Agter Geslote Deure - Johan Botha deur Johan Botha | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Agter Geslote Deure - Johan Botha
Aantal woorde: 1575
Datum gepubliseer: 12 Nov 2009
Dit lyk of die see sy innerlike woede leeg gemaak het op die strand. Daar was 'n storm die vorige aand en die strand lê verstrooi met seegras, skulpe en klippe wat afgebreek het. Hier en daar lê 'n stuk dryfhout. Derduisende bloublasies lê verstrooi op die vuil strand. Meeue baljaar heerlik tussen die swetterjoel goed wat wyd uitgestrooi lê terwyl sommige verbete toutrek om besit van 'n stuk aas.
Swart vuilgoed sakke het ook uitgespoel en nimmer weet waar dit vandaan kom. Gooi hulle dan die sakke iewers weg in die see? Wie sou so iets kon doen? Dit kan immers die dood van duisende seediere beteken!
Die vroeë hitte van die somerson veroorsaak klein sweet riviertjies langs my voorkop. Die massiewe berge om die baai omring my met hulle grootheid en beskerming. Daar is 'n paar visserbootjies wat rond dobber in die verte. Vaagweg kan jy die beweging van mense op die bootjies uitmaak soos hulle visvang.
Die sand is nat tussen my tone en 'n klein golfie pla my voete waar ek loop.
Ek wens ek kon so wees. Myself vir eens en vir altyd leegmaak en die woede uithaal. Die seer en onreg wat ek voel soos 'n swart wolk binne my hele wese as mens.Al die vuilgoed sakke uitkeer en omkeer en uitstort. Dan sal alles skoon wees en miskien kan ek dan vir die eerste keer in veertig jaar begin lewe soos ander normale mense om my!
Ek baklei al 35 jaar lank teen wat gebeur het en vir self-aanvaarding. Ek baklei met God en Jesus en al die dominee's en pastore.Die mense wat hulle Christenskap op my wil afdwing deur te sê dat Hy nie verantwoordelik is vir wat met my gebeur het nie.
Al die sielkundiges wat nie regtig verstaan nie, solank jy net die rekening betaal dan is hulle gelukkig.
Ek baklei met myself en net ek weet wat hier diep binne in my aangaan. Kan ander my nie ook net aanvaar en eenmaal verstaan dat ek nou net myself wil wees nie. Die mens wat God wou hê ek moes word. Die uitskot tussen Sy skeppings. Die een wat die flop is. Almal sê God het groot planne met my en dat ek net moet vergewe en vergeet.
Ha ha ha, die wat dit sê weet nie wat hier diep binne my hart en siel aangaan nie. Hulle weet nie waarvan hulle praat nie! Kom lewe my lewe! Kom sien en kyk wat het gebeur en ondervind dit self! Party van ons lewe so beskermend dat ons nie weet wat werklik in ander se lewens gebeur nie. Ook nie omgee wat met ander gebeur nie. Al is dit jou bure!
Jy sien hulle in en uitgaan by hul huise en woonplekke. Maar weet jy regtig wat daar aangaan?
Agter die geslote deure? Of gee jy net nie om nie? Glo jy in: Laat God's water oor God's akker loop?
Hier het Hanna my nou weer saamgesleep Kaap toe, kamstig om na die profeet van Nigerië af te luister en sodat hy vir my kan bid. Ek weet dat sy 'n ander agenda ook het al het ek haar gewaarsku die eerste dag wat sy aan my deur kom klop het en haar vinger in my gesig gedruk het.
" Hoor hier." Het sy gesê. " Ek kry jou nie uit my kop uit nie en jy pla my."
Ek wou lag, ek het dadelik geweet wat sy wou sê. Toe ek haar die vorige aand ontmoet het was dit so duidelik aan haar te lees en ek het geweet wat gaan kom.
Kan vrouens dan nie verstaan dat ek hulle nie wil hê nie. Die Here het my anders gemaak en my pa was die instrument. Dit help nie eers om weer te probeer om normaal te wees nie.
Maande lank sukkel ek al met haar maar sy wil nie luister nie. Sy het geweet van my nog voor ons ontmoet het want in hierdie dorpie is almal mos "verslaggewers". Nou staan sy elke liewe dag op my drumpel. Kom by my huis in en maak haarself tuis! So asof sy daar hoort!Dan skielik is daar nie meer spasie in die huis nie en alles voel te veel en te vol!
