10 kriteria vir die seleksie van plante vir dekoratiewe komposisies * Oor plante
10 kriteria vir die seleksie van plante vir dekoratiewe komposisies
'N Groot verskeidenheid spesies en variëteite van sierplante vergemaklik nie die proses van die beplanning van blombeddings, meerjariges en ander tuinsamestellings nie, aangesien u baie moet onthou. Elke plant het sy eie vereistes vir groeitoestande, versorging en selfs 'n verskeidenheid vennote, maar die moeilikste is om 'n balans tussen suiwer estetiese eienskappe vir die samestelling te vind. Eenvoudige kriteria vir die evaluering van alle dekoratiewe-blaar- en blomkulture laat nie deurmekaar raak in die proses om die beste kandidate vir die rol van 'n ster of 'n beskeie vennoot in dekoratiewe ensembles te kies nie.
Hoe om die "regte" plante vir die blomtuin te kies?
In die begin - die algemene idee
Die eerste stap is die skeiding van soliste en vennote
Hoogte en gewoonte - die basis van die ruimtelike organisasie van die komposisie
Die vorm van die blare en die kenmerke van hul struktuur
Groot en klein blare en 'n speletjie met kleur - die basis van diep kontraste en vervelige ensembles
Die vorm en tipe blomvorm is die mees voor die hand liggende van die ontwerpgereedskap.
Visuele onvolmaakthede en volharding van plante
Geurige wolke waar u hulle kan geniet
Skep blombeddings en blombeddings, landskapgroepe, samestellings van bome en struike, rangskik 'n voortuin en 'n menggrens, tuinmaak op 'n terras of ontspanningsarea, voeg 'n verskeidenheid by tot die voorkoms van 'n grasperk met afsonderlike 'eilande', en stel seisoenale blomvlekke en selfs skeletaanplantings voor - alles is dekoratief komposisies in die tuin verg deeglike, noukeurige en gebalanseerde beplanning.
Die bepaling van die styl, ligging van plante, die vorm en grootte van die samestelling, die verhouding met die omgewing en die middel van harmonieuse verbinding met die tuin as geheel, die soeke na dekor en interessante oplossings is nie eenvoudige take nie. Maar die moeilikste om dekoratiewe ensembles te skep, is steeds die keuse van plante.
Ondanks die feit dat alle tuingewasse uniek en uniek is, het elke spesie en verskeidenheid sy eie voordele, nadele en kenmerke. Wanneer u groot of klein, seisoenale of langdurige komposisies skep, moet tientalle faktore van plantinteraksie met mekaar in ag geneem word.
Natuurlik is daar suiwer praktiese seleksiekriteria - dieselfde vereistes vir die grond, die samestelling, eienskappe en beligting daarvan. Maar hulle, sowel as die ontwerpstyl, 'n gegewe onderwerp, die aard van die komposisie en ander basiese beginsels vir die konstruksie van komposisies, word gekies en bepaal voordat hulle na 'n goeie verhouding van plante begin soek. Dit is die sogenaamde basis waarop u 'n lys kandidaatplante kan vorm. Maar die bereiking van die mees dekoratiewe effek van die komposisie verg die keuse en evaluering van heeltemal verskillende parameters - esteties.
Suksesvolle seleksie van vennote en die algemene idee van die komposisie, die begeerte na 'n unieke bloeiende en lewendige persoonlikheid - al hierdie faktore is nie so maklik om aan mekaar te koppel nie. Baie tuiniers, veral beginners in die rangskikking van hul erwe, dink dikwels dat die suksesvolle beplanning van 'n blomtuin of 'n tuin 'n taak is wat slegs 'n professionele persoon kan verrig.
Maar met die aanleer van oefening en met 'n oplettende benadering, kan sukses behaal word sonder spesiale kennis. Boonop is al die 'geheime' van ontwerpers die tegnieke wat almal in die praktyk kan toepas. En die keuse van plante is geen uitsondering nie. Per slot van rekening bestaan ​​daar geen geheime kennis nie: landskapontwerp is gebaseer op die verstaanbare, logiese en eenvoudige wette van bousamestellings en die interaksie van elemente.
By die keuse van plante vir dekoratiewe ensembles is daar niks onbeduidends nie: assessering en seleksie word breedvoerig uitgevoer, en die aard van die groei en blare, blomvorming en selfs seisoenaliteit word nie vergeet nie. Om die taak te bereik om 'n pragtige blomtuin of -groep te skep, is dit nodig om al die estetiese parameters te evalueer en in ag te neem, sonder om die ooglopende voor- en nadele uit die oog te verloor.
