Urinale ondersoek: Toets van 'n urienmonster | Troeteldiere Huishouding
Daar is baie waardevolle stukke inligting wat jou veearts kan verkry uit die analise van 'n urinemonster. Soos met enige ander prosedure, is dit belangrik om te onthou dat ons na die hele prentjie moet kyk, nie net een waarde nie, voordat ons probeer om enige gevolgtrekkings uit die toets te trek. Toetsresultate moet altyd geïnterpreteer word in die lig van die geskiedenis, fisiese eksamen, moontlike bloedwerk en verdere toetsing soos x-strale, ultraklank, ens.
Verkryging van 'n urine monster
Daar is verskillende maniere om 'n urine monster van 'n troeteldier te verkry. Die mees algemene manier om 'n monster in 'n groter troeteldier, soos 'n hond, te vang, is om 'n skoon, droë houer te gebruik, soos 'n aluminium taartpan, plastiekbak, ens. 'N Rommelblik kan gewas word, spoel goed om uit te skakel alle spore van skoonmaakmiddel of ontsmettingsmiddel, en toegelaat word om te droog. Gebruik dan spesiale rommel wat by u veearts beskikbaar is, of skoon stewelspoeier grondboontjies in plaas van gereelde rommel. Nadat die troeteldier urineer is, word die styschuim verwyder en die monster in 'n skoon houer gegooi.
As 'n steriele monster benodig word, kan u veearts aanbeveel dat u u dier na die veeartsenykliniek bring vir 'n prosedure genaamd "sistosentese", waarin 'n klein naald direk deur die lyfmuur in die blaas geplaas word. Hierdie prosedure duur nie baie lank nie en moet 'n monster bevat wat nie deur puin of bakterieë van buite die blaas besmet is nie. Jou veearts mag ook 'n urinêre kateter gebruik om 'n urienmonster te verkry.
Ontleding van die urienmonster
'N Volledige urinalise behels gewoonlik 3 stappe:
Kontroleer en teken die kleur, troebelheid (bewolktheid) en spesifieke swaartekrag ('n mate van hoe gekonsentreer die urine) van die monster.
Doen 'n chemiese analise met behulp van 'n multi-toets peilstok.
Sentrifugeer 'n klein gedeelte van die monster en ondersoek die sediment (swaarder deeltjies) onder 'n mikroskoop.
Kleur / troebelheid / spesifieke swaartekrag: Normale urine is ambergeel in kleur en helder tot effens bewolk. Gekonsentreerde urine is 'n donkerder geel. Verdun urine mag kleurloos wees. Witbloedselle kan die urine bewolk maak. Bloed in die urine kan 'n rooibruin tint gee.
Normale Spesiale Gravitasie
honde: 1.015 tot 1.040
Cats: 1.015 tot 1.050
Om die spesifieke swaartekrag te bepaal, word 'n druppel urine geplaas in 'n instrument wat 'n refraktometer genoem word. In eenvoudigste terme dui spesifieke gravitasie aan hoe goed die niere die urine kan konsentreer.
Baie chemiese toetse kan op 'n klein hoeveelheid urine uitgevoer word deur 'n peilstok te gebruik. 'N Puntstok is 'n stuk plastiek waarop pads van sekere chemiese reagense aangeheg is. Elke pad sal vir 'n bepaalde stof in die urine toets. Wanneer die urine in kontak kom met die reagense, vind 'n chemiese reaksie plaas wat die kleur van die kussing verander, gebaseer op hoeveel van die stof in die urine is. Die kleur van die pad word vergelyk met 'n kleurkaart en 'n benaderde hoeveelheid van die stof kan bepaal word. Daar is verskeie handelsmerke en soorte peilstokkies. Sommige mag slegs een of twee stowwe meet, terwyl ander 8 of meer kan meet.
Daar is verskeie medisyne wat hierdie chemiese toetse kan inmeng en vals resultate kan veroorsaak. Maak seker dat jy jou veearts weet van enige medikasie en / of aanvullings wat jou dier neem. As enige van die waardes op die urinoom aansienlik hoër of laer as normaal is, kan u veearts voorgestel word om 'n paar weke na 'n paar weke te wag en dan 'n ander monster te kontroleer om te sien of die abnormaliteit nog steeds teenwoordig is. Die volgende stowwe is slegs 'n paar van die chemikalieë wat tydens 'n roetine urinale ondersoek getoets word:
Hierdie nommer is 'n leeswerk van hoe suur of alkalies die urine is. Op 'n pH-skaal van 1-14 word 7 as neutraal beskou, wat nie suur of alkalies beteken nie. 'N Aantal minder as 7 dui op suurheid, terwyl 'n getal groter as 7 alkaliniteit aandui. Dit is die pH (suurheid of alkaliniteit) van die troeteldier se urine wat gemeet word in 'n urinale ondersoek, nie die pH van die voedsel wat die pasiënt geëet het of die pH van die pasiënt se bloed nie.
Die meeste normale honde en katte het 'n urine pH van 5.5 tot 7.0; Sommige normale troeteldiere mag egter hoër of laer waardes hê.
Gesonde diere sal gewoonlik geen proteïen in hul urine hê nie, hoewel dit soms klein is, kan die spore beduidend wees. Die betekenis van enige proteïen in die urine hang af van die spesifieke gewig van die monster. Klein hoeveelhede proteïene is meer beduidend in verdunde of ongekonsentreerde urine.
As die glukose (suiker) in die bloed aansienlik hoër is as normaal, (byvoorbeeld by diabetes) sal die oormaat in die urine gevind word. Normale hond en kat urine moet op 'n peilstok negatief vir glukose wees. Daar is verskeie redes waarom glukose in die urine valslik verhef kan word. Dit is dus belangrik dat enige verdagte toetsuitslae herhaal word, en gevolg word (of geverifieer) deur 'n bloedglukose toets.
Ketone is stowwe wat in die liggaam gevorm word tydens die afbreek van lipiede (vet). Wanneer oormaat hoeveelhede ketone gevorm word, styg hul vlak in die bloed en op sy beurt die urine. Die toestand van oortollige ketone in die urine word "ketonuria" genoem. Ketonuria kan gevind word in gevalle van hongersnood, by sommige diabetiese pasiënte, en in sekere ander siektes. Normale troeteldier moet negatief wees vir ketone.
Bilirubien is 'n pigment wat deur die lewer van dooie of sterwende rooibloedselle gemaak word. Klein hoeveelhede bilirubien kan soms in die urine van gesonde honde voorkom. Bilirubien in die kat se urine is 'n kommer en vra vir verdere ondersoek. Hoë hoeveelhede bilirubien in die urine kan 'n teken wees van lewersiekte, galbuis obstruksie, of abnormale vernietiging van rooibloedselle (hemolise).
Dit is 'n verbinding gevorm deur bilirubien deur derm bakterieë. Normale katte en honde het klein hoeveelhede urobilinogeen in hul urine. Dit is 'n algemene toets wat op baie peilstokkies ingesluit word, maar die resultate word nie baie akkuraat in troeteldiere beskou nie, en is moeilik om te interpreteer.
Gesonde troeteldiere kan 'n paar rooibloedselle in hul urine hê, maar groter as normale hoeveelhede dui op 'n probleem. Bloed in die urine (hematurie) kan wees as gevolg van 'n aantal oorsake, insluitend trauma, urienweginfeksie, blaasstene en bloedstollingsprobleme.
Nitriete kan geproduseer word deur die bakterieë teenwoordig in sommige infeksies. Hierdie toets toon egter dikwels vals negatiewe resultate, en word as onakkuraat beskou in troeteldiere.
Ondersoek 'n urine monster onder 'n mikroskoop
Ondersoek die sediment:
Nadat 'n urinemonster gesentrifugeer is, word die boonste vloeibare gedeelte afgegooi en die swaarder deeltjies in die onderkant van die sentrifugebuis word op 'n glasdia geplaas. Dikwels word 'n druppel vlek bygevoeg. Die skyfie word dan onder die mikroskoop ondersoek vir verskeie verskillende elemente.
Urine sediment moet ondersoek word vir die teenwoordigheid van witbloedselle. Groter as normale getalle witbloedselle kan inflammasie van 'n blaas- of nierinfeksie aandui. Blaas klippe kan ook ontsteking veroorsaak. Maar witbloedselle kan ook tydens die monsters in die urine van die prepuce of vagina ingaan.
Urine sediment moet ondersoek word vir die teenwoordigheid van bakterieë. Klein hoeveelhede bakterieë in 'n urinemonster kan van besmetting wees tydens monsters. Groot hoeveelhede bakterieë dui gewoonlik op 'n blaasinfeksie, veral as 'n onbesmette monster deur sistosentese verkry is. 'N Bykomende toets wat 'n urine "kultuur en sensitiwiteit" genoem het, sal inligting verskaf oor die tipe bakterieë wat teenwoordig is en watter antibiotika effektief in behandeling sal wees.
Mikroskopiese kristalle, wat uit minerale bestaan, kan soms in die urine voorkom. Die mees algemene tipes kristalle sluit in struviet (ammoniummagnesiumfosfaat), kalsiumoksalaat en ammonium uraat. Onder sekere omstandighede kan kristalle saamtrek (neerslag) om uroliete (blaarstene) te vorm. Nie alle troeteldiere met kristalle in hul urine sal noodwendig blaasklere vorm nie. Die tipe kristal teenwoordig, die pH van die urine en ander faktore speel ook 'n rol. Sommige diere blykbaar meer voordelig vir kristal- en / of blaassteenvorming as ander.
Urine-gietstukke is klein silindervormige vormings van selle en puin uit binne-in die buise van die niere. Die teenwoordigheid van casts en hul samestelling kan ons meer inligting oor nierfunksie gee.
Die urinalise kan ons nie net inligting oor die niere en blaas, maar die lewer, pankreas en ander organe verskaf nie. Behalwe om ons te help om 'n diagnose te maak, is 'n urinale analise ook nuttig om 'n voorspelling ('n voorspelling van die uitkoms van die siekte) en reaksie op behandeling te bepaal.
Tog, soos met ander toetse, is die urinolewe net 'n weerspieëling van wat in 'n kort tyd in die dier se liggaam aangaan. In sommige gevalle kan die resultate in 'n paar dae, of selfs in 24 uur, baie anders wees. Die veearts moet altyd alles in ag neem wat die dier raak en op sy beurt hoe dit die toetsuitslae kan beïnvloed.
Tvedten, H; Willard, M. Small Animal Clinical Diagnosis by Laboratory Methods, 4de ed. Saunders. St Louis, MO. 2004; 135-155.