18, 19. Wat het in die dieptes van die see met Jona gebeur, watter soort wese was daarby betrokke, en wie was agter hierdie gebeure? (Sien ook die voetnoot.)
18 Maar wag! Iets het naby hom beweeg—’n ontsaglike, donker voorwerp, ’n lewende wese. Dit het skielik dreigend nader gekom. ’n Groot mond het oopgegaan, oor hom toegegaan en hom ingesluk!
Jehovah “het ’n groot vis beskik om Jona in te sluk”
19 Dit is sekerlik klaarpraat met hom. Maar Jona het iets verbasends besef. Hy het nog gelewe! Hy is nie verbrysel, verteer of selfs versmoor nie. Nee, hy het nog asemgehaal, al is hy in wat in werklikheid sy graf moes gewees het. Jona is stadigaan met ontsag vervul. Dit was ongetwyfeld sy God, Jehovah, wat ‘’n groot vis beskik het om Jona in te sluk’.*—Jona 1:17.
20. Wat kan ons oor Jona leer uit die gebed wat hy in die groot vis gedoen het?
20 Minute het verloop, en toe ure. Daar, in die diepste duisternis waarin hy al ooit was, het Jona sy gedagtes agtermekaar gekry en tot Jehovah God gebid. Sy gebed, wat in sy geheel in die tweede hoofstuk van Jona opgeteken is, is insiggewend. Dit toon dat Jona ’n uitgebreide kennis van die Skrif gehad het, want dit verwys dikwels na die Psalms. Dit openbaar ook ’n hartverblydende eienskap: dankbaarheid. Jona het afgesluit: “Wat my betref, met die stem van danksegging sal ek offerandes aan u bring. Wat ek plegtig belowe het, sal ek betaal. Redding behoort aan Jehovah.”—Jona 2:9.
21. Wat het Jona oor redding geleer, en watter waardevolle les kan ons in gedagte hou?
21 Daar, op die onwaarskynlikste plek—die “ingewande van die vis”—het Jona geleer dat Jehovah aan enigiemand, op enige plek en te eniger tyd redding kan verskaf. Selfs daar het Jehovah sy verontruste kneg gevind en gered (Jona 1:17). Slegs Jehovah kan ’n man drie dae en drie nagte lank in die maag van ’n groot vis lewend en gesond hou. Dit is vandag vir ons goed om te onthou dat Jehovah ‘die God is in wie se hand jou asem is’ (Dan. 5:23). Ons het elke asemteug, ons hele bestaan, aan hom te danke. Is ons dankbaar daarvoor? Is ons dan nie gehoorsaamheid aan Jehovah verskuldig nie?
22, 23. (a) Hoe is Jona se dankbaarheid kort voor lank op die proef gestel? (b) Wat kan ons by Jona leer aangaande die foute wat ons maak?
22 Wat van Jona? Het hy geleer om sy dankbaarheid teenoor Jehovah te toon deur middel van gehoorsaamheid? Ja, hy het. Ná drie dae en drie nagte het die vis Jona tot by die strand gebring en “Jona op die droë grond uitgebraak” (Jona 2:10). Dink net—dit was op die ou end nie eens vir Jona nodig om strand toe te swem nie! Hy moes natuurlik sy weg van daardie strand af vind, waar dit ook al was. Maar kort voor lank is sy dankbare gees op die proef gestel. Jona 3:1, 2 sê: “Toe het die woord van Jehovah die tweede keer tot Jona gekom en gesê: ‘Staan op, gaan na Nineve, die groot stad, en verkondig daaraan die boodskap wat ek vir jou sê.’” Wat sou Jona doen?
Toe die Hebreeuse woord vir “vis” in Grieks vertaal is, is dit weergegee met “seemonster” of “reusagtige vis”. Hoewel daar geen manier is om vas te stel presies watter soort seedier dit was nie, is daar al in die Middellandse See haaie opgemerk wat groot genoeg is om ’n mens heel in te sluk. Op ander plekke is daar veel groter haaie; die walvishaai kan tot 15 meter lank word—moontlik selfs langer!