Asemhaling - oorsake, behandeling en effektiewe huismiddels - Long - 2021
Dyspnoe - kortasem en asemhalingsprobleme
Normale, ongehinderde asemhaling is vanselfsprekend vir ons, so ons mors nie groot gedagtes daaroor in ons alledaagse lewe nie. Dit is juis hierdie feit wat veroorsaak dat kortasemigheid (asemhaling) deur diegene wat geraak word, as 'n baie drastiese simptoom waargeneem word. Iets wat eintlik outomaties loop, hou skielik op. Dit lei onvermydelik tot angstige of selfs paniekerige gevoelens. Lyers praat van die feit dat dit letterlik "hul keel toemaak" en dat hulle 'n werklike vrees vir die dood ervaar as hulle skielik nie meer vrylik kan asemhaal nie. Voordat die werklike tekort aan lug ontstaan, is daar egter dikwels eerste tekens dat 'n ernstige asemhalingsprobleem ontwikkel. Die kuns hier is slegs om die tekens van die tyd korrek te interpreteer.
Asemhaling in die mediese terminologie genoem word, is die gevoel van asemhaling 'n goeie gevoel van asemhaling. Volgens die definisie van die American Thoracic Society kan hierdie gevoel ook beskryf word as "subjektiewe ervaring van asemhalingsprobleme, wat bestaan ​​uit kwalitatief verskillende sensasies van verskillende intensiteit". Hierdie subjektiewe ervaring is te danke aan aanhoudende kortasemheid, wat op die lange duur nie in die liggaam se suurstofbehoeftes kan voorsien nie. As gevolg hiervan is die waardes van die bloedgasse suurstof (CO²) en koolstofdioksied (O²) massief buite balans. Die respiratoriese aandrywing, wat verantwoordelik is vir die regulering van die twee bloedgasse, reageer dienooreenkomstig met die alarmsein van kortasem.
Die presiese meganisme wat lei tot die waarneming van kortasem is skaars medies ondersoek. Daar word egter aanvaar dat die area van die brein wat verantwoordelik is vir asemhaling, die asemhalingsentrum, hier 'n deurslaggewende rol speel. Soos sommige mense sou dink, is dit nie naby die longe nie, maar wel in die langwerpige medulla (medulla oblongata), wat op sy beurt deel vorm van die breinstam (truncus cerebri). As 'n skakel tussen die brein en rugmurg, vervul die breinstam verskeie belangrike take op die gebied van liggaamsfunksies. Benewens asemhaling, is veral die langwerpige murg ook verantwoordelik vir die sluk, hoes, nies, verstikking of braking van reflekse. Daarbenewens is selfs die kardiovaskulêre funksie gebaseer op die uitgebreide murg.
Al hierdie funksies word beheer deur die retikulêre vorming (formatio reticularis) in die breinstam. 'N Netwerk senuweeselle wat dien as 'n stroombaan vir breinstamfunksies. Die serebrale korteks (cortex cerebri) het egter ook 'n deurslaggewende invloed op die funksionele eenhede hierbo genoem. Dit blyk dat 'n studie deur die Universiteit van Hamburg beslissende bewyse gevind het vir die ontwikkeling van kortasem as gevolg van versteurde breinstamfunksies. Die verantwoordelike wetenskaplikes het bevind dat die beskadiging van 'n sekere gedeelte van die serebrale korteks, die sogenaamde eilandkorteks (korteks insularis), die gevoel van asemhaling verminder. Hieruit kan die gevolgtrekking gekom word dat die bas van die eiland in 'n gesonde toestand verband hou met die ontwikkeling van dyspier.
Daar is ook 'n groot aantal faktore wat kortasemheid bevorder. Die belangrikste is:
fisiologiese faktore en
Sielkundige en fisiologiese faktore is die belangrikste oorsake
Asemhaling kom veral voor in die konteks van sielkundige stres. Aanvanklik aktiveer die spanningsstelsel verskillende meganismes, waarvan sommige evolusionêr is, wat die liggaam op hul hoede stel deur die veg- of vlugmetode op te roep wat eens noodsaaklik was vir die voortbestaan ​​van die mens. In hierdie modus verander asemhaling fundamenteel. Dit word vinniger, maar ook vlakker en die brongies brei uit. Die liggaam wil tot 'n sekere mate hierdie effek hê, aangesien dit 'n verhoogde suurstoftoevoer in buitengewone stresverwante situasies verseker.
Stresasemhaling normaliseer homself normaalweg sodra die invloed van stres beëindig is. Enigiemand wat ly aan asemhaling in die loop van emosionele uitsonderlike toestande (bv. Euforie, vrees vir eksamens) of buitengewone fisieke inspanning (bv. Sportaktiwiteite), moet nie selfs meer gejaagd raak nie, maar moet probeer om te kalmeer en te ontspan as die onderdrukkende Die vinnigste manier om weer asemhaling te reguleer. Mense word egter blootgestel aan permanente spanning, byvoorbeeld deur
aanhoudende gebrek aan slaap,
onopgeloste geestelike probleme,
Paniek en angsversteurings of
die liggaam bly in 'n chroniese waarskuwingstoestand. Op hierdie manier kan dit gebeur dat vinnige en afgeplatte asemhaling manifesteer in 'n onbewustelik opgeleide, veranderde asemhalingspatroon. Pasiënte met chroniese stres adem daarom dikwels oppervlakkig en krap sonder om self daarvan bewus te wees. Omdat die liggaam geleidelik in 'n toestand van suurstof tekort kruip as stresvolle asemhaling voortduur.
Die situasie is soortgelyk by pasiënte met oorgewig, hoewel dit meer fisiologiese redes is wat kortasem veroorsaak. Omdat te veel oortollige vetweefsel in die buikholte onvermydelik die diafragma en die longe stoot in die geval van ernstige vetsug. Dit, meestal in kombinasie met 'n gebrek aan oefening, veroorsaak asemhaling of asemhaling weens die gewig, selfs met die geringste inspanning.
Sulke fisiologiese faktore is relatief onskadelik as dit weens swangerskap is. Veral in die laaste maande van swangerskap kla verwagtende moeders dikwels oor asemhalingsprobleme tot asemhaling. Die ongebore kind word gedurende hierdie tyd feitlik ten volle gegroei, wat lei tot 'n gebrek aan organe in die ma se buik. Daar kan relatief gereeld waargeneem word dat die buikorgane opwaarts stoot en sodoende die longe tydelik binnedring. Op die laaste na die geboorte van die kind moet die asemhaling weer normaliseer.
Asemhalingsiektes en kortasem
Sielkundige en fisiologiese oorsake wat asemhaal veroorsaak, kan dikwels deur privaatmaatreëls hanteer word (bv. Gewigsvermindering of stresvermindering). Die situasie is anders as dit kom by die oorsake van dyspier, wat patologies van aard is. Asemhalingsiektes, waarin kortasem dikwels as 'n leidende simptoom voorkom in die gevorderde stadium van die siekte, kan uiters ernstig van aard wees en moet daarom dringend deur 'n dokter ondersoek word. Die versteurde asemhaling vind gewoonlik plaas, ongeag die oorsaak van die siekte deur een of 'n kombinasie van die volgende drie meganismes:
die lugweë is geblokkeer,
as gevolg van siekte, kan die longe nie voldoende uitbrei nie,
die area vir die nodige gaswisseling is te klein (nie ruimte nie).
Die reeks respiratoriese siektes wat veroorsaak word, is baie kompleks. Natuurlik kom respiratoriese infeksies, soos een, gereeld voor
Inflammasie van die bronchi (brongitis),
Pleurisy of pleurisy
met asemhalingsprobleme. In die meeste gevalle bly asemhaling vir 'n kort tydjie moeilik, maar uiterste siektes kan ook ernstige asemhaling uitlok.
Die risiko van dyspier by chroniese asemhalingsiektes is selfs groter. Veral brongiale asma is hier bekend. Dit lei tot gereelde aanvalle van kortasem, waarvoor allergie en onverdraagsaamheid die belangrikste snellers is. Nog 'n chroniese respiratoriese siekte wat nou verwant is aan kortasem is chroniese obstruktiewe longsiekte (COPD). Dit staan ​​ook bekend as 'n rookversteuring, want dit ontstaan ​​veral na baie jare van nikotienverbruik en is 'n uitdrukking van 'n asemhalingsfunksie wat alreeds erg deur sigaretrook geraak is.
