Mitsubishi - Тема: Replika ure i Indien...Omega Uhren Rabatt Omega-Re
...«Что за бред ты несешь, это же просто дохлятина какая-то, вообще не разгоняется, ...
...Те заряженные модификации Mitsubishi Lancer во главе с легендарным Lancer Evolution VI Tommy Makkinen Editio...
...Ходят слухи, что первую тысячу дизелей Вадим Швецов, генеральный директор Sollers, ли�...
Mitsubishi Sigma Митсубиси сигма 4500 $ 1992 250000
Mitsubishi Galant EA2A 15000 $ 2001 180000
Mitsubishi Diamante 31 кузов 7000 $ 1996 250000
Mitsubishi 3000 GT L-300 65000 $ 1989 260000
Mitsubishi Lancer lX 13600 $ 2006 49000
Продам Mitsubishi Lancer 1.6,выпуск-декабрь 2006г.,в 9-ом кузове! 18500 $ 2006 15000
Raquel Taylor (ссылка) 24.07.17 22:12
Replika ure i Indien
Omega Uhren Rabatt
Title ( Format )
L'ete Indien (Africa) ‎ (7", Single)
Suzy , CBS
L'Ete Indien (Africa) ‎ (7")
CBS S 3404, CBS 3404
CBS , CBS
L'Ete Indien (Africa) ‎ (7", Single, Rem)
L'Et? Indien (Africa) ‎ (7", Single)
L'?t? Indien (Africa) ‎ (7", Single)
L'?t? Indien (Africa) ‎ (7", Single, Promo)
Verano Indio (Africa) ‎ (7", Single)
J Replika-ure-i-Indien-rid-157311.html. Relogio barato rel?gios designer . Dassin*
L'ete Indien ‎ (Flexi, 7", S/Sided, Mono, Card, Pic)
L'Ete Indien (Africa) ‎ (7", Single, RE)
COL 668224 1, 6682241000
L'?t? Indien (Africa) ‎ (CD, Single, RE, Car)
Columbia , CBS
Dags Emile kon nog nie uit die hospitaal ontslaan word nie, sy kon nie alleen Kaap toe kom met my wat heel week op kantoor of op streekbesoeke die land vol is nie. Ons wou haar ook nie ontwrig om in Pretoria in 'n vreemde skool te begin, om net weer 'n paar weke later weer deur dieselfde proses in die Kaap te gaan nie.
Ons moes die uiters moeilike besluit neem vir Izelle en Chen? om Kaap toe te gaan om haar by die nuwe skool in te skryf en rustig te kry en Emile in sy ouma se bekwame hande te laat, wat bykans 24 uur per dag langs sy broeikas gewaak het.
Tydens sulke omstandighede leer mens jou ware vriende ken. Dit was verstommend om die kritiese opmerkings en oordele van sogenaamde vriende te hoor oor die besluit. Ons het net een antwoord vir diesulkes gehad: "Was jy al ooit in 'n situasie waar jy onmoontlike besluite moes neem, waar daar nie 'n regte besluit is nie, maar waar dit eerder 'n keuse tussen twee hopelose opsies is?"
Ek het maar steeds my naweek pendel roetine voortgesit, todat ouma met Emile kon afvlieg Kaap toe.
Nou was ons nuwe vegtertjie uiteindelik by die huis. Niks kan jou egter voorberei vir 'n prematuurbaba nie. Min dinge verloop soos met 'n normaalgebore baba.
Emile het sy dag en nag omgeruil, vermoedelik as gevolg van die helder ligte in die hospitaal. Hy het vir die volgende sewe jaar nooit deurgeslaap nie. Om kos in sy lyfie te kry het eindelose geduld geverg. Al sy ontwikkelingsfases het eers tussen ses maande en twee jaar na die aanvaarde tyd plaasgevind. Toe hy moes begin kruip het hy op sy rug gedraai en so probeer beweeg. Ons moes hom elke keer terug forseer op sy maag, anders sou hy belangrike ontwikkelings mylpale misloop en dit nie onder die knie kry nie.
Hy moes baie vroeg 'n refluksoperasie ondergaan om die hoek waarmee sy Esophagus in die maag ingaan te verander, wat 'n reuse sukses was. Ons het begin om 'n studie te maak van alles wat ons nog kon verwag in al sy ontwikkelingsfases. Die prognose was in die meeste gevalle baie negatief. Webwerwe het ons ingelig van blindheid, doofheid, longprobleme, disleksie, hartprobleme en 'n legio ander simptome wat enige iemand in di? situasie totaal die skrik op die lyf kon jaag.
