Amerika wen op Lake Champlain - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Amerika wen op Lake Champlain
Tydens die Slag van Plattsburg op die Champlainmeer vernietig 'n nuutgeboude Amerikaanse vloot onder hoofkommandant Thomas Macdonough 'n Britse eskader wat die Britte dwing om hul beleg van die Amerikaanse fort in Plattsburg te laat vaar en te voet terug te trek na Kanada. Die Amerikaanse oorwinning het New York gered van moontlike inval en het daartoe gelei dat vredesonderhandelinge tussen Brittanje en die Verenigde State in Gent, België, afgesluit is.
Die oorlog van 1812 het op 18 Junie 1812 begin toe die Verenigde State oorlog teen Brittanje verklaar het. Die oorlogsverklaring, teenstaan ​​deur 'n aansienlike minderheid in die kongres, is geroep in reaksie op die Britse ekonomiese blokkade van Frankryk, die inlywing van Amerikaanse seemanne in die Britse koninklike vloot teen hul wil en die Britse steun van vyandige Indiese stamme langs die Groot Mere grens. 'N Party van die kongres, bekend as die' War Hawks ', pleit al etlike jare vir oorlog met Brittanje en het nie hul hoop verborge dat 'n Amerikaanse inval in Kanada kan lei tot aansienlike territoriale winste vir die Verenigde State nie.
In die maande nadat president James Madison verklaar het dat die oorlogstoestand van krag is, het Amerikaanse magte 'n drie-punt-inval in Kanada geloods, wat almal beslis onsuksesvol was. In 1814, met die ineenstorting van die Franse Ryk van Napoleon Bonaparte, kon die Britte meer militêre hulpbronne aan die Amerikaanse oorlog toewys, en Washington, DC, val in Augustus op die Britte. In Washington het Britse troepe die Withuis, die Capitol en ander geboue verbrand as weerwraak vir die vroeëre verbranding van regeringsgeboue in Kanada deur Amerikaanse soldate.
In September 1814 het die gety van die oorlog gedraai toe Thomas Macdonough se Amerikaanse vlootmag 'n beslissende oorwinning behaal het tydens die Slag van Plattsburg, New York. Die Amerikaanse oorwinning op die Champlain-meer het gelei tot die sluiting van die VSA-Britse vredesonderhandelinge in België, en op 24 Desember 1814 is die Verdrag van Gent onderteken, wat die oorlog van 1812 formeel beëindig het. Volgens die ooreenkoms het alle gebied verower sou teruggestuur word, en 'n kommissie sou ingestel word om die grens van die Verenigde State en Kanada te vestig.
Britse magte wat die Golfkus aanval, is nie betyds van die verdrag ingelig nie, en op 8 Januarie 1815 het die Amerikaanse magte onder Andrew Jackson die grootste Amerikaanse oorwinning van die oorlog behaal tydens die Slag van New Orleans. Die Amerikaanse publiek het ongeveer dieselfde tyd gehoor van Jackson se oorwinning en die Verdrag van Gent, wat 'n groter gevoel van selfvertroue en gedeelde identiteit in die jong republiek bevorder het.
LEES MEER: 10 dinge wat u nie mag weet oor die oorlog van 1812 nie
Waarom is die Champlain -meer nie 'wonderlik' nie?
Die uitsig vanaf Vermont se Mount Philo met die Champlainmeer en die Adirondackberge in die verte. Met vergunning van Shutterstock.
deur Mike Winslow | 2 Oktober 2018
"Die term 'Great Lakes ' sluit Lake Champlain in."
Hierdie sewe woorde, wat in 1998 stilweg deur die Amerikaanse senator Patrick Leahy in Vermont in 'n kredietrekening ingesluit is, het die nasionale status van 'n skilderagtige maar min bekende watermassa tussen New York en Vermont kortliks verhoog. 'N Kortstondige, maar verbasend hewige, streekstryd het ontstaan ​​oor die wesenlike vraag: Wat maak 'n meer groot?
Lake Champlain bied een manier om die vraag te beantwoord.
Die meer vorm deel van die grens tussen Vermont en New York en strek noordwaarts tot in Quebec. Dit strek meer as 100 myl noord tot suid, maar met 'n maksimum breedte van slegs 12 myl. Die meer en omstreke het 'n sleutelrol gespeel in die Amerikaanse rewolusie, en dit dryf vandag 'n groot deel van die plaaslike ekonomie en lok toeriste en besighede na hierdie afgeleë landelike gebied.
Dit is dus geen wonder dat die inwoners dit as 'n wonderlike meer beskou nie - maar is dit 'n groot meer?
Dit is ingewikkeld. Champlain deel 'n paar kenmerke met die vyf Great Lakes - Ontario, Erie, Huron, Michigan en Superior. Lake Champlain en die Great Lakes is binne die Laurentian Mixed Forest Ecoregion, wat beteken dat die klimaat, topografie, bossoort en grondsoort soortgelyk is.
En soos die Groot Mere, is Champlain gedeeltelik 'n oorblyfsel van die laaste ystydperk. Die groot ysplate wat 18 000 jaar gelede 'n groot deel van Noord -Amerika bedek het, het die depressies wat hierdie mere sou word, uitgesny. Toe die gletsers terugtrek, het smeltwater in die suide die wasbakke gevul, terwyl die ys 'n noordwaartse vloei na die see verhinder het. Op 'n stadium het die Great Lakes en Lake Champlain via die Hudsonrivier na die Atlantiese Oseaan geloop. Die terugtrekking van die ysblaaie het die gedeelde noordelike uitvloei van vandag blootgestel aan die St. Lawrence -rivier, wat die noordelike deel van New York van die suide van Kanada skei.
Maar deur byna alle geografiese maatreëls is die idee van Champlain as 'n groot meer belaglik. Champlain is ongeveer die helfte van die lengte van die kortste van die Groot Mere. 'N Mens sou twee keer oor die Champlain -meer moes roei om die afstand te vergelyk wat dit sou neem om die Ontariomeer, die smalste van die Groot Mere, oor te steek.
By oppervlakte sou byna 17 Champlains in Ontario, die kleinste van die Groot Mere, pas. By watervolume sou byna 19 Champlains inpas by die tweede kleinste van die Great Lakes, Lake Erie, wat minder water bevat as Ontario. Daar is baaie aan die Great Lakes wat groter is as Lake Champlain: Georgian Bay aan Lake Huron en Green Bay aan Lake Michigan. Slegs in diepte kan Lake Champlain ten minste 'n aanspraak maak op 'n eweknie van die Great Lakes. Lake Champlain is dieper as Lake Erie, hoewel Lake Superior, die diepste van die Groot Mere, meer as drie keer dieper is.
U kan u altyd afmeld of ons kontak.
Champlain bied 'n mengsel van oop water, afgesonderde baaie, steil kranse en wemelende moerasse. Die Adirondack High Peaks, die hoogste berge in New York, hang oor die westelike oewer, terwyl die Green Mountains van Vermont die oostelike horison aandui. 'N Groot deel van die kuslyn is nog steeds onontwikkeld, met sederbome wat uit kalkstene bluf. Natuurlike sandstrande ontwikkel naby die monding van die riviere Winooski, Ausable, Saranac en Lamoille. Meer as 70 eilande lê langs die meer. Fossiele uit die vroegste riwwe lê blootgestel op die oppervlakte van die groter eilande. Burlington, die grootste stad van Vermont, sweep opwaarts van die oostelike oewer met 'n uitsig oor die grootste uitgestrekte water. Vanaf Burlington omhels 'n verharde fietspad die water, wat uitloop op 'n wonderlike stuk van drie myl oor 'n verlate spoorweg wat die meer oorsteek.
Ondersteuners van die verhoging van die meer van Champlain wys op die gemeenskaplike kenmerke daarvan met die Great Lakes - en sy spesiale plek in die vroeë Amerikaanse geskiedenis. In 1609 word die Fransman Samuel de Champlain die eerste Europeër wat die meer in die oë kyk. Oor die volgende 150 jaar het die meer 'n watergang tussen Quebec City en New York verskaf, wat as sentrale handelsroete tussen die Franse in die noorde en die Nederlanders en later die Engelse in die suide gedien het.
Die regte om die watermassa te beheer, is dikwels betwis tussen die Europese en koloniale moondhede. Fort Ticonderoga, 'n 18de-eeuse stervormige struktuur wat uitkyk op 'n nou punt naby die suidelike punt van die meer, toon die konflikte aan.
Binne 'n tydperk van 18 jaar wankel die beheer van die fort vyf keer tussen drie verskillende lande: Frankryk, Engeland (twee keer) en die Verenigde State (twee keer). In 1775, in een van die eerste rewolusiesoorlog, het die Vermont-burgermag-die sogenaamde Green Mountain Boys-beheer oor die fort geneem sonder om 'n skoot af te skiet.
Na hierdie inhegtenisneming het die Amerikaners 'n Britse teenaanval verwag. Benedict Arnold, wat op hierdie stadium nog steeds getrou was aan die opstandige koloniste, het 'n handelsskoener wat in besit was van 'n Britse lojalis in die huidige Whitehall, New York, beveel, wat Whitehall die selfverklaarde geboorteplek van die Amerikaanse vloot gemaak het. Hierdie boot, tesame met 'n ander wat deur die troepe van Arnold gevang is, het spoedig nog 13 skepe by die Ticonderoga gebou wat gedurende die somer van 1776 gebou is.
Toe die Britse vloot aan die noordelike punt van die meer aankom, het hy die Amerikaners gaan soek en uiteindelik 'n armada van Arnold teëgekom wat tussen Valcour -eiland en die oewer was. 'N Hewige geveg het gevolg, met die Amerikaners wat baie gewapend was. Aan die einde van die eerste dag was dit duidelik dat die Amerikaanse vloot nie die aanslag sou weerstaan ​​nie.
Maar Arnold beveel dat die bote met gedempte roeispane verby die Britse vloot geroei moet word onder die duisternis. Tot sy groot ergernis het die Britse generaal Guy Carleton die volgende oggend wakker geword om te sien dat sy vyand ontsnap het. Hy het die vroeë oggendmis agterna gesit en op 'n stadium geskiet op wat hy gedink het 'n gestremde koloniale skip was.
Toe die mis opklaar, het hy egter verneem dat hy op 'n klein, rotsagtige eiland geskiet het, wat tot vandag toe die naam Carleton's Prize dra. Intussen het Arnold na die suide ontsnap en uiteindelik sy oorblywende skepe aan die oostekant van die meer afgeskiet in wat nou Arnold's Bay genoem word. Alhoewel Arnold die stryd verloor het, was die Britse vloot genoeg beskadig sodat hulle vir die winter na Montreal kon terugkeer en die kolonies 'n ekstra winter kon gee om hulle voor te berei en bondgenote te hof.
Die minder bekende Slag van Plattsburgh het in 1814 op die meer plaasgevind en was 'n gelyktydige konflik tussen land en see. In afwagting van 'n aanval het luitenant Thomas Macdonough drie geweerbote gebou, wat bygevoeg het tot die een wat hulle reeds gehad het. Die Amerikaanse en Britse vloot het in September in Plattsburghbaai vergader, met Macdonough se vloot as oorwinnaar. Sonder vlootondersteuning het die Britte ook gou teruggetrek uit die landgeveg. Die Amerikaanse oorwinning het Britse aansprake op die Champlainmeer en die Groot Mere voorgekeer in die vredesonderhandelinge wat die oorlog van 1812 in Desember 1814 beëindig het.
Byna twee eeue later was Lake Champlain die middelpunt van 'n minder gewelddadige, maar steeds hartstogtelike, geveg. Die wetgewende brouhaha van 1998 oor die vraag of dit as een van die Groot Mere geklassifiseer moet word, het nie gegaan oor dimensies of ekosisteme of relatiewe historiese belangrikheid nie.
Dit het gegaan oor navorsingsgeld.
Sedert 1966 kom alle state en gebiede van die Verenigde State met 'n grens aan 'n oseaan of een van die Groot Mere in aanmerking om 'n Sea Grant -program aan te bied, 'n program in die Amerikaanse departement van handel wat federale finansiering bied vir navorsing en uitreik na kus- en waterbronne. Deur die Champlain-meer te verklaar as 'n Great Lake, het senator Patrick Leahy van Vermont 'n geleentheid gesien om sy land-toegesluitde staat in staat te stel om 'n Sea Grant-kantoor aan te bied. Die geringe wysiging van die wetsontwerp op krediete ontgaan kennisgewing en die wetsontwerp het 'n stemstem uitgebring. President Bill Clinton onderteken dit op 7 Maart 1998.
