, drink meer as katte wat nat kos verbruik (ten minste dit is wat die meeste studies toon). Oor die algemeen neem 'n kat op 'n ingemaakte voedsel dieet meer daaglikse water in as 'n kat op droë kos, alhoewel die kat op droë kos meer drink.
Wat nie bekend is nie, is dat die algemene konsentrasie van die hidrateringstatus en die behoud van 'n gesonde kat deur 'n gesonde kat aansienlik verander word deur die waterkonsentrasie van die voedingsmiddel. Dit is ook nie bekend hoeveel gesonde katte eintlik nie misluk daaglikse water vereistes voldoen aan 'n droë kos dieet met gratis toegang tot vars water. Vir die gesonde kat met goed funksionering niere, lei verbruik van droë of ingemaakte diëte tot soortgelyke urienkonsentrasies. 'N Studie wat nie objektief die hidrateringsstatus van gesonde katte op ingemaakte en droë kosdieet bevat nie, is nie aan hierdie skrywer bekend nie. So 'n studie sou nuttig wees om die nut van ingemaakte kos in gesonde katte te evalueer vanuit 'n water homeostase standpunt.
Daar is ook geen studie (na die skrywer se kennis) wat 'n herbeskermende effek toon van verhoogde totale waterinname bo die daaglikse vereistes in 'n gesonde kat. 'N Normale funksionele katte-nier werk de novo om water baie te bespaar. Katte benodig in die algemeen minder water as die meeste soogdiere (ongeveer 60ml / kg / dag), en hulle het ook 'n laer dorsrespons as die meeste soogdiere. Die voordelige effek van verhoogde waterinname bo daaglikse vereistes met ingemaakte teenoor droë kos in die gesonde kat is nie bekend nie.
Dit gesê, vir gesonde katte wat nie aan hul totale daaglikse waterinname vereistes voldoen nie, kan 'n ingemaakte dieet die beste manier wees om te voed. Hierdie skrywer is nie bewus van 'n studie wat beskryf of selfs aandui watter persentasie gesonde katte wat 'n droë voedsel dieet verbruik nie, voldoen aan die daaglikse watervereistes (en wat vermoedelik subklinies en chronies gedehidreer sal word). Die gevolge van chroniese dehidrasie, in die algemeen, is veranderlik en nie-spesifiek. Chroniese dehidrasie is by mense betrokke by: moegheid, hardlywigheid, bloeddrukveranderinge, suurbasiswanbalanse, verhoogde cholesterol, velafwykings, asma, allergieë, spysverteringskanale, gesamentlike styfheid, blaas / nierversteurings en gewigstoename. Dit is nie bekend of dit ook by katte voorkom nie.
In hardnekkige katte word 'n alles-droë kos dieet gedink om by te dra tot die ontwikkeling van hardlywigheid in vatbare katte. 'N geblikte voedsel dieet, dikwels met bykomende water by die maaltyd, is 'n hoeksteen van terapie vir hierdie pasiënte.
Kom ons kyk na katte met nierprobleme, soos by chroniese nierversaking (CRF). In hierdie gevalle is die nier self nie in staat om water uit urine te absorbeer nie en so verloor die kat dit. Die gevolg is verdunde urine en 'n klinies gedehidreerde kat. Sulke katte is in negatiewe waterbalans en daarom drink hulle meer (omdat hulle brein hulle aandui deur dors te veroorsaak). As gevolg van 'n laer dorsreaksie wat vererger met ouderdom, en in pas met verhoogde waterverlies deur die nier, kan hierdie katte nie rehidreer deur alleen water te gebruik nie. Dit is gewoonlik die geval dat sulke katte parenterale middels benodig om voldoende hidrasie te verkry (soos SQ of IV vloeistowwe) en voedselbereidings wat die totale totale waterinname stimuleer, het 'n plek in voedingsondersteuning van hierdie pasiënte.
