Die pogings van denkers uit die oudheid om te bepaal wat poësie as vorm eiesoortig maak, en wat goeie van slegte poësie onderskei, loop uit op "poëtika" (digkunde) – die studie van die estetika van poësie. Sekere antieke poëtiese tradisies soos, kontekstueel, Klassieke Sjinese digkuns in die geval van die Shijing (Boek van liedere), beskryf die ontwikkeling van poëtiese kanons met rituele en estetiese belange. Meer onlangs worstel denkers daarmee om 'n definisie te kry wat die formele verskille omarm, selfs die so groot soos tussen Chaucer se Canterbury Tales en Matsuo Basho se Oku no Hosomichi, asook die konteksverskille wat strek vanaf Tenakse Bybelse poësie tot liefdespoësie en sover as kletsrym. Ons moes haar pote onder dokter want dit was rou en sponsies was vol snye en krake maar nou na maande is Sy so oulik en so gehoorsaam. ‘n Regte Lady. Die tweedeling wat 'n bestuur ervaar by die integrasie van teorie en tegnologie enersyds met eienaardighede van menslike gedrag andersyds. is vergelykbaar met die bekende konsep van Cartesiaanse dualisme - die verdeling van die menslike wese in gees en liggaam.