Toe die insluiting in die openbaar bekend geword het, was die Midde -Weste nie tevrede nie. "Lake Champlain is omtrent so groot soos jou pinkie. Dit stapel nie saam met die ander mere nie, "het 'n verteenwoordiger van Michigan gesê. 'N Verteenwoordiger van Ohio het gespot: "As Lake Champlain eindig as 'n Great Lake, stel ek voor dat ons dit hernoem 'Lake Plain Sham '." Die Green Bay Press in Wisconsin het senator Leahy die Vierde Stooge genoem vir die toevoeging van 'n sesde Great Lake.
Die verontwaardiging fokus op staatstrots wat verband hou met die tuiste van 'n Great Lake, nie met geld of hulpbronne nie - die oorspronklike motivering vir die verandering. Daarom het politici vinnig 'n resolusie gevind wat almal gelukkig maak. Die aanstootlike frase wat Lake Champlain 'n Great Lake noem, is getref, maar Vermont se geskiktheid vir 'n Sea Grant -kantoor het gebly. Lake Champlain het sy status verloor, maar sy geld behou.
Die toevoeging van Lake Champlain tot Sea Grant het die program in die algemeen versterk. Lake Champlain dien as 'n mikrokosmos van die Groot Mere vir navorsers. Eksperimente is uitgevoer om hindernisse vir die voortplanting van forelme te identifiseer, die bestuur van parasitiese seelampe te verbeter en bronne van mikroplastiek op te spoor wat die omgewing besoedel en in die liggame van visse en ander diere ophoop. Dieselfde uitdagings staar die Groot Mere in die gesig, maar navorsing kan dikwels meer doeltreffend gedoen word oor die kleiner Champlain.
Champlain het die titel Great Lake verloor. Dit het nie sy plek in die geskiedenis van die stigting van ons volk verloor nie. Dit het nie sy nut as laboratorium vir nuutste navorsing verloor nie. En dit het nie die liefde van diegene wat die streek woon of verloor, verloor nie. Die meer is miskien nie 'n Great Lake nie, maar dit sal ooit wonderlik wees.
Lake Champlain -geskiedenis
Grens deur die state New York en Vermont en die Kanadese provinsie Quebec, is Lake Champlain die agtste grootste varswater in die Verenigde State. Die strategiese waterweg van Lake Champlain het 'n kritieke rol gespeel in die stigting en ontwikkeling van die Amerikaanse nasie.
Die meer was 'n gang waarlangs inheemse, Franse, Engelse en Amerikaanse magte om beheer geveg het en territoriale en politieke grense bepaal het. Deur die kanale na die suide, weste en noorde, het die waterweg 'n skeepsbaan geword wat natuurlike hulpbronne, plaasprodukte en mense vervoer, en die kommunikasie versnel namate die land uitgebrei het. Die meer en sy sytakke bied 'n fassinerende verskeidenheid ekosisteme wat habitatte bied vir wild, uiteenlopende hulpbronne vir mense, asook plekke om te verken en 'n laboratorium om die ekologiese uitdagings van vandag te verstaan ​​en aan te spreek.
Gebeurtenisse op die Champlain -meer weerspieël nie net veranderinge in vervoer, grondgebruik en nywerheid nie, maar ook politieke hervorming, die evolusie van sosiale geregtigheid en die bestuur van natuurlike en kulturele hulpbronne. By die Lake Champlain Maritime Museum inspireer die maritieme geskiedenis, argeologie en ekologie van die streek leergeleenthede en nuwe insigte wat ons verlede, hede en toekoms verbind.
Oorwinning op die Champlain -meer
Op 11 April 1814 het die Britse leër onder Wellington die laaste slag van die Skiereilandoorlog in Toulouse geveg. Minder as honderd dae later - op 12 Julie - het die goewerneur -generaal van Kanada berig dat die eerste brigade van hierdie leër Montreal gereedgemaak het om gereed te wees om aanvallende operasies teen die Verenigde State te onderneem.
Op 11 April 1814 het die Britse leër onder Wellington die laaste slag van die Skiereilandoorlog in Toulouse geveg. Minder as honderd dae later - op 12 Julie - het die goewerneur -generaal van Kanada berig dat die eerste brigade van hierdie leër Montreal gereedgemaak het, gereed om offensiewe operasies teen die Verenigde State te onderneem. Die vinnige oordrag toon nie net die buigbaarheid van seemag en die merkwaardige tegniese vermoë van die Britse admiraliteit nie, maar ook die stoïese uithouvermoë van die Britse soldate, van wie baie al ses jaar op die skiereiland geveg het en wat nou direk vanaf Frankryk na Kanada gestuur sonder om eers 'n blik op hul geboorteland te kry. Die geallieerde regerings wat Hitler in 1945 omvergewerp het, het nie eens in nou soortgelyke omstandighede 'n ewe vinnige oordrag van geweld teen Japan oorweeg nie.
Die Britse regering, sowel as die Britse volk, was in 'n gevaarlike bui. Engeland woedend teen die Verenigde State. Vanuit die Britse oogpunt was Amerika die skynheilige land wat, terwyl hulle vryheid en demokrasie verkondig het, Engeland in die rug gesteek het op die oomblik toe sy om haar lewe veg teen die onbedekte tirannie en grenslose onderdrukking van die Napoleontiese Ryk. Engeland was die nasie wat gematig opgetree het teenoor haar pas geëmansipeerde dogterland. Engeland moes natuurlik aandring op die handhawing van die reëls van blokkade en besoeke en soektogte wat sy moes voortgaan om woestyne terug te kry, want dit was sake waarop (so het sy geglo) haar nasionale bestaan ​​afhang. Maar op alle ander maniere was sy die mees bedagsame onder die dreigement van oorlog, maar sy het die bevele in die raad herroep, en tog het Amerika aangehou veg. Engeland het geglo dat Amerika 'n doelbewuste en gevaarlike onheilsmaker was, en sy het geglo dat Amerika gehoop het om onregmatige vrugte te ruk-miskien om Kanada te annekseer-tydens die gevaarlike tyd van Engeland. Die uur het verbygegaan en nog 'n uur het aangebreek, en Amerika sou die behandeling ontvang wat sy verdien het.
En ook - hoewel dit nie beklemtoon is nie - het Engeland nou die kans gehad om haar gewonde ydelheid te red. Die Guerrière en die Masedoniër, die Java en die pou — selfs die vang van die Chesapeake het nie die wonderlike verlies van daardie skepe in die eerste maande van die oorlog vergoed nie. Die hedendaagse briewe van Britse staatsmanne, generaals en admirale klink almal op van regverdige verontwaardiging, terwyl hulle hierdie geleentheid verwelkom om die Yankee te leer om nooit weer bespot te maak op die majesteit van die Britse Ryk nie. 'N Rits slae slaan die Verenigde State neer, verneder en selfs moontlik in fragmente verdeel. Reeds Britse staatsmanne, wat onder mekaar beraadslaag het, het voorstelle gelewer dat die voorwaardes van 'n toekomstige vrede die Britse oorheersing op die Groot Mere moet laat, 'n soort onafhanklike Indiese staat moet waarborg en die Kanadese beheer oor die St. Lawrence -monding moet versterk deur die afstigting aan Kanada van 'n deel van die hele Maine of die hele Maine, is die moontlikheid van die afstigting van die Unie van die state van New England met 'n duidelike guns beskou. Die opeenhoping van Britse magte in Montreal was die eerste stap om hierdie resultate te behaal.
Die slag sou 'n oorweldigende een wees. Vyftienduisend Britse stamgemeente sou die vooruitgang maak op die voor die hand liggende roete van Montreal na die Hudson; hulle was manne met ses jaar ervaring van desperate dog seëvierende gevegte teen die beste van Napoleon se leërs - hulle was die veroweraars van die veroweraars van Europa, en hulle sou optree teen een van die kwesbaarste sowel as een van die belangrikste strategiese punte in die Unie. Albany was 'n belangrike kruispad: noord was die roete van Montreal wes, die Mohawk -roete via Oneida na Ontario en ooswaarts, die roete na Springfield en Boston. Mnr. Madison se regering kon beswaarlik hoop om teen die opkomende Britse leër 'n opponerende mag van die helfte soveel of van iets soos die kwaliteit in die veld te bring, en die Britte het ook ontelbare afleidings beplan vir die reeds afgeleide regering. Daar was die streng blokkade van die Amerikaanse kusgebied en die eindelose vlootkompetisie op die Ontariomeer en die gereelde swaar landgevegte aan die oewers. Op dieselfde tyd dat die vervoer die Britse brigades in Montreal laat beland het, beweeg 'n Britse amfibiese ekspedisie teen Bangor, 'n ander oorheers Long Island Sound in Maine, terwyl 'n ander in die Chesapeake ophoop om Washington en Baltimore te dreig en Britse weermagoffisiere beland by die mond van die Apalachicola om onderhandelinge met die Creeks en die Choctaws te begin. Toe die belangrikste vooruitgang deur soveel ander wondhoue ondersteun sou word, kon dit moeilik betwyfel word dat die ineenstorting of selfs die verbrokkeling van die Unie naby was.
Maar selfs die beste veldtogplan is nutteloos met 'n dwaas in bevel. Sir George Prevost, die goewerneur -generaal van Kanada, was 'n kieskeurige onbevoegdheid. Vir twee jaar het hy die belangrikheid van die roete deur die Champlainmeer geïgnoreer, maar eerder sy pogings toegespits op die mere van Ontario en Erie, by die takke in plaas van by die stam, en ondoeltreffend. Hy was 'n man van geen vooruitsig nie; hy was verbaas oor die vinnige val van die Franse Ryk, deur die voorstel van die opmars op Albany, deur die aankoms van die troepe om dit uit te voer. Hy was 'n skugter man, ook niemand kan twyfel dat hy onderdruk is deur die kennis van wat met Burgoyne en sy leër gebeur het tydens die laaste opmars op Albany nie, net soos dit waarskynlik voorkom dat die Amerikaners afgeskrik is van offensiewe optrede op die St. Lawrence as herinnering aan die rampe wat Benedict Arnold en Montgomery ingehaal het. Tussen traagheid en gebrek aan versiendheid was die beste twee maande van die veldtog heeltemal verspil.
Die vooruitgang van 'n aansienlike mag op Albany uit Montreal was afhanklik van die gebruik van Lake Chainplain of die vervoer van voorrade, en selfs van artillerie, as die houtgeweerwaens nie op die rotsagtige paadjies deur die woude sou stukkend ruk nie, By Die ekonomiesste standaard van Wellington, duisend man wat onbestrede oor 'n maklike land marsjeer, het elke dag een ton winkels nodig. Die troepe veg oor moeilike land, gebruik ammunisie en stewels en klere, met gewonde veeleisende aandag, en sou die troepe maklik hul behoeftes verdubbel. Vyftienduisend Britse soldate wat deur ernstige opposisie langs die oewer van die Champlainmeer gesoek het, sou dus elke dag vyf en veertig ton winkels nodig hê om dit aan die voorkant te bereik. Watervoertuie was onmeetlik makliker, maar watervoertuie het 'n vlootbeheer oor die meer vereis, en daarom het die land vervoer - sonder die bevel van die meer, sou die verswakte kommunikasielyn langs die kant van New York voortdurend onderverdeel word deur aanvalle wat vanaf Vermont geloods is.
Vlootbevel was absoluut noodsaaklik, en dit het die Britte sedert die middel van 1813 geniet. Destyds het twee Amerikaanse geweerbote wat 'n paar klein Britse vaartuie van Plattsburg op die Narrows na die Britse vlootbasis van Isle aux Noix gevolg het, die lot teëgekom het gereeld seilvaartuie in beperkte waters ingehaal en met 'n volgende wind ingekom, hulle kon nie weer slaan nie en is oorweldig deur 'n vuur van die kus af (die toeris kan die plek maklik genoeg identifiseer net aan die grens van Kanada). Die oordrag van hierdie twee vaartuie na die Britse vlag het aan die Britte 'n oorweldigende mag gebied: die verlies van hul opgeleide bemanning was 'n ernstige saak vir die Amerikaners.
Die Britse vlootowerhede op die meer het hul superioriteit vinnig gebruik. Hulle het die bemanning van 'n Britse oorlogsoproep uit Quebec gebring om hul nuut aangeskafte vaartuie te beman en die meer met hul klein maar dominante vloot te vee. In die volgende twee maande het hulle op Plattsburg toegeslaan, hulle het aan die Vermont -kant van die Grand Isle gegaan om die aanval op die stad wat hulle met Burlington bedreig het, aan te wakker tot die woede van Thomas Macdonough, die senior Amerikaanse vlootbeampte op die meer. Toe verval Prevost in onverklaarbare tyd, word die seelui van die vloot na die skip teruggestuur, en die bou van die vloot op Champlain het baie stadig verloop, terwyl Macdonough, ondanks sy numeriese minderwaardigheid, sy klein vloot kon herhaal tydens herhaalde vaarte op die meer.