Die meeste voorskrifte van nierkosse wat beskikbaar is vir katte, het 'n verskeidenheid ingemaakte preparate om katte te lok om hulle te eet. Hierdie diëte het relatief lae proteïeninhoud, verhoogde kalium, lae fosforinhoud en (in die algemeen) 'n hoogs verteerbare koolhidraatbron. Aanbevelings om water by die nat kos te voeg, voldoende toegang tot vars water en die gebruik van subkutane vloeistowwe te verseker, is almal bedoel om die verhoogde hidrasiebehoeftes van katte met niersiekte aan te spreek. Bewyse ondersteun ingemaakte voedselverbruik verhoog daaglikse waterverbruik oor katte wat droë kos eet. Dit maak ingemaakte kos (of OTC of voorgeskrewe diëte) vir nierversakingskatte wenslik, selfs al word dit nie verwag dat die ingemaakte voedsel die dehidrasie wat veroorsaak word deur verminderde nierfunksie, regstel nie.
Proteïenbeperking is 'n belangrike behandelingspunt vir CRF (chroniese nierversaking) katte, aangesien proteïen katabolisme lei tot stikstofafval wat hoofsaaklik deur die niere uitgeskei moet word. Disfunksionele niere is nie in staat om hierdie verbindings so doeltreffend uit te skei nie en sodoende bou hulle in die bloed op. Dit lei tot 'n uremiese toestand, wat (onder ander effekte) die kat siek laat voel.
Proteïenbeperking word dus gesê om kwaliteit van lewe te handhaaf. Die proteïenbehoeftes van katte ouer as 11 jaar oud (wat saamval met verhoogde voorkoms van nierversaking) verhoog egter eintlik mettertyd. In sommige ouer katte kan die voeding van 'n dieet geformuleer word vir die groeiende katjies die mees geskikte manier wees om te voed. Byvoorbeeld, 'n 14-jarige kat met verlies aan spiermassa en stadium 2 CRF kan eintlik beter met 'n ingemaakte kattekos met 'n fosforbindmiddel dan 'n ingemaakte niervoedsel.
Byna al die voorgeskrewe renale diëte is proteïen beperk in beide die nat en droë formulerings. Onlangse formulerings het verhoogde kalorie-inhoud deur meer vet te voeg, wat nuttig is vir gewig instandhouding in hierdie pasiënte wat geneig is om gewig te verloor (veral in die latere stadiums van CRF). Vet is egter nie 'n boublok vir spiere nie, net proteïen is. Sommige katte het dalk meer proteïen nodig as ander, afhangende van hul graad van siekte en ouderdomverwante katabolisme. Daarom is die idee van dalende proteïenverbruik van elke kat met nierversaking nie altyd die beste opsie nie, en die deegverklarings oor hoe om elke CRF kat te voed, is onmoontlik om te maak.
Die beste dieet aanbevelings vir CRF katte word voorgestel deur die stadium van nierversaking (sien www.iris-kidney.com) en gelyktydige siektetoestande. In die algemeen is fosforbeheer getoon om die lewe van geaffekteerde katte te verleng. Vir katte met IRIS stadium 2 en vroeë 3 CRF kan fosfor die belangrikste voedingstowwe wees om te beheer. Fosforbeheer word bewerkstellig deur diëte laag in fosfor en die gebruik van fosfaatbinders te voer. Alle renale diëte word geformuleer met lae fosfor, wat hulle 'n goeie alternatief maak om te oorweeg (selfs as die proteïenvlakke laer is).
Ingemaakte diëte is voorgestel om sistitisgevalle by katte te bestuur, aangesien die verhoogde waterinname gedink word om urineverdunning te bevorder. Dit geld vir ingemaakte diëte wat geformuleer is vir katte met urinêre blaas siektes (obstruktiewe of nie-obstruktiewe sistitis met of sonder kristallurie).
