Watermerk: seerowery en eiendom in die pre-moderne weste - Artikels - 2022
Watermerk: seerowery en eiendom in die pre-moderne weste
Deur Emily Sohmer Tai
Seascapes, Littoral Cultures en Trans-Oceanic Exchange (Konferensie gehou 12 tot 15 Februarie 2003, Library of Congress, Washington D.C.)
Inleiding: In sy klassieke werk van interpretatiewe sosiologie, Ekonomie en samelewing, Het Max Weber die moderne staat gedefinieer as ''n verpligte organisasie met territoriale basis' '. Weber se konseptualisering van wat 'n moderne staat vorm, het belangrike implikasies vir die maniere waarop statistiese legitimiteit oor die algemeen beskou word: om polities toegeregt te word, moet 'n volk 'n absolute politieke gesag, of soewereiniteit, uitoefen oor die grond wat hulle bewoon. Gesprekke rondom die politieke entiteit, oftewel owerheid, 'is dus fundamenteel ingebed in die gekonkretiseerde idee van wat Becker die Wes-Europese' territoriale staat 'genoem het. Weber se definisie impliseer nietemin dat die staat 'n geïmproviseerde en kunsmatige konstruk is, eerder as 'n organiese, in soverre voorgestel word dat die staat slegs onderhou word deur wat Weber vervolgens aandui dat dit 'n monopolie oor die middele van krag is.
Weber se definisie van 'n staat verwoord wat ek sal aanvoer, is 'n sleutelfaktor in die vorming van die antagonisme tussen land en see wat hierdie kongres voorgestel het om te ondersoek: die manier waarop water die territoriale parameters van soewereiniteit onderdompel. In hierdie opstel sal ek 'n verskynsel bespreek wat die politieke en ekonomiese dimensies van hierdie antagonisme blootstel: maritieme diefstal, of seerowery. Alhoewel die skynbare doelstelling van maritieme predasie ekonomiese gewin is, sal ek argumenteer dat maritieme diefstal ook in die konteks van hierdie antagonisme tussen land en see verstaan ​​moet word as mededingende interaksie tussen politieke belange wat die see wil territorialiseer, en kommersiële belange wat dit weerstaan. projek van territorialisering. Dus moet maritieme diefstal verstaan ​​word as 'n stryd nie net oor materiële bronne nie, maar vir wat ek politieke kapitaal sal noem: politieke voordeel wat gebruik kan word om die territoriale orde te versterk of uit te daag.
My gevolgtrekkings sal hoofsaaklik gemaak word uit die interaksie tussen Wes-Europeërs in die Middellandse See-stroomgebied tussen die twaalfde en vyftiende eeu, die gebied wat die belangrikste fokuspunt van my navorsing was. Die nut van die Middeleeuse Middellandse See as 'n ruimtelike en tydelike raamwerk is blykbaar grotendeels oor die hoof gesien in studies oor wêreldseerowery. Die meeste het eerder gefokus op die voorwaardelike definisie van seerowery as privaat-gemotiveerde seediefstal in die konteks van imperiale stelsels vanaf die oudheid tot nou.
'N Ondersoek na maritieme diefstal in die Middeleeuse Middellandse See bied nietemin aan wat ek sal voorstel 'n beskeie geval is om Middeleeuse Europa' terug te bring 'na die breër onderneming om wêreldgeskiedenis te bestudeer.
Die unieke parameters wat die werking van gebeurlikheid in die definisie van Middeleeuse seediefstal blootgelê het, was onder die omstandighede van die praktyk onder die verskillende heerskappye, burgerlike republieke en monargieë wat die wettige formulerings van die Romeinse imperium en die klassieke burgers aangepas het om die titel toe te eien. owerheid in die Middeleeuse Europa. Enersyds het die Middeleeuse juriste die formulerings van die klassieke Romeinse reg weerspieël deur die seerower hostis humani generis te noem: 'vyand vir die hele mensdom'. Wette wat in die Genoese en Venesiese kolonies Pera en Cataro uitgevaardig is, het die wetgewing wat by hierdie maritieme republieke uitgevaardig is, gedupliseer om kapitaalboetes toe te ken aan individue wat onoordeelkundig op see beroof het, diegene wat ek seerowers sal noem. Die seerowery wat hierdie seerovers beoefen, was egter anders as selektiewe seediefstal, uitgevoer in opdrag van 'n soewereine regering teen die handelsvaart wat die standaard van die politieke en ekonomiese mededingers van daardie monarg of burgerlike republiek voer. In Middeleeuse wette word hierdie gebruik afwisselend 'ire ad pirraticam' genoem - om te seil of as 'n seerower te gaan - en ire in cursum - 'in cursum', waaruit 'n werkwoord, corsairing en 'n selfstandige naamwoord kan ontleen word vir diegene wat dit onderneem , corsairs.
Kyk die video: HOW TO IDENTIFY LOAD BEARING WALLS. The fastest ways to tell if you can remove an interior wall. (Mei 2022).