Hoe Anne Boleyn die Tudor -hof verander het - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe Anne Boleyn die Tudor -hof verander het
Vandag is Anne Boleyn een van die mees herkenbare figure van die vroegmoderne tydperk, vol van allure, skandale en bloedvergieting. Anne, wat dikwels net tot die term 'onthoofd' was, was in werklikheid 'n inspirerende, kleurvolle, maar tog ingewikkelde karakter en verdien haar eie ruimte in die geskiedenis. Hier is die maniere waarop Anne die hof in Tudor stormloop, onverskillig, modieus en noodlottig.
Sy reël haar eie wedstryd in Henry Percy
Lank voordat sy koningin van Engeland geword het, was Anne betrokke by 'n skandaal oor 'n ander Tudor -edelman, Henry Percy, 6de graaf van Northumberland. Terwyl hulle in die vroeë twintigerjare verlief geraak het, het hulle in 1523 in die geheim verloof geraak. Sonder die toestemming van Percy se pa of die koning, was die onderskeie gesinne saam met kardinaal Wolsey geskok oor die liefhebbers se plan om hul eie sake te reël.
Medalje van Henry Percy (Beeldkrediet: CC)
Soos gewoonlik met edele huwelike, was Anne en Henry Percy reeds bedoel om met ander mense te trou, wie se rykdom en status hul gesin se ambisies sou bevorder en die nodige politieke geskille sou besleg. Percy se pa het veral geweier om die wedstryd toe te laat, en glo dat Anne nie die hoë status van haar seun waardig was nie. Ironies genoeg kan Henry VIII se eie belangstelling in Anne ook 'n rede wees waarom hulle nie getroud is nie.
Nietemin het Percy toegegee aan sy pa se bevele en het Anne verlaat om met sy voorgenome vrou Mary Talbot te trou, met wie hy ongelukkig 'n ongelukkige huwelik sou deel. Sy voortgesette liefde kan egter gesien word in 'n staaltjie uit Anne se verhoor waarin hy die jurie was. Toe hy hoor dat sy veroordeel is om te sterf, val hy inmekaar en moet uit die kamer gedra word.
Dr Suzannah Lipscomb is 'n omroeper en hoof van die fakulteit en senior lektor in vroeë moderne geskiedenis aan die New College of the Humanities.
As gevolg van haar pa se diplomatieke loopbaan op die vasteland, het Anne 'n groot deel van haar kinderjare in die buitelandse howe van Europa deurgebring. Die hoof hiervan was by die Franse hof van koningin Claude, waarin sy 'n belangstelling in letterkunde, kuns en mode gekweek het en goed vertroud was met die hoflike liefdespel.
Koningin Claude van Frankryk met verskeie vroulike familielede. Anne was 7 jaar by haar hof. (Beeldkrediet: Public Domain).
By haar terugkeer na Engeland in 1522, het sy haar as die perfekte vroulike hofdienaar voorgestel en vinnig die aandag getrek as 'n stylvolle en intrigerende jong vrou. Tydgenote geniet hul voorkoms in die mode, terwyl haar ikoniese "B" -ketting steeds kykers van haar portretkuns intrigeer.
Anne was 'n uitstekende danser en sangeres, kon 'n aantal instrumente bespeel en mense in 'n pittige gesprek gevoer. In haar eerste hofwedstryd verblind sy in die rol van "Volharding", 'n gepaste keuse in die lig van haar lang hofmakery met die koning. Haar blink teenwoordigheid by die hof word saamgevat deur die Franse diplomaat Lancelot de Carle, waarin hy verklaar dat sy in haar 'gedrag, maniere, kleredrag en tong' hulle almal uitgeblink het '.
Dit is dus nie moeilik om te dink hoe so 'n vrou die aandag van Henry VIII kon trek nie.
Huwelik met die koning
Anne stuur skokgolwe deur die hof toe onthul word dat sy met Henry VIII gaan trou. Vir 'n koning om minnaresse aan te hou, was dit ongewoon, vir hom was dit ongewoon om 'n vrou op te lei tot koningskap, veral toe 'n geliefde koningin reeds op die troon sit.
Deur te weier om Henry se minnares te word soos haar afgedankte suster was, het Anne die konvensie verontagsaam en haar eie pad in die geskiedenis afgesny. Aangesien Engeland nog onder die duim van die pousdom was, sou die egskeidingsproses nie maklik wees nie, en het dit ses jaar (en 'n paar wêreldwye veranderings) geneem om dit te onderneem.
'Henry's Reconciliation with Anne Boleyn' deur George Cruikshank, c.1842 (Image Credit: Public Domain).
Intussen het Anne mag en aansien gekry. Sy het die Marquessate of Pembroke verleen en haar tot 'n status gepas wat by koninklikes pas, en vergesel die koning in 1532 op 'n suksesvolle reis na Calais om die Franse koning se huwelik te ondersteun.
Maar nie almal het hierdie huwelik verwelkom nie, en Anne het gou vyande bymekaargemaak, veral dié van Catherine of Aragon se faksie. Catherine self was woedend en wou nie die egskeiding aanvaar nie, en in 'n brief aan Henry het sy verdoemend na Anne verwys as 'die skandaal van die Christendom en 'n skande vir jou'.
Alhoewel min bekend is oor die ware rol van Anne in die bevordering van die Engelse Reformasie, het baie haar as 'n stil kampioen van hervorming geïnsinueer. Waarskynlik beïnvloed deur hervormers op die vasteland, het sy Lutherse gevoelens uitgespreek en Henry beïnvloed om hervormende biskoppe aan te stel.
Sy het weergawes van die Bybel gehou wat vanweë hul Lutherse inhoud verbied was, en het hulp verleen aan ander wat uit hul samelewing geval het as gevolg van hulle godsdienstige oortuigings. Daar word ook gesê dat Anne Henry se aandag gevestig het op 'n ketters -pamflet wat monarge aanmoedig om die korrupte mag van die pousdom te beperk, wat miskien sy geloof in sy eie mag versterk.
Bewyse van haar vooruitskouing kan ook gevind word in haar persoonlike Book of Hours, waarin sy 'le temps viendra' geskryf het wat beteken 'die tyd sal kom' saam met 'n astrolabe, 'n sleutelsimbool van die Renaissance. Dit wil voorkom asof sy op verandering wag.
Dan gesels met een van die voorste kenners van die Reformasie en bespreek of Iain Duncan Smith reg was om parallelle te tref tussen Brexit en die skeuring van die 16de eeu met Rome.
Soos hierbo genoem, is daar baie berigte oor die grasieuse, lieflike weergawe van Anne Boleyn. Anne het egter ook 'n nare humeur gehad en wou nie haar mening uitspreek nie. Die Spaanse ambassadeur Eustace Chapuys het eenkeer berig dat 'as die dame iets wil hê, daar niemand is wat haar durf weerspreek nie, selfs nie die koning self nie, want as hy nie wil doen wat sy wil nie, gedra sy haar soos iemand in 'n waansin. '
Net toe sy sien hoe Henry vir Jane Seymour 'n medalje aan hul portrette gee, het sy dit so hard uit haar nek geruk dat sy bloed getrek het. Met so 'n hewige temperament, wat nou die koning tot haar gees aangetrek het, het nou ondraaglik geword. Haar onwilligheid om verneder of geïgnoreer te word, laat haar egter die vorm breek van die sagmoedige en onderdanige vrou en moeder. Hierdie houding sal waarskynlik ingeburger word by haar dogter Elizabeth I, wat tot vandag toe 'n simbool is van vroulike outonomie en sterkte.
Proef en uitvoering
Na die miskraam van 'n seun in 1536, het die koning se geduld skraal geword. Of dit nou deur sy raadslede gemaak is om die invloed van Anne te vernietig, deur 'n verstand gedompel deur 'n verstand wat beset is deur 'n manlike erfgenaam en nalatenskap, of dat die aantygings in werklikheid waar was, Anne het binne drie weke van koningin tot tereggestel word.
Die aanklagte, wat nou algemeen as vals beskou word, het owerspel met vyf verskillende mans, bloedskande met haar broer en hoogverraad ingesluit. By haar inhegtenisneming en gevangenisstraf in die toring het sy ineengestort en geëis om te weet waar haar vader en broer was. Haar pa sou in werklikheid in die jurie van die verhoor van die ander beskuldigdes sit en sou haar en haar broer by verstek veroordeel om te sterf.
'Anne Boleyn's Execution' deur Jan Luyken, c.1664-1712 (Image Credit: Public Domain).
Na verneem word, was sy die oggend van 19 Mei lighartig toe sy met konstabel William Kingston die vaardigheid van haar spesiaal aangestelde swaardvegter bespreek het. Sy het gesê: 'Ek het gehoor die beul was baie goed en ek het 'n klein nek', draai sy haar hande om van die lag.
Ooggetuieverslae van die ongekende teregstelling beweer dat sy haarself moedig gehou het en 'n toespraak gelewer het wat sterker geword het terwyl sy aangaan en die gehoor tot trane bring. Sy het gesmeer dat 'as 'n persoonlike wil my inmeng, ek wil hê dat hulle die beste moet oordeel', wat haar onskuld effektief verklaar en die meeste historici wat 'inmeng' doen, haar laat glo.
Anne Boleyn se betrokkenheid by koning Henry VIII van Engeland het gehelp om die verloop van die geskiedenis te verander. So 'n merkwaardige rol sou nie by haar geboorte voorsien word nie. Historici kan net vermoed dat sy tussen 1501 en 1509 gebore is, met 'n waarskynlike datum van 1507. Haar pa, Thomas Boleyn, was 'n lid van die Privy Council en 'n belangrike diplomaat wat sy koning gedien het. Dit was Thomas se reise na Frankryk wat Anne en haar ouer suster Mary 'n plek aan die Franse hof besorg het. Hulle het albei tyd as diensmeisies by koninklike lede van die Franse hof deurgebring.
By haar terugkeer na Engeland het haar pa gereël dat sy met James Butler trou. Dit sou polities voordelig gewees het vir haar pa sowel as vir koning Henry VIII. Die troue het egter nooit plaasgevind as gevolg van Anne se aantrekkingskrag teen Lord James Percy nie. Anne is teruggestuur na haar vader se geboorteland Ierland, net om in 1522 na die Engelse hof ontbied te word as 'n dame in afwagting op Henry se eerste vrou, koningin Catherine.
Terwyl sy Catherine in ongeveer 1526 bedien, het Anne die aandag van koning Henry, wat reeds 'n verhouding met haar ouer suster Mary gehad het, opgeval. Anne weerstaan ​​lank Henry se druk om sy minnares te word, en verkies die huwelik. Sy begeerte na Anne het sy pogings verhoog om 'n nietigverklaring uit sy huwelik met Catherine van Aragon te verseker. Tydens hul huwelik van agtien jaar het Catherine nie daarin geslaag om Henry 'n troonopvolger van Engeland te gee nie, net 'n dogter, Mary. Henry wou hê dat 'n manlike erfgenaam 'n burgeroorlog moes voorkom, soos die Wars of the Roses wat sy pa, Henry VII, gewen het om koning te word. In 1527 vra Henry die pous om 'n nietigverklaring van sy huwelik, soortgelyk aan ander nietigverklarings wat die pous konings en vorste toegestaan ​​het. Catherine aan die ander kant het baie simpatiseerders en ondersteuners gehad, waaronder haar neef, keiser Karel V, wie se leërs die pous in Rome bedreig het. Nadat teoloë aangevoer het dat die pous nie die vryheid het om 'n besluit daaroor te neem nie, trou Henry in Januarie 1533 in die geheim met Anne wat reeds swanger was met die egpaar se eerste kind Elizabeth.
Drie maande voor Henry en Catherine se huwelik amptelik ongeldig verklaar is deur die aartsbiskop van Canterbury. Anne was slegs ses en twintig jaar oud en Henry was twee en veertig. Tog was Anne 'n opgevoede en onafhanklike vrou. Baie het haar en die onlangs oorlede Diana, prinses van Wallis, vergelyk (sien hieronder). Terwyl baie Rooms -Katolieke haar verag het, het baie Protestantse Hervormers Anne gegroet en geprys. Anne se beskerming het die Protestante gehelp om hul saak te bevorder. Henry het haar koningin op 1 Junie 1533 gekroon.
As gevolg van sy huweliksprobleme het Henry en sy parlement in 1534 die Act of Supremacy aangeneem, wat die koning as hoof van die Church of England verklaar het. Alhoewel Henry VIII self 'n godsdienstige konserwatief was, het Engeland stadig die tak van die Christendom begin skep wat bekend staan ​​as Anglikanisme, wat dikwels beskou dat hy 'n middelpad tussen Luther en Calvyn se Protestantisme en Rooms -Katolisisme geneem het. Dit het die Parlement ook ten nouste betrek by die belangrikste besluite, insluitend die Erfreg, wat verteenwoordigers van die mense 'n belangrike rol kon gee in die keuse van die volgende dinastiese monarg.
Hierdie verandering het Anne egter nie gehelp nie, aangesien sy na drie jaar se huwelik nie 'n manlike erfgenaam gehad het nie (na twee doodgeboortes). Henry begin ontnugter word met Anne en neem 'n ander meesteres, Jane Seymour, aan. Die voormalige koningin Catherine is ook op 7 Januarie 1536 oorlede. Op 2 Mei laat die koning Anne in hegtenis neem. Die koning het 'n klomp klagtes teen Anne gemaak, insluitend dat sy 'n heks was (sien hieronder).
Henry het 'n plot bedink met die hulp van Thomas Cromwell. Anne word van egbreuk aangekla, waaronder 'n bloedskande -verhouding met haar broer George. Baie navorsers het egter aangevoer dat hierdie aanklagte vals was. Haar vermeende vryers het die aanklagte onder marteling erken en twyfel gelaat dat Anne werklik skuldig was. Die beskuldigings van egbreuk teen Anne was bloot 'n verskoning om Anne tereg te stel sodat Henry vry sou wees om met Jane Seymour te trou. Sy is hoofsaaklik tereggestel omdat sy nie 'n oorlewende troonopvolger opgelewer het nie.
Ten spyte van Anne se poging om die hof te oorreed om haar 'n regverdige verhoor te gee, is sy skuldig bevind, haar huwelik is ontbind en haar dogter Elizabeth 'n baster. Anne Boleyn is op 19 Mei 1536 onthoof. Henry trou kort daarna met Jane Seymour en praat nooit van Anne ooit weer.
Jane Seymour het Henry sy lang begeerde manlike erfgenaam gegee, maar sy is dood ná die bevalling. Henry sou voortgaan om met drie ander vroue te trou: Anne van Cleves, Anne se neef Katherine Howard, en Katherine Parr, wat Henry oorleef het. Jane se seun het 'n paar jaar as koning Edward VI regeer, maar hy is jonk dood. Catherine se dogter Mary het koningin geword, en Engeland het nie 'n ernstige burgeroorlog gehad soos Henry gevrees het nie. Maar koningin Mary het 'n berugte reputasie gekry en sterf ook na 'n paar jaar. Dus, Anne se dogter Elizabeth het die troon geërf om die groot koningin Elizabeth I te word, wat ironies genoeg 'n meer suksesvolle heerser was as die meeste monarge, manlik of vroulik.
Oorspronklike biografie Melissa Toscani, soos hersien deur Brian A. Pavlac
Anne Boleyn se reputasie as 'n heks is onregverdig teen haar gehou. In 'n poging om grond te vind om haar te beskuldig, beweer koning Henry dat sy heksery gebruik het om hom op haar verlief te laat raak. Hy het ook gesê dat hy bang is dat sy hom met gif sal beskadig - 'n algemene beskuldiging teen hekse. Haar vyande herhaal ook aanklagte van fisiese misvorming, soos dat sy te lank was, 'n sesde vinger gehad het (wat waarskynlik net 'n ekstra vingernael was) en vreemde vratte en groeisels op haar lyf gehad het, wat moontlik 'n heksespene was. Die beweerde misvormde manlike fetus van haar laaste geboorte in 1536 is ook teen haar gebruik. Terwyl heksery aanvanklik as 'n kwessie aangevoer is, het dit nie onder die aanklagte van die hof beland wat haar skuldig bevind het aan verraad in sameswering met haar vermeende minnaars nie (insluitend haar broer). Dat die eerste Engelse wet teen heksery slegs 'n paar jaar na haar verhoor, in 1542, aanvaar is, weerspieël die toenemende vrese oor hekse in Engeland, waarin Anne ook vasgevang was. Sien veral die boek van Warnicke oor Anne en heksery. Vir meer inligting oor hekse, sien The Hitch Hunts (1400-1800).
Die voor die hand liggendste parallel tussen koningin Anne (omstreeks 1507? -D. 1536) en prinses Diana (geb. Maar hoe hierdie vroue van geringe adel geword het en as koningsvroue geleef het, was baie anders.
Koning Henry VIII het eers 'n ware passie vir Anne, wat, verbasend genoeg, nie gretig was om in die koning se bed te val nie. Haar reputasie vir maagdelikheid, in teenstelling met haar ouer suster, wie se seksuele aktiwiteit minder suiwer was, het haar 'n geskikte teelkandidaat gemaak vir koninklike nakomelinge. Henry Tudor het haar met die huwelik versoek om uiteindelik haar weerstand te oorkom. Ongelukkig het die skandaal wat veroorsaak is deur sy trou met haar en die vernietiging van sy eerste huwelik met Catherine van Aragon, nie die gewildheid van Anne gehelp nie. Baie met Rooms -Katolieke simpatie het haar die skuld gegee vir die breek met die pousdom. En Anne het geen werklike openbare rol gespeel nie; sy word slegs beskou as 'n seksmaat en 'n teler-soos tipies vir die 16de eeu. Die Engelse volk het min kontak met haar gehad of lief vir haar (behalwe vir 'n paar Protestantse hervormers).
