Natuursteen Tegels Excluton | Topkwaliteit & exclusieve look
Gaas Turks Basalt Sierkeien Antraciet
€459,-per 1000 Kg
Mustang Tegels Black
Multicolor Slate Tegels Bont
Route 66 Tegels Nevada Black
Route 66 Nevada Black
€319,-per 1000 Kg Sep 24, 2015 | Hennie van Deventer se Blog
Die dag toe ek my naam vergeet het. Dis die titel van ‘n roerende werk van die skrywer F.A. Venter nadat hy in sy later jare ‘n beroerte gehad het.
Die dag toe ek my naam verloor het. So sou hierdie kort skrywetjie kon heet.
Of: Die dag toe ek skielik “ene Jannie van Deventer” geword het.
Ek skryf na aanleiding van die gedugte Crito se blog in die jongste Litnet-nuusbrief. Die geheimsinnige Crito – ‘n gerespekteerde (en gevreesde) naam in die boekewêreld – lewer kommentaar op Tobie Wiese se resensie in Rapport van die Naspers-feesboek ‘n Konstante revolusie, saamgestel deur Lizette Rabe.
Wat Cito oor Tobie se resensie op die hart het, kan lesers van hierdie blog gerus op Litnet gaan naspeur. Soos altyd oor resensies van allerlei aard, spreek hy/sy prikkelende – soms uitdagende – menings uit.
Waarby ek toe in daardie resensie vassteek, is ‘n terloopse opmerking tussen hakies: “Daar het glo destyds net een Nasperser voor die WVK gaan getuig, ene Jannie van Deventer.”
Nee, Crito, dit was nie “ene Jannie van Deventer nie”. Dit was ekke, Hennie – wat toe Naspers se hoof van koerante was. Was onder die indruk dat daardie feit nogal redelik goed geboekstaaf was.(Klik vir ‘n Sapa-verslag op http://www.justice.gov.za/trc/media/1997/9707/s970703a.htm Die opskrif is: AFRIKAANS EDITOR TELLS TRC OF DEATH THREATS FOR SUPPORTING REFORM )
Ek weet ek steek my nek uit en sal daaroor opnuut getrap kan word, maar die waarheid kan tog nie ontken word nie. Die besluit van 127 Jong Turke om teen die wense van Ton Vosloo, van myself en van die Naspers-direksie by die WVK (Waarheids-en-Versoeningskommissie) van Desmond Tutu te gaan boete doen oor die “sondes” van ons koerante in die ou bedeling, was vir my, om dit sag te stel, ‘n teleurstelling.
Vandag het ek meer begrip vir hul optrede. Destyds het ek dit beskou as idealisme wat op loop gesit het. My eie voorlegging aan die WVK was uit ‘n totaal ander perspektief : die Afrikaanse koerante se sware stryd om regverdigheid en ‘n demokratiese bestel aan regse Afrikaner-gemeenskappe te “verkoop”.
My standpunte daaroor was aanvanklik net vir Ton se oë bedoel. Hy het gemeen dit kan op sy eie bene as ‘n selfstandige voorlegging staan. Toe pos ek dit dadelik – voordat hy dalk anders begin dink.
My sienswyses was nogal omstrede.
‘n Monitor-onderhoud hieroor met ‘n siedende Chris Louw van die SAUK staan my nog helder voor die gees. Volgens Louw het ek my oor die rol van Afrikaanse koerante uitermate aan “romantisering” besondig. Hy het my oor die eter so bevlieg dat in Rapport ‘n spotprentjie deur Lou Henning daaroor verskyn het. Dit hang tussen ander spotprente teen my studeerkamer. Dis hierbo te sien.
Hoekom ek daardie geskiedenis nou weer oopkrap? Nie omdat ek met Crito wil swaarde kruis nie. Op my oudag soek ek net vrede. Sê dan maar met die oog op historiese juistheid. Ek is immers Hennie – nie “ene Jannie” nie.
Nie juis ter sake nie maar tog interessant genoeg is dat Crito se verwysing na “Jannie van Deventer” en my vorige blog, Die bitter van verloor, in dieselfde Litnet-nuusbrief verskyn.
Ek skryf hierdie op Erfenisdag . As Crito sou braai – mag die vleis perfek van die kole kom
Sep 21, 2015 | Hennie van Deventer se Blog
SUG VAN ‘N SELFOON
Sep 17, 2015 | Hennie van Deventer se Blog
MOET dalk ‘n ouderdomsperk op hierdie stukkie plaas. Die gevaar bestaan dat byderwetse jong mense van meer resente generasies hulle uit lit uit gaan lag as hulle dit per ongeluk raaklees. Maar die waarheid moet uit. Kom wat wil.
