Douglas A-26 Invader, 3rd Bombardment Group, 1944 - Geskiedenis Podcasts - 2021
139118 was een van vier Douglas A-26 Invaders wat gedurende 1944 deur die 3de Bombardement Group getoets is. Op hierdie stadium is die vliegtuig as onbevredigend beskou en het eers in 1945 in die Verre Ooste gedien.
Foto verskaf deur Scott Lindley, oorspronklik uit die Jack Wheeler -versameling, nou saam met Craig Myhre.
Douglas A -26 Invader, 3rd Bombardment Group, 1944 - Geskiedenis
Die A-26 teen Duitsland
Agtien A-26's is deur die 553ste Bom-eskader in Great Dunmow, Engeland, ontvang.
Die eerste missie van die A-26's was op 9 November 1944 met die 9de Air Froce.
11 567 missies is gevlieg en 18 054 ton / 18 344 ton bomme het geval.
Een vliegtuig is gekrediteer met 'n moontlike dood van 'n Me 262 -straler.
Die Douglas A-26 Invader het die meeste gevegte tydens die Tweede Wêreldoorlog teen die Duitsers beleef, en was beduidend by die negende lugmag. Die gevegsdebuut van die vliegtuig in die Stille Oseaan was onindrukwekkend vier vroeë B-26's met die oorspronklike spoelkappie en hul ondervleuelgeweerkoppe verwyder om hul prestasie te verbeter, is getoets deur die 13de Bombardement Squadron van die 3rd Bombardment Group on New Guinee, en het 'n baie slegte indruk gemaak, meestal as gevolg van die swak sigbaarheid van die kajuit.
Douglas het beter resultate nodig gehad uit die invader se tweede gevegstoets, wat uitgevoer sou word deur die 553ste Bombardement Squadron van die 386th Bombardment Group, deel van die Negende Lugmag, wat teen die laat somer van 1944 sterk betrokke was by die veldtog in die noorde -Westelike Europa. Agtien A-26's is na Brittanje gestuur, en tussen 6 en 19 September het aan agt bombardemente op medium vlak deelgeneem, begin met 'n aanval op Brest.
Die negende lugmagverslag was oorweldigend positief. Die A-26 kon meer bomme dra as die A-20, en het 'n groter gevegsradius, beter enkelmotorprestasie, vliegeienskappe en wendbaarheid as die A-20 of die B-26. Geen vliegtuie het verlore gegaan tydens die agt toetsopdragte nie, en die negende lugmag het aangekondig dat hy dit graag sou wou vervang met die A-20's en B-26's met die A-26 Invader.
Die negende lugmag het die hoofgebruiker van die A-26 in oorlogstyd geword, en uiteindelik het vyf bombarderingsgroepe optrede teen die Duitsers beleef. Die eerste wat geveg het, was die 409e en 416e bombarderingsgroepe, wat betyds hul A-26's ontvang het om hulle teen die Duitse kommunikasie te gebruik tydens die slag van die Bulge. Die 386ste bombardementgroep het kort na die einde van die geveg die stryd aangegaan, en in April het die 391ste die laaste groep geword wat heeltemal oorgeskakel het na die A-26, teen hulle teen die Duitse vervoernetwerk. Die 410ste bombardementgroep was besig om oor te skakel na die A-26 toe die oorlog geëindig het, hoewel dit in Januarie 'n klein aantal ontvang het wat dit as padzoekers gebruik het om die groep A-20's en B-26 Marauders na hul doelwitte te lei.
In Italië het die twaalfde lugmag se 47ste bomgroep ook die A-26 ontvang, begin in Januarie 1945. Weer eens is dit gebruik teen Duitse vervoerskakels, maar ook vir direkte ondersteuning en interdik teen tenks en troepekonsentrasies in die Po-vallei in die finale veldtogte in Italië.
Uiteindelik het die 492ste Bomb-groep 'n klein aantal A-26's ontvang, wat dit gebruik het op tapytbagger-missies agter Duitse linies, afvalmiddels en voorrade om klandestiene operasies en versetgroepe te ondersteun,
Geskryf deur: Dan Alex | Laaste wysiging: 30/05/2021 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die Douglas A-26 Invader was 'n uitstekende tweemotorige ligte bomwerper met 'n goeie oorsprong in die Tweede Wêreldoorlog. Die stelsel was vaardig om dag en nag te vlieg, en het doelwitte met 'n magdom masjiengewere aangeval of bomme laat val en op gelyke sukses op lae en medium hoogte gewerk. Die tipe is tydens die konflik in beide die Stille Oseaan en die Europese teaters aangebied, en het daarna aksie geneem tydens die wêreldoorloë, waaronder Korea, Indo-China en Viëtnam. Uiteindelik het die indringer ongeveer twintig jaar lank Amerikaanse magte gedien voordat hy amptelik afgetree en uit diens geneem is - dit was die bereik van hierdie wonderlike vliegtuig.
Met die ontwerp wat reeds in 1940 begin, is die Invader vir die eerste keer op 10 Julie 1942 gevlieg as die voorproduksie-prototipe XA-26. Die XA-26 verskyn as opvolger van die Douglas A-20 Havoc, 'n vliegtuig met 'n soortgelyke rol en ontwerpuitleg, met 'n glasneus en 5.000 interne en eksterne wapens. Bewapening het bestaan ​​uit 2 x 12,7 mm vorentoe gemonteerde masjiengewere en 'n periskoop-afgevuurde dorsale en ventrale barbette, elk met 2 x 12,7 mm masjiengewere ('n rangskikking wat baie ooreenstem met die produksie A-26C-modelle). 'N Oproep is voltooi en vroeg in 1941 vertoon met die kontrak wat in Junie daardie jaar afgehandel is. Die kontrak het oorspronklik slegs twee prototipe vliegtuigtipes vereis wat die XA-26-ligte aanvalbommenwerper en die XA-26A toegewyde nagaanvalvegter insluit.
Die daaropvolgende toetse het 'n paar strukturele probleme met die neuslandingsgestel aan die lig gebring - dit is geneig om ineen te stort - en as sodanig is die komponent herontwerp. Ander modifikasies fokus op die oorverhitting van die enjin waarna die oorspronklike skroefdraaiers (bedoel om die vaartbelyning van die vliegtuig te bevorder) verwyder is vir verbeterde verkoeling van lugvloei en die enjinkoppe is herontwerp vir beter prestasie. Oor die algemeen het die toetse bewys dat die ontwerp van die vliegtuig baie sterk is en dat dit baie vinnig kan wees. Hantering word as bogemiddeld beskou en is baie responsief. Wat die XA-26 uniek gemaak het, was die enkelloods-kajuit, wat nie die behoefte aan 'n toegewyde mede-vlieënier vereis nie, en dus die romp slanker gehou het, soos die Northrop P-61 Black Widow en Douglas A-20 Havoc. Die XA-26 is deur die USAAF bestel met die reeksbenaming A-26 en bestaan ​​uit verskeie groot variante, hoewel daar geen A-26A-produksiemodel bestaan ​​nie. Die produksie van die A-26-reeks vorder stadig, aangesien die meeste van Douglas se aanlegte gekoppel was aan die vorige vliegtuigproduksie. As sodanig sou die A-26 tot 1944 moes wag om volledige vorms te sien.
Die XA-26A-model was 'n prototipe nagvegter en aanvalplatform. Hierdie model verdien vermelding vanweë sy toegewyde rol wat die soliede neus van die soekradarstelsel bekendstel. 'N Ventrale geweerbad is ontwerp om te kompenseer vir die gebrek aan voorwaartse bewapening van die vliegtuie en het gelei tot 'n battery van 4 x 20 mm kanon. Bombload was 'n klein 2.000 pond danksy die ruimte wat toegewy is aan die radarstelsel en kanonbewapening (en ammunisie). Die dorsale afstandbeheerde barbette is behou met sy 2 x 12,7 mm-masjiengewere. Die Northrop P-61 Black Widow het die XA-26A tot die nagvegter geslaan, en was reeds in produksie en het dieselfde prestasie-spesifikasies as die XA-26A. Die krag sou afkomstig wees van 'n paar Pratt & Whitney R-2800-27 radiale enjins wat elk 2 000 perdekrag het. Die XA-26A bestaan ​​slegs in 'n enkele prototipe-aanbod.
In Junie 1942 is die aanvanklike Army Air Corps-kontrak gewysig en 'n derde prototipe vliegtuig bygevoeg in die vorm van 'n enkele XA-26B-voorbeeld wat by die Douglas El Segundo-aanleg voltooi is. Hierdie vliegtuigmodel sou pas by die vorm van 'n aanvallerplatform met 'n lae hoogte met Pratt & Whitney R-2800-27-enjins van elk 2 000 perdekrag en 'n interne/eksterne bomvermoë van 6000 pond met 'n bemanning van drie. Visueel was die XA-26B soortgelyk aan die XA-26A-modelreeks en het 'n soortgelyke soliede neusbedekking, maar dit oor 'n ingeboude 75 mm-kanon. In teorie was die vliegtuig 'n goeie wapen, maar in die praktyk was die kanon traag om te skiet en was dit geneig om vas te val met 'n hoë vlak van vereiste onderhoud. Dit het die Douglas -span gedwing om 'n magdom alternatiewe bewapeningskombinasies te probeer, insluitend die gebruik van 37 mm kanonne of swaar masjiengewere of albei. Sommige vroeë B-modelle is van die lyn afgetrek om verskillende wapens uit te toets. Indrukwekkende idees is behandel, maar dit het vlugtig geblyk, soos om die 75 mm -kanon met twee 12,7 mm -masjiengewere of twee 37 mm -kanonne met 4 x 12,7 mm -masjiengewere te monteer. Hierdie ontwikkelingsvertraging het uiteindelik gelei tot 'n vroeë reeks produksie-B-modelle met 6 x 12,7 mm-masjiengewere en 'n latere produksieblok van B-modelle met 8 x 12,7 mm-masjiengewere, aangesien die produksie van die tipe reeds begin het terwyl die bewapening het gevolg. Die USAAF het die ontwerp op 30 Junie 1943 aanvaar.
Die A-26B-modelreeks het die produksieweergawe van die XA-26B geword, met sy versameling swaar masjiengewere in 'n soliede neus en 'n topsnelheid van 350-355 myl per uur met haar Pratt & Whitney R-2800-27 , -71 of -79 reeks enjins van 2 000 perdekrag. 'N Bemanning van drie het hierdie tipe bestuur en bestaan ​​uit 'n vlieënier, navigator/laaier en kanonnier. Sowat 1,355 B-26B modelreeksvliegtuie is uiteindelik saam met 25 ander vliegtuie vervaardig wat nooit afgelewer is nie. Produksie is behartig by twee Douglas -aanlegte - een in Long Beach, Kalifornië en die ander in Tulsa, Oklahoma.
Hierdie Invader-modelle is uiteindelik gevolg deur 'n A-26C-model met 'n ingeslote neus en 'n bombardierbemande Norden-bomsig, saam met 'n topsnelheidsverhoging tot 370 myl per uur. Dit was meer in ooreenstemming met die toegewyde rolaanvalbomwerpers se rol as die vorige A-26B-modelle, waarvan die forte oor die algemeen met masjiengewere gespan het. A-26C-modelle is gelyktydig saam met A-26B-stelsels gebou. Vroeë A-26C's is gesien met 'n geraamde kajuit, maar dit is later verander na die glaskajuit van 'n soort skulp, wat die reikafstand en nooduitgang van die vliegtuig verbeter het. C-modelle is toegerus met kragtiger enjins in die vorm van 2 x Pratt & Whitney R-2800-enjins van 2 000 perdekrag elk met waterinspuiting. Vlerke is ook versterk om tot 14 x 5 "vuurpyle of 2.000 pond bomme te monteer. Die vlerke is effens verander om 6 x 12.7 mm vleuelgemonteerde masjiengewere te akkommodeer om die gebrek aan pons as gevolg van die verwydering van die neus te vergoed. gemonteer bewapening wat algemeen is vir die B-modelle. 1,091 A-26C modelle is gelewer.
A-26C-modelle het 'n onderskeid geraak om 'hoofskepe' te word vir A-26B-modelle met vaste neus. As hoofskepe sou die A-26C sy teiken registreer en haar bomme laat val, wat die agterste A-26B's aandui om dieselfde te doen. Hierdie metode van bombardemente was alledaags vir vliegtuie in die ligte bombarderingsrol, soos die A-20 Havoc. A-26C-modelle het uiteindelik die spesiaal ontwerpte A-20 Havoc-loodskepe (A-20J's en A-20K's) in hierdie rol vervang.
RB-26B en RB-26C verteenwoordig ongewapende foto-verkenningsmodelle wat onderskeidelik van bestaande B-26B- en B-26C-modelle gewysig is, terwyl afrigter B-26's as TB-26B en TB-26C aangedui is op grond van hul onderskeie lettermodelle. VB-26B het 'n administratiewe rol gedien. Na-oorlogse produksie Invaders sou voortspruit uit die voorgestelde A-26Z-konfigurasie wat beide 'n soliede neus A-26G en 'n glasneus A-26H-model sou bedek het. Dit is nooit vervaardig nie. Die Amerikaanse vloot het 'n paar Douglas Invaders in beperkte rolle gebruik en hulle aangewys as 'n teiken-reeks JD-1. Drone-direkteure was bekend as JD-1D met albei herontwerp in 1962 as onderskeidelik UB-26J en DB-26J. Die YB-26K was 'n hoogs aangepaste B-26B-model, wat die B-26K 'Counter Invader' geword het en uiteindelik weer na die A-26A herontwerp is. Hierdie tweemanvliegtuie het met Pratt & Whitney R-2800-103W-enjins van 2,500 perdekrag met waterinspuiting gevlieg en in die Viëtnam-oorlog gewerk.
Die ontwerp van die A-26 Invader was tipies van 'n ligte bomwerperontwerp in die Tweede Wêreldoorlog. Die romp was vaartbelyn en bevat die kajuit, bombaai en geweerposisies. Die neus op die B-26B was 'n 'soliede' neus met die 6 of 8 x 12.7mm masjiengeweer. Die ingeglasde neus wat op A-26C-modelle gevind is, dui op die gebruik van 'n bombardier/navigator en bomskermkontroles in die plek van die neusgemonteerde gewere. 'N Invader -bemanning van drie bestaan ​​tradisioneel uit die vlieënier, navigator/radio -operateur en skutter, laasgenoemde het dorsale en ventrale geweer torings beman. Die C-model bevat 'n bombardier/navigator-bemanningslid saam met twee neusgemonteerde 12,7 mm-masjiengewere. Die vliegtuigraamwerk was 'n goed saamgestelde struktuur, aangesien dit bekend was dat 'n indringer aansienlike skade aangerig het en steeds haar bemanning na die tuisbasis terugbring. Dit was moontlik om op 'n enkele enjin te vlieg, selfs met 'n volle bomblaas. Die empennage was tradisioneel en het die identifiseerbare afgeronde vertikale vin wat strek vanaf die boonste agterste romp.
Die A-26B Invader het geskitter toe dit by die uitrusting kom. Meer opvallend was die battery van 6 x 12,7 mm (.50 kaliber) swaar masjiengewere (vroeë blok A-26B-modelle) wat almal in die neusbehuizing toegeken is. Later het blok B-26Bs 'n totaal van 8 x 12,7 mm masjiengewere op die neus gehad. Hierdie samestelling het die indringer in staat gestel om verwoestende swaai op vyandelike grondteikens te maak met gewoonlik vernietigende resultate, deur die gekonsentreerde krag van ses tot agt swaar kaliber masjiengewere te kombineer in een fokuspunt van warm lood. Benewens die neusbewapening, is twee 12,7 mm masjiengewere in 'n dorsale barbette gehou, terwyl nog twee in 'n ventrale barbette verskyn. Die ventrale barbette is soms verwyder ten gunste van 'n ekstra brandstofsel. Indringers kan ook 8 x ondervleuelgeweerpeule en 6 x 12,7 mm masjiengewere dra wat aan elke voorkant van die vleuel gemonteer is (drie gewere na 'n kant) saam met blisterhouers aan die romp se kante - alles gekonsentreer in 'n vorentoe -afwaartse posisie. Met 'n enkele uitbarsting van die hele masjiengewere sou die hele vliegtuig gewelddadig agteruit buff, met inagneming van die veiligheid van die bemanning. In totaal kan 'n gegewe A-26 tot 22 x 12,7 mm masjiengewere dra met tot 6 000 rondtes ammunisie.
Die dodelikheid van die Douglas Invader is verder beklemtoon deur die moontlikheid om tussen 4,000 en 8,000lbs interne en eksterne wapens in die vorm van valbomme of 8 tot 14 x 5 "vuurpyle te dra (laasgenoemde is ekstern gehou op agt of veertien ondervliegmasters - die volle 16 vuurpylontplooiing was moontlik in plaas van die valtenks en vlerkbomme) .Dit was eintlik bekend dat indringers groter bomblaaie kon dra as wat dit op die groter Boeing B-17 vliegvestings gevind is. Uithouvermoë kan verleng word met die byvoeging van 165 liter ondervliegtenks, wat die reikwydte van die vliegtuig met tot 300 myl vergroot. C-model Invaders met die ingeslote neus was toegerus met 2 x 12,7 mm masjiengewere in die neus saam met die 2 x 12,7 mm geweerstelsels in elke rewolwer, maar voorwaartse vuurkrag is aangevul met die toevoeging van die 6 x vleuelgemonteerde masjiengewere.
Die aflewerings van die A-26 in die model B-26B het in Augustus 1943 begin en die stelsel het onmiddellik die vinnigste Amerikaanse bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog geword. die Stille Oseaanfront. A-26's is met die vyfde lugmag in die Stille Oseaan-teater in werking gestel en op 23 Junie 1944 hul eerste uitstappie gevlieg. Europese aflewerings het in September 1944 plaasgevind en was saam met die negende lugmag gestasioneer. maande later. Indringers het tot die einde van die oorlog gedien, waarna baie in die naoorlogse wêreld saam met die United States Strategic Air Command en Tactical Air Command gedien het. Die USAF het die "aanval" -aanwysing van die vliegtuig in 1948 laat vaar en die Invader amptelik herontwerp as die B-26 (om nie te verwar met die Tweede Wêreldoorlog nie, Martin B-26 Marauder medium bomwerpers).
