#EAPM - Digitale transformasie van gesondheidsdienste in 'n moderne Europa - EU-verslaggewer
#EAPM - Digitale transformasie van gesondheidsdienste in 'n moderne Europa
Daar is baie innovasie aan die gang in die gesondheidsorgsektor, hoewel sommige sou redeneer dat daar nog meer moet wees. Maar groot 'n digitale transformasie is beslis aan die gang en raak gesondheidsorg net soveel soos enige ander arena, skryf Europese Alliansie vir Persoonlike Geneeskunde (EAPM) Uitvoerende Direkteur Denis Horgan.
Die Europese Kommissie het deur middel van 'n deskundige paneel gewerk om spesifieke aspekte en tasbare resultate te identifiseer wat nodig is om 'n merkbare verandering in gesondheidstelsels en beleggings op EU-vlak te maak. Ander belanghebbendes doen dieselfde.
Europa het fundamenteel verander van 'n industriële tot 'n inligtingsgemeenskap. Dit kan oral gesien word, en in die gesondheidsorg dek persoonlike en maatskaplike aspekte (veral ten opsigte van data en data-privaatheid) sowel as die tegnologiese en wetenskaplike (genomics et al).
Voorkoming is meer in die vooruitsig, nou, soos geteikende sorg (die regte behandeling vir die magtige pasiënt op die regte tyd) en spronge in die gebruik van telemedisyne het gelei tot 'n verskuiwing in baie gevalle van hospitaalgebaseerde sorg na buitepasiëntgebaseerde omgee.
The key focus of the government initiatives is direct to ensure interoperability in healthcare and advance the data sharing process to improve the quality of healthcare services. Seamless data sharing among medical institutions allows healthcare providers to make data-driven decisions and provide faster and high-quality care to patients.
Die beskikbaarheid en gebruik van data gedurende die afgelope dekades het daartoe gelei dat groot hoeveelhede inligting digitaal gestoor word, maar alles is nog steeds nie rooskleurig in die tuin nie. Op die gebied van gesondheidsorg is die gebruik van data baie kompleks - interoperabiliteitskwessies op die oomblik - met mense wat keer op keer moet wissel tussen die werklike wêreld en die digitale / virtuele wêreld.
Nog 'n groot verandering is dat al die kennis wat gebruik word om by gesondheidswerkers te sit. Nou kan enige pasiënt of burger wat die internet verstaan, onmiddellike toegang tot groot hoeveelhede inligting kry. Gesondheidsorgverskaffers spandeer soms waarskynlik minder tyd om die feite te verduidelik, as hulle na behandelingsopsies kyk, dikwels in oorleg met die pasiënt.
Natuurlik, in hierdie digitale wêreld, moet Europa daarna streef om sy digitale gesondheidsorgstelsels so foutloos moontlik te maak, sowel as heeltemal betroubaar. Nie maklik met soveel inligting nie, maar heeltemal noodsaaklik.
Dit is 'n feit dat die bekendstelling van nuwe tegnologie in gesondheidsorgdienste kompleks is. Elke pasiënt en dus elke situasie is uniek en die bekendstelling van digitale situasies kan problematies wees. Ons beweeg verby die een-grootte-pas-alle styl van medisyne hier en nou in die 21ste eeu.
Ook, sommige inligting is moeilik om in 'n digitale formaat te sit terwyl die konteks behoue ​​bly. Verder woon ons nou in 'n era waar selfbeheersing bestuur word as gevolg van tegnologiese vooruitgang.
Maar die lewering van doelwitte, soos gedefinieer deur die Instituut vir Geneeskunde, het nie verander nie. Hierdie doelwitte is toeganklikheid, veiligheid, doeltreffendheid, billikheid, doeltreffendheid, bekostigbaarheid, responsiwiteit en toepaslikheid. Tans moet ons ook verseker dat 'veilige' die privaatheid van data dek saam met ander aspekte soos wie sien wat. En alhoewel inligting nou vinnig kan deel, kan dit ook inligting ontbreek.
Die bogenoemde deskundige paneel het aanbeveel dat Europa 'n repository van metodes opstel om digitale gesondheidsdienste te evalueer. Dit sê dit is omdat dit nie 'n sistematiese en gesamentlike poging aangewend het op evalueringsopsies in die literatuur nie.
Dit stel ook voor dat digitale en nie-digitale benaderings waar moontlik gemonitor word om te wys of en waar die bekendstelling van 'n digitale benadering voordelig was.
Intussen moet evaluering die positiewe en onbedoelde / onverwagte uitkomste dek, en data wat ingesamel word, moet gebruik word om gedrag te verander en die gedrag van die stelsels te optimaliseer.
Dit het duidelik geword dat daar 'n behoefte is om 'n strategie vir die digitale transformasie te ontwikkel, sowel as 'n samehangende raamwerk vir monitering en evaluering.
En Europa se beleidmakers moet maniere vind om te belê in stelselmatige evalueringsprosedures, sowel as in bewyse ingeligte beleidsmaatreëls en 'n robuuste evalueringsmetodologie.
Ondersteuning is nodig vir gedesentraliseerde / plaaslike vlakbesluitneming, terselfdertyd interoperabiliteit, en beleidmakers moet 'n omgewing skep wat innovasies kan aanneem, progressief in navorsing en horisontale skandering wees, maar ook versigtig wees ten opsigte van implementering.
