Seewesens Stoor Koolstof In Die Oseaan - Kan hulle beskerm Hulp Stadige Klimaatsverandering? - Klimaatsimpak Nuus Climate Impact News
Seewesens Stoor Koolstof In Die Oseaan - Kan hulle beskerm Hulp Stadige Klimaatsverandering?
'N Sperm walvis gaan af vir 'n duik uit Kaikoura, Nieu-Seeland. Heidi Pearson, CC BY-ND Heidi Pearson, Universiteit van Alaska Suidoos
Aangesien die vooruitsig van katastrofiese gevolge van klimaatsverandering toenemend waarskynlik is, is 'n soeke na innoverende maniere om die risiko's te verminder. Een potensieel kragtige en laekoste-strategie is om natuurlike koolstofdissies te herken en te beskerm - plekke en prosesse wat koolstof stoor, hou dit uit die Aarde se atmosfeer.
woude en vleilande kan groot hoeveelhede koolstof vang en berg. Hierdie ekostelsels word ingesluit in die aanpassing van klimaatverandering en versagtende strategieë wat 28-lande het belowe om aan te neem om die Parys-klimaatooreenkoms te bereik. Tot dusver is egter nie so 'n beleid geskep om koolstofopberging in die see te beskerm nie, wat die grootste koolstofsink van die Aarde is en 'n sentrale element van ons planeet se klimaatsiklus.
As 'n mariene bioloog, fokus my navorsing op seediensgedrag, ekologie en bewaring. Nou is ek ook besig om te studeer hoe klimaatsverandering seediere beïnvloed - en hoe mariene lewe deel van die oplossing kan word.
'N see otter rus in 'n kelp bos uit Kalifornië. Deur te voed op see-egels, wat kelp eet, help otters dat kelpwoude versprei en koolstof opberg. Nicole LaRoche, CC BY-ND
Intensivering van beesboerdery help nie altyd om ontbossing te verminder nie
Wat is mariene vertebrate koolstof?
Mariene diere kan koolstof deur middel van 'n verskeidenheid natuurlike prosesse afsluit, insluitende die berging van koolstof in hul liggame, die uitskeiding van koolstofryke afvalprodukte wat in die diepsee sink, bevrugting of beskerming van mariene plante. In die besonder, wetenskaplikes begin besef dat gewerweldes, soos vis, seevoëls en mariene soogdiere, die potensiaal het om te help om koolstof uit die atmosfeer te sluit.
Ek werk tans saam met kollegas by VN Omgewing / GRID-Arendal, 'n Verenigde Nasies se Omgewingsprogramsentrum in Noorweë, om meganismes te identifiseer waardeur natuurlike biologiese prosesse van mariene werweldiere kan help om klimaatsverandering te verminder. Tot dusver het ons gevind ten minste nege voorbeelde.
Een van my gunstelinge is Trophic Cascade Carbon. Trofiese kaskades kom voor wanneer verandering bo-aan 'n voedselketting stroomafwaartse veranderinge aan die res van die ketting veroorsaak. As 'n voorbeeld, oseane is top roofdiere in die Noord-Stille Oseaan, wat op see-egels voed. Op sy beurt eet seekoeie kelp, 'n bruin seewier wat op rotsagtige rande naby die kus groei. Belangrik, kelp winkels koolstof. Die toename van die aantal otters in die see verminder die populasie van seepbevolking, wat laat kelpwoude toe om te groei en val meer koolstof.
Wetenskaplikes het nege meganismes geïdentifiseer waarvolgens mariene werweldiere rolle speel in die oseaan koolstofsiklus. GRID Arendal, CC BY-ND
Koolstof wat in lewende organismes gestoor word, word Biomassa Koolstof genoem, en word in alle mariene werweldiere aangetref. Groot diere soos walvisse, wat tot 50 ton kan weeg en vir meer as 200-jare kan leef, kan groot hoeveelhede koolstof vir lang tye stoor.
Ses brandende vrae Vir klimaat wetenskap te antwoord
Wanneer hulle doodgaan, sink hulle karkasse na die seebodem en bring hulle 'n leeftyd vasgevang koolstof. Dit heet Deadfall Carbon. Op die diep seebodem kan dit uiteindelik in sedimente begrawe word en moontlik miljoene jare van die atmosfeer afgesluit word.
Walvisse kan ook help om koolstof te vang deur die stimuleer van die produksie van klein mariene plante wat fytoplankton genoem word. Dit gebruik sonlig en koolstofdioksied om plantweefsel net soos plante op land te maak. Die walvisse voed op die diepte en laat dan lewendige, voedingsryke fekale pluime los terwyl hulle op die oppervlak rus, wat fytoplankton kan bemes in 'n proses wat mariene wetenskaplikes die Walvispomp.
En walvisse versprei die nutriënte geografies, in 'n volgorde verwys ons na die Groot Walvisbandband. Hulle neem voedingstowwe in terwyl hulle op hoë breedtegrade voed, dan los hierdie voedingstowwe vry terwyl hulle op lae breedtegrasgebiede sit, wat tipies nutriëntarm is. Toediening van voedingstowwe uit walvisafvalprodukte soos ureum kan help om plantoplanktongroei te stimuleer.
Laastens kan walvisse voedingstowwe na fytoplankton bring, bloot deur die waterkolom te swem en voedingstowwe na die oppervlak te meng, 'n effek navorsers termyn Biomixing Carbon.