Die A-26B en A-26C het uitgebrei gebruik in die komende Koreaanse Oorlog met minstens 37 vliegtuie in die hand op 25 Junie 1950. Elemente van die 3de Bombardement Group (8ste, 13de en 90ste eskader) was enkele van die eerste eenhede wat in aksie in die konflik, begin van die Japannese basisse om teikens op die skiereiland te tref. Later dieselfde jaar het die groepsterkte toegeneem tot 90 vliegtuie. Daar kan op hierdie indringers gereken word om in die donker donker op lae vlakke te werk, oor en om die gevaarlike bergterrein in Korea. Indringers sal erkenning kry aan duisende vyandelike voertuie wat teen die einde van die oorlog vernietig is, met 'n totaal van ongeveer 232 000 vliegure en byna 20 miljoen rondes 12,7 mm ammunisie. Aanvanklik was indringers wat in Japan gestasioneer was, bedoel om 'n dekmantel te bied vir Amerikaanse burgers wat die Suid -Koreaanse hoofstad Seoul ontruim. Maar teen 29 Junie 1950 het die vliegtuig die doelwitte van Noord -Korea direk getref. Die B-26 was 'n onskatbare aanwins vir die ontwrigting van toevoerlyne wat langs bekende paaie loop, waar die indringer die vuur van sy vuurkrag op ongewapende teikens kon bring. Taktiek het verander met operasionele ervaring en invader -spanne het geleer om die bewegende teikens wat hulle in die verlede gesorteer het, met presisie te probeer bombardeer. Indringers het vliegvelde met gelyke ywer geteiken deur hul formidabele bomblaas (insluitend napalm) saam met hul masjiengewere en vuurpyle te gebruik teen die doelwitte van geleenthede. Die A-26 self was 'n sukses in sy nagmissies, alhoewel die vyand ongetwyfeld veerkragtig was en sy routeringspatrone op die grond kon verander in reaksie op Amerikaanse aanvalpatrone.
B-26-vliegtuie sou ook die laaste USAF-vliegtuig wees wat die munisipaliteit in die konflik laat vaar het voor die staking van vyandelikhede. Na die oorlog sou 'n Noord -Koreaanse generaal erken dat die B -26 een van die mees gevreesde wapens van die konflik was - dit was die terroriserende bereik daarvan in die nag op grondteikens. Minstens 7 B-26-eskaders was in die Koreaanse Oorlog gestasioneer, waaronder een RB-26-element. Amerikaanse B-26-modelle is in 1958 tydelik uit diens geneem en dien in streng skakelmissies en personeelvervoerfunksies.
Frankryk het 'n ander invaderoperateur geword deur die USAF te huur in hul Indo-China-konflik van die 1950's. Dit het die nie-amptelike benaming van B-26N en was gebaseer op B-26C-modelle met AI Mk X radarstelsels van ou Meteor NF.11-straal aangedrewe nagvegters. Franse stelsels het hul indringers met geweerpeule en ondervleuel vuurpyle bedryf.
Amerikaanse B-26B-stelsels is weer tot aksie opgeroep, hierdie keer in 1961 met die USAF as taktiese bomwerpers in die beginjare van die Viëtnam-oorlog. President John F. Kennedy se bystandsinisiatief roep die vliegtuig weer in aksie uit die stoorplek en die Invader is aanlyn in verkennings- en aanvalrolle gebring. Hierdie aksie was egter van korte duur, aangesien die stelsels van 1961 tot 1964 geveg het. Vliegtuie wat aan hierdie vroeë optrede deelgeneem het, het eintlik met Suid-Viëtnamese merktekens en onder RB-26-verkenningsaanwysings geveg, maar was ten volle gevegsklaar. Die missies van die vliegtuig het gou gegroei, insluitend begeleiding en noue lugondersteuning, asook tradisionele aanvalrolle. Teen hierdie tyd het die oorlogmoeë B-26's hul ouderdom begin toon. Jare se operasionele gebruik het hul tol op vliegtuie begin eis, aangesien voortdurende werking die algemene veiligheid van die tipe verminder het. Die B-26B is om veiligheidshalwe spoedig uit diens onttrek, aangesien ten minste twee sulke vliegtuie neergestort het weens strukturele mislukking.
In 1963 het minstens 40 B-26-vliegtuie die B-26K "Counter Invader" -model met twee sitplekke geword vir die USAF na die suksesvolle proewe van die YB-26K-program. Die YB-26 beskik oor waterinspuiting Pratt & Whitney R-2800-103W-enjins van 2500 perdekrag, 8 x 12,7 mm neusmasjiengewere, 6 x 12,7 mm vleuelmasjiengewere met eksterne pilare vir tot 8,000 pond weermag, 'n interne kapasiteit van 4000 lbs en dubbele stuurkajuitkontroles met opgedateerde lugvaartkunde.
