Hoe afkeer stop ons om volhoubaar te leef
Geskryf deur Philip Powell, Universiteit van Sheffield
'N Meksikaanse lekkerny, chapuline (sprinkaan). Foto krediet: William Neheheisel. (CC 2.0)
Stel jou voor dat die snye lekker koek wat in jou mond smelt, met meelmielies gemaak is van insekte wat nie korrels het nie. Of dat jou gewildste parfuum - 'n spesiale geskenk, miskien - wat herwinde bestanddele een keer uit iemand anders se ingewande uitgeskei het.
Die viscerale, dermreaksie wat u in hierdie scenario's ervaar, is 'n gevolg van hul "yuck-faktor" of kapasiteit om te walg. Disgust is 'n emosie wat veroorsaak dat ons dinge verwerp - en daarom verwag ons dat daar min aanvraag vir die soort "eau de toilette" hierbo genoem word.
Disgust het ontwikkel as deel van ons gedragsimmuniteitstelsel, maar dit speel ook 'n rol in ons seksuele en morele oordele. Die meeste van die tyd werk afkeer goed. Byvoorbeeld, dit moedig ons aan om nie bederfde kos te eet nie, wat ons ongesteld kan maak. Dit is egter 'n uiters stomp instrument. Terwyl dit 'n vinnige en instinktiewe antwoord gee oor hoe om op te tree, het dit ontwikkel tot 'n oormatige konserwatiewe reaksie, wat dikwels dinge verkeerd kry.
Dinge wat óf naboots of 'n fisiese of sielkundige verband het met bronne van afgryse, maar dit kan ons nie kwaad maak nie, maak ons ​​dikwels ook walglik. Dit is eers in a. Gedemonstreer reeks klassieke eksperimente deur die sielkundige Paul Rozin in die 1980s. Onder andere, mense in hierdie studies was baie minder geneig om te eet fudge gevorm as honde faeces eerder as skyfies, of die sop van 'n splinternuwe bedpan eerder as 'n bak.
Volhoubaarheid bly in die modder
Dieselfde yuck faktor is a probleem vir volhoubare verbruik. Wanneer ons met keuses aangebied word, vra ons om die verpakte en gesteriliseerde veilige opsie te kies - die simmetriese en onbeskadigde appel oor sy lelike suster. Dit veroorsaak dat ons afval verhoog eerder as om dit te verminder.
Ons walglike reaksie word óf uitgebuit - byvoorbeeld in die advertensies vir skoonmaakprodukte - om ons te laat voel dat ons meer moet verbruik. Of dit dien as 'n irrasionele struikelblok vir volhoubare oplossings wat rasioneel goed is, maar veroorsaak outomaties 'n primitiewe en te sensitiewe emosiestelsel.
Dit sluit dinge in wat ons blootstelling aan produkte verhoog wat potensiaal het om ons ongesteld te maak, soos hantering herbruikbare doeke of komposering. Maar dit maak ons ​​ook nie in staat om dinge wat ons nie kwaad sal doen nie, soos atypies gevormde vrugte en groente, of voedsel gemaak van insekproteïene of gesuiwerde water of medisyne wat van rioolwater teruggeëis is.
Hierdie dinge het ook eienskappe wat reële aanduiders van siektes (asimmetrie) navolg, of in kontak was met dinge wat ons siek kon maak (riool). So ons walg stelsel misluk en is moeilik om te ignoreer, ten spyte van rasionele inligting wat hierdie voorwerpe is veilig om te verbruik.
Gedragswetenskap kan help
Daar is individuele verskille in hoe sensitiewe mense om af te steek; sommige mense is minder geraak as ander. Daarbenewens word ons walglike antwoorde gevorm deur die samelewing, so ons sien baie Variasie in watter verskillende kulture disgusting vind, soos eetinsekte. Disgust is ook smeebaar in die vroeë jare van die lewe, so generasie verandering in walg response is nie ongewoon nie.
Wanneer daar walglike antwoorde ingestel word, is dit egter getoon Wees meer bestand teen verandering as ander emosies soos vrees. Sodra dit gebeur het, is daar sekere tegnieke van gedragswetenskap wat kan help.
Een benadering is om die walglike mense wat deur "maskering" voel, te verminder. Byvoorbeeld, eerder as oondgebakte krieket, maatskappye die bekendstelling van insekgebaseerde voedsel in die VK se voorraadketting kan staatmaak op produkte gemaak van grond insek proteïene met verpakking wat dissosieer hul creepy-crawly bestanddele.
'N onlangse eksperiment In branding het bevind dat mense baie meer bereid was om te gebruik en meer betaal vir dieselfde produk wat as "gerecycleerde water" beskryf word as "behandelde afvalwater". Om so iets op 'n smaaklike manier aan te bied, kan die verskil maak.
Tog het jy steeds die sielkundige probleem. Die idee is om insekte te eet of die idee dat 'n mens gurgel behandel word, is rioolwater - en idees is voldoende om mense te laat vaar iets.
'N Tweede benadering fokus nie op die verandering van hoeveel afkeer iemand voel nie, maar hoe hulle daaroor dink. Die mees basiese manier is om mense op te voed - laat hulle dit oorweeg wanneer hulle deur iets walglik voel of daar 'n beredeneerde argument agter hierdie is, of 'n valse alarm? In die sielkunde noem ons hierdie "herwaardering".
'N Derde benadering is om emosies te gebruik wat oor die algemeen teenstrydig is met walglike verwerping, soos deernis. Onlangse werk deur Nathan Consedine en kollegas aan die Universiteit van Auckland toon dat dit dalk kan werk verpleegkundige gedrag wat opwinding veroorsaak. Ons kan dieselfde meganismes hier toepas deur mense medelye te maak vir die vreedsame vrugte en groente wat gewoonlik vermors word ("moenie my agterlaat nie"). Of deur medelye vir die omgewing te veroorsaak, beklemtoon dit is kwesbaar en in nood of ons sorg.
Dus, ten spyte van ons evolusionêre instinkte, is daar maniere hoe ons die yuck-faktor kan oorkom om meer volhoubaar te leef. Ons moet net meer oor hulle leer.
Hoor meer oor die yuck-faktor en hoe een persoon se afval 'n ander se skat kan wees op The Conversation se podcast, Die Anthill.