Anne se versuim om 'n erfgenaam te dra, het haar gedoem. Toe Henry hom vir seks en teling na 'n ander (Jane Seymour) wend, moes hy so vinnig en maklik moontlik van Anne ontslae raak. Gemartelde samesweerders en omgekoopte of geïntimideerde getuies voor 'n kangaroo -hof haar teregstelling bespoedig het.
Alhoewel die media 'n romanse vervaardig het, het Charles en Di nooit veel passie gedeel nie. Dit lyk asof prins Charles Windsor die deugd van maagdelikheid van Lady Diana Spencer gebruik het as die belangrikste kriteria om haar as eggenoot te kies (en net soos Anne, het Di 'n ouer suster, Sarah, wat by die prins betrokke was, maar nie die deugdevolle reputasie gehad het nie) . Charles het haar om sy eie redes duidelik nooit as seksmaat begeer nie, en draai na sy ou vlam, Camilla. Charles sou egter amper nie die huwelik kon beëindig nie, aangesien Diana in haar posisie beskerm is deur tradisie, kerkreg en die konserwatiewe houding van die koningin oor familie. Die belangrikste, moderne media het haar 'n unieke openbare status verleen as 'n gewilde koninklike figuur wat vergelykbaar is met, indien nie oortref nie, Charles en selfs koningin Elizabeth II.
En prinses Di vervul wel haar rol as teler, verwek die & quotheir and the spare. As gevolg van die blootstelling van Di se eie huweliksontrou, het sy die monargie egter in die verleentheid gestel. Alhoewel sy 'n mate van openbare simpatie verloor het, het haar sjarme en gewildheid haar steeds beskerm. En gelukkig was egskeiding teen die laat 20ste eeu 'n meer aanvaarbare manier om owerspelige koninklike vroue te stort as teregstelling. Die monargie het uiteindelik ingestem tot die einde van die huwelik in 1996. Haar skielike en verrassende dood in 1997 het haar in die openbare geheue bewaar as 'n kortstondige lewe.
Vreemd genoeg is die idee van die teregstellingsmetode opgewek met postume publikasies (onder meer deur haar butler) oor die beweerde vrees van Diana dat sy vermoor sou word sodat Charles wettiglik kon trou. Die historiese verband tussen prinses Di en koningin Anne Boleyn is dus meer opvallend.
Anne Boleyn: ter verdediging van historiese onjuistheid.
Die Channel 5 historiese dramareeks Anne Boleyn, geregisseer deur Lynsey Miller, vertolk die swart Britse akteur Jodie Turner-Smith as die Tudor-koninginkonsort op die hoogte van haar mag en invloed, kort voor haar dramatiese val en teregstelling in Mei 1536.
Nog voordat die eerste episode vertoon is, het sommige gekla dat Turner-Smith se rolverdeling histories onakkuraat was omdat Anne wit was. Maar hierdie klagtes ignoreer verskeie bestaande weergawes van die verhaal van die gedoemde koningin wat haar doelbewus en kreatief uitgebeeld het buite die ooreengekome feite.
Die reeks erken self sy plek in hierdie tradisie. Een van die hoofletters verklaar dat dit 'geïnspireer deur die waarheid' is. en leuens '.Turner-Smith se wonderlike intense, raaiselagtige optrede is die nuutste toevoeging tot 'n lang reeks TV- en filmuitbeeldings van Anne.
Twee van die mees onvergeetlike is Charles Jarrott se romantiese drama Anne of the Thousand Days (1969) met die Frans-Kanadese akteur Genevieve Bujold, en die HBO-reeks The Tudors (2007-2010) waarin die Britse ster Natalie Dormer 'n vurige Anne speel in gemoderniseerde, glansryke kostuums. Terselfdertyd word hierdie Anne getrou geskryf aan haar historiese reputasie as 'n godsdienstige hervormer (volgens berig het Dormer daarop aangedring dat haar Anne die gebruik van die Engelse Bybel by die koninklike hof aanmoedig).
Jonathan Rhys Meyers as Henry VIII en Natalie Dormer as Anne Boleyn
Anne Boleyn se huwelik met Henry VIII was ongewild by diegene wat lojaal was aan sy eerste vrou, Katherine van Aragon. Hierdie individue het Eustace Chapuys en ander, dikwels anonieme, ambassadeurs van koninklike howe in Europa ingesluit. Die onbekende skrywer van die Spanish Chronicle dra skandalige gerugte oor wat Anne bewys het dat sy skuldig was aan die egbreuk waarvoor sy gedeeltelik onthoof is.
Gedurende haar leeftyd en na haar teregstelling is die feite en fiksies van Anne se lewe vermeng. Benewens die gerugte was daar ook die legende van 'n hoogs intelligente en vasberade vrou wat net drie jaar later 'n kroon gekry het om haar kop te verloor.
Die mengsel van feite, gerugte en legende kan ook gevind word in gewilde historiese romans oor die tydperk. In die komende navorsing oor historiese fiksie word beweer dat sommige van hierdie romans doelbewus historiese onjuisthede gebruik om lesers terug te wys op die bros en dikwels lasterlike historiese rekord, en hulle ook aan te moedig om te wonder: 'Wie was die regte vrou?'
U is moontlik bewus van die eerste twee volumes van die bekroonde Thomas Cromwell-trilogie van Hilary Mantel, Wolf Hall (2009) en Bring up the Bodies (2012), waarin Anne Boleyn 'n hoofkarakter is. Hierdie Anne is net so ambisieus en meedoënloos soos enige van haar mees dramatiese skermvertonings, maar ook opvallend broos en kwesbaar teen 'n gedetailleerde historiese agtergrond.
Voor Mantel se beroemde topverkopers was daar ander fiksies uit Anne se lewe wat haar historiese belangrikheid beklemtoon deur feite met uitvindings te meng - selfs met fantasie. The Anne in Deryn Lake's Sutton Place (1983) help in 'n oomblik van vrees 'n towenaar om 'n betowering te maak, aangesien sy besef dat sy Henry nie die seun kan gee wat hy nodig het nie.
Suzanne Dunn se The Queen of Subtleties (2004) het 'n soortgelyke motivering as Maxwell s'n, as dit Anne Boleyn se standpunt in die vorm van moderne taal en slang voorstel. In die openingsgedeelte van die boek spog Anne, wat haar dogter, die toekomstige Elizabeth I, toespreek, dat sy met Henry VIII 'ou Engeland aan die keel gekry het' en dit 'vir ewig laat verander'. Dit is waar.
Net soos die ander romans wat hier genoem word, word die van Dunn formidabel goed nagevors, maar die doelbewuste onjuisthede van uitdrukking maak van Anne wat sy onvermydelik vir die moderne gehore is: 'n vrou wat vernietig is en dan onthou word as voor haar tyd-soveel dat sy aansluit by ons eie tyd.
Gedeeltelik omdat Anne Boleyn se lewe geëindig het met haar as berugte, tereggestelde verraaier, word die feite van haar saak nie ten volle ooreengekom nie. 'N Artistieke lisensie is onvermydelik en belangrik om die tydlose krag van haar verhaal te verstaan. Die Anne van die historiese verslag en die Anne van fiksie is verbeeldingryke skeppings en geleenthede om na te dink oor haar historiese betekenis.
Robin Maxwell se The Secret Diary of Anne Boleyn (1997) neem sy dagboekvorm aan om Anne se mees private gedagtes voor te stel. Ons volg haar vanaf haar eerste dae by die koninklike hof tot die aand voor haar teregstelling. Die meeste van die werklike Anne se geskrifte is verlore in die geskiedenis, maar hierdie roman werk saam met ons begeerte na die 'ware' verhaal deur dit op 'n emosionele en sielkundige vlak voor te stel.
Anne was die dogter van Thomas Boleyn, later graaf van Wiltshire en graaf van Ormond, en sy vrou, Lady Elizabeth Howard, dogter van Thomas Howard, 2de hertog van Norfolk. Thomas Boleyn was 'n gerespekteerde diplomaat met 'n gawe vir tale, en hy was ook 'n gunsteling van Henry VII van Engeland, wat hom op baie diplomatieke missies na die buiteland gestuur het. Anne en haar broers en susters het grootgeword op Hever Castle in Kent. Hulle is gebore in Norfolk by die Boleyn -huis in Blickling. 'N Gebrek aan gemeenteboeke het dit onmoontlik gemaak om Anne se geboortedatum vas te stel. Hedendaagse getuienis is teenstrydig, en verskeie datums is deur verskillende historici voorgehou. 'N Italianer, wat in 1600 geskryf het, het voorgestel dat sy in 1499 gebore is, terwyl die skoonseun, William Thomas Roper, 'n datum van 1512 gegee het. Haar geboorte word algemeen deur geleerdes en historici aanvaar, waarskynlik tussen 1501 en 1507.
Soos met Anne, is dit onseker wanneer haar twee broers en susters gebore is, maar dit blyk duidelik dat haar suster Mary ouer as Anne was. Maria se kinders het duidelik geglo hul ma is die ouer suster.  Die kleinseun van Mary het die Ormonde -titel in 1596 geëis op die basis dat sy die oudste dogter was, wat Elizabeth I aanvaar het.   Hul broer George is gebore omstreeks 1504.  
Die akademiese debat oor Anne se geboortedatum fokus op twee sleuteldatums: 1501 en 1507. Eric Ives, 'n Britse historikus en regskenner, bepleit 1501, terwyl Retha Warnicke, 'n Amerikaanse geleerde wat ook 'n biografie oor Anne geskryf het, 1507 verkies. die belangrikste bewysstuk van die geskrewe bewyse is 'n brief wat Anne in 1514 geskryf het.  Sy het dit in Frans geskryf aan haar vader, wat nog in Engeland gewoon het terwyl Anne haar opleiding voltooi het in Mechelen, in die Bourgondiese Nederland, nou België. Ives voer aan dat die styl van die brief en die volwasse handskrif daarvan bewys het dat Anne op die tydstip van die samestelling ongeveer 13 moes gewees het, terwyl Warnicke beweer dat die talle spelfoute en grammatikale foute toon dat die brief deur 'n kind geskryf is. Volgens Ives sou dit ook ongeveer die minimum ouderdom wees dat 'n meisie 'n erediens kan wees, soos Anne vir die regent was, [ aanhaling nodig ] Margaret van Oostenryk. Dit word ondersteun deur bewerings van 'n kroniekskrywer uit die laat 16de eeu, wat geskryf het dat Anne 20 was toe sy uit Frankryk teruggekeer het.  Hierdie bevindings word deur Warnicke in verskeie boeke en artikels betwis, en die getuienis ondersteun nie een van die twee datums nie. 
Twee onafhanklike kontemporêre bronne ondersteun die datum van 1507. Skrywer Gareth Russell het 'n opsomming van die getuienis geskryf en vertel dat Jane Dormer, hertogin van Feria, haar memoires kort voor haar dood in 1612 geskryf het. skuldig bevind en veroordeel en was nog nie nege en twintig jaar oud nie. " William Camden skryf 'n geskiedenis van die bewind van Elizabeth I en kry toegang tot die privaat papiere van Lord Burghley en die staatsargief. In daardie geskiedenis, in die hoofstuk wat handel oor Elizabeth se vroeë lewe, teken hy in die kantlyn aan dat Anne in MDVII (1507) gebore is. 
Anne se groot-groot-grootouers was 'n burgemeester van Londen, 'n hertog, 'n graaf, twee aristokratiese dames en 'n ridder. Een van hulle, Geoffrey Boleyn, was 'n handelaar en wolhandelaar voordat hy burgemeester geword het.   Die Boleyn -familie kom oorspronklik van Blickling in Norfolk, 24 myl noord van Norwich. 
Ten tyde van Anne se geboorte was die Boleyn -familie een van die mees gerespekteerde in die Engelse aristokrasie. Onder haar familielede het sy die Howards, een van die vooraanstaande gesinne in die land, getel en een van haar voorouers was koning Edward I van Engeland. Volgens Eric Ives het sy beslis 'n edeler geboorte as Jane Seymour, Catherine Howard en Catherine Parr, Henry VIII se drie ander Engelse vroue.  Die spelling van die Boleyn -naam was veranderlik, soos destyds algemeen. Soms is dit geskryf as Bullen, vandaar die bulkoppe wat deel uitgemaak het van haar familiewapens.  By die hof van Margaret van Oostenryk in Nederland word Anne gelys as Boullan.  Van daar af onderteken sy die brief aan haar vader as Anna de Boullan.  Sy is ook 'Anna Bolina' genoem, hierdie gelatiniseerde vorm word in die meeste portrette van haar gebruik. 
Anne se vroeë opvoeding was tipies vir vroue uit haar klas. In 1513 is sy uitgenooi om by die skoolkamer van Margaret van Oostenryk en haar vier sale aan te sluit. Haar akademiese opleiding was beperk tot rekenkunde, haar familie -genealogie, grammatika, geskiedenis, lees, spelling en skryf. Sy ontwikkel ook huishoudelike vaardighede soos dans, borduurwerk, goeie maniere, huishoudelike bestuur, musiek, naaldwerk en sang. Anne het geleer om speletjies te speel, soos kaarte, skaak en dobbelstene. Sy het ook boogskiet, valke, perdry en jag geleer. 
Nederland en Frankryk
Anne se pa het sy diplomatieke loopbaan onder Henry VIII voortgesit. In Europa het sy sjarme baie bewonderaars gewen, waaronder Margaret van Oostenryk, dogter van Maximiliaan I, die Heilige Romeinse keiser. Gedurende hierdie tydperk het Margaret namens haar neef Charles regeer in Nederland en was sy so beïndruk met Boleyn dat sy sy dogter Anne 'n plek in haar huishouding aangebied het. Gewoonlik moes 'n meisie 12 jaar oud wees om so 'n eer te hê, maar Anne was miskien jonger, soos Margaret haar liefdevol genoem het "la petite Boulin [sic]".  Anne het 'n goeie indruk in Nederland gemaak met haar maniere en omgee. Margaret berig dat sy goed gesproke en aangenaam was vir haar jong ouderdom,  en het aan Thomas gesê dat sy dogter "so presentabel en so aangenaam was, in ag genome haar jeugdige" ouderdom, dat ek meer na u toe luister as ek haar na my toe gestuur het as na u toe "(EW Ives, op.cit.). Anne het vanaf die lente van 1513 by die Hof van Savoye in Mechelen gebly totdat haar pa gereël het dat sy die suster van Henry VIII, Mary, sou trou wat in Oktober 1514 met Louis XII van Frankryk sou trou.
In Frankryk was Anne 'n diensmeisie vir koningin Mary, en daarna vir Mary se 15-jarige stiefdogter, koningin Claude, by wie sy byna sewe jaar gebly het.   In die koningin se huishouding voltooi sy haar studie van Frans en ontwikkel sy belangstellings in kuns, mode, verligte manuskripte, letterkunde, musiek, poësie en godsdienstige filosofie. Sy het ook kennis opgedoen van die Franse kultuur, dans, etiket, letterkunde, musiek en poësie en het ervaring opgedoen in flirt en die spel van hoflike liefde.  Alhoewel alle kennis van Anne se ervarings in die Franse hof aannames is, suggereer selfs Ives in die jongste uitgawe van sy biografie dat sy waarskynlik kennis gemaak het met koning Francis I se suster, Marguerite de Navarre, 'n beskermheer van humaniste en hervormers. Marguerite de Navarre was ook 'n outeur in haar eie reg, en haar werke bevat elemente van Christelike mistiek en hervorming wat op kettery was, hoewel sy beskerm is deur haar status as die geliefde suster van die Franse koning. Sy of haar kring het moontlik Anne se belangstelling in godsdienshervorming, sowel as in poësie en letterkunde aangemoedig.  Anne se opvoeding in Frankryk het homself in latere jare bewys, wat baie nuwe neigings onder die dames en hofdienaars van Engeland geïnspireer het. Dit het moontlik daartoe bygedra dat hulle hul koning na die kultuurvernietigende kontras met die pousdom gedruk het. Die nuutste weergawe [ wanneer? ] van Ives se biografie oorweeg of Anne evangeliese oortuiging en 'n sterk geestelike innerlike lewe gehad het. [ vaag ] William Forrest, skrywer van 'n kontemporêre gedig oor Catherine van Aragon, komplimenteer Anne se "verbygaande uitstekende" vaardigheid as danser. 'Hier', skryf hy, 'was' 'n vars jong dogtertjie wat kon struikel en gaan. ' 
Anne was gemiddeld hoog en het 'n slanke voorkoms met lang, reguit en dik swart of donkerbruin hare, donkerbruin oë, 'n sterk neus, 'n besliste breë mond met skraal lippe en 'n olyfkleurige voorkoms. Sy word as briljant, sjarmant, gedrewe, elegant, eerlik en grasieus beskou, met 'n skerp verstand en 'n lewendige, opinievolle en passievolle persoonlikheid. Anne word in haar jeug as 'soet en vrolik' uitgebeeld en geniet kaartjies en dobbelstene, wyn drink, Franse kookkuns, flirt, dobbel, skinder en goeie grappies. Sy was mal oor boogskiet, valke, jag en af ​​en toe 'n bakkie. Sy het ook 'n skerp tong en 'n vreeslike humeur. 