Wat volg, is ‘n selfoonstorie met ‘n verskil. Die tema: twee van daardie noodsaaklike euwels wat saam wegraak. Skoonveld. Nogal toe ons van Bybelstudie terugkom die ontdekking gedoen.
Tokkie wat goed is met soek, het kaste deurgesnuffel, kussings opgelig en onder beddens geloer. Sonder vrug.
Toe kom ek vorendag met ‘n taamlik vanselfsprekende voorstel. Ons bel net my nommer op die selfoon. So gesê, so gedaan. Prr-prr-prr … “Van Deventer hier. Ek is ongelukkig nie op die oomblik beskikbaar nie.”
Plan B: Bel Tokkie s’n. Maar wat is die nommer? Sy ken dit nie. In haar adresboekie is nommers van ‘n duisend bekendes en onbekendes. Haar eie ontbreek. Dié goed bewaarde geheim word net op twee plekke verklap. Die een is agterop haar foontjie waar sy dit met kleeflint vasgeplak het. Die ander is op my lys kontakte, wat in die omstandighede natuurlik onbereikbaar is.
Kom ons bel Mariza. Dis ons skoondogter op George. Goed sy skakel dadelik ma se nommer. Maar .. stilte. Later wil ek my verbeel ek hoor ‘n bedremmelde geluidjie wat klink soos ‘n selfoon wat ver-ver om hulp roep. Maar waar is daardie ver? Dis waar die knoop lê.
Bel weer vir Mariza: Gee daardie nommer dat ek dit sommer met ons eie landlyn kan skakel. Skakel dit, skakel dit weer en skakel dit weer en weer. Dieselfde dowwe klankie bereik my ore. Soos ‘n fluisterende noodkreet of ‘n beswaarde wat diep sug. Maar dit bereik ook net my ore. Tokkie rapporteer sy hoor absoluut niks.
Die “missed calls” stapel op. Tot nommer 22 vorder ons nie juis nie. Net een leidraad kom mettertyd na vore. Die geluidjie hou op sodra ek die studeerkamer verlaat.
Probeer dan maar weer. Oproep nommer 23 lewer eers eenderse resultate as al die voriges. Maar tog. Klink – onwaarskynlik soos dit is – of die geluid uit die boekrak se omgewing kom. Dalk uit die onderste laai waar ek my kameras hou?
Ruk hom oop. Ja werklik. Daar lê die Blackberrytjie dapper en fluister. Net blerrie-blerrie saggies.
Het die ding klaarblyklik per ongeluk in die laai gesit saam met die kamera se battery wat pas klaar gelaai was.
Myne? Dié kry my vasbytervrou toe sy die derde keer die BMW gaan deursoek. Onder die bestuurder se sitplek. Hoe op deeske aarde dit daar gekom het, is onverklaarbaar.
Maar hie’rs ons toe, ‘n halfuur later, dankbaar en verheug met ons vermiste fone verenig.
Net so effens ongemaklik en verleë dat ons midde-in die soektog soms so lelik gepraat het – en dit ná Bybelstudie nogal.
Ook met mekaar nie oorvriendelik gewees nie – nadat ons juis pas uit Spreuke so mooi geleer het om die huwelik te koester.
Sep 9, 2015 | Hennie van Deventer se Blog
Kollegemanne van 1958, my ienkjaar.
Broekraid teen Voortrekker, 1959.
Sep 4, 2015 | Hennie van Deventer se Blog
Kobrakonsternasie gewees by Wildevy 154, Sabiepark. Ons pak in vir ‘n vale vir die volgende dag se tot siens. Hier woerts ‘n Mosambiekse spoegkobra by die kombuis se afvoer in.
Fris vent van sowat 1,2 meter.
Volgende oomblik is die gevaarlike kalant ( hy spoeg sy gif twee meter ver sekuur in jou oogbol) anderkant uit en krul hom op onder ‘n ou vrieskas wat as bergplek vir Tokkie se lampoplie dien.
Gelukkig daag sekuriteitshoof Alfred (ook baas-slangevanger) vinnig op met die nodige oogbeskerming en vangstok.
Voordat ta hom kan kry, hang hy aan die stok, haal die Van Deventers weer asem en gaan die pakkery rustig(?) voort.
Groot krokodil laat my ril/spinnekop trek my maag op ‘n knop/maar, mens, skrik ek my nie bevange/vir al daai slange van Mpumalange!
BLOGS UIT SABIEPARK 2
SIEN JY DAARDIE KOLLEGEMAN?
Die seekoeie het hul trombone ‘n wyle gebêre en die kikvorse het ophou kik. Dit was vir die Kollegelied wat welluidend onder die Laeveldse naghemel opklink.
