My liefde vir die postfundamentele verstaan van teologie is ook voortspruitend uit 'n persoonlike verhaal. In 'n ander artikel (2004) het ek geskryf oor my verbintenis met Prof. Wentzel van Huyssteen van die Princeton Theological Seminary. Die postfundamentele verstaan van teologie het my gebring by 'n breekbare en tog ook veilige ruimte van ekwilibrium, omdat dit die moontlikheid fasiliteer van 'n betekenisvolle verbintenis tussen my lewensverhaal en tradisies van teologiese verstaan. 'n Verbintenis tussen 'n baie plaaslike ('local') en spesifieke konteks en 'n lang tradisie van teologiese verstaan wat ook aan my deur baie geslagte heen oorgedra is. Hierdie verstaan wat 'n nuwe paradigma so verwoord dat dit steeds die tradisie van verstaan integreer, het dit vir my moontlik gemaak om myself van die gekanoniseerde dogmas van die kerk te differensieer en om 'n ekwilibrium in 'n 'always-becoming, dynamic theology' te vind (Müller 2009, 2011b).
Dit is juis hierdie idee om 'n ekwilibrium tussen twee wêrelde te vind en die bedryf van teologie tussen-in wat 'n raakpunt tussen my en Theuns Dreyer se verhale bied.
Theuns Dreyer is 'n kerkman. Dit is prysenswaardig dat hy 'n akademiese teoloog kon wees en bly en nogtans ook 'n leier en funksionaris van sy kerk. Die gevaar is egter dat juis sy kerklike betrokkenheid so oorheersend kan wees dat sy eie persoonlike verhaal daaragter verdwyn. Dan kry die verhaal van die groep voorrang en word hy met sy eie 'klein' verhaaltjie bloot 'n verlengstuk daarvan.
Die Afrikaanse kerkgemeenskap funksioneer sterk korporatief. Veral in 'n relatief klein kerkgenootskap, soos die NHKA, waarin Dreyer 'n leiersfiguur is, is die korporatiewe kultuur waarskynlik nog meer oorheersend. Dit is een vir almal en almal vir een. Die groep en die groep se belange kry voorkeur. Jacobs (2003) beskryf hierdie proses soos volg: