Is verslawing 'n siekte of gedragsprobleem?
Geskryf deur Nicole Lee, Curtin Universiteit en Femke Buisman-Pijlman, Universiteit van Adelaide
Die saak teen
Nicole Lee, Medeprofessor by die National Drug Research Institute, Curtin University
Ons het gedink aan "verslawing", of wat ons nou afhanklikheid noem, as 'n morele mislukking. Dit het die gevolg gehad van die blameer van die persoon wat verslaaf was - dit was 'n saak van wilskrag en hulle het net nie hard genoeg probeer nie. So het die voor die hand liggende oplossing besig om te skrik en te skiet totdat hulle dit gedoen het.
In die middel van die 20e eeu het 'n nuwe beweging begin: die herstelbeweging, gelei deur portuurorganisasies soos Anonieme Alkoholiste. Dit dui op 'n verskuiwing na 'n fokus op siekte. Hierdie verskuiwing was belangrik om dwelmgebruik as 'n gesondheidskwessie te verstaan ​​en om antwoorde te fokus op ondersteuning eerder as om te blameer.
Die nadeel van hierdie denkwyse is dat dit dwelmgebruik en afhanklikheid konseptualiseer as 'n probleem waaroor jy nie beheer het nie. Dit het iemand of iets nodig om dit te "fix" (gewoonlik 'n medisyne). Die eerste stap in die 12-stap-beweging wys hierdie goed: "Ek erken dat ek magteloos is oor alkohol / dwelms." Die slinger het in die teenoorgestelde rigting geswaai.
Maar wat is 'n siekte? Tradisionele definisies verwys na 'n gebrek of probleem met selle, weefsels of organe - 'n siekte van een of ander aard. Die betrokke orgaan is die brein.
Baie studies toon kognitiewe tekorte onder dwelmgebruikers, maar daar is min bewyse dat die breinstekorte plaasgevind het voor dwelmgebruik. Sommige kognitiewe risikofaktore verhoog die waarskynlikheid van 'n dwelm- of alkoholprobleem, maar niemand het 'n studie gedoen wat die breinstruktuur en -funksie van babas gemeet het nie, en daarna gekyk na wie probleme met dwelms 15 tot 20 jaar later ontwikkel het om te sien of daar is spesifieke breinstekorte wat "dwelmafhanklikheid" veroorsaak.
'N Breër definisie van 'n siekte sou 'n soort van 'n abnormale toestand wees - wat ook geestesgesondheidskwessies in die kategorie siektes sou plaas. Ons beskou gewoonlik nie geestesgesondheidsprobleme, soos depressie of angs, as 'n siekte nie, alhoewel hulle biologiese (insluitende neurologiese) aspekte aan hulle het.
Moderne begrip van brein plastisiteit toon herhaalde gedrag vorm sterk paaie in die brein. Dit dui daarop dat dwelmprobleme meer van 'n gewoonte in die brein ingebou kan word deur herhaalde versterking van gedrag. Hierdie gedrag word beïnvloed deur faktore soos biologie, die sosiale en omgewingsituasie en opvoeding.
Daar is geen bewyse dat iemand by die eerste gebruik verslaaf geraak het aan 'n dwelm nie (hulle kan dit baie graag op die eerste keer gebruik - genoeg om dit oor en oor te doen totdat hulle afhanklik raak). Die siektemodel gee nie baie goed rekening vir mense wat dwelms gebruik nie, maar is nie afhanklik nie (ongeveer 90% van mense wat alkohol of ander middels gebruik) of mense wat dwelms gebruik en probleme het behalwe afhanklikheid (omtrent 20% daarvan 90%).
As mense hul verslawing as 'n geleerde gedrag sien, sal dit vir hulle makliker wees om te stop? fVerslawing as 'n geleerde gedrag (wat kan ontleed word), met veelvuldige invloede, kan beter rekening hou met die wye verskeidenheid maniere waarop alkohol en ander dwelms gebruik word, en ook vir die pad na afhanklikheid.
Ons weet daar is verskeie faktore wat die risiko verhoog van a) dwelmgebruik, b) dwelmverwante probleme en c) dwelmafhanklikheid. Sommige van hulle is waarskynlik biologies, maar ons het nie 'n geen- of biologiese oorsaak gevind nie.
Die saak vir
Femke Buisman-Pijlman, Senior Lektor in Addiction Studies, Universiteit van Adelaide
Ons begrip van verslawing of afhanklikheid groei steeds en daarmee verander ons die manier waarop ons dit beskryf. 'N model om afhanklikheid te verduidelik kan nuttig wees om 'n gebruiker of familielid te help om die onlogiese gedrag te verstaan ​​of om die algemene publiek te help om die behoefte aan 'n spesifieke behandeling te verstaan.
Ek vind die siektemodel nuttig om te verduidelik hoe afhanklikheid verskil van ander oormatige alkohol- of dwelmgebruik.
'N Siekte kan gedefinieer word as 'n stel simptome wat veroorsaak word deur eksterne of interne faktore. Afhanklikheid is nie soos 'n virus of infeksie nie, maar meer soos 'n chroniese siekte. Jy mag dalk 'n aanleg daarvoor hê, maar dit sal hom nie manifesteer totdat dit geaktiveer word nie.
Ons gedrag, of dit dwelms is, oor-eet of gebrek aan oefening, kan die kans op die ontwikkeling van 'n siekte verhoog. Soos met 'n chroniese siekte, kan langtermynbestuur nodig wees om die beste uitkoms te kry, maar herhalings kan nog steeds voorkom. Ek vind hierdie model help mense om die langtermynperspektief te verstaan ​​van 'n persoon wat sukkel om afhanklikheid te bestuur.
