Anatomie van die Hart | Health Life Media
Die hart is ‘n gespierde orgaan wat rondom die grootte van ‘n geslote vuis is wat bloed deur die liggaam pomp, wat funksioneer as die sirkulatoriese pomp. Dit neem die ontsmet bloed deur die are en stuur dit na die longe vir oksigenasie voordat dit in die verskillende arteries ingespuit word, wat suurstof en voedingstowwe na die liggaamsweefsel vervoer wat die bloed deur die liggaam vervoer. Die hart word in die borskasholte mediaal aan die longe en posterior aan die baarmoeder geplaas.
Op sy superieure einde is die fondament van die hart aan die aorta pulmonale arteries en vena cava en are verbind. Die binnekant van die hart word die punt genoem, wat beter as die diafragma is. Die basis van die hart word geplaas langs die middellyn van die lyf en die punt wat na die linkerkant wys. As gevolg van die hartpunt na links, is ongeveer 2/3 van die harte aan die linkerkant van die liggaam, en die ander 1/3 is aan die regterkant.
Die hart sit in ‘n vogvervulde holte wat beskryf word as die perikardiale holte. Die mure en isolasie van die perikardiale holte is ‘n unieke membraan wat bekend staan ​​as die perikardium. Die perikardium is ‘n serous membraan wat serous vloeistof skep om die hart te smerig en wrywing tussen die hart en omliggende organe te voorkom. Ten spyte van smering tree die perikardium op om die hart in posisie te hou en hou ‘n hol plek vir die hart om te ontwikkel tot wanneer dit vol word. Die perikardium het twee lae – die viscerale laag wat die buitekant van die hart en die parieLanguages laag beskerm wat ‘n sak om die buitekant van die perikardiale holte skep.
Struktuur van die Hartmuur
Die hartmuur bestaan ​​uit 3 lae: miokardium, epikardium en endokardium.
Die epikardium is die buitenste laag van die hartmuur en is ‘n ander naam vir die viscerale laag vir die perikardium. Daarom is die epikardium die derde laag serwiese membraan wat help om die buitekant van die kuns te smeer en te beskerm. Onder die epikardium is die tweede, dikker laag van die hartoppervlak, die miokardium.
Myokardium: Die miokardium is die sentrale spierlaag van die hartmuur wat die hartspierweefsel insluit. Myokardium maak die meerderheid van die digtheid en massa van die hartmuur uit, en dit is deel van die hart wat verantwoordelik is om bloed te pomp. Onder die miokardium is die dun endokardiumlaag.
Endokardium: Die endokardium is die eenvoudige plaveisel endotheellaag wat die binnekant van die hart rig. Die miokardium is baie glad en is verantwoordelik vir die hou van bloed om aan die binnekant van die hart vas te hou en potensiële lekkende bloedklonte te vorm.
Die hart wissel almal in dikte in verskillende gebiede. Die atria van die hart het ‘n aansienlik dunner miokardium as gevolg van die behoefte om nie baie bloed te pomp nie, slegs na nabygeleë ventrikels. Die ventrikels het egter baie dik miokardium om bloed deur die liggaam te pomp na areas soos die longe. Die regterkant van die hart het minder miokardium in die mure as die linkerkant, aangesien die linkerkant bloed in die hele liggaam moet pomp, terwyl die regterkant net aan die longe moet pomp.
Kamer van die hart
Die hart bestaan ​​uit vier kamers, die regter atrium, linker atrium, regter ventrikel en linker ventrikel. Die area is kleiner as die ventrikels en het dunner, minder spiermure as die ventrikels. Die area dien as kamers vir bloed, en hulle is nie verbind met die are wat bloed na die hart stuur nie. Die ventrikels is die groter, sterker pompkamers wat bloed uit die hart dra. Die ventrikels is verbind aan die arteries wat bloed weg van die hart dra.
Die hartkamers aan die regterkant van die hart is dunner en het minder miokardium in hul mure in vergelyking met die linkerkant van die hart. Hierdie afwyking in grootte tussen die twee kante is gebaseer op hul funksies en die grootte van die twee sirkulatoriese lusse. Die regterkant van die hart beheer longe sirkulasie wat na die nabygeleë longe vervoer word, terwyl die regspan van die hart bloed tot in die ledemate van die liggaam soos die hande en voet in die sistemiese sirkulasielus pomp.
