Fisher se prosadebuut, Birds­eye, het my werklik beïndruk. Die skrywer het iets taamlik ongewoons vermag deurdat ’n intieme familiesaga ’n onverwagse mineurtoon in die vorm van ’n skokkende misdaadverhaal by die geheel gevoeg het.
Hoekom word Noah gejag deur sy OCD, deur “The Dark”? Sal hy ooit minder angsbevange kan leef? Hoe beïnvloed Noah se ervarings sy familie, soos sy suster-beskermer, Maddie, sy ma, Kate, wat haar bes doen om vir haar seun te sorg, en sy afsydige pa, Dominic?
Die nommer vyf word ’n tipe swaard en skild teen die kompleksiteit van ’n wêreld, buite en binne, wat elke oomblik dreig om vir Noah te verswelg soos die Groot Vloed. Alles het betekenis, hou geheime en kodes wat ontsyfer moet word. Soos Noag moet Noah luister na die stemme wat met hom praat en word hy die spilpunt van gebeure veel groter as net hyself.
Gepraat van Bybelse intertekstualiteit: die wyse waarop die skrywer die verhaal van Noah inkleur met verskeie gegewens en direkte verwysings na die Bybel maak op sy eie die lees van hierdie boek die moeite werd. Een gepaste voorbeeld is hoe Noah altyd vyf klippies saam met hom ronddra om te vryf wanneer hy angstig raak. Dan dink Noah aan Dawid en Goliat; die goeie wat die bose oorwin.
’n Insident by Noah se skool word ’n deur om op diepgaande wyse trauma en verlies oop te skryf. Gewis is daar ’n oorvloed tekste, fiksie en niefiksie, wat elk besin oor trauma, verganklikheid, psigiese verwonding en fisiese geweld. The Enumerations – die perfekte titel vir ’n roman wat vir elke leser ’n eie kode en boodskap sal bied en in vele opsigte ’n Groot Roman is – word onderskei deur spesifiek te fokus op die verskillende wyses waarop trauma verberg en verskans of behandel word.