Skade aan die asemhalingspiere is ook baie riskant. In hierdie konteks is dit veral gevaarlik om die diafragma te beskadig, wat as die hoofspier dien om asem te haal. Hier is 'n paar voorbeelde van ooreenstemmende diafragmatiese siektes:
Membraan hoog of
Benewens die genoemde asemhalingsiektes, is daar ook traumatiese siektevariante en beserings in die omgewing van die asemhalingskanaal, wat dan lei tot dyspier. Veral bindweefsel siektes en skade aan die alveoli word gekenmerk deur kortasem as 'n belangrike simptoom. Dit is byvoorbeeld die geval met emfiseem. Weereens 'n chroniese respiratoriese klag, wat kan voorkom in die eindfase van talle vorige siektes van die longe en 'n onomkeerbare opgeblasenheid van die alveoli beskryf. Verdere voorbeelde is:
Respiratoriese gewasse (bv. Longtumor),
Granuloomvorming in die bindweefsel van die longe (sarkoidose),
verhoogde bindweefselgroei in die gebied van die alveoli (longfibrose),
Opeenhoping van bloed in die pleurale ruimte van die longe (hematothorax),
Lug in die pleurale ruimte van die longe (pneumotoraks),
geblokkeerde pulmonale bloedvate (longembolisme).
Asemhaling by hart- en vaskulêre siektes
Aangesien die hart direk langs die longe is, word kortasemheid weens siekte nie ongewoon gekristalliseer as 'n onrusbarende simptoom by kardiovaskulêre siektes nie. As die hart beskadig is, ly die pompfunksie ook, sodat die liggaam slegs onvoldoende van suurstofryke bloed kan voorsien word. Die organisme probeer eers hierdie tekort onafhanklik regstel deur die asemhalingstempo te verhoog. As gevolg hiervan haal diegene wat geraak word vinniger en minder diep asem, daarom is daar 'n gevoel van kortasemheid op die langtermyn. Hierdie meganisme is heeltemal normaal tydens swaar fisieke oefening, soos sport. As daar egter asemhaling voorkom, selfs met lae inspanning, moet nie net longsiektes nie, maar ook vaskulêre en hartsiektes oorweeg word, byvoorbeeld:
Inflammasie van die hartspier en perikardium,
Belangrik: 'N Ander risiko by sulke siektetoestande is dat die risiko van longsiektes ook kan toeneem as gevolg van 'n hartsiektes. Omdat die beperkte pompfunksie soms lei tot ekstreme opbou van bloed. Die opgehoopte bloed vloei dan terug in die longsirkulasie, wat in die ergste geval kan lei tot ophoping van vloeistof in die longweefsel (longedeem). Dit beteken op sy beurt dat die area vir gaswisseling binne die longe verminder word en gevolglik slegs 'n bietjie suurstof in die bloed opgeneem kan word.
Ander oorsake van kortasem
Ander oorsake van kortasemigheid is bloedarmoede en hormonale afwykings soos skildklierdisfunksie. 'N Wanfunksie van die tiroïedklier as 'n sneller moet veral oorweeg word as die siekte 'n strikvorming in die larinks veroorsaak. Daarbenewens moet die pyn simptome nie onderskat word as die oorsaak nie. Dit is veral belangrik as die pasiënt 'n pynverligte liggaamshouding het, soos 'n krom liggaamshouding, of homself permanent met sy arms ondersteun. Pyn in die borsarea, byvoorbeeld as gevolg van spierspanning of vertebrale verstoppings, lei tot ernstige asemhaling op hierdie manier.
Benewens die gevoel van kortasem, kan ander gepaardgaande klagtes voorkom as deel van dyspier. Dit word nie gereeld toegeskryf aan die gebrek aan suurstof in die liggaam en die gevoel van verstikking van die pasiënt nie. Net so dui sommige simptome op die tipe onderliggende siekte, soos hoes of asemhalingsgeluide. In die algemeen sluit die gepaardgaande simptome in die geval van kortasem die volgende in:
asemhalingsgeluide teken, rammel of fluit (stridor),
Verblusing van die vel as gevolg van 'n gebrek aan suurstof (sianose),
slymerige tot bloedige sputum,
Uitbrake van sweet en koue sweet
Aandag! In uiterste gevalle van asemhaling, moet 'n noodgevaldokter onmiddellik ontbied word, aangesien dit tot 'n dodelike asemhaling kan lei!