Met die wysiging wat deur On Mark Engineering Company hanteer is, het hierdie vliegtuie in produksievorm verskyn met Pratt & Whitney R-2800-52W-enjins met waterinspuiting, omkeerbare propellers, versterkte vlerke met aangepaste vleuelklappe, herboude stertgedeelte met groter roer en vlerkpunt-brandstoftenks vir verhoogde uithouvermoë. Boonop het hierdie B-26K-modelle hul masjiengewere met 'n vleuel van 6 x 12,7 mm verwyder, maar die formidabele formasie van 8 x 12,7 mm in die soliede neusbehoud behou. Hierdie indringers, net soos hul Koreaanse broers, is aangekla van ontwrigting van vyandelike toevoerlyne. In 1966 is hierdie B-26K-modelle nou amptelik herontwerp as A-26A. in Counter Invaders bedryf tot in 1969 in Suidoos -Asië voor die uittrede uit die USAF. Teen hierdie tyd is die rol van die A-26A ingehaal deur die kanonbelaaide Lockheed AC-130 Hercules-gewerskepe onder ander meer bekwame vliegtuie. Die produksie van die B-26K/A-26A het tussen 1963 en 1964 plaasgevind teen 'n koste van $ 577,000.
Die finale A-26 is in 1969 uit diens geneem en die hele lyn is teen 1972 uit diens geneem. Sowat 2 452 Indringers is vervaardig. Altesaam 18 verskillende lande het die indringer tegelyk bedryf in burgerlike en militêre gedaante.
A-26's het ook diens gedoen by die US Air National Guard-eenhede, en was van die laaste Amerikaanse gebruikers van die vliegtuig. ANG-eenhede het hul indringers in die naoorlogse jare ontvang. Dit is skielik laat vaar aan die begin van die Korea-konflik, aangesien B-26's weer vir oorlog bestem was. Met die vordering van die straaltydperk en die einde van die Koreaanse oorlog, het A-26-aflewerings aan die ANG voortgegaan wat die tipe gedurende die 1950's bedryf het. Die B-26 sou sy laaste merkbare ANG-voorkoms vroeg in 1970 as 'n omskepte personeelvervoer sien.
Die Douglas A-26/B-26 het 'n baie lang en produktiewe lewensduur geleef, gegewe haar oorsprong in 'n vereiste van die Tweede Wêreldoorlog. Die indringer het nie net aan die konflik deelgeneem nie, maar ook 'n langdurige gebruik en 'n onnatuurlike lang lewe vir 'n bomwerper in die daaropvolgende Koreaanse en Viëtnam -oorloë. Die indringer het in elk geval baie van die eienskappe behou wat haar bemanning bewonder het - spoed, oorlewing en aanstootlike vuurkrag. Die stelsel het dekades lank sedert die aanvang daarvan bestaan, en het haar stryd bewys in konflikte wat die meeste ander masjiene in die lug getoets het - wat die fabelagtige Invader met vlieënde kleure laat verbygaan het.
XA-26 41-19504, die Invader-prototipe, is die eerste keer op 10 Julie 1942 in die lug. Hierdie vliegtuig het die neus van die geprojekteerde A-26C-bomwerpervariant. Die A-26A nagvegter sou 'n radar in die neus gehad het, met vier 20 mm kanon in 'n ventrale pak.
Vir aanvalopdragte het die A-26B ses 12,7 mm (0,50 cal) masjiengewere in sy neus, afstandbeheerde dorsale en ventrale torings, elk met twee 12,7 mm masjiengewere, en tot 10 meer in ondervleugel en onder romp pakke.
Die nagvegter is gekanselleer, maar die A-26B- en A-26C-modelle is in produksie gehaas. Die eerste indringers in die geveg was vier A-26B's wat in Nieu-Guinee gebruik is, waar die vliegtuig ongewild geblyk het op lae vlakke. Dit is duidelik dat al die 'goggas' van die tipe nog nie uitgestryk moes word nie.
In September 1944 het die 553ste Bomb Squadron in Great Dunmow, Engeland, 18 masjiene ontvang. Hulle resultate was meer belowend. Uiteindelik is 11 567 missies gevlieg, wat 18 344 ton (18 054 ton) bomme gelewer het. Een vliegtuig is selfs gekrediteer met 'n waarskynlike 'doodmaak' van 'n Me 262 -straaljagter.
In die Stille Oseaan was lug -tot -grond -aanvalle en bestrydings teen versending tipies. Drie USAAF-bomgroepe het A-26's gebruik teen teikens in Okinawa, Formosa en A-26's op die vasteland van Japan was aktief naby Nagasaki toe die tweede A-bom op 9 Augustus 1945 laat val is.
Die Douglas A-26 Invader, miskien beter bekend vir sy na-oorlogse bedrywighede, het eers in September 1944 in die Europese en Stille teaters van die Tweede Wêreldoorlog gedien. Die A-26 was ontwerp deur ED Heinemann om die A-20 Havoc te vervang, maar was baie soortgelyk na die Havoc in konfigurasie. Die rolle van bomwerper, nagvegter en grondaanvalvliegtuie is vir die tipe in die vooruitsig gestel, maar produksievliegtuie is bestel vir lug tot grond.
Die New England Air Museum is die tuiste van 'n gedenkteken vir die 416ste bomgroep (lig). Die 416ste het tydens die Tweede Wêreldoorlog die A-26 "Invader" in Europa gevlieg.
Die museum se A-26, genaamd die "Reida Rae", het tydens die Tweede Wêreldoorlog met die 416ste gevlieg nadat dit in 1944 aan die Amerikaanse lugmag gegee is. Die vliegtuig het meer as dertig gevegsopdragte saam met die groep gevlieg. Nadat hy van hande verwissel het en uiteindelik in Stratford, CT, verlaat is, het die museum die vliegtuig in 1971 aangeskaf.
Die herstel begin in 2003. Daar is besluit dat die uitstallings rondom die vliegtuig op die 416ste bomgroep (lig) sou fokus en as 'n gedenkteken vir die groep sou dien. Die herstel is in 2012 onder bemanningshoof Carl Sgamboti voltooi. Die New England Air Museum het baie reünies aangebied vir die 416ste veterane en hul gesinne, waarin baie van die oorspronklike bemanning van die "Reida Rae" die wonderlike herstel van die vliegtuie wat hulle al die jare gelede gevlieg het, kon sien. NEAM -dosente vertel graag die verhale van die "Reida Rae" en hou die geskiedenis van die vliegtuig en die bomgroep lewendig vir die besoekers wat deur die museum kom.
Lede van die 416ste bomgroep (lig) herenig vir die toewyding van die A-26, 2011
Die Douglas A-26 Invader (aangewys as B-26 tussen 1948 en 1965) is 'n Amerikaanse tweemotorige ligte bomwerper en grondaanvalvliegtuig. Die Invader is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Douglas Aircraft Company gebou, en het tydens verskeie groot konflikte in die Koue Oorlog ook diens ondergaan. 'N Beperkte aantal hoogs aangepaste Amerikaanse lugmagvliegtuie het tot 1969 in Suidoos -Asië gedien. Dit was 'n vinnige vliegtuig wat 'n groot bomlading kon dra. 'N Reeks gewere kan aangebring word om 'n formidabele grondaanvalvliegtuig te vervaardig.
'N Herbenaming van die tipe van A-26 tot B-26 het tot verwarring gelei met die Martin B-26 Marauder, wat die eerste keer in November 1940 gevlieg het, sowat 20 maande voor die eerste ontwerp van die Douglas-ontwerp. Alhoewel albei tipes aangedryf word deur die wyd gebruikte Pratt & amp; Whitney R-2800 Double Wasp-agtien-silinder, dubbelry-radiale enjin, was hulle heeltemal anders en het hulle verskillende ontwerpe. Die Martin-bomwerper het sy oorsprong in 1939, met meer as twee keer soveel Marauders (byna 5.300) vervaardig in vergelyking met die Douglas -ontwerp.
Die A-26's het einde September 1944 in Europa begin aankom vir toewysing aan die negende lugmag. Die aanvanklike ontplooiing behels 18 vliegtuie en spanne wat aan die 553d -eskader van die 386ste bomgroep toegewys is. Hierdie eenheid het sy eerste missie op 6 September 1944 gevlieg. Geen vliegtuie het verlore gegaan tydens die agt toetsmissies nie, en die negende lugmag het aangekondig dat hulle al sy A-20's en B-26's met die A-26 Invader wou vervang.
Die eerste groep wat ten volle oorgeskakel het na die A-26B was die 416ste Bombardement Group waarmee hy op 17 November geveg het, en die 409th Bombardment Group, waarvan die A-26's einde November in werking getree het. As gevolg van 'n tekort aan A-26C-variante, het die groepe 'n gekombineerde A-20/A-26-eenheid gevlieg totdat aflewerings van die glasneus-weergawe ingehaal het. Benewens bombardemente en stroping, is taktiese verkennings- en nag -interdikasie -missies suksesvol uitgevoer. In teenstelling met die in die Stille Oseaan gebaseerde eenhede, is die A-26 goed ontvang deur vlieëniers en bemanning, en teen 1945 het die 9de AF 11,567 missies gevlieg, 18,054 ton bomme laat val en sewe bevestigde kills aangeteken terwyl 67 vliegtuie verloor is.
In Italië het die Twaalfde Lugmag se 47ste bomgroep ook die A-26 ontvang, wat in Januarie 1945 begin het. Italië.
Wat het die A-26 ETO Combat Evaluation met die 416ste bomgroep te doen?
Die Douglas A-26 Invader-vliegtuig is deur die A-26 ETO Combat Evaluation Project Squadron aan die European Theatre of Operations (ETO) voorgestel. Hierdie mans het gedurende September maand 1944 Invader-vliegtuie op agt Combat Missions gevlieg om die geskiktheid van die A-26 in werklike gevegsituasies te evalueer en te bepaal. Na hierdie suksesvolle missies, het die A-26 ETO Combat Evaluation Project Squadron en gepaardgaande mobiele opleidingseenhede verhuis na Stasie A-55, Melun, Frankryk om die 416ste bomgroep op die Invader in Oktober 1944 op te lei, daarna na die 409e en 410e Douglas A-20 Havoc Bomb Groups, gevolg deur die European Martin B-26 Maurader Groups.
Baie van hierdie Project Squadron -personeellede het daarna by die 416ste BG aangesluit. Alhoewel baie van die Project Squadron-vliegtuie in die 416ste BG A-20 tot A-26 oorgangsoefening gebruik is, het nie een aan die daaropvolgende 416th Combat Missions deelgeneem nie.
Die "Geskiedenis van die vliegtuig A-26" bevat verskeie belangrike dokumente wat verband hou met die beplanning en suksesvolle uitvoering van die Combat Evaluation van die A-26 Invader in die ETO.
Een van hierdie dokumente (#64) is op 18 Mei 1944 "Memorandum vir adjunkhoof van die lugpersoneel (brigadier-generaal Timberlake)", "Onderwerp: Inleiding van A-26-vliegtuie aan die Europese teater". Hierdie memorandum bevat 'n uiteensetting van die versoeke om agtien (18) A-26's (deel van 1/3 bombardier (glas) neus (A-26C), 2/3 geweer (soliede) neus (A-26B)) en 18 opgeleide spanne gereed vir vertrek teen 1 Augustus 1944. Kolonel John R. Kelly is die projekbeampte vir hierdie beweging aangewys om die projek te monitor en saam met die vliegtuie oorsee te gaan. Die memorandum merk verder op dat 'n oorspronklike idee om die 18 A -26's deur die lugvervoerkommando na die ETO te laat vervoer, vertragings in die evaluering van bestryding sou veroorsaak omdat dit twee afsonderlike opleidingsperiodes sou verg - een vir die bemanning van die lugvervoerkommando om die vliegtuig te vervoer (sedert hulle was nog nie bekend met die A-26 nie), die tweede vir die B-26-gevegspanne wat reeds in die teater was. 'N Beter plan was om ervare tweemotorige vliegtuiginstrukteurvlieëniers wat tans in die Verenigde State was, vinnig op te lei voor die beplande vertrek op 1 Augustus 1944, om die A-26's na Engeland te laat ry, die bestrydingsevalueringsopdragte te vlieg en dan te help met die omskakeling. program van die groepe wat reeds in Europa was.
In afdeling 3 van hierdie memorandum word die planne vir die daaropvolgende uiteengesit "Omskakeling van B-26-groepe in die Verenigde Koninkryk na A-26-tipe vliegtuie", insluitend paragraaf 3.a soos volg: "Vier (4) A-26 mobiele opleidingseenhede, bestaande uit nege (9) tot elf (11) instrukteurs en volledige mockups, torings, waarnemingsstasies, rekenaars, hidrouliese stelsels, ens., Is onderweg na die Verenigde Koninkryk vier (4) A-26-vliegtuie wat aan een groep toegewys moet word totdat die grondpersoneel omgeskakel is, waarna dit saam met die mobiele opleidingseenheid na die volgende groep oorgeplaas moet word. ".
Hierdie memorandum het waarskynlik die aanvang van spesiale bestellings nr. 205, projek 3AF JY 30 klas TM 0725 veroorsaak, wat die 18 spanne tot die A-26 ETO Combat Evaluation Project Squadron gevorm het. [Roeder, p13]
Die meeste mans van die Project Squadron het met hul A-26 opleiding Mei tot Julie 1944 in die VSA begin met die 335ste Bombardment Group (Medium), 'n Martin B-26 Marauder-gevegspan Operational Training Unit (OTU) oorgangskool by Barksdale Field, Louisiana . Byvoorbeeld, Mei, Junie en Julie 1944 Individuele vlugrekords vir luitenant John A. Buskirk, 'n vlieënier van die Project Squadron, toon sy intensiewe A-26-opleidingsure. Additional training documents are available on the Jack Buskirk Photo and Document Collection page.