Dis waar die wonderwerk inkom. Emile het geen fisiese newe effekte van sy vroe? geboorte nie. Hy is 'n gesonde, aktiewe jong sewentienjarige wat sy pa al in die o? kyk, 'n goeie sportman, sterk op akademiese gebied en 'n kind om op trots te wees. Hy is liefdevol, met 'n goeie humorsin en eet ons veral deesdae uit die huis uit. Die Here het definitief Sy hand oor hom gehou.
Nie dat die pad tot hier maklik was nie. Hy het reeds vanaf 'n paar maande ouderdom arbeidsterapie, fisioterapie en spraakterapie ontvang, verskillende ontwikkelingsintervensies, gereelde gespesialiseerde oogtoetse (vir sig, maar ook om seker te maak albei o? fokus dieselfde plek), neurologiese pediaters, gewone pediaters, oor-, neus- en keel spesialiste en 'n verskeidenheid ander onnoembare spesialiste gesien. Hy moes dertien keer grommets kry. Dit was alles nodig om juis seker te maak hy kon sy onsekere wegspring in die lewe inhaal en oorkom.
Baie van die intervensies was as gevolg van uitstekende medici wat oor ons pad gekom het, maar ook as gevolg van 'n insident wat plaasgevind het op een van die vlugte terwyl ek tussen Kaapstad en Pretoria moes pendel …
(Deel 3 vervolg) Die engel op die vliegtuig
Emile se geboorte (deel 1)
Februarie 21, 2013 – 9:24 nm
Tagged 'n pa se belewing van 'n nuwe baba , 28 weke swanger , Afrikaans , Bob Carlisle , Butterfly kisses , Mary Font hospitaal , prematuur babas , vroeggebore babas , wonderwerk
Dit het my baie lank geneem om die storie te skryf. Eintlik moes dit een van die eerstes gewees het, aangesien dit 'n wonderwerk is wat ek wil probeer verwoord. Wat dit so moeilik gemaak het, is die brein se ongelooflike vermo? om stresvolle gebeure te onderdruk en tot 'n groot mate uit te wis. Ek moes dus regtig diep gaan delf in die argiewe van my geheue, oor byna agtien jaar gelede se traumatiese gebeure.
Ons eersteling was so om en by ses jaar oud toe ons die blye nuus verneem het dat 'n volgende jongeling oppad was. Ons het onsself in di? jare in Nelspruit bevind, maar ek was hard aan die soek vir die regte werk in die Kaap, sodat ons onsself kon vestig in 'n omgewing waaroor ons jare lank gedroom het.
Alles het aanvanklik goed verloop en aangesien Chen? se geboorte met geen wesenlike komplikasies gepaard gegaan het nie, was daar geen rede om enige buitengewone gebeure te voorsien met die geboorte van die tweede baba nie. Min wetende dat ons in was vir die rit van ons lewe.
Wat uiteindelik aanleiding gegee het tot die skielike en onverwagse vroe? geboorte van Emile, kan mens maar net oor bespiegel. Waarskynlik was dit 'n totale sameloop van omstandighede of alternatiewelik iets wat oor ons pad gekom het vir 'n onbekende rede.
Daar was beslis 'n opbou van spanning en 'n kombinasie van gebeure wat al begin het met oujaarsnag van 1996. Ons het die nuwe jaar ingesien saam met 'n groep kennisse en met ons aankoms by die huis net voor een uur die oggend, het ons die ontdekking gemaak dat ons poedel/spanjoel kruising deur 'n venster gespring het om weg te kom van die verpeslike gewoonte om klappers te skiet by elke geleentheid. Ons Bulterri?r se pote was stukkend en vol bloed soos sy ook gepoog het om onderdeur die tuinhekkie te probeer kom om agter die poedel aan, die duisternis in te vaar.
Vroulief was buite haarself. Ek moet eers verduidelik: Ek is 'n groot diere liefhebber. My vrou is waarskynlik in die top 0.1% van ekstreme diere liefhebbers. Ons het die grootste deel van die nag rondgery en probeer om 'n swart verwilderde hond in die donker op te spoor. Ons het rondom vieruur die stryd gewonne gegee, maar met eerste lig voortgesoek. Ek het teen tienuur uit radeloosheid die pad na die ou lughawe gevat en kilometers verder vir Karlien langs die pad sien waggel. Sy het my glad nie herken nie en was nooit weer dieselfde hond nie.
Waarskynlik gebeurtenis nommer een.
Ek het intussen vir onderhoude begin gaan en kortlyste begin haal, maar wou nie my hoop op enige moontlikhede of beloftes plaas nie.
