Goue son dae – Tale en Verhale
Goue son dae
Dit lyk asof Gouelokkies in die middel van die R-21 gaan sit het. Net so: tussen Johannesburg en Pretoria het sy haar gemaklik neergevlei en besluit hiér is dit nét reg. Ek kan haar nie blameer nie, hierdie stukkie pad het altyd ‘n saligheid wat oor hom neerdaal. Om vyfuur sak die son ook goud agter Pretoria en die wêreld verander in ‘n twaalf-karaat goue ring.
Daar is net vyf-en-veertig minute tussen huis en universiteit om kop-agter-mekaar te kry voor die wemel van die week weer voortgaan. Maar die stukkie pad word aansienlik langer wanneer mens uiteindelik in Gouelokkies se teenwoordigheid in ry.
Sy is nie, soos wat mens verwag, ‘n skaam dogtertjie nie. Sy het saam met ons groot geword en pronk nou lang hare wat enige dag sal kan kompiteer met Raponsie se ewige lengte. Nee, sy is ‘n volmaakte vrou wat rus gevind het in die gemaklike. Sy wil nie noodwendig in die gesuis van ‘n stad wees nie, so sy vind dit beter hier. Vir die kronkelrige pad is hierdie stuk ook redelik plat- net ‘n brug breek die horison. Sy is ook nie so besluitloos nie. Sy weet, inteendeel, presies wat sy wil hê. Dit is maklik om die twee te verwar. Maar Gouelokkies is vir seker ‘n baie nougesette dame wat besluite neem wat haar hart gemak sal bring.
Omdat die padjie so tussen die koppies slaap, is daar altyd ‘n dun windjie wat liggies aan jou motor kom tril. Die bande wieg mee, dink ek, op Theunsie se ‘gesiggie‘. Hoekom? Want wat anders sal vir Gouelokkies beter pas as hiérdie lied. Nie net is sy ook langs die pad ‘n mylpaal wat altyd die mure kom sloop in ons harte nie; nie net is sy ‘n mooi gesiggie nie, maar sy kry dit reg om altyd by jou te bly en daardie kort minute wat jy saam met haar deuntjie ry, te gebruik om jou reg te sis voor die volgende week se warrelwind.
Pannekoek vir Riah »