Slegs herhaalde gebruik van alkohol of dwelms lei tot afhanklikheid, dus ek stem saam dat 'n persoon nie magteloos is nie. Alhoewel dit moeilik is om die gedrag te beheer, moet 'n persoon leer om dit te bestuur.
Daar is geen maklike oplossing, soos met baie siektes nie. Net die dwelm wegneem, sal nie die "siekte" genees nie. 'N Verskeidenheid benaderings is nodig om mense te help om die lewe op verskillende maniere te hanteer en aan te pas by gesonde gewoontes en mense.
Spesifieke medisyne kan nuttig wees tydens onttrekking om die fisiese kant van afhanklikheid te bestuur of om 'n persoon op die langtermyn te ondersteun om die risiko van terugval te verminder. Die medikasie om langtermyn-terugvalvoorkoming te ondersteun, het suksessyfer soortgelyk aan dié van ander chroniese gesondheidsprobleme (lae tot matig). Maar ons het skaars enige effektiewe medikasie om mense te ondersteun om amfetamien- en cannabisafhanklikheid op die langtermyn te bestuur.
Sielkundige ondersteuning behoort 'n belangrike deel van die ondersteuning te wees om mense te help om motivering vir verandering te verhoog en hulle die gereedskap te gee om hul gebruik te bestuur. Soos met chroniese gesondheidsprobleme, het die persoon 'n belangrike rol, maar hulle kan deur professionele persone ondersteun word. Ons weet die sukseskoers van pogings om op te hou rook sonder enige ondersteuning 'n baie lae. Medikasie en sosiale ondersteuning kan dit verhoog.
Verslawing of afhanklikheid word gekenmerk deur 'n groot verskeidenheid gedragsveranderinge; dit is onwaarskynlik dat ons een gene wat hiervoor verantwoordelik is, sal vind. Daar is groot individuele verskille in hoe ons reageer op dwelms, of ons voortgaan nadat negatiewe gevolge ontstaan ​​het en hoe ons die vermindering in gebruik hanteer.
Die siekte model is nuttig om te verduidelik hoe afhanklikheid verskil van ander oormatige alkohol- of dwelmgebruik. Kfotograaf / Flickr, CC BYSommige van hierdie veranderings kan staatmaak op gene of sielkundige faktore (impulsiwiteit of hanteringsvaardighede), ander kan afhang van ons "omgewing" (trauma of mishandeling). Tweelingstudies en kohortstudies is nuttig om biologiese faktore te identifiseer en oorsaak en gevolg te ondersoek.
Selfs mense wat swaar afhanklik is, kan dikwels hul alkohol of ander dwelmgebruik beheer wanneer hulle dit nodig het. Dit dui daarop dat 'n siektemodel nie goed geskik is as 'n verduideliking nie. Ons ken almal iemand wat op 'n partytjie kan drink, maar as hulle begin drink, kan hulle buite beheer raak.
Ek vra my kliënte om 'n poging te maak om nie in beroepsgerigte berading te kom nie. Die meeste is in staat om hul gebruik te stop of te verminder as gevolg daarvan, of om na kinders te kyk, of wanneer hulle moet gaan werk. Die biologiese aandrywing kan sterk wees, maar dit kan ook bestuur word.
Medisyne om afhanklikheid te behandel, is eintlik net beskeie effektief vir die meeste alkohol en ander dwelmkwessies. Vervanging farmakoterapie vir opiaat afhanklikheid en vir nikotien afhanklikheid het die beste bewyse. Die uitkomste van farmakoterapie vir ander middels, soos alkohol, is redelik beskeie.
Net 'n relatief klein nommer van mense afhanklik van alkohol of ander middels (tussen 5% en 20% afhangende van die dwelm), wat die alkohol of dwelms self voorstel, is nie die hoofoorsaak van die probleem nie.
Die soeke na die onderliggende meganisme wat veroorsaak dat sommige mense afhanklik raak, en ander nie, was een van die bestuurders van die siekte verduideliking.
Maar die wye verskeidenheid faktore wat albei alkohol en ander dwelmafhanklikheid verklaar en dit blyk te handhaaf, dui daarop dat die siektemodel op sigself betekenisvolle beperkings het as 'n verduideliking. Sielkundige faktore, soos hanteringsvaardighede en veerkragtigheid; biologiese faktore, soos genetika en verdraagsaamheid; en sosiale faktore soos misbruik of trauma, lae sosio-ekonomiese status en swak gemeenskapsverband, dra alles by tot die ontwikkeling en instandhouding van alkohol- en ander dwelmprobleme.
Enige enkelfaktorieteorie om alkohol en ander dwelmgebruik en -afhanklikheid te verduidelik, sal onvermydelik verval. Ons sal beter kyk na die volle reeks faktore wat probleme met alkohol- of dwelmgebruik moontlik maak. Afhanklikheid is 'n komplekse probleem sonder 'n eenvoudige oplossing.
Ek stem saam dat 'n enkelfaktorieteorie nie help om verslawinggedrag te verduidelik nie. Baie siektes is soortgelyk in hierdie, met 'n groot aantal risiko en bydraende faktore. Verslawing kan beskou word as 'n behandelbare siekte, maar die persoon is sentraal in die bestuur van die gedrag.
Voortgesette dwelmgebruik het 'n komplekse impak op ons brein. Slegs 'n multidissiplinêre benadering sal ons help om ten volle te verstaan ​​wat hierdie impakte is en ons te help om optimale ondersteuning te bied.
Nicole Lee, Medeprofessor by die National Drug Research Institute, Curtin Universiteit en Femke Buisman-Pijlman, verslaafstudie vir senior dosente, Universiteit van Adelaide