Die plek? Die primitiewe boskampie Balule aan die Olifantsrivier, naby die Olifantskamp in die KNP. Die geleentheid: die vierde jaarlikse saamtrek van ‘n span 70-plussers wat in die jare rondom 1960 saam aangesit het vir die Kollegekos wat deur onder andere die wellewende Piet April in die eetsaal bedien is.
Vanjaar se saamtrek was spesiaal so op die vooraand van die “Republiek van Kollegetehuis” se eeufees later die maand op die Tukkiekampus. Daarop is ‘n heildronk gedrink uit ‘n botteltjie feeswyn van 1990 toe Kollege feestelik sy 75ste verjaardag gevier het.
Die “medisyne” is deur Proppie Goosen met sy ou kamermaat Pierre le Roux uit George saamgestuur. Proppie sou ook vanjaar Balule toe kom, maar ongelukkig moes Lettie ‘n rugoperasie ondergaan.
Die 25 jaar wat verloop het, het nie almal van ons ewe goed behandel nie, maar vir die wyn was dit net wins. Niks fout met die “neus” nie – en pure fluweel op die verhemelte.
Om dit uit die boks te haal, te ontkurk en te skink was ‘n hele ritueel. Die vername taak is aan Vos Grey opgedra. Hy was in 1961 en weer in 1963 huisvoorsitter, die oudste lewende lid van daardie spesie. (HvD, 1962, is die naasoudste. Rowwe gedagte!)
Vos Grey en HvD met die bottel “medisyne” uit George.
Tussen die braai van die wors en die tjops die laaste aand is die glasies gelig en die Kollegelied uit volle bors rondom Pierre se gloeiende kole in die braaidrom aangehef. Aan het oewers van de Schelftzee, tussen Delft en Rotterdam ….
In die donkerte kon ‘n mens nie die trane op die oues se wange raaksien nie – darem ook nie op die amptelike foto’s van die okkasie wat Tokkie uit alle hoeke geneem het nie. Die foto is hierbo. Van links is Piet Henning van Louis Trichardt, Manie Steyn van Krugersdorp, Vos Grey van Ermelo, HvD van Melkbos, Pierre le Roux van Mosselbaai en Cas Jacobs van Centurion.
Dit was drie dae van enorme vure, groot ure en dik plesiere. Van die koningskos het ingesluit Cas Jacobs se fynproewersfilet met sampioensous en Nella se keurige bratkartoffeln, beetslaai en wat nog, afgerond met flambéperskes en vla. Benewens die stompe uit Sabiepark in HvD se Honda, het Piet Henning ’n kartdondoos vol sskelbos en ander braaihout uit die Soutpansberg gebring. In daardie doos was sweerlik voorheen minstens ‘n hangkas.
Enorme vure, dik plesiere.
Soos die seekoeie tot eerbiedige stilswye gesing is, het die kosmakery op die oop vure die respekte van die kontrei se hi-enas afgedwing. Veral die bedrywigheid met Vos en Magdaleen se beesstertpot en potbrood op die kole het die gulsige diere skynbaar allemintig geïnteresseer. Nie minder nie as drie het in ‘n stadium teenaan die kampdraad saamgedrom om die aktiwiteite te betrag.
Wonder of Clover se direksie weet hoe bekwaam hul oud-voorsitter met ‘n graaf die kole kan rondskuif vir ‘n beesstertpotjie en potbrood a la Magdaleen.
Wat is in daai nyslike pot?
Daardie yslike pot – ‘n nommer agt as ek nie mistas nie – het ‘n simbool van die Balulespan se onderskeie fiksheidsgrade geword. Dit vat sterk manne om dit te dra. Hierdie keer was dit Vos en Cas wat die spiere laat bult het. Almal het hulle bewonder.
Vir 2016 – ja, natuurlik sal daar dan ‘n Balule V wees – het die twee kieriemanne, Manie Steyn en die uwe, stilletjies ‘n verbintenis aangegaan. Dan dra hulle hom!
Profile photo of Uit Melkbos
Die gevoel van magteloosheid wat jou oorweldig, is soos ‘n digte mis wat om jou toesak. Jou motor staan stewig gegrendel. Die sleutels is binne. Twee keer al met my gebeur.
Die eerste keer was in die 70’s in Miami, Florida, met my Toyota Merk II-stasiewa van destyds. Gelukkig was dit by ‘n motel met ‘n bedrewe “inbreker” in sy personeel. In ‘n japtrap het die knap vent met ‘n draadhanger die ding gedoen.
Die tweede keer was nou in Olifantskamp met die Honda CR-V my getroue bosvoertuig. Geen bedrewe “inbreker” helaas onmiddellik byderhand en gewillig nie.
Dit het gebeur toe ek die Honda se luikrug toeklap en te laat besef die sleutels is binne saam met die ander dinge wat ek vinnig kom bêre het.
