Ginkakuji tydlyn - Inligting
Ginkaku-ji (銀 閣 寺, Ginkaku-ji ? ), die "Tempel van die Silwer Paviljoen", is 'n Zen -tempel in die Sakyo -afdeling van Kyoto, Japan. Dit is een van die konstruksies wat die Higashiyama -kultuur van die Muromachi -periode verteenwoordig.
Ashikaga Yoshimasa het reeds in 1460  planne begin om 'n aftree -villa en tuine te bou, en na sy dood sou Yoshimasa reël dat hierdie eiendom 'n Zen -tempel word.  Die amptelike naam is Jishō-ji (慈 照 寺, Jishō-ji ? ) of die "Temple of Shining Mercy". Die tempel word vandag verbind met die Shokoku-ji-tak van Rinzai Zen.
Die twee verdiepings Kannon-den (観 音 殿?, Kannon -saal), is die belangrikste tempelstruktuur. Die bou daarvan het op 21 Februarie 1482 begin (Bummei 14, 4de dag van die 2de maand).  Die ontwerp van die struktuur wou die goue Kinkaku-ji naboots wat in opdrag van sy grootvader Ashikaga Yoshimitsu was. Dit staan ​​in die volksmond bekend as Ginkaku, die "Silwer Paviljoen" vanweë die aanvanklike planne om sy buitekant met silwer foelie te bedek, maar hierdie bekende bynaam dateer net tot in die Edo -periode (1600-1868). 
Gedurende die Ōnin -oorlog is die bouwerk gestaak. Ondanks Yoshimasa se voorneme om die struktuur met 'n kenmerkende silwer-foelie-bedekking te bedek, is hierdie werk so lank vertraag dat die planne nooit voor Yoshimasa se dood gerealiseer is nie. Die huidige voorkoms van die struktuur is dieselfde as toe Yoshimasa dit laas gesien het. Hierdie 'onvoltooide' voorkoms illustreer een van die aspekte van 'wabi-sabi' kwaliteit. 
Net soos Kinkaku-ji, is Ginkaku-ji oorspronklik gebou om as rusplek en eensaamheid vir die Shogun te dien. Tydens sy bewind as Shogun het Ashikaga Yoshimasa geïnspireer vir 'n nuwe uitstorting van tradisionele kultuur, wat bekend gestaan ​​het as Higashiyama Bunka (die kultuur van die oostelike berg). Nadat hy in die villa teruggetrek het, word gesê dat Yoshimasa in die paviljoen gesit het en die rustigheid en skoonheid van die tuine oorweeg terwyl die Ōnin -oorlog vererger het en Kyoto tot op die grond afgebrand is.
In 1485 word Yoshimasa 'n Zen -Boeddhistiese monnik. Na sy dood op 27 Januarie 1490 (Entoku 2, 7de dag van die 1ste maand),  word die villa en tuine 'n Boeddhistiese tempelkompleks, wat Jishō-ji herdoop word na die Boeddhistiese naam van Yoshimasa.
Benewens die beroemde gebou van die tempel, het die eiendom ook 'n beboste terrein met 'n verskeidenheid mosse. Die Japanse tuin, vermoedelik ontwerp deur die groot landskapkunstenaar Sōami. Die sandtuin van Ginkaku-ji het veral bekend geword en die noukeurig gevormde sandstapel wat na bewering die berg Fuji simboliseer, is 'n noodsaaklike element in die tuin.
Na uitgebreide herstel, begin Februarie 2008, is Ginkaku-ji weer in volle glorie om te besoek. Die tuin- en tempelkompleks is oop vir die publiek. Daar word steeds geen silwer foelie gebruik nie. Na baie bespreking is besluit om die lak nie weer in die oorspronklike toestand te verfyn nie. Die lakafwerking was die bron van die oorspronklike silwer voorkoms van die tempel, met die weerkaatsing van silwer water van die dam op die lakafwerking.
In 794 is Kyoto (toe bekend as Heian-kyō) gekies as die nuwe setel van die keiserlike hof in Japan. Die oorspronklike stad is ingerig volgens die tradisionele Chinese feng shui volgens die model van die ou Chinese hoofstad Chang'an. Die keiserlike paleis het na die suide gekyk, wat veroorsaak het dat Ukyō (die regterkant van die hoofstad) in die weste was, terwyl Sakyō (die linker sektor) in die ooste was. Die strate in die moderne wyke van Nakagyō, Shimogyō en Kamigyō-ku volg steeds 'n roosterpatroon.
Die keisers van Japan regeer vanaf Kyoto in die daaropvolgende elf eeue tot 1869, toe die hof na Tokio verhuis het. Die stad is verwoes tydens die Ōnin -oorlog in die 15de eeu en het 'n lang tydperk van agteruitgang beleef, maar geleidelik herleef onder die Tokugawa -shogunaat (1600-1868) en floreer as 'n groot stad in Japan. Die moderne gemeente Kyoto is in 1889 gestig. Die stad is tydens die Tweede Wêreldoorlog ontslae gehou van grootskaalse verwoesting, en die kulturele erfenis van vooroorlog is meestal bewaar.
Kyoto word beskou as die kulturele hoofstad van Japan en 'n belangrike toeristebestemming. Dit is die tuiste van talle Boeddhistiese tempels, Shinto -heiligdomme, paleise en tuine, waarvan sommige saam deur UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys is. Bekende landmerke sluit in die keiserlike paleis van Kyoto, Kiyomizu-dera, Kinkaku-ji, Ginkaku-ji en die Katsura Imperial Villa. Kyoto is ook 'n sentrum vir hoër onderwys, met die Universiteit van Kyoto 'n internasionale reputasie.
In Japannees is Kyoto voorheen genoem Kyō (京), Miyako (都), of Kyō no Miyako (京 の 都). In die 11de eeu is die stad herdoop tot 'Kyōto' (京都, 'hoofstad'), uit die Midde -Chinese kiang-tuo (vgl. Mandaryns jīngdū).  Nadat die stad Edo in 1868 'Tōkyō' (東京, wat 'Oos -hoofstad' beteken) herdoop en die setel van die keiser daarheen verskuif is, was Kyoto vir 'n kort tydjie bekend as 'Saikyō' (西京, wat 'beteken' Western Capital "). Kyoto word ook soms die duisend jaar kapitaal (千年 の 都).
Die National Diet het nooit amptelik 'n wet aangeneem wat 'n hoofstad aandui nie.  Buitelandse spellings vir die naam van die stad is ingesluit Kioto, Miaco en Meaco, hoofsaaklik gebruik deur Nederlandse kartograwe. 'N Ander term wat gereeld in die voormoderne tydperk na die stad verwys is, was Keishi (京師), "kapitaal". 
18de-eeuse kaart met die Japannese hoofstad "Meaco"
Kyoto is geleë in 'n vallei, deel van die Yamashiro (of Kyoto) -kom, in die oostelike deel van die bergagtige gebied, bekend as die Tamba -hooglande. Die Yamashiro -bekken is aan drie kante omring deur berge wat bekend staan ​​as Higashiyama, Kitayama en Nishiyama, met 'n hoogte van net meer as 1 000 meter (3,281 voet) bo seespieël. Hierdie interieurposisie lei tot warm somers en koue winters. Daar is drie riviere in die kom, die Ujigawa in die suide, die Katsuragawa in die weste en die Kamogawa in die ooste. Die stad Kyoto beslaan 17,9% van die grond in die prefektuur met 'n oppervlakte van 827,9 vierkante kilometer.
Vandag is die belangrikste sakegebied suid van die ou keiserlike paleis geleë, met 'n baie minder bevolkte noordelike gebied. Omliggende gebiede volg nie dieselfde roosterpatroon as die middestad van die stad nie, hoewel strate in Kyoto die onderskeid het dat hulle name het.
Kyoto sit bo -op 'n groot natuurlike watertafel wat die stad genoeg varswaterputte bied. As gevolg van grootskaalse verstedeliking, word die hoeveelheid reën wat in die tafel uitloop, aan die afneem en word putte dwarsdeur die gebied toenemend droog.
Kyoto het 'n vogtige subtropiese klimaat (Köppen Cfa), met 'n duidelike seisoenale variasie in temperatuur en neerslag. Somers is warm en vogtig, maar winters is relatief koud met af en toe sneeu. Die reënseisoen van Kyoto begin ongeveer middel Junie en duur tot einde Julie, wat 'n warm en sonnige laaste helfte van die somer oplewer. Kyoto, saam met die grootste deel van die Stille Oseaan en sentrale dele van Japan, is gedurende September en Oktober geneig tot tifone.
Klimaatdata vir Kyoto (1991-2020 normaal, uiterstes 1880 − hede)
Gemiddelde neerslagdae (≥ 0,5 mm)
Bron: Japan Meteorological Agency 
Kyoto het elf wyke (区, ku). Saam vorm hulle die stad Kyoto. Net soos ander stede in Japan, het Kyoto 'n enkele burgemeester en 'n stadsraad.
KyotoCity Skylines van Kiyomizu-dera (2015)
Histories was Kyoto die grootste stad in Japan, wat later teen die einde van die 16de eeu deur Osaka en Edo (Tokio) oortref is. In die vooroorlogse jare verhandel Kyoto plekke met Kobe en Nagoya as die 4de en 5de grootste stad. In 1947 was dit weer 3de. Teen 1960 het dit weer tot 5de geval, en teen 1990 tot 7de. Sedert 2015 was dit die 9de grootste stad in Japan.
Groter Kyoto Edit
Die bevolkingskonsentrasie in die hoofstad is 55%, wat die hoogste onder die prefekture is. Die ekonomiese verskil tussen die kusgebied en die binneland, insluitend die Kyoto -bekken, is aansienlik. Omvattend ¥10,12 triljoen, Kyoto MEA het die vierde grootste ekonomie in die land in 2010. 
Voldoende argeologiese bewyse dui daarop dat menslike nedersetting in die gebied van Kyoto reeds in die Paleolitiese tydperk begin het,  alhoewel daar nie veel gepubliseerde materiaal oor die menslike aktiwiteite in die streek voor die 6de eeu bewaar word nie, omstreeks watter tyd die Shimogamo -heiligdom vermoedelik was gevestig is.
Gedurende die 8ste eeu, toe magtige Boeddhistiese geestelikes betrokke geraak het by die sake van die keiserlike regering, het keiser Kanmu gekies om die hoofstad te verhuis om dit van die kerklike vestiging in Nara te distansieer. Sy laaste keuse vir die perseel was die dorp Uda, in die Kadono -distrik in die Yamashiro -provinsie. 
Die nuwe stad, Heian-kyō (平安 京, "rustigheid en vredeshoofstad"), 'n afgeskaalde replika van die destydse Chinese Tang-dinastiehoofstad Chang'an,  het in 794 die setel geword van die keiserlike hof van Japan, wat die Heian-periode begin het Japannese geskiedenis. Alhoewel militêre heersers hul regerings in Kyoto (Muromachi shogunate) of in ander stede soos Kamakura (Kamakura shogunate) en Edo (Tokugawa shogunate) gevestig het, het Kyoto Japan se hoofstad gebly tot die verplasing van die keiserlike hof na Tokio in 1869 ten tyde van die keiserlike herstel.
Daidairi (paleis in die middel) en die stadsbeeld van Heian-kyō
Sengoku periode Redigeer
Die stad het uitgebreide verwoesting gely in die Ōnin-oorlog van 1467–1477, en het eers in die middel van die 16de eeu werklik herstel. Tydens die Ōnin -oorlog het die shugo in duie gestort, en die mag was onder die militêre gesinne verdeel.  Gevegte tussen samoerai -faksies het in die strate versprei en die adel van die hof betrek (kuge) en ook godsdienstige faksies. Die herehuise van edeles is omskep in vestings, diep loopgrawe wat deur die stad gegrawe is vir verdediging en as brandbane, en talle geboue verbrand. Die stad het sedertdien nog nie so 'n wydverspreide vernietiging beleef nie.
Aan die einde van die 16de eeu het Toyotomi Hideyoshi die stad gerekonstrueer deur nuwe strate te bou om die aantal noord -suid strate in die sentrale Kyoto te verdubbel, wat reghoekblokke skep wat ou vierkantige blokke vervang. Hideyoshi het ook grondmure opgeroep odoi (御 土 居) omring die stad. Teramachistraat in die sentrale Kyoto is 'n Boeddhistiese tempelkwartier waar Hideyoshi tempels in die stad versamel het.
Edo periode Redigeer
Gedurende die Edo -tydperk floreer die stad se ekonomie as een van drie groot stede in Japan, die ander Osaka en Edo.
Perspektieffoto's van plekke in Japan: Sanjūsangen-dō in Kyoto
Meiji -tydperk Wysig
Die Hamaguri -opstand van 1864 het 28 000 huise in die stad afgebrand, wat die ontevredenheid van die rebelle teenoor die Tokugawa Shogunate getoon het.  Die daaropvolgende verhuis van die keiser na Tokio in 1869 het die ekonomie verswak. Die moderne stad Kyoto is gestig op 1 April 1889. Die bou van die Biwa -kanaal in 1890 was 'n maatreël om die stad te laat herleef. Die bevolking van die stad het in 1932 'n miljoen oorskry. 
Uitsig oor Kyoto langs die Hondō van Kiyomizudera. - 1879 
Moderne Kyoto Edit
Daar was 'n mate van oorweging deur die Verenigde State om Kyoto aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog met 'n atoombom te rig, omdat dit as 'n intellektuele sentrum van Japan 'n bevolking het wat groot genoeg was om die keiser te oorreed om oor te gee.  Uiteindelik, op aandrang van Henry L. Stimson, oorlogsekretaris in die Roosevelt- en Truman -administrasies, is die stad uit die lys van teikens verwyder en deur Nagasaki vervang. Die stad is ook grootliks gespaar van konvensionele bombardemente, hoewel kleinskaalse lugaanvalle wel tot ongevalle gelei het. 
As gevolg hiervan is Kyoto een van die min Japannese stede wat nog 'n oorvloed voorgeboue het, soos die tradisionele meenthuise, bekend as machiya. Modernisering breek egter voortdurend die tradisionele Kyoto af ten gunste van nuwer argitektuur, soos die Kyōto Station -kompleks.
Kyoto City word beheer deur die direk verkose burgemeester van Kyoto en die Kyoto City Assembly. Na die burgemeestersverkiesing in Kyoto in 2020 is die onafhanklike Daisaku Kadokawa vir die vierde keer herkies, ondersteun deur die Liberal Democratic Party, Komeito, Constitutional Democratic Party en Democratic Party for the People. Die wetgewende stadsvergadering het 67 verkose lede.
Stadsvergadering van Kyoto Wysig
Parlementêre groep se naam
Geaffilieerde politieke party/partye
Die stadsvergadering van die Liberale Demokratiese Party in Kyoto Liberaal -Demokratiese Party 22
Japanse Kommunistiese Party in Kyoto City Assembly Japanese Kommunistiese Party 18
Komeito, stadsvergadering in Kyoto Komeito 10
Stadsvergadering van die Demokratiese Burgerlike Forum in Kyoto Konstitusionele Demokratiese Party en
Kyoto, wat die hoofstad van Japan was, 'n setel van leer en kultuur, het 'n lang gevestigde band met ander groot stede regoor die wêreld. Baie buitelandse geleerdes, kunstenaars en skrywers het deur die eeue in Kyoto gebly.
Die stad Kyoto het verhoudings tussen susters en stede met die volgende stede: 
Boston, Massachusetts, Verenigde State (1959)
Keulen, Noord-Ryn-Westfalen, Duitsland (1963)
Praag, Tsjeggië (1996) 
Florence, Toskane, Italië (1965)
Kiev, Oekraïne (1971)
Zagreb, Kroasië (1981)
Benewens sy susterstadsreëlings wat veelvlakkige samewerking behels, het Kyoto 'n stelsel van 'vennootstede' geskep wat fokus op samewerking op grond van 'n spesifieke onderwerp. Tans het Kyoto vennoot-stad reëlings met die volgende stede: 
Jinju, Suid -Gyeongsang Provinsie, Suid -Korea (1999)
Konya, Turkye (2009)
Parys, Frankryk (1958) 
Huế, Viëtnam (2013)
Istanbul, Turkye (2013)
Varanasi, Uttar Pradesh, Indië (2014) 
BBP (OVP) per capita  
Toeriste hou baie van Kyoto, wat 'n beduidende bydrae tot die ekonomie lewer. Die kultuurerfenisgebiede van Kyoto word voortdurend besoek deur skoolgroepe van regoor Japan, en baie buitelandse toeriste stop ook in Kyoto. In 2014 het die stadsregering aangekondig dat 'n rekordgetal toeriste Kyoto besoek het  en dat dit deur Amerikaanse reistydskrifte as die beste stad ter wêreld verkies is. 
Tradisionele Japannese handwerk is ook die belangrikste nywerheid in Kyoto, waarvan die meeste deur vakmanne in hul fabrieke bestuur word. Die kimonowewers van Kyoto is veral bekend, en die stad is steeds die voorste sentrum van kimono -vervaardiging. Sulke ondernemings, wat die afgelope eeue lewendig was, het die afgelope jaar afgeneem namate die verkoop van tradisionele goedere stagneer.
Sake brouery is die tradisionele bedryf van Kyoto. Gekkeikan en Takara Holdings is die belangrikste sake -brouers met die hoofkwartier in Kyoto.
Ander opvallende ondernemings met hul hoofkwartier in Kyoto sluit in Aiful, Ishida, MK,  Nissen Holdings, Oh-sho, Sagawa Express, Volks en Wacoal.
Kyoto is die tuiste van 40 instellings vir hoër onderwys en is een van die akademiese sentrums in Japan.  Die Universiteit van Kyoto word beskou as een van die beste nasionale universiteite landwyd. Volgens die Times Higher Education universiteit op die hoogste posisie, is die Universiteit van Kyoto die tweede universiteit in Japan na die Universiteit van Tokio, en algeheel 25ste in die wêreld vanaf 2010 [update].  Die Kyoto Institute of Technology is ook een van die bekendste universiteite in Japan en word beskou as een van die beste universiteite vir argitektuur en ontwerp in die land. Gewilde private universiteite, soos die Doshisha -universiteit en die Ritsumeikan -universiteit, is ook in die stad geleë.