Anne het 'n kragtige sjarme op die mense wat haar ontmoet het, alhoewel menings oor haar aantreklikheid verskil. Die Venesiaanse dagboekskrywer Marino Sanuto, wat Anne gesien het toe Henry VIII Francis I ontmoet in Calais in Oktober 1532, beskryf haar as 'nie een van die mooiste vroue ter wêreld nie, sy is van middelmatige gestalte, donker vel, lang nek, wye mond, boesem nie baie groot oë nie, wat swart en mooi is ".  Simon Grynée het in September 1531 aan Martin Bucer geskryf dat Anne "jonk, mooi, van 'n taamlike donker gelaatskleur" was. Lancelot de Carle noem haar 'mooi met 'n elegante figuur', en 'n Venesiaan in Parys in 1528 het ook berig dat sy na bewering mooi was. 
Die mees invloedryke beskrywing van Anne,  maar ook die minste betroubare, is geskryf deur die Katolieke propagandis en polemikus Nicholas Sanders in 1586, 'n halwe eeu na Anne se dood:
"Anne Boleyn was taamlik lank van gestalte, met swart hare en 'n ovaal gesig van 'n grys gelaat, asof sy geelsug het. Daar word gesê dat sy 'n tand uitsteek onder die bolip en ses vingers aan haar regterhand. was 'n groot wen onder haar ken, en daarom het sy 'n hoë rok gedek om haar lelik te verberg. Sy was mooi om na te kyk, met 'n mooi mond ". 
Aangesien Sanders Anne verantwoordelik gehou het vir Henry VIII se verwerping van die Katolieke Kerk, 50 jaar na haar dood, wou hy haar demoniseer. Sanders se beskrywing het bygedra tot wat Ives die 'monsterlegende' van Anne Boleyn noem.  Alhoewel sy besonderhede fiktief was, het dit die basis gevorm vir verwysings na Anne se voorkoms, selfs in sommige moderne handboeke. 
Anne se ervaring in Frankryk het haar 'n vroom Christen gemaak in die nuwe tradisie van humanisme uit die Renaissance. Anne het min Latyn geken, en, opgelei aan 'n Franse hof, is sy beïnvloed deur 'n 'evangeliese verskeidenheid Franse humanisme', wat haar daartoe gelei het om die volksbybel te bekamp.  Sy het later die reformistiese standpunt ingeneem dat die pousdom 'n korrupte invloed op die Christendom was, maar haar konserwatiewe neigings kon gesien word in haar toewyding aan die Maagd Maria.  Anne se Europese opvoeding eindig in 1521, toe haar pa haar na Engeland ontbied het. Sy vaar in Januarie 1522 uit Calais. 
Anne word herroep om met haar Ierse neef, James Butler, 'n jong man te trou wat 'n paar jaar ouer was as sy wat aan die Engelse hof gewoon het.  Die huwelik was bedoel om 'n geskil oor die titel en boedels van die Graafskap van Ormond te besleg. Die 7de graaf van Ormond sterf in 1515 en laat sy dogters, Margaret Boleyn en Anne St Leger, as mede-erfgename agter. In Ierland het die agter-agterkleinseun van die derde graaf, sir Piers Butler, die testament betwis en self die graafskap geëis. Hy was reeds in besit van Kilkenny Castle, die voorouersetel van die grawe. Sir Thomas Boleyn, die seun van die oudste dogter, het geglo dat die titel behoorlik aan hom behoort en protesteer teen sy swaer, die hertog van Norfolk, wat met Henry oor die saak gepraat het. Henry, wat bang was dat die geskil 'n burgeroorlog in Ierland kan veroorsaak, het probeer om die saak op te los deur 'n alliansie te reël tussen Piers se seun, James en Anne Boleyn. Sy sou haar Ormond -erfenis as bruidskat bring en sodoende die geskil beëindig. Die plan het uiteindelik misluk, miskien omdat sir Thomas gehoop het op 'n groter huwelik vir sy dogter of omdat hy self die titels begeer het. Wat ook al die rede was, die huweliksonderhandelinge het heeltemal tot stilstand gekom.  James Butler trou later met Lady Joan Fitzgerald, dogter en erfgenaam van James FitzGerald, 10de graaf van Desmond en Amy O'Brien.
Mary Boleyn, die ouer suster van Anne Boleyn, is laat in 1519 uit Frankryk teruggeroep om haar sake met die Franse koning en sy hofdienaars te beëindig. Sy trou in Februarie 1520 in Greenwich met William Carey, 'n minderjarige adellike, met Henry VIII bygewoon. Kort daarna het Mary die minnares van die Engelse koning geword. Geskiedkundiges betwis Henry VIII se vaderskap van een of albei die kinders van Mary Boleyn wat tydens hierdie huwelik gebore is. Henry VIII: Die koning en sy hof, deur Alison Weir, bevraagteken die vaderskap van Henry Carey  Dr. G.W. Bernard (Die Koning se Hervorming) en Joanna Denny (Anne Boleyn: A New Life of England's Tragic Queen) beweer dat Henry VIII hul vader was. Henry erken nie een van die kinders nie, maar hy herken sy seun Henry Fitzroy, sy buite -egtelike seun deur Elizabeth Blount, Lady Talboys.
Anne maak haar debuut by die Château Vert (Green Castle) -kompetisie ter ere van die keiserlike ambassadeurs op 4 Maart 1522, met 'Perseverance' (een van die karakters in die toneelstuk).  Daar neem sy deel aan 'n uitgebreide dans saam met Henry se jonger suster Mary, verskeie ander dames van die hof en haar suster. Almal het japonne van wit satyn gedra met gouddraad.  Sy vestig haarself vinnig as een van die stylvolste en mees bekwame vroue aan die hof, en spoedig ding 'n aantal jong mans om haar mee. 
Warnicke skryf dat Anne "die perfekte hofdienaar was. Haar koets was grasieus en haar Franse klere was aangenaam en stylvol, sy dans maklik, het 'n aangename sangstem, speel luit en verskeie ander musiekinstrumente en praat vlot Frans. A merkwaardige, intelligente, spitsvondige jong edelvrou, wat mense eers met haar in gesprek gebring het en hulle daarna vermaak en vermaak het.Kortom, haar energie en lewenskragtigheid het haar die middelpunt van die aandag gemaak in enige sosiale byeenkoms. "Henry VIII se biograaf J. J. Scarisbrick voeg by dat Anne die aandag geniet wat sy van haar bewonderaars gekry het. 
Gedurende hierdie tyd word Anne deur Henry Percy, seun van die graaf van Northumberland, die hof gemaak en 'n geheime verloofing met hom aangegaan. Thomas Wolsey se heer, George Cavendish, het gesê die twee was nie geliefdes nie.  ​​Die romanse is verbreek toe Percy se pa weier om hul verlowing te ondersteun. Wolsey het die wedstryd om verskeie redes vermoed. Volgens Cavendish is Anne uit die hof na haar gesin se plattelandse landgoedere gestuur, maar dit is nie bekend vir hoe lank nie. By haar terugkeer na die hof tree sy weer in diens van Catherine van Aragon. Percy was getroud met Lady Mary Talbot, met wie hy sedert die tienerjare verloof was.
Voordat Anne met Henry VIII trou, het sy vriende geword met Sir Thomas Wyatt, een van die grootste digters van die Tudor -periode. In 1520 trou Wyatt met Elizabeth Cobham, wat volgens baie berigte nie 'n vrou was wat hy gekies het nie.  In 1525 het Wyatt sy vrou van egbreuk beskuldig en toevallig van haar geskei, meen historici dat dit ook die jaar was waarin sy belangstelling in Anne toeneem. In 1532 vergesel Wyatt die koninklike egpaar na Calais. 
In 1526 raak Henry VIII verlief op Anne en begin sy strewe.  Anne was 'n vaardige speler in die spel van hoflike liefde, wat gereeld in die voorkamers gespeel is. Dit was moontlik hoe sy Henry, wat ook 'n ervare speler was, se oog vang.  Sommige sê dat Anne verset was teen Henry se pogings om haar te verlei, geweier het om sy minnares te word en dikwels die hof verlaat vir die afsondering van Hever Castle. Maar binne 'n jaar stel hy haar voor, en sy aanvaar. Albei het aangeneem dat 'n nietigverklaring binne maande verkry kan word. Daar is geen bewyse wat daarop dui dat hulle 'n seksuele verhouding aangegaan het tot baie kort voor hul huwelik nie. Henry se liefdesbriewe aan Anne dui daarop dat hul liefdesverhouding vir 'n groot deel van hul sewe jaar lange hofmakery onvoltooid was. [ aanhaling nodig ]
Henry se nietigverklaring
Dit is waarskynlik dat Henry baie vroeër gedink het aan die idee van nietigverklaring (nie egskeiding soos algemeen aangeneem nie), aangesien hy sterk wou hê dat 'n manlike erfgenaam die Tudor -aanspraak op die kroon sou verseker. Voordat Henry VII die troon bestyg, is Engeland deur burgeroorlog gepla oor mededingende aansprake op die kroon, en Henry VIII wou soortgelyke onsekerheid oor die opvolging vermy. Hy en Catherine het geen lewende seuns gehad nie: al die kinders van Catherine behalwe Maria is in die kinderjare oorlede.  Catherine het eers na Engeland gekom om 'n bruid te wees vir Henry se broer Arthur, wat kort na hul huwelik oorlede is. Aangesien Spanje en Engeland steeds 'n bondgenootskap wou hê, het pous Julius II 'n bedeling vir hul huwelik toegestaan ​​op grond daarvan dat Catherine nog steeds 'n maagd was. [ aanhaling nodig ]
Catherine en Henry trou in 1509, maar uiteindelik word hy twyfelagtig oor die geldigheid van die huwelik en beweer dat Catherine se onvermoë om 'n erfgenaam te verkry, 'n teken is van God se misnoeë. Sy gevoelens vir Anne en haar weiering om sy minnares te word, het waarskynlik bygedra tot Henry se besluit dat geen pous die reg het om die Bybel te oorheers nie. Dit het beteken dat hy al die jare in sonde met Catherine geleef het, hoewel Catherine dit sterk betwis het en geweier het om toe te gee dat haar huwelik met Arthur volbring is. Dit het ook beteken dat sy dogter Mary 'n baster was, en dat die nuwe pous (Clemens VII) die vorige pous se fout sou moes erken en die huwelik sou vernietig. Henry se soeke na 'n nietigverklaring het eufemisties bekend geword as die 'King's Great Matter'. 
Anne sien 'n kans in Henry se verliefdheid en die gerieflike morele kwaad. Sy besluit dat sy slegs as sy erkende koningin aan sy omhelsing sal toegee. Sy begin sy plek inneem in beleid en in die staat, maar nog nie in sy bed nie. 
Geleerdes en historici het verskillende menings oor hoe diep Anne se toewyding aan die Reformasie was, hoeveel sy persoonlik ambisieus was en hoeveel dit te doen het met Henry se verset teen pouslike mag. Daar is anekdotiese bewyse wat verband hou met biograaf George Wyatt deur haar voormalige vrou, Anne Gainsford,  dat Anne 'n ketterlike pamflet onder die aandag van Henry gebring het, miskien Tyndale's Die gehoorsaamheid van 'n Christenman of een deur Simon Fish gebel 'N Gebed vir die bedelaars, wat tot monarge uitgeroep het om die bose oordadigheid van die Katolieke Kerk in toom te hou. Sy was simpatiek teenoor diegene wat verdere hervorming van die Kerk soek, en het geleerdes aktief beskerm wat aan Engelse vertalings van die Skrif werk. Volgens Maria Dowling het "Anne probeer om haar wag-vroue in skriftuurlike vroomheid op te voed" en het sy haar neef, Mary Shelton, tereggewys omdat sy 'idle poesies' in haar gebedsboek geskryf het '.  As Cavendish geglo moet word, kan Anne se verontwaardiging teen Wolsey die filosofiese verset wat sy uit Frankryk gebring het, gepersonaliseer het. Verder erken die mees onlangse uitgawe van Ives se biografie dat Anne heel moontlik 'n persoonlike geestelike ontwaking in haar jeug gehad het wat haar aangespoor het, nie net as katalisator nie, maar as ekspediteur vir Henry se Reformasie, hoewel die proses jare duur. [ aanhaling nodig ]
In 1528 het sweet baie groot geword. In Londen was die sterftesyfer groot en die hof was versprei. Henry het Londen verlaat en gereeld van woonplek verander Anne Boleyn het teruggetrek na die Boleyn-woning by Hever Castle, maar het die siekte opgedoen toe haar swaer, William Carey, gesterf het. Henry het sy eie dokter na Hever Castle gestuur om vir Anne te sorg,  en kort daarna het sy herstel.
Henry was spoedig besig om 'n nietigverklaring van Catherine te verseker.  Hy het sy hoop gevestig op 'n direkte beroep op die Heilige Stoel, onafhanklik van Wolsey, aan wie hy aanvanklik niks van sy planne met betrekking tot Anne meegedeel het nie. In 1527 word William Knight, die sekretaris van die koning, na pous Clemens VII gestuur om te dagvaar vir die nietigverklaring van Henry se huwelik met Catherine, op grond daarvan dat die uitdelingsbul van Julius II wat hom toelaat om met sy broer se weduwee, Catherine, te trou, verkry is onder valse voorwendsels. Henry het ook 'n aansoek gedoen om, indien hy vry word, 'n bedeling om 'n nuwe huwelik met enige vrou te sluit, selfs in die eerste graad van affiniteit, of dit nou verband hou met 'n wettige of onwettige verband. Dit het duidelik na Anne verwys. 
Aangesien Clement destyds 'n gevangene was van Karel V, die Heilige Romeinse keiser, het Knight sukkel om toegang te verkry as gevolg van die sak van Rome in Mei 1527. Uiteindelik moes hy terugkeer met 'n voorwaardelike bedeling, wat volgens Wolsey tegnies onvoldoende was.  Henry het toe geen ander keuse gehad as om sy groot saak in die hande te lê van Wolsey, wat alles in sy vermoë gedoen het om 'n beslissing in die guns van Henry te kry nie,  selfs so ver gaan om 'n kerklike hof in Engeland te belê, met 'n spesiale afsender, Lorenzo Campeggio, van Clement om die saak te beslis. Maar Clement het nie sy adjunk bemagtig om 'n besluit te neem nie. Hy was nog steeds Charles G se gyselaar, en Charles V was lojaal aan sy tante Catherine.  Die pous het Henry verbied om 'n nuwe huwelik te sluit totdat 'n besluit in Rome geneem is, nie in Engeland nie. Omdat hy oortuig was dat Wolsey se lojaliteit by die pous lê, nie Engeland nie, het Anne, sowel as Wolsey se vele vyande, hom in 1529 uit die amp onthef. Cavendish, kamerheer van Wolsey, skryf dat die bediendes wat op die koning en Anne tydens die ete in 1529 gewag het. in Grafton hoor sy sê dat die oneer wat Wolsey op die ryk gebring het, enige ander Engelsman sy kop sou kos. Henry het geantwoord: "Waarom verstaan ​​ek dan dat u nie die kardinaal se vriend is nie." Henry het uiteindelik ingestem tot die arrestasie van Wolsey op grond van praemunire.  As dit nie was weens sy dood in 1530 nie, was Wolsey moontlik tereggestel weens verraad.  In 1531 (twee jaar voor Henry se huwelik met Anne), is Catherine uit die hof verban en haar kamers aan Anne gegee.
Openbare steun het by Catherine gebly. Een aand in die herfs van 1531 het Anne in 'n herehuis aan die Teemsrivier geëet en is byna deur 'n menigte woedende vroue in beslag geneem. Anne het net daarin geslaag om per boot te ontsnap. 
Toe aartsbiskop van Canterbury William Warham in 1532 sterf, is die kapelaan van die familie Boleyn, Thomas Cranmer, met pouslike goedkeuring aangestel. 
In 1532 het Thomas Cromwell 'n aantal handelinge voor die parlement gebring, waaronder die smeekbevel teen die ordinare en die indiening van die geestelikes, wat die koninklike oppergesag oor die kerk erken het, en sodoende die breuk met Rome afgehandel het. Na hierdie dade bedank Thomas More as kanselier en laat Cromwell as Henry se hoofminister. 
Voorhuwelikse rol en huwelik
Reeds voor haar huwelik kon Anne Boleyn versoekskrifte toestaan, diplomate ontvang en beskerming verleen en 'n invloed op Henry gehad het om die saak van buitelandse diplomate te pleit.
Gedurende hierdie tydperk het Anne 'n belangrike rol gespeel in Engeland se internasionale posisie deur 'n alliansie met Frankryk te vestig. Sy het 'n uitstekende verhouding met die Franse ambassadeur, Gilles de la Pommeraie, gevestig. Anne en Henry het in die winter van 1532 'n ontmoeting met die Franse koning in Calais bygewoon, waarop Henry gehoop het om die steun van Francis I van Frankryk in te win vir sy beoogde huwelik. Op 1 September 1532 verleen Henry haar die Marquessate of Pembroke, 'n geskikte eweknie vir 'n toekomstige koningin  as sodanig word sy 'n ryk en belangrike vrou: die drie hertogte en twee markies wat in 1532 bestaan ​​het, was Henry se swaer , Henry se buite -egtelike seun en ander afstammelinge van koninklikes wat sy bo alle ander eweknieë ingedeel het. Die Pembroke-gronde en die titel van graaf van Pembroke was in besit van die oupa van Henry,  en Henry het die belegging self uitgevoer. 
