Raaiselkind: 'n filmresensie | LitNet
Met: Diaan Lawrenson, Anrich Herbst, Deon Lotz, June van Merch en Neels Clasen
Raaiselkind is my lewe uitgespel op die silwerdoek. Ek was deel van 'n familie wat deur 'n erg gestremde broer vernietig is. Ek het ook kontak gehad met soortgelyke families. Ek kan derhalwe met gesag sê die draaiboek het die chaos perfek vasgevang – ma's neem in die reël al die verantwoordelikheid op hulleself, die pa's loop gewoonlik weg, almal is moeg, die ander kinders voel afgeskeep, daar is 'n swart of bruin engel wat met absolute liefde na daardie kind omsien, en die samelewing kyk gewoonlik anderpad. Baie min familie of vriende kan vrede maak met gestremdheid.
My teleurstelling was dus groot toe die film plat val. Die kinematografie is ondergemiddeld. Met sterk kompetisie soos Meerkat Maantuig en Liewe Kersfeesvader kan jy dit nie waag nie.
Die stelinkleding/stilering is vervelig en soms niebestaande. Niks omtrent die huis of hul kleredrag staan uit of dra by tot die film nie. Mens hoef nie 'n Wes Anderson op jouself te trek nie, maar sit 'n bietjie meer moeite in. (Die betreklik luukse huis reg by die strand maak ook nie sin vir 'n familie wat finansieel geruïneer is nie.)
Die openingstoneel waar Diaan Lawrenson se karakter tussen die verpletterde meubels en versiersels deurloop, is lank en melodramaties. Diaan probeer ook 'n bietjie te hard. Ons almal weet sy kan toneelspeel, maar die regisseur moes dalk meer leiding gegee het. Kyk byvoorbeeld na Kristin Scott Thomas se vertolking in die Franse film I've loved you so long. Sy speel 'n ma wat haar seun vermoor deur 'n oordosis medisyne toe te dien. Die film begin waar sy na 20 jaar vrygelaat word en weer moet aanpas in die samelewing. Te midde van almal wat antwoorde by haar soek, is haar amper lewelose vertolking 'n belewenis.
June von Merch is gelukkig 'n ligstraaltjie. Die toneel waar Diaan se karakter in die see in stap en Miriam haar gaan uithaal is hartverskeurend.
Die klankontwerp is steurend. Ek weet dit móét met tye steurend wees, want gehoor is 'n sintuig wat aangeval word, byvoorbeeld waar die baba vir dae nie ophou skree nie. Waar hy as jong seuntjie met 'n pyp teen die muur slaan, sou die klank daarvan genoeg wees om mens om te krap. Jy het nie stroperige klavier ook nodig om jou te beweeg nie.
Ek blameer al hierdie foute op die lustelose regie.
Die einde is boonop nie bevredigend nie. (Bederfwaarskuwing.) Het sy of het sy nie haar kind vermoor nie? vra die film. Die antwoord wat hulle gee, is sy is te lief vir hom om hom te vermoor, dus moes hy verdrink het as gevolg van 'n epileptiese aanval. My teenredenasie is: dalk het sy hom vermoor juis oor sy hom so lief het? Oor hy nie 'n lewe sonder haar sou hê nie? Dit laak my dink aan Tania Clarence wat haar drie gestremde kinders vermoor het. Lees meer hier en probeer om nie te oordeel nie.
2018-03-05 at 10:41
Ek verstaan nie waarom so 'n aangrypende drama deur hiedie resensie afgeskiet word nie? Die meeste ander resensies gee dit 4 uit 5. Defnitief die kyk ... en weerkyk werd.
2018-03-24 at 12:21
The ending was very unsatisfactory. He was in his clothes in the bath so he must have had the epileptic attack outside the bath. No ways he could then have ended up in the bath. It was too high. He would have fallen next to the bath after his epileptic attack ... otherwise I enjoyed it ... especially the first half ... a bit like a whodunnit ...
Delövia van Eeden
2018-03-13 at 19:04
Ek het vandag Raaiselkind gaan kyk. Dit was 'n aangrypende en baie hartseer verhaal.
Mens se hart gaan uit na Alexander (wat sy rol baie oortuigend gespeel het) en sy ma wat solief is vir haar seun, maar geen ondersteuning van haar gesin gekry het nie en dan natuurlik die ongelooflike "huishoudster" en haar liefde vir Alexander. Woede en simpatie met die pa wat glad nie die situasie kon hanteer nie.
2018-03-17 at 12:49
Gelukkig is daar meer as een manier om na 'n situasie te kyk kritiek is altyd makliker as deernis. Slegs die ma van so 'n kind sal weet en hulle het gewoonlik nie tyd of energie om die boeke te skryf nie. Ons het sulke draaiboeke nodig om te wys wat is die werklike lewe.
2018-06-18 at 09:29
Kon eers onlangs na hierdie rolprent kyk. In geheel dink ek Reney se resensie is akkuraat en nie onredelik nie. Dit is 'n baie gemiddelde rolprent. Die negejarige akteur verdien egter lof vir sy spel.