Voorgeskrewe diëte gebruik verskillende metodes om superversadiging van elemente in die urine te voorkom deur nier diuresis te bevorder. Alhoewel beide nat en droë formulerings beskikbaar is, lei die ingemaakte voedsel meer betroubaar tot urineverdunning. Die meeste OTC-dieette benader nie die voorskrifformasies nie, maar is beter as meer standaard instandhoudingsdiëte. In die meeste gevalle lei OTC-nat voedsel (sonder toegevoegde water) nie tot 'n verminderde urinekonsentrasie onder 1.035 nie (dit is die standaard aanbevole terapeutiese drempelkonsentrasie om blaassteenvorming te voorkom).
Dit gesê, katte wat die voorskrif droë kos eet, bereik dikwels ook nie daardie drempel nie. As urineverdunning die hoofdoelwit is, veral by katte met herhaalde aanvalle van obstruktiewe blaasartrose met kristallurie, kan die dunne urinêre voorgeskrewe diëte die beste kans hê om die doel te bereik.
Daaglikse waterbehoeftes het getoon dat dit by katte met onbehandelde hipertireose verhoog. Die geïnduseerde hiper-metaboliese toestand wat veroorsaak word deur oortollige skildklierhormone, lei tot verhoogde waterverlies en verminderde instandhouding van water deur die MI-kanaal, longe en niere deur direkte en indirekte aksies. As gevolg daarvan toon die kat tekens van poliurie (PU = meer urinering) en polydipsie (PD = meer drink).
Die presiese meganisme van PU / PD in die hipertiroïedkat is nie definitief gedefinieer nie, maar die gekombineerde gevolg is dikwels kliniese dehidrasie. Daarbenewens is die dorsrespons van katte nie robuust nie, en dit daal as katte ouderdom. Verhoogde waterverlies en verminderde verbruik maak dit baie moeilik vir onbehandelde hipertiroïedkatte om water en vloeistofbalans te bereik. Vir hierdie pasiënte sou ingemaakte diëte met 70-80% water verwagte voordeel hê deur die totale daaglikse waterinname te verhoog.
Dit is waarskynlik dat die vertroue op waterinname van voedsel en toegang tot water vir bykomende aanvulling nie genoeg sal wees om die verhoogde waterbehoeftes van die onbehandelde, hipertiroïedkat te versag nie. Hierdie katte benodig gewoonlik eksogene vloeistofterapie. Die goeie nuus is dat die behandeling van hipertiroïedisme met terugkeer van normale skildklierfunksie help om die kat terug te bring na 'n toestand van voldoende hidrasie en verlaag die daaglikse waterbehoefte terug na 'n bestendige toestand. 'N Kat met ongekompliseerde hipertiroïedisme wat medisyne kry om te beheer, of behandeling om op te los, kan of kan nie die voordeel van 'n ingemaakte voedsel dieet hê as hul waterbehoeftes normaalweg terugkeer nie.
Dit vra die vraag: Hoe weet ons wat 'n kat se vereistes in die werklike lewe is en hoe kan ons die verandering voorspel namate die tyd beweeg? Die beste alternatief vir die monitering van 'n kat se kliniese hidrateringsstatus is om te assesseer vir tekens wat dui op dehidrasie (soos veltoring, jaskwaliteit, vogvochtigheid, ens.). Hierdie tekens kan egter subtiel wees in die sagte dehidreerde kat en miskien is 'n "beste raaiskoot" die enigste realistiese antwoord.'N Kat met niersiekte, diabetes mellitus of hipertiroïedisme, wat PU / PD is, moet veronderstel word om gedehidreer te word. In daardie geval is toenemende daaglikse waterverbruik bo die huidige water inname nuttig. Enige middele om dit te bereik, met ingemaakte voedsel, aanvullende water of parenterale vloeistofadministrasie, moet oorweeg word.