Ek trap op iets skerp en dink dat dit 'n bloublasie is wat my steek. Voet in die lug huppel-huppel sien ek net 'n skerp afgebreekte skulpie. Ek buk en met die optel daarvan sien ek daar is nog 'n stukkie mossel wat so half vassit en afgebreek is.
" Wat het in jou lewe gebeur? "
Ek draai dit in die rondte en bekyk dit van alle kante.
" Jy is reg in die middel afgebreek. Het 'n mens op jou ook getrap en verwoes of was jy net teen die rotse stukkend gegooi soos ek? "
Ek wil die verlede uitwurg en weggooi soos 'n mens 'n asblik leegmaak. Jy maak hom leeg, gooi die gemors op die ashoop en laat die aarde dit verteer en insluk, weer kompos maak om nuwe goeie lewe te kan skep. Maar hoekom dan? As dit dalk weer net wanhoop en verwoesting gaan veroorsaak? Hoekom word lewe geskep as dit toegelaat word dat die doen en late van 'n ander dit in 'n oogwink kan verander en vertrap?
Saggies sit ek die skulpie weer terug op die strand.
Die pyn in my bors brand erg maar ek kan nie huil nie. Dit voel of ek weer langs my ma se graf staan waar die skok van haar dood rou in my keel gesit het.
" Mammie, ek is lief vir jou en wens jy was hier. Jammer oor al die dinge wat ek verkeerd gedoen het en dat ek nooit die seun was wat Mammie wou hê nie.
" Ek sê dit saggies. Net die meeue en die wind hoor my.
My pa is die een wat sy saad gestort het om my te skep. Hy, die man wat my vriend en vertroueling moes gewees het. Hy moes my leier wees, die een wat daar is wanneer ek val en huil. Hy moes daar wees wanneer die lewe my boelie en seermaak.
Instede het hy gevat, verwoes en gebreek. Geskep en vermoor.
'n Baie wrede mens en so dominerend dat ek te bang was om 'n geluid te maak wanneer hy in die huis was. Ek het die heeltyd oor my skouer gekyk, te bang om iets te doen wat hom sou ontstel.
Wanneer hy my roep het dit gevoel of my bene ingee en my hart wil gaan staan. Ek mag nie ge-aarsel het nie want anders was die hel los…hy sou net eenkeer roep en as jy nie reageer nie.......
Ek sal altyd die dagga reuk onthou wat aan hom geklou het met soet walms wat gemeng het met sy sweet. Sy oë was altyd snaaks want hy en sy vriende het pille ook gerook deur bottelnekke wat hulle afgebreek het.Sy oë was altyd rooi en dit het hom baie soos 'n demoon laat lyk.
Die kamerdeur wat hy elke keer toesluit wanneer hy en sy vriende daarbinne is.Al wie mag ingegaan het, was Mamma, ook net wanneer hulle wou kos hê of nog drank. Wanneer sy die deur oopgemaak het, het die soet walms weer die woonstel gevul.
Hulle het wierook gebrand in die kamer om die reuk te probeer demp maar dit het nooit veel gehelp nie. Party aande het dit tot in die vroeë oggendure so aangegaan en dan kon niemand anders in die huis slaap nie. Die geraas wat hulle gemaak het en die onaardse musiek wat hulle geluister het. Wanneer hulle klaar was in die kamer het almal afgegaan ondertoe en dan word die sitkamer oorgevat. Die volgende oggend moes ons spring om skoon te maak voor hy wakker word anders was die hel weer los in ons klein woonstel.
'n Groterige golf breek teen my been en maak my broek nat. Die koue water van die Kaap ruk my na die werklikheid terug. Voor my lê 'n klein plat klippie en ek tel dit op. Dit is amper perfek rond gemaal deur die water. Ek gooi dit met 'n boog terug in die see en dit spring twee keer op die oppervlak voor dit wegsak die donkerte in. Hier lê 'n klein vissie ook, die kop is stukkend en sy harsings steek uit. 'n Meeu hou my agterdogtig dop amper asof hy wil sê dat ek nie eers moet waag om dit op te tel nie.
Die eerste geheue van my lewe en ek word oor 'n hoë woonstel balkon gehou aan my enkels. My ma gil en die man wat my so laat hang vloek en skreeu op haar.
Onder my is motors wat soos speelgoed karretjies lyk. Ek sien duidelik hoe mense by die parkering in en uitry. Mense wat heen en weer loop.
'n Sementblad waarop die motors geparkeer staan, staar terug na my. Hard en baie ver!
In die een hoek sien ek die swart vuilgoed dromme. Tot oorlopens toe vol. Daar is mure om die area gebou om die honde en bedelaars uit te hou maar niemand maak ooit die hek toe nie.
Oorkant die straat wink die groen van 'n parkie vol bome vir my. Ek speel partykeer daar. Wanneer Mammie onthou om ons te vat.
Ek is drie jaar oud. Die man wat my vashou is dronk en gerook. Hy is my pa.
Gedeelte van hoofstuk een -
E-pos Johan Botha
Lees ander rubrieke deur Johan Botha
Agter Geslote deure....
'n Huis is veronderstel om 'n veilige hawe te wees... In ons moderne
eeu nog steeds veronderstel om die wat daarin woon, beskermd geliefd
en veilig te laat voel...
Ons het te doen onder andere met goed soos misdaad wat dai prentjie so
ietwat troebel maak, ons het te doen met gesinsmoorde en gebroke
huwelike wat daardie troebel prentjie net nog meer vertroebel.
En dan is daar Johan Botha se boek - Agter Geslote deure...
Vir my ruk hierdie boek nie net daardie deure oop en wawyd oop nie
maar dit haal ook 'n hele paar skille van oe af...
Dis 'n rou tot op die been toe stukkend en vernielde mens boek, maar
dis ook 'n flym skerp skalpel wat geensins onseker sny deur die leuens
wat ons so maklik glo - tot op die brutale wrede waarheid..
Dis 'n boek wat jou as mens met 'n legio feite bombadeer waarvan die
grootste een seker is - die feit dat ons eerstens so maklik ander
oordeel en tweedens so maklik 'n blinde oog draai - ons half verlustig
in ander se seer en gaan gons by die bure en dan ewe skynheilig
agteroorsit en se haai weet jy siestog dis erg maar dankie tog ek is
nie so nie...
Dit bring by my die vraag op, is jy nie??? Jy wat 'n vernielde kind
sien, 'n ma sien wat wegkruip agter sonbrille, 'n man sien wat sy vrou
en kinders voor almal slegse en dit hoor en of saam lag of maak asof
jy dit nie gehoor het nie??? Is jy nie so nie????
Die boek is "hard" geskryf - harde feite, harde waarhede, en harde
detail want dis hoe dit moet wees. Ons maak te maklik 'n ding "sag"
vou hom mooi in 'n wattetjie toe sodat dit nie so erg en wreed moet
klink nie - en dan is dit soveel makliker om jou rug daarop te draai.
Dit is nie 'n storie nie, dis nie net 'n verbeeldingsvlug van 'n mens
wat nie geweet het wat om met sy tyd te doen nie - die boek is 'n
samevatting van die werklikheid - in geen onsekere terme nie en ook
nie met watte verdoesel nie.
Ek sien nou al 'n legio "kerk" mense ooh en aah oor die "vieslikhede
wat daarin kwytgeraak word" en vir hulle juis vir hulle is hierdie
boek 'n moet!! Al is dit ook net om hulle dalk vir 'n wyle net
eenvoudig te laat besef die goed gebeur selfs vandag nog en soveel te
meer vandag nog!!
My siening van die boek is - as dit jou nie ruk nie - gaan BITTER min
goed jou ruk... as dit nie jou oe oopmaak om met ander oe na die
samelewing te kyk en na dai "stil vrou in haar hoekie wat altyd 'n
donkerbril dra" laat kyk nie sal niks dit doen nie.
Ter afsluiting... hierdie boek is geskryf soos wat ons moet praat oor
goed - reguit, op die man af, harde waarheid en feite en sonder
Lees dit en kom vir 'n slag uit jou "veilige kokkonnetjie" uit...!!
11 jaar 5 dae 23 ure oud
welkom ek kyk uit vir die volgende
11 jaar 3 weke 2 dae 8 ure oud
Jong dis mooi geskryf al spreek dit van "mishandeling" en baie hartseer. Skryf gou weer.
11 jaar 3 weke 4 dae 10 ure oud
ek gaan saamlees, luister na die stem agter die woorde tot daar waar gesondword in jou lewe inklim.
11 jaar 3 weke 4 dae 23 ure oud
Ek het jou storie gelees en voel jou hartseer en jare se verbittering - hou aan skryf en maak skoon, ek sal lees. Welkom en well done!