Asemhalingsprobleme word aanvanklik deur die pasiënt self bepaal, maar dit is altyd raadsaam om ernstige oorsake van siekte uit te sluit. Binne die mediese ondersoek word 'n fisiese ondersoek gebruik, waarin die pasiënt ondersoek word na ligte of bloukleurige dele van die vel (veral op die gesig en hande) en 'n ongewone sweetvloei. Die volgende stap is om spesiale prosedures te gebruik om respiratoriese funksionaliteit te bepaal. Die eerste prioriteit hier is om na die longe te luister vir asemhalingsgeluide. As dit aanwesig is, dui dit waarskynlik op 'n bestaande long- of asemhalingsiekte. In sulke gevalle vorm longfunksietoetse soos spirometrie deel van die standaardprosedures vir die eksamens. Pasiënte blaas deur 'n mondstuk in 'n buis wat dan die asem na 'n geslote houer stuur. Spesiale meetapparate evalueer dan die volume asem en longe aan die hand van die hoeveelheid lug. Daarbenewens kan asemtoetse spesiale pogings openbaar tydens asemhaling en terselfdertyd inligting verskaf oor die erns van die asemhalingsversteurings.
As daar 'n vermoede bestaan ​​dat 'n longsiekte verantwoordelik kan wees, is dit baie waarskynlik dat meer gedetailleerde ondersoeke na die onderste lugweë ondersoek word. Vir hierdie doel is daar byvoorbeeld diagnostiese maatstawwe vir beelding beskikbaar, soos laringoskopie, waarin abnormaliteite in die larinks gevind kan word met behulp van 'n larinkspieël, die laringoskoop. Twee ander moontlike ondersoekmetodes is longspieëling (brongoskopie) of borskasspieëling (torakoskopie). 'N Endoskoop word in die longe of toraks geplaas om weefselskade sigbaar te maak. Weefselverwydering vir laboratoriumbeoordeling van afwykings is ook denkbaar. Benewens hierdie gedetailleerde maatreëls, help spesiale bloedtoetse soos bloedgasanalise om vermoedens te bevestig.
As daar vermoed word van hartsiektes, word gewoonlik 'n ultraklankondersoek van die hart, die sogenaamde echokardiogram (EKG), uitgevoer. Ander beeldvormingsmetodes wat tydens die ondersoek gebruik kan word, is x-strale, rekenaartomografie (CT) of magnetiese resonansbeelding (MRI).
Terapie vir kortasem is gebaseer op die oorsaak. Soms kan die lugtekort tot 'n lewensbedreigende toestand vererger en word onmiddellik mediese behandeling benodig. In die akute situasie is daar egter 'n paar instruksies vir optrede wat aan beide diegene wat geraak word, sowel as aan hul familielede voorgestel word:
Skakel noodoproep: Voordat u iets anders doen, bel u noodgeval dokter as u kortasem is. Slegs paramedici is toegerus met die nodige spesialis mediese toerusting (bv. Asemhalingsbuise vir inturbasie) en die nodige kennis om 'n pasiënt wat sukkel om lug te laat stabiliseer.
Bly kalm en haal bewustelik asem: Totdat die nooddokter opdaag, is dit belangrik om kalm te wees en nie paniekerig te raak nie, aangesien dit die asemhaling verder vererger. Dit is ook belangrik dat diegene wat aan asemloosheid ly, in akute gevalle op hul asemhaling konsentreer. Probeer om rustig, maar voldoende diep in te asem. Familielede of ander derdes wat ten tye van asemhaling in die omgewing is, word aangemoedig om 'n kalmerende uitwerking te hê op diegene wat geraak word, byvoorbeeld deur kalm te praat en op die asemhalingsproses te konsentreer. As getuie moet u ook die betrokke persoon opdrag gee om behoorlik asem te haal. In die geval van hiperventilasie, moet die pasiënt kort in 'n sak ingeasem word.