Boonop bou hy so vinnig as wat hy kon - so vinnig as wat die beperkte hulpbronne van sy distrik en die klein hulp wat deur die Washington -regering toegestaan ​​is, sou toelaat. Eerstens moes hy vir homself 'n stewige basis vestig, wat hy by Otter Creek, langs die huidige seiljag ankerplek van Basin Harbour, gevestig het. Hier bou hy in geslote waters waar batterye by die ingang inmenging deur die Britse vloot kan voorkom. Om batterye op te rig, het hy Io gewere gehad, en 'n agttienponder was 'n stuk yster wat meer as twee ton weeg, wat op die een of ander manier na die werf gesleep moes word oor die poorte van die Hudson. Vyftig ronde poeier en skoot vir elke geweer weeg nog 'n halwe ton. Kanon, poeier en skoot was oorlogsmateriaal wat hy nie vir homself kon maak nie, en dit was 'n gerief dat die nuutgemaakte stoombootdiens langs die Hudson redelike vinnige aflewering tot in Albany beteken het. Die groot-seil alleen van sy voorgestelde Saratoga het gevra dat vierhonderd vierkante meter swaar doek op die plek gesny en met die hand toegewerk word, en daar was ankers en kabels en tou wat hy van ver af moes kry. Byna alles wat hy op die platteland gewen het. Rondom hom was hout - groen hout. Spykers en boute en bevestigings is vir hom gemaak deur plaaslike smede van plaaslike ystergebiede wat met plaaslike houtskool gesmelt is, terwyl plaaslike saagmanne sy plank in die plaaslike saagputte gesaag het. Dit was 'n merkwaardige prestasie, wat die sorgvuldigste organisasie vereis deur al die bitter winterweer. Die gevolg was dat sy ses-en-twintig geweer Saratoga in April 1814 gelanseer is en voor einde Mei voltooi is. Dit was gedurende hierdie interval, met die opening van die navigasie, dat die Britte die meer opkom en tot hul ontsteltenis agterkom dat Macdonough se strandbatterye hulle op 'n afstand hou terwyl die byna voltooide skip wat hulle deur hul teleskope kon waarneem (en wat hul spioene kon) vertel hulle daarvan) het hul eie nuutgeboude Linnet ver oortref.
Dit was 'n beslissende oomblik. Die Britte het tydelike bevel oor die meer gehad, maar onvoldoende troepe ter plaatse. 'N Sterk landingsmag kon alles by Otter Greek vernietig het sodat die Britse bevel oor die meer ten minste die res van die jaar onbetwis sou gebly het, maar daar was geen landingsmag by die vloot nie. Ongetwyfeld kon daar op hierdie punt die belangrikste punt gewees het, maar om te voorsien dat dit beide voorsorg en resolusie van Prevost sou vereis het, en hy ontbreek opvallend aan albei hierdie eienskappe. As hy in Februarie begin het om elke beskikbare man bymekaar te skraap, indien nodig die ander fronte te ontken, kon die slag geslaan gewees het, maar die kans was vir ewig verby. Dit duur tien kosbare dae, vanaf 10 Mei 1814. Teen 20 Mei was die Saratoga gereed om te veg, en die Britte moes skuiling neem by Isle aux Noix en sou begin met die bou van 'n nog groter skip wat haar intussen sou oortref Macdonough begin met die bou van 'n twintiggeweerskip, die Eagle, en deur goeie skop of goeie oordeel-of deur albei gekombineer, soos so dikwels in die geskiedenis gebeur-was die ontwerp wat hy gekies het, sodanig dat sy tien waardevolle dae voor haar Britse mededinger voltooi is , die gemak.
Op die oomblik dat die Britse leër in Montreal aankom, het Prevost ontdek dat hy nie sy beslissende opmars kon maak nie. Hy moes eers die bevel oor die Champlain -meer herstel wat hy vir die vermorste winter moes betaal. Hy het nagelaat om 'n landingsmag te verskaf, en hy het nagelaat om die vloot te bou wat sy vryheid van optrede sou behou. As hy in plaas van sy Linnet 'n Confiance, of, beter nog, twee Confiances gebou het, kon Macdonough nooit uit Otter Creek ontstaan ​​het nie en sou Prevost se opmars in Julie begin het. Hy het die ervaring van die afgelope jaar, toe 'n volledige skeepsmaatskappy uit 'n oorlogsskip in St. Onbuigsaam het die slag van Valcour -eiland oor die vloot van Benedict Arnold gewen. Vir die huidige veldtog kon die manne en materiaal gedurende 1814 gevind gewees het, het die Britte 'n driehonderd kanonne op die Ontariomeer voltooi, waar maritieme superioriteit nie so belangrik was soos op Champlain nie.
Maar nou was die onheil klaar, die tyd wat verlore is, sal nooit weer terugkom nie, en Prevost se onoorwinlike brigades huil by die Kanadese grens terwyl die Britse skeepsvaarders aan die Confiance werk, en die Amerikaanse skeepsvaarders op die Eagle werk, en terwyl Macdonough die grootste gebruik maak van sy nuut gewende seemag. Amerikaanse troepe wat in Burlington bymekaargekom het, is na Plattsburg gebring, waar hulle stewig gevestig sou kon wees om die Britse opmars te vertraag, tensy Prevost (as hy die bevel gehad het oor die meer) sou besluit om hulle net te "inhou" en na Albany voort te gaan. . Macdonough vee die meer deur, vaar onbelemmerd en oefen sy manne op die sonligte waarheen duisend plesiervaartuie sonder nadenke navigeer vir die lewensbelangrike somer van 1814. Hy moes waaksaam wees, sommige Amerikaners langs die grens kon die versoeking nie weerstaan ​​nie van kontantwins. Vir voorrade was Prevost bereid om goeie pryse in harde geld te betaal, volgens die bewonderenswaardige stelsel wat Wellington ingestel het. Wellington het tydens sy inval in Frankryk agtergekom dat die Franse boere hulle vee en voedsel aan Britse kommissarisse haastig verkoop het, eerder as om beslaglegging deur die pennielose Franse leërs op dieselfde wyse voor te lê, maar Amerikaanse boere het Engelse goud baie bo Amerikaanse beloftes verkies. Die beesvleis wat die Britse troepe nodig gehad het, is op die hoef langs honderd bospaadjies van Amerika na Kanada gery. Dit was ook nie net beesvleis wat Prevost gedurende daardie Junie en Julie bereid was om te koop nie. Macclonough se kruisers het roeibote twee keer swaar laat ry en vreemde vlotte noordwaarts verby Isle La Motte gesleep. Bote en roeiers het ontsnap en die bemanning het hul vlotte laat vaar, wat by die ondersoek bewys het dat hulle bestaan ​​uit 'n volledige stel maste en topmaste vir die Confiance.
Die Britte moes dus hul eie maste vind - by hierdie afstand is dit onmoontlik om te ontdek hoeveel vertraging dit opgelê het - terwyl die kalmte voor die storm oor die meer lê, behalwe vir ledig skermutseling aan die grens. Elders was daar eers gewelddadige optrede, eers Chippewa en daarna Lundy's Lane, in Ontario: daarna die Britse aanvalle op Washington en op Bangor, Maine. Op 15 Augustus het Macdonough sy arend op 25 Augustus gelanseer, het die senior Britse vlootoffisier op die meer, Pring, die Confiance gelanseer en op 29 Augustus, op bevel van die oorlogsdepartement, het driekwart van die Amerikaanse troepe by Plattsburg gereeld na die Ontariomeer opgeruk, tweehonderd myl oor die berge na Sackett's Harbour, van die belangrike en strategiese punt tot een van geringe belang. Die oorblyfsel wat in Plattsburg oorgebly het, bestaan ​​meestal uit ongeorganiseerde rou rekrute, maar die plaaslike milisie het 'n skerp idee van die strategiese belangrikheid van Plattsburg, en op hierdie wanhopige oomblik het patriotisme homself ondanks die plaaslike toegee aan die versoeking om winsgewende winskopies met John Bull te maak . Die tradisionele beswaar om diens te doen in 'n ander staat is vergeet, en Macdonough het oor die Vermont -burgermag getrek waarna die New Yorkers ingetrek het, en binne 'n paar dae is die dowwe verskansings langs die Saranacrivier, waar dit deur Plattsburg gegaan het, weer volledig beman.
Op 2 September, met die somer wat amper verby is, arriveer daar op Isle aux Noix een van die ongelukkige manne uit die geskiedenis, kaptein George Downie, R.N. Hy het gekom om Pring te vervang en die bevel te neem oor die Britse eskader op Champlain, en hy sou die bevel nege ongelukkige dae beklee. Prevost dring op om aksie, ondanks die feit dat hy al 'n geruime tyd in kennis gestel is dat Confiance nie voor 15 September gereed kan wees nie. Haar gewere was in, maar haar tydskrif is nog in aanbou, maar sy het haar mast, maar haar tuig is nie vasgestel nie op. Die matrose wat bestem was om haar te beman, en 'n paar van die gepaardgaande geweerbote het nog aangekom. Maar Prevost, na hierdie vermorste somer, sou nie nog 'n week wag nie, miskien was hy bang vir die gevolge van 'n winterveldtog op die Hudson, want New York, 'n maklike dagrit in 'n moderne motor, was 'n maand se bestendige opmars. Hy het sy leër op die laaste dag van Augustus vanaf die Kanadese grens aan die gang gesit, en vanaf die oomblik van Downie se aankoms het Prevost begin om briewe te stuur aan fsle aux Noix wat die mees offensief was, en vereis optrede van die vloot. Downie het geen gebrek aan energie nie, maar hy het haastig opgetree. Die Confiance is in die stroom gehaal, en terwyl die kunsmaters besig was om haar konstruksie te voltooi en die see in te rig, het die bote van die eskader haar gaan sleep teen wind en stroom na die meer. Die moeisame besigheid het twee dae geduur, en uiteindelik het die eskader anker neergesit in die eng tussen Isle La Motte en Chazy. Dit was die aand van 8 September, eers toe - met die werktuigkundiges nog aan die werk - dat die mans hul stasies by die gewere kon kry.
Prevost het twee dae tevore in Plattsburg aangekom om brigadier -generaal Alexander Macomb en sy bont leër agter hul verdediging op te spoor, en Macdonough met sy eskader veranker in Cumberlandbaai op 'n lang kanonskoot van beide Plattsburg en Cumberland Head. Die Eagle het 'n week vroeër by hom aangesluit, en die res van sy mag het sedert einde Mei die vryheid van die meer gehad.
Prevost bestudeer die situasie twee dae lank. 'N Suksesvolle aanval deur Downie op die Amerikaanse eskader sou lei tot die isolasie van Macomb in Plattsburg, en thai wotdd behels sy onvermydelike - en waarskynlik vinnige - oorgawe. As Downie die stasie suid van Cumberland Head sou inneem en die ingang van voorrade afsny, sou Macomb en Macclonough uitgehonger en tot aksie gedwing word, veral as Prevost gewere om die noordelike oewer van Cumberlandbaai sou sleep en Macdonough by hom teister. ankerplek. Maar geen plan was geskik vir Prevost nie, wat die tydsbesteding behels, nie met die winter nie. Miskien sou hy 'n daadwerklike sukses behaal het as hy die werke in Plattsburg die aand van sy aankoms aangerand het, voordat die Amerikaners hulle heeltemal gevestig het - die infanterie wat onder Wellington Badajoz in die Skiereilandstorm bestorm het, was moeilike manne om te stop, maar die Amerikaanse burgermag agter borswerke was 'n ander soort soldaat as die Amerikaanse burgermag in die oop veld. 'N Afstoting sou 'n onheilspellende opening vir Prevost se veldtog gewees het. Nadat hy (met reg of verkeerd) sy beste geleentheid laat verbygaan het, het Prevost aangedring op 'n aanval deur Downie, 'n onmiddellike, onmiddellike aanval wat hy so ver gegaan het dat hy 'n kavalerie -offisier na Chazy gestuur het om die verrigtinge van Downie dop te hou.
9 September is voor anker deurgebring om die Britse eskader beter in orde te kry om 'n teenwind op September te kry io kry nog 'n dag van genade, maar tog was die werktuigkundiges nog steeds hard aan die werk toe om middernag die wind sterk uit die noordooste kom en Downie hove sy ankers op en kom glyend langs die meer tot sy dood. Sondag 11 September: dagbreek moes plek -plek 'n sweempie mis op die oppervlak van die lieflike meer onthul het. Die eerste skarlakenrooi en die eerste goud moes oral in die woude verskyn het.
