Verenigde State gooi waterstofbom oor Bikini Atoll - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Verenigde State doen die eerste lugtoets van 'n verbeterde waterstofbom en laat dit op 'n vliegtuig oor die klein eiland Namu in die Bikini -atol in die Stille Oseaan op 21 Mei 1956 val. Die suksesvolle toets dui aan dat waterstofbomme lewensvatbare lugwapens is en dat die wapenwedloop nog 'n reuse sprong vorentoe geneem het.
LEES MEER: Geskiedenis van atoombomme
Die Verenigde State het in 1946 begin met die toets van kernwapens by die Bikini -atol. Vroeë bomme was egter groot en moeilike sake wat van die grond af ontplof het. Die praktiese toepassing om die wapen oor 'n vyand te laat val was 'n blote teoretiese moontlikheid tot 'n suksesvolle toets in Mei 1956. Die waterstofbom wat oor die Bikini-atol geval is, is deur 'n B-52-bomwerper gedra en op 'n hoogte van meer as 50 000 voet vrygelaat. Die toestel het op ongeveer 15 000 voet ontplof. Hierdie bom was baie sterker as dié wat voorheen getoets is en is na raming 15 megaton of groter (een megaton is ongeveer gelykstaande aan 1 miljoen ton TNT). Waarnemers het gesê dat die vuurbal wat deur die ontploffing veroorsaak is, minstens vier myl in deursnee was en helderder was as die lig van 500 sonne.
Die suksesvolle Amerikaanse toets het beteken dat die voorhand in die kernwapenwedloop dramaties verhoog is. Die Sowjets het hul eie waterstofbom in 1953 getoets, kort na die eerste Amerikaanse toets in 1952. In November 1955 het die Sowjette 'n waterstofbom uit 'n vliegtuig in die afgeleë Siberië laat val. Alhoewel dit baie kleiner en baie minder kragtig (geraam op ongeveer 1,6 megaton) as wat die Amerikaanse bom oor Bikini laat val het, het die Russiese sukses die Amerikaners aangespoor om met die Bikini -toets voort te gaan.
Die massiewe buitelugontploffing in 1956 het wetenskaplikes en omgewingsbewustes bekommerd gemaak oor die uitwerking van sulke toetse op mens en dier. Gedurende die komende jare het 'n groeiende beweging in die Verenigde State en elders begin druk op 'n verbod op atoomtoetsing in die buitelug. Die beperkte toetsverbod-verdrag, wat in 1963 deur die Verenigde State, die Sowjetunie en Groot-Brittanje onderteken is, het oproerige en onderwater-kerntoetse verbied.
Op 1 Maart 1954 het die Verenigde State sy grootste kernontploffing, "Castle Bravo", by die Bikini -atol op die Marshall -eilande uitgevoer. Die Bravo -skoot was die eerste toets van Operation Castle, 'n reeks termonukleêre toetse. Die ontploffing was meer as twee en 'n half keer groter as wat verwag is en het baie hoër vlakke en skade veroorsaak as wat wetenskaplikes voorspel het.
Die Bravo -toets het 'n toestel genaamd 'Garnale' gebruik wat op litiumdeuteried as brandstof staatgemaak het. Die ontploffing het 15 megaton TNT opgelewer en groot hoeveelhede radioaktiewe puin in die atmosfeer vrygelaat wat meer as 7000 vierkante myl geval het. Die ontploffing het gelei tot die radioaktiewe besmetting van die inwoners van nabygeleë atolle, Amerikaanse dienspligtiges en die bemanning van 'n Japannese vistreiler ("The Lucky Dragon"), wat in die veiligheidsgebied rondom die ontploffing ongemerk verbygegaan het. Die voorval was die ergste radiologiese ramp in die Amerikaanse geskiedenis en het wêreldwyd 'n terugslag veroorsaak teen atmosferiese kerntoetse.
Bikini -atolgeskiedenis: kerntoetsplek
Terwyl die Marshall -eilande amptelik onder die bevoegdheid van die VSA was, het die gebied bekend gestaan ​​as die Stille Oseaan -bewysgronde as gevolg van die kerntoetsing wat op die verskillende plekke op die eilande tussen die middel-veertigerjare en vroeë 1960's uitgevoer is.
Bomtoetse op die eilande het in 1946 begin, net nadat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het en terwyl die VSA op die punt gestaan ​​het wat later die Koue Oorlog met die Sowjetunie (die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke, of VSR) genoem sou word. Die gebruik van atoomwapens in Hiroshima en Nagasaki het meer as die Tweede Wêreldoorlog beëindig - dit het die ontluikende kernwapenwedloop geïnspireer.
Die VSA het meer as 20 kerntoestelle by die Bikini Atoll en die nabygeleë Enewetak Atoll getoets.
As deel van die Compact of Free Association met die Marshall -eilande, het die Amerikaanse regering ingestem om eise oor persoonlike siektes wat voortspruit uit sy kerntoetsing in die gebied op te los. As gevolg hiervan is 'n federale program deur die kongres ingestel wat veterane probeer vergoed wat deelgeneem het aan atmosferiese kerntoetse wat tussen 1946 en 1958 op die Bikini Atoll of Enewetak Atoll uitgevoer is.
Stadige vordering: 1946 - 1949
In die lente van 1946 het die natuurkundiges wat na die einde van die oorlog in Los Alamos gebly het, weer die studie ondersoek oor hoe termonukleêre reaksies op aarde kan ontstaan. Die navorsing het spoedig in twee verskillende lyne vertak. Een so 'n lyn ondersoek die relatief eenvoudige doelwit om 'n relatief klein massa termonukleêre brandstof aan te steek deur middel van die energie wat geproduseer word in 'n relatief groot splitsingsontploffing-wat later bekend sou staan ​​as 'boosting' of die 'booster-beginsel'. Die ander navorsingslyn het die veel moeiliker taak gehad om 'n relatief groot massa termonukleêre brandstof aan te steek deur middel van 'n relatief klein splytingsontploffing.
'N Verslag oor die status van fisici se begrip van die termonukleêre proses vanaf die lente van 1946 is in Junie van daardie jaar gepubliseer en het die titel "Report of Conference on the Super". Onder die wat die konferensie bygewoon het, was Manhattan Project -wetenskaplikes Edward Teller, John Von Neumann en Stanislaw Ulam. Ook dr. Emil Klaus Fuchs het bygewoon wat, soos later geleer is, wat hy van atoomnavorsing weet, aan die Sowjetunie oorgedra het. Die verslag het geoordeel dat die teoretiese ontwerp wat aan die konferensie voorgelê is, in die geheel 'werkbaar' was en dat die ontwikkeling van 'n waterstofbom in werklikheid haalbaar was. Die verslag het egter ook tot die gevolgtrekking gekom dat aansienlike hulpbronne nodig sou wees om die Super Bomb te ontwikkel en daar was geen ramings oor hoeveel die projek sou kos of hoe lank dit sou neem om te slaag nie.
Die werk aan die "Super" het van 1946 tot 1949 stadig gevorder, hoofsaaklik omdat wetenskaplikes wat aan die projek werk, steeds nie kon bepaal hoe om die termonukleêre reaksieproses in grootmaat in die laboratorium te ondersoek nie. Die enigste manier om die samesmeltingsproses in 'n klein hoeveelheid brandstof te bestudeer en te toets, was om dit bloot te stel aan die uiterste hitte en enorme energie -uitset van 'n volskaalse kernontploffing. Hierdie tipe eksperimente was moeilik en duur. As gevolg hiervan het die meeste natuurkundiges in Los Alamos hul tyd bestee aan die verbetering en verhoging van die doeltreffendheid en opbrengs van splitsingsbomme, wat baie makliker was om op laboratoriumskaal te toets.
Bomme en die bikini -atol
Die haute stranddrag, bekend as die bikini, is vernoem na 'n reeks eilande wat deur atoombomtoetse in 'n kernwoestyn verander het.
Die Bikini -atol - 'n reeks kalksteenformasies in die Stille Oseaan wat deel uitmaak van die Marshall -eilande - is, of liewer, 'n tropiese paradys. Tussen 1946 en 1958 het die Amerikaanse weermag verskeie atoombomme in die gebied laat ontplof, plante en wild uitgewis en 'n giftige woestyn agtergelaat. Die onstuimige geskiedenis word nou bewaar in spookagtige foto's, dagboeke, referate en studies wat deur die Universiteit van Washington saamgestel is in die Lauren L. Donaldson -versameling van radiologiese opnames in die Noordelike Stille Oseaan. Hierdie foto's en dokumente is nou gratis om op JSTOR te blaai.
Die koloniale geskiedenis van die Bikini -atol en die Marshall -eilande is ietwat korter as baie ander tropiese lande. Die eerste Christen sendelinge het in 1857 op die eilande aangekom, die Duitse handelaars in die 1860's en die Japannese in 1914. Tog, tot in die veertigerjare, het die Bikiniërs relatief geïsoleer gebly. Dit het verander in 1945, toe die VSA die Marshall -eilande oorgeneem en vir kerntoetse aangewys het. Die atolbewoners was verplig om te trek.
