Geskryf deur Rob Boddice
'Wees gelukkig!' Mary Wollstonecraft het haar vervreemde minnaar en marteling, Gilbert Imlay, laat in 1795 vermaan. Wat het sy bedoel? Dit was net dae gelede dat sy van die Thames gevang is, omdat sy versuim het om haarself te verdrink. Wollstonecraft het die dood gekies, beskaamd en verswak weens haar siening van haarself in die wêreld. Ook hier is sy gedwarsboom, 'onmenslik tot lewe en ellende teruggevoer'. Imlay se dwaalleer was die oorsaak van haar euwels, en sy het hom net soveel vertel. Waarom wil hy dan gelukkig wees? Was dit vergifnis? Skaars. Wollstonecraft het geweet dat Imlay se nuwe minnares 'die enigste ding wat heilig' was in sy oë, en dat haar dood nie sy 'genot' sou stuit nie.
Wollstonecraft se gebruik van 'geluk' was nie idiosinkraties nie. Samuel Johnson s'n Woordeboek omskryf dit as 'mislikheid' of 'saligheid' of die 'toestand waarin die begeertes bevredig word'. Wollstonecraft het Imlay aangesê om homself liggaamlik te versadig, wat daarop dui dat hy geen diepte van gevoel het nie. Hierdie vleeslike geluk, met ander woorde, was al wat sy aan hom gedink het. In haar selfmoordbrief wat aan Imlay gerig is, het sy geskryf: 'As u gevoeligheid ooit wakker word, sal berou die weg na u hart vind; en te midde van sake en sensuele plesier, sal ek voor u verskyn, die slagoffer van u afwyking van die regsheid. ' Wees dan gelukkig, maar as dit blyk dat jy 'n mens is, sal jy aan my dink as jy haar neuk.
In 'n onlangse papier in Natuurmenslike Gedrag beweer dat hy 'historiese ontleding van nasionale subjektiewe welstand' aanbied. Om dit te doen, berus dit op 'n kwantitatiewe ontleding van gedigitaliseerde boeke, koerante en tydskrifte uit die afgelope twee eeue. Dit het gefokus op 'woorde met stabiele historiese betekenisse'. Die poging, deur Thomas T Hills van die Turing-instituut en die departement sielkunde aan die Universiteit van Warwick in die Verenigde Koninkryk, het ontsteltenis veroorsaak en nie 'n bietjie bespotting van historici nie. Die Wollstonecraft-verhaal hierbo toon aan wat baie 'Twitterstorians' uitgewys het: daar is geen woorde met 'stabiele historiese betekenisse' nie, veral nie groot en belangrike woorde nie. 'Geluk' is 'n onstabiele historiese konsep, 'n valse vriend in historiese bronne. Die gewilde pers het nietemin die aanspraak gemaak dat die 1880's die gelukkigste Britte was wat nog ooit was. As die meulwerkers van Manchester en krotbuurte van Londen net geweet het.
Die onkunde oor die basiese metodes van die geskiedenis van die geskiedenis is verbasend gegewe die robuustheid van die subveld van die geskiedenis van emosies. Die historiese studie van emosies het die afgelope twee of drie dekades 'n ryk stel instrumente ontwikkel om die maniere waarop emosies met verloop van tyd verander het, te bepaal. Emosies soos woede, walging, liefde en geluk kan algemeen voorkom, maar dit word nie so maklik in die verlede verstaan ​​nie. Hierdie konsepte en die ervarings wat daarmee gepaard gaan, is nie histories stabiel nie. Daarbenewens het baie emosies opgehou om te bestaan, van 'acedia' (apatie) tot viriditas (Groen); van 'versterkende liefde' tot tender (die teer emosie). Toegang tot dit behels die opbou van 'n begrip van vorige konsepte en uitdrukkings uit die verlede om te ontsluit wat mense eens gevoel en ervaar het. Dit vereis die forensiese rekonstruksie van kultuurhistoriese konteks. Dit is inherent kwalitatiewe werk.
NDit was te lank voordat Wollstonecraft geluk as 'n vlak versadiging van begeerte voorgehou het, het haar kennismaking en mede-rewolusieskrywer Thomas Paine bewustelik die geluk as deel van 'n republikeinse visie herstel. Hiervoor het hy 'n innoverende konsep van 'gesonde verstand' as 'n sosiale en politieke gevoeligheid uitgebrei. Paine se pamflet Gesonde verstand (1776) het net soveel te doen gehad met die skepping van 'n nuwe gevoelensveld as met die rede. Deur dit te skryf, het Paine gehelp om die Amerikaanse publiek waaraan hy dit verkoop het, te laat mode. Hy het Amerikaners opdrag gegee dat geluk verstrengel is met gesag en regering, en dat 'n ras van geluk wat met monargie verband hou, die verkeerde soort moet wees. Volgens Paine is goeie regering 'vir vryheid en veiligheid' om geluk te beskerm. Monargie was nie die 'middel van geluk' nie, maar die middel van 'ellende vir die mensdom'.
Alhoewel die rede dikwels as die voorhoede van rewolusionêre idees bekend gemaak is, het Paine verstaan ​​dat dit deur gevoelens gelei is, en hierdie gevoelens moes tot stand gebring word om praktyke van opstand te bevestig. Opstand moes reg voel om reg te wees. Vir alles dat die nuwe Amerikaanse grondwet 'op 'n koel doelbewuste manier' gevorm sou word, moes dit gevorm word om 'die grootste som van individuele geluk' te waarborg. Hierdie histories spesifieke en inherent politieke geluk het 'n voorwaarde geword vir nasiebou, 'n proses wat ook afhang van bewerings van oneer, pyn en walging by die koloniale juk. Amerika sou nie op suiwer rede gebou word nie, maar op beheerde emosies.
Die 'strewe na geluk' wat sy weg na die wêreld gevind het Verklaring van onafhanklikheid was Thomas Jefferson se aanpassing van John Locke se idees oor die strewe na lewe, vryheid en eiendom. Soos die historikus Nicole Eustace het getoon, dit was 'n geluk wat die beoefening van slawerny onderskryf en geregverdig het. Die geluk van slawe-eienaars was immers afhanklik van slawerny. Aan die ondertekenaars van die Verklaring, was die reg om geluk na te streef, wit mans. Toe kritici die beginsels van slawerny en die najaag van geluk as teenstrydig hou, 'n paradoks om te breek, het die rassiste hul hand gewys en gesê dat slawe geen vermoë tot geluk het nie. Swartheid self was, volgens hulle gemiddeld, 'n onontkombare biologiese oorsaak van ongelukkigheid. Terwyl geluk 'n reg vir alle mense aangebied is as die produk van 'n politieke stelsel, was dit nietemin gebaseer op die beperking van die kategorie 'mens' tot diegene wat as die kwaliteit van 'geluk' beskou word. Wollstonecraft het verstaan ​​dat die revolusionêre tydvak vroue ook buite die kategorie 'mens' geplaas het. 'Gelukkig sou dit vir die wêreld wees,' het sy geskryf 'N Verklaring van die regte van die vrou (1792), 'as al hierdie onverklaarbare toewyding om wêreldse geluk te bewerkstellig ... in 'n angstige begeerte om die begrip te verbeter, sou verander.'
Hierdie teenstrydighede en konflikte vertel ons dat politiek, wat geluk ook al is, nooit ver is nie. Die onlangse geskiedenis van geluk, waarvan Hills se koerant deel uitmaak, is vervleg met neoliberale statistieke van en 'voorskrifte vir' welstand '. Uit 'n al te maklike vertaling van Aristoteliaans het 'n hele akademiese industrie ontstaan eudaimonia in 'geluk', wat nie die snuffeltoets slaag nie. Diegene wat geluk geoperationaliseer het, het kapitalistiese doeltreffendheid in gedagte: hoe kan die arbeidsmag maksimaal produktief wees terwyl hulle daarvan hou? In hierdie 'emosionele kapitalisme', soos die sosioloog Eva Illouz van die Hebreeuse Universiteit in Jerusalem styl geluk is herverpak as 'n vertroue-truuk om konformiteit te beloon, anders om die individu uit te wis in die naam van abstrakte kategorieë welstand, en alles ter wille van ekonomiese gewin.
Terwyl outoritêre regimes van Venezuela na die Verenigde Arabiese Emirate ministeries van geluk geskep het om 'n bevolkingwye toesig in te stel en 'goeie', oftewel konformistiese gedrag, te beloon, leef dieselfde idees in Westerse demokrasieë. Hulle word gevier deur die Verenigde Nasies-programme soos die Wêreld Geluk Verslag en die OECD se toewyding om welstand 'in die middelpunt van die regering se pogings' te plaas in die naam van groei. Dit is 'geluk' ver verwyderd van die definisies van die quotidiaan. 'N Land soos Denemarke, byvoorbeeld, wat gereeld 'n gelukkige lys is, het nietemin 'n geskiedenis van hoë selfmoordkoerse. Gelukkige merkers en welstand vir die toestand van 'n nasionale ekonomie het min te make met hoe 'n gegewe persoon voel. Dit is deel van 'n komplekse geskiedenis van geluk. Hoe om dit na te streef, te ervaar of te vermy, moet ons pouse gee, want wat geluk beteken, is ver vanselfsprekend.
Rob Boddice is 'n Europese medewerker Horizon 2020, Marie Skłowdoska Curie, wêreldgenoot aan die Departement Geskiedenis en Kultuurstudies, Freie Universität Berlin en die Departement Sosiale Studies van Geneeskunde, Universiteit McGill. Hy is die skrywer of redakteur van agt boeke, mees onlangs 'N Geskiedenis van gevoelens(2019) Die geskiedenis van emosies (2018) Pyn: 'n Baie kort inleiding (2017) en Die wetenskap van simpatie (2016).
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer by Aeon en is gepubliseer onder Creative Commons
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Waarom gelukkige emosies nie noodwendig is nie, wat hulle ook al voorkom