Verwyder ontwrigtende klere: As u kortasem is, moet stywe klere verwyder word of ten minste oopgemaak word om asemhaling te vergemaklik. Dit geld veral vir baadjies, skilpaaie, stywe borde, korsette en bras. Mense wat geraak word, moet ook bevry word van beperkende bykomstighede soos halssnoere, serpe of dasse.
Neem 'n geskikte sittende posisie: 'N Regop sittende posisie is ook belangrik om asemhaling te vergemaklik. Indien moontlik, moet die pasiënt sy arms op 'n tafel steun, omdat dit die hulpasempiere makliker maak.
Verbeter oksigenasie: Verskaf genoeg vars lug om die suurstoftoevoer te verbeter, byvoorbeeld deur 'n venster oop te maak of lug in te waai.
Geneesmiddelterapie vir dyspier is gebaseer op die onderliggende oorsaak. In die geval van inflammasie in die asemhalingskanaal word antibiotika standaard behandel, soms met kortikosteroïede. Om die gaswisselingsarea in die bronchi uit te brei, skryf dokters addisionele brongodilatore voor (bv. Salbutamol, formoterol, teofillien).
Brongiale asma benodig ook die gebruik van anti-inflammatoriese middels en die gebruik van asma-bespuitings. Die behandeling van medisyne moet meestal lewenslank wees, en daarom moet asmalyers sorg dat hul spuitstof altyd byderhand is wanneer hulle hul eerste diagnose maak. In die geval van kortasem as gevolg van slym, is mobilisering van die longsekresie deur inasemingsterapie ook belangrik om ekspektorasie te bevorder en sodoende die longe skoon te maak. Indien nodig, kan ekspektorerende voorbereidings ook help.
Met hartoorsake van die siekte, kan medikasie wat die hart versterk of die bloeddruk verlaag, help om kortasemheid te verlig. Digitalis-voorbereidings om die hartuitset te versterk, beta-blokkers om die hartklop te normaliseer en ACE-remmers om die bloeddruk te verlaag, is veral suksesvol.
Sielkundige oorsake moet hoofsaaklik behandel word deur middel van gedrags- en gespreksterapieë. 'N Verandering in lewenstyl en eetgewoontes kan ook deel uitmaak van 'n toepaslike gedragsterapie, mits ongesonde alledaagse gewoontes soos onbehoorlike voeding, nikotienverbruik of spanning geïdentifiseer word as snellers van asemhaling. Boonop is dit soms nodig dat pasiënte weer moet leer om normaal asem te haal. Dit is veral belangrik vir langtermynbeskerming of chroniese asemhalingsiektes.
Operasionele metodes word hoofsaaklik gebruik vir ernstige oorsake van siekte. Afhangend van die oorsaak daarvan, kan dit selfs noodsaaklik wees om die bors of nek van die pasiënt te red om die persoon se lewe te red, byvoorbeeld in geval van 'n allergie (byvoorbeeld wespsteke word gebruik vir wespsteke) of ernstige longsiektes soos tumorsiektes. Hier word chirurgie meestal voorafgegaan deur behandeling met chemoterapie ten einde die grootte van die gewas voor die prosedure te verminder.
Nog 'n moontlike chirurgiese of indringende maatreël vir die behandeling van dyspier is die verwydering van die mangels met herhalende inflammasie. 'N Tragotomie word ook nie net gebruik om allergieëverwante asemhalings te asemhaal nie, maar ook gewoonlik vir kunsmatige ventilasie tydens operasies of ernstige asemhalingsiektes. In hierdie konteks kan dit ook nodig wees om kleppe of stente in te sit om die lugweë oop te hou. Die skeiding van 'n dreinering vir afskeiding van lug, bloed of pleurale afskeiding is noodsaaklik vir pleurale effusies, pneumo- of hematotoraks.
Stres en vetsugverwante kortasemheid kan ten opsigte van uitdrukking en frekwensie tot 'n minimum beperk word deur enkele relatief maklik-te-gebruik maatreëls. Natuurlik moet daar op hierdie punt gelet word dat die maatreëls vir diegene wat self geraak word, oor die algemeen alles behalwe maklik is om toe te pas. Nietemin, hulle moet hier gelys word:
Gewigsvermindering: As vetsug die oorsaak is van asemhalingsprobleme, is 'n vermindering in liggaamsgewig natuurlik die topprioriteit. Indien nodig, moet hulp ook van buite verkry word, byvoorbeeld by voedingkundiges, sportafrigters of spesialiste.
Verandering in eetgewoontes: nou verband hou met oorgewig, maar ook met talle siektes wat tot kortasemheid kan lei (bv. Hartsiektes), is 'n verkeerde dieet. In baie gevalle help 'n gebalanseerde dieet ook om kortasemheid te verbeter. Boonop versterk antioksidatiewe voedsel soos bessies, tropiese vrugte, tamaties, broccoli en neute die hart en longe en kan dit dus weer asemhaal. Die situasie is soortgelyk aan omega-vetsure. Dit kom veral voor in seekos en vis. Boonop kan 'n te lae fosfor- of magnesiumvlak sleg wees vir asemhaling. Ooreenstemmende voedsel wat 'n besondere groot hoeveelheid van hierdie twee minerale bevat, is benewens vis, seekos, suiwelprodukte en neute, veral peulgewasse soos boontjies of ertjies, volgraangraan, wortels en spinasie.
Verminder stres: Stres moet elke dag vermy word, indien moontlik, veral as gevolg van hartsiektes. Beplan daarom altyd voldoende periodes van rus in u daaglikse lewe en plaas ekstra waarde vir geteikende ontspanningsmaatreëls soos joga, reiki of meditasie. 'N Gesonde slaappatroon kan ook help om die risiko vir hart- en asemhalingsprobleme te verminder.
Stop bedwelming en verbruik van luukse goedere: Dit spreek vanself dat pasiënte wat aan kortasem is, beslis moet ophou rook. Boonop is ander stimulante en bedwelmende middels nie juis voordelig as dit kom by asemhalingsprobleme nie. Benewens sigarette, moet die verbruik van alkohol, kafeïen en dwelmmiddels dus krities gekyk word.
Naturopatie kan die tekort aan lug in die gesig staar, veral as die oorsake gevind word in ontsteking van die asemhalingskanaal. Benewens die gebruik van tee, lekkers, farinks spoelwater en stoombad met kruie wat die asemhalingskanaal verlig, soos tiemie, eucalyptus en salie, word heuning veral as 'n alledaagse talent beskou. Dit verlig nie net klagtes in die boonste asemhalingskanaal nie, maar val ook die slym in die onderste asemhalingskanaal aan. Selfs in die behandeling van asma het heuning in hierdie verband goeie sukses behaal. 'N Spesiale wenk is Manuka-heuning. Dit is vervaardig van die Manuka-naaldplant met dieselfde naam, wat hoofsaaklik in Australië en Nieu-Seeland voorkom, en Manuka-heuning is in sy vaderland bekend as 'n geheime wapen teen velprobleme en asemhalingsklagtes. Die ekspektorante eienskappe van Manuka is veral wetenskaplik bewys.
By baie siektes is kortasem asemhaling 'n tipiese simptoom; dit sluit onder andere in: brongiale asma, brongitis, COPD, laringitis, longembolisme, longemfiseem, pulmonale fibrose, long-edeem, longontsteking, arterie van die arterie, arterie van die arterie, arterie van die arterie, arterie van die arterie, respiratoriese siekte, arterie , Hoë bloeddruk, hartversaking, hartklepdefekte, perikarditis, hartspierontsteking, hartvatsiekte, perikardiale effusie en hipertireose. (Ma)
Noah Lechtzin: Dyspnoe, MSD Manual, (verkry 22 Augustus 2019), MSD
Mark B. Parshall et al .: 'n Amptelike verklaring van die Amerikaanse Thoracic Society: Update on the Mechanises, Assessment and Management of Dyspnea, American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, (verkry 22 Augustus 2019), PubMed
Daniela Schön et al .: Verminderde persepsie van dyspnea en pyn na regs insulêre korteks letsels, American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, (verkry 22 Augustus 2019), PubMed
ICD-kodes vir hierdie siekte: R06.0ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.