Die hart funksioneer deur bloed na die longe en ander stelsels in die liggaam te pomp. Om te verhoed dat bloed terugwaarts vloei of in die hart terugval, bestaan ​​daar ‘n netwerk van eenrigtingkleppe in die hart. Die hartkleppe kan in twee tipes gesegmenteer word: atrioventrikulêre en semilunar kleppe.
Atrioventrikulêre kleppe. Die atrioventrikulêre (AV) kleppe word in die middel van die hart tussen die atria en ventrikels geplaas en kan slegs bloed van die atria na die ventrikels vloei. Die AV klep aan die regterkant van die kuns word as die tricuspidale klep genoem, wat bestaan ​​uit drie slypvlokkies of kleppe wat afgeskei word om bloed toe te laat en verbind om die bloed te blokkeer. Die Av-klep aan die linkerkant van die hart word verwys as die mitrale klep of die bikuspidale klep as gevolg van die feit dat dit twee snuite het. Daar word AV-kleppe aan die ventrikulêre kant vasgemaak aan fibreuse snare met die naam chordae tendineae. Die chordae tendineae teken op die AV kleppe om te keer dat hulle agteruit vou en bloed toelaat om hulle te verval. Tydens die onttrekking van die ventrikels; Die AV kleppe lyk soos koepelsluiperds met chordae tendineae wat funksioneer as die toue wat die valskerms styf hou.
Semilunar kleppe – is vernoem na die maanvorm van hul snuisterye. Dit word geplaas tussen die arteries en ventrikels wat bloedweë uit die hart dra. Die semilunar klep aan die regterkant van die hart is die pulmonale klep; wat genoem word omdat dit die terugvloei van die bloed voorkom, vorm die longvragmotor in die regterventrikel. Die semilunar klep aan die linkerkant van die hart is die aorta klep; wat gedefinieer word vir die funksie om te verhoed dat die aorta bloed terug in die linker ventrikel terugstoot. Die semilunar kleppe is kleiner as AV kleppe en het nie chordae tendineae om dit in plek te hou nie. Die kuspunte van die semilunar kleppe is eerder koppievormig om regurgiterende bloed te vang en gebruik die bloed se druk om gesluit te raak.
Die Hart Geleidingstelsel
Die hart is in staat om sy ritme te stel en ook die nodige seine uit te voer om hierdie ritme te beheer en te koördineer dwarsdeur sy strukture. Ongeveer 1% van die hartspiere klas in die hart is verantwoordelik vir die vorming van die geleidingstelsel wat die pas of jou res van die hartspierselle bepaal.
Die kondisiesisteem begin met die plekmerk van die hart – ‘n klein bundel selle wat die sinoatriale SA knooppunt genoem word. Die SA knoop is geposisioneer in die muur van die regter atrium wat minderwaardig is as die superior vena cava. Die SA knoop is verantwoordelik vir die stigting van die hartsnel as ‘n geheel en dui die atria direk aan om te kontrakteer. Die sein van die SA knoop word gekies uit ‘n ander massa geleidende weefsel wat die atrioventrikulêre (AV) knoop noem
Die AV nodus is in die regter atrium geplaas in die inferior gedeelte van die interatriale septum. Die AV-knoop trek die sein wat deur die SA knoop oorgedra word, op en dra dit deur die atrioventrikulêre (AV) bundel. Die AV-bundel is ‘n string van die geleidende membraan wat deur die interatriale septum en in die intervensiele septum loop. Die AV bundel verdeel in links en regs takke in die intervensie-septum en hervat deur die septum tot hulle aan die punt van die hart raak. Baie Purkinje-vesels, wat van links en regs bundel vertak, dra die sein na die mure van die ventrikels, opwindende die spierselle om koordinasie te kontrakteer om bloed uit die hart te pomp.
Posted in Anatomy, Cardiology> Hart, Cardiology> Pericarditis, Uncategorized Tagged Atrioventrikulêre kleppe, endokardium, epikardium, hartkamer, hartkleppe, linker atrium, linker ventrikel, miokardium, perikardium, regter ventrikel, regteratrium, Semilunar kleppe
Akute respiratoriese siekte →