Die kantoor was hulpvaardig. Ja, Sanparke het ‘n man wat die joppie kan doen. Ongelukkig is hy in Phalaborwa. Dis ‘n paar uur se ry.
Daar word rond en bont gebel vir moontlike alternatiewe opsies. ‘n Groen Sanparke-bakkie daag op. Die gees is gewillig maar die vlees is swak. Die manne krap hier en skud daar, gee mekaar entoesiasties bevele, maar rig niks uit nie.
Intussen keer vriendin Marlene Scholtz wildvreemdes in die winkel voor. Hulle het nie dalk raad nie? “Die wildvreemdes” is toe boere van Frankfort, Bart en Henriette Linde. Bart staan nader en neem dadelik beheer oor.
‘n Rol draad word op sy versoek gaan haal. Hy wikkel aan elke deur.
Die laaste ene dra die littekens van ‘n stampie teen ‘n paal tydens ‘n onbeplande maneuver ‘n jaar of twee gelede by ‘n vleisbraaiery by Herman en Rina le Roux (twee van die huidige toeskouers) by Burchell’s Lodge, oorkant Sabiepark. Daardie ongelukkie word toe ‘n gelukkie.
Bart beur die gleufie weens die stampie met ‘n skroewedraaier oop en wikkel die draad na binne. Aan die een punt is ‘n haak wat hy behendig geprakseer het – klassieke illustrasie van die gesegde: ‘n boer maak ‘n plan.
Die spanning bou op. Maar net ‘n paar oomblikke duur dit. Die deur klik oop. ‘n Gejuig gaan op. Dankbetuigings en fooitjies (darem nie vir Bart nie) word uitgedeel. Die lewe is skielik weer mooi.
Intussen het Tokkie en Henriette aan die gesels geraak. Dit blyk die Lindes is die bure van Winnie Dreyer, weduwee van Frik Dreyer. Van ons beste Sabieparkvriende gewees tot met sy dood weens malaria. Henriette belowe om vir Winnie groete te sê.
Dit is nie al konneksie nie. Henriette was ‘n onderwyseres, verneem ons. In haar klas jare gelede was Lientjie, vrou van ons peetkind Jaco van Wyk van Pretoria.
Ander gemeenskaplike kennisse sluit in Herman se ouers wat lank op Frankfort gewoon het, Die vriend en kollega het in die jare 50 daar matriek geskryf.
Die wëreld is klein – hoeveel keer ontdek ‘n mens dit nie, soms op die mees onverwagte plekke en tye nie?
Die “wildvreemdes” was toe glad nie wildvreemdes nie!
Duisend dankies, Marlene, en duisend dankies aan die engel wat Marlene gelei het om juis by die Lindes van Frankfort hulp te vra.
KOERANT VAN ‘N KUIER
Die Therons, Van D’s, Cora Marais, Marlene Scholtz, Paul Marais, die Le Roux’s en Venters.
Smeer die rolperse vet. Vele koerante kan spruit uit die saamtrek van Volksblad-veterane in Augustus 2015 in Sabiepark en in die intieme boskamp Balule in die KNP. Sy halfmaan van ses rondawels was net nommerpas vir ons.
Van ons ken mekaar al amper 60 jaar Die paar dae saam het ‘n vloedgolf heerlike herinneringe ontsluit van dekades saam in Bloemfontein en by ons geliefde koerant. Vele nuwe stories uit ons latere lewes is ook vertel – nie almal lughartig nie. Ons het behoorlik aan mekaar se lippe gehang.
Van die hoofredaksie van die 80’s was teenwoordig: die uwe en Tokkie, Paul Marais en Cora uit Centurion, Herman le Roux en Rina uit Johannesburg, Piet Theron en Petro asook Sarel Venter en Liesbeth uit Bloemfontein. Jan Scholtz sou ook uit Bloemfontein kom. Hy is helaas, weke tevore oorlede. Maar Marlene het haar man se skoene vierkant kom volstaan.
Met kuier, kampvure en koningskos het die spannetjie 70-plussers behoorlik feesgevier. Die voorslagvroue het heerlike geregte uit die baie basiese kampkombuisie opgetower. Die flukse Cora Marais altyd op die voorpunt, hetsy by die skink, opskep of skottelgoed was.
Piet Theron het hom, soos altyd, onderskei by die oop vuur. Die man kan braai. Die kruisskyf wat die Therons uit Wesselsbron samgebring het, was prima. Vergeet ook nie die gebottelde heerlikhede uit Curielaan 65 se tuin nie. Petro het altyd net nog ‘n bottel te voorskyn gebring: appelkooskonfyt, ingemaakte perskes, groenbone, beet en wat nog. Rina le Roux se beesstertpotjie was ‘n treffer. Liesbeth Venter het ons met roosterkoek en Vrystaatse groenmielies verras. Die deeg is die middag vars geknie.
Herman le Roux, ons begeesterde voëltjie-entoesias, het ‘n stapeltjie gedugte plakboeke saamgebring. Dit was die oorsprong van vele onthou-jy-nog’s. Sy wenfoto van Balule was toe nie van ‘n geveerde nie, maar van een van die kontrei se bedrywige hiënas.
Daar is baie gelag. Spitsvondighede het gevlieg. Een van die gades het na die spelling van die woord kleinood verneem: d of t. ‘n Klein noot (met ‘n t) is bv. ‘n tienrandnoot, het iemand laat val. ‘n Klein nood (met ‘n d) kan lol as dit ‘n groot nood word, het Paul Marais, steeds vlymskerp, dadelik laat hoor.
Aandoenlike oomblikke, Marlene oorhandig Jan se skinkbord aan HvD en T.
Daar was ook aandoenlike oomblikke. Op inisiatief van Sarel Venter is Jan se lewe met persoonlike anekdotes om die kampvuur oor die kleurryke Boesmanlander gevier. Die nimlike Sarel het vir ons ‘n kosbare boekie saamgebring wat aan sy ma behoort het: Die Transvaalse Laeveld, kamee van ‘n kontrei. Dit het in 1975 verskyn onder redakteurskap van Chris Barnard, begaafde Laevelder wat in 1960 saam met my in Afrikaans III op Tukkies was. Die eksemplaar het ná vele omswerwinge ‘n dankbare tuiste in Tarlehoet se boekrak gevind.
Aan die begin van die kuier is ‘n prag-skinkbord op Tarlehoet se stoep deur Marlene Scholtz namens die groep aan my en TvD oorhandig. Sakdoeke is uitgehaal om trane af te vee terwyl Marlene aan die woord was. Dit was Jan se laaste stuk houtwerk- so puik soos altyd. Marlene het ‘n kunstige skinkbordlappie van kant en katoen bygedra.
Het gisteraand weer daardie kosbare skinkbord van ons so gekyk. Dit is baie, baie spesiaal. In Tarlehoet (die Van D’s se boshuis in Sabiepark) is nou die skinkbord, ‘n kunstige kierie met ‘n vlakvarktand en ‘n sierlike sekelboslampie wat van hierdie vakman-filosoof se liefde vir hout getuig. Jan het vir die lampie ‘n stompie uit my braaihout herwin.
Ek voel half skuldig dat ek my kollegas so geboelie het om so ver te ry, nie almal in die maklikste omstandighede nie. Sabiepark en Balule is egter ware hartsplekke van die Van Deventers. Dit is waar ons graag na al die jare weer saam met die sout-van-die-aarde-kollegas en –vriende wou kuier. Selfsugtig dalk, maar nou-ja ….
Ons is van harte dankbaar teenoor elkeen wat die lang pad hierheen gevat het. Wat ‘n onvergeetlike, verrykende oudag-ervaring was dit nie.
OLIFANTE, OLIFANTE, OLIFANTE!
Op pad na die jaarvergadering.
Om ‘n tema te kry vir ‘n voorlopige “oorsig” van 2015 se wintervakansie is nie moeilik nie. ‘n Mens kan maar net deur die logboekie by die piekniekplek blaai. Dis olifante, olifante, olifante op elke blad.
Plek-plek is tussenin inskrywings oor buffels, luiperds en leeus. Maandagoggend was ons net-net te laat vir ‘n leeujag. Vyf leeus het ‘n buffeltroppie van so 40 of wat bestorm. Die buffels het laat vat Krugerhek se kant toe, die leeus ‘n vaal streep agterna. As daar ‘n vangs was en ons betyds op die toneel aangekom het, het dit dalk my temaliedjie verander. Maar as is verbrande hout.
Hoeveel keer ek en Tokkie self olifant-vertonings beleef het, het ek nie opgeteken nie. Van die begin van die vakansie middel Junie kon jy gereeld by die piekniekplek olifante sien, hoor en selfs ruik. ‘n Keer of wat het dit gevoel of jy net jou hand kan uitsteek en ‘n ou aan die die skurwe slurp beetkry.
Troppe van meer as dertig het gekom en gegaan – ook ‘n hoop kleintjies. Meermale in die goue strale van die son; saam met die eerste skemerkelkies.
By die jaarvergadering op Saterdag 11 Julie het die fotograwe feesgevier. Hulle is op en af langs die heining met hul lang lense en het pragfoto’s geneem van die ou grotes wat deur die vlak water aan die westekant van die piekniekplek die Sabierivier in gelid oorsteek.
