Kersfees gee my nog ‘n kans.
By Rian Truter on December, Sunday 9 2012 in 2012, Spiritual 12
My twee liggies in die Kersboom. Luca (27mde) en Cara (6mde).
Daar is iets aan Kersfees wat my weemoedig maak.
Van my pêlle meen dit het met die ouderdom te doen; hulle behoort te weet, want hulle is ouer as ek.
Dalk is dit die onthou van mense wat nie meer daar is nie of dalk is dit die oppervlakkige gejaag van hierdie tyd van die jaar?
Of dalk is dit die wete dat ek nog meer kon gedoen het. Nie harder gewerk het of meer ure agter die lessenaar ingesit het nie, maar …
Ek kon baie meer weggegee het. Ek kon baie meer kospakkies gekoop het. Baie meer skoolklere en -skoene geborg het. Kon baie meer parkeergeld vir die ou by Tygervallei gegee het…
Helder oomblik… ek snap dit! Nou weet ek waarom die droewigheid vlak agter my traankliere inkruip.
Dit is omdat Jesus só alles vir my gegee het.
Kersoggend op Onrus sal my keel weer toetrek as Koos Dup se Somerkersfees gesing word:
welkom o stille nag van vrede
onder die suiderkruis
wyl stemme uit die ou verlede
oor sterrevelde ruis
kersfees kom, kersfees kom …
Gelukkig kan ek in 2013 weer probeer.
Aan almal wat Piesangs & Jellietots lees: ‘n baie geseënde Kersfees en ‘n opwindende 2013! Mag jy die volgende paar weke met nuwe oë na elke sterretjie in die Kersboom kyk. Mag jy lig inpak vir 2013 sodat ons ons bondels kan opneem om in die nuwe jaar ’n verskil te gaan maak.
Drie outas het in die vaal Karoo
en aangestryk met ’n jakkalspad.
op ’n plakkie, ’n klip, ’n syferfontein,
hulle loop toe nog ’n bietjie wes
tot waar ’n kersie brand in ’n stukkende fles,
en daar tussens esels en makriel
vir ’n kindjie wat ook dié volk sou red …
En oor die hele affêre het uit ’n hoek
’n broeis bantam agterdogtig gekloek.
– DJ Opperman (Kersliedjie)
Wat ons sal sê as jy dood is…
By Rian Truter on December, Monday 3 2012 in 2012, Life 8
Ek het nie vir Jakes Gerwel geken nie.
Geweet van hom, maar nie geken nie.
Maar as ek lees wat die mense van hom sê, dan was hy ‘n formidabele mens. Met die klem op mens.
Iemand wat nie net aan homself gedink het nie, maar aan al die ander rondom hom. Hy was ’n ware dienaar. ’n Dienaar van sy mense en van sy land.
Nog iemand wat my baie aan Jakes Gerwel laat dink, is Van Zyl Slabbert wat op 14 Mei 2010 oorlede is.
Breyten Breytenbach het op 15 Oktober 2009 ’n brief, wat hy met die volgende woorde afgesluit het, aan Slabbert geskryf:
My vriend, jy wat so lief is vir die gedigte van Van Wyk Louw het my dikwels daaraan herinner dat die dag kom wanneer die wyn oor die glas se donker rand gestort word. Dis onvermydelik. Ons sal die Grootbeer nie kan pypkan wanneer hy ons nader wink nie. Maar watter wonderlike lewe was dit nie!
Hier is ons nou, blink gelap maar skoon. Ons sal ons nie laat onderkry nie. Van oorkant die water lig ek ’n glasie om vir jou te sê: Dankie, my maat. Dankie vir alles. Kyk mooi na jouself.
Ons waardeer jou. Ons eer jou. Ons is lief vir jou, Oubaas.
Gelukkig is Sabbert nog tyd gegun om dié pragtige woorde te kon lees.
Wonder jy ooit wat ons oor jou sal sê as jy dood is? Wie gaan daar wees en wat gaan hulle sê?
Miskien is dit presies die parallaksfout wat baie mense met hul lewens maak. Die gewonder oor wat hulle gaan sê.
Dit is in elk geval die mense wat wonder oor wat mense oor hulle gaan sê, wat met oppervlakkighede en banaliteite na hul dood tevrede moet wees.
Mense soos Jakes Gerwel en Van Zyl Slabbert wat nie wonder oor wat mense sal sê nie, dis oor hulle wat Russel Botman skryf en sê:
Almal moet egter verstaan: Jakes Gerwel, die revolusionêre denkleier, is nie weg nie, hy is net oorlede.
Hulle is nie weg nie …
Living the Green life!
By Rian Truter on November, Wednesday 28 2012 in 2012, Environment 0
Magical Santa Paloma
During recent months I have been trying to live my life in a much greener way than before. I started recycling, feverishly changed my light bulbs, bought a solar powered water fountain and even harvested my first batch of artisan compost.
And as I was ready to give myself a nice green pat on the back, my friend Jacques Jordaan of East London showed me what’s really possible.
Jacques is the owner of Santa Paloma, a unique guest farm on the outskirts of East London in the Eastern Cape, and a real green entrepreneur. Always looking for the next opportunity and how the community, environment and next generation can benefit from his projects.
Santa Paloma is a beautiful 30 hectare piece of land and consists of an untouched indigenous forest of approximately 10 hectare that hosts natural flora and fauna and 20 hectare of grass lands on two north facing hill sides.
With property like this, most people will try to keep this beauty to themselves. To protect it from vandalism and many other reasons they can easily fabricate. But not so with Jacques. He envisaged the idea of a sustainable living opportunity on Santa Paloma. With this opportunity he wants to form a self sustainable off the grid community, where like-minded families could live and build themselves a low impact home and grow organic gardens, be involved with permaculture and experiment with alternative technologies.
Just when I thought this idea was mind blowing, the people of Green Living East London came up with a new one … their first Share Fair on Saturday 17 November. And Santa Paloma agreed to host this event. The aim with this fair was to bring together people interested in creating a positive change to our earth. And while doing this, they would share/trade/pass forward fresh produce, seeds, cuttings, homemade goods, things they don’t need but can’t bear to bin, knowledge, skills, creative expressions etcetera.
Belinda reported the following from Santa Paloma: The Share Fair was really great and we had over 60 people on the farm; which was even better!
There was no money allowed on the farm that day so everyone bought a plate or bowl of food and we set up a table in the middle of the hall and everyone just ate from the food. Then, the goods that people bought with – you could either barter with them/ exchange for what you had and they wanted or you registered on CES – community exchange system and then there was a talent exchange.
We had musicians playing and some talks over the fruit forest we were doing and the organic garden as well as the holistic management program we are following.
There was also no electricity; so we had an outdoor shower going – working on the donkey system and people cooked with solar cookers and it all went down very well indeed.
We were like minded people and the ideas that came from this group were amazing!
In a time where material garbage take priority in a lot of people’s lives, Jacques, Green Living EL and the people of Santa Paloma is showing the way of what sustainable living is really about. They are an example and inspiration of what can be done if you are really willing to share.
Let me get back to the bin to work on my second batch of compost. Maybe I will be able to trade some of it at the next Share Fair?
If not; I will bake some bread!
Conservation is state of harmony between man and land. – Aldo Leopold
When one tugs at a single thing in nature, he finds it attached to the world. – John Muir
We never know the worth of water till the well is dry. – Thomas Fuller
And there was music!
Climb out affirmatively!
By Rian Truter on November, Monday 19 2012 in 2012, Life, Presentations 6
Ek kom in om te land!
Felix Baumgartner se epiese valskermsprong het my laat dink aan die dag toe ek ook uit ’n vliegtuig gespring het. Weliswaar nou nie soos hy van 39 km bo die aarde nie, al het dit so gevoel!
Ook heel teen my vriend Stoney se wyse raad in, want volgens hom spring net mal mense uit vliegtuie wat meganies in ’n werkende toestand is!
Waar en wanneer hierdie idee om te gaan valskermspring gebore is, kan ek nie meer presies onthou nie. Ek vermoed dit was gedurende die onderste helfte van ’n bottel rooiwyn.
Laat die valskermspringedagte nou maar ontstaan het waar dit wil, die personeel van Hoërskool DF Malan het besluit om op te hou praat en iets te doen. ’n Tipe spanbou-oefening, maar ons wou ook vir almal in Suid-Afrika wys dat ons so sterk in ons roeping glo, dat ons iets buite die normale sou doen. Ons spreuk vir die betrokke jaar was dan ook nie verniet dis nou die tyd vir gewone mense om buitengewone dinge te doen, nie.
Maar om ‘n lang storie kort te hou; ons is op die ou einde 18 wat gaan spring. Die res van die personeel vorm die ondersteunende grondspan (sekerlik tot party se diepe dankbaarheid) wat die springers aanmoedig, ondersteun en op die grond inwag.
Die springery kos baie geld, maar ons kry borge vir hierdie poging wat ons Borg ’n onnie oppad onder toe doop! Met almal geborg, trek ons senuweeagtig op na Stellenbosch vir twee dae se opleiding. Ja, jy het reg gelees. Twee dae. Eintlik net ‘n aand en oggend. Dis glo net parabats wat ses maande opleiding ontvang! Nie ons nie! Die instrukteurs het sommer dadelik gesien ons kán spring!
Tydens al dié baie opleiding, vertel ons instrukteur dat as jy nou uiteindelik daar bo uit die vliegtuig klim, dan moet jy climb out affirmatively!
Eers dog ek ek hoor nie mooi nie, maar toe hy dit vir ’n tweede keer sê, toe wonder ek of die ANC nou al wragtag ook die valskermspringbesigheid oorgeneem het?
Watse ge-affirmatively uitklim is dit? Daar is genoeg daarvan in my elke dag se lewe!
Ek sou later verstaan wat hy presies bedoel het met climb out affirmatively. Eers toe ek my voet by die gat in die vliegtuig se romp probeer uitsteek om te spring, toe maak sy affirmatively sin.
Met my eerste probeerslag om uit te klim, waai die wind my voet terug tot in die vliegtuig! En ek besef dadelik dat jy hier nie versigtig kan uitklim nie, want dan gaan jy nooit jou voet op daardie wiel kry nie. Al lyk dit vir jou of daar niks is waarin jy trap nie, moet jy nogtans daardie tree met mening gee. Amper asof jy besig is om ’n duin in die Namib te klim.
En met ’n tweede trap, waarmee ek ’n deur sou kon oopskop, slaag ek om uit die vliegtuig te kom.
You must climb out affirmatively!
Is dit nie ook maar dieselfde met baie dinge in die lewe nie?
As jy iets wil bereik, dan kan jy nie halfhartig daarmee omgaan nie. Jy kan nie maak asof jy probeer nie. Jy moet dit voluit doen, of anders gaan jou poging weer terug waai tot daar waar jy weifelend daarmee begin het.
Of ons toe almal veilig terug aarde toe gekom het? Ja, sonder enige pyne en skete. Niemand het ’n been gebreek of selfs ’n spier verrek nie.
Mense het my al baie gevra of die DF-personeel daarna die Cobra in Ratanga gery het?
Ietwat van ‘n swak vraag; parabats hou hulle nie besig met speelgoed nie!
The moment you doubt whether you can fly, you cease for ever to be able to do it. – JM Barrie
Sometimes you have to be really high to see how small you really are. – Felix Baumgartner
We must overcome the notion that we must be regular… it robs you of the chance to be extraordinary and leads you to the mediocre. – Uta Hagan
Foto: Tyger-Burger 11 Maart 1998
Piesang & Jellietot Moments!
By Rian Truter on November, Wednesday 14 2012 in 2012, Wine 2
Struggling with your French? Don’t worry. This is what Napoleon said:
Or it’s been claimed that these famous words were uttered by the little general himself.
I thought that we will put this theory to the test and in this post I want to share two magic Piesang & Jellietot moments with you. Enjoy!
1. Diners Club Young Winemaker of the Year 2012
The past 18 months P&J interviewed 12 winemakers. Among them was Anri Truter who was awarded the prestigious Diners Club Young Winemaker of the Year award for his 2010 Beyerskloof Diesel Pinotage. What makes this award extra special is that his father, Beyers Truter, won the Diners Club Winemaker of the Year award in 1997. Congratulations to Anri and his Beyerskloof team.
Anri and his wife Nadia with the awards.
Pinotage jou lekker ding!
You can read about all the winemakers featured by clicking on their names in the list below:
• Anri Truter, Beyerskloof
• Abrie Beeslaar, Kanonkop
• Beyers Truter, Beyerskloof
• Carla Pauw, Saltare Wines
• Charles Hopkins, De Grendel
• Corius Visser, Croydon Estate
• Debbie Thompson, Simonsig
• Eric Saayman, Riebeek Kelders
• Ernst Gouws, Ernst Gouws & Co
• Hendrik Snyman, Chabivin
• Louis Nel, Louis Wines
• Rudi von Waltsleben, D’Aria
2. Cupcakes for the winner
Ronell van Wyngaardt, winner of the second prize, in P&J's birthday competition with Sitka de Bruin from SitCakes.
Order cupcakes from Sitka at Sitcakes: sitkamagee@hotmail.com
That was one of the best pizzas I have ever eaten in my life. The cheese was so good it made me faint. – Elvis Presley
It’s not how good you are, it’s how good you want to be. – Paul Arden
By Rian Truter on October, Tuesday 23 2012 in 2012, Life 8
Hierdie vooraf bespreek van sitplekke op vlugte werk darem lekker!
Jy kan op jou eie tyd jou sitplek gaan uitsoek en dan besluit of dit ‘n venster of gangetjie sal wees. En dan, amper asof jy stem, jou kruisie op jou sitplek gaan maak. Gemerk. Dis myne!
Dan druk jy ook sommer gerieflik jou instapkaartjie uit en al wat kort is die lift off.
So sit ek dan nou die dag op my gekose sitplek teen die venster en wag vir die opstyg. Niemand langs my nie en sake lyk belowend.
Oorkant die paadjie sit ’n man en sukkel om sy selfoon af te skakel toe daar iemand by hom vashaak en vra of dit sy sitplek is. Natuurlik, dom vraag. Dis myne; kan jy nie sien ek sit dan hier nie?
Die lugwaardin, met haar chicken or beef-wysheid, word ingeroep om die saak te besleg. Sy wil die sittende se boarding pass sien. Na ’n gesukkel deur al sy sakke kry hy dit en met ’n ek-sê-jou-mosfrons gee hy dit aan haar.
Al wat ek hoor, voor hy na sy regte sitplek vertrek, is: Sir, this is not your seat! You are sitting on you’re boarding gate’s number! Your seat is…
Dié insident het my laat wonder hoeveel mense óók op hul boarding gate sit?
Ons sit die hek na die lewe so toe dat ons nie eens by ons sitplek kan uitkom nie! Maar ons laat ook niks of niemand deur daardie hek nie en self gaan sit ons nie op ons sitplek nie. En dan wonder ons waarom ons nie verder as die boarding gate met ons lewe kom nie.
Baie mense is heel tevrede om by die boarding gate te bly. Dit is nou nie soos om te vlieg nie, maar dit is OK. Hulle raak gewoond aan die boarding gate, want hulle leer hul kan daarmee saamleef. Dit is nou nie vuurwerke en champagne nie, maar jy kan dit verdra.
Maar sonder dat hulle dit weet, begin hul drome, om eendag self te vlieg, sterf en die vlammetjie van hoop begin laag brand. Of soos Koos Kombuis dit sou stel, hul begin onder die broodlyn van hul hart leef.
