Andalusiese perd: karakter, kleur, foto - Algemene inligting - 2019
Andalusiese perd: oorsprong en eienskappe
Andalusiese perdras - die bekendste en gewildste in Spanje. In die XVI - XVIII eeue het wêreldwye erkenning ontvang. Andalusiese perde was in die stalle van baie Europese edelmanne en monarge. Verteenwoordigers van hierdie ras is behoorlik beskou as geskik vir militêre operasies en vir plegtige parades.
Sedert die begin van die XIX eeu het 'n volwasse Engelse perd wye erkenning ontvang. 'N Nuwe era het aangebreek: die Andalusiese perd (jy kan die foto in ons artikel sien) was nie meer so gevra nie, sy bekendheid en gewildheid het begin daal. Hippodromes het die arena verander, die wêreldbekende Spaanse ryskool het in die agtergrond vervaag. Die ou goeie tradisies het op een of ander manier daarin geslaag om net in Saumur en Wene bewaar te word.
Terugkeer van die Andalusiërs
Vir baie jare is die Andalusiese perd vergete - tot aan die einde van die XX eeu. Teen daardie tyd het die gebruik van perde in die landbou plek gemaak vir vermaak en sport. Perdetelers het belang gestel in nuwe, sowel as bewaarde, maar vergete rasse. Vandag word hulle genoem, "Barok rotse": Andalusies, Lippitzan, Luzitanian, Fries, Kladrubian.
In die lande van Amerika en Europa het 'n samelewing van telers en aanhangers van die Andalusiese ras begin organiseer. Vandag kan hierdie diere gevind word in Frankryk, Italië, in die Verenigde Koninkryk. Meer as 300 pragtige verteenwoordigers van hierdie ou ras is in Duitsland geregistreer.
Die Andalusiese ras van perde, die foto's van die beste verteenwoordigers wat dikwels in spesiale uitgawes gedruk word, het 'n gemiddelde hoogte - nie meer as 1,6 meter by die skof nie. Die diep, kompakte, ronde en breë lyk lyk ietwat van die Arabiese-tipe Oosterse hings. Die Andalusiese perd is meer massief in vergelyking met huidige perde. Pragtige, hoë-set lang en wye nek, met 'n spesiale kenmerkende buiging en goed ontwikkelde kam.
Verteenwoordigers van die ras het 'n paar nie groot, arboreale kop, met groot amandelvormige oë nie. Beklemtoon die skoonheid en gesofistikeerdheid van die Andalusiese pels wat op sy voorkop val. Die bene van hierdie perde is nie baie lank nie, bont, lig en dun. Hulle eindig met sterk en betroubare hoewe. Luukse dik en lang mane en stert - 'n integrale versiering van diere en die trots van die eienaars van Andalusiese perde.
Enigeen wat gesien het hoe hierdie perd beweeg, sal saamstem - dit is 'n heeltemal unieke en sonder twyfel 'n blink skouspel. Hul kursus is baie hoog van die natuur - dit lyk asof die Andalusiese dans. Wanneer hy teen 'n trot beweeg, styg die voorpote maklik na die borsvlak.
Die swaartepunt van hierdie diere word effens verskuif na die agterste ledemate. Die voorkant van die bolyf word opgewek. Dit laat die perd beweeg, sy bewegings verkry 'n sekere prentjie en majesteit. So 'n harmonieuse kombinasie van pretensieuse seremonie en gemak van beweging is kenmerkende eienskappe van alle Spaanse perderasse wat prioriteite in hierdie land is.
Dit is moeilik om te sê dat die Andalusiërs vandag 'n ernstige kompetisie kan maak vir halfbloedreners in moderne perdewedrenne. Die hoë onproduktiewe bewegings van hierdie skoonheid is nie geskik vir showpring, triathlon en dressuur nie.
Desondanks word die aantal aanhangers van hierdie ou ras nie verminder nie, maar groei steeds van jaar tot jaar. En dit gebeur omdat die Andalusiese perd 'n lewende geskiedenis is, die mees waardevolle deel van die kulturele erfenis, wat vergelyk kan word met 'n kunswerk, die grootste skepping van die moeder natuur.