As u alles "op die rakke" plaas, dan verdwyn die gevaar om iets belangriks te vergeet of een van die parameters uit die oog te verloor. Om nie deurmekaar te raak in die seleksie van sierplante nie, is dit genoeg om 'n lys te maak van die tekens waardeur hulle beoordeel moet word - d.w.s. lys met keuringskriteria.
10 belangrikste kriteria vir die keuse van plante:
Alleen, vennoot of vulkarakter van die plant.
Planthoogte en -grootte, bosvorm of groeivorm.
Die vorm, tekstuur en tekstuur van groen.
Die kleur van die blare.
Die grootte van die blom en die tipe bloeiwyses.
Kleur blomme en bloeiwyses.
Tyd van blom.
Stabiliteit van versierbaarheid of periode van versierbaarheid.
Reuk of gebrek daaraan.
Dit is die moeite werd om te begin met die definiëring van die beginsels van die keuse van dekoratiewe kulture wat al tien evalueringskriteria in ag neem. Daar is twee soorte komposisies.
Gebou op die beginsel van kontras
Gemaak deur die beginsel van kontras - ensembles waarin plante met teenoorgestelde eienskappe interaksie het. Kontras kan verskillende eienskappe tegelyk vasvang of op slegs een van die kriteria neerkom: die vorm van die bos, die grootte van die blare, die kleur en vorm van die bloeiwyses, ens.
Die kontraste wat die blare en die struktuur van die bosse beïnvloed (dit word diep, nie-voor die hand liggende kontraste genoem) is altyd van semantiese waarde, maar die mees aangrypende en opvallendste kontraste word geassosieer met die mees pakkende en helder verskillende tekens - blomvorming (oppervlakkontraste). Byvoorbeeld, thuja en spirea, wierook en daglelie, buzulnik en ornamentele graangewasse, astilbe en hosta, steenbome en slingers, rudbeckia en lyatris, rose en delphiniums, ensovoorts, kontras.
Gebou op die beginsel van nuanse
Dit is saamgestel volgens die nuansebeginsel, en dit is samestellings waarin plante gekies word, sodat hulle meer soortgelyke kenmerke en algemene kenmerke as verskille het. In hierdie geval word uniformiteit, nuanse geskep deur plante te selekteer wat soortgelyk is aan die vorm van 'n struik of bloeiwyses, of in die kleur en tekstuur van die plant, wat die komposisies belangstelling en ekspressiwiteit toevoeg deur hulself in ander kenmerke te onderskei.
In werklikheid is die nuanse sonder kontras onmoontlik, maar nie die voor die hand liggende nie, maar die diep, sagte, verborge, delikate gebruik van teenoorgesteldes wat nie toelaat dat die hele ensemble tot 'n voortdurende vervelige plek saamsmelt nie. Dus, duette van astilba en volzhanka, lychis en alsem, flox en viooltjies, dolfyn en lupien, papaver en anemoon of purslaka, gasheer en geraniums, boeie, heichera, ens. Sal 'n nuanse in ensembles skep.
Alle plante in enige dekoratiewe samestelling, op blombeddings en groepe bome en bosse, kan in drie soorte verdeel word.
Soliste of aksente
Dit kan met veiligheid visuele "bakens" genoem word, die belangrikste opvallende en gemoedstemmingskulture. Aksente, soliste, fokuspunte, vuurtorings - jy kan nie sulke plante noem nie, hulle rol sal steeds deurslaggewend en oorheersend wees.
Gewoonlik beteken soliste groot plante, maar die belangrikste is nie dimensies nie, maar ekspressiwiteit. Soliste is plante met 'n buitengewone skouspelagtige vorm, aangrypende blare of besonder luukse blom, interessant in lyne, grafika of tekstuur, met duidelike of buitensporige vorms wat onmiddellik 'n oogopslag gee aan emosies en assosiasies.
Soliste is altyd die eerste een wat in enige geselskap uitstaan, verskil skerp van hul omgewing, stel die atmosfeer vir enige dekoratiewe ensemble, verenig 'n groep in 'n geheel, bepaal die styl, tema of idee van ontwerp, seisoenaliteit en kleurpalet.
