'n Plek van herinneringe – toortsie.com
'n Plek van herinneringe
September 29, 2015 September 29, 2015 ~ Kameel
Scrapydo se toeka-tokkel: Herinneringe/Kuier
Daar was 'n huis, met 'n groot erf vol koeltebome in Randburg, wat vir 53 jaar 'n groot rol in ons lewens gespeel het. Ek het op sestienjarige ouderdom saam met my ouers, grootouers, my ousus en broer daar gaan bly. Min het ek toe geweet hoeveel dinge hom op daardie erf, en tussen daardie mure sou afspeel.
Dit is hierheen waar ek Deslyn geneem het die dag toe sy as vreemdeling by my ingehaak, en my haar vriendin gemaak het. In my kamer het ons gesels, musiek gespeel, leer "jive," en drome gedroom.
My ousus is uit die huis getroud, en my swaer het sy intrek by ons geneem. 'n Jaar later is hulle dogtertjie gebore, en daar is 'n band tussen my en die nuwe mensie gesmee wat vandag nog standhou. Sy sou wel later jare sê dat ek haar ma moes gewees het omdat ons mekaar so goed verstaan.
Die huis het my eerste kêrel op sy rooi motorfiets, en noupyp broek op die erf "verwelkom." Die verwelkoming was nie baie vriendelik nie, en my pa het 'n einde aan die verhouding gemaak. Voor die groot skeiding en baie trane, het Jannie my darem 'n paar keer ordentlik gesoen.
My ouers het 'n nuwe huis laat bou, en my ousus en swaer het die ou huis oorgeneem, en deur die jare 'n klompie veranderinge aangebring. Daar is vir hulle nog vier kinders gebore, dus was dit 'n huis van lewe. Die huis en sy erf was nog net so deel van ons lewens ook. Hier is elke makietie gehou. Die enigste een wat ek nie geniet het nie is die dag met my en Andrè se troue. Daardie aand was die huis vol mense met goeie bedoelings, maar my hart het swaar in my binneste geklop. Wat vir my uitstaan van daardie aand was die swartkopman met sy skreeupers pak klere, en pers skoene aan. Hy was 'n familielid van Andrè – ryk soos ek kon verstaan – maar hy het soos 'n seer duim uitgestaan tussen my ouers en hul pruutse vriende.
Dit was op daardie stuk grond wat Andrè die vyfjarige Marlè afgelaai het om by my en Ken te kom bly. Die blondekop dogtertjie met haar blou oë wat uit my gebore is, maar wie ek nie geken het nie. Jare later was dit ook hier waar ek my twee seuns na twaalf jaar weer gesien het. Ons het onder die koeltebome op die gras gesit, en gesels, en drade uit die verlede probeer optel.
Die erf het ook vir 'n paar jaar as wegbreekplek vir ons as gesin gedien. Vir twee weke in Desember het ons die karavaan en tente in die verste hoek van die erf opgeslaan, en daar is gekuier. Dit het krioel van kinders, wat geswem, trampoline gespring, en fietsgery het . Kom Kersfees, het die familie en vriende by die karavaan kom kuier, en my sus se huis het skoongebly.
Met my eie kinders amper almal uit die huis uit, het ek vir agt maande by my sus gaan bly om fotografiese kursusse by te woon. Die baba van my tienertyd, was nou 'n volwasse vrou wat in een van die woonstelle gebly het wat my swaer op die erf laat bou het. Vele nagte het ek daar by haar gesit terwyl sy skilder. Ons het gesels; oor die paaie wat die lewe met ons geloop het gewonder, en met tye trane afgevee, maar ook baie gelag.
My ouers se tagtigste verjaarsdae is daar gefier. Ek was toe fotograaf en het die geleenthede deur my lens belewe. In 'n mate is ek spyt dat ek nie saam met 'n leeftyd se vriende, en familie gekuier het nie. Niggies, en nefies wat ek as kind laas gesien het.
Dit is onmoontlik om die lewe wat homself op daardie erf afgespeel het alles te verwoord. Soos ek hier tik flits, gesigte, en nogmaals gesigte by my verby. Soveel gesels, soveel lag, soveel trane, soveel lewe.
En toe kry my ousus 'n ligte beroerte aanval. In vyf jaar sien ons die flinke vrou agteruitgaan, en dit raak duidelik dat sy nie meer die groot huis kan hanteer nie. Ons gaan kuier vir die laaste keer daar, en ek neem fotos van jare se bekende dinge. "Dit sal nooit weer dieselfde wees nie," sê ek vir Ken toe ons wegry. Vreemdes gaan nou op die geliefde grond bly.