Op 7 Maart 1946 het die 167 Bikiniërs wat op die atol woon, blomme op die grafte van hul voorouers neergesit, van hulle afskeid geneem en vir altyd hul vaderland verlaat. Hulle is aanvanklik verplaas na die Rongerik -atol, wat volgens hulle bewoon is deur bose geeste, nadat hulle baie swaar gekry het, hulle is weer na die Kwajalein -atol en later na die Kili -eiland verplaas. Op 1 Julie 1946 het meer as 42 000 Amerikaanse militêre personeel en burgerlikes op 242 vlootskepe, 156 vliegtuie en met 25 000 stralingsopname -toestelle die eerste Bikini Atoll -kerntoets dopgehou. Destyds is dit groots beskryf as 'n "skrikwekkende pilaar van water bedek met 'n ontploffing van mis en radioaktiewe puin." Ongeveer 5.400 eksperimentele rotte, bokke en varke is saamgebring om te studeer as deel van die toetsprogram.
Ralph F. Palumbo versamel alge -monsters vanaf die bodem van die Bikini -strandmeer, somer 1964 via JSTOR
Vier dae na die eerste toets, het Micheline Bernardini, 'n danser van die Casino de Paris, gespeel die bikini by die openbare swembad van die stad-'n G-snaar met koerantafdruk. Die naam het dit vinnig in die mode -leksikon gehaal, ondanks die skade aan die naamketting van die eilandketting.
Nog ontploffings volg op die eerste in 1946. Ontploffende bomme kou groot kraters in die koraalriwwe - kraters van meer as 'n kilometer in deursnee. Uiteindelik, in Maart 1954, het die Amerikaanse weermag die eerste waterstofbom ter wêreld uit 'n vliegtuig laat val, wat drie van die Bikini -eilande verwoes het en 'n krater geskep het wat twee kilometer breed en 80 meter diep was. Die eilande is oor miljoene jare gebou deur lewende koraalorganismes wat rondom die basaltkern gegroei het, en bestaan ​​uit 'n komplekse ekosisteem wat baie lank geneem het om te vorm. Sodra die eilande ontstaan ​​en bewoonbaar geword het - ongeveer 3 500 jaar gelede - het mense hulle begin vestig. Die ontploffings het minute geneem om hulle te vernietig.
Kokoskrap word gemonitor deur geiger counter, Bikini Island, 18 Augustus 1964 via JSTOR
Alhoewel dit maklik was om die fisiese verwoesting te sien, sal die langdurige radioaktiewe skade dekades neem om op te spoor. Jare na die ontploffings het wetenskaplikes voortgegaan met die bestudering van die stralingseffekte op die flora en fauna van die atol. Hulle het die atol se strande gefynkam vir rotte, krappe en voëls. Hulle het opgemerk dat die reuse Tridacna -mossels weg was uit die gebied wat hulle voorheen bewoon het. Hulle het mettertyd 'n verskeidenheid bevindinge gedokumenteer - 'n moontlik gemuteerde pylwortelplant en abnormaal groeiende oggendblomme wat hulle vergelyk het met die tipies groeiende. Die span het ook opnames gedoen en radioaktiwiteitsvlakke op die eilande en in die natuurlewe gedokumenteer, met 'n aantal foto's in die versameling van die Universiteit van Washington wat wetenskaplikes uitbeeld wat stralingslesings van klapperkrabbe neem en Geiger -toestelle vashou aan die wesens wat uit die see gevang word . Die beelde van hierdie versameling is absurd - in een skoot lyk dit asof 'n wetenskaplike 'n krap ondervra - en tragies.
Inheemse vroue en kinders met kitaar, Likiep Atoll, 20 Augustus 1949 via JSTOR
Herwinnings- en opruimingsprosedures het gevolg, en in 1968 belowe president Lyndon Johnson 540 Bikiniërs wat op Kili en ander eilande woon dat hulle na hul voorvaderlike huis sou kon terugkeer. Maar tien jaar later moes 139 gerepatrieerde Bikiniërs uit die atol ontruim word toe toetse getoon het dat hulle hoë stralingsvlakke in hul liggame het. In 2016 het 'n groep navorsers van die Columbia -universiteit nog steeds die stralingsvlakke van die Bikini Atoll te hoog bo die veiligheidstandaarde geag vir inwoners om terug te keer.
Terwyl die res van die Marshall -eilande wat betrokke was by kerntoetse uiteindelik bewoonbaar geag is, was die Bikini -atol alleen nie. En dit is miskien die grootste ironie op die eilande en die koloniale geskiedenis van 8217. Die woord Bikini vertaal uit die oorspronklike Marshallese "Pikinni" as die land van baie kokosneute waar Pik 'oppervlak' beteken en Ni staan ​​vir 'kokos'. van die tropiese son wat in die azuurblou water sak, is 'n perfekte beeld van die ongerepte natuur en die grootste vrede - presies die teenstelling van wat die Bikini -atol geword het.
Die ware oorsprong van die bikini was nie 'n kernontploffing nie
Vandag, 55 jaar gelede, het die Verenigde State 'n waterstofbom oor die Namu -eiland in die Bikini -atol in die Stille Oseaan getoets. Die bom van 15 megaton het op 15.000 voet ontplof en 'n vuurbal van vier myl veroorsaak, 500 keer helderder as die son.
Dit was die eerste lugtoets van die waterstofbom - wat in 1951 deur Edward Teller en Stanisław Ulam geskep is - en nog 'n kerntoets van die lang Bikini Atoll -reeks. Teen daardie tyd is 'n ander soort atoomwapen reeds op strande regoor die wêreld getoets, een van die mees fassinerende kledingstukke wat die mens ooit bedink het: die bikini.
Die oorsprong van die bikini
Dit was in Mei 1946 toe Louis Réard - 'n Franse motoringenieur wat destyds sy ma -onderklerewinkel in Parys bedryf het - twee klein kledingstukke voorstel, wat dit as die kleinste badpak ter wêreld adverteer. "Gelyktydig en onwetend , modeontwerper Jacques Heim werk aan 'n soortgelyke ontwerp.
Réard noem sy uitvinding die bikini as gevolg van die Bikini Atoll -kerntoetse. Hy het gedink dat almal geskok sou wees oor die opwindende vertoning van kurwes en naeltjies. Hy was reg. Die bikini het gedurende baie jare meer verrassing veroorsaak as enige van die kerntoetse wat die Verenigde State en die Sowjetunie uitgevoer het. Die grap destyds was dat die & quotbikini & quot & quotatom & quot verdeel het, want dit is ingevoer net nadat 'n piepklein een-stuk badpak die naam Atome.
Die bikini was so plofbaar dat selfs Amerikaanse badpak -koninginne dit afkeur, soos die Los Angeles Times in 1949 skryf:
Die blond skoonheidskoningin-blonde Bebe Shopp (18) van Hopkins, Minn., Het 'n entoesiastiese verwelkoming in Parys gekry, maar sy het gesê dat sy nie van plan verander het oor Franse swembroeke nie. . Ek keur Bikini -pakke vir Amerikaanse meisies nie goed nie, en Bebe het aan haar Franse onderhoudvoerders gesê. Die Franse meisies kan hulle dra as hulle wil, maar ek keur hulle nog steeds nie goed oor Amerikaanse meisies nie.
/> Diere wat aan die atoombomontploffings van bikini blootgestel is, kom op 30 September 1946 by die Washington Navy Yard aan boord van die dierelaboratoriumskip Burleson. Die seemanleerling Dale Lipps hou Pig311 vas. Bok B.O. Plenty word gehou deur Seaman Apprentice R.M. Williamson. (Nasionale Argief)
Die groot plan vir klein bikini
Volgens die toetsrooster was die Amerikaanse plan om op 30 Junie 1946 'n vloot van 95 vaartuie verouderde oorlogskepe met 'n atoombom af te breek. Verslaggewers, Amerikaanse politici en verteenwoordigers van die groot regerings ter wêreld sou gebeure van verre observasie skepe sien.
Op 24 Julie sou 'n tweede bom, hierdie keer onder water ontplof, enige oorlewende vlootvaartuie vernietig.
Hierdie twee opeenvolgende toetse was bedoel om vergelyking tussen atoombomme met lug ontplof en onder water te laat ontplof ten opsigte van vernietigende krag met oorlogskepe. Die toekoms van die vlootoorlog in die koms van die atoombom was in die weegskaal.
Baie het aangeneem dat die toetse duidelik sou toon dat vlootskepe nou uitgedien is en dat lugmag die toekoms van wêreldoorlog verteenwoordig.
Maar toe 30 Junie daar aankom, het die lugaanval nie volgens plan verloop nie. Die bomwerper het sy teiken met meer as 'n derde van 'n myl misgeloop, sodat die bom baie minder skipskade aangerig het as wat verwag is.
Die daaropvolgende ontploffing onder water het ook nie so goed gegaan nie.
Dit het onverwags 'n bespuiting van hoogs radioaktiewe water opgelewer wat alles waarop dit beland het, grootliks besmet het. Vlootinspekteurs kon nie eers na die gebied terugkeer om skipskade te beoordeel nie weens die bedreiging van dodelike bestralingsdosisse deur die bom se "uitval" - die radioaktiwiteit wat deur die ontploffing veroorsaak is.
Alle toekomstige bomtoetse is gekanselleer totdat die weermag kon evalueer wat verkeerd gegaan het en 'n ander toetsstrategie kon opstel.
/> Atoomwolkvorming van die ontploffing van Baker Day oor die Bikini -strandmeer. (Nasionale Argief)
En nog meer bombardemente volg
Die Verenigde State het egter nie die klein Bikini laat vaar nie. Dit het selfs groter planne gehad met groter bomme in gedagte. Uiteindelik sou daar 23 Bikini -toetsbomaanvalle wees, versprei oor 12 jaar, met verskillende bomgroottes vergelyk, voordat die Verenigde State uiteindelik kernbomtoetse na ander plekke verskuif het, sodat Bikini so goed as moontlik kon herstel.