Foto’s is veral geneem saam met een nuuskierige ou wat die spulletjie van baie naby kom betrag het. In ‘n stadium gelyk of hy doodluiters op ONS bruggie op pad is na ONS skuiling toe.
Tweelinge is uiters skaars in die olifantgemeenskap, aldus kenners. Ons is redelik oortuig ons het enkele dae later ‘n olifant-tweeling by die piekniekplek sien kaperjol. Die twee spelerige olifantjies het te heerlik in die sand baljaar, in die riete wegkruipertjie gespeel (darem altyd na aan ma se beskermende buik) en in die water geplas. Nes kleingoed met emmertjies en grafies op die strand, meen Tokkie.
Hulle is werklik nog piepklein. Die Sabierivier is op die oomblik maar laag. Ons “tweeling” kom egter skaars by die watermark op hul ma se lyf.
Skade het nie uitgebly nie. Die paaltjieheining om die loopgang na die voëlskuiling het onder meer in die slag gebly.
By die huis het Tokkie en Patson ook rede gehad om olifantbesoeke te onthou. Sommer baie bome en boomstruike, veral raasblare, is in die vorige winterbesoek platgestoot. Operasie Opruim het dae geduur. Uiteindelik lyk die werf netjieser en kan die wild weer vryelik hier beweeg.
Koedoes, sebras, vlakvarke, wildebeeste, duikertjies, bosbokkies en bloukuifloeries het gereeld by die watergat hul dors kom les. Een duikertjie lyk of hy aspirasies het om die nuwe Witnek te word. Ons sien hom dikwels. Sy mis lê die wêreld vol.
Die hiënas het, vreemd genoeg, nooit kom gesig wys nie. Wel spore in die sagte sand by die motorpad gesien en elke nag te midde van seekoeie en leeus se luide gebrul en gebrom hul roepe gehoor.
By die ingang in Wildevylaan pryk ‘n nuwe naambord uit hardekool, soos voorheen gemeld. Die oue is nou teen muur bokant die braaiplek op die stoep. Dit is deur die Claassens-seuns gerestoureer. Ons het ook ‘n “tuintjie” by die voordeur aangelê – net ‘n aalwyn of twee, ‘n paar stompe en ‘n dammetjie wat deur die seuns gegrawe is. Die dammetjie is met ‘n plastiekbad permanensie gegee. Die oudste impalalelie het vier blommetjies gestoot – die eerste keer.
In die huis en op die stoep is nuwe foto’ opgesit en oues rondgeskuif.
In die R900 se vuurmaakhout wat aan die begin laat aflewer is, het verskeie groot vure taamlike duike gemaak. Genoeg bly egter oor vir Desember as Johan-hulle kom– hoop ek!
Van hout gepraat. Jacob, Thomas en Christopher het mos elk ‘n renoster uit hardekool present gekry. Vir Migael wag hier ‘n soortgelyke vlakvark, ook kunstig deur Pios gekerf. Tokkie se hardekool-kershouer (‘n geskenk van Marisa en die seuns) word gereeld by etes, ens. ingespan. Verleen lekker atmosfeer.
Die uwe het twee nuwe name geleer: die neddikkie en die liguster. Eersgenoemde is van die tinktinkie-familie. Twee het in die pendoring by die voorstoep rondgespring (waar ook die nagapies elke aand buitengewoon aktief was). Die liguster is ‘n boom. Een staan by Skukuza se winkel. Engels: Transvaal privet.
Sien: Ons kom nie net vir die lekkerte Tarlehoet toe nie. Ook om kennis uit te brei.
(Olifant-ervarings het nie net by die piekniekplek op ons gewag nie. In die wildtuin iets gesien wat lyk doos ‘n droewe begrafnistoneel. ‘n Klompie volwasse olifante staan skynbaar rond hartseer rond en flap die ore om vyf klein olifantjies wat doodstiul tussen hul bene lê. Toe ons ‘n uur later weer verbykom, was almal weg – ook die “lykies”. Was gelukkig net ‘n oggend-siësta-tjie gewees.)
Van die hoogwaterbrug oor die Olifants het ons die swerm lepelaars lank dopgehou. Blykbaar was op daardie kolletjie ‘n digte lot paddavissies of
Leeuplesier langs die H1.
watergoggas saamgetrek. In die geselskap van ‘n klompie wit reiers het die seldsame watervoëls op daardie buit toegesak met ywer en energie. Dit was net wit vlerke en plat pienkerige snawels wat skep-skep sonder ophou. Wat ‘n gesig. Voorheen het ons lepelaars net een-een of twee-twee waargeneem by onder meer die Sunsetdam.
Aristokrate van die bos.
