Salie het ook daarop gewys dat daar selfs in die politiek van Arabiese Afrikaans gebruik gemaak is. Hy verwys na ’n politieke plakkaat van 1872 wat in Arabiese Afrikaans geskryf is. En mense uit die slawetydperk van destyds kon hul praktyke boekstaaf lank voor die Afrikaanse Patriotte.
“Ek het nie geweet my Afrikaans is eintlik Oranjerivier-Afrikaans nie. Dis ook Gariep-Afrikaans en Nama-Afrikaans,” het sy gesê en die gehoor saamgevat na haar Gordonia-streek, die Oranjerivier. Wanneer jy iemand daar ontstel, dan praat die mense van “ag, jy maak my hart so ver van die Here af!”
Sy het gepleit vir taaltrots, vir taalkultuurtrots. Die kinders word aangesê dat hulle verkeerd praat. Dan raak hulle skaam vir hul taal en praat dan eerder Engels.
Waar die Afrikaanse Taalraad se vergadering die vorige week in Pretoria taamlik dun gesaai was, was dié byeenkoms ’n borreling van Afrikaanssprekers wat vir my die ander rigting van ’n lewenskragtige Afrikaans aandui. Terwyl mense in die res van land veg en stoei oor kultuurhistoriese identiteite van Afrikaans, Afrikaans Plus en Afrikaans Blus, het dit hier gemaklik gevloei in verskillende strome.
Dié dag het ongetwyfeld ’n stewige bydrae tot die Afrikaanse ontwikkeling gelewer. Ons het soveel om te bied in Afrikaans. Dit was nog altyd daar, ’n mens hoop maar net die sogenaamde hoofstroom-Afrikaans neem kennis van die gebeure in ons eie boesem.
Die sogenaamde standaardtaal het vir dekades ’n weermag en ’n polisiemag gehad. Mag Afrikaans nou daarsonder