Anne se gesin het ook baat by die verhouding. Haar vader, reeds Viscount Rochford, is geskep graaf van Wiltshire. Henry het ook 'n ooreenkoms met Anne se Ierse neef bereik en hom graaf van Ormond geskep. By die wonderlike banket ter viering van die hoogte van haar vader, het Anne voorrang geniet op die hertoginne van Suffolk en Norfolk, op die ereplek langs die koning wat gewoonlik deur die koningin beset was.  Danksy Anne se ingryping het haar weduwee -suster Mary 'n jaarlikse pensioen van £ 100 ontvang, en Mary se seun, Henry Carey, is opgelei by 'n gesogte Cisterciënzer klooster.
Die konferensie in Calais was iets van 'n politieke triomf, maar alhoewel die Franse regering implisiet steun gegee het vir Henry se hertrou en Francis I 'n privaat konferensie met Anne gehad het, het die Franse koning alliansies met die Pous onderhou wat hy nie uitdruklik kon trotseer nie. 
Kort nadat hulle na Dover teruggekeer het, trou Henry en Anne op 14 November 1532 tydens 'n geheime seremonie.  Sy word gou swanger en om die eerste huwelik wat destyds as onwettig beskou is, te wettig, was daar 'n tweede huweliksdiens, ook privaat in ooreenstemming met The Royal Book,  in Londen op 25 Januarie 1533. Gebeurtenisse begin nou vinnig beweeg. Op 23 Mei 1533 het Cranmer (wat met die pous se instemming gehaas is in die posisie van aartsbiskop van Canterbury wat onlangs deur die dood van Warham ontruim is) in 'n spesiale hof beslis by 'n spesiale hof wat by die Dunstable Priory vergader is om te beslis oor die geldigheid van Henry's trou met Catherine. Hy het dit nietig verklaar. Vyf dae later, op 28 Mei 1533, verklaar Cranmer die huwelik van Henry en Anne goed en geldig. 
Catherine is formeel van haar titel as koningin ontneem en Anne is gevolglik op 1 Junie 1533 gekroon as koninginmeisie tydens 'n wonderlike seremonie in die Westminster Abbey met 'n banket daarna.  Sy was die laaste koningin van Engeland wat apart van haar man gekroon is. Anders as enige ander koningin, is Anne gekroon met St Edward's Crown, wat voorheen slegs vir monarge gekroon is.  Historikus Alice Hunt stel voor dat dit gedoen is omdat Anne se swangerskap toe sigbaar was en die kind vermoedelik 'n man was.  Die vorige dag het Anne deelgeneem aan 'n uitgebreide optog deur die strate van Londen, gesit in 'n werpsel "wit doek goud" wat op twee palfreys op die grond geklee was in wit damast, terwyl die baronne van die Cinque Ports het 'n afdak van gouddoek oor haar kop gehou. In ooreenstemming met die tradisie het sy wit gedra, en op haar kop 'n goue kroon waaronder haar lang donker hare vryelik hang.  Die publiek se reaksie op haar voorkoms was lou. 
Intussen het die Laerhuis alle beroepe op Rome verbied en die boetes opgelê praemunire teen almal wat pouslike bulle in Engeland ingebring het. Dit was eers toe dat pous Clement uiteindelik die stap geneem het om 'n voorlopige ekskommunikasie van Henry en Cranmer aan te kondig. Hy het die huwelik met Anne veroordeel en in Maart 1534 het die huwelik met Catherine wettig verklaar en Henry weer beveel om na haar terug te keer.  Henry het nou van sy onderdane vereis dat hy 'n eed sweer wat verband hou met die Eerste Erfopvolging, wat pouslike gesag effektief in regsake verwerp het en Anne Boleyn as koningin erken het. Diegene wat geweier het, soos sir Thomas More, wat as Lord Chancellor bedank het, en John Fisher, biskop van Rochester, is in die Tower of London geplaas. Einde 1534 verklaar die parlement Henry "die enigste opperhoof op aarde van die Church of England".  Die kerk in Engeland was nou onder Henry se beheer, nie Rome s'n nie. Op 14 Mei 1534, in een van die eerste amptelike dade ter beskerming van Protestantse Hervormers, het Anne 'n brief aan Thomas Cromwell geskryf om hulp te vra om te verseker dat die Engelse handelaar Richard Herman as lid van die handelsavonturiers in Antwerpen heraangestel word en nie meer vervolg word bloot omdat hy het gehelp om 'die Nuwe Testament in Engels uiteen te sit'.  Voor en na haar kroning het Anne evangeliste en diegene wat die Skrif van William Tyndale wou bestudeer beskerm en bevorder.  Sy het 'n deurslaggewende rol gespeel om die Protestantse hervormer Matthew Parker te beïnvloed om as die kapelaan die hof by te woon en het haar dogter aan Parker se sorg toevertrou. 
Sukkel vir 'n seun
Na haar kroning het Anne 'n rustige roetine gevestig in die gunstelingwoning van die koning, Greenwich Palace, om haar voor te berei op die geboorte van haar baba. Die kind is effens te vroeg gebore op 7 September 1533 tussen drie en vier die middag. Anne het geboorte geskenk aan 'n meisie, wat Elizabeth gedoop is, waarskynlik ter ere van een van of beide Anne se ma Elizabeth Howard en Henry se ma, Elizabeth van York.  Maar die geboorte van 'n meisie was 'n swaar slag vir haar ouers, wat vol vertroue 'n seuntjie verwag het. Almal behalwe een van die koninklike dokters en astroloë het 'n seun voorspel en die Franse koning is gevra om as sy peetvader te staan. Nou is die voorbereide briewe waarin die geboorte van 'n prins het 'n s haastig bygevoeg om te lees prinse [s] en die tradisionele springstoernooi vir die geboorte van 'n erfgenaam is gekanselleer.  
Die baba -prinses het 'n wonderlike doop gekry, maar Anne was bang dat Catherine se dogter, Mary, wat nou haar titel van prinses ontneem en 'n baster genoem is, 'n bedreiging vir Elizabeth se posisie inhou. Henry het die vrese van sy vrou versag deur Mary van haar vele bediendes te skei en haar na Hatfield House te stuur, waar Elizabeth saam met haar eie bediende personeel sou woon en die land se lug beter gedink is vir die gesondheid van die baba.  Anne besoek haar dogter gereeld by Hatfield en ander koshuise. 
Die nuwe koningin het 'n groter personeellid as Catherine gehad. Daar was meer as 250 bediendes wat in haar persoonlike behoeftes voorsien het, van priesters tot stalseuns, en meer as 60 diensmeisies wat haar bedien en na sosiale geleenthede vergesel het. Sy het ook verskeie priesters in diens geneem wat as haar belydenaars, kapelane en godsdiensadviseurs opgetree het. Een hiervan was Matthew Parker, wat een van die hoofargitekte van die Anglikaanse denke geword het tydens die bewind van Anne se dogter, Elizabeth I. 
Stryd met die koning
Die koning en sy nuwe koningin het 'n redelik gelukkige ooreenkoms geniet met tye van kalmte en liefde. Anne se skerp intelligensie, politieke skerpsinnigheid en vooruitgesette maniere, hoewel wenslik by 'n meesteres, was destyds onaanvaarbaar by 'n vrou. Daar word berig dat sy met haar oom gepraat het in woorde wat 'nie aan 'n hond gewoond' moet wees nie.  Na 'n doodgeboorte of miskraam al in Kersfees 1534, bespreek Henry met Cranmer en Cromwell die moontlikheid om van haar te skei sonder om na Catherine terug te keer.  Daar het niks van gekom nie, terwyl die koninklike egpaar versoen is en die somer 1535 aan vordering bestee het. Teen Oktober was sy weer swanger.
Anne was die voorsitter van 'n hof. Sy bestee te veel geld aan rokke, juwele, hoofrokke, volstruisveerwaaiers, rytoerusting, meubels en stoffering, en behou die spoggerige vertoning wat deur haar status vereis word. Talle paleise is opgeknap om by haar en Henry se uitspattige smaak te pas.  Haar leuse was "Die gelukkigste", en sy het 'n wit valk as haar persoonlike toestel gekies.
Anne het die skuld gekry vir Henry se tirannie en deur sommige van haar onderdane "The king's hoer" of 'n "stout paike [prostituut]" genoem.  Die openbare mening het verder teen haar gedraai nadat sy nie 'n seun gebaar het nie. Dit sak selfs laer na die teregstellings van haar vyande More en Fisher. 
Op 8 Januarie 1536 het die koning en Anne, wat baie bly was, die nuus oor die dood van Catherine van Aragon bereik. Die volgende dag dra Henry en Anne geel, die simbool van vreugde en viering in Engeland, van kop tot tone, en vier Catherine se dood met feestelikhede.  In Spanje, die tuisland van Catherine van Aragon, was geel, behalwe swart, die kleur van rou.  Om hierdie rede was die dra van geel deur Henry en Anne moontlik 'n simbool van rou. Met Mary se ma dood, het Anne probeer om vrede met haar te maak.  Mary weerlê Anne se openings, miskien as gevolg van gerugte dat die Catherine deur Anne of Henry vergiftig is.Dit het begin ná die ontdekking tydens haar balseming dat Catherine se hart swart geword het. Moderne mediese kenners is dit eens dat dit nie die gevolg van vergiftiging was nie, maar van kanker van die hart, 'n uiters skaars toestand wat destyds nie verstaan ​​is nie. 
Die koningin, wat weer swanger was, was bewus van die gevare as sy nie 'n seun sou baar nie. Aangesien Catherine dood is, sou Henry vry wees om te trou sonder enige onwettigheid. Op hierdie tydstip het Henry die hof begin betaal aan Jane Seymour. Hy het vir haar 'n medalje gegee met 'n miniatuurportret van homself binne en Jane, in die teenwoordigheid van Anne, het dit oopgemaak en toegemaak. Anne reageer deur die medalje met soveel geweld af te ruk dat haar vingers bloei. 
Later die maand is die koning tydens 'n toernooi uitgehaal en twee uur lank bewusteloos geslaan, 'n kommerwekkende voorval wat Anne glo vyf dae later tot haar miskraam gelei het.  'n Ander moontlike oorsaak van die miskraam was 'n voorval waarin Anne Jane Seymour by Henry se skoot sien sit het en woede gekry het. Wat ook al die oorsaak was, op die dag dat Catherine van Aragon begrawe is in die Peterborough Abbey, het Anne 'n baba geboorte gegee, wat volgens die keiserlike ambassadeur Eustace Chapuys ongeveer drie en 'n half maande gedra het en wat 'n mannetjie was ' kind ".  Chapuys het gesê: "Sy het 'n miskraam gehad van haar redder."  Volgens Chapuys was hierdie verlies die begin van die einde van die koninklike huwelik. 
Gegewe Henry se desperate begeerte na 'n seun, het die volgorde van Anne se swangerskappe groot belangstelling getrek. Skrywer Mike Ashley het bespiegel dat Anne twee doodgebore kinders gehad het na Elizabeth se geboorte en voor die manlike kind wat sy in 1536 'n miskraam gehad het.  Die meeste bronne getuig slegs van die geboorte van Elizabeth in September 1533, 'n moontlike miskraam in die somer van 1534, en die miskraam van 'n manlike kind, van byna vier maande swangerskap, in Januarie 1536.  Terwyl Anne van haar miskraam herstel het, verklaar Henry dat hy in die huwelik verlei is deur middel van 'sortilege' - 'n Franse term wat aandui of ' misleiding "of" spel ". Sy nuwe minnares, Jane Seymour, is vinnig na die koninklike woonbuurte verhuis. Dit is gevolg deur dat Anne se broer George 'n gesogte hof -eer, die Orde van die Kouseband, geweier is, in plaas daarvan aan sir Nicholas Carew. 
Aanklagte van egbreuk, bloedskande en verraad
Anne se biograaf Eric Ives (en die meeste ander historici) meen dat haar val en teregstelling hoofsaaklik ontwerp is deur haar voormalige bondgenoot Thomas Cromwell.   Die gesprekke tussen Chapuys en Cromwell daarna dui daarop dat Cromwell die aanhitser is van die komplot om Anne te verwyder, blyk uit die Spaanse kroniek en deur briewe van Chapuys aan Charles V. Anne het met Cromwell gestry oor die herverdeling van kerklike inkomste en oor buitelandse beleid. Sy het gepleit dat die inkomste aan liefdadigheids- en opvoedkundige instellings versprei word, en sy was 'n voorstander van 'n Franse alliansie. Cromwell dring daarop aan om die uitgeputte kas van die koning te vul, terwyl hy 'n besnoeiing vir hom neem, en verkies 'n keiserlike alliansie.  Om hierdie redes stel Ives voor: "Anne Boleyn het 'n groot bedreiging vir Thomas Cromwell geword."  Cromwell se biograaf John Schofield, aan die ander kant, beweer dat daar geen magstryd tussen Anne en Cromwell bestaan ​​het nie en dat "daar geen spoor van 'n Cromwelliaanse sameswering teen Anne gevind kon word nie. Cromwell het eers betrokke geraak by die koninklike huweliksdrama toe Henry het hom op die saak beveel. "  Cromwell het nie die beskuldigings van egbreuk gemaak nie, hoewel hy en ander amptenare dit gebruik het om Henry se saak teen Anne te versterk.  Warnicke bevraagteken of Cromwell die koning in so 'n saak kon gehad het of wou manipuleer. So 'n gewaagde poging van Cromwell, gegewe die beperkte bewyse, kon sy kantoor, selfs sy lewe, in gevaar gestel het.  Henry self gee die deurslaggewende instruksies uit: sy amptenare, waaronder Cromwell, voer dit uit.  Die gevolg was volgens moderne standaarde 'n regsondersoek , maar die destydse reëls was nie gebuig om 'n skuldigbevinding te verseker nie, dit was nie nodig om met reëls te knoei wat die gewenste resultaat gewaarborg het nie, aangesien die destydse wet 'n staatsmotor, nie 'n meganisme vir geregtigheid nie. 
Einde April is 'n Vlaamse musikant in die diens van Anne met die naam Mark Smeaton gearresteer. Hy het aanvanklik ontken dat hy die minnaar van die koningin was, maar het later erken, miskien nadat hy gemartel is of vryheid beloof is. 'N Ander hofdienaar, sir Henry Norris, is op 1 Mei in hegtenis geneem, maar as aristokraat kon hy nie gemartel word nie. Voor sy inhegtenisneming is Norris vriendelik behandel deur die koning, wat hom sy eie perd aangebied het om tydens die feeste op 1 Mei te gebruik. Dit blyk waarskynlik dat die koning tydens die feeste in kennis gestel is van die bekentenis van Smeaton en kort daarna is die vermeende samesweerders op sy bevel in hegtenis geneem. Norris het sy skuld ontken en gesweer dat koningin Anne onskuldig was, een van die skadelikste bewysstukke teen Norris was 'n gesprek wat einde April met Anne gehoor is, waar sy hom daarvan beskuldig het dat sy gereeld na haar kamers gekom het om nie die hof aan haar vrou te betoon nie -in die wag Madge Shelton maar vir haarself. Sir Francis Weston is twee dae later op dieselfde aanklag in hegtenis geneem, net soos Sir William Brereton, 'n bruidegom van die King's Privy Chamber. Sir Thomas Wyatt, 'n digter en vriend van die Boleyns wat na bewering met haar verlief geraak het voor haar huwelik met die koning, is ook vir dieselfde aanklag in die tronk gesit, maar later vrygelaat, waarskynlik weens sy of sy gesin se vriendskap met Cromwell. Sir Richard Page word ook daarvan beskuldig dat hy 'n seksuele verhouding met die koningin gehad het, maar hy is vrygespreek van alle aanklagte nadat verdere ondersoek hom nie by Anne kon betrek nie.  Die finale beskuldigde was koningin Anne se eie broer, George Boleyn, gearresteer op aanklagte van bloedskande en verraad.  Hy is beskuldig van twee voorvalle van bloedskande: November 1535 in Whitehall en die daaropvolgende maand in Eltham. 
Op 2 Mei 1536 is Anne gearresteer en per boot na die Tower of London geneem. Dit is waarskynlik dat Anne moontlik deur die Hofhek in die Byward Tower ingegaan het eerder as die Verraaiershek, volgens historikus en skrywer van Die lewe en dood van Anne Boleyn, Eric Ives. In die toring het sy ineengestort en geëis om die ligging van haar pa en 'sweter broeder' te weet, asook die aanklagte teen haar.
In wat na bewering haar laaste brief aan Henry was, gedateer 6 Mei, skryf sy:
Die ontevredenheid van u genade en my gevangenisstraf is vir my so vreemd, soos wat ek moet skryf of wat ek moet verskoon, ek is heeltemal onkundig. Terwyl u na my stuur (bereid is om 'n waarheid te bely en so u guns te bekom) deur so iemand, wat u ken as my ou vyand. Ek het hierdie boodskap nie gouer deur hom ontvang nie, as dat ek u betekenis met reg begryp en as ek, soos u sê, die waarheid kan bely my veiligheid kan verseker, sal ek met alle wil en plig voldoen aan u eis.