Interessant genoeg, is daar 'n skuif om geletterdheid met tegnologiese ontwikkeling in lyn te bring, wat beteken dat nie gesondheidspraktisyns (HKP's) tegnologie verskaf sonder om hulle te ondersteun in hoe om dit behoorlik te gebruik nie. Dit steun basies die langdurige argument dat HCP's deurlopende opleiding nodig het om vooruit te gaan, anders sal sulke voorskotte nie optimale waarde behaal nie.
Omgee moet ook gedwing word om te voorkom dat digitalisering net ter wille van dit plaasvind, terwyl sorg gedra word om nie onophoudelik meer probleme te skep as voor die invoering van digitale dienste nie.
As 'n oorkoepelende kwessie word algemeen ooreengekom dat interoperabiliteit uiters belangrik is (veral ten opsigte van grensoverschrijdende gesondheidsorg) en 'n versuim om dit aan te spreek, kan moontlik sleg wees vir pasiënte.
Byvoorbeeld, as verskillende partye nie inligting het oor kodering wat in 'n mediese gesondheidsrekord gebruik word nie, sal verwarring ontstaan. Daar is natuurlik 'n behoefte aan ooreengekome en algemene kodering en taal.
As gevolg van groot spronge in digitale tegnologie, vir die eerste keer in die menslike geskiedenis, word Transmission Control Protocol / Internet Protocol (TCPIP) gebruik as 'n internasionale kode wat samewerking moontlik maak. Sulke samewerking en interoperabiliteit kan versterk en verbeter word deur die gebruik van 'n gemeenskaplike kode en taal.
Intussen is die konsep van 'digitale volwassenheid' 'n onderliggende een. En met betrekking tot hierdie is daar voorgestel dat daar geen ander, nuwer kriteria vir gesondheidsevaluering nodig is as wat reeds bestaan ​​nie. Die evaluering van digitale volwassenheid is moeilik sonder om na die algemene doelwitte van die gesondheidstelsel te kyk.
Soos voorheen genoem, moet HCP's kundig wees en hul ervaring is ook van belang as hulle hul ervarings met nuwe produkte en digitale dienste in ag neem. Dit is om te verseker dat hulle geskik is vir oefening.
Tog moet ons met al ons nuwe digitale gereedskap sorg dat die gesondheid nie gedemaniseer word nie. Voorstanders van gepersonaliseerde medisyne stem natuurlik in aangesien hierdie nuwe vorm van behandeling daarop gemik is om die pasiënt in die middel van sy of haar eie gesondheidsorg te plaas en sodoende die proses soveel moontlik te vergemaklik.
Kontinuïteit van sorg is ook 'n fundamentele aspek in gesondheid in die algemeen. En om kontinuïteit te bereik, is dit nodig om die probleme van interoperabiliteit, die deel van inligting en potensiële risiko's aan te pak, wat die inligting betref, wanneer en presies hoekom.
Veerkragtigheid is ook van kritieke belang, aangesien mense begin staatmaak op dienste wat beskikbaar is 24 / 7, byvoorbeeld in afgeleë gebiede, is dit noodsaaklik dat sulke dienste nie inmeng nie en dat 'n back-upstelsel in plek is.
En vanuit 'n billikheidsposisie moet groepe soos die visueelgestremde maniere toegang hê tot die digitale dienste, ideaal deur spesifieke toerusting. Wat vermy moet word, is 'n tweeledige stelsel van versorging van versorging, waarin digitale dienste vir sekere bevolkings werk, terwyl dit nie vir minderbevoorregte groepe is nie.
'N Gesondheidstelsel moet immers twee eenvoudige doelwitte hê: doeltreffendheid, wat beteken dat die gesondheid soveel moontlik moet lewer, en ekwiteit, wat beteken dat die gesondheid redelik versprei moet word.
Tradisioneel is ongelykhede tussen die 'haves' en die 'nots' nog altyd opgemerk. Vandag kan daar in die konteks van digitalisering 'n nuwe afdeling wees in terme van die 'blikkies' en die 'blikkies'. Dit verdeel in wese diegene wat toegang tot en werk met digitale omgewings kan hê en verstaan ​​inligting wat aan hulle en diegene wat nie kan nie.
Dit blyk dus dat dit moontlik is om onbillikhede deur digitalisering te verminder, maar dit is ook moontlik om nuwes te skep. Dit moet ten alle koste vermy word, indien nuwe geleenthede vir gesondheidsorggelykheid nie verlore gaan nie.
Ongelukkig is daar getoon dat die beste praktyke dikwels nie oordraagbaar is nie. Met digitale dienste, wat in een hospitaal en een land van toepassing is, word nie altyd maklik na 'n ander omgewing oorgedra nie. Vandaar die behoefte aan deurlopende bewysgebaseerde assesserings.
Aan die einde van die dag is dit duidelik dat dit progressief is, maar terselfdertyd 'n bietjie versigtig is om die risiko van ongewenste en onverwagte newe-effekte in gesondheidsorg te verminder.
En die algehele gevoel onder belanghebbendes is dat die EU 'n rol moet speel om die digitalisering van gesondheidsdienste te bewerkstellig, te help om 'n gesamentlike taal te besluit en samewerking in hierdie vinnig bewegende arena aan te moedig.