Die hoofplaas vir die broei van hierdie ras is 'n militêre militêre fabriek in Andalusië.
Vandag word hierdie diere deur baie private telers in Spanje geteel, maar die meeste van die vee is in Andalusië. Die Spanjaarde is trots op hul nasionale ras, hulle noem dit "Nuestro Kaballo" - "ons perd". Alle soorte kompetisies, ringbroodjies, perdevakansies en beursies word gereeld in die land gehou.
Andalusiërs noem 3-3,5 jaar. Hierdie eeue oue tradisie van die Spaanse dressuur, wat onveranderd gebly het tot vandag toe. Die doel van hierdie oefensessies is om perfekte balans en voorlegging aan die dier te behaal. Die perd moet mobiel en buigsaam wees, sonder twyfel die bevele van die ruiter uitoefen. Ideaal voorbereide perd kan op die stiergeveg waargeneem word. Om 'n versteurde bul uit die verskriklike horings van 'n versteurde bul te red, moet dit uiters slim, beweegbaar wees, die bevele van sy ruiter van 'n halwe woord verstaan. Sulke diere gehoorsaam die geringste beweging van die romp en luister na die ruiter, selfs sonder niere. Voorbereiding duur gemiddeld 6 jaar.
Daar moet op gelet word dat die Andalusiese perd nie 'n broeikas-opleiding ontvang nie. By perdstudente in Spanje is merries die afgelope jaar byna op weivelde. Dikwels sny hulle die sterte en mane af sodat hulle nie in die bos verwar word nie.
Op die oomblik toon die Andalusiese perd aan die wêreld sy buitengewone veelsydigheid, deur die eeue heen. Sulke belangrike eienskappe van die Andalusiese ras as atletiek, sterkte, goeie temperament en impulsiwiteit, is die hoofkenmerke van hierdie diere.
Hierdie majestueuse perd is 'n onontbeerlike deelnemer aan kompetisies in spring, dressuurry - (sport en amateur), roete, in die westerse en klassieke styl.
Dit is onmoontlik om nie die Andalusiese skoonheid as 'n onvergelykbare vertoonpaard op te let nie. In Portugal en Spanje toon die Andalusië moed, vinnige verstand en behendigheid in die gesig van 'n vurige bul in die arena.
Dit is sonder twyfel 'n wonderlike familie perd. Tot dusver kan nie elke dier 'n mens verstaan ​​en liefhê nie. Waar ook die Andalusian is, wat hy ookal doen, wys hy sy trotse, onafhanklike en terselfdertyd soort karakter.
Dit is 'n sterk, vinnige en blywende perd, wie se bewegings word onderskei deur dinamika, wat 'n verligting en pragtige kursus het. Die perfekte "model" van hoërskool, vra altyd die presiese patroon van bewegings vir die perd en die nodige landingsryer.
Andalusies behoort tot die bekendheid van die stigter van baie ander rasse. In Europese lande vloei sy bloed in die are van soortgelyke spesies soos lipizzano, nonius, lusitano, alterial, oldenburg, hannover, golstine, Clevelandbaai, Wales cob, connemara, Orlov trotter, frise, ou normand, hackne. Die perd, wat Christopher Columbus na die Nuwe Wêreld gebring het, het 'n groot invloed gehad op die vorming van alle Amerikaanse rasse.
Andalusiese perd: pakke
In die verlede is perde van hierdie ras gekenmerk deur 'n verskeidenheid van kleur. Nou is dit meestal grys of baai. Andalusiese swart perd - vandag is 'n rariteit. Die mees algemene is grys pak (80%). Baie minder algemeen is baai, nagale, rooi, isabella en dun. Dit is die moeite werd om te onthou dat die wit pak in hierdie perde nie bestaan ​​nie, daarom beteken die uitdrukking "grys pak" meestal wit individue.
Baie bygelowe word geassosieer met die Andalusiese punte. Dit geld veral vir wit kolle en krulle op die perd se liggaam - dit is van hulle bepaal hoe gelukkig hierdie dier is. As daar glad nie wit punte was nie, is dit van mening dat so 'n perd 'n slegte karakter het, dit sal moeilik wees om daarmee saam te werk.