Maar laat u genade u nooit voorstel dat u arme vrou ooit 'n fout sal erken nie, waar nie 'n gedagte daaraan voorafgegaan het nie. En om die waarheid te sê, nooit het die prins 'n vrou meer lojaal in alle plig en in alle ware liefde gehad as wat u ooit by Anne Boleyn gevind het nie: met watter naam en plek sou ek my gewillig kon tevrede stel as God en u genade se genot was so bly. Ek het myself ook nooit vergeet in my verhoging of koningskap nie, maar ek het altyd gesoek na so 'n verandering wat ek nou vind, omdat my voorkeur nie op 'n sekerder grondslag is as die grasie van u genade nie, die minste verandering wat ek het geweet dat dit geskik en voldoende was om die begeerte na 'n ander voorwerp te trek. U het my uit 'n lae land gekies om u koningin en metgesel te wees, ver buite my woestyn of begeerte. As u my dan so 'n eer verdien, goed, u genade, laat geen ligsinnige of slegte raad van my vyande u prinslike guns van my onttrek nie, en laat die vlek, die onwaardige vlek, van 'n ontroue hart teenoor u goeie genade, het u so 'n pligsgetroue vrou en die baba-prinses u dogter ooit so 'n klad gegooi. Probeer my, goeie koning, maar laat my 'n wettige verhoor hê, en laat my geswore vyande nie sit soos my beskuldigers en regters nie, ja, laat my 'n openlike verhoor ontvang, want my waarheid sal geen oop vuur vrees nie, dan sal u my onskuld sien verdwyn , u agterdog en gewete bevredig, die skande en laster van die wêreld opgehou het, of my skuld openlik verklaar het. Sodat alles wat God of u van my kan bepaal, u genade bevry kan word van 'n openlike afkeuring, en my oortreding so wettig bewys word, is u genade vry, voor God en die mens, nie net om 'n waardige straf op my uit te voer nie 'n onwettige vrou, maar om u toegeneentheid te volg, het reeds op daardie party besluit, ter wille van wie ek nou is soos ek is, wie se naam ek nog 'n rukkie kan wys, u genade is nie onkundig oor my vermoede daarin nie. Maar as u reeds van my besluit het, en dat nie net my dood nie, maar 'n berugte laster u die genot van u verlangde geluk moet meebring, dan verlang ek van God, dat hy u groot sonde daarin sal vergewe, en ook my vyande, die instrumente daarvan, en dat hy u nie op 'n streng rekenskap van u onbegryplike en wrede gebruik van my, by sy algemene regterstoel, sal roep nie, en waaroor ek nie twyfel nie (hoegenaamd die wêreld dink aan my) my onskuld sal openlik bekend wees en genoegsaam verwyder word. My laaste en enigste versoek is dat ek alleen die las van die ontevredenheid van u genade mag dra, en dat dit nie die onskuldige siele van die arme here mag raak nie, wat (soos ek verstaan) ter wille van my ook in die tronk sit. As ek ooit guns in u oë gevind het, en as die naam van Anne Boleyn ooit in u ore aangenaam was, laat my dan hierdie versoek ontvang, en ek sal u genade nog verder in die moeilikheid bring met my opregte gebede tot die Drie -eenheid bewaar u genade en behartig u in al u optrede. Uit my trotse gevangenis in die toring, hierdie sesde Mei
U mees lojale en ooit getroue vrou,
Vier van die beskuldigdes is op 12 Mei 1536 in Westminster verhoor. Weston, Brereton en Norris het in die openbaar hul onskuld gehandhaaf en slegs Smeaton het die kroon ondersteun deur skuld te beken. Drie dae later is Anne en George Boleyn afsonderlik verhoor in die Tower of London, voor 'n jurie van 27 maats. Sy is beskuldig van egbreuk, bloedskande en hoogverraad.  Deur die Verraadwet van Edward III was egbreuk aan die kant van 'n koningin 'n vorm van verraad (as gevolg van die implikasies vir die opvolging van die troon) waarvoor die straf gehang, getrek en in kwarte vir 'n man gebrand het lewendig vir 'n vrou, maar die beskuldigings, en veral die van bloedskande, is ook bedoel om haar morele karakter te bestraf. Die ander vorm van verraad wat teen haar aangevoer is, was die beplanning van die dood van die koning, saam met haar 'minnaars', sodat sy later met Henry Norris sou trou.  Anne se eenmalige verloofde, Henry Percy, 6de graaf van Northumberland, sit in die jurie wat Anne eenparig skuldig bevind het. Toe die uitspraak bekend gemaak word, het hy ineengestort en moes hy uit die hofsaal gedra word. Hy is agt maande later kinderloos oorlede en is deur sy neef opgevolg.
Op 17 Mei het Cranmer Anne se huwelik met Henry nietig verklaar. 
Die beskuldigdes is skuldig bevind en ter dood veroordeel. George Boleyn en die ander beskuldigdes is op 17 Mei 1536 tereggestel. William Kingston, die konstabel van die toring, het berig Anne lyk baie gelukkig en gereed om klaar te wees met die lewe. Henry het die vonnis van Anne van verbrand tot onthoofd gemaak, en eerder as om 'n koningin met die gewone byl te laat onthoof, het hy 'n deskundige swaardvegter uit Saint-Omer in Frankryk gebring om die teregstelling uit te voer. Die oggend van 19 Mei het Kingston geskryf:
Vanmôre stuur sy vir my, dat ek by haar kan wees op die tydstip dat sy die goeie Here ontvang, met die bedoeling dat ek haar moet hoor praat terwyl sy haar onskuld altyd raak, om duidelik te wees. En in die skrywe hiervan het sy na my gestuur, en by my koms het sy gesê: 'Mnr. Kingston, ek hoor dat ek nie vanmiddag sal sterf nie, en ek is baie jammer, want ek het gedink ek is dood teen hierdie tyd en verby my pyn. ' Ek het vir haar gesê dit moet geen pyn wees nie, dit was so min. En toe sê sy: 'Ek het gehoor die beul was baie goed, en ek het 'n klein nek', en het haar hande daaroor gesit en hartlik gelag. Ek het gesien hoe baie mans en ook vroue tereggestel is, en dat hulle in groot droefheid was, en na my wete is hierdie dame baie bly oor die dood. Meneer, haar almoner is voortdurend by haar, en was sedert tweeuur na middernag. 
Haar naderende dood kan haar 'n geruime tyd tydens haar gevangenisstraf groot sorg veroorsaak het. Die gedig "Oh Death Rock Me Asleep" word algemeen deur Anne geskryf en onthul dat sy moontlik gehoop het dat die dood haar lyding sou beëindig. 
Kort voor dagbreek bel sy Kingston om saam met haar mis te hoor, en sweer in die teenwoordigheid van die ewige redding van haar siel by die Heilige Sakramente dat sy die koning nooit ontrou was nie. Sy het hierdie eed ritueel herhaal onmiddellik voor en nadat sy die sakrament van die Nagmaal ontvang het. 
Op die oggend van Vrydag, 19 Mei, is Anne in die toringgebiede tereggestel, nie op die terrein van die teregstellingsmonument nie, maar volgens historikus Eric Ives op 'n steier wat aan die noordekant van die Wit Toring opgerig is, in voor wat nou die Waterloo -kaserne is.  Sy het 'n rooi onderrok gedra onder 'n los, donkergrys jas van damast wat met bont afgewerk is en 'n mantel hermelien.  Onder begeleiding van twee vroulike bediendes het Anne haar laaste stap van die Queen's House na die steier gemaak, en sy het 'n "duiwelse gees"  getoon en het gelyk "as gay asof sy nie sou sterf nie".  Anne klim op die steier en hou 'n kort toespraak voor die skare:
Goeie Christenmense, ek het hierheen gekom om te sterf, want volgens die wet, en volgens die wet word ek veroordeel om te sterf, en daarom sal ek niks daarteen spreek nie. Ek het hierheen gekom om niemand te beskuldig nie, of om iets daaroor te sê, waarvan ek beskuldig en veroordeel is om te sterf, maar ek bid dat die koning die koning sal red en hom lank sal laat heers oor jou, want 'n sagter of barmhartiger prins was daar nooit: en vir my was hy ooit 'n goeie, 'n sagmoedige en soewereine heer. En as iemand my sal bemoei met my saak, vereis ek dat hulle die beste oordeel. En so neem ek afskeid van die wêreld en van julle almal, en ek verlang van harte dat julle almal vir my moet bid. O Heer, ontferm U over my, tot eer van God prys ek my siel.  
Hierdie weergawe van haar toespraak word gevind in Foxe's Handelinge en monumente  en 'n byna identiese weergawe in Ives (2005).  In 'n gedig van 1,318 reëls, geskryf in Frans, twee weke na Anne se dood,  gee Lancelot de Carle 'n aangrypende weergawe van haar laaste woorde en die uitwerking daarvan op die skare:
Sy het die mense van die stellasie grasieus toegespreek met 'n stem wat ietwat deur swakheid oorweldig is, maar wat krag bymekaar kry terwyl sy aangaan. Sy smeek haar hoorders om haar te vergewe as sy nie almal sagmoedig gebruik het nie, en vra vir hulle gebede. Sy het gesê dat dit nie nodig was om te vertel waarom sy daar was nie, maar sy het die regter van die hele wêreld gebid om medelye te hê met diegene wat haar veroordeel het, en sy het hulle gesmeek om te bid vir die koning, in wie sy altyd groot was. vriendelikheid, vrees vir God en liefde vir sy onderdane. Die toeskouers kon hulle nie van trane weerhou nie.   
Lancelot de Carle, 'n sekretaris van die Franse ambassadeur, Antoine de Castelnau, was in Mei 1536 in Londen  en was 'n ooggetuie van haar verhoor en teregstelling.    Die gedig, Épistre Contenant le Procès Criminel Faict à l'Encontre de la Royne Anne Boullant d'Angleterre, ('N Brief met die strafregtelike klagte teen koningin Anne Boleyn van Engeland),  bied 'n gedetailleerde weergawe van Anne se vroeë lewe en die omstandighede met betrekking tot haar arrestasie, verhoor en teregstelling.  Al die rekeninge is soortgelyk. Daar word vermoed dat Anne kritiek op Henry vermy het om Elizabeth en haar gesin te red van verdere gevolge, maar selfs onder sulke uiterste druk het Anne nie skuld erken nie en inderdaad subtiel haar onskuld impliseer in haar beroep op diegene wat 'my saak kan bemoei'. . 
Dood en begrafnis
Die hermelienmantel is verwyder en Anne trek haar hooftooisel af en steek haar hare onder 'n kap.  Na 'n kort afskeid van haar huilende dames en 'n versoek om gebede, kniel sy neer en een van haar dames bind 'n blinddoek oor haar oë.  Sy kniel regop, in die Franse teregstellingsstyl.  Haar laaste gebed het bestaan ​​daarin dat sy voortdurend herhaal: "Jesu ontvang my siel, Here God, ontferm u over my siel." 
Die uitvoering bestaan ​​uit 'n enkele slag.  Dit is gesien deur Thomas Cromwell Charles Brandon, 1ste hertog van Suffolk, die buite -egtelike seun, Henry FitzRoy, die burgemeester van Londen, sowel as wethouers, balju en verteenwoordigers van die verskillende ambagsgilde. Die grootste deel van die Koningsraad was ook teenwoordig.  Na berig word, het Cranmer, wat in die Lambeth -paleis was, in trane uitgebars nadat hy vir Alexander Ales gesê het: "Sy wat die koningin van Engeland op aarde was, sal vandag 'n koningin in die hemel word."  Toe die aanklagte eers teen Anne aanhangig gemaak is, het Cranmer sy verbasing uitgespreek teenoor Henry en sy oortuiging dat "sy nie skuldig moet wees nie."
Cranmer voel kwesbaar vanweë sy nabyheid aan die koningin die aand voor die teregstelling, verklaar hy dat Henry se huwelik met Anne nietig was, net soos Catherine s'n voor haar. Hy het geen ernstige poging aangewend om Anne se lewe te red nie, alhoewel sommige bronne aandui dat hy haar op die dood voorberei het deur haar laaste privaat belydenis van sondes te hoor waarin sy haar onskuld voor God verklaar het.  Op die dag van haar dood het 'n Skotse vriend Cranmer in sy tuine in Londen onbeheers gevind en gesê dat hy seker is dat Anne nou hemel toe is. 
Sy is daarna begrawe in 'n ongemerkte graf in die kapel van St Peter ad Vincula. Haar skelet is geïdentifiseer tydens die opknapping van die kapel in 1876, in die bewind van koningin Victoria,   en Anne se graf word nou op die marmervloer geïdentifiseer.
Nicholas Sanders, 'n Katolieke recusant gebore c. 1530, was daartoe verbind om Elizabeth I af te sit en die katolisisme in Engeland te hervestig. In sy De Origine ac Progressu schismatis Anglicani (Die opkoms en groei van die Anglikaanse skeuring), gepubliseer in 1585, was hy die eerste wat geskryf het dat Anne ses vingers aan haar regterhand gehad het.  Aangesien fisiese misvormings oor die algemeen as 'n teken van boosheid geïnterpreteer is, is dit onwaarskynlik dat Anne Boleyn Henry se romantiese aandag sou gekry het as sy dit gehad het.  By die opgrawing in 1876 is geen afwykings ontdek nie. Haar raam is beskryf as delikaat, ongeveer 5'3 "," die bene van die hande en voete dui op delikate en goed gevormde hande en voete, met tapse vingers en 'n smal voet ". 
Anne Boleyn is deur tydgenote beskryf as intelligent en begaafd in musikale kunste en wetenskaplike strewes. Sy was ook sterk en trots en het dikwels met Henry gestry.  Biograaf Eric Ives evalueer die skynbare teenstrydighede in Anne se persona:
Vir ons lyk sy inkonsekwent - godsdienstig, dog aggressief, berekenend, maar emosioneel, met die ligte aanraking van die hofdienaar, maar tog die sterk greep van die politikus - maar is dit wat sy was, of is dit net wat ons probeer sien deur die ondeursigtigheid van die getuienis? Wat haar innerlike lewe betref, kort van 'n wonderbaarlike kas van nuwe materiaal, sal ons nooit regtig weet nie.Maar wat deur die eeue heen by ons opkom, is die indruk van 'n persoon wat 'n vreemde beroep op die vroeë 21ste eeu doen: 'n vrou in eie reg - op haar eie terme in 'n man se wêreld 'n vrou wat haar opvoeding, haar styl gemobiliseer het en haar teenwoordigheid om die nadele van haar geslag te weeg as slegs matige voorkoms, maar om 'n hof en 'n koning met storm te bestorm. Miskien is dit uiteindelik die beoordeling van Thomas Cromwell wat die naaste kom: intelligensie, gees en moed. 
Geen kontemporêre portrette van Anne Boleyn bestaan ​​nie. 'N Borsbeeld van haar is in 1534 op 'n gedenkmedalje gegooi, wat vermoedelik geslaan is om haar tweede swangerskap te vier. 
Na die kroning van haar dogter as koningin, is Anne vereer as 'n martelaar en heldin van die Engelse Hervorming, veral deur die werke van John Foxe, wat aangevoer het dat Anne Engeland van die euwels van die Rooms -Katolisisme gered het en dat God bewys gelewer het van haar onskuld en deugde deur seker te maak dat haar dogter Elizabeth I die troon bestyg. 'N Voorbeeld van Anne se direkte invloed in die gereformeerde kerk is wat Alexander Ales aan koningin Elizabeth beskryf het as die "evangeliese biskoppe wat u heilige moeder aangestel het onder die geleerdes wat die suiwerder leerstelling bevoordeel het".  Deur die eeue het Anne talle artistieke en kulturele werke geïnspireer of genoem. As gevolg hiervan het sy in die gewilde geheue gebly en is sy 'die invloedrykste en belangrikste koningin -gemeng wat Engeland nog ooit gehad het' genoem. 
As gevolg van Anne se vroeë blootstelling aan die hoflewe, het sy die grootste deel van haar lewe kragtige invloede om haar gehad. Hierdie vroeë invloede was meestal vroue wat met kuns, geskiedenis en godsdiens besig was. Eric Ives beskryf die vroue rondom Anne as 'aristokratiese vroue wat geestelike vervulling soek'.  [ bladsy benodig ] Dit sluit in koningin Claude, van wie die hof Anne was, en Marguerite van Angoulême, wat 'n bekende figuur was tydens die Renaissance en sterk godsdiensbeskouings gehad het wat sy deur poësie uitgebeeld het. Hierdie vroue, saam met Anne se onmiddellike familielede, soos haar pa, het moontlik 'n groot invloed op Anne se persoonlike geloof gehad.
'N Ander idee van Anne se persoonlike geloof kan gevind word in Anne se boek van ure, waarin sy geskryf het,'le temps viendra"[" die tyd sal kom "]. Langs hierdie inskripsie teken sy 'n astrolabe, wat destyds 'n simbool van die Renaissance was. Die inskripsie impliseer dat Anne 'n Renaissance -vrou was, blootgestel aan nuwe idees en gedagtes rakende haar geloof.  [ onbetroubare bron? ]
Anne Boleyn se laaste woorde voor haar onthoofding was 'n gebed vir haar redding, haar koning en haar land. Sy het gesê: "Goeie Christenmense! Ek het hierheen gekom om te sterf, want volgens die wet en volgens die wet word ek ter dood veroordeel en daarom sal ek niks daarteen spreek nie. Ek kom hierheen om niemand te beskuldig nie enigiets daarvan waarvan ek beskuldig en veroordeel word om te sterf, maar ek bid dat God die koning red en hom lank stuur om oor u te heers, want daar was nooit 'n sagter of barmhartiger prins nie en vir my was hy ooit 'n goeie, 'n sagmoedige en soewereine heer. "  John Foxe, martyroloog, het Anne in sy boek opgeneem, Foxe's Book of Martyrs, beweer dat sy 'n goeie vrou is wat opregte geloof en vertroue in haar God het. Foxe het ook geglo dat 'n teken van Anne se goeie trou God se seën op haar dogter, Elizabeth I, was en dat God Elizabeth kon laat voorspoedig wees as koningin.
Baie legendes en verhale oor Anne Boleyn bestaan ​​oor eeue heen. Een daarvan is dat sy in die geheim begrawe is in die Salle Church in Norfolk onder 'n swart plaat naby die grafte van haar voorouers.  Daar word gesê dat haar liggaam in 'n Essex -kerk op haar reis na Norfolk gerus het. 'N Ander is dat haar hart, op haar versoek,  begrawe is in die Erwarton (Arwarton) Kerk, Suffolk, deur haar oom sir Philip Parker. [ aanhaling nodig ]
In die 18de-eeuse Sicilië het die boere van die dorpie Nicolosi geglo dat Anne Boleyn, omdat sy Henry VIII 'n ketter gemaak het, vir ewig veroordeel is om binne die berg Etna te brand. Hierdie legende is dikwels vertel ten bate van buitelandse reisigers. 
'N Aantal mense beweer dat hulle Anne se spook by Hever Castle, Blickling Hall, Salle Church, die Tower of London en Marwell Hall gesien het.    Die paranormale navorser Hans Holzer het 'n verslag oor haar bekende waarneming gegee. In 1864 word kaptein (later generaal -majoor) J. D. Dundas van die 60ste Rifles -regiment in die Tower of London ingepalm. Terwyl hy deur die venster van sy woonplekke kyk, het hy 'n wag onder in die binnehof, voor die huisies waar Anne in die tronk was, opgemerk, wat vreemd gedra het. Dit wil voorkom asof hy iets uitdaag wat vir Dundas 'soos 'n witterige vroulike figuur wat na die soldaat gly, lyk'. Die wag het deur die vorm met sy bajonet gelaai en toe flou geword. Slegs die kaptein se getuienis en stawing by die krygsraad het die wag uit 'n lang tronkstraf gered omdat hy flou gedra het terwyl hy aan diens was.  In 1960 het Canon W. S. Pakenham-Walsh, predikant van Sulgrave, Northamptonshire, berig dat sy gesprekke met Anne gehad het. 
Elizabeth I 7 September 1533 24 Maart 1603 Nooit getroud nie, geen probleem nie
Miskraam of vals swangerskap  Kersfees, 1534 
Gemaakte seun 1535 
Doodgebore seun 29 Januarie 1536
Bring die liggame op, 'n boek deur Hilary Mantel (2012)
Anna Bolena, 'n opera van Gaetano Donizetti met lirieke deur Felice Romani (1830)
Anne van die Duisend Dae, 'n drama uit 1969 versprei deur Universal Pictures
'Met haar kop ingedruk onder haar arm', 'n donker humoristiese liedjie oor Anne se spook
Die ander Boleyn -meisie, 'n boek van Philippa Gregory wat later in 'n film van 2008 verwerk is, met Mary se suster Anne as een van die hoofkarakters
^ Ives, pp. 42–43 Strong, pp. 6–7.
^ ab Vroeëre historici het 1507 as die aanvaarde datum beskou, maar in 1981 het die kunshistorikus Hugh Paget suksesvol bewys dat Anne 'n brief in 1513 uit Brussel geskryf het toe sy 'n ere -diensmeisie in die hof was. Dit was om twee redes belangrik: die pos was slegs oop vir 'n 12- of 13-jarige meisie, en die brief is bewysbaar nie in die hand van 'n sesjarige geskryf nie. [Ives - Life & amp Death of Anne Boleyn]
^ Uitsprake met stres op die tweede lettergreep was tot onlangs skaars en is eers in die 1960's deur naslaanwerke genoem Die groot boek van dierlike wanuitsprake (2006) deur Charles Harrington Elster
^ Jones, Daniel Everyman's English Pronouncing Dictionary 12de uitgawe (1963)
^ Wells, John C. (1990). Uitspraakwoordeboek van Longman. Harlow, Engeland: Longman. bl. 83. ISBN0-582-05383-8. inskrywing "Boleyn"
Gairdner, James, red. (1887). Briewe en papiere, Buitelandse en Binnelandse, Henry VIII, Jaargang 10, Januarie - Junie 1536. Skryfbehoeftes van haar majesteit. bl. 349–371.
Wriothesley, Charles (1875). 'N Kroniek van Engeland tydens die bewind van die Tudors, van AD 1485 tot 1559. 1. Camden Society. pp. 189–226.
"Resensie: Die lewe en dood van Anne Boleyn". Copperfieldreview.com. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 November 2010. Besoek op 26 April 2010.
^ ab Ives, bl. xv.
^ Die argument dat Maria moontlik die jonger suster was, word weerlê deur vaste bewyse uit die bewind van koningin Elizabeth I dat die oorlewende Boleyns geweet het dat Mary voor Anne gebore is, nie daarna nie. Sien Ives, pp. 16–17 en Fraser, p. 119.
^ Ives, pp. 16–17.
^ ab Fraser, p.119.
^ Warnicke, p. 9.
^ Ives, bl. 15.
"Anne Boleyn se handskrif". Nellgavin.net. Gearchiveer van die oorspronklike op 4 September 2012. Besoek op 2 November 2011.
^ Ives, pp.18–20.
^ Die datum 1507 is in Rooms -Katolieke kringe aanvaar. Die 16de-eeuse skrywer William Camden het 'n geboortedatum van 1507 in sy kantlyn ingeskryf Diverse. Die datum is oor die algemeen bevoordeel tot in die laat 19de eeu: in die 1880's stel Paul Friedmann 'n geboortedatum van 1503 voor. Kunshistorikus Hugh Paget, in 1981, was die eerste om Anne Boleyn aan die hof van Margaret van Oostenryk te plaas. Sien die biografie van Eric Ives Die lewe en dood van Anne Boleyn vir die mees uitgebreide argumente ten gunste van 1500/1501 en Retha Warnicke Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn vir haar voorstel van 1507.
Russell, Gareth (6 April 2010). "Die tydperk van Anne Boleyn". Belydenisse van 'n Ci-devant . Besoek op 19 Desember 2013.
^ ab Ives, bl. 3.
^ Fraser, pp. 116–17.
^ Ives, p.4. 'Sy is beter gebore as die drie ander Engelse vroue van Henry VIII'.
^ Fraser, p.115.
^ ab Ives, bord 14.
^ Wilkinson, p.12.
^ Fraser en Ives voer aan dat hierdie afspraak bewys Anne is waarskynlik in 1501 gebore, maar Warnicke stem nie saam nie, deels oor die bewyse dat Anne fisies as 'klein' beskryf word. Sien Ives, p. 19 Warnicke, pp. 12–3.
^ Warnicke, p. 12.
^ Starkey, pp. 261–63.
^ ab Fraser, bl. 121.
^ Starkey, p. 263.
^ Fraser, bl. 115.
^ Weier, p. 47.
^ Sterk, p. 6.
^ Ives, bl. 20.
^ Warnicke, p. 243.
^ Sterk, 6 Ives, 39.
^ Ives, bl. 39.
^ Warnicke, p. 247.
^ Dowling 1991, p.39.
^ Ives, pp. 219–226. Vir 'n meesterlike herwaardering van Anne se godsdienstige oortuigings, sien Ives, pp. 277–287.
^ Williams, p.103.
^ Fraser, bl. 122.
^ Fraser, pp. 121–124.
Weir. Henry VIII: Die koning en sy hof. bl. 216.
Ridgway, Claire (22 Augustus 2014). "Anne Boleyn speel volharding - Maart 1522". Die Anne Boleyn -lêers . Besoek op 4 Maart 2019.
^ Ives, pp. 37–39.
^ Starkey, p. 271 Ives, 45.
^ Scarisbrick, J. J. (1968): Henry VIII. Berkeley en Los Angeles: University of California Press. p.349.
^ Fraser, pp. 126–7 Ives, p. 67 en bl. 80.
^ 6E. K. Chambers, Sir Thomas Wyatt and Some Collected Studies (Londen, 1933), p. 138 Richard.
^Warnicke & Winter, 1986, pp. 565–579.
^ Scarisbrick, bl. 154.
Loades, David (2003). Elizabeth I . Londen: Hambledon en Londen. pp. 6. ISBN1-85285-304-2.
^ Fraser, p.133.
^ Grafte, p. 132.
^ Fraser, p.145.
^ Dowling 1986, 232.
^ Starkey p. 331.
^ Starkey, p. 301.
^ Starkey, pp. 308–12.
^ Starkey, pp. 314, 329.
^ Morris, bl. 166.
^ Starkey, pp. 430–33.
^ Haigh, 88–95.
^ Fraser, bl. 171.
^ Graves, pp. 21–22 Starkey, pp. 467–73.
^ Williams bl. 136.
^ Ives, pp. 158–59, p. 388 n32, bl. 389 n53 Warnicke, p. 116. Kontemporêre dokumente bel haar markies of dame markies van Pembroke weerspieël dit die Tudor -spelling. Marquesates was relatief nuut in die 16de-eeuse Engeland, en die Engelse vertalings van Frans markies/markies is nog minder stabiel gespel as die meeste Tudor -ortografie, baie vorms is vir elkeen gebruik. 'N Manlike eweknie was markies, marquies, markies en so sou sy vrou wees markies, markies, markiesheid ensovoorts, word dieselfde uiteinde as hertogin die gevolglike verwarring soms verhelder deur frases soos dame markies die moderne onderskeid, waarmee die vrou optog, is in Latyn in haar dogter se bewind ingevoer. Die OED en Die volledige eweknie (Vol X., bl. 402) neem Boleyn se titel as die vroulike sin van markies sommige biograwe, soos Fraser, p. 184, neem dit as die manlike sin.
^ Starkey, p. 459.
^ Wooding, 167.
^ Starkey, p. 366.
^ Starkey, Ses Vroue, p.463.
Boutell, Charles (1863). 'N Handleiding vir heraldiek, histories en gewild. Londen: Winsor en Newton. pp. 242–243. Besoek op 10 Februarie 2016.
^ Fraser, bl. 195.
^ Ives, bl. 179.
^ Ives, bl. 177 Starkey, pp. 489–500.
^ Fraser, pp. 191–194.
^ Scarisbrick, pp. 414–18 Haigh, pp. 117–18.
^ Haigh, pp. 118–20.
^ Robert Demaus. William Tyndale, 'n biografie. Religious Tract Society. Londen. 1904 p456.
^ Brian Moynahan. William Tyndale. Abacus, Londen 2002 bl. 293.
^ Brian Moynahan. William Tyndale. Abacus, Londen 2002 bl. 294–295.
^ Williams, pp. 128–131.
^ David Starkey: Six Wives, 2003, p. 508.
^Brief van Chapuys aan die keiser, 10 Julie 1533 "die meesteres van die koning (amie) is oorgelewer van 'n dogter, tot groot spyt vir hom sowel as die dame, en tot groot smaad van die dokters, astroloë, towenaars en tovenaars, wat bevestig het dat dit 'n manlike kind sou wees "
^ Starkey, p. 512.
^ Somerset, pp. 5-6.
"Oor Matthew Parker en The Parker Library". ParkerWeb.Stanford.edu. Gearchiveer van die oorspronklike op 10 September 2015. Besoek op 27 November 2015.
^ ab Fraser.
^ ab Williams, p.138.
^ Ives, pp. 231–260.
^ Farquhar, Michael (2001). 'N Skat van koninklike skandale, p.67. Penguin Books, New York. 0-7394-2025-9.
^ Williams, pp.137–138.
^ Starkey, pp. 549–51 Scarisbrick, p. 436.
^ E. Cobham Brewer 1810–1897. Woordeboek van frase en fabel. 1898.
^ Starkey, p. 551.
^Ses vroue van Hendrik die VIII.
^ Scarisbrick, bl. 452.
^ Scarisbrick, pp. 452–53 Starkey, pp. 552–53.
^ Allison Weir Ses vroue van Hendrik die VIII.
^ Starkey, pp. 553–54.
^ Ashley, bl. 240.
^ Williams, hoofstuk 4.
Bordo, Susan (1 Februarie 2014). Die skepping van Anne Boleyn. Oneworld -publikasies. ISBN9781780744292.
^ Ives, pp. 319–329. Sien ook Starkey, pp. 559–569, en Elton, pp. 252–53, wat hierdie siening deel.
^ Ives, pp. 309–16.
^ Ives, bl. 315.
^ Schofield, pp. 106–108. Schofield beweer dat bewyse vir die magstryd tussen Anne en Cromwell, wat "nou baie moderne verhale oor Anne se laaste weke oorheers", "vlieg-deur-nag-verhale van Alesius en die Spaanse kroniek, woorde van Chapuys uit verband geruk en 'n onbetroubare vertaling van die Kalender van staatsblaaie."
^ Warnicke, pp. 212, 242 Wooding, p. 194.
^ Warnicke, pp. 210–212. Warnicke sê: "Nie Chapuys of moderne historici het verduidelik waarom die sekretaris [Cromwell] Henry kon manipuleer om in te stem tot die teregstelling van Anne nie, hy die koning nie sommer kon oorreed om haar advies oor buitelandse beleid te ignoreer nie".
^ 'Hy was duidelik daarop uit om haar ongedaan te maak.' Scarisbrick, bl. 455.
^ Wooding, pp. 194–95 Scarisbrick, pp. 454–55 Fraser, p. 245.
"" Law as the Engine of State: The Trial of Anne Boleyn "deur Margery S. Schauer en Frederick Schauer".
^Bernard 2011, pp. 174–175.
^ Williams, pp.143–144.
^ ab Ives, bl. 344.
^ Hibbert, pp. 54–55.
^ David Starkey, p.581, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII
^ Hibbert, p.59.
^O Dood! rok my slaap Bronne verskil of George of Anne Boleyne dit geskryf het, O Death Rock Me Asleep alhoewel die konsensus is dat Anne dit gedoen het. O Death Rock Me Asleep.
^ Ives, bl. 356.
^ Ives, bl. 423, gebaseer op die hedendaagse Lisle -briewe.
^ Williams, p.146.
^ Fraser, p.256.
^ Fraser, bl. 256.
^ abFoxe 1838, bl. 134.
^ abIves 2005, bl. 357–358.
^Schmid 2011, pp. 7–11.
^Letters and Papers, Foreign and Domestic, Henry VIII, 10, 1036 'n Engelse opsomming van die gedig word hier gegee.
^Schmid 2013, pp. 171–172.
^ abWeir 2010, p. 340.
^Briewe en papiere, Foreign and Domestic, Henry VIII, 12 (2), 78.
"Hoe Alison Weir bedrieg is". Die Misadventures of Moppet. Misadventuresofmoppet.wordpress.com. Besoek op 15 Desember 2013.
John Guy voer aan dat Crispin de Milherve, wat 'n ooggetuie was van Anne Boleyn se verhoor en teregstelling, en Lancelot de Carle deur Franse geleerdes bewys is dat dit dieselfde persoon is.
^ Vir 'n Franse weergawe van die gedig, Epistre Contenant le Procès Criminel Faict a l'Encontre de la Royne Anne Boullant d'Angleterre by die Bibliothèque nationale de France, sien Carle 1545
^Schmid 2013, pp. 110–175 'n Volledige Engelse vertaling van die hele gedig, langs die oorspronklike Frans, word hier verskaf.
^ William Hickman Smith Aubrey, Die nasionale en binnelandse geskiedenis van Engeland (1867), bl. 471.
^ abIves 2005, bl. 358.
^Weir 2010, bl. 338, 343–344.
^Ives 2005, pp. 358–359.
^ Bruce, Marie Louise (1973). Anne Boleyn. New York: Warner Paperback Library Edition. p.333.
^ MacCulloch, bl. 159.
^ Schama, p.307.
^ MacCulloch, pp. 149–159.
Warnicke, Retha M. (1991). The Rise and Fall of Anne Boleyn: Family Politics at the Court of Henry VIII. Cambridge: Cambridge University Press. bl. 235. ISBN9780521406772.
Bell, Doyne C. (1877). Kennisgewings van die historiese persone begrawe in die kapel van St. Peter ad Vincula in die Tower of London. Londen: John Murray, Albemarle Street. bl. 20–21.
^ Ives, 39.
^ Warnicke, pp. 58–9.
British Archaeological Association (1877). Die Argeologiese Tydskrif (Vol. 34 uitg.). Longman, Rrown [sic] Green en Longman. bl. 508. Besoek op 3 Augustus 2020.
^ Warnicke, pp. 58–9 Graves, 135.
^ Ives, bl. 359.
"Medalje - AN216454001". versameling databasis. Die Britse museum. Besoek op 14 April 2013.
^ Ives, p.261, Google Books, op 5 Desember 2009 opgespoor.
"Die geloof van Anne Boleyn". Die Anne Boleyn -lêers. 1 April 2010. Besoek op 7 Mei 2018.