Kyoto het ook 'n unieke netwerk vir hoër onderwys, die Consortium of Universities in Kyoto, wat bestaan ​​uit drie nasionale, drie openbare (prefektuurlike en munisipale) en 45 private universiteite, sowel as die stad en vyf ander organisasies. Die kombinasie bied nie 'n graad aan nie, maar bied die kursusse aan as deel van 'n graad aan deelnemende universiteite. 
Benewens Japannese universiteite en kolleges, werk geselekteerde Amerikaanse universiteite, soos Stanford, ook in die stad vir onderwys en navorsing. Kyoto Consortium for Japanese Studies (KCJS) is 'n kombinasie van 14 Amerikaanse universiteite wat 'n akademiese program van twee semester borg vir voorgraadse studente wat gevorderde werk in Japannese taal- en kultuurstudies wil doen. 
Alhoewel Kyoto nie sy eie groot kommersiële lughawe het nie, kan reisigers na die stad kom via die nabygeleë Itami -lughawe, Kobe -lughawe of Kansai Internasionale Lughawe. Die Haruka Express wat deur JR West bestuur word, vervoer passasiers vanaf die Kansai -lughawe na die Kyoto -stasie in 73 minute. 
Die busse van die Osaka-lughawe Vervoer verbind die Itami-lughawe en die Kyoto-stasie Hachijo-hek binne 50 minute en kos 1,310 jen (vanaf 2017) vir 'n eenrigtingreis.  Sommige busse ry verder, stop by groot hotelle en terminale in die middestad.
Ander lughawens wat verder van die stad geleë is, is die internasionale lughawe Chubu Centrair, 154 km van die stad af.
Net soos ander groot stede in Japan, word Kyoto goed bedien deur spoorvervoerstelsels wat deur verskillende ondernemings en organisasies bedryf word. Die hoofpoortterminal van die stad, Kyōto Station, wat een van die gewildste stasies in die land is, verbind The Tōkaidō Shinkansen bullet train Line (sien hieronder) met vyf JR West -lyne, 'n Kintetsu -lyn en 'n munisipale metrolyn.
Die Keihan, die Hankyu en ander spoornetwerke bied ook gereelde dienste binne die stad en aan ander stede en voorstede in die Kinki -streek.
Daar is 'n spoorwegerfenisgebied in Kyoto, waar besoekers die omvang van die Japannese spoorweë in die JR -museum (voorheen Umekoji -stoomlokomotiefmuseum, in die ronde huis) kan ervaar.
Die Tōkaidō Shinkansen wat deur JR Central bestuur word, bied hoëspoeddiensverbindings tussen Kyoto en Nagoya, Yokohama en Tokio in die ooste van Kyoto en met die nabygeleë Osaka en wys wes op die San'yō Shinkansen, soos Kobe, Okayama, Hiroshima, Kitakyushu, en Fukuoka. Die rit vanaf Tokio duur ongeveer twee uur en agtien minute. Van Hakata in Fukuoka neem Nozomi u binne net meer as drie uur na Kyoto. Alle treine, insluitend Nozomi, stop by die Kyoto -stasie en dien as poort na nie net die prefektuur van Kyoto nie, maar ook noordoos Osaka, die suide van Shiga en die noorde van Nara.
Karasuma Line Edit
Die Karasuma -lyn is groen gekleur, en sy stasies kry nommers volgens die letter "K".
Tussen Kitaōji en Jūjō ry treine onder die noord -suid Karasumastraat (烏丸 通, Karasuma-dori ), vandaar die naam. Hulle skakel na die ander metrolyn, die Tōzai -lyn, by Karasuma Oike. Hulle maak ook verbinding met die JR-lyne by Kyoto-stasie en die Hankyu Kyoto-lyn wat dwarsdeur die stad onder Shijo-straat loop, by die kruising van Shijō Karasuma, die sentrale sakegebied van Kyoto. By Shijō Karasuma word die metro -stasie Shijō genoem, terwyl die stasie van Hankyu Karasuma genoem word.
Die Vervoersburo en Kintetsu werk gesamentlik deur dienste, wat voortgaan na die Kintetsu Kyoto -lyn na die Kintetsu Nara -stasie in Nara. Die Karasuma -lyn en die Kintetsu Kyoto -lyn verbind by Kyoto en Takeda. Al die stasies is in die regte stad geleë.
Die Tōzai -lyn is gekleurde vermiljoen, en sy stasies kry nommers na die letter "T". Hierdie lyn loop van die suidoostelike deel van die stad, dan van oos na wes (d.w.s. tōzai in Japannees) deur die middestad van Kyoto, waar treine onder die drie oos -westelike strate ry: Sanjō Street (三条 通, Sanjō-dori ), Oike Street (御 池 通, Oike-dori ) en Oshikōji Street [ja] (押 小 路通, Oshikōji-dori ) .
Die Keihan Keishin -lyn is in hierdie lyn geïntegreer, en daarom lewer Keihan dienste deur Hamaōtsu in die naburige stad Ōtsu, die hoofstad van die Shiga -prefektuur.
Die Tōzai -lyn sluit aan by die Keihan -lyne by Rokujizō, Yamashina, Misasagi en Sanjō Keihan, met die JR -lyne by Nijō, Yamashina en Rokujizō, en met die Keifuku Electric Railroad by Uzumasa Tenjingawa. Al die stasies behalwe Rokujizō is in Kyoto geleë.
Die munisipale busnetwerk van Kyoto is uitgebreid. Privaat vervoerers werk ook in die stad. Baie toeriste ry saam met pendelaars op die openbare busse, of neem toerbusse. Die busse van Kyoto het aankondigings in Engels en elektroniese bordjies met stopplekke in die Latynse alfabet. Busse wat op roetes in die stad, die streek en die land ry, stop by die Kyoto -stasie. Benewens die Kyōto -stasie, is busvervoer beskikbaar by die kruisings van Shijō Kawaramachi en Sanjō Keihan. Die kruising van Karasuma Kitaōji in die noorde van die middestad het 'n groot busterminal wat passasiers bedien wat die Karasuma -lyn onder Karasumastraat, die belangrikste noord -suidstraat van Kyoto, ry.
Binne die ou paaie van Kyoto is eenrigtingstelsel algemeen en noodsaaklik vir die behoud van sy karakter. Die stad is verbind met ander dele van Japan deur die Meishin-snelweg, wat twee wisselaars in die stad het: Kyoto Higashi (Oos-Kyoto) in Yamashina-ku en Kyoto Minami (Kyoto-suid) in Fushimi-ku. Die snelweg Kyoto-Jukan verbind die stad met die noordelike streke van die prefektuur Kyoto. Die Daini Keihanweg is 'n nuwe omseil (voltooi in 2010) na Osaka.
Japan se nasionale roete wysig
Alhoewel Groot-Kyoto minder snelweë het as ander vergelykbare Japannese stede, word dit bedien met verhoogde dubbele en selfs drievoudige nasionale paaie. Vanaf 2018 [opdatering] is slegs 10,1 kilometer van die Hanshin -snelweg Kyoto -roete in werking. 
Daar is nege nasionale snelweë in die stad Kyoto: roete 1, roete 8, roete 9, roete 24, roete 162, roete 171, roete 367, roete 477 en roete 478.
Fietsry is 'n baie belangrike vorm van persoonlike vervoer in die stad. Die geografie en omvang van die stad is sodanig dat die stad maklik op 'n fiets kan navigeer. Daar is vyf fietshuurstasies en 21 EcoStations in die middel van Kyoto. Vanweë die groot aantal fietsryers kan dit moeilik wees om toegelate fietsparkeerplekke te vind.  Fietse wat in nie-toegelate gebiede geparkeer word, word geskut.
Japannese handel en vervoer het tradisioneel met waterweë plaasgevind, wat die omgewing tot 'n minimum beïnvloed het tot by die snelwegstelsels wat deur Shogunates gebou is. Daar is 'n aantal riviere, kanale en ander bevaarbare waterweë in Kyoto. Die riviere Seta en Uji vloei deur Kyoto. Lake Biwa -kanaal was 'n belangrike infrastruktuurontwikkeling. Tans word die waterweë egter nie meer hoofsaaklik vir passasiers- of goederevervoer gebruik nie, behalwe vir beperkte besienswaardighede, soos 'n Hozugawa Kudari-boot op die Hozu-rivier en 'n toerboot vir Jukkoku bune in die Fushimi-ku-gebied. Lake Biwa is steeds 'n gewilde plek vir ontspanningsvaart, ook die plek van 'n Birdman -tydren, waar kontras en bykomstighede uit die land oor die waterweg verdryf word.
Kyoto bevat ongeveer 2 000 tempels en heiligdomme. 