Die mees dramatiese verandering in die toetsing by Bikini het plaasgevind in 1954, toe die bomontwerpe oorgegaan het van splitsing na fusiemeganismes.
Splitsingsbomme - die tipe wat op Japan laat val het - ontplof wanneer swaar elemente soos uraan uitmekaar skeur. Fusiebomme, daarenteen, ontplof wanneer ligte atome soos deuterium bymekaar kom.
Fusiebomme, wat dikwels "waterstof" of "termonukleêre" bomme genoem word, kan baie groter ontploffings veroorsaak.
Die Amerikaanse weermag het op die harde manier geleer oor die krag van samesmeltingsenergie toe hulle die eerste keer 'n smeltbom op Bikini getoets het. Op grond van die verwagte omvang van die ontploffing, is 'n deel van die Stille Oseaan ter grootte van Wisconsin geblokkeer om skepe te beskerm teen die invalsone.
Op 1 Maart 1954 ontplof die bom net soos beplan - maar daar was steeds 'n paar probleme.
Die bom blyk 1.100 keer groter te wees as die Hiroshima -bom, eerder as die verwagte 450 keer. En die heersende westewinde was sterker as wat weerkundiges voorspel het.
Die resultaat? Wydverspreide besmetting met neerslag op eilande wat honderde myle windwaarts van die toetsplek af is, en gevolglik hoë stralingsblootstelling aan die Marshall -eilandbewoners wat daarop gewoon het.
/> Die kruiser Pensacola se agterdek kyk vorentoe en toon skade wat aangerig is tydens die atoombomtoetse van Operation Crossroads in Bikini, in Julie 1946. Mans op die voorgrond ondersoek die oorblyfsels van toerusting op haar dek om die gevolge van die bomontploffing te toets. . Let op die waarskuwingstekens wat op die Grey Ghost se na 'n agt-duim-geweertoring geskilder is, vermoedelik om brandrisiko's te verminder en om radioaktiewe items as aandenking te neem. (Naval History and Heritage Command)
Dekades lank met die uitval omgegaan
Drie dae na die ontploffing van die bom het radioaktiewe stof op die grond van eilande teen 'n half duim gesak.
Inboorlinge van erg besmette eilande is ontruim na Kwajalein - 'n opwaartse, onbesmette atol met 'n groot Amerikaanse militêre basis - waar hul gesondheidstoestand beoordeel is.
Inwoners van die Rongelap -atol - Bikini se buurman - het besonder hoë stralingsdosisse ontvang. Hulle het brandwonde op hul vel en depressiewe bloedtellings gehad.
Eilandbewoners van ander atolle het nie dosisse ontvang wat hoog genoeg is om sulke simptome te veroorsaak nie. Soos ek egter in my boek "Strange Glow: The Story of Radiation" verduidelik, het selfs diegene wat destyds geen bestralingsiekte gehad het nie, dosisse ontvang wat hoog genoeg was om 'n groter risiko vir kanker te veroorsaak, veral vir skildklierkanker en leukemie.
Wat daarna met die Marshall -eilandbewoners gebeur het, is 'n hartseer verhaal van hul konstante verhuising van eiland na eiland, en probeer om die radioaktiwiteit wat dekades lank vertoef het, te vermy.
In die jare wat volg op die toetsing, het die Marshall-eilandbewoners wat op die neerslag besmette eilande gewoon het, asemhaal, geabsorbeer, gedrink en baie radioaktiwiteite geëet.
In die 1960's het kanker onder die eilandbewoners begin verskyn.
Byna 50 jaar lank het die Amerikaanse regering hul gesondheid bestudeer en mediese sorg gebied. Maar die regeringstudie het in 1998 geëindig, en van die eilandbewoners word verwag om hul eie mediese sorg te vind en hul stralingsverwante gesondheidsrekeninge by die Nuclear Claims Tribunal in te dien om vergoeding in te vorder.
/> "Baker Day" atoombom onderwaterontploffing, gesien vanaf die oewer van die Bikini -atol, op 25 Julie 1946. (Nasionale Argief)
Inwoners van Marshall -eiland wag nog op geregtigheid
Teen 2009 het die Nuclear Claims Tribunal, befonds deur die kongres en onder toesig van regters van Marshall-eilande om vergoeding te betaal vir bestralingsverwante gesondheids- en eiendomseise, sy toegewese fondse uitgeput met $ 45,8 miljoen aan eise vir persoonlike beserings wat die slagoffers nog skuld.
Tans sterf ongeveer die helfte van die geldige eisers op hul vergoeding.
Die kongres toon geen neiging om die leë fonds aan te vul nie, dus is dit onwaarskynlik dat die oorblywende oorlewendes ooit hul geld sal sien.
Maar as die Marshall -eilandbewoners nie finansiële vergoeding kan kry nie, kan hulle miskien steeds 'n morele oorwinning behaal. Hulle hoop om die Verenigde State en agt ander kernwapenstate te dwing om nog 'n gebroke belofte na te kom, die een wat gemaak is via die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens.
Hierdie internasionale ooreenkoms tussen 191 soewereine nasies het in 1970 in werking getree en is onbepaald hernu in 1995. Dit het ten doel om die verspreiding van kernwapens te voorkom en om ontwapening te bewerkstellig.
In 2014 beweer die Marshall-eilande dat die nege kernwapende lande-China, Brittanje, Frankryk, Indië, Israel, Noord-Korea, Pakistan, Rusland en die Verenigde State-nie hul verdragsverpligtinge nagekom het nie.
Die Marshall -eilandbewoners soek regstappe in die Verenigde Nasies se Internasionale Geregshof in Den Haag. Hulle het die hof gevra om van hierdie lande te vereis om substantiewe stappe te neem teen kernontwapening.
Ondanks die feit dat Indië, Noord -Korea, Israel en Pakistan nie een van die 191 nasies is wat die verdrag onderteken het nie, beweer die Marshall -eilande steeds dat hierdie vier nasies 'onder die internasionale gewoontereg' verplig is om [ontwapening] te onderhandel te goeder trou. "
Die proses word tans gestaak weens jurisdiksie. Desondanks sê kenners in internasionale reg dat die vooruitsigte vir sukses deur hierdie David versus Goliath -benadering skraal is.
Maar selfs al wen hulle nie in die hofsaal nie, kan die Marshall -eilande hierdie nasies in die hof van openbare mening beskaam en nuwe aandag vestig op die haglike menslike gevolge van kernwapens.
Dit kan op sigself as 'n klein oorwinning gereken word, vir 'n volk wat selde aan die wenkant was. Die tyd sal leer hoe dit alles verloop, maar meer as 70 jaar sedert die eerste bomtoets is die Marshall -eilandbewoners goed gewoond daaraan om te wag.
/> In hierdie 14 Maart 1946, lêerfoto, waai mense afskeid van hul Bikini Atoll -huis van 'n Navy LST wat hulle na 'n nuwe huis op Rongerik Atoll 179 myl ver vervoer het. (Clarence Hamm/AP)
Timothy J. Jorgensen ise medeprofessor in Stralingsgeneeskunde, en direkteur van die Health Physics and Radiation Protection Graduate Program, aan die Georgetown Universiteit. Sy wetenskaplike kundigheid is in bestralingsbiologie, kankerepidemiologie en openbare gesondheid.
Hy is deur die National Board of Public Health Examiners (NBPHE) gesertifiseer vir openbare gesondheid. Hy dien in die National Council on Radiation Protection (NCRP), hy is voorsitter van die Georgetown -universiteit se stralingsveiligheidskomitee, en hy is 'n medewerker in die afdeling epidemiologie aan die Bloomberg School of Public Health aan die Johns Hopkins Universiteit. Sy wetenskaplike belangstellings sluit in die genetiese determinante van weerstand teen sellulêre bestraling en die gene wat die risiko van kanker verander.
Bikini -atol: Geskiedenis ontvou uit die dieptes van die oseaan
Negentien sewe en vyftig het aanleiding gegee tot die oorspronklike Japannese Kaiju, Godzilla: die wese wat uit die dieptes van die oseaan opgestaan ​​het. Wanneer die Japanse vragskip Eiko-maru naby die eiland Odo, 'n ander skip, vernietig word, word die Bingo-maruis gestuur om ondersoek in te stel en ontmoet dieselfde lot as die eerste. Vissersbote word vernietig, visvang vang geheimsinnig, en skielik verskyn daar folklore oor 'n reuse seemonster. Japannese wetenskaplikes spekuleer dat hierdie diepseemonster moontlik uit sy diep slaap wakker geword het deur die waterstofbomtoets. Die navorsingspan het vasgestel dat 'n wapen, die Oxygen Destroyer, wat suurstofatome kan opbreek en organismes deur versmoring kan doodmaak, die monster sal vernietig. Alhoewel die plan om Godzilla te vernietig suksesvol was, het die navorsers 'n ernstige waarskuwing aan ons gelewer: verdere toetsing van kernwapens kan in die toekoms aanleiding gee tot 'n ander Godzilla.
Die Bikini -atol, geboorteplek van Godzilla, is 'n plek waar hazmat -pakke eenmaal aangetrek is en bikini's eenkant gegooi is. Alhoewel die naam tropiese natuurskoon, eindelose sandstrande en pragtige vroue in klein swembroeke aantrek, is dit nie die geval nie.