Operasie Hardekool. Dis my kodenaam vir die stuk wintervakansie saam met Marisa en die Claassens-kinders, Jacob, Thomas en Christopher.
Hierdie koning van die combretums, klipharde ysters versteek agter misleidende silwergrys bas, is onlosmaaklik deel van die boskultuur. Ná die vakansie bestaan ‘n ewe sterk koppeling met die Tarlehoetkultuur.
Vir eers is die naambord nou ‘n karaktervolle stuk hardekool. Dit staan trots by ons ingang in Wildevy, vasgeskroef aan twee hardekoolpale – onverwoesbaar deur die ongenaakbarste element.
Geskenke uit hardekool is vervolgens oor en weer verwissel.
Die seuns is deur Oupa en Ouma beloon vir skitterprestasies in die nuwe omgewing in KwaZulu-Natal met drie kunstige renosters, lewensgetrou uit hardekool gekerf deur die Zimbabwiese kunstenaar, Phios, wat deur Lukas van der Merwe (Rooibos 343) ontdek is.
Toe moes mamma Marisa vir haar verjaardag opsluit ook ‘n hardekoolgeskenk kry. Jacob en Thomas se keuse het geval op ‘n soliede stomp met plek vir sewe kersies, ook uit Phios se werkwinkel. (Christopher se geskenk was ‘n pienk serpie met ‘n olifantmotief).
Marisa was oorstelp. Op haar inisiatief kry Ouma toe ‘n soortgelyke kershouer – die Claassense se dankie vir al haar bederf. Dit staan amper die eetkamertafel vol.
Oom Lukas is daarop nie links nie en dra vir albei die dames ‘n tweede, kleiner, kershouer by met sy komplimente. Dis nou net hardekool waar jy kyk by die Van D’s!
Die oprigting van die nuwe naambord was omtrent ‘n seremonie. Die joviale Patson 2 (Christopher is “Patson 1”) het die gate gegrawe. Die seuns het die naambord plegtig na sy staanplek gedra en die toneel help afrond.
Die res van die dag is bestee deur die opruiming van die werf ná die olifantverwoesting van die vorige winter. Talle bome, veral raasblare, is ook op 154 omgestoot. Patson 2 het heeldag gekap en gesaag. Die kinders het entoesiasties stompe gesleep en dies meer. Die uitgelate Christopher was op die voorpunt – hy verklaar mos ewe opgeruimd niks is vir hom so lekker soos werk nie!
Nog ‘n groot hout-taak het vir die seuns voorgelê. Die vorige swarthout-naambord (oorspronklik deur Dick Turpin van Melkbos) het al kwaai onder die son en reën deurgeloop. Dit is met skuurpapier en vernis gerestoureer en kom nou op ‘n beskutte plek op die stoep – bo ‘n groot foto van Caroline Pols se luiperd wat sy in Maart net langs die braaiplek afgeneem het. (hvd)
STOMPIE OP MY KAMPVUUR
Sabiepark is ‘n unieke bosreservaat waarheen ‘n mens kom om jou siel te laaf … in stilte en rustigheid. Hy wil niks anders wees nie. Bepaald nie ‘n jolige vakansie-oord waarheen mense kom vir pret en plesier nie.
Om sy boskarakter in stand te hou, het die park ‘n pakket eiesoortige reëls wat veral oningewydes ongelukkig nie altyd verstaan nie.
Die spesiale aard en status van Sabiepark is gister op ‘n goed bygewoonde eienaarsvergadering met akklamasie bevestig. ‘n Voorstel dat toestemming gegee word vir die gebruik van gholfkarretjies in die park is van die tafel gevee. In sterk opposisie teen die mosie is o.m. daarop gewys dat net kusoorde en gholflandgoedere deur die voorsteller as voorbeelde voorgehou is van plekke wat wel sulke karretjies toelaat, en dat sulke vakansieplekke absoluut niks met die bos en sy kultuur gemeen het nie.
Eienaars het beklemtoon dat die primêre rede waarom hulle Sabiepark gekies het, hul geld hier belê het en telkens – selfs uit die verre Kaap en die buiteland – hierheen terugkeer, is omdat dit nog so heerlik bos is. Sabiepark se reëls oor die benutting van eiendom en die park se geriewe kan vir oningewydes vreemd en plek-plek dalk onnodig beperkend lyk. Dit is egter van die ontstaan van Sabiepark af in 1979 telkens getoets en noodsaaklik bevind.
Die reëlboek is nie ‘n a la carte-spyskaart nie, is gesê. Eienaars kan nie op grond van persoonlike gerief, voorkeure, smaak of omstandighede kies wat hulle op hul borde wil plaas en die ander eenkant toe skuif nie. Dit is ‘n pakket wat daarop gemik is om die grootste belang van die grootste segment eienaars te dien.
