Volgens Bill Clinton se gesondheidsorgplan van 1993 word universele dekking vereis. Dit was teen 1994 dood, maar die politieke stryd wat dit oor gesondheidsorg begin het, leef voort. J. Scott Applewhite / AP Photo
gesamentlik, gesondheidsorg is ons grootste industrie. En gesondheidsorg is lankal een van die die meeste politiek betwiste sake. Die partydige stryd oor die hervorming van die gesondheid was miskien die mees kritieke saak in die Amerikaners se politiek, byvoorbeeld deur die mislukte Pogings tot hervorming van gesondheid in Clinton in die negentigerjare en die wetgewing op die bekostigbare sorg in 2010.
brug Amerikaners is verward daardeur en die politieke debat daar rondom maak dit meer verwarrend.
U het ongetwyfeld hierdie bepalings gehoor: universele dekking, openbare opsie, 'Medicare for All', eenbetaler. Wat beteken hierdie bepalings, en waarom maak dit saak of hulle in 2020 in die Presidensiële wedloop gaan?
Universele dekking: om almal gedek te kry
Universele dekking verwys na gesondheidsorgstelsels waarin alle individue versekeringsdekking het. Oor die algemeen is dit dekking sluit in toegang tot alle nodige dienste en voordele, terwyl individue teen buitensporige finansiële swaarkry beskerm word. Die meeste Westerse lande val onder hierdie kategorie.
Die VSA dien as die noemenswaardige uitsondering, met miljoene Amerikaners wat nie verseker is nie. Die Obama-administrasie het die gang van die Bekostigbare Care Act as 'n stap na “Naby universele dekking. ”Dit verskil aansienlik van Bill Clinton se voorstel in die negentigerjare wat die dek van alle Amerikaners 'n middelpunt gemaak het.
Daar is prakties geen enkele weg na universele dekking nie. Lande wat dit bereik het, het dit ook gedoen verskillende maniere. Dit sluit in benaderings wat wissel van privaat- tot openbare versekering- en afleweringstelsels, of basters van albei.
Vanuit 'n beleidsperspektief is die bereiking van universele dekking die moeite werd. Daar is ruim bewyse dat die versekeringsdekking in die algemeen die gesondheid van individue verbeter. Versekeringsdekking is miskien net so belangrik as 'n belangrike beskerming teen finansiële nood.
Tog beteken versekering nie noodwendig toegang tot gesondheidsorgdienste nie, aangesien reisafstande or wag tye kan sorg belemmer. Verder, regulerende skuiwergate stel tans baie individue met 'n versekeringsdekking bloot aan groot buite-sakrekenings.
“Enkelbetaler” verwys na die finansiering van 'n gesondheidsorgstelsel deur een entiteit, waarskynlik die regering, alleen en uitsluitlik verantwoordelik te maak vir die betaling van mediese goedere en dienste. Dit is slegs die finansieringskomponent wat noodwendig gesosialiseer word. Enkele betalers moet egter nie noodwendig gelykgestel word aan sosialiseerde medisyne nie, 'n mediese stelsel wat deur die regering geheel en al besit word en bestuur word.
Voorstanders van hulle betaal dikwels enkellopende stelsels administratiewe eenvoud. Enkelvoudige betalers stelsels sluit ook almal in dieselfde risikopoel. Dit wil sê, daar is geen segregasie van individue op grond van hul mediese status nie. Uiters belangrik is dat enkelbetalerstelsels hul absolute mark- en begrotingsmag kan gebruik hou koste in.
Die regering is dikwels die dominante, maar nie alleenbetaler nie. Selfs in die Verenigde Koninkryk, wie se Nasionale Gesondheidsdiens is beroemd gewild, private versekeringsdekking en private betaalopsies beskikbaar is.
Miskien kan 'n beperkte enkelbetalersisteem beperk word tot slegs katastrofiese dekking. Dit sal egter die vermoë om sy volle markkrag te verwesenlik, duidelik beperk.
Laastens is dit belangrik om daarop te let dat enkelbetalersisteme nie met die sogenaamde verwar moet word nie alle betalersstelsels, soos in Duitsland. Hier is 'n aantal private entiteite saam om gemeenskaplike pryse vir gesondheidsorgdienste en voordele vas te stel.