Ongeveer 20% van die nasionale skatte van Japan en 14% van die belangrike kulturele eiendomme bestaan ​​in die stad. Die UNESCO -wêrelderfenisgebied Historiese monumente van antieke Kyoto (Kyoto-, Uji- en Otsu -stede) bevat 17 plekke in Kyoto, Uji in die prefektuur Kyoto en Ōtsu in die prefektuur Shiga. Die terrein is in 1994 as wêrelderfenis aangewys.
Alhoewel dit deur die oorloë, brande en aardbewings gedurende die elf eeue as keiserlike hoofstad verwoes is, is Kyoto nie in die Tweede Wêreldoorlog heeltemal vernietig nie. Dit is uit die atoombom -teikenlys (waaraan dit gelei het) verwyder deur die persoonlike ingryping van oorlogsekretaris Henry L. Stimson, aangesien Stimson hierdie kulturele sentrum wou red, wat hy van sy wittebrood en later diplomatieke besoeke geken het.   Kyoto was, en bly steeds, die kulturele sentrum van Japan.   Die Japanse regering beplan om die Agentskap vir Kultuursake in 2022 na Kyoto te verskuif.
Met sy 2 000 godsdienstige plekke - 1 600 Boeddhistiese tempels en 400 Shinto -heiligdomme, sowel as paleise, tuine en argitektuur ongeskonde - is dit een van die bes bewaarde stede in Japan. Onder die beroemdste tempels in Japan is Kiyomizu-dera, 'n pragtige houttempel wat ondersteun word deur pilare van die helling van 'n berg Kinkaku-ji, die tempel van die goue paviljoen Ginkaku-ji, die tempel van die silwer paviljoen en Ryōan-ji, bekend vir sy rotstuin. Die Heian Jingū is 'n Shinto -heiligdom, gebou in 1895, ter viering van die keiserlike gesin en herdenk die eerste en laaste keisers wat in Kyoto gewoon het. Drie spesiale terreine het verbindings met die keiserlike familie: die Kyoto Gyoen-gebied, insluitend die Kyoto Imperial Palace en Sentō Imperial Palace, huise van die keisers van Japan vir baie eeue Katsura Imperial Villa, een van die beste argitektoniese skatte van die land en Shugaku-in Imperial Villa , een van sy beste Japannese tuine. Boonop huisves die tempel van Sennyu-ji die grafte van die keisers van Shijō tot Kōmei.
Ander plekke in Kyoto sluit in Arashiyama, die Gion- en Pontochō -geisha -kwartiere, die Philosopher's Walk en die kanale langs sommige van die ouer strate.
Die "Historiese monumente van antieke Kyoto" word deur die UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys. Dit sluit in die Kamo Shrines (Kami en Shimo), Kyō-ō-Gokokuji (Tō-ji), Kiyomizu-dera, Daigo-ji, Ninna-ji, Saihō-ji (Kokedera), Tenryū-ji, Rokuon-ji (Kinkaku -ji), Jishō-ji (Ginkaku-ji), Ryōan-ji, Hongan-ji, Kōzan-ji en die Nijō-kasteel, hoofsaaklik gebou deur die Tokugawa shōguns. Ander plekke buite die stad is ook op die lys.
Kyoto is bekend vir sy oorvloed van heerlike Japannese kosse en kookkuns. Die spesiale omstandighede van Kyoto as 'n stad weg van die see en die tuiste van baie Boeddhistiese tempels, het gelei tot die ontwikkeling van 'n verskeidenheid groente wat eie is aan die Kyoto -gebied (京 野菜, kyō-yasai ). Die oudste restaurant in Kyoto is Honke Owariya wat in 1465 gestig is. 
Die Japanse televisie- en filmbedryf het sy sentrum in Kyoto. Baie jidaigeki, aksiefilms met samoerai, is op Toei Uzumasa Eigamura geskiet.  Eigamura, 'n filmstel en pretpark in een, bevat replika's van tradisionele Japannese geboue, wat gebruik word vir jidaigeki. Onder die stelle is 'n replika van die ou Nihonbashi (die brug by die ingang na Edo), 'n tradisionele hof, 'n polisiedoos uit die Meiji-tydperk en 'n deel van die voormalige rooi-lig distrik Yoshiwara. Af en toe vind werklike filmopnames plaas, en besoekers is welkom om die aksie te sien.
Die dialek wat in Kyoto gepraat word, staan ​​bekend as Kyō-kotoba of Kyōto-ben, 'n samestellende dialek van die Kansai -dialek. Toe Kyoto die hoofstad van Japan was, was die Kyoto -dialek die de facto standaard Japannees en beïnvloed die ontwikkeling van die Tokio -dialek, die moderne Japannese standaard. Courtisane wat pligte in Tokio uitgevoer het, is 'Edokko' (bourgois) genoem. Beroemde Kyoto -uitdrukkings is 'n beleefde kopula dosu, 'n eervolle werkwoord wat eindig -haru, 'n groetfrase okoshi-yasu "welkom", ens.
Kyoto is bekend vir sy tradisionele feeste wat al meer as 1000 jaar lank gehou word en 'n groot toeriste -aantreklikheid is.  Die eerste is die Aoi Matsuri op 15 Mei. Twee maande later (1 tot 31 Julie) is die Gion Matsuri bekend as een van die drie groot feeste van Japan, wat op 17 Julie 'n massiewe parade bereik het. Fees met die Gozan no Okuribi, vuur op die berge om die geeste huis toe te lei (16 Augustus). Die 22 Oktober Jidai Matsuri, fees van die eeue, vier Kyoto se roemryke verlede.
Ginkaku-ji (銀 閣 寺?, Lit. "Tempel van die silwer paviljoen"), amptelik genoem Jishō-ji (慈 照 寺?, Lit. "Temple of Shining Mercy"), is 'n Zen -tempel in die Sakyo -afdeling van Kyoto, Japan. Dit is een van die konstruksies wat die Higashiyama -kultuur van die Muromachi -periode verteenwoordig.
Ashikaga Yoshimasa het reeds in 1460  planne begin om 'n aftree -villa en tuine te bou, en na sy dood sou Yoshimasa reël dat hierdie eiendom 'n Zen -tempel word.  Die tempel word vandag verbind met die Shokoku-ji-tak van Rinzai Zen.
Die twee verdiepings Kannon-den (観 音 殿?, Kannon -saal), is die belangrikste tempelstruktuur. Die bou daarvan het op 21 Februarie 1482 begin (Bummei 14, 4de dag van die 2de maand).  Die ontwerp van die struktuur was om die goue Kinkaku-ji na te volg wat in opdrag van sy grootvader Ashikaga Yoshimitsu was. Dit staan ​​in die volksmond bekend as Ginkaku, die "Silwer Paviljoen" vanweë die aanvanklike planne om sy buitekant met silwer foelie te bedek, maar hierdie bekende bynaam dateer net tot in die Edo -periode (1600-1868). 
Ginkaku was, net soos sy broer, 'n relatief strawwe shinobi, hoewel kleiner as sy broer. Hy het ligte oë met donkerkleurige sclera, gryskleurige vel (uitgebeeld as ligkleurig in die anime),#917 ] sowel as 'n lang, silwer hare omhulsel met prominente donker punte, gerangskik in 'n styl wat herinner aan 'n inheemse Amerikaanse hooftooisel. Hierdie kenmerke word beklemtoon deur die teenwoordigheid van twee kenmerkende horings op sy kop sowel as 'n ligkleurige reghoekige merk op sy neus. Hy het ook dieselfde kenmerkende snoragtige merke op sy gesig as Naruto Uzumaki.
Sy tipiese kledingstuk bestaan ​​uit 'n standaard Kumogakure-flakbaadjie wat swart aan die rande is, gedra oor 'n pers, moulose uniform met 'n hoë kraag, 'n pers voorkopbeskermer en 'n paar eenvoudige polswagte. Die kanji vir 'silwer' '(銀 , gin) op sy regterskouer getatoeëer is. Hiermee saam het hy gewoonlik 'n groot kalebas om sy nek gedra wat aan 'n dik tou geheg was.
Ginkaku-ji (銀 閣 寺, lit. "Tempel van die silwer paviljoen"), amptelik genoem Jishō-ji (慈 照 寺, lit. "Temple of Shining Mercy"), is 'n Zen -tempel in die Sakyo -afdeling van Kyoto, Japan. Dit is een van die konstruksies wat die Higashiyama -kultuur van die Muromachi -periode verteenwoordig.
Die twee verdiepings Kannon-den (観 音 殿, Kannon -saal), is die belangrikste tempelstruktuur. Die bou daarvan het op 21 Februarie 1482 begin (Bummei 14, 4de dag van die 2de maand).  Die ontwerp van die struktuur wou die goue Kinkaku-ji naboots wat in opdrag van sy grootvader Ashikaga Yoshimitsu was. Dit staan ​​in die volksmond bekend as Ginkaku, die "Silwer Paviljoen" vanweë die aanvanklike planne om sy buitekant met silwer foelie te bedek, maar hierdie bekende bynaam dateer net tot in die Edo -periode (1600-1868). 
In 1485 word Yoshimasa 'n Zen -Boeddhistiese monnik. Na sy dood op 27 Januarie 1490 (Entoku 2, 7de dag van die 1ste maand),  word die villa en tuine 'n Boeddhistiese tempelkompleks, wat Jishō-ji herdoop word na Yoshimasa se Boeddhistiese naam.
Teeseremonie geskiedenis in Kyoto en die res van Japan
1000 BC Eerste teeblare word in China verbou as 'n medisinale drankie.
700 Se tee het in die Tang -dinastie gewild geword.
710 Nara City het gedurende die 8ste eeu die eerste amptelike hoofstad van Japan geword. Kalligrafie, papier en tee is aan Japan bekendgestel deur Boeddhistiese monnike wat uit China aangekom het. Die stad Nara is volgens die Chinese hoofstad Chang an.
729 Keiser Shomu het 'n godsdienstige seremonie gehou met 100 priesters waar tee bedien is. Hierdie tipe godsdienstige seremonie is hikicha genoem.
760 Lu Wu het die eerste boek oor tee (Chajing) geskryf. Hy het geglo dat tee 'n heilige stof is wat harmonie en balans in die heelal skep. Dit is 'n bekende gedig in China opgedra aan Lu Wu:
'Die dag toe ek Lu Yu sien pluk 'N Duisend berge sal my vertrekvriend groet, as die lentetee weer blom. Met sulke breedte en wysheid, opregte pluk van tee, Deur oggendmis, of karmozijnrooi aandwolke - Sy eensame reis is my afguns. "
778 , Die bou van die Kiyomizu -tempel het begin en die hoofstad het 15 jaar later na Kyoto verhuis (toe Heian City genoem). Die huidige Kiyomizu -tempel is in die 1600's gebou en nie eers 'n enkele spyker in die hele struktuur gebruik nie.
805 Teesaad word deur die monnik Saicho, uit Tang, China na Japan gebring.
786 ~ 823 Keiser Saga. Die eerste Japanse keiser wat tee gedrink het tydens 'n amptelike byeenkoms. Kopiereg © Kimono Teeseremonie Maikoya
815 Die Japannese monnik Eichu, wat na China gereis het, het teeblare aan Japannese aangebied keiser Saga. 'N Jaar later het keiser Saga teeplantasie in die stad Kyoto bestel. Dit is die eerste keer dat tee in Japannese historiese rekords verskyn het.
1050 Cai Xiang, het die 2de bekendste boek oor tee geskryf waar die eerste melding van groenpoeier verskyn het.
'Geur, kleur en geur ly almal met die verloop van die jare. U moet dus water in 'n skoon houer kook en die tee daarin plaas om olie te verwyder. Een of twee keer is genoeg. Dan moet u dit met knypers vasgryp, dit oor 'n lae vuur droogmaak en dit maal. Dit is nie nodig vir nuwe tee wat hierdie jaar gepluk word nie. "
1191 Myoan Eisai het na China gegaan om Boeddhisme te bestudeer en die Chan -boeddhisme -leringe en groen teesaad saamgebring. Hy staan ​​bekend as die stigter van die Rinzai -sekte en die stigter van die Zen Boeddhisme en die eerste persoon wat groen tee in poeier aan Japan bekend stel. Hy het noue bande met die Shogunate in Kamakura gehad en het die Kenninji -tempel in 1202 gevestig op die terrein wat die Minamoto -familie aan hom geskenk het. Kenninji -tempel is die oudste Zen -tempel in Kyoto. Vandag kan u die teeplante simbolies in die tempeltuin sien.
1207 Die monnik Myoe het teesaad geplant in Togano 栂 尾 (naby Uji 宇 治) wat sy Zen -meester, Eisai, uit Song, China gebring het. Die tee wat daar verbou is, is honcha "real tea " genoem en sedertdien staan ​​Uji bekend as die plek waar die beste groen tee verbou word. Al die ander soorte tee word hicha genoem, wat ander tee beteken as honcha. "
1215 Eisai. Stigter van Zen Boeddhisme. Kopiereg © Kimono Teeseremonie Maikoya
1211 Eisai het die boek geskryf "Kissa yojiki" die manier om gesond te bly deur groen tee te drink. Toe die shogun 'n kater gehad het, het hy vir hom groen tee bedien, wat die shogun gou gehelp het. Eiasai is in 1214 op 74 -jarige ouderdom oorlede en begrawe by die Kenninji -tempel, nie ver van hierdie museum nie. "Tee is die eliksir van die lewe." Myoan Eisai.
1300 's Teeseremonie het gewild geraak onder zen -monnike en die samoerai, wat die vroeë aannemers van die zen -boeddhisme was. Boeddhistiese monnike het tee gedrink om nie aan die slaap te raak en gesond te bly nie. Die samoerai gebruik die teeseremonie as 'n sosialiserings- en politieke hulpmiddel, wat 'n perfekte manier was om 'n vriendelike ontmoeting met die leiers van die vyandelike stamme te hê. Samurai -teeseremonies was meer 'n raaisel waar 10 soorte tee (tocha) gedrink is en gaste die regte tipe tee moes raai op grond van die smaak of reuk.
1449 – 1473 Ashikaga Yoshimasa. Ginkakuji gebou om teeseremonies byeenkomste te hou. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1324 Keiser Godaigo het teesbyeenkomste met die deelname van krygers gereël en probeer om die samoerai -regering omver te werp. Sy doel is in 1331 bereik, maar net drie jaar later het 'n ander stam beheer oor die land gekry en die keiser het net 'n simbool geword. Keiser Godaigo het sy assistente 'n klein goue bergvormige teebadjie laat ontwerp.
1336 Die Ashikaga Shogun het die heerser van Japan geword en teebyeenkomste verbied om te voorkom dat verskillende stamme teebyeenkomste gebruik om politieke alliansies teen die shogunaat te sluit.
1350 's Gedurende die Muromachi -periode het 'n beroemde daimyo wat baie tocha -partytjies gehou het, ook die reuk -raaisel uitgevind wat toka genoem word. Tee -seremonie word nie vir ander doeleindes gebruik nie, en slegs die elite kan dit bekostig. Tydens die byeenkomste het die samoerai ook tee uit dieselfde bak gedrink, wat hulle vertroue en lojaliteit teenoor die leier bewys het.
1392 Die Joseon -dinastie is in Korea gestig. Koreaanse teebakke het veral in die 16de en 17de eeu baie gewild geword in Japan. Ido chawan ('n algemene soort Koreaanse teebak) word beskou as die gewildste teebakke in Japan, alhoewel dit in Korea vir daaglikse maaltye gebruik is.
1394 Kinkakuji, die goue paleis wat gebou is vir die afgetrede shogun Ashikaga Yoshimitsu. Hy gebruik die tweede verdieping van die gebou vir teeseremonies saam met sy vriende. Die oorspronklike paleis is in 1950 deur 'n jong Boeddhistiese monnik aan die brand gesteek.
1422-1502 Murata Juko. Stel die eerste reëls van die Japannese teeseremonie wat vandag bekend is, op. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1467 Shogun Ashikaga Yoshimasa, wat bekend staan ​​as die stigter van die Japannese kultuur of die Higashiyama -kultuur, het afgetree en sy broer as 'n nuwe shogun verklaar. Sy vrou wou hê dat sy seun die shogun moet wees en 'n 10-jarige Onin-oorlog het onder mededingende stamme uitgebreek. Tydens hierdie geveg het die meeste van Kyoto is vernietig, waaronder die Daitokuji -teehuise. Shogun Ashikaga Yoshimasa het die Ginkakuji (Silver Palace) aan die teenoorgestelde kant van die stad waar hy teeseremonie beoefen het, geen teater en kalligrafie nie. En hy organiseer 'shoin', 'n seremoniële manier om tee te bedien tydens gesogte byeenkomste in Ginkakuji. Dit was nie net om die krag van die samoerai aan te toon nie, maar ook om die sosiale orde te handhaaf. Shoin was 'n grondslag vir die moderne teeseremonie, aangesien die voorbereiding belangriker was as die drink van tee self. Hy was 'n nederige man, in teenstelling met die luukse paleis van sy oupa, het hy 'n beskeie villa gebou en gepromoveer "Wabi sabi -filosofie: eenvoudig en natuurlik is altyd meer esteties aangenaam.
1481 Ikkyū, 'n beroemde digter, kalligraaf en 'n vurige voorstander van 'n zen -gebaseerde teeseremonie, is oorlede. Hy was die abt in die Daitokuji -tempel en hy het Murata Shuko, die praktiese stigter van die teeseremonie, opgelei. "Tee is afkomstig van Zen." Ikkyū Sōjun
1488 Murata Shuko, 'n Boeddhistiese monnik, skryf die brief "Kokorono Fumi Die brief uit die hart" aan sy student waar hy die fondamente van die moderne teeseremonie bekendgestel het. Hy beklemtoon (die Boeddhistiese konsep van kalmte en die vergeet van menslike begeertes) en is (verdroog is mooier). In plaas van uitbundige teebyeenkomste was hy 'n pionier in nederige teekamer byeenkomste met beskeie gereedskap genaamd wabi-cha. Hy het ook 'n teehuis van 4,5 mat (7 m2) en die ongeglazuurde gereedskap uit die Bizen -omgewing voorgestel vir 'n teeseremonie. Hy het gesê dat die begrippe "verdroog" en "koue" op die teeseremonie gereflekteer moet word. Daar word gesê dat hy die teeseremonie verfyn as 'n geestelike oefening om na te dink oor aspekte van ZEN.
Sen no Rikyu 1522-1591. Die vader van die Japannese teeseremonie. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1548 Tsuda Sotatsu skryf "die dagboek van teebyeenkomste" in die Sakai -streek in Osaka. Sy meester was Takeno Joo, 'n handelaar wat die Sakai -teeskool gestig het. Hierdie boek praat oor byeenkomste van handelaars se teeremonies wat verskil van die vorige manuskripte wat op die samoerai gefokus was. Sotatsu was baie naby die beroemde samoerai en daimyo, soos Oda Nobunaga en Akechi Mitsuhide.
1568 Oda Nobunaga verenig Japan en gaan in Kyoto om die Muromachi -tydperk te beëindig en die begin van die Azuchi Momoyama -periode aan te dui. Oda Nobunaga was 'n meedoënlose vegter, maar 'n ywerige teeseremonie -aanhanger. Destyds was die belangrikste skat van 'n samoerai sy swaard en sy teeseremonie en Oda het die daimyos van die lande wat hy beset het, dikwels gedwing om vir hom kosbare geskenke vir teeseremonies te bied. Hy het die samoerai verbied om teeseremonie te hou sonder sy toestemming.
1582 Sen no Rikyu het na die dood van Oda Nobunaga die hooftee -meester van Hideyoshi Toyotomi geword. Dit is ook die jaar waarin Sen no Rikyu die Tai An -teehuis in die Myoki in gebou het Kyoto, wat beskou word as die bekendste teehuis, verteenwoordig die era. Sen no Rikyu, wat in Sakai, Osaka gebore is en Oda Nobunaga se teeseremonies gelei het, was die belangrikste figuur in die geskiedenis van die Japannese teeseremonie. Hy het nie net die beginsels van Murata Shuko verduidelik nie, maar ook die eenvoudige wabi-cha-konsep duidelik gevestig en ook meer as 40 teehuise gebou. Hy ontwikkel nuwe soorte teegereedskap en beklemtoon die belangrikheid van seisoenale blomme in teekamers. Sy drie kleinseuns het die drie belangrikste teeseremonieskole in Japan gestig, naamlik Urasenke, Omotesenke en Mushanokojisenke. Om 'n onbekende rede het Hideyoshi ongelukkig beveel dat Sen no Rikyu in 1591 seppuku sou pleeg. Hy word begrawe in die Daitokuji -tempel.
Oda Nobnaga 1534-1582. Bekende regent wat van teeseremonie hou. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1584 Die regent Toyotomi Hideyoshi, wat meer as 20 jaar lank in Japan regeer het, bou 'n kamer van suiwer goue tee en hou 'n teeseremonie in die keiserlike paleis. Drie jaar later het Toyotomi die Grand Kitano -teeseremonie gehou by die Kitano Tenmangu -heiligdom, waar die bekendste teemasters van die tyd teenwoordig was. Elke jaar op 25 Februarie sit dieselfde heiligdom die tradisie voort deur 3000 besoekers tee en lekkers te bedien. Hierdie heiligdom is langs die Kamishichiken Geisha -distrik en die geisha en maiko bedien tee tydens hierdie spesiale geleentheid. Toyotomi is nooit erken as 'n shogun nie, aangesien sy vader 'n boer was, maar hy het hierdie groot teeseremonie probeer gebruik om hom soos die voog van die keiser te laat lyk. Kyoto.
Toyotomi Hideyoshi 1537-1598. Beroemde regent wat 'n suiwer goue teekamer gebou het. © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1600 Die chaotiese Sengoku -periode eindig met die oorwinning van Tokugawa Ieyasu in die slag van Sekigahara. Die lang vreedsame Edo -tydperk het begin. Furuta Oribe, 'n student van Sen no Rikyu, het hom by Tokugawa aangesluit tydens die geveg en 10 000 koku ontvang. Hy het sy eie teeseremonie -skool genaamd Oribe Ryuu ontwikkel en ook Kobori Enshu opgelei wat die Enshu Ryuu gestig het. Furuta Oribe hou van die steengoed met groen en koperglasuur met asimmetriese vorms wat dikwels Oribe ware genoem word. Oribe se bamboesblomme vaas en 3 wierookbakke word in ons museum vertoon. Furata Oribe is van Seppuku aangekla terwyl hy hom tydens die beleg van Osaka -kasteel in 1615 teen die Tokugawa -stam aangesluit het.
Tokugawa Ieyasu 1543-1616. Japan se bekendste shogun. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1605 Die bekende Kodaiji -tempel (nie ver van hierdie museum nie) is gebou. Kobori Enshuu het die bamboesbos ontwerp en Sen no Rikyu se studente het die teehuise in die tempel ontwerp.
1645 Die keiserlike paleis van Katsura met teehuise is gebou. Tans is daar 5 teehuise wat die Boeddhistiese aspekte van die teeseremonie weerspieël, baie anders as hoe tipiese paleiskamers lyk. Die teehuise het ou houtsteun, verouderde bamboespilare en 'n eenvoudige binnekant met vensters in ooghoogte wat na die kersiebloeistuine kyk.
1670 Die skilderagtige teehuise is in die Isuen Gardens van Nara gebou. Die dam naby die teehuise is gevorm uit die vroeë Chinese tuine en verskyn as die kanji -karakter van water (水) van bo.
1700's Gedurende die rustige Edo -tydperk het die belangrikheid van die teeseremonie toegeneem. Die tee verbou in Uji Kyoto is as 'n skat beskou. Die eerste groep Uji -tee van die hoogste gehalte was vroeër deur 30 samoerai -ruiters bewaak, net soos kosbare juwele, terwyl dit na Edo City vervoer is vanaf Kyoto aan die Shogun en die keiser bedien word.
1579-1647 Kobori Masakazu. Samurai wat van teeseremonie hou en teetuine ontwerp het. Kopiereg © Kimono Tea Ceremony Maikoya
1737 'N Teeboer uit Uji met die naam Nagatani Sōen het 'n nuwe manier ontwikkel om te te verwerk (stoom dit, rol dit in naalde, droog dit in die oond). Hierdie nuwe tipe tee is sencha genoem en leke het dit tuis begin drink. Matcha -tee word gewoonlik slegs tydens die teeseremonie gedrink. Die meeste Japannese drink sencha of gekookte groen teeblare tuis. Tetsubin, yster ketels wat na Japan gekom het uit China, het baie gewild geword. In 1740 het 'n Boeddhistiese monnik die sencha do ontwikkel, soortgelyk aan die tipiese Japannese teeseremonie waar gaste sencha uit klein silinderkoppies drink.
1858 Naosuke Ii, 'n hoofminister van Edo, het "Chanoyu Ichie-shu " geskryf. Aan die begin van die boek skryf hy die sin "ICHI GO ICHI E" (elke ontmoeting is 'n kans, koester elke oomblik).
1868 Die shogunaatstelsel het geëindig en die keiser Meiji het die heerser van Japan geword. Die regering erken die teeseremonie as 'n belangrike kulturele erfenis. Namate die samoerai -stelsel afgeskaf is, het gewone mense en vroue ook die teeseremonie begin geniet.
1871 Die Yasaka-heiligdom, wat vroeër die Gion-heiligdom genoem is, is erken as die kanpei-taisha (heiligdomme wat deur die hoogste rang ondersteun word). Meer teehuise naby die heiligdom is gebou en baie geisha bedien tee aan besoekers.
1872 Die 11de Urasenke Tea Master Gengensai het die teeseremonie in die stoel-styl ontwikkel vir buitelandse gaste wat Kyoto besoek het vir die Kyoto Expo. Hierdie nuwe styl is Ryu-Rei genoem en die pot is vertoon in 'n ander opset genaamd misono dana.
1906 The Book of Tea deur Okakuro Kazuka is in New York uitgegee. Hierdie boek is in die publieke domein en is meer as 500 keer aangehaal.
1923 Sen Genshitsu (Soshitsu XV) uit die Urasenke -gesin is gebore Kyoto. Hy is die 15de geslag van die Rikyu -familielid en het 38 jaar lank as die teemeester gedien, terwyl hy baie teeseremoniesessies in tientalle lande gehou het vir die koninklike gesinne en die wêreldleiers. Alhoewel hy nog lewe, het hy die status "iemoto" oorgedra aan sy seun, Zabosai, Sen Soshitsu 16. Sen Genshitsu was ook die voorsitter van die teeskool Urasenke en Konnichian. Urasenke is die gewildste teeseremonieskool in Japan, wat na bewering deur 70% van alle teeremoniestudente beoefen word. Urasenke teeseremonieskool het ook takke in meer as 20 lande.
