Dit is haas onmoontlik om die ode (Gr.: odein: om te sing) as LIRIESE digsoort met 'n enkele definisie behoorlik te dek, aangesien dit sowel in die klassieke as in die moderne tye verskillende gedaantes vertoon. 'n Taamlik omvattende beskrywing sou wees dat die ode 'n statige, ernstige LIED is waarin 'n verhewe onderwerp, 'n belangrike gebeurtenis, 'n bewonderde persoon of 'n abstrakte gegewenheid soos skoonheid, vreugde, ouderdom, liefde, waarheid, vriendskap, arbeidsaamheid of ander deugde op verhewe toon besing word.
Die Sapfiese ode, daarenteen, is veel persoonliker van aard en word gekenmerk deur 'n vierreëlige strofiese opset wat soos volg kon lyk:
In die Romeinse literatuur het veral die odes van Horatius (60—8 v.C.) beroemd geword, hoewel die digter sy skeppinge nie odes nie, maar carmina (liedere) genoem het. Die Horatiaanse ode is sterk persoonlik, besonne, dikwels gerig aan 'n persoon met daarby meermale 'n didaktiese inslag. Hy sluit dus sterker by Sapfo aan as by Pindaros. Sy odes is ook strofies van opset en die metriese organisasie is soms Alkaïes op die voorbeeld van Alkaios (d.w.s. twee reëls in die strofe bevat elk elf, een nege, en een tien lettergrepe), ander kere weer Sapfies, hoewel hy meermale 'n eie variasie aangebring het in die skema wat hy van die Grieke geërf het. As voorbeeld van 'n Sapfiese toepassing by Horatius volg hier die slotstrofe van 'n 24-reëlige gedig (11,10) waarin ene Licinius (wat later vanweë sameswering teen Augustus om die lewe gebring is) met die oog op 'n goeie lewe tot ewewig en matigheid gemaan word: