Die suidelike aanval in Baton Rouge (somer 1862) - Interessant - 2022
Teen die einde van Julie 1862, het die onttrekking van die Noordelike vloot uit Vicksburg en die ontruiming van Natchez die konfederasie se beheer oor ''n beduidende deel van die verloop van die Mississippi, aangesien die rivier net 'n maand tevore heeltemal in Noordelike hande was. Daarbenewens het die middelpunt van bedrywighede in die Weste oorgeskuif na president Lincoln se gewone politiek-militêre modegier in die ooste van Tennessee.
Die grootste deel van die troepe van die Unie is onder Buell se bevel in Korinthe hergroepeer, vanwaar hulle opgetrek het - opwindend stadig - na Chattanooga. Grant het slegs kragte agtergelaat wat nie meer in staat was om die besetting van die verowerde gebiede van Wes-Tennessee en Noord-Mississippi te beveilig nie. Hierdie situasie, wat nog vererger word deur die lae getal Butler in Louisiana, het meegebring dat die Noorde die res van die somer nie die inisiatief teen Vicksburg kon neem nie.
Die Slag van Baton Rouge
Die Noordelikes se daadloosheid en die onttrekking van hul skepe was die perfekte geleentheid vir die Suidlanders om weer die inisiatief langs die Mississippi te kry. Hul situasie was skaars gunstig in terme van mannekrag, maar hulle het die voordeel gehad dat hulle gesien het hoe die Federale met die guerrilla wat georganiseer is in reaksie op die noordelike besetting. Die Suidlanders het die blou soldate gedwing om te konsentreer op die verdediging van hul kampe, hul depots en hul toevoerlyne, soveel bekommernisse het groot getalle vereis en waaruit die konfederale gereelde troepe min of geen skade gely het nie - selfs al was dit nie. daar was ook vakbonde-partisane wat in die gebiede nog in die hande van die Konfederasie gewerk het.
Terloops, die meeste van die suidelike magte in die Weste sou ook op ander projekte gebruik word, met president Davis wat op 'n inval in Kentucky gerig het. Buell se gebrek sou dit vir haar makliker wees, maar terselfdertyd sou sy min troepe agterlaat om langs die Mississippi op te tree. Sedert sy bevel is om Arkansas te verlaat ná sy nederlaag op Pea Ridge in Maart, het die klein leër van 'Earl Van Dorn het te laat opgedaag om aan die Slag van Shiloh of die Beleg van Korinthe deel te neem, maar betyds om die verdediging van Vicksburg te versterk indien nodig. Van Dorn het nie groot getalle tot sy beskikking nie: sy eie troepe, Sterling Price se Missourians, en verskillende verspreide eenhede, waaronder 'n brigade van Kentucky onder bevel van John Breckinridge.
Alhoewel Van Dorn soms vasgevang was vir middele, het hy nooit vermetelheid of verbeelding gehad nie - en hy was ook nie verkoel deur die ernstige gevolge van sy vrymoedigheid by Pea Ridge nie. Hy was gretig om sy beheer oor die Mississippi stroomaf uit te brei en het 'n gesamentlike operasie ingestel om neem Baton Rouge terug. Die CSS rivier slagskip Arkansas sou die rivier moes afdaal om skouers te vryf met die Federale kanonbote daar, terwyl 'n klein afdeling onder Breckinridge die stad per land aangerand het. Op 27 Julie 1862 vertrek 5 000 man uit Vicksburg na Camp Moore, 'n Gekonfedereerde militêre installasie in die gemeente Tangipahoa, in die ooste van Louisiana (die gemeente is die ekwivalent van die provinsie Louisiana in ander deelstate, net die naam verander).
Aan die noordekant is die stad deur slegs 'n beskeie mag van 2500 man verdedig, bestaande uit sewe infanterieregimente en vier veldartillerie-batterye. Alles was onder opdrag van brigadegeneraal Thomas Williams. Die federale posisie was nie nie baie geskik vir verdediging nie. Die stad, aan die oostekant van die Mississippi, was skaars versterk. Dit het oor redelik ongelyke grond gestrek, in 'n gebied waar bosse met wye openings afgewissel het. Die enigste verskansings is in die noordwestelike hoek van die hoofstad van Louisiana, rondom die noordelike hoofkamp, ​​gegrawe. Ander kampe was verspreid oor die stad. Aan die rivier sou twee geweerbote waarskynlik steun bied: die USS Essex, slagskip, en die USS Cayuga, in hout.
Kaart van Louisiana met die belangrikste betrokke plekke (skrywersaantekeninge op 'n agtergrond uit die Perry-Castaneda-kaartbiblioteek).
Williams is vinnig in kennis gestel van Breckinridge se vooruitgang deur vlugtende slawe en daarna deur sy eie patrollies, wat die Suidlanders se teenwoordigheid in die omgewing op 4 Augustus bevestig het. Die lang en uitputtende optog vanaf Camp Moore het die klein suidelike weermag aansienlik gerek, en sy leier was van mening dat dit met die aanbreek van 5 Augustus, het hy skaars die helfte van sy manne op die grond gehad vir 'n aanval - ongeveer die grootte van sy opponent. Tog het Breckinridge om vieruur die oggend aangeval. Die Noordelike troepe was nie verbaas nie, maar in teenstelling met hul teenstanders, wat baie in Shiloh geveg het, het hulle nog nooit vuur gesien nie.
Die soldate in blou het vinnig veld verloor, hul kampe aan die rand van die stad verlaat en in goeie orde teruggetrek. deur die strate van die stad. Ons het kwaai geveg in die middel van die munisipale begraafplaas. Generaal Williams is dood toe hy sy magte versamel vir 'n teenaanval, en die bevel oorgelaat aan kolonel Cahill, wat daarin kon slaag om sy klein leër bymekaar te hou. Wrede gevegte het ses uur lank in die strate geveg deur die inhoud van die druiwekaste wat meedoënloos deur die kanonne afgevuur is, tussen die huise wat soveel skuilings vir skerpskutters aangebied het. Alhoewel die Federale weer teruggery is, het die Federale bly weerstaan. Paradoksaal genoeg het hulle terugslag uiteindelik 'n taktiese voordeel gegee: dit het die suidelike troepe binne die skietafstand van die geweerbote wat aan die Mississippi geanker was, geplaas.
Groot kaliberprojektiele van Noordelikes het binnekort die konfederale linies getref en die gryse soldate swaar laat ly. Rondom tienuur, let op dat dieArkansas Breckinridge het nie, anders as wat hy verwag het, aangekom om die vyandelike geweerbote aan te val nie, en Breckinridge het nie daarop aangedring nie en die terugtog geklink. Die slag van Baton Rouge eindig dus op 'n noordelike oorwinning. Dit was besonder dodelik vir die twee stryders. Altesaam 168 mans is dood. Die Noorde het 383 soldate verloor, die Suid-456, dit wil sê 839 dood, gewond en vermis om by ongeveer 5 000 vegters van die twee kampe aan te meld. Alhoewel dit klein was in vergelyking met ander, moes hierdie verbintenis nie op strategiese vlak sonder gevolge bly nie, soos die volgorde van gebeure sou toon.
Oorlog teen die Mississippi
Die Gekonfedereerdes sou miskien die oorwinning behaal het as dieArkansas daar gewees het, soos Van Dorn se plan voorsien het. Die rivier-oorlogskip was egter in swak toestand ná sy verskillende gevegte in Julie. Die haas het vinnig onderdele gehad om die onderhoud daarvan te verseker, veral wat die masjiene betref. Die bemanning is ook ernstig verminder deur die slagoffers, waaronder kaptein Brown, wat nog nie herstel is van die besering wat hulle op 15 Julie opgedoen het nie. Soveel so dat die offisier 'n paar dae verlof moes vra, en die bevel van die skip aan sy tweede, Henry Stevens, oorgelaat het. Brown het die 22-jarige luitenant beveel om onder geen omstandighede te vaar voordat hy terugkeer nie.
Van Dorn steun egter uitdruklik op die samewerking van dieArkansas vir die operasie teen Baton Rouge. Hy het Stevens beslis beveel om stroomaf te gaan en uiteindelik sy saak gewen. Die reis was egter rampspoedig en gekenmerk deur herhalende voortstuwingsmislukkings. Soveel so dat Arkansas op 5 Augustus nog te ver van Baton Rouge af was om te hoop om Breckinridge se manne te ondersteun. Die slagskip het eers die volgende dag aan die einde van sy reis aangekom, en sy ou vyand, dieEssex - wat hy twee keer vantevore teëgekom het - en hy het hom voorberei om te veg. Dit is die oomblik dat sy masjiene gekies het om die siel definitief te maak. Stevens het daarin geslaag om dit net lank genoeg te strand om dit aan die brand te steek en te ontruim. Dryf stroomaf, dieArkansas in vlamme beland ontplof rondom die middaguur. Met haar kort voltooide loopbaan van drie weke, het die Suidlander opgehou om 'n bedreiging vir die riviermagte van die Unie te wees.
Die vernietiging vanArkansas sou Unie-skepe toelaat om meer selfversekerd op die Mississippi te reis. Op Helena kon Commodore Davis dus 'n klein ekspedisie oprig teen die benaderings tot Vicksburg. Op 16 Augustus het die twee gepantserde geweerbote USS Mound City en USS Daarop uit om, vergesel van vyf spurskepe, het 'n suidelike vervoer gevang wat 'n vrag wapens van Vicksburg na Milliken's Bend, Arkansas, oorgelaai het. Nadat die vloot dit aangegryp het, het hulle na die Yazoo-rivier getrek, wat die Suidlanders onverskillig in die verdediging gebring het. Hierdie keer was die Konfederale installasies op die Yazoo verwoes, wat Vicksburg van aansienlike hoeveelhede voorrade en toerusting ontneem.
Terselfdertyd het Noordelike skepe wat die Mississippi patrolleer, met toenemende frekwensie deur skerpskutters en partydige groepe aangeval. Aangesien hy in Mei in Baton Rouge was, was Farragut genadeloos. Na nog 'n aanval het hy op 9 Augustus Donaldsonville, tussen Baton Rouge en New Orleans, verbrand en gebombardeer - nie sonder om inwoners tyd te gee om die stad te ontruim nie. Daar was dus geen slagoffers nie, maar die hardheid van die noordelike besetting was nie bedoel om die aktiwiteit van die suidelike guerrillas te verminder nie, inteendeel. Intussen het generaal Butler, wat nog 'n tekort gehad het, se aggressiwiteit van die Gekonfedereerde mense begin bekommer. Hy besluit om hom in New Orleans te konsentreer Baton Rouge ontruim op 21 Augustus, nadat 'n groot deel van die stad, wat reeds beskadig is deur die gevegte van die 5de, vernietig is om nie as basis vir die suidelike leër te dien nie.
Kort daarna het dieEssex het 'n eensame patrollie met die Mississippi-rivier begin. Die Unie se gepantserde geweerboot het weer op 24 Augustus in Bayou Sara, Louisiana, onder skoot gekom. In vergelding kan dieEssex het die stad kortliks gebombardeer. Dieselfde scenario het weer op 3 September by Natchez gebeur voordat die skip na New Orleans vertrek het. Toe sy op 7 September by die klein dorpie Port Hudson verbygaan, het die Federal Gunboat kennis gemaak met 'n belangrike strategiese gevolg van die Slag van Baton Rouge en die ontruiming van die stad. Die Bondslande het daar batterye geïnstalleer, wat losgebrand het. Alhoewel dieEssex nie ernstig geraak is nie, was dit duidelik dat die Suidlanders in Port Hudson was om te bly.
Na sy aftrede by Baton Rouge stuur Breckinridge 1 500 man, onder bevel van Daniel Ruggles, om te beset Port Hudson. Die werf het 'n soortgelyke konfigurasie as dié van Vicksburg, hoewel minder imposant. Port Hudson is omring deur steil heuwels waarvan die blote druppels ongeveer 25 meter oor die rivier uitkyk. Die Mississippi het daar styf gedraai, wat noordelike skepe makliker teikens gemaak het. Die terrein was dus maklik om te versterk en verdedig. Dit was ook van besliste strategiese belang. Port Hudson is net stroomaf van die samevloeiing van die Mississippi en die Rooi Rivier geleë en het laasgenoemde beskerm teen noordelike inval. In die afwesigheid van 'n groot spoorlyn was die Rooi Rivier egter die hooflyn vir kommunikasie tussen die ander kant van Mississippi (Texas, Louisiana, Arkansas) en die res van die Konfederasie. Dit kan dus voortgaan om voordeel te trek uit die hulpbronne van hierdie streke, solank dit die gedeelte van die Mississippi tussen Vicksburg en Port Hudson beheer. Hierdie laaste twee stede sal terselfdertyd vir die Noorde prioriteitsdoelwitte vir die komende jaar word.
- Artikel oor die Slag van Baton Rouge en verwante operasies.
- Feitlike opsomming van die Slag van Baton Rouge.
- Algemene artikel oor die geveg.
- Digitale weergawe van die noordelike tydskrif Harper's Weekly van 6 September 1862 wat die slag van Baton Rouge rapporteer.
- Gedetailleerde weergawe van vlootoperasies in die Mississippi, stroomaf en stroomop.
Video: Cortana Mall - Baton Rouge, LA. a dead mall nearly abrogated from torpid ownership. ExLog#39 (Januarie 2022).