Bikini -atol is een van die 29 atolle en vyf eilande wat uit die Marshall -eilande bestaan. Hierdie atolle van die Marshalls is versprei oor 357,000 vierkante kilometer noord van die ewenaar in die Stille Oseaan, ongeveer halfpad tussen Hawaii en Australië. Hierdie eensame deel van die wêreld word gedefinieer as Mikronesië, wat eers in die 1600's deur die Spaanse en later deur die Duitsers ontdek is. Die Bikini -eilandbewoners het min of geen kontak met die buitestaanders behou nie weens die afgeleë ligging van die Bikini Atoll in die noordelike Marshalls. Die suidelike atolle was aantrekliker vir die vroeë besoekers vanweë die vrugbare, welige topografie. In die vroeë 1900's het die Japannese die Marshall -eilande begin administreer, en na 'n bloedige en grusame oorlog in 1944 het die harmonie van die Bikini -eilandbewoners tot 'n einde gekom toe die Amerikaanse magte die Japannese magte verpletter en beheer oor die eilande geneem het.
Nadat die oorlog in Desember 1945 geëindig het, het president Harry S. Truman 'n opdrag aan die weermag- en vlootbeamptes uitgereik om atoomwapens te toets om die gevolge van kernontploffings in die lug en onder water op skepe, toerusting en materiaal te bepaal. 'N Vloot van 95 oorskot en gevange skepe is as teikens gebruik, insluitend die Saratoga, die Arkansas, en die Japannese slagskip Nagato. In Maart 1946 is die inwoners van die Bikini -atol met geweld verplaas ter voorbereiding op Operasie Kruispad, en in die volgende 12 jaar het die Verenigde State altesaam 23 atoom- en waterstofbomme op hierdie klein stukkie paradys gelewer en ontplof, wat dit onbewoonbaar gemaak het tot op hierdie datum.
Die Bikini -atol, 'n ketting van 23 eilande met uitnodigende sandstrande, wiegende palmbome en 'n turkoois strandmeer, bied 'n idilliese strandparadys en 'n verrassende paradoks vir die kerntydperk. Dit is 'n ongelooflike natuurprestasie dat hierdie natuurwonder in die middel van die Stille Oseaan, wat eens gewelddadig geruk is deur kernbomontploffings, byna 70 jaar later so pragtig en volop voorkom. Uit die lug is Bikini 'n uitnodigende paradys met welige groen grasse en ongekontroleerde plantegroei, die koraalrif het weer gegroei en die strandmeer is kristallyn. Min huise bly in 'n staande toestand, wat die niksvermoedende reisiger 'n blik gee op wat eens 'n beskawing op hierdie nou verlate eiland was. Uit die lug is haar geheime ongeskonde.
Net soos bestraling, bly die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog, die Koue Oorlog en die voortgesette kernwapenwedloop. Toe die Amerikaanse regering die inwoners oorreed om hul huise te verlaat, is hulle belowe dat hulle sou kon terugkeer sodra die toetsing geëindig het. Dit was meer as 'n halwe eeu sedert Commodore Ben H. Wyatt, die militêre goewerneur van die Marshalls, die Bikiniërs gevra het om hul atol te verlaat vir die "goeie van die mensdom en om alle wêreldoorloë te beëindig".
Sedert hul ballingskap in 1946 tot hede, het die Bikiniërs gesukkel om hul nuwe bestaan ​​die hoof te bied. Hulle is van atol na atol vervoer, vergelyk met die Bybelse uittog van die Israeliete wat sukkel om te oorleef. Terwyl hulle hoop op verligting van hul stryd, was hul eens pragtige paradys besig om te verwoes. Operasie Kasteel het in Januarie 1954 begin: 'n reeks toetse wat die eerste lugaflewerbare en die sterkste waterstofbom wat ooit deur die Verenigde State ontplof is, insluit-die kodenaam was Bravo. Toe die son op 1 Maart 1954 oor die horison opkom, word Bravo op die oppervlak van die rif in die noordwestelike hoek van die Bikini -atol ontplof. Koraal, sand, plant en seelewe is uitgewis. 'N Vuurbal van intense hitte skiet na die hemel teen 300 myl per uur. Binne 'n paar minute 'n groteske aspluim gevul met kernafval wat boontoe na die lug geskiet word en winde honderde kilometers per uur opwek. Die rukwinde het die eiland van die lewe gestroop - elke tak en plantegroei uit die grond geskil. Kort daarna val 'n wit sneeu-agtige as op alles, insluitend die Rongelap- en Ailinginae-atolle, 200 kilometer oos van Bikini. Altesaam 84 mense wat op die eilande woon, insluitend kinders wat in die neerslag gespeel het, is die slagoffers van hierdie groot ontploffing. Daardie nag het die kinders siek geword van bestralingsvergiftiging en is hulle na die Kwajalein Atoll verskuif.