Om vyfuur die oggend, met slegs 'n sweem van daglig tot dusver, weergalm die donder van artillerie om die meer. Downie was besig om sy gewere te "skaal" en ontplof leë ladings daarin om hul borings skoon te maak van vuil en roes, baie noodsaaklik met gewere wat lank nie meer gebruik is nie, maar in hierdie geval met die verdere doel om Prevost in kennis te stel dat die vloot op pad was. Die vorige dag het Prevost geskryf dat hy sy troepe van sesuur die oggend gereed was om die Plattsburg-werke te bestorm, om saam te werk met die vlootaanval wat nie gekom het nie, daar kan geen twyfel bestaan ​​nie dat Downie verwag het dat Prevost vandag sou aanval , maar Prevost bly ledig in sy reëls. Niemand kan weet wat die gevolg sou gewees het as Prevost aangeval het nie, maar dit is moeilik om te glo dat 'n aanval sonder artillerievoorbereiding teen werke van entoesiastiese soldate wat al lank gewoond was aan die gebruik van vuurwapens, sou kon slaag. As dit so was, sou dit vir Downie onnodig gewees het om Cumberland - of Plattsburg - in te gaan, met al die taktiese nadele wat dit impliseer, maar die vlootgeveg kon gewees het terwyl die Amerikaanse eskader in verwarring haastig probeer het ontsnap. Maar soos sy briewe toon, het Prevost 'n gelyktydige aanval deur land en water oorweeg, onder 'n dubbele nadeel-'n onvoorbereide infanterie-aanval, terwyl die vloot eskader naby Cumberland Head geklop het. Dit was 'n bewys van deurmekaar denke van Prevost se kant toe sake uitloop, tweede gedagtes het hom daarvan weerhou om die aanval te doen, wat, of dit misluk of geslaag het, eers na die vlootnederlaag deur terugtog kon gevolg gewees het.
Macdonough het heeltemal duidelik gedink. As Downie oorhaastig genoeg was om aan te val - of jammer genoeg om daartoe gedwing te word - het Macdonough alle voorsorgmaatreëls getref om dit 'n ramp te maak. Teen die tyd dat Macdonough sestien was - hy het op veertien die vloot betree - het Nelson twee groot oorwinnings behaal, by die Nyl en in Kopenhagen, albei oor vloote op anker in beperkte waters. Macdonough, tydens sy lang diens in die Middellandse See as een van 'Treble se seuns', ∗ moes die taktiek van die gevegte in elke detail bespreek het, en in Cumberlandbaai het hy getoon dat hy voordeel getrek het uit die lesse. Sowel by die Nyl as in Kopenhagen het Nelson 'n lyn van verankerde vaartuie van die ruitkant aangeval en hulle uit die stert opgeëet soos 'n mangoestok met 'n slang. Macdonough veranker sy eskader sodat die wind wat Downie van die eng van Isle La Motte af gebring het, vir hom vuil sou wees toe hy Cumberland Head afrond. Downie is in staat om die voorkant van die lyn te bereik, en geen aanval op die leeward -einde kan enige vordering op die lyn bereik nie. Teen Nelson kon nóg die Franse nóg die Danes die einde van die aangevulde lyn versterk, maar Macdonough het uitgebreide reëlings getref, met vere op sy kabels en met ankers agterna, om sy vuur in enige rigting te kan rig en te bring vars breë syde op enige swak punt in sy lyn. En die stryd is uitgevoer presies soos hy beplan het.
∗ Op 12 September 1803, kort nadat die oorlog tussen die Verenigde State en Tripoli uitgebreek het, het Commodore Edward Preble in Gibraltar aangekom in die Grondwet, die vlagskip van 'n eskader wat die fregat Philadelphia, twee brigs en drie skoeners insluit. Preble was destyds slegs twee en veertig, maar die gemiddelde ouderdom van sy offisiere was skaars meer as twintig toe hy die lys sien wat hy uitroep: 'Niks anders as 'n pak seuns nie!' Maar in die volgende jaar het Preble se streng, maar redelik bestuurde eskader hul opleidingskool geword, en 'Preble's boys' het ontwikkel tot 'n hoogs geskoolde vakmanne wat hul bevelvoerder se geloof in hulle geregverdig het: tydens die oorlog van 1812 was hulle die ruggraat van die vloot. Onder hul aantal was, behalwe Macdonough, Stephen Decatur, William Bainbridge, Isaac Hull, David Porter en Charles Stewart. Almal het tot die rang van kommodore gestyg, en almal het hul land met lof gedien.
Downie het 'n oomblik van Cumberland Head af stilgehou toe hy die posisie herken.Daar was geen teken van enige aktiwiteit van Prevost nie, maar Downie was onder uitdruklike instruksies - beledigend beledig - om onmiddellik aan te val, al was hy nou in so 'n posisie dat Macdonough mettertyd verplig sou wees om te kom benadeel die oop meer. Macdonough het 'n buitengewone voorkoms getoon in die vooruitsig dat Downie nie op so iets kon wag nie. Dit is net moontlik om te raai met watter angs Downie die bevele gegee het wat die Britse seile gevul het en die Britse eskader in 'n ramp gesit het.
In gewig van metaal en in getalle was die magte redelik eweredig, is dit opmerklik dat geen eskader in hierdie geveg wat die geskiedenis so diep sou beïnvloed, 'n gesamentlike breë kant kon afskiet wat gelyk is aan die van die Britse driedak aan die Ontariomeer nie. Die kleinste skip van die lyn - en Engeland het 'n honderd in diens op die oop see - kon Macdonough se eskader in 'n uur se werk in stukke geslaan het. Daar is eindelose bespreking oor die relatiewe sterkte van die twee magte, met lang gewere wat teen karronades geweeg is, groot skepe teen klein skepe. Daar is onwillig ooreengekom dat die Amerikaanse eskader meer gereed was vir die geveg, en die Britse eskader meer geskik om op die oop meer te veg in plaas van in die beperkte waters van Cumberlandbaai. Dit is dus een van Macdonough se vernaamste aansprake op roem dat hy die Britte daartoe gebring het of gedwing het om op daardie tydstip en op daardie plek te veg.
Downie het sy Confiance om Cumberland Head gebring en het sonder sukses gesukkel om die kop van die Amerikaanse lyn te bereik, 'n vuil - en mislukte - wind dwing hom om teenoor die Amerikaanse sentrum te anker. Terwyl sy skip in haar posisie gestaan ​​het, het hy die eerste breedkant afgevuur wat elke kaptein probeer bewaar het tot op die laaste moontlike oomblik, omdat die gewere in vrede en stil gelaai was, onder inspeksie van offisiere en quoins-wigvormige blokke- noukeurig onder die broek geplaas vir 'n puntlose bereik. Dit het die Saratoga vreeslike skade berokken, maar van toe af het die balans van die geveg ten gunste van die Amerikaners gedraai. Een Britse sloep is so erg omgestamp dat sy nie haar anker kon loslaat nie, maar het in die Amerikaanse lyn gedryf en moes oorgee. 'N Ander een kon nie naby die wind bly nie en het nooit haar toegewese posisie bereik nie, want sy het hulpeloos op Crab Island gestrand, maar een van hierdie skepe sou die weegskaal kantel, want die klein Preble, erg gehawend, het haar kabels laat afskiet sodat sy na leeward en aan wal gegaan, gelukkig binne die Amerikaanse lyne. Soos dit was, was Confiance en Linnet geleidelik verslete deur Saratoga en Eagle. In die hitte van aksie het voortreflike oefening en dissipline hul rol gespeel, maar die effek van 'n konstante boor het sigbaar geword toe die Amerikaanse kanonne voortdurend begin laai en skiet, ondanks die wanorde rondom hulle, terwyl die Britse vuur verslap. Britse gewere word nie net beskadig en Britse kanonne doodgemaak nie, maar die geskudde mans, met onvoldoende boor om dit in outomate te maak, bedien hul gewere sleg. Die warm gewere wat by elke afvoer waansinnig in hul waens spring, het geneig om hoog te skiet, en deur die kwote los te maak, het hierdie effek verskerp toe niemand weer bestendig genoeg was om die kwyne weer huis toe te dryf nie. En verskeie van die gewere is onbehoorlik gelaai. Voue of skote is ingedien voor die poeier vyftig jaar later is dieselfde verskynsel waargeneem in baie van die snuitlaaiende handwapens wat op die slagvelde van die burgeroorlog opgetel is. Met 'n wa wat voor die poeier in 'n geweer gestamp is, sodat die raakgat leeggemaak is, was dit onmoontlik om die probleem te diagnoseer en 'n "wurm" te gebruik- 'n reusagtige kurkentrekker- om die waad terug te trek. om stil te word.
Geluk verklaar homself vir die wenkant soos gewoonlik, Downie is by die opening van die geveg doodgemaak en Macdonough het die grootste gevare ondervind. As Downie geleef het en Macdonough gesterf het, sou die geveg moontlik anders geëindig het. En danksy Macdonough se noukeurige reëlings voor die aksie, kon sowel die Saratoga as die Eagle hulself in die loop van die geveg omdraai en die ander, onbeskadigde breë kant, onmiddellik merkbaar voorstel. Toe probeer die Confiance, met slegs vier gewere uit die vyftien wat nog aan haar hawekant bedien kan word, dieselfde maneuver waarop haar agterste anker weggeskiet is, en die nuwe veerlyn wat haar bemanning na haar boogkabel gehardloop het ('n merkwaardige prestasie onder vuur) ) kon haar nie heeltemal draai nie, maar bloot haar boë aan harkvuur blootstel. Hulpeloos en reeds so vol water dat haar gewonde onder die dekke die gevaar loop om te verdrink, was sy genoodsaak om oor te gee, en die Linnet het, nadat sy vyftien minute se mishandeling heroïes verduur het, haar voorbeeld gevolg. Al die Britse eskader is gevange geneem, behalwe vir die paar kanonbote wat onder roeispane teruggevlug het na Isle aux Noix, en Amerika het daardie aand die Champlain -meer oorheers, sy kommunikasie in groot gevaar, Prevost het sy manne teruggevoer in 'n haastige terugtog, en die groot offensief was verby. Albany en New York en Boston was veilig.
Die nuus oor die inhegtenisneming van Washington, DC, op 24 Augustus het Europa op 27 September bereik, en die waarnemende minister van buitelandse sake in Londen het die vredeskommissarisse in Gent grootmoedig meegedeel dat ondanks hierdie sukses, ondanks selfs die opgewonde voorspellings van Ross en Cochrane oor Baltimore, ten spyte van die samekoms van Prevost se leër in Montreal, was die Britse regering nie van voorneme om sy eise te verhoog nie, en sou hulle dit selfs verander. (Sien "The Peace of Christmas Eve" in A MERICAN H ERITAGE in Desember 1960.) Engeland sou steeds aandring op 'n klousule (wie se bepalings nog vaag was) in die komende verdrag waardeur die Britse regering die reg sou hê om toesig te hou oor die die verhouding tussen die Verenigde State en die Amerikaanse Indiane Engeland sou 'n vastrapplek aan die kant van die Niagara -rivier in New York behou, maar sy sou tevrede wees met die staking van die deel van die deelstaat Maine tot by die Aroostook in plaas daarvan om aan te dring, soos voorheen, op die sessie van Maine tot by die Penobscot America, was dit natuurlik om die verowerings wat sy aan die Kanadese kant van die Great Lakes gemaak het, te laat vaar. Gegewe die erns van hierdie terme, sou die Amerikaanse kommissarisse die geleentheid gebied word om huis toe te verwys, maar as die kommissarisse die voorwaardes verwerp, sou die onderhandelinge onmiddellik verbreek word. Die Amerikaanse kommissarisse beleef 'n ongelukkige drie weke dat hulle nie die gedagte kon verduur nie, óf om onderhandelings te verbreek, óf om Amerikaanse gebied op te lewer. Aan die ander kant, soos die Britte aangedui het, was dit matige terme wanneer dit aan 'n land aangebied word op die punt van ontbinding. Die onderhandelinge wat eers onderbreek is, kan slegs op 'n baie ernstiger basis hervat word - en op hierdie oomblik het Prevost waarskynlik die Hudson ingedruk en New England het waarskynlik van die Unie afgeskei.
En toe, op 21 Oktober, kom die nuus van die Slag van Lake Champlain en van Prevost se terugtog. Daarna was dit maklik genoeg. Dit het slegs drie dae geneem voordat die Amerikaanse kommissarisse opgehou het om tydelik te stop en 'n vaste weiering terug te gee op alle voorstelle vir die staking van die Amerikaanse gebied, en die weiering is gevolg deur die beloofde onmiddellike onderbreking van onderhandelinge. Die Britse kommissarisse het in Gent gebly asof die dreigement nog nooit gemaak is nie. 'Hierdie ongelukkige avontuur op die Champlainmeer', soos die koloniale sekretaris, lord Bathurst dit genoem het, het die hele atmosfeer van onderhandelinge verander.
