Junie | 2013 | MaanKind
Wil jy wals, Willemina?
21 Vrydag Jun 2013
Natuurlik wil Willemina wals… Natuurlik is ek klaar spyt dat ek mense genooi het om vir my ‘n onderwerp te gee om oor te skryf, want hulle het die onmoontlikste goed gaan uitdink. Ek vermoed dié wat iets voorgestel het, lees my gereeld.
Lidia het gevra: Moet jy dan nie juis oor dans skryf nie. Juis omdat dit nie maklik sal wees nie. Dalk was daar ‘n keer wat jy gewens het jy kon dans. (Dit nou omdat ek gewaag het om te sê: Moet my nou net nie vra om oor dans te skryf nie, want ek kan nie dans nie. Kon nooit.
As plaaskind in die jare sestig, het ek nooit eers gesien hóé dans mense nie. Ek onthou op my een tannie se troue het ek vir die eerste keer gesien hoe word gedans, maar ek was seker so 3 of 4. Daarna nooit weer nie. Ons was Doppers, sien. En Doppers dans nie. Nie daardie jare nie. Daar was die hotel waar die mense soms gaan dans het, maar ons Doppers het nie eers geweet hoe, wat en waar nie. Ons het speletjiesaande by die JV (Jongeliede Vereniging) gehad waar ons leer vry het.
Op hoërskool het ons eenmaal sonder my pa se medewete op ‘n niggie se huispartytjie gedans, maar dit was los dans en het nie veel vernuf geverg nie, elkeen het maar beweeg soos hy wou. Oor daardie ervaring het ek ‘n stukkie geskryf wat iets op Radio Suid-Afrika gewen het, dit was voorgelees en ek het ‘n posorder van ‘n volle R5 daarvoor gekry! Dit was baie geld. Ek moes my suster die helfte gee vir haar stilswye oor die dansery, en ek het vir myself sulke hippierige leersandale met sulke metaalringe gekoop met my R2.50. Dit was inderdaad die eerste keer wat ek betaal is vir ‘n stukkie skryfwerk, en daarom baie kosbaar. En natuurlik moes my ma-hulle geweet het, hulle het maar seker net saamgespeel.
Dan was ek natuurlik op hoërskool ook nie miss Sunshine nie, en is ek ook nie juis genooi na garage paarties toe nie. As ek genooi sou word, sou ek seker buitendien nie kon gaan nie.
Toe kom die bokjolle van die sewentigs. As studentverpleegster was daar gereeld bokjolle in ons koshuis, maar ek het dit sorgvuldig vermy. Teen daardie tyd was ek doodskaam, ek was te jonk die lewe in. Sestien. Ek het sosiaal swakkerig gevaar en ek het nie ‘n idee gehad hoe die meisies so gemaklik kon regmaak en aantrek nie. En dan gaan dáns nie.
Een goeie aand het ek my misgis. Ek het meegevoer geraak in ons klein bibliotekie, en het gesukkel om net twee boeke te kies. Teen die tyd wat ek gereed was, het die musiek reeds weergalm, en moes ek D E U R die klomp dansendes loop om by my kamer te kom. Berge val op my, heuwels bedek my. Ek onthou een meisie, so swartkop met ‘n mooi glimlag, met ‘n lang goudgeel rok, wat swierig swaai en tol. Ek kon nie glo dat sy dit net kon doen asof dit niks is nie.
Ek het met my twee boeke (I’m OK , You’re OK van Thomas Harris en so dik hardeband Engelse een met so dofgroen Victoriaanse vrou op die omslag – The Countess Angélique) die twee kilometer kantlangs deur die saal gestap. Dis net, toe het ek nie die ironie van die titel I’m OK , You’re OK, raakgesien nie.