Foxe, John. "Redenasie aan Saint Anne Boleyn van John Foxe, martelaar". reformation.org . Besoek op 14 Mei 2018.
^ Norah Lofts, Anne Boleyn, p.181.
Suffolk, Kerke. "St Mary's Erwarton". Ontsluit 19 Mei 2009.
^ Pratt, Michael (2005). Nelson's Duchy, A Sicilian Anomaly. Verenigde Koninkryk: Spellmount Limited. p.48 1-86227-326-X
^ Lofts, Anne Boleyn, p.182.
"Spook en spook". Die Shadowlands. Besoek op 7 Julie 2009.
"Marwell Hall - Haunted Mansions Around the World". www.zurichmansion.org.
^ Hans Holzer, Spoke wat ek ontmoet het, bl. 196.
'Vikar wat met Henry VIII' gepraat 'het. Die Sydney Morning Herald. 31 Julie 1960. Besoek op 12 Oktober 2009.
^ Eustace Chapuys het op 28 Januarie aan Charles V geskryf en berig dat Anne swanger is. In 'n brief van George Taylor aan Lady Lisle van 27 April 1534 word gesê dat "die koningin 'n goeie buik het en ons Here bid om 'n prins vir ons te stuur".In Julie is Anne se broer, lord Rochford, op 'n diplomatieke sending na Frankryk gestuur om te vra vir 'n uitstel van 'n ontmoeting tussen Henry VIII en Francis I vanweë Anne se toestand: "omdat sy so ver was met 'n kind, kon sy nie die see oorsteek nie die koning". Chapuys ondersteun dit in 'n brief van 27 Julie, waar hy verwys na Anne se swangerskap. Ons weet nie wat met hierdie swangerskap gebeur het nie, aangesien daar geen bewyse is van die uitslag nie. Dewhurst skryf hoe die swangerskap 'n miskraam of doodgeboorte kon veroorsaak het, maar daar is geen bewyse om dit te ondersteun nie; daarom wonder hy of dit 'n geval was van pseudosise, 'n valse swangerskap, veroorsaak deur die spanning wat Anne onder was - die druk om 'n seun te gee. Chapuys het op 27 September 1534 geskryf "Sedert die koning begin twyfel of sy dame wel of nie was, het hy die liefde wat hy voorheen gehad het vir 'n pragtige meisie van die hof, hernu en verhoog". Muriel St Clair Byrne, redakteur van die Lisle Letters, meen dat dit ook 'n valse swangerskap was.
^ Die enigste bewys vir 'n miskraam in 1535 is 'n vonnis uit 'n brief van Sir William Kingston aan Lord Lisle op 24 Junie 1535 toe Kingston sê: "Haar genade het 'n netjiese buik soos ek nog ooit gesien het". Dewhurst meen egter dat daar 'n fout is in die datering van hierdie brief, aangesien die redakteur van die Lisle Letters sê dat hierdie brief eintlik van 1533 of 1534 is omdat dit ook verwys na sir Christopher Garneys, 'n man wat in Oktober 1534 gesterf het.
^Lady Elizabeth Howard, die moeder van Anne Boleyn, was die suster van lord Edmund Howard, pa van Catherine Howard (vyfde vrou van koning Henry VIII), wat Anne Boleyn en Catherine Howard se eerste neefs gemaak het.
^ Elizabeth Tilney is die ouma aan vaderskant van Catherine Howard.
Ashley, Mike British Kings en amp Queens (2002) 0-7867-1104-3
Baumann, Uwe, red. Henry VIII in geskiedenis, geskiedskrywing en letterkunde (Peter Lang, 1992).
Bell, Doyne C. Kennisgewings van die historiese persone begrawe in die kapel van St. Peter ad Vincula in die Tower of London (1877)
Bernard, G. W. (2011). Anne Boleyn: noodlottige besienswaardighede. New Haven London: Yale University Press. ISBN978-0-300-17089-4. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel)
Bernard, GW "Die val van Anne Boleyn", Engelse historiese resensie, 106 (1991), 584–610 in JSTOR
Brigden, Susan Nuwe wêrelde, verlore wêrelde (2000)
Carle, Lancelot de (1545). Epistre Contenant le Procès Criminel Faict a l'Encontre de la Royne Anne Boullant d'Angleterre. Lyon. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel) Hervorming en Reformasie. Londen: Edward Arnold, 1977. 0-7131-5953-7.
Davenby, C "Objekte van patriargie"(2012) (Feministiese studie)
Dowling, Maria "A Woman's Place? Learning and the Wives of King Henry VII." Geskiedenis Vandag, 38–42 (1991).
Dowling, Maria Humanisme in die era van Hendrik die VIII (1986)
Foxe, John (1838). Cattley, S. R. (red.). Die handelinge en monumente van John Foxe. V.
Fraser, Antonia Die vroue van Henry VIII New York: Knopf (1992) 0-679-73001-X
Graves, Michael Henry VIII. Londen, Pearson Longman, 2003 0-582-38110-X
Guy, John (1 November 2009). "Die dame in die toring: die val van Anne Boleyn deur Alison Weir". Die Sunday Times. Londen. Besoek op 15 Desember 2013. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel) (inskrywing benodig)
Haigh, Christopher Engelse Reformasies (1993)
Hibbert, Christopher Tower of London: A History of England From the Norman Conquest (1971)
Ives, Eric Die lewe en dood van Anne Boleyn (2004) 1-4051-3463-1
Ives, Eric (2005). Die lewe en dood van Anne Boleyn: die gelukkigste. Maldon Oxford: Blackwell Publishing. ISBN978-1-4051-3463-7. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel)
Ives, E. W. "Anne (c.1500–1536)", Oxford Dictionary of National Biography, (2004) 8 September 2011 geraadpleeg
Lacey, Robert Die lewe en tye van Henry VIII (1972)
Lehmberg, Stanford E. Die Reformasie -parlement, 1529–1536 (1970)
"Briewe en papiere, buitelandse en binnelandse, Henry VIII". British-history.ac.uk. Besoek op 15 Desember 2013.
Lindsey, Karen Geskei onthoofde oorleef: 'n Feministiese herinterpretasie van die vroue van Henry VIII (1995) 0-201-40823-6
MacCulloch, Diarmaid Thomas Cranmer New Haven: Yale University Press (1996) 0-300-07448-4.
Morris, T.A. Europa en Engeland in die sestiende eeu (1998)
Norton, Elizabeth Anne Boleyn: Henry VIII se obsessie 2009 hardeband 978-1-84868-084-5 sagteband 978-1-84868-514-7
Parker, K. T. Die tekeninge van Hans Holbein by Windsor Castle Oxford: Phaidon (1945) OCLC 822974.
Rowlands, John Die era van Dürer en Holbein Londen: British Museum (1988) 0-7141-1639-4
Scarisbrick, J. J. Henry VIII (1972) 978-0-520-01130-4
Schama, Simon 'N Geskiedenis van Brittanje: aan die rand van die wêreld?: 3000 vC - 1603 nC (2000) 0-563-38497-2
Schmid, Susan Walters (2013) [Eerste gepubliseerde Universiteit van Arizona 2009]. "Hoofstuk 3: Die gedig: gedigvertaling". Anne Boleyn, Lancelot de Carle, en die gebruike van dokumentêre bewyse (PhD -proefskrif). Ann Arbor. pp. 110–175. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel)
Schmid, Susan Walters (Maart 2011). "Anne Boleyn en Henry VIII". Geskiedenisoorsig. 69: 7–11. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel)
Schofield, John. Die opkoms en val van Thomas Cromwell. Stroud (UK): The History Press, 2008. 978-0-7524-4604-2.
Somerset, Anne Elizabeth I. Londen: Phoenix (1997) 0-385-72157-9
Starkey, David Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) 0-06-000550-5Tudor & amp; Jacobese portrette. Londen: HMSO (1969) OCLC 71370718.
Walker, Greg. "Heroorweeg die val van Anne Boleyn," Historiese Tydskrif, Maart 2002, Vol. 45 Uitgawe 1, pp. 1–29 blameer wat sy gesê het in onbedagsame gesprekke met die mans wat saam met haar tereggestel is
Warnicke, Retha M. "Die val van Anne Boleyn: 'n herbeoordeling," Geskiedenis, Feb 1985, Vol. 70 Uitgawe 228, pp 1–15 beklemtoon die rol van sir Thomas Cromwell, die uiteindelike wenner
Warnicke, Retha M. (Winter 1986). "Die ewige driehoek en hofpolitiek: Henry VIII, Anne Boleyn en sir Thomas Wyatt". Albion: 'n Kwartaallikse joernaal oor Britse studies. 18 (4): 565–79. doi: 10.2307/4050130. JSTOR4050130. in JSTOR
Warnicke, Retha M. The Rise and Fall of Anne Boleyn: Familiepolitiek aan die hof van Henry VIII (1989) 0-521-40677-3
Warnicke, Retha M. "Seksuele dwaalleer aan die hof van Henry VIII." Historiese Tydskrif 30.2 (1987): 247–268.
Weir, Alison (2010). The Lady in the Tower: The Fall of Anne Boleyn. Londen: Vintage. ISBN978-0-7126-4017-6. CS1 -instandhouding: ref dupliseer standaard (skakel)
Weir, Allison "The Lady in the Tower: The Fall of Anne Boleyn" 978-0-224-06319-7
Williams, Neville Henry VIII en sy hof (1971).
Wilson, Derek Hans Holbein: Portret van 'n onbekende man Londen: Pimlico, hersiene uitgawe (2006) 978-1-84413-918-7
Wooding, Lucy Henry VIII Londen: Routledge, 2009 978-0-415-33995-7
Om te sterf: 'n roman van Anne Boleyn, (2011) deur Sandra Byrd, 978-1-4391-8311-3
Die politiek van die huwelik deur David Loades (1994)
Die gids vir Hever Castle
by die International Music Score Library Project (IMSLP) by die Internet Archive Norfolk, UK
Chisholm, Hugh, red. (1911). "Boleyn, Anne". Encyclopædia Britannica (11de uitgawe). Cambridge University Press.
140 ms 10.9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: gsub 80 ms 6.2% Scribunto_LuaSandboxCallback :: callParserFunction 80 ms 6.2% tipe 60 ms 4.7% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getEntityStatements 40 ms 3.1% 40 ms 3.1% dataWrapper 40 ms 3.1% (generator) [ander] 240 ms 18.8% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
Hoe een aktrise die verhaal van Anne Boleyn hervorm
Jodie Turner-Smith beeld die noodlottige vrou van Henry VIII uit in 'n nuwe mini-reeks. Die vertoning het debat in Brittanje ontlok, wat soortgelyk is.
LONDEN - Die mees onlangse weergawe van Brittanje oor die verhaal van Anne Boleyn, die tweede van Henry VIII se ses vroue, begin aan die einde. As die nuwe mini-reeks "Anne Boleyn" oopmaak, is dit 1536, die koningin is swanger en magtig-en het nog vyf maande om te lewe.
Die verhaal van Anne, wat 'n besondere plek in die Britse kollektiewe verbeelding inneem, het 'n oorvloed fiksionaliseerde voorstellings op die skerm ("The Tudors") en in die letterkunde ("Wolf Hall") veroorsaak. Dit word gewoonlik vertel as 'n moreel twyfelagtige jong vrou wat 'n ouer koning verlei om sy vrou en sy kerk te verlaat, voordat sy tereggestel word omdat sy nie 'n manlike erfgenaam gebaar het nie.
Maar die nuwe mini-reeks, wat verlede week in première op Channel 5, een van die Britse omroepers in die staatsdiens, probeer om Anne se verhaal te herformuleer, maar fokus eerder op haar laaste maande en hoe sy probeer het om krag te handhaaf in 'n stelsel wat haar baie min gewaarborg het.
In die reeks van drie episodes word Anne gespeel deur Jodie Turner-Smith, veral bekend vir haar rol in die film "Queen & amp Slim." Dit is die eerste keer dat 'n swart aktrise die Tudor -koningin op die skerm vertolk.
"Ons wou iemand vind wat haar regtig kan bewoon, maar ook vir 'n gehoor verras," het Faye Ward, een van die uitvoerende vervaardigers van die program, in 'n onderhoud gesê. Aangesien daar al soveel uitbeeldings van Anne Boleyn was, wou die skeppers van die program "mense se verwagtinge van haar herstel," het Ward gesê.
Die reeks gebruik 'n uiteenlopende rolprentboek, soortgelyk aan die Netflix-drama "Bridgerton" uit die Regency-era. Maar terwyl die karakters van die vertoning fiktief is, speel 'akteurs van kleur' ​​in 'Anne Boleyn' verskeie wit historiese figure: die Brits-Ghanese akteur Paapa Essiedu speel Anne se broer George Boleyn, en die Brits-Brasiliaanse aktrise Thalissa Teixeira beeld Madge Shelton, Anne se neef en dame-in-wag.
Alhoewel ras nie duidelik in die plot van die program verskyn nie, het die programmakers 'n benadering aangeneem wat bekend staan ​​as 'identiteitsbewuste casting', wat akteurs in staat stel om 'al die faktore van jouself 'n rol te speel', het Ward gesê.
Vir Turner-Smith beteken dit dat sy haar ervarings verbind met die maniere waarop Anne, wat in die Franse hof grootgeword het, 'n buitestaander was en by Henry se hof gely het.
'As 'n swart vrou kan ek verstaan ​​dat ek gemarginaliseer word. Ek het 'n geleefde ervaring van hoe beperking en marginalisering voel, "het Turner-Smith (34) in 'n onderhoud gesê. 'Ek het gedink dit is interessant om die varsheid van 'n swart liggaam wat die verhaal vertel, te bring.'
Om Turner-Smith as een van Brittanje se bekendste koninklike gesinne te beskou, het debat in die pers en veral op sosiale media in Brittanje veroorsaak, met 'Anne Boleyn' op Twitter die dag na die première van die reeks.
In die koerant The Daily Telegraph noem die skrywer Marianka Swain die rolverdeling van Turner-Smith "redelik sinies" en skryf dat dit ontwerp is om "Twitter te skuim eerder as om iets by te dra tot ons begrip van 'n era."
Ander het egter die perspektief van die program verwelkom. Olivette Otele, 'n professor in die geskiedenis van slawerny en geheue van slawerny aan die Universiteit van Bristol, het in die koerant The Independent opgemerk dat die reeks op 'n tydstip gekom het toe Brittanje 'op soek was na' oor hoe om sy koloniale verlede te verstaan. "Die verlede is slegs 'n veilige ruimte as dit 'n leerarea word wat oop is vir almal," skryf sy ter ere van die reeks.
Tydens die persvertoning van die program het die opmerkings van Turner-Smith oor die behandeling van die koninklike familie van Meghan, hertogin van Sussex-insluitend dat sy 'n gemiste geleentheid vir die monargie was-in Brittanje nuus gekry.
Meghan se behandeling deur die paleis-wat sy aan Oprah Winfrey in 'n bomonderhoud in Maart vertel het, het haar tot selfmoordgedagtes gedryf-is verteenwoordigend van 'net hoe ver ons nie met patriargale waardes gekom het nie', het Turner-Smith gesê.
'Dit dui aan hoe ver ons nog nie gekom het in terme van die monargie en dat iemand 'n buitestaander is en anders is nie, en om deur die ruimte te kan navigeer,' het sy gesê en bygevoeg dat 'jy soveel parallelle kan trek as jy kyk vir hulle "tussen Anne en Meghan se pogings om die lewe in 'n Britse paleis uit te vind.
'Daar is baie min ruimte vir iemand wat bruin is om die monargie aan te raak,' het Turner-Smith gesê-wat, nadat hy as Anne aangestel is, ten volle verwag het dat die besluit kritiek in die land sou veroorsaak.
Vir die aktrise was dit nog meer rede om terug te keer teen die aannames van mense oor Anne. 'Kuns is veronderstel om u uit te daag,' het sy gesê. 'Die hele punt om dit so te maak, was vir 'n ander perspektief. Wat gaan by iemand aanklank vind deur 'n ander gesig hierop te sien en dit op 'n ander manier te sien? "
Dr Stephanie Russo, die skrywer van 'The Afterlife of Anne Boleyn: Representations of Anne Boleyn in Fiction and on the Screen', het gesê dat daar baie redes is vir Brittanje se fassinasie met en verbintenis met die Tudors, en spesifiek Anne. Die 'sepie' van 'n jonger vrou wat 'n langtermynhuwelik ontwrig, bly fassinerend, het sy gesê, net soos die opkoms en ondergang van 'n magtige vrou.
Daar is ook 'n patriotiese element, het Russo gesê: Anne se dogter was Elizabeth I, die monarg wat toesig gehou het oor Brittanje se "goue era", toe William Shakespeare sy toneelstukke skryf en baie historici erken dat die Britse Ryk gebore is.
Die reeks word beskou as 'n feministiese oefening, waarin Eva Hedderwick Turner, die skrywer van die program, 'daardie groot, beledigende en nadelige terme' aan Anne uitpak, wat destyds beskuldigings van verraad, egbreuk en 'n bloedskandelike verhouding met haar broer insluit .
In die mini-reeks val Anne in die guns van Henry ná 'n doodgeboorte. Maak nie saak hoe nominaal kragtig of ambisieus sy is nie, sy pas nie by die kragte wat haar probeer blus nie, wat haar man, sy adviseurs en die land se regstelsel insluit. Die hele tyd probeer sy om nie kwesbaarheid in die openbaar te toon nie.