Die teenwoordigheid van wit merke het aan die eienaar gesê dat die perd 'n goeie, gemaklike karakter het, dit is vriendelik en getrou.
Krulle op die liggaam van die dier kan ook op verskillende maniere geïnterpreteer word. Dit was as 'n groot nadeel beskou toe hulle op die plekke was wat die perd nie kon sien nie - op die kop, in die hart of in die nek.
Daar word geglo dat die Moors die eerste eienaars van die Andalusiese ras geword het, omdat dit die rasse-Spanjaarde en Berberiërs oorgesteek het. Die dier het die eienskappe van 'n kragtige noordelike hings en 'n warm suidelike merrie geabsorbeer.
Europese grondeienaars beplan om 'n unieke ras met ideale vermoëns te broei, sodat hulle die Andalusiërs met die Arabiere, die Berberiërs, oorgesteek het. Geleidelik het nuwe rasse van een ras begin verskyn:
Artistieke hoë toonhoogte
Die Spaanse hengst behoort aan die fabrieks ry kategorie, ontwerp vir ruiter toerisme, sport wedrenne, rasse op die renbaan. Buitendien lyk hy soos 'n Oos-Koning met 'n wye afgeronde kroes, genade en 'n majestueuse beweging, maar die Andalusië lyk massief.
Die perd word gekenmerk deur sekere eienskappe:
hoogte van die skouers - van 150 tot 160 cm, gewig
pak - grys, selde baai, rooi, swart,
klein ore, ekspressiewe amandel oë,
groot nek met 'n gladde buiging en uitstaande rif,
kragtige skedel met 'n hump-agtige boog,
lang rand, weelderige blink manne,
spier skouers, massiewe rug, elastiese, geronde maag,
sterk, maar verkorte bene met swaar hoef, wat te dun lyk teen die agtergrond van 'n lywige lyf,
luukse lae stert.
Die gedrag van 'n perd by 'n galop of wanneer dit loop, is soos 'n passievolle Spaanse dans. Die agterpote met stabiele hoewe help om balans te hou, en die verlengde voorpote verhoog die bol se torso. Hy word gekenmerk deur hoë spoed en trotse houding.
Andalusiese perd loop
Andalusiese perd hardloop
Stierenvechten is 'n besonder suksesvol stryd teen bul en Andalusië. Hier ontwikkel die sportkwaliteite van die dier, sy spoed. Opleiding vir stierenvechten begin op drie jaar en duur ten minste ses.
Ruiters in die ring voor die wedstryd
Lewenstyl in die natuur
Die moderne Andalusiese perd is 'n eksklusief binnelandse perd, ten spyte van sy aanpasbaarheid om in die natuur te lewe. Diere is opgevoed en opgevoed deur 'n man wat heeltemal nie-huishoudelike toestande verskaf het. Terwyl hulle die gees van hings en merries temper, het mense hulle met omsigtigheid en aandag gelyktydig omring. Gegewe die beslaglegging op mense, is perde moeilik om selfstandig te oorleef onder die natuurlike omgewing.
Karaktereienskappe van die Andalusiese perd
Uitstaande perde uit Andalusië word as ideaal in karakter beskou. 'N Goed geteelde dier kan selfs as 'n kind as 'n ruiter vertrou word.
Die hengste en merries van die Suid-Spaanse stam het 'n sagte, fatsoenlike ingesteldheid, word gekenmerk deur vriendelikheid, harde werk en wederkerigheid tot 'n welwillendheid. Andalusiërs is energiek, kragtig, gehard, moenie onbeskof gedrag of ongehoorsaamheid wys nie.
Die perde is perfek treinbaar. 'N Goeie afrigter sal vinnig 'n gemeenskaplike taal met 'n speelse, maar rustige Spanjaard vind. Ten spyte van die warm ware Latynse temperament, voldoen die perd voldoen aan al die vereistes van die ruiter. Daarom domineer die Andalusiese ras in sirkusskoue, wie se verteenwoordigers inligting op die vlieg kan vang.