'N Termyn wat deur psigiater RD Laing, in die politiek van die familie en ander essays (1971) geskep is, is 'n mediese model 'n "stel prosedures waarin alle dokters opgelei word."
Die mediese model se denkskool is dat geestesversteurings geglo word die produk van fisiologiese faktore. Eenvoudig gestel, die mediese model behandel geestesversteurings as fisiese siektes waardeur medikasie dikwels in behandeling gebruik word.
Wat die geestesongesteldheid betref, behandel die mediese model, wat wyer deur psigiaters as sielkundiges gebruik word , hierdie siektes op dieselfde manier as 'n gebroke been.
Daar is egter baie denkskole oor die mediese model in die psigiatriese wêreld. Ondersteuners van die mediese model beskou gewoonlik simptome as tekentekens van die innerlike fisieke wanorde en glo dat as simptome verbind word, dit as sindroom gekenmerk kan word.
Mediese Model aannames
Die biologiese benadering van die mediese model fokus op genetika, neurotransmitters, neurofisiologie, neuroanatomie, ens. Psigopatologie sê dat afwykings 'n organiese of fisiese oorsaak het. Die benadering dui daarop dat geestelike toestande verband hou met die brein se fisiese struktuur en funksionering.
Simptome 'van geestesongesteldheid, soos hallusinasies , kan gekategoriseer word as sindrome wat veroorsaak word deur die siekte. Hierdie simptome laat 'n psigiater toe om 'n diagnose te maak en behandeling voor te skryf.
Op grond van die mediese model moet geestesongesteldheid gedeeltelik behandel word as 'n mediese toestand, tipies deur die gebruik van voorskrifmedikasie.
Medikasie vir geestesongesteldheid verander breinchemie. In die meeste gevalle voeg hierdie medisyne by of verander 'n chemikalie wat verantwoordelik is vir probleme met bui, persepsie, angs of ander probleme.
In die korrekte dosis kan medikasie 'n diep positiewe impak hê op funksionering.
Die breinchemie van angsversteurings en fobieë
Studies het getoon dat diegene wat ly aan angsversteurings, insluitende fobies, 'n probleem het met die regulering van serotonienvlakke in hul brein. Serotonien is 'n chemiese middel wat as neurotransmitter optree. Neurotransmitters moduleer die seine tussen neurone en ander selle.
Serotonien tree op in die brein en modereer onder meer gemoedstemming.
'N Te hoë of te lae serotonienvlak kan beide depressie en angs veroorsaak. Gevolglik word fobies dikwels behandel met 'n klas antidepressante wat bekend staan ​​as selektiewe serotonienopname-inhibeerders (SSRI's).
Normaalweg word serotonien uit 'n senuweesel vrygestel in die sinaptiese gaping tussen selle. Dit word herken deur die tweede senuweesel, wat dan 'n sein na die brein oordra. Die serotonien word dan herwin deur die eerste senuweesel.
'N SSRI verhoed dat sommige van die serotonien herabsorbeer word. Dit bly in die sinaptiese gaping om die tweede senuweesel verder te stimuleer. SSRI's is nie die enigste medikasie wat gebruik word in die behandeling van fobies nie, maar is een van die mees effektiewe.