Aangesien soliste blommende struike gebruik, is die mees skouspelagtige meerjariges, met die eerste oogopslag herkenbaar, standaard- en afgewerkte plante. Die aantal soliste is nie net tot een plant beperk nie; in die komposisie kan u verskillende fokuspunte vir die blik skep, die ritme en dinamiek met behulp van aksente stel. Roses, hortensia's, pioenen, Rogersia, dicenter, Miscanthus, geskeer bokshout is 'n voorbeeld van tipiese soliste.
Dit is kulture wat gekies word vir 'n spesifieke solis of aksent. Die belangrikste taak van die vennootplante is die skadu en die onderstreping van die solis, die doeltreffendste bekendmaking van die voordele daarvan. Dit is die vennote wat die komposisies gewig en volume gee, dit vul met kleurvolle blom, betekenis en karakter, en waarborg dat die komposisie deur die jaar of ten minste die hele tuintydperk aantreklik sal wees.
Weelderige plante wat groot interessante kolle, stabiel dekoratief en interessante blomvorming kan skep, word gewoonlik as vennootgewasse beskou. Hul belangrikste kenmerke is digte blare en ekspressiewe skoonheid, volume. Vennote is dikwels laventel, hooglander, kruisement, monard, astilbe, rudbeckia, bloukop, varings, flox, geraniums (hoewel geraniums ook die rol van 'n plekhouer kan speel).
Dit is plante wat die agtergrond skep - die plant 'waar' nodig is, waar nodig, oorgange plaas en die persepsie harmoniseer, glas-en-holtes masker, die tekortkominge van vennote en soliste vergoed of verberg. Vulplante skep die lewendigste kleur en seisoenale kolle en tekstuuragtergrond.
Die seleksie van plante begin presies met die belangrikste, dominante gewasse, waarvoor vennootplante dan gekies word, en die ensemble word voltooi met plekhouers, of agtergrond.
Planthoogte en volume is parameters wat die vertikale struktuur van die samestellings bepaal, dit interesseer, of omgekeerd, verveling dra, is verantwoordelik vir die massa-balans en die vullingseffek. Hulle word gelei deur hoogte en grootmaat, en bepaal die plek van die plant in die samestelling, en skep 'n lineêre of nie-lineêre vertikale struktuur.
As u rekening hou met verskillende hoogtes en volumes, kan u die plant suksesvol in 'n spesifieke samestelling insluit en 'n skakel na die tuin as geheel skep. Lang plante word op die agtergrond of middelgrond geplant, en skep 'n visuele en vertikale middelpunt van die komposisie, wat gebruik word om te beklemtoon, en in komposisies met die taak om te masker of met 'n eensydige uitsig of lineêre struktuur - as 'n skouspelagtige hoë agtergrond. Lae-groeiende plante word op die voorgrond en as 'n plekhouer gebruik. Plante word altyd van hoog na laag gekies.
Die grafieke van die takke, kontoere, die aard van die lyne is die parameters wat ook bekend staan ​​as die habitus van die plant. Dit bepaal die styl en aard van die komposisie, stel die belangrikste motiewe en openbaar die idee.
Streng lyne of vorms vir gewone tuine en natuurlike sagtheid vir 'n natuurlike styl, speel met meetkunde en aspekverhouding, lugige ligtheid of massiwiteit, die beheer van optiese effekte en 'lokvalle', 'n balans tussen elemente met verskillende visuele "gewigte" - al is dit ensemble-parameters, op wat die fisiognomiese tipe plante beïnvloed. En seleksie volgens habitus is een van die belangrikste kriteria vir die keuse van plante vir enige komposisie, die toon van die hele ontwerp en die basis van styl.
Soliste met 'n ekspressiewe gewoonte en onsigbare vennote, aksente wat die oog met lyne lok, kan die voorkoms van selfs 'n beskeie versameling kulture verander.
Of die plant as oopwerk of krullerig, streng of ornamenteel gesien word, kan jy fantastiese pragtige kombinasies bou. Die verskeidenheid blaarvorms in plante is geweldig. Speel op die kontraste van langwerpige-lansetvormige en rondknop-, hartvormige, xiphoïde en siruurgesekteerde blare vorm die basis vir 'n pragtige interaksie.
Die blare van naburige plante moet altyd van vorm verskil. Maar behalwe dit, is dit die moeite werd om die tekstuur en tekstuur te oorweeg - die kwaliteit en eienskappe van die veloppervlak, die persepsie, effek daarvan, die indruk van die massa blare.
Die tekstuur word gevorm deur skynbare of glansende, ruwe, gladde, gedissekteerde, geriffelde of gekreukelde oppervlaktes, maar die aard van vasmaak, digtheid van rangskikking en groei van blare is 'n tekstuur. Die tekstuur van die blare skep die effek van lewende metaal, fluweel, stof, en maak die plant "blink" of agtergrond min of meer pakkend.
Die tekstuur bepaal die persepsie van die plant en is eintlik 'n patroon van chiaroscuro of kolle, wat blare in sy massa skep. Elemente van verskillende teksture en teksture vorm die basis waarop enige ekspressiewe komposisie gebou word. En die belangrikste hulpmiddel om ongelooflike pragtige en unieke ensembles te skep.
Grootblaar- en kleinblaarplante, sowel as kulture met blare met 'n komplekse palmaat of 'n fyn gedissekteerde struktuur, voeg die struktuur by tot die byvoeging. Dit is die eenvoudigste en mees voor die hand liggende keuringskriterium uit "hardehout". Dus, wanneer hulle leërskare langs geraniums of euonymus plant, stel hulle die basiese kontras wat met sukses in die spel van teksture en vorms gesien kan word.
Die kleurskema van die blare is 'n nog eenvoudiger hulpmiddel. Benewens alle groen skakerings in tuinplante, is daar silwer en goue en blouerige en geel kleure. Versierde en eentonige, donker en ligte blare laat jou nie net toe om 'n interessante spel van kontraste of nuanses te betree nie, om atmosfeer te skep en styl te ontbloot, maar dit is ook die belangrikste instrument om met optiese illusies te speel - komposisies uitlig, die bekamping van eenvormigheid, eentonigheid en somberheid.
Die mees aangrypende en voor die hand liggende truuks waarmee hulle die aard van die samestelling bepaal en die kontrasterende of nuanseringsbeginsel daarvan uitbeeld, is die keuse van plante met uitstekende of soortgelyke blommevorme en tipe bloeiwyses. Dit is hierdie twee parameters wat die plek van plante in die samestelling bepaal, hul interaksie met mekaar, effektiwiteit, harmonie van kombinasies en die eerste indruk van enige ensemble. Dit is die belangrikste instrument van styl.
Eenvoudige, dubbel- of semi-dubbele, klein of groot enkelblomme en vertikale, sambreel-, sferiese, paniekvormige en wolkvormige bloeiwyses stel u in staat om plante vir spesifieke take te selekteer en uiteenlopende en individuele komposisies te maak.
In die hedendaagse verskeidenheid bloeiende tuinplante is daar kulture met 'n soortgelyke blom, wat slegs in besonderhede en palet verskil, waardeur u kan speel op ritme en herhaling, motiewe en styl. Delphiniums, veronikastrum, aconite, salie, graan het baie meer in gemeen met mekaar as wat dit met die eerste oogopslag lyk.
Fantastiese dekoratiewe boë weerspieël met phloxes en hortensia's, yrow met steenwortels, astilbe met volzhanka en weidewoud, en astrantia met gypsophila. Sulke kombinasies is nie net bruikbaar vir nuansesembles nie, maar ook vir ingewikkelde, verborge herhaling en kombinasie van verskillende plante in 'n enkele samestelling.
As gevolg van verskille in blomtydperke, kan u beide seisoenaal, geskep met 'n oog vir 'n sekere tyd van die jaar, en plante voortdurend blom. Terselfdertyd kan u binne dieselfde samestelling bly, maar die hele tuin so beplan dat die blommeskou aanhoudend is. Van primroses in April - tot die helder uie-kleure in Mei tot die kleurvolle begin van die somer, die sonnige en vurige middel, onverwagte herfskleure - het die natuur 'n verskeidenheid wat die kunstenaar se palet waardig is, voorberei.
En in ooreenstemming met die algemene konsep en idee, kan u plante selekteer sodat blommende golwe deur die ensembles beweeg, kolle en sagte rook opvlam, of die skoonheid van individuele kulture duidelik geopenbaar word as u dit wil hê.Bloei kan en moet beheer word. En beplanning is die enigste manier om die tuinparade te onderwerp.