Dit was regtig 'n verandering van atmosfeer. Amerika het 'n vloot gebou wat 'n Britse vloot verslaan het in 'n geveg wat sy bewys het dat sy geensins dood was nie. Die byeenkoms van die Vermont -milisie tot die verdediging van Plattsburg, wat Macdonough moontlik gemaak het, het bewys dat daar geen ontrou was op die oomblik van die hoogste toets nie, ondanks die wydverspreide handel met die vyand. Alhoewel die Franse Ryk geval het, wat Amerika sonder bondgenote blootgestel het aan die Britse aanvalle, het Amerika klaarblyklik onverpoosd en effektief teruggeveg. Die oorwinning van Macdonough het die militêre situasie ingrypend verander, maar dit was net so belangrik dat Amerika die respek van haar groot antagonistiese menslike ervaring deur die eeue teruggekry het, bewys dat niks onderhandelinge so vergemaklik as wedersydse respek nie. Onder die indruk van die slawehandel, beslagleggings tydens die blokkade en die beperking van die grense van die Louisiana -aankoop, is al die betwiste punte in Gent verlig onder die nuwe voorwaardes dat die ooreenkoms so vinnig bereik is dat dit die toeskouer kon verlaat wonder hoekom die oorlog ooit gevoer is. Die werklike vertraging het ontstaan ​​as gevolg van twis onder die Amerikaanse kommissarisse oor die finale verdragsvoorwaardes en oor die onderhandeling van 'n paar tegniese punte. Dit was 'n tragiese vertraging, want op die dag dat vrede onderteken is, berei sir Edward Pakenham en sy rooi jas -leër voor om op New Orleans te marsjeer.
Stoombote op Lake Champlain, 'n kort geskiedenis
Omstreeks 1910 nader die Ticonderoga die beskuldigdebank by Thompson's Point, met die motor se lanseerpunt Elsa vasgemaak aan 'n klein beskuldigdebank. Gebruik met toestemming van die Charlotte Historical Society.
Dan Cole, Bydraer
Die eerste stoomboot op die meer was die Vermont I, wat in 1808 in Burlington gebou is deur John en James Winan, wat saam met Robert Fulton aan die eerste stoomboot van Amerika in 1807, die Clermont, gewerk het. Lake Champlain is wyd gebruik vir vroeë reise en handel, aangesien die paaie swak was en die spoorweg nie bestaan ​​nie, en die meeste handel met Kanada was. Maar die rondtes van die wind op die meer het die seil bemoeilik. Die probleem met vroeë stoomvate, soos opgemerk met die Redbud in ons hoofartikel in hierdie uitgawe, was hul stadige snelheid. Die Vermont kon ek op 'n goeie dag ongeveer 5 knope maak - as dit nie breek nie, wat dit gereeld gedoen het. Die kwaliteit van hul konstruksie het verbeter en eienaars het gesellige en goed ingerigte hutte bygevoeg om reisigers te lok.
Dit is tydens 'n besige somer aan die einde van Thompson's Point geneem. Foto met vergunning van Ross Andrews.
Foto, druk, teken Macdonough se oorwinning op Lake Champlain en nederlaag van die Britse leër op Plattsburg deur genl. Macomb, 17 September 1814 / geskilder deur H. Reinagle gegraveer deur B. Tanner.
Vir meer inligting oor die reproduksie, publikasie en aanhaling van materiaal uit hierdie versameling, asook toegang tot die oorspronklike items, sien: Popular Graphic Arts Collection - Rights and Restriction Information
Voortplantingsnommer: LC-DIG-pga-02823 (digitale lêer van oorspronklike druk) LC-USZ62-63 (b & ampw film kopie neg.)
Oproepnommer: PGA-Tanner-Macdonough se oorwinning. (C -grootte) [P & ampP]
As 'n digitale beeld vertoon word: Die kwaliteite van die digitale beeld hang gedeeltelik af van of dit gemaak is van die oorspronklike of 'n tussenproduk, soos 'n negatiewe kopie of deursigtigheid. As die veld Voortplantingsnommer hierbo 'n reproduksienommer bevat wat met LC-DIG begin. dan is daar 'n digitale beeld wat direk uit die oorspronklike gemaak is en voldoende resolusie het vir die meeste publikasiedoeleindes.
As slegs swart-en-wit (& quotb & w & quot) bronne gelys word en u 'n kopie wil hê wat kleur of tint bevat (as die oorspronklike een het), kan u gewoonlik 'n kwaliteit kopie van die oorspronklike in kleur koop deur die oproepnommer hierbo te noem en insluitend die katalogusrekord (& quotAbout This Item & quot) by u versoek.
Om kontak te maak met verwysingspersoneel in die Prints and Photographs Reading Room, gebruik ons ​​ons Ask A Librarian-diens of bel die leeskamer tussen 8:30 en 5:00 by 202-707-6394, en druk 3.
Amerika wen op Lake Champlain - GESKIEDENIS
Ontwerp deur Carol Allen
Vir meer inligting oor die geskiedenis van Peru
Kontak ons ​​stadsgeskiedkundiges
Ron en Carol Allen
Bl eru is 'n stad in die oostelike deel van Clinton County, NY, net suid van Plattsburgh, NY.
Die stad Peru, geleë tussen die Adirondack -gebergte en die Champlain -meer, is gevorm uit Plattsburgh en Willsborough op 28 Desember 1792. 'n Gedeelte daarvan is in 1799 aan Willsborough geannekseer en die dorpe Ausable en Black Brook is in 1839 opgestyg. Die huidige grense is die dorpe Saranac, Schuyler Falls en Plattsburgh in die noorde, die dorpe Ausable en Black Brook in die suide, Lake Champlain in die ooste en die stad Black Brook in die weste. Die oppervlakte van die stad is ongeveer nege en sewentig vierkante kilometer. Sommige van die vroeë intrekkers het gedink dat die berge rondom die stad lyk soos dié van Peru, Suid -Amerika. Vandaar die oorsprong van die stad se naam. Die vroegste konsentrasie van setlaars was in 'n gebied genaamd die "Union", 'n Quaker -nedersetting in die omgewing van die huidige Keese Homestead en Quaker Cemetery op die huidige Union Road. Hierdie vroeë Quaker -setlaars of 'Vriende', soos hulle verkies om genoem te word, was hoofsaaklik boere en kom uit Dutchess County, NY en voorheen Engeland. Sommige van die familiename van die pionier -setlaars is vandag nog volop in die stad: Allen, Arnold, Baker, Elmore, Everett, Hay (s), Keese en Thew, om maar enkele te noem.
John Cochran het die eer gehad om die stigter te wees van die huidige perseel van Peru Village omtrent die jaar 1795. Hy bou 'n huis en 'n maalmeul aan die oewer van die Klein Ausable-rivier. Die oes van baie hout het die eerste bedryf van Peru geword en het daartoe gelei dat verskeie saagmeulens langs die rivier gebou is. A. Mason & amp; Sons se houtmolen, wat in die hartjie van die dorp geleë is, het byna 'n eeu lank gedy, van 1883 tot 1972. Die meule was die grootste deel van die jare die grootste werkgewer van die stad. Nou is die leë klip Heyworth/Mason -gebou die enigste oorblywende oorblyfsel van die eens besige meulterrein. Namate die lande van hout verwyder is, het die ryk, vrugbare grond van die gebied aanleiding gegee tot landbou wat tot vandag toe voortduur in die vorm van melkplase en verskeie appelboorde. Ystervervaardiging speel ook 'n groot rol in die ekonomiese ontwikkeling van die vroeë Peru met die ontdekking van hoë kwaliteit ystererts in die Arnold Hill -gebied in 1810.
Namate die bevolking van Peru van 'n klein handjievol setlaars in 1792 tot 1,923 in 1810 en 2,710 teen 1820 gegroei het, het ander nedersettings binne die grense van Peru ontstaan. Goshen, Lapham's Mills of Bartonville, Peasleeville, Port Jackson, later Valcour en Peru Landing het alles bygedra tot die stad se groei. Die bruisende Lake Champlain -hawens van Peru Landing en Port Jackson het gelei tot spoorweë en stasies wat by Valcour, Lapham's Mills en Peru Village gebou is. Kerke, skole, besighede en steeds groter wordende bedrywe het in die hele gemeente toegeneem.
Peru het 'n buitengewone ryk verlede in die vorm van militêre geskiedenis. Die oewer van die Champlain -meer het gedurende die Franse en Indiese Oorlog baie aktiwiteite beleef. Die meer was die belangrikste noord-suid-gang vir oorlogspartye van inheemse Amerikaners en Franse en Britse leërs. Benedict Arnold se belangrikste vlootbetrokkenheid by die Revolusionêre Oorlog met die Britte tydens die Slag van Valcour, 11 Oktober 1776, het met die stad plaasgevind. Die oorlog van 1812 het die Peru -milisie onder leiding van kapt David Cochran tot stand gebring. Hulle het die eerste skote in die oorwinnende en beslissende Slag van Plattsburgh in September 1814 afgevuur. Die opening van die Plattsburgh -lugmagbasis in 1955 het duisende militêre personeel na die gebied gebring. Die meerderheid van die personeel woon in die Peru Central School District. Die skooldistrik het van 800 studente tot meer as 3 000 gegroei, wat die bou van vier nuwe skole noodsaaklik gemaak het.
Die huidige bevolking van Peru is volgens die sensus van 2010 6,998. Die meeste hout- en ysterverwante nywerhede en die vele meulens wat vroeër langs die oewers van die riviere van Peru gelê het, is lankal verby. Brande het hul tol geëis op baie geboue in die middel van die dorp. Dit is nou 'n relatief rustige semi-landelike woonbuurt omring deur duisende hektaar appelboorde en melkplase.
'N Geskiedenis van die stad Vergennes, Vermont, VSA.
Alhoewel Vergennes reeds in 1766 gevestig is toe Donald McIntosh 'n opstal op Comfort Hill gebou het met 'n uitsig oor die Otter Creek -waterval, het die meeste inwoners die graafskap verlaat gedurende die periode van 1766 tot 1783 toe grensgeskille met New York en die Revolusionêre Oorlog 'n vreedsame oplossing gevind het onmoontlik. Na 1783 het die bevolking vinnig uitgebrei, en teen 1787 was dit duidelik dat die watervalle met sy maal- en skeepsaktiwiteite baie verskil van die afgeleë landbougemeenskappe. In 1788 het inwoners van die drie grensdorpe ingestem om 'n gedeelte van hul grond prys te gee om 'n aparte dorpie aan die Otter Creek -waterval te vestig. Op 19 September 1788 is Vergennes opgeneem as 'n stad, die derde in die nuwe land en die eerste in die staat. Die naam is deur Ethan Allen voorgestel om die Comte de Vergennes, Franse minister van buitelandse sake en onderhandelaar van die Verdrag van Parys, te vereer.
Vergennes het in die volgende dekade vinnig gegroei en sy vervaardigings- en handelsaktiwiteite gediversifiseer. Baie inwoners het gewerk aan die vervaardiging en vervoer van hout en kalium. 'N Brug is oor die watervalle gebou, en teen 1789 was daar vier en vyftig huishoudings in Vergennes. Die Monkton Ironworks Company is op die watervalle gestig, en op sy hoogtepunt, omstreeks 1812, het die onderneming nege smede, hoog- en lugoonde, 'n rolmeul en 'n draadfabriek. 'N Tunnel aan die westelike oewer van die waterval, wat gebruik word om water uit die waterval na die ysterwerke te bring, en 'n sleeppad langs die Otter Creek is 'n paar van die argeologiese oorblyfsels van die eens aktiewe bedryf.
Vergennes, met sy bevaarbare kreek, toegang tot die meer en bekwame werksmag, het prominent in die oorlog van 1812 gedien. inval. Op 21 Desember 1813 het Macdonough sy vloot in die Otter Creek na Vergennes gebring vir winterkwartiere. Die vloot se instruksies aan Macdonough was om die grootte van die vloot dramaties te vergroot. Vergennes was die gasheer vir smede, oonde, saagmeulens en 'n walsery. 'N Werf was ook reeds in bedryf.
By Vergennes het skeepsvaarders ses ry galeie gebou, die skoener Ticonderoga, die brig Eagle en die fregat Confiance wat 146 'stam tot agter was. Die 26 geweer, Saratoga, is binne 40 dae voltooi. Die Britse en Amerikaanse vloot het op 11 September 1814 in Cumberlandbaai vergader. Die twee vloote was in grootte en vuurkrag naby. Die geveg het twee uur en twintig minute gewoed en die Amerikaanse vloot was seëvierend.
