Ja, sug Paulus, hierdie “kluis” is so broos soos ‘n kleipot. Nooit kan die oppassers hulleself op die skouers klop en sê “welgedaan!” nie. Die skat is aan die bedenklike bewaring uitgelewer. En niemand minder nie as God self het dit uitdruklik so gewil. Dit was nie ‘n vergissing nie.
Is dit dan die begin van die einde? Wanneer breek die oomblik aan dat God sy kosbare skat uit die hierdie kleipot verwyder? Wanneer sal Hy sy lig wegneem en op ‘n beter plek gaan bewaar?
Of soek ons sy oë op die verkeerde plek? Is dit dan nie Hy wat glimlag wanneer sy lig deur die kleipot se krake skyn nie? Wat tevrede toekyk hoe die krake groter word nie? Hoe helder, hoe fors, die lig, sy lig daardeur bars nie?