Dit is die moeite werd om te noem dat ingemaakte diëte betrokke was by die etiologie van hipertiroïedisme, aangesien dit tiroïedversteuringschemikalieë (goitrogenen), onbehoorlike jodiumvlakke of ander nutriëntwanbalans kan bevat. Tot op datum het geen studies 'n direkte verband tussen spesifieke omgewings- of voedselverwante blootstelling en die ontwikkeling van hipertiroïedisme getoon nie. Daar is 'n algemene gevoel dat kattehiperthyroidisme 'n multimodale etiologie het wat nie vir 'n enkele veroorsakende middel vereenvoudig kan word nie. Meer navorsing is nodig om die rol van voeding in die patogenese van hierdie siekte verder te definieer, en dit maak ons ​​beslis moeilik om vrae oor hoe om 'n hipertiroïed kat te voed.
Diabetiese katte vorm 'n spesiale voedingsuitdaging. Die meeste diabetiese katte het tipe 2 diabetes mellitus, wat 'n siekte is wat gesentreer is op glukosetoksisiteit. Dieetmodifikasie is die sleutel tot suksesvolle bestuur vir alle diabetiese katte, ongeag of hulle eksogene insulien benodig of nie.
Daar is baie literatuur oor die bestudering van diabetiese katte en die effekte van 'n hoë versus lae koolhidraatdieet. Die werk van dr. Deborah Greco oor hierdie onderwerp het ons huidige begrip van die voedingsverband tot suksesvolle bestuur van diabetes mellitus gevorm. Sy het die idee gegaan dat alle voordiabetes- en diabetiese katte geëet moet word.
Toe Dr Greco eers haar navorsing begin het, was daar nie so iets soos proteïenryke, lae koolhidraat kibble nie. Daarom was die enigste lae-karbo-alternatief ingemaakte dieet. Haar navorsing het herhaaldelik gedemonstreer dat maagdelike diabetiese katte wat 'n ingemaakte voedsel dieet verloor het, gewig verloor het en dat 'n hoë persentasie van hulle nooit insulien benodig of insulien kon stop nie. Die kern van haar aanvanklike gevolgtrekkings was dat 'n lae koolhidraat dieet die belangrikste faktor is wat glukosetoksisiteit omkeer en dus diabetes.
Met verloop van tyd het die gevolgtrekking effens wankel. Later navorsing (beide haar eie en ander) het aan die lig gebring dat dit die relatiewe laer kalorieë van ingemaakte voedsel dieet - en die daaropvolgende gewigsverlies - is die belangrikste bepalende faktor vir bloedglukose regulasie in oorgewig katte.
Tans is daar baie hoë proteïen droë formules beskikbaar wat nie in die vroeë dae van dr Greco se navorsing beskikbaar was nie. Die huisboodskap is dat kaloriebeheer (ongeag proteïenvlak) deur gewigsverlies en instandhouding die belangrikste tussenkomspunt is vir die beheer van katlike diabetes.
Dit is belangrik om die verskil tussen 'n 'lae koolhidraatdieet' en 'n 'hoë proteïendieet' te verstaan. 'N "Lae koolhidraatdieet" kan ook hoë proteïen, hoë vet of albei wees. As kalorieë nie deur koolhidrate verskaf word nie, moet vet of proteïen die grootmaat opneem. Baie "hoë proteïen" droë kosse is eintlik hoog in beide proteïen en vet. Die gevolg is dat baie hoë proteïen droë kosse baie kalorieë bevat. As porsiebeheer nie streng uitgeoefen word nie, sal katte op hierdie tipe droë kos diëte (of voorskrif of OTC) aansienlike gewig kry. Vir die gemiddelde huis kat is gewigstoename nie die doelwit nie. Verre ingemaakte diëte is die betroubaarste bron van 'n lae koolhidraatmeel wat die meeste kalorieë van proteïen afkomstig het en verskaf dus nie 'n oorvloed van kalorieë nie.
Proteïen- en koolhidraatinhoud is belangrik in die beheer van daaglikse bloedsuikerpieke by diabetiese menslike pasiënte. Dieet vet is belangrik in kalorie en gewig beheer. Al drie konsentreer om oomblik-tot-oomblik en algehele glukose beheer te bepaal. Proteïenverbruik, in die algemeen, vonk nie 'n beduidende insulienrespons nie, en daarom is 'n proteïenryke, laevet dieet die hoeksteen terapie in die bestuur van diabetes. Menslike diabetiese pasiënte word aangeraai om die inname van eenvoudige suikers aansienlik te beperk ten gunste van vesel- en ander komplekse koolhidrate. Die glukemiese indeks van koolhidrate in voedsel is 'n sentrale kwessie vir diabetesbestuur by mense, en die rol van vesel tot stadige koolhidraatvertering en stomp insulienpieke is goed gevestig.
Glykemiese indeks, per se, word nie aangespreek in kattekatte nie. Die koolhidraatbron van baie katvoedsel bevat die styselgedeelte van plante soos rys, koring, hawer en koring. Baie troeteldiervoedsel gebruik nou hele en rou korrels in plaas van die verfynde produk. Dit sal waarskynlik die glykemiese impak van 'n "koolhidraatryke" dieet verander. Inderdaad, voor die koms en popularisering van "hoë proteïen, lae koolhidraat" diëte, veselryke lae vet of kalorie-beheerde dieet was die voedsel wat aanbeveel word vir katte diabetiese pasiënte.Een studie in katte het getoon dat terwyl diabetiese katte met 'n hoë vesel (12% vesel, droë stof) versus lae vesel (1% vesel, droë stof) dieet laer bloedglukosevlakke gehad het, was daar geen beduidende verskil in glikosileerde hemoglobien konsentrasies of in insulienvereistes tussen die groepe. In 'n studie wat in vergelyking met diabetiese katte 'n lae koolhidraat-lae vesel-ingemaakte dieet gevoer het met diegene wat 'n matige koolhidraat-hoë vesel-ingevoerde dieet gehad het, het vakke in albei groepe 'n beduidende afname in serumglukose en fruktosamienvlakke oor 'n tydperk van 16 weke gehad. , maar aansienlik meer katte wat die lae koolhidraat-vesel dieet ontvang het, het teruggekeer na 'n insulienvrye toestand. Hierdie studies dui daarop dat die rol van vesel in die regulering van bloedsuiker in die diabetiese kat nie benader kan word deur die effekte wat by mense aangetref word nie.
Glykemiese indeks, per se, word nie aangespreek in kattekatte nie. Die koolhidraatbron van baie katvoedsel bevat die styselgedeelte van plante soos rys, koring, hawer en koring. Baie troeteldiervoedsel gebruik nou hele en rou korrels in plaas van die verfynde produk. Dit sal waarskynlik die glykemiese impak van 'n "koolhidraatryke" dieet verander. Inderdaad, voor die koms en popularisering van "hoë proteïen, lae koolhidraat" diëte, veselryke lae vet of kalorie-beheerde dieet was die voedsel wat aanbeveel word vir katte diabetiese pasiënte. Een studie in katte het getoon dat terwyl diabetiese katte met 'n hoë vesel (12% vesel, droë stof) versus lae vesel (1% vesel, droë stof) dieet laer bloedglukosevlakke gehad het, was daar geen beduidende verskil in glikosileerde hemoglobien konsentrasies of in insulienvereistes tussen die groepe. In 'n studie wat in vergelyking met diabetiese katte 'n lae koolhidraat-lae vesel-ingemaakte dieet gevoer het met diegene wat 'n matige koolhidraat-hoë vesel-ingevoerde dieet gehad het, het vakke in albei groepe 'n beduidende afname in serumglukose en fruktosamienvlakke oor 'n tydperk van 16 weke gehad. , maar aansienlik meer katte wat die lae koolhidraat-vesel dieet ontvang het, het teruggekeer na 'n insulienvrye toestand. Hierdie studies dui daarop dat die rol van vesel in die regulering van bloedsuiker in die diabetiese kat nie benader kan word deur die effekte wat by mense aangetref word nie.
Dus, die vraag is: Voer 'n verpligte karnivoor 'n koolhidraatryke dieet (soos die standaard droë kibble) voor om hulle te ontwikkel om diabetes te ontwikkel?
Die inleiding in S. Thiess et al's. studie (S. Thiees et al. Effek van hoë koolhidraat en hoë vet dieet op plasma metaboliet vlakke en op die glukose toleransie toets in ongeskonde en neutered manlike katte, Journal of Feline Medicine and Surgery (2004) 6, 207-218) maak 'n opsomming van die algemene ooreenkoms en begrip van die unieke katte metabolisme en natuurlike dieetaanpassings:
"Die kat tydens sy evolusionêre ontwikkeling is styf aangepas vir 'n dieet hoog in proteïen (54% DM) en lae koolhidrate (8% DM) (Scott, 1981), met sy natuurlike dieet wat slegs bestaan ​​uit voedsel van dierlike oorsprong ( Lindemann, 1953; Rohrs, 1987). Hierdie aanpassing word goed weerspieël deur sy unieke metabolisme van voedingstowwe, wat die kat 'n ware en streng karnivoor maak. In vergelyking met die omnivore hond het katte laer aktiwiteite van koolhidraatverteringsmiddels in die spysverteringskanaal (Kienzle, 1993a, c), stadiger glukose-inkorposietempo in glikogeen (Ballard, 1965) en verlengde glukose-elimineringstyd in die glukose-toleransietoets (Kienzle , 1989). Hierdie feite impliseer dat die kat as 'n vleisetende dier nie goed aangepas is om maklik glukoselastes te metaboliseer nie.
Op 'n tipiese vleisetende dieet, wat lae koolhidrate is, kan die katte lewer genoeg glukose lewer om die glukose afhanklike weefsels van die liggaam te verbrand (Ballard, 1965). Die hoë proteïeninhoud van die dieet verskaf die steeds hoë aktiewe glukoneogene weë met 'n deurlopende bron van substrate (Rogers et al., 1977). Op grond van al hierdie feite is geen dieetvereiste vir koolhidrate vir katte ingestel nie (MacDonald et al., 1984). Aan die ander kant bevat kommersiële katvoedsel dikwels aansienlike hoeveelhede koolhidrate, hoofsaaklik as stysel (De Wilde en D'Heer, 1982; Morris et al., 1977). Volgens die karnivore konneksie-teorie van Brand Miller en Colagiuri (1994) kan onnatuurlike hoë koolhidraat inname by karnivore, veral dié met 'n hoë glukemiese indeks, bydra tot die ontwikkeling van diabetes mellitus. Sulke diëte, deur middel van hoër postprandiale insulienresponse, kan lei tot oormatige stimulering van die pankreas-b-selle en hul uitputting en uiteindelik tot diabetes mellitus ... "Klik om uit te brei ...
In die bogenoemde studie het die skrywers geen verskil gevind in die reaksie op dieet tussen die gemuteerde en onvoltooide toetsvakke nie. Na 'n ses weke voedingsproef het katte wat die hoë vet dieet gevoer het (5.5g +/- 1.4 per 100g kos, vergeleke met 2,8 +/- 0,8 g per 100g kos) aansienlik hoër triglyseried- en cholesterolvlakke, 'n effens verlengde glukose opruiming en 'n statisties beduidende vermindering in akute insulienrespons op glukose as dié wat die hoë koolhidraatdieet gevoer het.
Dit dui daarop dat diëte wat ryk is in vet, pankreas insulienafskeiding en algehele reaksie op glukose kan verminder, wat hierdie diere aan diabetes kan voorspel. 'N Oorvloed van soortgelyke studies in die mens het gelei tot die huidige begrip van glukosetoksisiteit en die diabetiese toestand. Dit mag wees dat sommige van die konsepte wat in die menslike letterkunde ondersteun word, van toepassing is op katte diabetiese pasiënte, al is een spesie nie 'n perfekte model vir die ander nie.
