’n Besoek aan Obesa se yslike versameling vetplante, waaronder ’n hele klompie uiters skaars spesies, is genoeg om enige vetplantgeesdriftige gaande te hê. Met so ’n spogversameling sal mens seker sukkel om ’n voorkeur te hê, maar Mid-Karoo Express het Anton tóg gepols oor sy gunsteling. “Dit is die rare Pelycephora Asseliformis,” ’n piepklein plantjie tussen die ander, wat hy aan Mid-Karoo Express uitwys. “Dis ’n versamelaars-plant, en groei maar skaars 1mm per jaar. Van dié wat ek het, is dus geslagte oud, so klein soos hulle is!”
Anton ryg die botaniese spesiename van elke kaktus en vetplant wat mens kan uitwys uit, en spel hulle asof hy dit in sy slaap kan doen. Eenkant in ’n skuur lê ’n yslike, swaar kaktus van meer as twee meter lank. “Ons moet hom weer terugplant, want hy kon nie inpas in die laaste skeepshouer wat ons moes laai nie.” Die mediese draagbaar neffens die kaktus getuig daarvan dat ’n boer ’n plan maak, want om dié geniepsig stekelrige handelsware uit die grond te haal en te verskeep, kos vernuf.
Meng die meel, sout, suiker en gis in ’n bak. Voeg die water bietjie vir bietjie by en meng goed. Knie die deeg vir minstens 10 minute op ’n meelbestrooide oppervlak tot dit glad en elasties voel en nie meer aan jou hande vaskleef nie. Smeer ’n groot bak met olie en sit die deeg daarin. Smeer ook ’n bietjie olie bo-oor die deeg en bedek losweg met ’n klam teedoek of kleefplastiek. Laat die deeg op ’n louwarm plek rys tot dubbel die grootte.
Vir die vulsel: Meng al die bestanddele liggies saam en skep ’n goeie porsie daarvan saam met ’n paar lepels gesnipperde blaarslaai in die vetkoeke. Sit dadelik voor. Lewer 8-12 porsies.