Hedderwick Turner het gesê dat dit belangrik was dat die skeppers 'Anne weer in die middel van haar verhaal plaas, wat haar die hoofrolspeler maak en alles vanuit haar perspektief sien.'
Die politieke gekonkel van Henry VIII en sy raadgewers, sy interne lewe en sy motivering word grootliks in die reeks verduister. Kykers is eerder bewus van Anne se gemoedstoestand en haar verhouding met haar huishoudings.
'Daar word van Henry gepraat as hierdie wonderlike man, want hy het al hierdie vroue gehad' en sommige van hulle vermoor, het Turner-Smith gesê. 'Dit is net soos: Eintlik is daar 'n vrou in die middel van hierdie verhaal wat so dinamies en fassinerend en interessant is.
Hilary Mantel, die skrywer van die "Wolf Hall" -trilogie wat die lewens van Thomas Cromwell beskryf wat Henry VIII dien, skryf in 'n 2013 -stuk vir die London Review of Books oor hoe gefiksionaliseerde verslae van Anne se lewe die samelewing se hedendaagse houding teenoor vroue kommunikeer.
'Populêre fiksie oor die Tudors was ook 'n vorm van morele onderrig oor die lewens van vroue, alhoewel die onderrig wissel met morele manier,' het sy gesê.
Wat sê hierdie "Anne Boleyn" dan oor die huidige wêreld?
"Ons kom uiteindelik op 'n plek waar ons vroue toelaat om meer as net 'n troep te word," het Turner-Smith gesê.
Tradisioneel, as jy 'n vroulike karakter speel, "is jy óf die Madonna, óf is jy 'n hoer?" sy het gese. Maar in hierdie reeks, "Ons sê dat ons nie bang is om verskillende kante van 'n vrou te wys nie."
Na haar man se dood, tree Jane Boleyn terug na die land. Sy was in ernstige finansiële moeilikheid en het hulp van haar skoonpa gekry. Thomas Cromwell was blykbaar ook behulpsaam vir die vrou wat hom behulpsaam was met die saak teen Anne, en sy kon haar aristokratiese titel gebruik.
Jane het 'n vrou van die bedkamer geword vir Jane Seymour en is gekies om die trein van die prinses Mary te dra tydens die begrafnis van die koningin. Sy was ook die vrou van die bedkamer vir die volgende twee koninginne. Toe Henry VIII 'n vinnige egskeiding van sy vierde vrou, Anne van Cleves, wou hê, het Jane Boleyn getuienis gelewer en gesê dat Anne op 'n rotonde aan haar vertrou het dat die huwelik nie werklik volbring is nie. Hierdie verslag is ingesluit by die egskeidingsverrigtinge.
Nou, met die reputasie dat sy afluister en bemoei, het Jane 'n belangrike figuur geword in die huishouding van Henry VIII se jong, nuwe vrou, Catherine Howard - 'n neef van Anne Boleyn. In die rol was dit 'n tussenpersoon om besoeke tussen Catherine en haar liefde Thomas Culpeper te reël, om vergaderplekke te vind en hul vergaderings weg te steek. Sy het moontlik hul verhouding aangevoer of ten minste aangemoedig, om onbekende redes.
In hierdie minicast bespreek ons ​​die lewe van Henry VIII se mees gesproke vrou-Anne Boleyn. Van al die ses leef sy voort in verhaal, spekulasie en fassinasie, hoewel sy 'n langer aanloop gehad het om die kroon van die koningin te lok as wat sy dit eintlik gedra het. Anne sterf slegs vier maande na Henry se eerste vrou! (en met "died " bedoel ons dat Henry haar laat teregstel het.)
Anne was die dogter van sir Thomas en Elizabeth Boleyn. Terwyl sy van adellike afkoms was, is daar baie min kennis oor haar vroeë jare. Ons weet dat sy een van drie kinders uit die Boleyns was. Ons weet dat sy Katoliek grootgemaak is, maar op 'n stadium tot Protestantisme oorgegaan het, dat haar pa 'n diplomaat was wat onder Henry VII en later onder Henry VIII gedien het en dat dit waarskynlik verwag is dat die Boleyn -kinders by die hof sou beland en dat hulle sou opgevoed gewees het vir die rol-die besonderhede gaan verlore. Daar is nie eens konsensus oor watter jaar Anne gebore is nie! Miskien 1500, miskien 1509, waarskynlik naby aan eersgenoemde, maar u wil presies hê? Sterkte.
Dit is bekend dat sy onder die aartshertogin Margaret van Oostenryk aangebied en bedien is. Dat sy Mary Tudor (die suster van Henry VIII) na Frankryk vergesel het vir haar huwelik met Louis XIII, en dat sy daar bly om koningin Claude te dien. Maar, net soos haar vroeë jare, word daar nie veel oor haar ouderdom en hierdie jare aangeteken nie.
Wat is nog meer bekend? Toe sy na Engeland terugkeer, was sy baie Frans. Anne het in Frankryk baie geleer oor die hoflewe: kleredrag, dans, etiket, tale. Haar suster Mary het 'n soortgelyke hofopleiding gehad en het 'matrikuleer' met eerbewyse in horisontale speletjies. (Ja, ons is kinderagtig en eufemisties, ons sal dit besit!)
Mary Boleyn, die meer & quotgiving & quot suster
Anne beskou die metode nie as haar sleutel tot die bereiking van die posisie wat sy verlang nie.Sy het verskeie vryers aangetrek en selfs 'n taamlik skandalige verlowing gehad wat nie uitloop op 'n huwelik nie. Ons gaan tydens die podcast in op besonderhede, maar laat ons maar sê dat Anne se metodes om posisie te verkry, min te doen gehad het met toegee, en alles wat te doen het met aantrek.
By haar terugkeer uit Frankryk stuur haar pa haar hof toe om 'n dame te wees wat op koningin Katherine wag. Daar val die reeds getroude koning Henry VII vinnig oor haar sjarme. Wat volg, is die geskiedenis wat oor haar lewe bekend is.
Hoe sou sy nie toegee aan die vooruitgang van die Kings nie, anders as haar suster Mary. (O, ons is lief vir ons 'n paar snaakse verhale!)
Gepraat van skelm verhale. ons hou van Showtime's, The Tudors, maar as vermaak, nie heeltemal histories akkuraat nie.
Hoe sy die prys in die oog gehou het: die Queen's Crown, hoewel dit destyds op die hoof van Katherine van Aragon rus.
Hoe sy hierdie speletjie jare saam met Henry gespeel het terwyl hy probeer het om Katherine te verlaat, en hoe sy uiteindelik die koning gehelp het om uit die kerk, Katherine, te breek en met haar te trou.
Toe sy eers as koningin gekroon is, was sy nie juis die gewildste nie, veral nie op die hakke van die geliefde Katherine nie. Maar 'n deel van Anne se aantrekkingskrag, 'n deel van die wortel wat sy gehang het om Henry vas te trek, was dat sy kon doen wat Katherine misluk het: Produce and erfgenaam.
Wel, sy het, maar nie wat Henry in gedagte gehad het nie. Hy wou 'n seun hê en die enigste lewende kind wat van Anne afkomstig was, was 'n dogter, Elizabeth.
Gou het Henry in die sakepoel gedompel wat die dames gewag het op die koningin. Hy het verskeie sake en bespied uiteindelik sy volgende vrou, Jane Seymour.
Maar hy moet van Anne ontslae raak voordat hy met hierdie skoonheid kan trou, wat hom beslis die seun sal gee wat hy so graag wil hê. As koning, kry hy sy mense daaraan. Binnekort word baie gearresteer - insluitend Anne - omdat sy 'n verhouding gehad het. Die aanklagte? Bloedskande! Volwassenes! Verraad! In die pakket ingesluit: Anne se eie broer George! O, u moet na die podcast luister, ons gaan in op meer detail en bespiegelings en drama. O, die drama! Maar was dit vinnige geregtigheid op verweerde aanklagte en die finale uitslag vir koningin Anne?
Op 19 Mei 1536 word Anne Boleyn onthoof.
Dit was 'n kort heerskappy, maar die veranderinge in Engeland wat tydens dit plaasgevind het, het die verloop van die geskiedenis verander. En dink wat u van Anne wil, maar sy het geboorte gegee aan die vrou wat eendag weer Engeland, koningin Elizabeth I, sou verander.
Tydreise met die geskiedeniskuikens
Kan dit nie verkeerd gaan met historiese fiksie deur Philippa Gregory nie!
Of 'n paar Alison Weir! (Ja, dit gaan oor Mary, nie oor Anne nie, maar ons het gedink dat u ook in haar sou belangstel.)
Blogs? Daar is 'n hele paar hier, maar hier is 'n paar wat u kan help om meer te leer oor Anne Boleyn. (Net omdat sy nie ons gunsteling vrou was nie, beteken dit nie dat almal dit eens is nie. Kom, baie vrouens om rond te gaan!) Kyk na The Anne Boleyn Files en On the Tudor Trail.
As voer vir drama kom niemand naby Anne Boleyn nie. Romantiek, intrige, aanloklikheid, politiek, godsdiens, gekonkel en nog baie meer draai om die vinnige lewe van hierdie vrou wie se leuse was, "The Most Happy ".
Die swangerskappe van Anne Boleyn
Op 29 Januarie 1536, volgens die keiserlike ambassadeur, Eustace Chapuys, het Anne Boleyn 'n manlike swangerskap van ongeveer drie en 'n half maande miskraam. Die miskraam van Anne was 'n groot slag vir Anne en haar man, Henry VIII, veral as 'n seuntjie, maar dit is nie duidelik hoeveel impak hierdie miskraam op die egpaar se verhouding gehad het en of dit die begin van die einde vir Anne Boleyn. Historikus JE Neale skryf dat Anne met haar redder getrou het en Retha Warnicke skryf dat haar val byna seker veroorsaak is deur die aard van die miskraam wat sy einde Januarie sou opdoen, want daar is geen bewyse dat sy het 'n persoonlike of politieke gevaar gehad. " Eric Ives stem egter nie saam nie:-
Die miskraam van 29 Januarie was nóg Anne se laaste kans, nóg die punt waarop Jane Seymour Anne in die prioriteite van Henry vervang het. Dit het haar nietemin weer kwesbaar gemaak. "
Kwesbaar, maar nie die begin van die einde nie.
Om 'n idee te kry of hierdie miskraam iets meer te doen gehad het met die val van Anne Boleyn, net meer as drie maande later, moet ons na die verloskundige geskiedenis van Anne kyk, as Anne 'n reeks miskrame gehad het, sou Henry moontlik Hy was in Januarie 1536 aan sy einde en kon gedink het dat sy tweede huwelik vervloek is, net soos sy eerste. Die probleem is dat ons geen mediese rekords het vir Anne Boleyn nie, en dit lyk asof historici verskillende idees het oor die aantal miskrame wat Anne opgedoen het. Die historikus GR Elton skryf oor 'n droewige verhaal van miskrame, Mary Louise Bruce skryf dat sy gedurende die eerste ses maande van 1534 blykbaar die een miskraam na die ander gehad het en Hester Chapman skryf oor drie miskrame in 1534, terwyl F. Chamberlin skryf oor slegs twee miskrame, een in 1534 en 'n ander in 1535. So, wat is die waarheid van die saak? Laat ons kyk na wat die primêre bronne sê.
1533 - Op 7 September 1533 het Anne Boleyn geboorte gegee aan 'n dogtertjie, die toekomstige Elizabeth I van Engeland. Anne het swanger geraak kort nadat sy en Henry by hul terugkeer uit Frankryk in November 1532 begin saamwoon het.
1534 - 'n Versending van Chapuys aan Charles V, gedateer 28 Januarie, noem dat Anne swanger is, en dit word ondersteun deur 'n brief van George Taylor aan Lady Lisle, gedateer 7 April, waarin Taylor skryf " The Queen has a good maag, en bid ons Here om vir ons 'n prins te stuur. " Ook in Julie van daardie jaar is George, lord Rochford, na Frankryk gestuur om te vra vir 'n uitstel van 'n ontmoeting tussen Henry VIII en Francis I weens Anne &# Omdat sy met haar kind so ver was, kon sy nie saam met die koning die see oorsteek nie. Daar is nog 'n melding van Anne se swangerskap in 'n brief van Chapuys van 27 Julie. Eric Ives skryf ook dat daar bewyse is dat Henry VIII in April 1534 'n silwer wieg, versier met edelgesteentes en Tudor -rose, bestel het by Cornelius Hayes, sy goudsmid, en hy sou nie geld aan so 'n wieg bestee het as hy nie seker dat Anne swanger was nie.
Maar wat het met hierdie swangerskap gebeur? Ons weet net nie. Ons het geen berigte van 'n doodgeboorte of 'n miskraam nie, miskien was dit 'n valse swangerskap wat veroorsaak is deur stres en verlange. Chapuys suggereer dat dit moontlik 'n valse swangerskap was in 'n brief van 27 September 1534: Sedert die koning begin twyfel of sy dame gesond is of nie, het hy die liefde wat hy voorheen gehad het vir 'n pragtige meisie die hof. " Ives glo egter nie in die valse swangerskapsteorie nie, aangesien hy daarop wys dat Anne nie op hierdie tydstip onder druk verkeer het nie, net nadat sy die koning 'n dogtertjie gegee het en die hoop gehad het dat sy maklik sou verwek. weer. Hy glo dat sy 'n miskraam gehad het, want daar is geen verslag dat Anne na haar kamer gegaan het nie, sodat 'n doodgeboorte uitgesluit word.
1535 - In 'n brief van 24 Junie 1535 skryf Sir William Kingston aan Lord Lisle en sê: "Haar genade het 'n netjieser buik as wat ek nog ooit gesien het, maar ons het geen bewyse nie en sir John Dewhurst, wat die Verloskundige geskiedenis van Anne Boleyn en Catherine van Aragon in sy artikel "The Alleged Miscarriages of Catherine of Aragon and Anne Boleyn ", wonder of die datum van hierdie brief eintlik 1533 of 1534 moet wees, aangesien dit ook verwys na 'n man wat gesterf het in Oktober 1534. Dit kan bloot meer bewys van die swangerskap van 1534 wees.
1536 - Soos ek vroeër gesê het, het ons bewyse uit 'n brief van 10 Februarie 1536, van Chapuys aan Charles V, dat Anne Boleyn 'n miskraam gehad het op die dag van die begrafnis van Catherine van Aragon, 29 Januarie 1536.
Ons het dus slegs werklike bewyse vir drie swangerskappe: een wat 'n gesonde dogtertjie tot gevolg het en twee wat miskrame veroorsaak. Die een van 1534 was moontlik selfs 'n valse swangerskap, eerder as 'n miskraam. Wat ook al die waarheid is, dit is nie regtig 'n droewige verhaal van miskrame nie, en is dit beslis nie iets waaroor Henry hom te veel sou bekommer nie? Anne het getoon dat sy kon swanger word - drie swangerskappe in drie jaar toon dat - so daar was alle hoop op nog 'n suksesvolle swangerskap en die geboorte van 'n seun en erfgenaam. Henry kan vergewe word omdat hy hom oor die toekoms bekommer en gewonder het of die geskiedenis homself sou herhaal, maar ek kan nie sien dat Anne Boleyn se miskraam in Januarie 1536 die laaste strooi was nie.
Aantekeninge en bronne
Sander, Nicholas (1585) Opkoms en groei van die Anglikaanse skeuring
Bordo, Susan (2013) The Creation of Anne Boleyn: A New Look at England's Most Notorious Queen
Wyatt, George, The Life of Anne Boleigne, in Cavendish, George, The Life of Cardinal Wolsey
Warnicke, Retha (1991) The Rise and Fall of Anne Boleyn: Family Politics at the Court of Henry VIII
Kalender van staatsblaaie en manuskripte, Venesië, Vol. 4 (1527-1533)
de Carles, Lancelot, in Ascoli, George, La Grand-Bretagne Devant L'Opinion Francaise, 1927
Conor Byrne, skrywer van Katherine Howard: 'n nuwe geskiedenis is 'n Britse voorgraadse student wat geskiedenis studeer aan die Universiteit van Exeter. Conor is vanaf die elfjarige ouderdom gefassineer deur die Tudors, die middeleeuse en vroeë moderne geskiedenis, veral die lewens van Europese konings en koninginne. Sy navorsing oor Katherine Howard, vyfde konsort van Henry VIII van Engeland, het in 2011-12 begin, en sy eerste uitgebreide opstel oor haar, wat verband hou met die onderwerp van haar ondergang in 1541-2, is geskryf vir 'n Oxford University-kompetisie. Sedertdien het Conor begin met 'n volledige studie van die loopbaan van qyeen Katharine, wat oorspronklike navorsing bevat en gebaseer is op uitgebreide leeswerk in die sestiende-eeuse geslag, seksualiteit en eer. Sommige van die gevolgtrekkings wat gemaak is, is omstrede en sal waarskynlik aansienlike debat veroorsaak, maar Conor hoop op 'n deeglike herevaluering van Katherine Howard se lewe.
Conor bestuur 'n historiese blog wat 'n uiteenlopende reeks historiese onderwerpe en kwessies ondersoek. Hy is ook geïnteresseerd in die moderne Europese, Russiese en Afrikaanse geskiedenis, en, in die breë, ondersoek hy die lewens van die Middeleeuse koninginne, insluitend huidige navorsing oor die beswakte 'sy-wolf'-bruid van Edward II, Isabella van Frankryk.