My sus se een seun is 'n ontwikkelaar, en hy laat nie gras onder sy voete groei nie. Die huis word herskep in vyf woonstelle. Kenneth ons kunstenaarseun het gaan kyk. "Dit is pragtige woonstelle," sê hy, "maar daar is niks herkenbaars aan die plek nie, en as ek mamma is bly ek daar weg, dit is hartseer om te sien."
Herinneringe bly, en daarvoor is ek dankbaar.
‹ PreviousToorts se Toeka Tokkel oor Herinneringe
Next ›Die regpak
23 thoughts on "'n Plek van herinneringe"
September 29, 2015 om 9:37 nm
Sjoe, 'n paar leeftye tussen daardie mure – wat nou nie meer bestaan nie. Soos jy sê, gelukkig bly die herinneringe.
September 30, 2015 om 7:39 vm
Yep, kinders sien grootword, trou, en hulle kinders sien rondhardloop, en grootword daar. Mooi herinneringe.
September 29, 2015 om 10:12 nm
Mooi herinneringe van 'n vol en vrolike lewe.
September 30, 2015 om 7:54 vm
Baie lewe. Lag sommer nou toe ek dink aan my sus se dogter se troue op die erf. Daar was 'n hawaiise kroeg met vrugte wat al om die kroeg gehang het. Chanté, toe seker so ses jaar oud kom sit ewe verontwaardig 'n coke voor my neer. "Ek het 'n piesang by die kroeg bestel, toe gee hulle my 'n coke," sê sy.
September 30, 2015 om 7:57 vm
Ai toggie! 🙂
September 30, 2015 om 1:50 vm
Baie mooi geskryf, ek kan voel hoe daar gelewe is.
September 30, 2015 om 7:56 vm
Dankie vir die lees Christina. Ja 'n plek van liefde en baie lewe. Mooi dag vir jou 🙂
September 30, 2015 om 12:49 nm
Sjoe Kameel – sommige dinge is so nostalgies … diep. Sou meer vrae wou vra , maar pragtig geskryf met goeie en slegte herinneringe.
September 30, 2015 om 2:31 nm
Dankie Spokie. Ja, ons ou lewe lewer nie net goeie herinnering op nie…. maar die geheel is wat ons die mens gemaak het wie ons is. Jy mag maar vrae vra 🙂
September 30, 2015 om 7:29 nm
Jy vertel so lekker ek is skoon spyt toe dit p
September 30, 2015 om 9:20 nm
Bly as jy dit geniet het. Daar was nog baie dinge op daardie erf, soos my sus se twee dogters se troues, o en die vreeslike middag toe my ander sus se baba wat net kon kruip vir dood uit die swembad deur die tuinjong gehaal is….. Hi laat ek nou ophou en nag sê. Lekker slaap.
Oktober 1, 2015 om 6:59 nm
Jy moet meer vir ons skryf want jy mag maar!
September 30, 2015 om 8:56 nm
Baie meisies het 'n spesiale tannie in hulle lewe. Die meisie en die tannie is bevoorreg, want dis 'n kosbare verhouding.
September 30, 2015 om 9:25 nm
Dit is 'n lekker verhouding want ons is baie dieselfde. Ek sou nie omgegee het vir 'n tannie wat ek al my geheime mee kon deel toe ek jonger was nie. Maar daardie jare het niemand mos met niemand oor die diep dinge van die lewe gesels nie.
Oktober 1, 2015 om 12:30 vm
Dis nou pragtige herinneringe. My pa en nou ek self ook sê altyd : alles kan van jou weggeneem word maar jou hirinneringe sal altyd joune bly en by wees ook. Dit is lekker om terug te dink aan die lief en leed van so n familie-huis. Dankie vir die deel van jou kosbare gedagtes.
Oktober 1, 2015 om 8:36 vm
Dit was lekker om so terug te dink en die vele gesigte, en dinge wat hom daar afgespeel het te onthou. Ek wonder as 'n mens wyser was in jou jongdae, en besef het jy maak herinneringe, mens anderste sou lewe? Sommer 'n gedagte wat by my opgekom het. Mooi dagvir jou 🙂
Oktober 1, 2015 om 9:46 vm
Dis nogal iets om oor te wonder! Jy moet ook ooi bly! Is Jakarandas al in blom?
Oktober 1, 2015 om 9:58 vm
Hulle begin. Sal seker oor so 'n week of wat 'n fees vir die oog wees.6
Oktober 1, 2015 om 10:30 vm
Hier is die kersiebome besig om the wil blom. Wraggies verwag hul weer sneeu tot hoogte 600m in Suid Eiland dus ons kry koue ook hier(hopelik nie sneeu ook nie)
Oktober 1, 2015 om 4:02 nm
Jy moet asb fotos van kersiebome opsit 🙂 Dit is as jy nie alreeds het nie. Waaaaaar trek julle nou met julle seisoene? Weet nooit waar in jaar trek julle nie.