Om mee te begin, Istanboel is so blerrie mooi ‘n mens loop amper in ‘n soort geparfumeerde beswyming deur haar strate — van haar Moskees na haar markte, van haar statige, ouwêreldse houthuise na haar soutwater sloep, die Straat van Bosporus, vanwaar jy kan staan en kyk hoe sy haar dye oopvou en die nag opvlam soos ‘n uitslag op die skaamlippe van twee kontinente… As jy verstaan wat ek bedoel. ‘n Stad van vis en vye, van burkas en boeke, van minarette en melancholie. Die Bose is natuurlik nie net beperk tot die persoon van die Satan self of die wetteloosheid wat aan die werk is in die wêreld nie. Verkeerde (letterlik: mense wat uit plek uit is!) en slegte mense kom ook in die geledere van die gemeente voor: “nie almal is gelowiges nie.” Sy’t nog altyd naïef in haar eie Karlientjie-sprokieswêreld rondgehuppel, vertel sy. ’n Narnia vol nice mense.