Kort na hy weg is, kom generaal Liebenberg daar aan, vra haastig na Danie en gee aan Marietjie ’n brief wat sy baie veilig moes bewaar, om aan Danie te gee.
Sy steek dit toe voor in haar bloes. Nie lank daarna nie daag Kappie op, drink sy koffie, lees die brief en skeur dit in fyn stukkies, terwyl Marietjie se suster vir hom ’n roset (kokardetjie) van vierkleurlint aansteek.
Hy en sy adjudant Nel ry toe om die koppie, waar sy dood feitlik vir hom sit en wag het. Nel hou hul perde skuil. agter ’n bos aan die noordoostekant, terwyl Danie die koppie vinnig uitklim, om die koms van die Engelse leër vandaar waar te neem.
Toe Danie op die koppie kom, gewaar hy dat daar aI ’n half dosyn of meer wagte en skerpskutters tussen die rotse en bosse is. Danie was ’n uithaler skut, en sonder om te aarsel, het hy hom skuil gehou en blitsvinnig begin skiet. Tant Gerrie beweer dat hy onder ’n boompie agter ’n rots gestaan of gelê en skiet het. Sy het ’n foto van die boompie aan Monument Hoërskool, Krugersdorp, gegee.
Uit die gegewe getuienis, ook van ander mense, wil dit voorkom of hy drie van die spioene daar en dan doodgeskiet het en nog vier so gewond het dat hulle nie verder kon skiet nie. Een hoë offisier is deur Danie ’n kopskoot gegee. Die soldate het hom later afgebring en op ’n bed in die vrykamer van die Wolfaardts neergelê, waar hy later gesterf het.
Later ondersoek die volgende dag deur die Wolfaardts, Pienaars en andere mense het die vermoede laat ontstaan dat Danie óf deur ’n stuk bom óf ’n stuk rots getref is. Die rots waaragter hy gelê of gestaan het, was baie duidelik deur ’n liddietbom getref en stukke rots en bomskerwe het oral rond gelê. Paul sê een driekantige stuk klip was heeltemal volbloed. Tant Gerrie sê sy het nog een van die bomskerwe opgetel en ’n tyd lank bewaar. Van die Wolfaardts is later ’n stuk verkry wat op die voornoemde rots vasgesit is, toe die Danie Theron-monument daar opgerig is, maar ’n skurk het dit daar afgesteel. Paul het aan die Potchefstroomse Museum die punt van ’n skrapnel gegee, wat hulle daar opgetel het. Sy vader het ook ’n liddietdop daar opgetel waarin hulle altyd sout gestamp het. Dit het met hul trek van die plaas af ongelukkig verlore geraak. Hoe jammer tog!
Hy was toegewerk in ’n kakiekombers. Die het hulle oopgesny, en toe gesien dat die eenkant van sy voorkop oopgekloof was, asof dit deur ’n sabel, bom- of klipskerf getref was. Hul het verder af gevoel of daar nie meer wonde was nie, maar kon niks meer kry nie as stukkende en kneusplekke aan sy gesig, skouer en bors. Hy is deur almal herken aan sy spitsbaardjie, hoed, klere en veral die vierkleurroset wat nog aan sy baadjie was, maar vol bloed.
Die bloedbevlekte vierkleurroset is op sy bors gesit en ook ’n gedig, moontlik die gedig gemaak deur Jack Hindon, wat die dapperheid van die T.V.K. (Theron Verkenningskorps) besing.
Oom Thys (Tant Maraai, sê oom Piet Davidtsz) het die lyksrede gehou en ’n Rus het in sy eie taal met ’n bewoë stem gepraat, terwyl trane oor sy wange loop. Agt van sy manskappe, vier aan elke kant, het oorkruis oor die graf geskiet en so ’n laaste eer aan hul onvergeetlike leier betoon.
Hierdie belofte van die T.V.K. is getrou nagekom. Op 10 Maart 1903, nog nie ’n jaar na die vrede nie, is sy kis naas die van sy beminde Hannie begrawe. Die opnuut aangewakkerde verering van hul ontslape leier het die doodverarmde baasverkenner daar en dan laat besluit om die verenigde graffies te versier met ’n waardige gedenkteken.
Op 28 Desember 1907 het generaals Botha en Smuts en nog 500-800 bewonderaars waaronder sy oorlewende Korpslede en selfs baie Engelse was, ’n 15 vt. hoë granietmonument as ’n verdere huldeblyk van sy vererende strydmakkers en ’n verenigde Suid-Afrikaanse volk onthul.