Vispoe speel ook 'n rol in die insluiting van koolstof. Sommige visse migreer elke dag op en af ​​deur die waterkolom, swem na die oppervlak om snags te voed en af ​​te daal tot in dieper waters. Hier los hulle koolstofryke fekale pellets uit wat vinnig kan sink. Dit heet Twilight Zone Carbon.
Hierdie visse kan tot die diepte van 1,000-voete of meer neerdaal, en hul fekale pellets kan selfs nog verder sink. Twilight Zone Carbon kan potensieel vir tien tot honderde jare weggesluit word, want dit neem 'n lang tyd vir water op hierdie dieptes om terug na die oppervlak te hersirkuleer.
'Mariene sneeu' bestaan ​​uit fekale pellets en ander stukkies organiese materiaal wat sink in diep see-waters, wat groot hoeveelhede koolstof in die dieptes dra.
Kwantifisering van mariene vertebrate koolstof
Om "blou koolstof" te hanteer wat verband hou met mariene vertebrate as 'n koolstofwas, moet wetenskaplikes dit meet. Een van die eerste studies in hierdie veld, gepubliseer in 2010, het die Walvispomp in die Suidelike Oseaan beskryf. Dit het geskat dat 'n historiese pre-walvisbevolking van 120,000-spermwalse kon vasgevang het 2.2 miljoen ton koolstof per jaar deur walvisspo.
Nog 'n 2010-studie het bereken dat die wêreldwye pre-walvisbevolking van ongeveer 2.5 miljoen groot walvisse sou uitgevoer het byna 210,000 ton koolstof per jaar na die diepsee deur Deadfall Carbon. Dit is gelykstaande aan elke jaar neem ongeveer 150,000 motors van die pad af.
'N 2012 studie het bevind dat see otters kan help om te val deur seepoorde te eet 150,000 tot 22 miljoen ton koolstof per jaar in kelpwoude. Nog meer opvallend, het 'n 2013-studie die potensiaal vir lanternvis en ander Twilight-sone vis van die westelike Amerikaanse kus beskryf om te stoor meer as 30 miljoen ton koolstof per jaar in hul fekale pellets.
Wetenskaplike begrip van mariene vertebrate koolstof is nog in sy kinderskoene. Die meeste van die koolstof-vangmeganismes wat ons geïdentifiseer het, is gebaseer op beperkte studies en kan verfyn word met verdere navorsing. Tot dusver het navorsers ondersoek ingestel na die koolstofvervangingsvermoë van minder as 1% van alle mariene vertebrate spesies.
Die bruinerige water aan die basis van die bultrugvalk is 'n fekale pluim wat fytoplankton naby die oppervlak kan bevrug. Foto geneem onder NMFS permit 10018-01. Heidi Pearson, CC BY-ND
'N Nuwe basis vir mariene bewaring
Baie regerings en organisasies regoor die wêreld is besig om wêreldvisse visbestande op te bou, byvangs en onwettige visvang te voorkom, besoedeling te verminder en beskermde gebiede in die see te vestig. As ons die waarde van mariene vertebrate koolstof kan erken, kan baie van hierdie beleide kwalifiseer as strategieë vir die vermindering van klimaatsverandering.
In 'n stap in hierdie rigting het die Internasionale Walviskommissie twee besluite in 2018 goedgekeur wat erken het walvisse se waarde vir koolstofopslag. Namate wetenskaplike vooruitgang op hierdie gebied plaasvind, kan die beskerming van mariene vertebrate koolstofvoorrade uiteindelik deel word van nasionale beloftes om die Paryse-ooreenkoms te bereik.
Mariene werweldiere is vir baie redes waardevol, van die handhawing van gesonde ekosisteme om ons 'n gevoel van ontsag en wonder te bied. Om hulle te beskerm, sal verseker dat die see voortgaan om mense te voorsien van voedsel, suurstof, ontspanning en natuurlike skoonheid, sowel as koolstofopslag.
Steven Lutz, Blue Carbon Programleier by GRID-Arendal, het bygedra tot hierdie artikel.
Heidi Pearson, Medeprofessor in Mariene Biologie, Universiteit van Alaska Suidoos
by Shirin Malekpour en Enayat A. Moallemi
Die vlagskip-energieplan van die Turnbull-regering, die Nasionale Energiewaarborg, was bedoel om 'n dekade lange dooiepunt oor energie- en klimaatbeleid in Australië te beëindig. Ironies genoeg, sedert die onthulling daarvan ...
Nuwe reëls kan Bio-brandstof se Alien Invaders blokkeer
Die vervaardiging van biobrandstof uit plante kan help om fossielbrandstofverbruik en klimaatsverandering uitstoot te verminder, maar wetenskaplikes waarsku vir die risiko dat sommige spesies onwelkom en skadelike indringers kan word.
Die landverslag van IPCC toon die probleem met die boerdery gebaseer op olie, nie grond nie
Die woord 'klimaat' laat die meeste van ons na die lug kyk, maar die IPCC se nuwe spesiale verslag oor klimaatsverandering en grond moet ons almal onder ons voete laat kyk.
Tot dusver het 17 state plus Washington, DC en Puerto Rico wette of uitvoerende bevele aanvaar wat die doelwitte stel om teen 100 of vroeër 2050% skoon elektrisiteit te bereik. En 46 Amerikaanse nutsdienste het belowe ...