Die Slag van Plattsburgh in 1814 was 'n beslissende oorwinning vir Amerikaanse magte. Macdonough se vloot het die oorhand gekry op die meer, en die Vermont -milisie (onder bevel van generaal Samuel Strong van Vergennes) en die New Yorkse burgermag het Britse stamgemeentes van buite Plattsburgh na Kanada teruggedryf. Die verdrag van Gent is op Oukersaand van 1814 onderteken. Die nederlaag van die Britte op die Champlainmeer is beskou as die beslissende slag van die oorlog van 1812 en die stad Vergennes en sy inwoners wat onophoudelik gewerk het om die kanonne te bou, verdien baie eer vir die pogings.
Die embargo op Britse goedere is aan die einde van die oorlog opgehef, en teen 1816 kon die Monkton Ironworks nie meer meeding met goedkoper ingevoerde goedere nie en het dit gesluit. Die Lake Champlain Steamship Company het egter floreer. Die onderneming, wat in 1813 geoktrooieer is, het die komende tien jaar vier damstoomers op die terrein van die werf in Macdonough gebou.
Ongeveer 1824 het 'n nuwe voorspoedstydperk vir Vergennes begin met die opening van die Champlain -kanaal, wat die Champlain -meer met die Hudsonrivier verbind het en die handel in die meer na Kanada en New York laat herleef het. Baie sloepe en stoomskepe het in die stad aangelê en vrag gelaai van geboue langs die skeepswerf.
Baie plaaslike verbeterings het gevolg op die toename in handel en handel. Ongeveer 1830 inwoners het die East School in die pas gedoopte Skoolstraat gebou. In 1834 het die stad klippaadjies gelê en koeltebome langs sy strate geplant. In dieselfde jaar het die plaaslike Episcopalian's die St. Paul's Church, die gotiese herlewingstyl, van die baksteen langs die dorp groen opgerig, en gemeentelede het 'n nuwe baksteenkerk in Waterstraat gebou. Metodiste volg in 1841 met hul baksteenkerk oorkant St. Die Sint -Petrus -Katolieke Kerk is in 1874 in South Maple Street gebou.
Aan die einde van 1840 is planne aan die gang vir die bou van die Rutland- en Burlington -spoorweg, wat in 1849 voltooi sou word. Die mededinging tussen mededingende stoomskipmaatskappye was ook besig om die reis na die meer te verbeter. In 1848 het Hiram Adams, wat bespiegel het oor 'n toename in Lake Champlain-toeriste en nuwe spoorwegreisigers, die Franklin House-hotel, kompleet met 'n balsaal op die derde verdieping, in Main Street oorkant die setperk gebou.
Die kombinasie van die meerhandel en 'n spoorverbinding het die Vergennes -industrie gedurende die 1870's steeds ondersteun. Bedrywe wat hout gebruik het om verbruikersgoedere te vervaardig, het floreer sedert hul grondstowwe kon kom en hul produkte per water of per spoor gestuur kon word. Teen 1871 het wa, skut en deur, naaf en spaak, perdespyker, meubels en uitnemende fabrieke by die waterval bedryf, asook 'n leerlooiery, slyp- en saagmeule en 'n stadswaterwerk wat in 1868 gestig is. pomp, die Vergennes -pomp is die enigste wat in die land bestaan.
In die hoofstraat is gedurende hierdie tydperk nuwe kommersiële geboue in Italiaanse styl gebou. Drie kommersiële geboue is opgeknap en verbind om een ​​deurlopende blok winkels te vorm. Beide die Stevens- en Franklin -hotelle is opgeknap in die Italiaanse styl met dakbewoners waaruit die florerende stad besigtig kon word.
Teen die 1880's en 1890 'het die meerhandel baie afgeneem, maar Vergennes het steeds gedien as die kommersiële sentrum vir 'n groot en bloeiende landbougebied. In 1893 begin die Vergennes Electric Company met kragopwekking by die watervalle en verlig die strate van die stad. En in 1897 het inwoners in die vooruitsig op die nuwe eeu 'n wonderlike nuwe stadsaal en operahuis gebou, ontwerp deur die argitekte Chappell en Smith van Rutland.
Na 1900 het Vergennes baie voortgegaan soos in die laaste dekade van die negentiende eeu, wat die dienste vir inwoners en die landbougemeenskap verbeter het. In 1911 het die Burlington Traction Company, geoktrooieer om krag te produseer vir die tramlyn van Burlington, 'n baksteenmotorhuis op die watervalle gebou. In 1912 het fondse uit die boedel van William Gove Bixby die bou van die Bixby Memorial Free Library gefinansier, 'n groot neoklassieke herlewingstruktuur wat ontwerp is deur die argitek van New York, G. Frederick Frost.
Die State of Vermont Reform School for Troubled Youth, 'n deel van die stadslewe sedert dit in 1875 van Waterbury na Vergennes verplaas is, het gedurende hierdie tydperk 'n aansienlike uitbreiding ondergaan. Teen 1900 was die skool gehuisves in drie geboue, waaronder die voormalige Amerikaanse Arsenal, met inwoners wat op 'n plaas werk wat in 1892 aangeskaf is. In 1907 begin die skool met 'n groot bouprogram wat ongeveer 'n dosyn nuwe strukture oor die volgende veertien jaar bygevoeg het.
Gedurende die dertigerjare het sake in Vergennes, soos in die res van die land, afgeneem en baie nywerhede langs die watervalle het gesluit. Onder die ondernemings wat oorleef het, het die L.F. Benton Company, 'n vervaardiger van bougies wat in 1907 gestig is, die ou perseel van die Hayes-, Falardo- en Parker -geboue beset. In 1941 word die onderneming verkry en word dit Simmonds Precision Products en vandag is die onderneming 'n eenheid van UTC Aerospace.
Vergennes behou vandag baie van sy historiese karakter. Die herleiding in 1962 van die Amerikaanse roete 7, wat die kommersiële gebied in die middestad omseil, het groei aangemoedig sonder om die stad te vernietig. Byna die hele lengte van Main Street, insluitend die residensiële, kommersiële en voormalige vervaardigingsentrums, word erken as 'n uitstekende voorbeeld van stadsontwikkeling en word as 'n historiese distrik in die National Register of Historic Places gelys. Boonop word die tradisionele woongebied suid van die sakekern en West Main Street gelys as historiese woongebiede in die State Register of Historic Places.
Inwoners van Vergennes het nog altyd die waarde van hierdie erfenis erken, en aan die einde van die negentigerjare is 'n herlewingspoging in Main Street onderneem. Die stigting van die Vriende van die Vergennes -operahuis en die daaropvolgende herstel van die operahuis in 1897 was 'n katalisator vir openbare en private belegging. In 1999 is die Vergennes Partnership, 'n nie-winsgewende organisasie in die middestad, opgerig, met die koste om die historiese middestad te laat herleef en ekonomiese groei te bewerkstellig. As gevolg van hierdie pogings is talle historiese geboue gerehabiliteer en is daar verbeterings in die straatbeeld aangebring. Vandag, met sy ryk erfenis van industriële en kommersiële geskiedenis, bly Vergennes steeds een van Vermont se gewildste gemeenskappe om in te woon of te besoek.
Die historiese argitektuur van Addison County Vermont Division for Historic Preservation 1992
Geskiedenisruimte: Dramatiese oorwinning oor die Britse vloot
Tweehonderd jaar gelede het die onderling verbind waterweë van Noordoos -Noord -Amerika gehelp om die wêreld se magsbalans te verander. Vir Groot -Brittanje was die Oorlog van 1812 met die Verenigde State baie oorskadu deur die intense stryd om Frankryk se Napoleon Bonaparte te verslaan.
Die sleutel tot Britse oorwinning was vloot superioriteit. Hulle onversadigbare behoefte aan matrose het gelei tot herhaalde konfrontasies tussen Britse vlootskepe en neutrale Amerikaanse vaartuie. Teen 1812 het Amerikaanse oorlogsvalk die land tot oorlog gelei. In die eerste jaar van konflik het Amerikaanse landmagte terugslae beleef terwyl die vloot 'n bron van trots was.
Deur 1812 en 1813 verskuif die voordeel heen en weer langs die grens met Kanada. In 1814, met Napoleon in Europa verslaan, het die Britte nuwe krag vir die oorlog gebring. Hulle het die Amerikaners langs die Niagara -skiereiland gedruk, hul seevaart op die Ontariomeer voortgesit, Washington verbrand, Baltimore gebombardeer en New Orleans aangeval in 'n tragiese geveg wat plaasgevind het nadat 'n vredesverdrag onderhandel is. 'N Kragtige, strydgeharde Britse leër is uit Europa gestuur om die Verenigde State via die Champlainmeer binne te val om die oorlog uit 'n sterk posisie te beëindig.
Teen hierdie bedreiging het honderde mans van die werf in die East River in New York na Lakes Erie, Ontario en Champlain gereis om hul Britse eweknieë in 'n "War of Shipwrights" te betrek. Adam en Noah Brown, Christian Bergh en Henry Eckford het die poging gelei om die ongelooflike verskeidenheid oorlogskepe te bou en te lanseer wat die Amerikaanse vlootbevelvoerders 'n voorsprong gegee het in die belangrike gevegte van Lake Erie in 1813 en Lake Champlain in 1814.
Voer Thomas Macdonough in
Op die Champlain-meer het die 31-jarige Thomas Macdonough sy derde kommandojaar begin. Hy het geweet dat die Britte met nuwe krag bou op hul skeepswerf by Isle aux Noix (nou die historiese terrein van Fort Lennox in Parks Canada). Die 17-geweer brig Linnet, die 37-geweer fregat Confiance en verskeie geweerbote is hier gebou. Ironies genoeg is baie van hul skeepsboumateriaal en voorrade vir die Britse leër van die Champlain -meer na hulle gesmokkel.
Macdonough verhuis na Vergennes, sewe kilometer van die meer op Otter Creek en werf Noah en Adam Brown, die skeepsrywers wat Perry se suksesvolle Lake Erie -vloot gebou het. Die Lake Champlain -vloot is in twee fases gebou. In Maart 1814 bou Noah Brown eers die vlagskip van Macdonough, die 27-geweer Saratoga, in 40 dae van die bos tot die aanvang. Hy het ook ses geweerbote gebou en 'n gedeeltelik geboude stoombootskep omskep in die 17-geweer-skoener Ticonderoga. Toe dit bereik is, keer Noag en sy manne terug na New York. Op 14 Mei verskyn 'n Britse ekspedisie by Otter Creek met die doel om die Amerikaanse vloot te vernietig. 'N Kanonbattery en geweerbote by Fort Cassin het hulle weggejaag.
Later die somer het Macdonough verneem dat die Britte 'n nuwe en kragtige oorlogskip bou en versoek toestemming om dit ook te doen. Adam Brown, die jonger broer van Noah, het die taak gekry om dit te laat gebeur.
In sy memoires onthou Noah Brown:
"My broer [Adam] begin die dag na ontvangs van die brief met tweehonderd werktuigkundiges en gaan na Vergennes ... en die brigArendis op die negentiende dag na my broer se aankoms opgerig en gelanseer ... as sy nie daar was nie, sou die stryd aan die ander kant as oorwinnaar gewees het, en ons moes die fort sowel as die vloot verloor het. My broer het die brig by die vloot afgelewer vyf dae voor die geveg gevoer is. "
Op papier het die Britse voordeel onoorkomelik gelyk: 'n leër van 10 000 strydbestande Britse troepe vergesel 'n vlootmag onder leiding van HMS Confiance, die nuwe 37-geweer Britse vlagskip-die grootste oorlogskip ooit op die Champlainmeer. Boonop, terwyl hierdie Britse mag by die Champlain -grens saamtrek, is die Amerikaanse stamgaste wat die Champlain -meer beskerm, beveel om weswaarts te marsjeer om die leër van Niagara te versterk. was Macdonough met sy wondervloot wat pas by Vergennes gelanseer is.
"Macdonough se oorwinning op die Champlainmeer en die nederlaag van die Britse leër op Plattsburg deur genl. Macomb, 11 September 1814." Gegraveer deur B. Tanner uit 'n skildery deur Hugh Reinagle. (Foto: Lake Champlain Maritieme Museumversameling)
Terwyl die Britse leër posisies in Plattsburgh beklee het, het hul skeepsrywers woedend gewerk om die nuwe vlagskip te voltooi. Macdonough het sy posisie in Cumberlandbaai gekies en sy vloot in 'n strydlyn veranker. Genl. Macomb, in beheer van die Amerikaanse landmagte, het gewerk om sy posisies aan die suidekant van die Saranacrivier te versterk en het 'n beroep op milisie uit New York en Vermont gedoen om hom te help. Teen die oggend van 11 September, een jaar en 'n dag sedert Perry se oorwinning op die Erie -meer, was die verhoog gereed vir die land- en seestryd wat die uitkoms van die oorlog sou bepaal.