So het ek toe nooit leer dans nie, en was altyd met troues en so in ‘n moeilike situasie. Mans wou verdomp nooit hoor dat ek nie kan en nie wil dans nie. Seker maar die ego-ding, en dit was altyd ‘n fiasko. Dit was lekker om te kyk hoe dans mense, maar leer, kon niemand my geleer kry nie. So het ek getrou met MaanMan, wat my twee linkervoete getroef het, met twee agterstevoor linkervoete. Ons het op ‘n stadium gegaan vir danslesse, maar die vrou het my subtiel gevra om nie weer te kom nie. Vir jare en jare het ek ‘n kompleks gehad oor die dansery.
En nou? Nou lag ek lekker as ek dink – I’m OK , You’re OK…
Leef jou oortuigings
Luister en leer. Die afgelope tyd het die diepe respek wat ek vir twee mense gehad het, verdiep deur hulle optrede. Hulle het uit hulle harte iets gevra, and they lived up to the challenge. Ek glo mos wanneer jy uit jou hart uit skryf, die waarheid skryf, dan is dit jou beste skryfwerk. Jou siel wat deurskyn deur jou woorde.
Daardie Korrelkop Kahuna het begin met die ding. Toe vat Son hom ook. Nou wil ek ook. Want ek glo die goed wat mense oor jou wonder en wil weet, is die goed wat ek dalk nodig het om te leer. En as ek iets uitskryf, leer ek. Genees ek.
So vra my enige iets, gee vir my ‘n onderwerp waaroor ek iets moet skryf. Moet my nou net nie vra om oor dans te skryf nie, want ek kan nie dans nie. Kon nooit.
Give it to me and give it to me good.
Maar is jy HAPPY?
14 Vrydag Jun 2013
Skielik besef ek waarom ek deesdae ‘n Happy Heart het. Ouderdom bring dalk pyne en plooie, maar noudat my lewe so is dat ek bietjie dinge kan doen net omdat ek wil, en nie meer my lewe so rig om alles te doen omdat ek móét nie, het my hart ook verander. Ja ek weet, as mens kinders het en jou hele beroepslewe lê nog voor is dinge bietjie anders, en doen jy baiemaal dinge omdat jy moet.
Hierdie projek van Boekemakranka is ‘n sprekende voorbeeld daarvan. Dit werk net eenvoudig. Ek dink ‘n groot rede is omdat ek dit doen omdat ek wil, en nie moet nie.
Maar wat beteken dit om Happy te wees? Gelukkig en tevrede te voel met wie jy is, met wat jy het, met waar jy is. Dis ‘n gevoel wat mens regtig moeilik beskryf, en eers as jy dit gevoel het, kan jy verstaan wat ek probeer sê.
Een goeie dag toe my vriendin Marian bel, sê sy ek moet harder praat, sy kan my nie hoor nie. Ek sê toe ek kan nie harder praat nie, my keel is rou en seer. Ek is siék. En hoeveel simpatie kry ek? Sy reken: Ag ’n seer keel is fokol, jy kan ’n Disprin drink, maar sê my, Is jy Happy?
Wat ’n inspirerende gedagte was dit nie! Sy koop ook mos eendag vir my so ’n klein pienk verestoffertjie in Oudtshoorn doer aan die heel begin van die KKNK en sê dis om al die kak in my kop af te stof. Daardie stoffertjie het lank reeds vergaan, maar stof steeds menige dag my kop skoon…
Soek vir julle sulke vriende soos Marian. Al vloek hulle. Hulle laat jou lag, en lag is gesond.
Miskien is dit ‘n klomp klein dingetjies wat saamwerk om die Happy Heart te vorm. En hoe ouer mens word, hoe meer goedjies is daar wat saamwerk.
Maar nietemin, more verjaar ek, en alle blomme, sjokolade, syserpe, boeke, CD’s en dergelike dingetjies kan hier gelaat word… Die feit dat ek nou báie nader aan sestig is as vyftig, beteken net ek ken soveel meer mense wat more gawe goed oor my gaan dink.