Bravo was duisend keer sterker as die atoombomme van die Fat Man en Little Boy wat tydens die einde van die Tweede Wêreldoorlog op Nagasaki en Hiroshima neergegooi is. Anderhalf uur na die ontploffing van 15 megaton is 23 lede van 'n Japannese vissersboot, die Fukuryu-maru (Lucky Dragon), ook besmet terwyl hulle met ontsag kyk hoe die wit as op hulle val. Hierdie mans het nie 'n idee gehad dat hulle deel sou word van 'n skandaal wat hul volk ontstel het nie. Hierdie ontploffing het uiteindelik die inspirasie geword vir die oorspronklike film Godzilla.
Na 23 ontploffings het die kerntoetsing op Bikini in 1958 geëindig, hoewel die inwoners eers in die vroeë sewentigerjare na hul eens vrugbare huis sou kon terugkeer. Hierdie tuiskomsviering is egter kortgeknip nadat amptenare van die Trust Territory ontdek het dat die radioaktiewe element wat die meeste op Bikini voorkom, cesium 137, deur die voedselketting en in die liggame van die eilandbewoners gereis het. Bewyse van bestraling bly bestaan, hoewel naburige atolle minder risiko inhou. Vandag bly die mense van Bikini versprei oor die Marshall -eilande terwyl hulle wag om weer na hul vaderland terug te keer. Bikini bly onbewoon, maar word nie laat vaar nie. In die vroeë 1990's het duikers en toerisme -agentskappe 'n groot belangstelling in die aantreklike natuurskoon van Bikini begin toon, en na baie oorweging het die regering die atol in Junie 1996 vir besoekers geopen. Die hoop is om die ekonomiese basis uit te brei vir moontlike toekomstige hervestiging van die Bikiniërs.
Vandag bied die Bikini -atol 'n opwindende avontuur vir entoesiastiese onderwater -ontdekkingsreisigers wat haar weelderige groen topografie aan die bokant wil beleef en duik in die geheimsinnige oorblyfsels van die skepe wat ook die slagoffers van die kerntoetsing was. Terwyl duikers op hierdie skeepswrakke afdaal en nou in hul waterige grafte lê, kan hulle ongelooflike waardering kry vir hul ongelooflike en gewelddadige geskiedenis.
Onder die turkoois strandmeer, die bene van vlootvaartuie, 'n Japannese kruiser en 'n Japannese slagskip. Die belangrikste dryfvere vir die kerntoetsing was die Amerikaanse vloot wat gemoeid was met kernwapens wat hul vloot uitwis. Om alle teenkanting teen die toetsing opsy te sit, laai die weermag na raming $ 450 miljoen dollar se doelskepe met vee, insluitend koeie, bokke en proefkonies. Operasie Kruispad het 'n versonke vloot van 'n paar van die mees historiese oorlogsvaartuie agtergelaat wat eens in diens was. The testing resulted in serious radioactivity and environmental damage and yet despite a low-level of persisting radioactivity, the 13 wrecks that quietly sit on the bottom of the lagoon have proved to be a draw for recreational diving and tourism.
Die USS Gilliam(APA-57), launched in March of 1944 and named after Gilliam County in Oregon, was the lead ship her class as an attack transport during World War II. Gilliam served in the United States Navy for a short two years before she was prepared to participate in in the atomic bomb testing in 1946. USS Gilliamwas expended as a target ship on July 1, 1946 and the first ship struck by the blast. She sunk to the bottom of the lagoon.
Die USS Apogon (SS-308) was a Balao-class submarine named after the apogon saltwater fish found in tropical and subtropical waters. She was sunk at Bikini during the atomic bomb test "Baker" on July 25, 1946.
Die USS Carlisle (APA-69), acquired by the Navy in 1944, was a Gilliam-class attack transport vessel serving in World War II. She never served in active combat and after working as a transport vessel she was reassigned as a target vessel for Operation Crossroads. She was sunk on July 1, 1946.
Die USS Lamson (DD-367) was a Mahan-class destroyer in the United States Navy. She served in the Pacific Ocean during World War II, participated in the Battle of Tassafaronga, and remained undamaged until being hit by a kamikaze during the recapture of the Philippines. USS Lamsonwas reassigned to serve s a test vessel for Operation Crossroads in 1946, where she sank.
Die USS Pilotfish (SS-386) was a Balao-class submarine named after the pilot fish often found in the company of sharks. There is some controversy surrounding her final disposal during the Bikini testing. In July of 1946 she was selected for disposal in Operation Crossroads. Moored 363 yards (332 meters) from "surface zero" and sunk by the test Baker underwater explosion. The explosion's pressure waves compressed her hull, forcing her hatches open, and flooding her entirely. Some sources claim however, that the wreck was resurfaced and used again during Operation Sandstone in 1948. This general narrative has been disclaimed as a false narrative by the US National Park Service.