Bo-Karoo | oor die lewe in Vanwyksvlei | Page 2
Posted on October 14 by Leonette Smit
Vandag, presies 3 maande gelede vra tannie Herlina Malan my om haar Carnarvon toe te vat. Sy voel nie lekker nie. Sy moet by dr. AJ uitkom.
Vandag, dag en datum 3 maande later, hou ons ‘n roudiens vir haar. Lê haar as weg in ‘n nissie in die huis van Herinnering.
Niemand het verwag dat dit so gou sou gaan nie. Van Carnarvon word sy Prieska toe gestuur vir ‘n sonar. Van Prieska, Kimberley toe vir skanderings. Daar ‘n paar weke in die hospitaal vir verdere toetse. Bloemfontein toe vir ‘n stent in haar pankreas. Kathu toe om by die Christo en Handelee aan te sterk. Daarvandaan Douglas ouetehuis toe waar sy net 3 weke ‘n inwoner was voordat sy sterf.
Van die heel begin weier tannie Herlina enige ingrypende behandeling. Wat ookal die uitkoms van die toetse sou wees, sy besluit dat sy gereed is vir die Huis met die baie Wonings. Haar wense word gerespekteer. Gelukkig was haar laaste weke pynloos.
Drie weke gelede, kom laai haar familie haar goedjies hier in Vanwyksvlei vir die ouetehuis in Douglas. Ons tannies van die dorp lê gou ‘n tee aan om op gepaste wyse haar te kan groet. Sy kuier lekker saam sonder enige ongemak of pyn – eet van alles wat op die teetafel uitgepak is.
Dis net in die laaste ure van haar lewe wat sy suurstof kry om dit vir haar draagliker te maak. So word haar wense gerespekteer en sterf sy in waardigheid, presies soos wat sy gelewe het – met trots en waardigheid.
Ek sien nog hoe kom sy aangestap na die Bybelstudie met haar kierie, krom heup of nie. Sy weier dat iemand haar gaan oplaai. Glo dat sy die bene aan die gang kan hou slegs deur aan te hou loop. Tannie Herlina se gunsteling opmerking aan die Bybelstudietafel is altyd: “Die Here maak nie foute nie”. As daar gepraat word oor krisisse en swaarkry, sou sy sekerlik ‘n lywige bydrae kon maak, maar nee, sy getuig net altyd van die Here se goedheid, sy voorsienigheid en sy genade in tye van swaar. Hoe Hy teenwoordig is tydens moeilike tye en altyd ‘n mens deur die swaar laat kom deur sy nabyheid en guns.
Haar bure is van die oudste inwoners van die dorp. Sedert sy 3 jaar gelede ‘n heupvervanging kry na ‘n lelike val een aand, hou hulle getrou ‘n ogie oor haar. Die laaste oproep wat op haar selfoon geregistreer staan, is dié van buurman Doupie Oberholzer.
Vandag kry tannie Herlina dit reg om ‘n klomp mense in die erediens saam te snoer – lidmate, nie-lidmate, mense uit die woonbuurt met wie sy ‘n jarelange verbintenis gehad het, oud-kollegas, naby familie, verlangse familie, familie van so ver as die Kaap en Nieu-Zeeland. .
Neef uit Nieu-Zeeland, niggie uit die Kaap
Ook Piet Jafta, wat los werkies vir haar in die tuin doen en Wit-Anna, wat al die jare tannie Herlina se kinders help grootmaak het, bring vir oulaas hulde.
Na die diens vier ons haar lewe op gepaste wyse met die beste uit almal se kombuise
Oor die jare heen is sy welbekend by een en almal op die dorp want elke oproep wat desjare gemaak word, gaan deur die handsentrale waar sy jare se diens lewer. Nou is haar stem vir altyd stil.
Totsiens, tannie Herlina.
Posted on September 21 by Leonette Smit
MCCI bewerkstellig metamorfose.
Net Ek on Katakombe in die Karoo
Leon de Vries on Gert boer ‘n bars
elnabe on Ek wou nog altyd
Ruline on Jak 127 bring verligting
Leonette Smit on MCCI bewerkstellig metamorfose…