1950's Na die na-oorlogse Japan het baie vroue en laerskoolleerlinge begin om teeseremonie te bestudeer as deel van sogo-bunka-klasse. Daar word geglo dat vroue op die huweliksouderdom die teeseremonie moes bemeester het om kulturele gesag en selfbeeld te verkry. Jong kinders het die teeseremonie geleer om te leer om beurte te maak en om met ander te praat. Selfs sommige laerskole in Kyoto het teeremonies.
Benewens die beroemde gebou van die tempel, het die eiendom ook 'n beboste terrein met 'n verskeidenheid mosse. Hierdie Japanse tuin is vermoedelik ontwerp deur die groot landskapkunstenaar Sōami.
In die latere tydperke van die Japanse tuingeskiedenis is fyn klippe van 'n verwoeste of verarmde tuin na 'n nuwe vervoer. Volgens die boek Landskapsontwerp: 'n Kultuur- en argitektuurgeskiedenis deur Elizabeth Barlow Rogers, "In 1474, na sy uittrede uit die shogunaat, het Yoshimasa (1436-1490) 'n paar van die klippe en dennebome van die Flowery Palace en Muromachi Hall, wat albei deur burgeroorlog verwoes is, laat verwyder na sy villa-toevlugsoord aan die voet van Higashiyama (die oostelike heuwels). Daar woon hy van 1438 tot sy dood, toe die villa omskep is in die Zen-tempel, Jisho-ji, of Ginkakuji (die tempel van die silwer paviljoen), as dit is beter bekend. "
Die Zen -kultuur word nie heeltemal in hierdie tuin verteenwoordig nie, want dit is gefinansier deur die shogunaat as 'n toevlugsoord en die primêre gebruik was estetiese genot. In plaas daarvan om ontwerp te word deur en vir die gebruik van monnike, beoefenaars van zazen of sit meditasie.
Ginkakuji is gebou in verhouding tot die omgewing. Dit word beskryf in die Journal of Asian Studies deur Ichito Ishida en Delmer M. Brown, "Die suidoostelike hoek van die eerste verdieping het openinge in die mure, aangesien 'n dam op die hoek van die gebou geleë is, waarna die maan tussen die pieke van Higashiyama styg. En sedert 'n meer deur die noordoostelike weerkaatsende lig wat selfs vir lees genoeg is, is die kamer op die noordoostelike hoek beplan as 'n biblioteek. Die sandtuin van Ginkaku-ji het veral bekend geword en die noukeurig gevormde sandstapel wat na bewering die berg Fuji simboliseer, is 'n noodsaaklike element in die tuin.
Ho Chi Minh -stad, Viëtnam
Pêrel van die Verre Ooste
Besoek Notre Dame -katedraal van Saigon en Die Onafhanklikheidspaleis vir hul historiese waarde. Kry kulturele insig by Oorlogsreste Museum en Chùa Giác Lâm (Giac Lam -pagode). Spandeer op die 24ste (son) 'n avontuurlike dag met 'n kajak- en kanotoer. Daar is nog baie om te doen: reis na Cu Chi -tonnels, jag vir skatte by Ben Thanh mark, en kry 'n paar smaaklike kennis oor Saigon Vibes -toer.
Raadpleeg die reisbeplanner van Ho Chi Minh -stad vir ander besoeke, foto's, resensies en toeriste -inligting.
U kan in 3,5 uur van Phnom Penh na Ho Chi Minh -stad ry. U kan ook vlieg of 'n kombinasie van bus en motor doen. Oktober in Ho Chi Minh -stad sien daaglikse hoogtepunte van 38 & degC en laagtepunte van 28 & degC in die nag. Voltooi u besoek vroeg op die 24ste (son), sodat u die vlug na Yangon (Rangoon) kan haal.
Dinge om te doen in Ho Chi Minh -stad
Die periode van Sengoku ("strydende state")
Na die Ōnin -oorlog het die mag van onafhanklike plaaslike leiers aansienlik toegeneem, en in baie gevalle was afgevaardigdes van groot shugo huise het die domeine van hul meerderes ingeneem, houers het hul heersers omvergewerp en takfamilies het die mag van die hoofgesinne oorgeneem. As gevolg van hierdie neiging om "minderwaardiges om meerderes te oorkom" (gekokujō), die vorige shugo byna heeltemal uit Kyoto en die omliggende provinsies verdwyn het 'n nuwe tipe domeinheer, die daimyo, hul plek ingeneem. Aangesien hierdie tyd gekenmerk is deur konstante oorlogvoering onder baie sulke here, word dit die Sengoku -periode ("Strydende state") genoem, genoem vir 'n ietwat soortgelyke tydperk in die antieke Chinese geskiedenis.
Tot in die eerste helfte van die 16de eeu het daimyo op die verskillende plekke sterk militêre basisse opgebou. Gedurende hierdie tydperk was die provinsies wat die Daimyo besit, byna heeltemal vry bakufu beheer. Die daimyo het plaaslike leiers in hul bewakers verander, hul onafhanklikheid weggeneem deur grondopmetings af te dwing en die boerderydorpe direk te beheer. Daimyo soos die Imagawa, Date en Ōuchi het hul eie wette uitgevaardig, genaamd bunkoku-hō, om hul eie gebiede te administreer. Hierdie provinsiale wette, hoewel dit op die presedent van die krygskodes van die Jōei -formule gebaseer was, het ook regulasies vir boere ingesluit en streng beheer oor houers toegepas.In beginsel was erfenis deur bewaarders byvoorbeeld beperk tot die hoof erfgenaam alleen, en die toestemming van die heer was nodig vir sy vasale om eiendom te erf of te trou. In boerdery -dorpe het die daimyo, benewens die uitvoer van gedetailleerde landopmetings, ook besproeiingsdyke gebou en nuwe ryslande geopen om produksie te stimuleer. Om hul mag te konsentreer, het hulle ook die ingesteldheid van plaaslike versterkte vestings aangepas, hul houers in kastele versamel en paaie en posstasies herorganiseer om op hul kasteelstede te sentreer (jōkamachi).
Handel en dorpe het op hierdie tydstip 'n beduidende ontwikkeling in die geskiedenis van Japan gemaak. Periodieke markte het ook oral in die land ontstaan. Ondanks die belemmerings van doeanehindernisse (opgerig deur beide bakufu en private belange), was produkte uit alle dele van die land op hierdie markte beskikbaar. In groot stede, soos Kyōto, is markte vir ruilhandel ingestel om groot hoeveelhede rys, sout, vis en ander groothandelaars te hanteer, of toiya, gespesialiseer in omgang met verre gebiede. Die sirkulasie van muntstukke het ook sterk geword, maar benewens die verskillende soorte kopermuntstukke wat uit China van die Sung-, Yüan- en Ming -dinastieë ingevoer is, het privaat muntstukke ook in die land versprei, wat tot verwarring van wisselkoerse gelei het. Die bakufu en daimyo het wette uitgevaardig om mense te verbied om goeie munte op te vang, maar met min sukses. Muromachi-gildes het 'n sterk monopolistiese neiging getoon om hulself te beskerm teen handelaars wat na vore gekom het, terwyl nuwe gildes in die kasteeldorpe opgerig is onder die direkte beheer van die daimyo.
Onder die destydse stede, langs Kyōto en Nara, het Uji-Yamada, Sakamoto en ander dorpe buite die poorte van groot tempels en heiligdomme ontstaan. Daarbenewens het dorpe natuurlik grootgeword rondom die kastele van die daimyo, soos Naoetsu van die Uesugi -familie, Yamaguchi van die Ōuchi -familie, Ichijōdani van die Asakura -familie en Odawara van die latere Hōjō. Namate die kastele oorgedra het van diens as verdedigende bergvestings na administratiewe vestings in die vlaktes, is markte buite die kasteelmure geopen en handelaars en ambagsmanne het daar vergader om te woon. Hawedorpe ( minato machi) soos Sakai, Hyōgo en Onomichi aan die binneland, Suruga en Obama aan die see van Japan, en Kuwana en Ōminato op Isebaai floreer ook as uitruilsentrums. Sakebrouers, makelaars en groothandelaars was vooraanstaande stedelinge (machishu), en stadsouderlinge (otona) is gekies om die plaaslike regering deur middel van vergaderings voort te sit. Byvoorbeeld, in die handelshawe van Sakai het 'n vergadering van 36 mans wat uit die groothandelsgilde kom, die stad bestuur. Hulle het soldate in stand gehou en grotte en ander verdediging gebou, en terwyl hulle voordeel getrek het uit die konfrontasie tussen daimyo, het hulle hul oorheersing weerstaan. Die Jesuïete -sendelinge (sien hieronder) het Sakai in die Middeleeue met die vrystede van Europa vergelyk en die bloeiende toestand daarvan beskryf in hul verslae.
Chado: Die Japannese teeseremonie
Waaraan dink jy as jy dink aan "wa? " Miskien "washoku " Japannese kos, of "wagashi " (lekkers in Japannese styl). Miskien "washi, " Japannese papier, of "wafuku, " tradisionele Japannese klere. "Wa " beteken-onder andere-Japannees, en as u 'n lewenstyl in Japan wil maak, is daar een ding wat u nie mag misloop nie. Japannese tee, of "ocha, " (wat nie snaaks genoeg met "wa begin nie). Waarom ocha? Omdat ocha vir Japan is, soos tee vir Brittanje, en spek en koffie vir Amerika.