Sen Elizabeth Warren, D-Mass., En sen. Bernie Sanders, I-Vt., Het hul Medicare-for-All-plan op 13 September 2017 op Capitol Hill onthul. Andrew Harnik / AP Photo
Medicare slegs in naam: 'Medicare for All'
Die mees gesproke voorstel oor die Demokratiese Gesondheidshervorming, Medicare for All, verwys prominent Medicare, die versekeringsprogram wat die meeste van Amerika se seniors dek. Die uitbreiding van Medicare na alle Amerikaners sal egter lei tot 'n onbeskofte ontwaking vir die meeste. Tradisionele Medicare-voordele is taamlik beperk en dra dikwels buitelandse betalings mee.
Byvoorbeeld, Medicare sluit nie tandheelkundige en visuele dekking in nie. 'N Premievoorgeskrewe medisynevoordeel is nie ingesluit nie totdat 2003. En dit het gekom met die berugte D-doughnutgat wat baie seniors blootgestel het aan aansienlike koste vir hul voorskrifmedisyne.
In wese dan Medicare for All-voorstelle leen net die Medicare-naam terwyl die implementering van 'n enkelbetaler-stelsel in die Verenigde State. Soos voorgestel deur sy twee ywerigste advokate, Senators Bernie Sanders, D-Vt., en Elizabeth Warren, D-Mass., Medicare for All sou alle private versekering uitskakel. Dit sal ook 'n baie vrygewige voordeelpakkie hê, en baie beperkte, indien enige, koste wat uit die sak is.
Een spesifieke struikelblok vir die implementering van Medicare for All is dat dit die totale koste van gesondheidsdekking 'n duidelike fokuspunt maak. Uitgawes vir uitgebreide voordele en die uitbreiding van die dekking sal natuurlik die uitgawes verhoog in vergelyking met die status quo. Dit wil ook graag verhoog die gebruik van gesondheidsorg.
Dit is egter die politiesste perspektief benadeel, en Medicare for All verenig al die buitensporige gesondheidsuitgawes van die land, ongeveer 60 biljoen US dollar van 2022 tot 2031, in een enkele begroting. Dit skep die wanpersepsie om te duur te wees, terwyl die huidige koste meestal geïllustreer word. Dit sal ook potensieel 'n groot aanpassing van die gesondheidsektor behels aansienlike werkverliese veral in die versekeringsektor.
Voormalige vise-president Joe Biden tydens 'n veldtog-byeenkoms in Mason City, Iowa, 3 Desember 2019. Charlie Neibergall / AP Photo
Stel voor vir 'n terugkeer: die openbare opsie
Nie alle Demokrate nie betoog 'n oortreding van die Amerikaanse gesondheidsorgstelsel. Nog 'n stel presidentskandidate betoog vir die uitbreiding van die Wet op Bekostigbare Sorg. Onder leiding van die voormalige vise-president Joe Biden, hierdie voorstelle behels grotendeels die bestaande struktuur van die gesondheidsorgstelsel.
Die voorstelle sluit die skepping van 'n 'openbare opsie. ”Hierdie tipe benadering het die eerste keer traksie gekry die debat oor die Wet op Bekostigbare Sorg. Toe probeer Progressiewe Demokrate om 'n versekeraar wat deur die regering bestuur word, in te sluit ACA-markplekke. Hierdie regeringsentiteit sou op grond van hul kompetisie met gereelde versekeraars meeding prys, verskaffers en voordele vir diegene wat op hul eie versekering koop.
Tog die Openbare opsie 2.0 is aansienlik meer progressief as sy ACA-neef. Dit is oop vir elke Amerikaner, of hulle nou hul eie versekering koop of dit van hul werkgewer ontvang. Hierdie openbare versekeraar gebruik ook sy markkrag om beter pryse te beding. Dit sal mettertyd waarskynlik wees funksioneer ook as 'n wig om verdere en meer progressiewe hervormings uit te voer. 'N Potensiële finale uitkoms kan 'n enkelbetaler-stelsel wees.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Universele dekking, enkelbetaler, medisyne vir almal: wat beteken dit alles vir u?