Moord in die beloofde land, deur Francois Bloemhof. Resensie: Johan Smith. (Rapport Boeke)
Die moderne konvensie skyn te wees dat resensente soms 'n "spoiler alert" moet plaas by hul resensies. Wanneer hulle nie anders kan as 'n deel van die verhaal se groot geheim te verklap nie. Johan Smith het nie nodig gehad om 'n "spoiler alert" te plaas nie, maar hy het gevaarlik na aan die wind geseil. Smith analiseer hierdie spanningsverhaal baie knap, Hy beskryf die verskillende verhaalelemente, en identifiseer dan uiteindelik iets wat hy dink 'n "heeltemal ander verhaallyn" is, maar dan blyk om die kern van hierdie roman te wees. Ek het dié boek pas gelees, en dit is vir my interessant om te sien hoe Smith verbete daarteen waak om meer oor hierdie ander "teenwoordigheid" in die roman te sê.
Moord in die beloofde land, deur Francois Bloemhof. Resensie: Stephanie Nieuwoudt. (Boeke24)
Geen "spoiler alert" hier nodig nie, trouens, dit lyk of Nieuwoudt die belangrike verhaallyn wat Johan Smit in sy Rapport-resensie aandui kwalik raaksien en afmaak as 'n "surrealistiese" element in die boek, iets wat net by die hoofkarakter te vinde is. Geen wonder Nieuwoudt is maar louwarm oor Moord in die beloofde land nie.
Kontreie naby en ver
Julie 9, 2013 in Uncategorized
Kloek reseppe & bak stories, deur Hetta Hager. Resensent: Karin Brynard. (Rapport Boeke)
Skeerhuisstories, deur Don Horn. Resensent: Karin Brynard. (Rapport Boeke)
Kontreitaal amuseer baie mense. Kontreigewoontes en -gebruike ook. Soms voel mens jy moet van dieselfde kontrei kom om boeke daaroor na behore te waardeer, anders kan dit vrek vervelig wees. Maar as Karin Brynard – mens moenie vergeet sy was lank joernalis nie – sulke boeke bespreek, dan huppel jy deur die resensie en vandaar pyl jy reguit winkel toe. In hierdie twee gevalle sal jy 'n e-pos aan die skrywer moet rig om die koop beklink te kry. Te oordeel aan die manier waarop sy hierdie boeke bespreek, en die lengte van die resensies, is die boek van Hetta Hager die een wat die moeite wat jy gaan hê om dit in die hande te kry, beslis werd maak.
Swart op wit, deur Annelie Botes. Resensie: Annemarie van Nierkerk. (Rapport Boeke)
Die een ding wat 'n mens algaande begin agterkom van Annelie Botes, is dat sy een van daardie rare mense is wat nog nooit verveeld by die huis gesit het nie. Daar's altyd iets aan die gebeur. Soms vir haar nie so lekker nie, soos die slag toe sy 'n uiters ongevoelige opmerking oor swart mense in 'n onderhoud met Rapport gemaak het. Die nadraai daarvan is blykbaar die insident wat hierdie boek die meeste gevoed het. Annemarie van Niekerk skryf met begrip daaroor, en versuim nie om te vermeld of die geweldige negatiewe reaksie op haar opmerking 'n kentering gebring het by Botes nie. Van Niekerk plaas dit ook in konteks – 'n positiewe ontvangs wat waarskynlik vir Botes groot verligting sal bring. Wat is narsisme maar 'n wonderlike ding.