Eers toe die Britte die baai binnevaar om die Amerikaanse skepe te betrek, word die timmermanne van die skepe wat aan Confiance werk, aan wal gestuur. Ponsende vuurwapens en rook vul die lug toe die twee ewe groot eskaders bots. Kapt George Downie, bevelvoerder van die Britse vloot, is byna onmiddellik dood. Tydens die vlootwedstryd het die landmagte aan weerskante van die Saranacrivier hul optrede begin. Die Amerikaners het hul versterkings versterk en die brûe uitgeskakel, terwyl die Britte hulle betrek het en 'n plek gesoek het om die rivier te verdryf. Voor die Britse stamgemeenskappe was 1,500 oorblywende Amerikaanse stamgemeentes, saam met 1,500 milities uit New York en 2500 vrywilligers uit Vermont onder bevel van genl Samuel Strong van Vergennes. Die Amerikaanse lyn, wat steeds 2 tot 1 was, bied 'n verbasend stywe weerstand.
Na twee uur se vlootwedstryd het Macdonough die bevel gegee om sy ankerstrategie voor die geveg uit te oefen. Sy vaartuie was geanker sodat hulle met hul kabels 180 grade gedraai kon word om die vars kanon se kante te dra. Die Britte het 'n soortgelyke maneuver probeer, maar kon dit nie voltooi nie. Toe Saratoga se gewere op Confiance oopmaak, was dit duidelik dat die wedstryd verby was. Onwillig het die Britse skepe hul kleure getref en oorgegee. Die seestryd om Lake Champlain was verby.
Toe die kanon se donderweer ophou en die rook verdwyn, is die Britse leër doodgemaak om te sien hoe hul vloot verslaan is. Gedemoraliseer het die Britse bevel losgekom van hul inval en teruggetrek na Kanada. Intussen, net soos Perry 'n jaar tevore gedoen het, beveel Macdonough sy chirurge om die oorwonne as gelykes te behandel en begin hard werk om te keer dat die gehawende oorlogskepe sink.
Die wedstryd om Lake Champlain eindig met 'n beslissende Amerikaanse oorwinning. Die nuus van hierdie Amerikaanse oorwinning en Britse nederlaag het 'n groot impak op die vredesonderhandelinge wat in België begin het.
Met die vertroue dat die meer veilig was vir die winter, het Macdonough die vloot en die pryse daarvan aan Whitehall bestel. Toe die nuus van die vrede die VSA bereik, het die vloot beveel dat die Lake Champlain -vloot by Whitehall opgerig moet word. Later is hulle na 'n nabygeleë agterwater oorgeplaas. Sommige van die geweerbote is verkoop, terwyl die groter vaartuie verlate en gesink is. Die wrakke van vier oorlogskepe, die U.S. Brig Eagle, die U.S. Schooner Ticonderoga, die Amerikaanse geweerboot Allen en die Britse Brig Linnet oorleef steeds.
Die verdrag wat in Gent, België, onderhandel is, het die oorlog van 1812 beëindig. Die oorwinnings by Lake Champlain en Baltimore het Amerika gehelp om 'status quo antebellum' te bereik, 'n terugkeer na die vooroorlogse grense. Die Amerikaners en Britte kon terugkeer na die sakewêreld.
Vir die Kanadese het die konflik 'n nuwe gevoel van identiteit gebied, maar vir die inboorlinge was die oorlog en die vrede 'n ramp. Verbond met die Britte het hul beste hoop verteenwoordig om Amerika se meedoënlose uitbreiding na die weste te stop. Die dood van Tecumseh in 1813 en die mislukking van die verdrag om vir 'n geboorteland te sorg, het hul hoop op 'n toekoms sonder konflik verminder.
Vandag stap ek weg van New York om na die gebeure op Lake Champlain te kyk. Terselfdertyd het die Howe -broers in New York hul massiewe militêre mag gebruik om Washington uit New York te stoot, maar probeer om generaals Guy Carleton en John Burgoyne suidwaarts uit Kanada te stoot. Ons het laas na Episode 95 na Kanada gekyk toe Carleton se troepe die laaste van die kontinentale leër uit Kanada gestoot het en in die Champlain -meer in New York. Die oorskot van die Patriot's Northern Army het teruggeval na Fort Ticonderoga.
Vir die Britte in Kanada lyk dit of alles goed gaan gedurende die lente. Burgoyne het laat in Mei 1776 gekom. Teen die einde van Junie het die Britte die Amerikaners heeltemal uit Kanada gestoot. Burgoyne het die ongeveer 8000 Britse en Duitse magte wat hy uit Brittanje gebring het, gebruik. Met die gekombineerde plaaslike milisie en Indiërs het hy 'n mag van 11,000-12,000 man gehad.
Na die oorwinning in Kanada het Carleton en Burgoyne se meningsverskil duideliker geword. Volgens rang en deur Lord Germain se bevele gee Carleton bevel uit. Burgoyne sou bevele gehoorsaam, maar soos die meeste ondergeskiktes destyds gedoen het, het hy aan almal wat wou luister duidelik gemaak dat Carlton hom terughou. Hy sou die magte tot oorwinning kon lei as Carlton sy leisels nie so styf vashou nie.
Generaal "gentleman Johnny"
Burgoyne (van Wikimedia)
Burgoyne het Boston in die herfs van 1775 verlaat om terug te keer huis toe en die koning en die bediening te oortuig dat hy weet hoe om die oorlog te wen. Hy het 'n memorandum vir die ministerie opgestel met die titel: Gedagtes oor die voer van die oorlog aan die kant van Kanada. Hy was van plan om sy militêre mag langs die St. Lawrence -rivier te lei om die beleg van Quebec en die vrylating van genl Carleton te verbreek. Van daar af beweeg sy manne langs die Champlain -meer om Fort Ticonderoga te herower. Vervolgens sou hulle langs die Hudsonrivier afbeweeg, en uiteindelik aansluit by die Howe 's Army wat langs die rivier van New York af opbeweeg.Hy het selfs 'n weddenskap met 'n vriend in Londen gemaak dat hy teen Kersfees 1777 sou terugkeer.
Daar was niks besonders nuut aan hierdie plan nie. Die ministerie was van plan om die Hudsonrivier te gebruik om New England af te sny sedert die oorlog begin het. Die memo van Burgoyne ' het baie meer besonderhede bygevoeg oor presies watter troepe gebruik moet word en waarom. Dit was in wese wat die ministerie as sy plan aangeneem het, maar met een verandering. Generaal Carleton, nie Burgoyne nie, sou die leër beveel nadat dit Quebec bereik het.
Genl Carleton kon nie maklik sy Britse vloot aan die St. Lawrence -rivier na die Champlain -meer skuif nie. Hy sou sy skepe moes uitmekaar haal, die stroomversnellings opneem en dit dan weer bymekaarbring in St. Jean voordat hy die meer in sou vaar, of as alternatief, nuwe skepe by St. Jean kon bou en die nodige wapens kon oordra. Elke opsie sou maande neem.
Burgoyne het gedink dat hulle hul voordeel moet aanhou. Die Britte het duidelike militêre meerderwaardigheid en het die kontinentale vlugtelinge gehad. Met die samewerking van die plaaslike Indiane, kon die Britte oor land beweeg na Fort Ticonderoga en die vloot van Arnold op die meer omseil. Hy het ook voorgestel om verder stroomop na die Ontariomeer te beweeg en uit die weste deur New York op die Amerikaners te marsjeer.
Carleton het egter gedink dat hierdie planne te riskant is. Hy verkies die veiliger opsie om 'n vloot te bou om die meer te herower, dan af te vaar na Fort Ticonderoga en die Fort te neem. Dit was ongetwyfeld 'n veiliger opsie, maar dit het beteken dat die Britte eers weer in die herfs kon begin beweeg. Dit het die rebelle tyd gegee om hul verdediging op die meer en by die fort op te bou. Selfs as die Britte in die herfs die vesting kon inneem, beteken dit byna seker dat hulle weer vir die winter moet stilstaan ​​en eers teen die lente van 1777 met die Hudson moet begin.
Generaal sir Guy Carleton
Carleton het ook die benadering van General Howe gebruik deur te probeer versoen met die rebelle nadat hy Kanada herower het. Hy het die meeste van sy gevangenes vrygelaat, waaronder Daniel Morgan, die toekomstige generaal. Hy het vrymoedigheid aan die Kanadese verleen en alles in sy vermoë gedoen om seker te maak dat die plaaslike bevolking al die onaangenaamheid agter hulle sou plaas.
Burgoyne het vinnig gefrustreerd geraak toe hy gewag het. Benewens talle ander redes waarom hy sy werk tot 'n vinnige einde wou bereik, het hy sy siek vrou in Londen verlaat. Hy het gehoop dat hy weer vir haar kon sorg. Terwyl hy die hele somer in Kanada sit en wag dat dinge moet gebeur, het hy verneem dat sy vrou in Junie oorlede is.
Nog 'n goeie rede om nie te wag nie, was pokke. Die siekte het tydens die oorlog albei leërs verwoes en was veral vernietigend in Kanada. Ek weet dat ek al voorheen oor die vervalle van siektes gepraat het, maar dit is moeilik om die belangrikheid daarvan te onderskat. Meer as 90% van die militêre sterftes tydens die rewolusie was afkomstig van siektes. Pokke, tifus, tifus, malaria en disenterie het duisende alleen in Kanada doodgemaak. Om soldate die hele somer te laat sit, sal waarskynlik meer van hulle doodmaak as om hulle in die geveg te stuur. Anders as die vastelanders wat altyd meer plaaslike manne kon vind om die gevalle mense te vervang, moes die Britte baie meer tyd en uitgawes bestee om vars troepe van oor die see in te voer.
Burgoyne het sy tyd beset deur 'n briefwisseling met die minister van buitelandse sake, lord Germain, in Londen voort te sit. Germain het reeds 'n slegte mening oor Carleton gehad. Hy luister geredelik en ondersteun Burgoyne se frustrasie oor die gebrek aan optrede van Carleton. Toe die koning voorstel om Carleton the Order of the Bath toe te ken, het Germain dit tevergeefs probeer vermy. Alhoewel Carleton ander vriende op hoë plekke gehad het wat hom beskerm het, sou Germain enige rede soek om Carleton te herroep en Burgoyne te bevorder. Gedurende die somer het lord Germain bevele gegee om Burgoyne 'n onafhanklike bevel van 'n leër in New York te gee terwyl hy Carleton verlaat om in bevel in Kanada te bly. Maar hierdie bevele, meestal as gevolg van logistieke probleme, het Kanada eers in 1777 bereik. So vir die res van die jaar het Carleton die program behartig en Burgoyne het ongeduldig gesit en wag dat iets sou verander.
Aan die patriot se kant het vrees vir 'n Britse aanval oor alles gekom. Die kongres het besluit om die leierskap te verander in die hoop om iemand te vind wat die Amerikaanse weermag in vorm kan bring en enige inval in New York kan weerhou. Nadat die Britte die patriot uit die stryd om Three Rivers uit Kanada gestoot het, het die kongres betyds na New York teruggestuur om by die Slag van Brooklyn gevang te word. Generaal Wooster keer terug na Connecticut en sou 'n paar maande later sy kommissie bedank. In hul plek het die kongres generaal Horatio Gates gestuur. Alhoewel Gates een van die oorspronklike generaals was wat die kongres in die somer van 1775 aangestel het, het ek tot dusver nie veel oor hom te sê gehad nie, aangesien hy nie veel gedoen het nie.
Gates was Brits, gebore in 1727 uit gewone ouers. Ten spyte van sy lae geboorte, het hy op 'n manier 'n jong luitenant -kommissie gekry en dien hy in die huidige Duitsland tydens die Oostenrykse opvolgingsoorlog. Hy moes goed gedien het, aangesien hy 'n oorlogstydperk aan kaptein ontvang het, ondanks die feit dat hy nie die geld gehad het om vir so 'n kommissie te betaal nie.
Genl Horatio Gates
Na die oorlog verkoop Gates sy kommissie in die gewone leër en verhuis na New York. Die verkoop van sy kommissie het hom genoeg geld gegee om 'n nuwe lewe vir homself te vestig. Toe generaal Braddock in 1755 na Amerika kom, sluit Gates aan by die ekspedisie na Fort Pitt, saam met al die ander kinders wat beroemd sou word: Thomas Gage, Charles Lee, Adam Stephen, Daniel Morgan, Daniel Boone en George Washington. Gates is gewond tydens die Slag van die Monongahela, maar herstel en keer terug na diens. Hy het voortgegaan om as 'n gewone offisier in die sewejarige oorlog te dien, in Noord -Amerika en in die Wes -Indiese Eilande. Aan die einde van die oorlog het Gates tot die rang van majoor gestyg. In 1769 verkoop hy sy Major 's Commission en koop hy 'n klein plantasie in Virginia. Daar hernu hy sy vriendskap met George Washington.
