Daar is verskillende soorte ribbes beskikbaar, afhangende van die gedeelte van die ribbekas waaruit hulle gesny word. Die dikte van die vleis en been, sowel as die vetinhoud in elke snit, kan die smaak en tekstuur van die bereide gereg verander. Die binneste oppervlak van die ribbekas is bedek met 'n laag bindweefsel (pleura) wat moeilik saggekook word; daarom dit word gewoonlik verwyder voordat die ribbes gemarineer of gekook word.
'''"Spareribs"''' of "syribbes", word geneem uit die buikkant van die ribbekas, onder die gedeelte van die rugribbes en bo die borsbeen. Spareribs is platter en bevat meer been as vleis, maar meer vet wat die ribbes sagter kan maak as rugribbes. Die term "spareribs" is 'n Midde-Engelse korrupsie (via "sparrib") van "rippspeer", 'n [[Nederduits]]e term wat verwys na rakke vleis wat op 'n draaispit gebraai word.
'''"Riblets"''' word soms deur slagters berei deur 'n volledige stel ribbes ongeveer in die helfte te sny. Dit produseer 'n stel kort, plat ribbes waar die geboë deel van die rib verwyder word en gee hulle 'n meer eenvormige voorkoms. Die lenderibbes word nie altyd verwyder nie. As dit nie verwyder word nie, het hulle 'n afgeronde voorkoms en word dit dikwels baba-rugribbes genoem. "Riblets" is vroeër deur slagters uitgegooi, maar het gewild geword vanweë hul uitstekende geur en laer koste.