Die kleurskema van enige ensemble beheer emosies en bui, styl en persepsie. En as die rol van die kleur van blaarkleure nie dadelik verskyn nie, dan lê alles in die blomplante op die oppervlak, word die eerste indruk vasgelê. Kleurkombinasies van blomkulture beheer sensoriese persepsie, reguleer impulse, bepaal die invloed van individuele komposisies op ons gedrag en gevoelens, en word individueel en in ooreenstemming met die ontwerpstyl gekies.
Om nie in die kleurskema deurmekaar te raak en plante in kontras te kies nie, harmonieus of onverwags te kombineer, moet u net 'n eenvoudige kleursirkel koop of teken. En selfs in 'n tafelsfeer van agt kleure kan u maklik wenkombinasies en harmonieuse duette vind. Kontraste is gebou op diametries teenoorgestelde of naby diametriese kleurkombinasies.
Afhangend van hoe u u samestelling wil sien, kan u plante met eenkleurige, tweekleurige, driekleurige, vierkleurige of bont kleure kies. Hoe meer blomme, hoe moeiliker is dit om dit op te tel.
'N Wen-wen-opsie is om die dominante, belangrikste of mees pakkende kleur te kies, en maat en neutrale kleure daarvoor te kies, sowel as verdunningsaanlegte wat belangstelling toevoeg. Kies, volgens die eerste kriterium, kleursoliste, vennote en agtergrond, sagterkulture.
As u 'n kleur kies, moet u nie vergeet van die intensiteit van die beligting nie, die invloed van warm en koue kleure, die grootte van die komposisies en die tuin in die geheel, die omgewing en die panorama wat oopmaak, die behoefte om optiese effekte te beheer (byvoorbeeld, ligte, rooi en geel blomme bring die langafstandplan, blou en donker - beweeg weg en andersom aan die voorkant).
Baie tuingewasse - immergroen spesies, die mees geharde meerjariges - is nie net die hele seisoen, maar ook in die winter, net so aantreklik. Benewens die skoonheid, op die blomtyd of op die hoogtepunt van die seisoen, is ander vrugte vir ander plante tipies in die herfs of 'n pragtige bas in die winter, 'n verandering van "uitrustings" wat die tuin bekoor. Maar daar is ook plante wat hul versieringsvermoë dramaties verloor of selfs na blom verdwyn, en leemtes agterlaat.
As u dekoratiewe komposisies maak, moet u altyd onthou hoe stabiel die plant in sy dekoratiwiteit is. As dit sy aantreklikheid verloor en die voorkoms van die blomtuin kan bederf of leë ruimtes agterlaat, moet u vennote kies wat vergoed vir al hul tekortkominge. Komposisies moet so ontwerp word dat dit nie net onder die blomtyd indruk nie. En hierdie reël word eerbiedig, selfs al praat ons van 'n seisoenale ensemble.
Tuinkomposisies moet in die lente en in die somer en in die herfs en indien moontlik in die winter goed, vol en vars lyk. As die ensemble by die plant van die skelet ingesluit is, kan u die kwaliteit van die ontwerp daarvan in die koue seisoen evalueer.
Die tuin is vol lewe, beweging, kleure en aromas. Laasgenoemde word nie as 'n belangrike maatstaf vir die evaluering van plante beskou nie, maar dit kan nie geïgnoreer word nie. Per slot van rekening kan die gebruik van plante met 'n aangename en onaangename geur die persepsie van komposisies op verskillende maniere beïnvloed, tot volmaaktheid bring, of omgekeerd die hele indruk vernietig.
Ongemaklik ruikende plante, sowel as blomme waarvan u aroma nie persoonlik hou nie, kan nie gebruik word in ontspannings- en aktiewe bewegings in die tuin, naby die huis nie. Hulle moet gelaat word na plekke wat van ver af bewonder word.
Inteendeel, aangename reuke en aromas word gebruik om dit te geniet. Geurige plante word langs paadjies en stegies geplant op die terras, rondom die ontspanningsarea, by die ingang van die huis - sodat vreugdevolle wolke en treine die plesier van ontspanning en werk in u tuin verhoog. Spesifieke aandag moet geskenk word aan plante waarvan die aroma teen skemer ontbloot word: hul bekwame gebruik sal 'n besonderse stemming skep en selfs tuingewasse as aromaterapeute beskou.
Kyk die video: Words at War: Eighty-Three Days: The Survival Of Seaman Izzi. Paris Underground. Shortcut to Tokyo (April 2021).