Dit dui daarop dat diëte wat ryk is in vet, pankreas insulienafskeiding en algehele reaksie op glukose kan verminder, wat hierdie diere aan diabetes kan voorspel.'N Oorvloed van soortgelyke studies in die mens het gelei tot die huidige begrip van glukosetoksisiteit en die diabetiese toestand. Dit mag wees dat sommige van die konsepte wat in die menslike letterkunde ondersteun word, van toepassing is op katte diabetiese pasiënte, al is een spesie nie 'n perfekte model vir die ander nie.
Volgens hierdie skrywer is die beste manier om 'n kat te voed, die beste weergawe van wat die kat sal eet, te voed. Die grootste kommer is dat die kat eet. As die kat nie eet wat jy wil hê dit moet eet nie, voer dit dan iets wat dit sal eet.
Die volgende kommer is die gehalte van kos. As ek dink aan kattekos- en troeteldierkorporasies, ek echo die gedagtes van Dr. Mark E. Pederson (gepubliseer op sy blog, www.animalendocrine.com):
"Vir kat eienaars, beveel ek aan dat hulle kies twee of meer troeteldier kos maatskappye wat bekend is 'n goeie rekord te hê en voer die kosse. Ek kies ook voedsel wat 'n AAFCO-voedingseis dra om volledig en gebalanseerd te wees vir 'n volwasse of senior kat. Ek sal baie versigtig wees om 'n kleiner maatskappy as primêre verskaffer vir jou kat se kos te kies.
Klein troeteldier maatskappye is minder geneig om veeartsenykundige spesialiste op hul personeel te hê, en daarom kan hul dieet nie altyd gebalanseer word nie en kan dit lei tot voedingsgebreke.
Benewens roterende handelsmerke, hou ek ook van verskillende soorte geure. Hoekom? Ek glo dit is veiliger om tussen handelsmerke te draai, aangesien maatskappye hul dieet anders uiteensit. Dit help ook om vas te stel watter handelsmerke en geure en kosse die kat verkies; aangesien dieetvoorkeure mettertyd kan verander, wissel die kos om 'n goeie aptyt te handhaaf, veral as die kat ouderdomme is. "Klik om uit te brei ...
Derdens beskou ek formulerings (ingemaakte teenoor droog). Belangrikste in hierdie oorweging is as die kat hou van ingemaakte kos, of as dit droë kos verkies. Met seldsame uitsondering voel ek nie dat katte wat droë kos verkies nie, gedwing moet word om nat kos te eet. My uitsonderings is: oorgewig diabetiese katte wie se bloedglukose nie goed bestuur word nie en katte met 'n herhaalde geskiedenis van obstruktiewe blaasstene waar 'n verdunde urinêre konsentrasie nie anders bereik kan word nie.
Oor die algemeen lei ek my pasiënte om balans te vind. Ek voed daagliks beide nat en droë kosse deur verskeie groot troeteldierkosvervaardigers. Ek voed 'n vasgestelde bedrag aan elke kat per dag en monitor sy of haar inname. Ek het katte in verskillende lewensfases, van twee jaar tot 17,5 jaar oud. Ek voed my tweejarige verskillende formulerings as my 17.5-jarige en in verskillende verhoudings nat om te droog (volgens hul voorkeure).
Dr. Rachel se katte
Ek moedig elkeen van julle aan om jouself op te voed (wat deur hierdie lees jy dit duidelik probeer), soek leiding van professionele persone, en pak alles saam met 'n soutkorrel. Gaan dan huis toe en bied jou kat kos aan wat vir jou albei werk. Vir meer wetenskaplike inligting oor kulinêre voeding, probeer ook hierdie aanlyn boekie.
← Mej. Kitty
'N Kat wat in die donker gloei - Onderhoud met professor Leslie Lyons, Deel 3 →
Pyothorax in Katte