Natuurlik kan ‘n mens hier skawe en daar timmer. Maar aan die kern kan jy nie torring nie, Dan begin verval, soos elders waar met enkele toegewings hier en enkele toegewings daar begin is. Gee gholfkarretjies vandag die groen lig; volgende is dit drawwers. Dan fietsers. Waar eindig dit alles?
Die wens is uitgespreek dat aspirant-kopers en nuwe eienaars behoorlik voorgelig sal word oor die onderskeidende kenmerke en gevestigde praktyke van Sabiepark, asook die redes vir bepaalde reëls, sodat misverstande so ver moontlik vermy sal word. Stem van harte hiermee saam, en gooi terselfdertyd nog ‘n stompie op my kampvuur. .
See van buffels by die Orpendam.
Die Goue Driehoek in wildtuin-terme is vir my onteenseglik die driehoek Skukuza, Tshokwane, Onder-Sabie, Skukuza. Beveel dese en gene altyd daarheen aan vir ‘n vinnige, vrugbare besoekie. Ses uur van wildtuinplesier wag. Op grond van ‘n resente ervaring wil ek ‘n blindedermpie byvoeg. Dis die Orpendam-omrit
Ek en Tokkie het saam met ons dogter Marisa Claassens, Jacob en Thomas (11) en Christopher (6) die Goue Driehoek verken. Eerste been: Skukuza – Tshokwane. Ek kry toe die ingewing om nie by Tshokwane die gewone H10 te vat nie, maar eerder so drie kilometer verder op die H1-3 te ry en die natuurskone omrit aan te durf.
Op daardie drie kilometer anderkant Tshokwane kry ons toe ons eerste leeus van die dag (later naby Skukuza nog gekry). Op die omrit, by die afdraai na die dam self, ry ons ‘n see van buffels binne – dalk die grootste trop wat ek nog gesien het. Honderde, honderde, grotes en kleintjies. Maar taamlik verspreid.
Olifante was deurgaans volop en renosters glad nie skaars nie. Vir nommer vyf, die luiperd, moes ons egter werk. En Job se geduld aan die dag lê.
Net verby die Sunsetdam was ‘n verkeersknoop aan’t opbou soos slegs op die “wildtuin se N1” moontlik is. Ons was gelukkig strategies geplaas. As die ouens voor ons net wou aanskuif. AS …….. Dit word weer by ons ingevryf dat party ongepoetste jafels hul maniere by die venster uitsmyt wanneer hulle iets spesiaal sien.
In die Land Cruiser voor ons was twee egpare. Die mans had die allemintigste lense. Daarmee het hulle seker ‘n duisend foto’s gekiek. Eenvoudig net verseg om te roer om iemand anders ook ‘n kans te gee.
Ten einde laaste het ons darem die luiperd in ‘n oop kolletjie gesien. Ons het nie oorgeloop van vriendelikheid jeens die hardekwas manne in die Land Cruiser nie. Hul verweer was verbasend. Hulle neem foto’s vir National Geographic!
‘n Swerm aasvoëls in die bome het verraai dat daar ‘n vangs was. Die luiperd was mank en het uiters ongemaklik beweeg – iets waaraan ons op ‘n vreemde wyse herinner is. Kort daarna het ons gehoor van die luiperd-aanval op die gids in ‘n safarivoertuig op dieselfde roete dieselfde dag. Maar ons s’n kon dit darem nie gewees het nie. Die insident was ‘n hele paar kilometer nadir aan Skukuza.
Die Sunsetdam was, soos dikwels, ‘n fees met ‘n groot drukte van waterdiere en –voëls. As bonus ook ‘n kameelperd wat knieë knak om op die hitte van die dag gulsig te drink, omring deur rooibokkies en nimmersatte.
Berghaan se brekfis.
Twee voëlwaarnemings het ‘n tweede nare waarheid van die hedendaagse wildtuin opnuut tuisgebring. Dit is hoe roekeloos spoedvrate op die hoofpaaie heen en weer jaag. Die eerste was ‘n berghaan wat die laaste stukkies vlees van ‘n bondeltjie vaal vere afskeur. Duidelik die slagoffer van ‘n jaagduiwel. Die tweede was werklik hartverskeurend: ‘n Patrysie wat hartseer rondom sy sterwende maatjie ronddans en paniekerig probeer om die feitlik lewelose liggaampie van die teer af weg te kry.
Terwyl ons op die toneel was, is die enetjie wat raakgery is, dood. Die oorlewende was verpletterd. Die toneel het my so geruk dat my kamera ongebruik langs my bly lê het. Eers later het dit tot my deurgedring die roerende toneeltjie kon aangrypende foto’s opgelewer het. En ek noem myself ‘n koerantman!