Die geskiedenis van tee in Japan
Die geskiedenis van "ocha, " (お 茶) of groen tee in Japan gaan ver terug, met wortels in China. Hierdie liggroen drank is gekoppel aan die geskiedenis van Boeddhisme, sowel as die opkoms en val van shogun en samurai. Aan die begin was ocha slegs beskikbaar vir godsdienstige monnike en edeles wat dit kon bekostig. Toe word dit 'n drankie om samurai te geniet, dan is die fokus van uitbundige teeproeiers, daarna 'n nederige beker wat gasvryheid bied. 'N Eenvoudige tydlyn kan u help om die vele transformasies te verstaan.
710 Boeddhistiese monnike bring tee uit China. Dit is duur en skaars, maar word slegs deur godsdienstige of edeles gedrink.
1191 Myoan Eisai, stigter van die Zen -boeddhisme, beveel tee aan as 'n geneesmiddel vir siektes en om monnike te help om wakker te bly vir gesing en meditasie.
Matcha (poeiermelk tee wat gebruik word vir die teeseremonie) word bekendgestel.
1211 Eisai skryf 'n gesondheidshandleiding genaamd "kissa yokiji, " waarin hy verklaar, "Tee is die eliksir van die lewe, " bewys deur sy genesing van die shogun van sy kater.
1467 Shogun Ashikaga Yoshimasa bou die beroemde Ginkakuji -tempel in Kyoto om teepartytjies aan te bied en die krag van die samoerai te wys.
1488 Murata Shuko, 'n Boeddhistiese monnik, maak die teeseremonie minder oor krag en meer oor spiritualiteit.
1568 Die berugte Oda Nobunaga verbied die hou van teeseremonies, behalwe met sy toestemming. Hy versamel ook fyn teegereedskap as huldeblyk.
1582 Sen No Rikyu (1522-1591), teemeester van Hideyoshi Toyotomi, herdefinieer die teeseremonie, bou baie teehuise en vestig baie van die tee-estetika van vandag.
1858 Naosuke Ii, hoofminister van Edo, skryf "Chanoyu Ichie-Shu, " waaruit die spreekwoord kom, "Ichi-go, ichi-e. "
1868 Die Meiji -era begin, die samoerai -era eindig, en uiteindelik kan vroue en gewone mense die teeseremonie geniet.
Wat is die manier van tee?
Die geskiedenis het uiteindelik geproduseer wat ons vandag het, The Way of Tea, "chado " of "sado " in Japanese (茶道). Dit is nie naastenby so weelderig soos die teepartytjies van die verlede nie, waar edeles hul teegereedskap en vaardigheid deur teeproe-speletjies gewys het. Dit is ook nie so minimalisties soos wat Sen no Rikyu beskryf het toe hy gesê het: 'Tee is niks anders as dit nie: eers verhit jy die water, dan maak jy die tee. Dan drink jy dit behoorlik. Dit is al wat u moet weet. " Bron
Tee is niks anders as dit nie: eers verhit jy die water, dan maak jy die tee. Dan drink jy dit behoorlik. Dit is al wat u moet weet. "
'N Amptelike teeseremonie is 'n verfynde, ritualistiese gebeurtenis met gechoreografeerde aksies, die regte etiket en 'n draaiboek wat in 'n teehuis gehou word. Dit behels noukeurige voorbereiding, formele uitnodigings, kimonoklere en onuitgesproke etiket. Gaste kom die teehuis binne deur 'n klein deur wat 'n "nijiri-guchi " (に じ り 口) genoem word. Omdat die opening so klein is, moet gaste buig om in te gaan, en almal wat 'n swaard dra, moet hul wapens verwyder om in te gaan. In 'n teehuis is daar geen vyande nie. Almal is gelyk.
Daar is geen vyande in 'n teehuis nie. Almal is gelyk.
Alhoewel dit baie fyner is as die teetyd van Rikyu in die sitkamer, beklemtoon die teeseremonie die suiwerheid van die gees en die wegbreek van die gewone lewe. Chado gaan ook oor wabi-sabi en omotenashi, twee kernwaardes van die Japannese samelewing.
Wabi-sabi is die Japannese liefde vir kortstondige, artistiek onvolmaakte skoonheid, uitgedruk in die eenvoudige voorkoms van die teetoestelle en die rustige stilte tussen gasheer en gas.
Omotenashi is die Japannese hart van gasvryheid, waar elke klein detail en gebaar spesifiek ontwerp is met die doel om die ontvanger tevrede te stel.
Hoe kan ek 'n Japannese teeseremonie probeer?
As u Japan besoek en 'n meer toevallige teeseremonie wil besoek, kan u 'n klein, afgekorte gebeurtenis met die naam "ochakai " (お 茶会) probeer. Dit word by teeskole of gemeenskapsentrums gehou. 'N Teemeester berei die matcha voor en bedien dit, of jy kan dit self probeer berei. Moenie bekommerd wees nie, hulle sal u stap-vir-stap leiding gee!
Wat om te doen by Ochakai
Omdat die formaliteitsvlak verskil van plek tot plek en van onderwyser tot onderwyser, en omdat daar baie verskillende tee- en#8220-skole is, en#8221 (die belangrikste is "ura-senke, " (裏 千家)
"omote-senke, " (表 千家) en "mushakōji-senke, " (武 者 小路 千家), die stappe van die Japannese seremonie wissel. Hier is egter 'n voorbeeldriglyn:
Stap een: Gaan die teekamer binne, sit in die styl van#8220seiza, met u knieë onder u gevou.
Stap twee: Voordat die teemaak begin, kyk na die fancy kanji-kalligrafie op die "kakejiku, " (掛軸) of hangrol. Bewonder vervolgens die teemaakgereedskap.
Stap drie: Die onderwyser of onderwyser se assistent sê: "Douzo, okashi wo otorikudasai " of " Hier is jy. Probeer dit gerus. " U word óf 'n "sembei, " (煎餅) ryskraker aangebied, óf "wagashi, " (和 菓子) 'n azuki-boontjie-soet. Die wagashi is gewoonlik in die vorm van 'n pragtige blom en word aangebied op 'n papierservet genaamd "kaishi. "
Stap vier: Moenie dadelik die sembei of wagashi eet nie. Wag totdat u gasheer die seremoniële skoonmaak van die tee -gereedskap klaargemaak het en begin om u tee voor te berei. Die subtiele geure maak 'n goeie kontras met die bitterheid van die matcha.
As gas is u rol om nederige dankbaarheid te betoon, daarom is dit beleefd om te buig elke keer as u iets ontvang.
Stap vier: U gasheer bied u 'n bak vol geklopte tee aan. Sê beleefd, "Otemae choudai itashimasu. " Basies, " Dankie vir al u harde werk. Ek gaan nou 'n voorsmakie kry! "
Stap vyf: draai die bak 90 ° kloksgewys, sodat die pragtige ontwerp na u linkerkant kyk. Dit kom uit die samoerai -teeremonie, waar drink uit dieselfde bak kameraadskap gebou het. Deur dit te draai, verseker dat niemand op dieselfde plek drink nie.
Stap ses: Slurp (ja, met klank!) Verwyder al die borrels en vee die rand van u bak af met die kaishi -papier van u lekkergoed.
Stap sewe: Bewonder die ontwerp op die bak. Dit is spesiaal vir u uitgesoek!
Daar is geen kleredrag by ochakai nie, maar as dit in 'n regte teehuis gehou word, is dit 'n goeie idee om wit sokkies of sokkies met gesplete tone wat met kimono gedra word, saam te bring. Vermy ook juweliersware. Dit is om te verhoed dat die delikate teeskaal beskadig word. As u 'n meer outentieke ervaring wil hê, neem 'n vouwaaier, en as u die teekamer binnekom, plaas dit voor u en buig om te groet.
Afhangende van hoe toevallig u ochakai is, kan praat tydens die geleentheid toegelaat word. Tog is dit beleefd om chit-chat tot die minimum te beperk terwyl die gasheer eintlik u tee voorberei.
Hoe om Matcha -tee te maak
Eintlik is die voorbereiding van die matcha 'n komplekse ritueel wat jare neem om te vervolmaak, maar volgens Rikyu se denke kan dit regtig eenvoudig gedoen word. Volg hierdie drie stappe as u tuis matcha wil maak:
Stap een: Voeg matcha-poeier van hoë gehalte by 'n pragtige teebak.
Stap drie: Roer die tee met 'n bamboesklitser tot 'n skuim. Bedien aan iemand spesiaal.
Of u nou tee, koffie of wyn drink, u kan die manier van tee beoefen deur te onthou dat u dit met omotenashi bedien en met nederige dankbaarheid ontvang. Laastens, moenie vergeet nie "ichi-go, ichi-e. "
" Hierdie tyd wat ons saam spandeer, ek en jy, is moontlik die eerste en laaste, so laat ons dit waardeer. "