In 1775, toe die kongres Washington as opperbevelhebber aangestel het, het hy versoek dat Gates ook as 'n generaal in die nuwe kontinentale leër aangewys word. Gates het die eerste adjudant -generaal van die weermag geword. Terwyl Gates hom goed van sy taak gekwyt het, was dit meestal papierwerk, nie die soort ding wat jou baie eer gee nie. As 'n ervare offisier het Gates 'n onafhanklike bevel beywer.
In Mei 1776, nadat Washington van Boston na New York verhuis het, het die Kongres Gates tot generaal -majoor bevorder en in Junie die onafhanklike bevel van die Noordelike Leër aan hom opgedra. Ongelukkig vir Gates was sy onafhanklike bevel nie so onafhanklik as wat hy gehoop het nie. Generaal Schuyler, sy senior, bly in die algemene beheer van die streek. In die verlede het die kongres Schuyler omseil deur hom in beheer van die magte in die staat New York te laat, maar het hy ander generaals agtergelaat, eers Montgomery, daarna Wooster, dan Thomas, dan Sullivan, in beheer van die magte wat in werklike gevegte in Kanada betrokke was.
Lake Champlain -streek (van Wikimedia)
Om sy bevordering te kry, het Gates na Philadelphia gegaan om die onafhanklike bevel te beoefen. Daardeur kritiseer hy die prestasie van Schuyler sterk as die bevelvoerder. Die kongres bevorder Gates tot generaal -majoor en gee hom bevel oor die kontinentale leër in Kanada.
Die probleem was dat teen die tyd dat Gates in die staat New York aangekom het, die Patriot -magte in Kanada reeds teruggetrek het na New York. Daar was hulle onder die gesag van generaal Schuyler. As gevolg hiervan het Gates effektief die tweede bevelvoerder van Schuyler geword. Gates was natuurlik ontsteld dat sy onafhanklike bevel nou ondergeskik geraak het aan die bevel van Schuyler. Hy het onmiddellik 'n briefskrywingsveldtog aan sy vriende in die kongres begin om die reputasie van Schuyler te ondermyn, en met die klaarblyklike bedoeling om Schuyler te verlig sodat hy die bevel kan neem.
Die twee mans het met mekaar begin kibbel en politici sowel as die weermag in span Schuyler en span Gates verdeel. New England -politici was geneig om Gates te bevoordeel, gebaseer op sy militêre ervaring met die gewone leër. New Yorkers was geneig om Schuyler, wat die senior rang en ervaring in die streek gehad het, te bevoordeel.
Beskerming van die Champlain -meer
Dit was verbasend dat generaal Benedict Arnold, wat gewoonlik met niemand oor die weg gekom het nie, 'n goeie werksverhouding met albei mans gehad het. Ongelukkig sou sy versuim om 'n kant te kies hom probleme ondervind. Maar vir eers, ten minste oor hierdie een kwessie, was Arnold dikwels die stem van diplomasie en rede.
Alhoewel hy 'n weermaggeneraal was, het Arnold homself die vlootbevelvoerder van Lake Champlain gemaak. Hy het bevel gegee oor 'n paar groot skepe, die Onderneming, en Vryheid wat hy gevang het net na die val van Ticonderoga. Hy het ook die Royal Savage wat generaal Montgomery gevang het met die val van St. Jean. Sy troepe was nog besig om die Wraak naby Ticonderoga. Hy het vier groot ry kombuisskepe gehad: die Washington, Kongres, Trumbull, en Hekke, sowel as 'n kleiner een, die Lee. Toe het hy agt kleiner Gondels gehad. Al die skepe het kanonne gemonteer en sou beslis enige Britse skepe wat na die meer beweeg, teister en bedreig.
Krygsraad van Moses Hazen
Met 'n stilte in die geveg gedurende die somer, het die noordelike weermag 'n rukkie geneem om sake te vertraag. Einde Julie het die opperhoofde van kolonel Bedel en majoor Butterfield gehou vir hul optrede tydens die Battle of the Cedars in Mei. Albei mans is skuldig bevind en in die kassier geplaas.
In dieselfde maand het die krygsraad van Moses Hazen gedreig om die hele leër te ontwrig. U onthou miskien dat Hazen 'n plaaslike Kanadees was. Hy het albei kante probeer speel nadat die patriotte Kanada binnegeval het. Maar nadat die Britte hom gearresteer het en hy ontsnap het, het hy besluit om by die patriotte te bly. Hy het 'n kommissie as kolonel gekry en 'n patriotregiment onder sy mede -Kanadese opgerig.
Generaal Arnold het 'n geruime tyd 'n goeie mening oor Hazen gehad. Dit het verander na die Battle of the Cedars, waar Arnold gedink het Hazen was nie aggressief genoeg nie, moontlik selfs 'n lafaard. Erger nog, Hazen was ongehoorsaam aan die bevele van Arnold om die eiendom te vernietig van sommige wat saamgewerk het met die Britse en Indiese aanval op die Cedars. Hazen het geglo dat sulke vernietiging moontlik meer vyande vir die weermag sou geskep het as wat hulle kon hanteer.
Generaal Benedict Arnold
Maar die kwessie wat tot die krygsraad gelei het, was Hazen se weiering om eiendom te aanvaar wat Arnold na die terugtog uit Montreal na sy sorg gestuur het. Arnold het die Montreal -handelaars, op sy persoonlike eer, belowe dat hulle betaling sal ontvang vir hul eiendom, wat die weermag nodig het. Arnold het 'n beampte die eiendom na Hazen laat vervoer, wat geweier het om dit te aanvaar. Die beampte het uiteindelik al die voorrade langs die rivier gelos, waar soldate geplunder en gevat het wat hulle wou.
Arnold was ontsteld oor hierdie onversetlikheid. Die kongres het Arnold voorheen op die spel gelaat vir sulke dinge. Hy sou eer voel om die handelaars terug te betaal, maar sou geen vergoeding van die kongres kry as hy nie die eiendom kon verantwoord nie. Dit was ook 'n ander voorbeeld van die ondergeskikte beamptes van Arnold wat eenvoudig sy bevele geïgnoreer het.
Arnold het vroeg in Julie probeer om 'n krygsraad teen Hazen te bekamp. Hazen protesteer teen generaal Gates wat Arnold beveel het om nie voort te gaan nie. Arnold het blykbaar self al die offisiere in die krygsraad gekies en junior offisiere gekies, alhoewel kolonel Hazen die reg gehad het om deur veldoffisiere (majoor of hoër) beoordeel te word. Gates het Arnold aangesê om dit uit te skakel, maar het 'n paar dae later toegelaat dat 'n behoorlike krygsraad omring word deur aanklagte teen Hazen vir die versuim van diens.
Die probleem met die nuwe krygsraad, onder leiding van kolonel Enoch Poor, was dat omtrent elke offisier op die hof Arnold absoluut gehaat het en vriende was met Hazen. Die hof het geweier om selfs die getuienis te hoor van die beampte wat Arnold beveel het om die eiendom aan Hazen af ​​te lê en wat amper die enigste getuie was wat kon getuig van die weiering van Hazen om die bevele van Arnold om die eiendom in besit te neem, te gehoorsaam. Hulle het beweer dat die getuie 'n belanghebbende party was, wat, so wat? Baie getuies stel belang in die saak ten gunste van die een of ander kant. Maar die krygsraad het nie eens gesê wat die belang was nie. Die hof het ook geweier om Arnold voldoende tyd te gee om ander getuies van die betrokke gebeure op te spoor.
In plaas daarvan het die hof eenparig ten gunste van Hazen bevind en hom vrygespreek. Dit het veroorsaak dat Arnold 'n protesoptog by die hof ingedien het, wat daarop dui dat die hof 'n fout gemaak het in sy besluit om nie kritiese getuienis aan te hoor nie en in sy bevinding. Hy eis dat die hele verrigtinge na die Kontinentale Kongres gestuur word vir 'n finale besluit.
Die hof kon weggestap het met die vryspraak van Hazen en Arnold laat woede kry. Maar onthou, die beamptes op die hof het Arnold gehaat en gedink dat hulle die mag van die hof teen hom kon gebruik deur te eis dat hy om verskoning vra omdat hy die integriteit van die krygshof beledig het. Natuurlik het Arnold geweier om verskoning te vra vir wat hy beskou het as om hulle bloot uit te roep op hul vooroordeel en onbehoorlike prosedures. Hy het nie net geweier om verskoning te vra nie, hy het ook duidelik gemaak dat hy met graagte enigeen van hulle in 'n tweegeveg sou trotseer.
Dit het gelei tot 'n vlaag briewe en versoekskrifte aan General Gates, die hof het daarop aangedring dat Arnold teregwysing van minagting in die gesig gestaar word, en van Arnold geëis dat die kangaroo -hof ontbind word en dat sy aanklagte teen Hazen aan die Kongres gestuur word. Gates moes sy kop in ongeloof geskud het toe hy al hierdie papiere ontvang het. Die Britse leër was op die randjie van die aanval op die Champlain -meer en vernietig wat van die kontinentale mag oorbly. Intussen kerm sy topveldbeampte oor 'n bevooroordeelde krygsraad en die hof wil hê dat hy sy topgeneraal moet toesluit omdat hy hul eer beledig het.
Gates het probeer om die saak so goed as moontlik af te handel. Hy het die hof se vryspraak van Hazen goedgekeur en ook duidelik gemaak dat hy hulle nie teen Arnold sal laat aankla nie. Hulle het reeds 'n paar weke aan hierdie kwessie gemors toe hulle sou voorberei om teen 'n aanval te verdedig. Ons sluit nie ons beste veldoffisier op nie, want iemand dink hy het hul eer beledig. Gates het rekords van dit alles na die kongres gestuur, maar vir eers, laat ons nou fokus op die vyand en nie op mekaar nie.
Met die krygsargumente in Augustus agter die rug, kon Arnold die bevel oor sy vloot op die Champlain -meer hervat. Behalwe dat hy nie kon nie. Arnold staan ​​voor 'n ander uitdaging. Terwyl hy in Kanada was, het Schuyler Jacobus Wynkoop aangestel as bevelvoerder van die vloot op die Champlain -meer. Toe Arnold bevele begin gee, stuur Winkoop vir hom 'n briefie waarin hy sê dat hy nog die bevel oor die vloot het, en waarom gee Arnold bevele om sy skepe rond te skuif. Arnold, het 'n taamlike briefie na Wynkoop teruggestuur om hom te laat weet dat Schuyler vir Arnold teruggekeer het tot bevel van die vloot. Wynkoop het dit geïgnoreer en die bevel oorgeneem. Hy het die bevele van Arnold teengehou en meer van sy eie uitgereik.
Amerikaanse vloot op Lake Champlain (van Wikimedia)
Arnold het 'n brief aan Gates gestuur oor die probleem en sy frustrasies oor niemand wat die kommandoketting respekteer, uit die weg geruim nie. Gates gebruik die kwessie as 'n geleentheid om Schuyler te beskadig deur te beveel dat Schuyler se aangestelde bevelvoerder Wynkoop gearresteer en gevange gehou word weens sy weiering om bevel aan Arnold af te staan. Sodra Arnold Wynkoop in kettings gestuur het, versag hy sy siening en probeer hy nie deur 'n krygsraad gaan nie. In plaas daarvan het hy aanbeveel dat Wynkoop die teater mag verlaat en sy saak by die kongres kan pleit. Ek vermoed hierdie versagting was om te verhoed dat die pisswedstryd tussen Schuyler en Gates alles opblaas. In elk geval het Arnold nou onbetwiste bevel oor sy vloot gehad.
Arnold sou nog twee maande hê voordat Carleton gereed was om sy vloot op die Champlainmeer los te laat. Ons sal dus 'n paar weke van die stryd af kom.
Volgende week: Ons keer terug na New York, waar genl Howe uiteindelik gereed is om sy pouse te beëindig en sy aanval op Manhattan Island te begin.
Vorige Aflevering 105: Vrede -konferensie van Staten Island
U kan die American Revolution Podcast as 'n Patreon -intekenaar ondersteun. Dit is 'n opsie vir mense wat maandelikse beloftes wil aflê. Ondersteuning deur Patreon gee u toegang tot Podcast -ekstras en help om van die podcast 'n volhoubare projek te maak. Weereens dankie!
Seelinger, Matthew Kooptyd: die slag van Valcour -eiland, 16 Julie 2014: https://armyhistory.org/buying-time-the-battle-of-valcour-island