In sy alleenheid is dit ook nie goddelose mense wat sy hartseer veroorsaak nie - dit is die medegelowiges wat hulle deur die sonde laat beïnvloed.
Hy weet baie goed dat sy eensaamheid sou verdwyn as hy soos sy vyande word, want dan sou hulle hom tussen hulle opneem.
Maar hy stel nie in hierdie moontlikheid belang nie: die Here moet aan hom Sy weë bekend maak en Sy paaie aan hom leer.
Eers het Dawid gebid vir verlossing. Toe vir leiding. In vers 6 begin hy bid vir vergewing van sy sondes.
Weer ’n keer word dit duidelik dat die gevaar baie groot is dat hy van die Here se paaie kan afdwaal, want hy het al oor en oor van die Here se weë afgewyk.
Hy dink veral aan die sondes wat hy as ’n jongman gedoen het, toe sy lewensondervinding nog maar skraal was.
Die digter van Psalm 119 het ook hierdie ondervinding geken, daarom vra hy: Waarmee sal die jongeling sy pad suiwer hou? Die antwoord: deur te lewe soos wat die Here dit in die Bybel voorskryf (sy weë te hou na Gods Woord).
Job het op een stadium in sy swaarkry gewonder of dit die sondes van sy jeug is wat die oorsaak is dat die Here hom straf. Hy sê:
Hierdie onderwysing is natuurlik die genade wat ons het in die Here Jesus Christus, want in die Nuwe Testament word gesê dat Christus die sondaars in die weg onderrig.
En Hy het geleer en vir hulle gesê: Is daar nie geskrywe: My huis moet ’n huis van gebed genoem word vir al die nasies nie? Maar julle het dit ’n rowerspelonk gemaak. (Markus 11:17 AFR53)
Die sonde het die verhouding met God kom versteur, en in die plek daarvan het daar alleenheid gekom – eensaamheid en die pyn wat daarmee saamgaan soos ons dit ken.
Kain het ook na die moord op sy broer ’n eensame swerwer geword, wat dit uitgeroep het in die land Nod dat sy skuld te groot is om vergewe te word.
Hy het die boosheid van sy hart geken, en hy het geweet dat hy anders was as die ander dissipels. Hy het geweet van die verraad in sy hart.
As jy ’n alleenpad wil loop, loop jy ’n doodsweg want dit skeur jou so in die donker in dat jy in jou swaarmoedigheid ook God verloor.
Die nag van die Here Jesus Christus geboorte was daar ’n koor van engele uit die hemel wat dit in die velde uitjuig dat die Seun van God gebore is.
Dan kom die kindermoord. Terwyl baie moeders geween het oor hulle dooie kindertjies, is Jesus ’n eensame vlugtelingskind in Egipte.
En Jesus sê vir hom: Die jakkalse het gate en die voëls van die hemel neste, maar die Seun van die mens het geen plek waar Hy sy hoof kan neerlê nie. (Matteus 8:20 AFR53)
Met die laaste intog in Jerusalem was daar nog ’n skare mense wat profeties geskreeu het: Hosanna vir die Seun van Dawid!
As ons eerlik leef in ‘n ware geloof, dan is Hy na sy opstanding nooit meer weg van ons af nie – Hy is altyd by ons om ons alleenheid van ons af weg te neem.
Wie tog is die man wat die HERE vrees? Hy sal hom leer aangaande die weg wat hy moet kies. (Psalms 25:12 AFR53)