As jy nie deur die hek stap en gaan sit nie, sal jy nooit die spoed van opstyg en die stamp van lugknikke ervaar nie. Jy gaan nooit die losskeurpyn in jou hart vir die wat jy by die boarding gate agterlaat, ervaar nie. Maar ook gaan jy nooit die opgewondenheid beleef om die sitplekgordel los te klik en weet jy is weer by die huis nie.
Praat nie eens van die opwinding om tussen chicken or beef te moet kies nie!
Die lewe is nie vir die boarding gate gemaak nie. Die lewe is vir gaan- sit-op-jou-sitplek gemaak.
Bill McKenna verstaan dié storie blykbaar as hy sê: Life is not a journey to the grave with the intention of arriving safely in one pretty and well preserved piece, but to skid in broadside, thoroughly used up, worn out and defiantly shouting GERONIMO!
Kom nou, stap deur die boarding gate …
Jou sitplek is nog leeg.
The reason birds can fly and we can’t is simply because they have perfect faith, for to have faith is to have wings. – J.M. Barrie
I have known many who could not when they would, for they had not done it when they could. – Francois Rabelais
Salute thy teacher!
By Rian Truter on October, Tuesday 16 2012 in 2012, Education 5
I don’t know if this is true or false, but we need more teachers like this:
A retired Sergeant, having served his time with the Marine Corps, took a new job as a school teacher, but just before the school year started, he injured his back.
The punks, having already heard the new teacher was a retired Marine, were leery of him and decided to see how tough he really was before trying any pranks. Walking confidently into the rowdy classroom, the new teacher opened the window wide and sat down at his desk.
When a strong breeze made his tie flap, he picked up a stapler and promptly stapled the tie to his chest.
He had no trouble with discipline that year!
Experience is the teacher of all things. – Julius Caesar
By Rian Truter on October, Wednesday 10 2012 in 2012, Life 2
In watter liggaamsdeel kramp jy as jy oor nasionale TV sê jy wens die pikkewyn in jou tuin by Bettiesbaai kry ‘n virus en vrek? En dit as jy 79 jaar oud is?
Wat maak ’n mens so onvergenoeg en só behep met jouself? Ouderdom? Of sommer net ’n ingatgeit wat geen perke ken nie?
Vir sulke mense wil ek sê: Hou ’n slag op om net vir jouself te leef. Die wêreld is heelwat groter as jy.
Hou op kla oor alles en almal en hou op om vir jou kleinkinders te vertel van die goeie ou dae. Miskien weet ek nie so baie van die goeie ou dae soos jy nie, maar ek onthou darem party wat maar bra bollie was!
Moenie jou skouertjies optrek en vir my sê niks wat jy doen gaan tog help nie. Hoe kan die ou klein bietjie wat ek dan nou doen tog ‘n verskil maak? Die oormag is net te groot!
Ek wonder wat moeder Teresa vir die pikkewyne sou gesê het? Beslis nie ek hoop jy vrek nie!
Wat sy wel gesê het, is if you can’t feed a hundred people, then feed just one.
Hou op wag vir die Groot Knal-ingryping wat jou pikkewynprobleem gaan oplos. Doen iets. Span self ’n draad.
Koop ’n roomys en gee dit vir die man, met die baie kinders en geen werk nie, by Willowbridge se kruising.
Glimlag vir die suring langs jou. Oeps, sorrie … Dis jóú weerkaatsing in die ruit!
Borg ’n kind se kampgeld by Potato Foundation of maak ’n donasie vir fetale alkoholsindroom by die Faith Fund.
Raak ontslae van al die klere wat jy nie dra nie en gee dit vir mense wat dit nodiger het as jy.
Dóén ’n slag net iets. Gee die eerste tree. Al dink jy dis klein.
Miskien gaan jy nie dadelik die verskil sien nie, maar jy gaan beslis beter voel.
You can give without loving, but you can never love without giving. – Robert Louis Stevenson