2018-09-08 at 21:57
Die resensie is onnodig sterk, as jy jou nie in die kind se skoene kan indink nie. Daar is amper 30 soorte epilepsie. Hy kon die epilepsie wel gekry het, direk daarna volg geheueverlies, en kon hy in die bad geklim het sonder dat hy geweet het. Ek weet waarvan ek praat. Het 'n maand gelede, 'n Eepilepsie toeval in my slaap gehad. Onwetend. Die oggend gaan konfyt kook. En vlak by die stoof, sonder dat ek v d epilepsie geweet het, 'n potjie konfyt begin kook. Net daar Todd's Paresis gekry en toe totaal verlam aan my regter kant gekry. Ook sonder spraak. Met baie toetse in ICU het dit Todd's Paresis gewys. Met beroerte hou jy iets oor. Met Todd's Paresis kom jy by binne so twee ure, asof niks gebeur het nie. Vir 48 jaar ly ek aan epilepsie Met tye twee dae my geheue verloor. Selfs in die kar geklim, en nie geweet wat ek doen nie. Altyd die derde dag my geheue terug gekry. Telefoonoproepe waarvan ek niks weet nie. Mense het met my gepraat, en was verstom, dat ek hulle nie ken nie. Die seuntjie kon definitief buite die bad epilepsie gekry het. Onwetend in die bad geklim en met geheueverlies, verdrink het, met klere en al. Die krit moes meer navorsing gedoen het. In 48 jaar kan ek jou baie vertel. Dus verklaar ek die kritiek onkundig. Outisme is ook geweldig frustrerend. Die skrywer kon ook net hulle hoog intelligensie uitgebeeld het ... Wat maak die musiek tog saak. Die ma was uitgeput finish en gedaan. Het nie eers die badwater hoor loop nie. Hulle het elke oomblik na hom gekyk, soos my man. Ek het net nie outisme nie, maar oorverdowende geluide kan ek ook nie verdra nie. My man kom altyd inloer wanneer ek stort. Uit die aard v d saak bad ek nooit. Nou mag ek vir ses maande nie bestuur nie. Todd's Paresis is baie raar en sal dalkies nooit weer gebeur nie.
Hoop iemand lees wat ek hier geskryf het.
2018-09-09 at 16:39
Ek het per ongeluk gisteraand op die uitsending afgekom. Met 'n oop gemoed en met empatie en deernis na almal rondom Alexander, se belewenis en hantering gekyk.
Glad nie 'n oordeel oor goeie fliek probeer gee nie. Die verhaal het my geraak. My binneste was namens al die karakters seer. Meeste het ek kon identifiseer met die ma, want ek is ook een.
Die aanhou probeer, die bly glo, die buffer tussen jou kind en ander wees, die altyd daar wees vir jou kind ... Ouers en kinders se probleme is nie almal dieselfde nie, maar tog ook dieselfde. Kyk na die fliek en kry meer, of dalk nog meer, begrip en simpatie met ander.
My persoonlike gevoel is dat die toneelspel baie goed was. Dit het eg voorgekom en veral Diaan as ma, het my diep geraak.
2018-10-26 at 11:37
Ek het gisteraand gesit en blaai deur DSTV Catch Up en op die fliek afgekom. Kon nie eers wegloop om tee te gaan maak nie, so was ek geboei van begin tot en met die einde. Was een van die treffendste flieks wat ek in 'n lang ruk gekyk het. Diaan Lawrensen het haarself oortref. June van Merch, het soos gewoonlik 'n uitstekende rol vertolk. Werklikwaar 'n fliek om te kyk en wat ek vandag aan almal aanbeveel. Ons weet nie waardeur hierdie mense gaan nie.Nie seker of Alexander wel outisties is nie maar as hy nie is nie en net die rol vertolk ... ongelooflik. Die swak resensie verbaas my.
2018-12-17 at 23:24
This movie touched my soul. Very "real" and good acting all around. One of the best Afrikaans films a while. Unfortunately you, the reviewer, are the exception to all of the reviews written. But hey ... that's your opinion.
2019-07-28 at 21:53
Ek het hierdie film vandag gesien. Die swak resensie is deur 'n persoon gedoen wat die hele doel van die film heeltemal mis. Diaan se spel is fantasties. Ek het ook 'n GOK-kind (god only knows) grootgemaak en haar moedeloosheid en verslaenheid word spot on uitgebeeld. Ook haar beskerming van haar kind. Dis net die wat al in haar skoene was wat presies met haar kan identifiseer. Ek het die boek gelees en kyk gewoonlik nie 'n film nie indien ek reeds die boek gelees het, maar hierdie film het regtig die storie goed oorgedra. Die einde in die boek is presies soos in die film en ek is nog steeds, net soos toe ek die boek gelees het, nie seker of sy hom wel doodgemaak het of nie. Maar dit maak nie saak nie, want dit is nie die doel van die boek/film nie. Ek sien dit so: net soos daar bewusmaking moet wees teen kindermishandeling moet daar ook bewusmaking wees van die mishandeling waardeur ouers/families gaan met sulke kinders. Ouers, veral die ma, kry baie swaar en word gewoonlik vermy en leef dan in 'n alleenwêreld met net die kind. Dis nie maklik nie.