Izelle het weer konsensieus alles wat van swanger ma's verwag word volgens die boek probeer doen, die ginekoloog gereeld besoek en probeer oorleef met die erge Laeveldse hitte.
Rondom Mei het ek die oproep gekry waarop ons gewag het. Ek moes die eerste Julie by my nuwe werk in Kaapstad aanmeld. Die maatskappy het goedgunstiglik ingestem dat ons kon afvlieg vir 'n langnaweek om ons behuising re?lings uit te sorteer. Dinge het mooi in plek begin val.
Izelle was nou so 22 weke swanger. 'n Paar weke voordat ons Kaap toe moes vlieg, het Karlien een aand inmekaar gesak en gelyk of sy haar einde bereik het. Izelle het het uit skok, sonder om te dink haar opgeraap en veearts toe gejaag. Sy is later uitgesit, wat ongelooflik hartseer was want dit was ons eerste spesiale hond wat ons gekry het nadat ons getroud is.
Die optel van die hond en die skok was waarskynlik gebeurtenis nommer twee.
Ons is 'n paar weke daarna Kaap toe en het in 'n kort tydjie agente gesien, huisopsies oorweeg en my nuwe kollegas ontmoet; 'n baie bedrywige naweek. Deur die loop van die naweek het Izelle begin kla dat sy nie goed voel nie, maar ons het dit maar toegeskryf aan die vlieg en die gejaagde naweek.
Die vlieg was waarskynlik nommer drie
Terug in Nelspruit het sy 'n dringende afspraak gemaak by die ginekoloog. Aangesien sy ook 'n week tevore by hom was om seker te maak dit sal in orde wees om te vlieg, was hy half verbaas om haar weer te sien. Sy het verduidelik dat sy sleg voel en dat sy oortuig is daar is iets fout. Hy het 'n roetine ondersoek gedoen en verklaar dat alles in orde was.
Ek spot altyd dat sy die bobbejaan agter die berg gaan haal, maar sy het my al soveel keer verkeerd bewys, dat ek ook al haar intu?sie 100% vertrou. Sy was oortuig dat daar fout is en het die week daarna weer 'n afspraak gemaak en aangedring dat daar meer volledig na haar toestand gekyk moet word. Die dokter het maar weer die gewone ondersoek gedoen en haar toe aangespreek om "nou net nie parano?es te raak nie".
Waarskynlik gebeurtenis nommer vier.
Die slegvoel het egter vererger en twee dae later was sy weer by hom. Di? keer het hy 'n paar addisionele toetse gedoen en met skok die boodskap oorgedra dat dit lyk of die baba oppad is, op 27 weke. Die keer het hy darem die regte prosedures begin volg en behandeling begin toepas wat die baba se longe moes versterk vir die potensiele vroe? geboorte.
Al die gebeure het afgespeel in die week voordat ons uit ons Nelspruit huis moes trek en die lang tog moes aandurf Kaapstad toe. Die vervoer maatskappy is gere?l om alles die Saterdag te kom pak, die Sondag te ry en Maandag deur die dag die meubels by die huis waarop ons besluit het om tydelik te huur, af te laai. Ons sou Saterdagaand tot in Pretoria ry en oorslaap by Izelle se ouers en dan Sondag deurry Kaap toe.
Met die mediese verwikkelinge, was daar geen manier dat Izelle uit die hospitaal sou kom nie, wat nog van om te dink aan trek. Ek kon egter niks kanselleer nie, aangesien die trek re?lings reeds getref was, ek die Dinsdag 1 Julie moes begin werk en 'n vol program op my gewag het aangesien die pos reeds vyf maande vakant was.
Ons moes baie moeilike besluite in die tyd neem. Ek kon nie my vrou aan haar eie genade alleen agterlaat nie, maar die trek en werkdatum kon nie skuif nie. Ek het dringend probeer re?l dat my lidmaatskap by die nuwe werkplek se mediese fonds wel onmiddelik in werking sou wees, met die bestaande fonds gere?l dat hulle haar per ambulans na Pretoria sou vervoer as eerste opsie, maar steeds half met die hoop dat alles net 'n misverstand is en dat die trek re?lings normaal sou voortgaan.
Die stres rondom die huis se verkoop en die trek, was seker gebeurtenis nommer vyf.
Die Saterdag was 'n waas, met my wat tussen die pakkery en die hospitaal, laaste re?lings probeer tref, Izelle kalm probeer hou, Chen? as sesjarige se vrae probeer beantwoord (waarop ek self nie eens antwoorde gehad het nie), begin wonder oor die uitdagings van my nuwe werk, ons nuwe blyplek, kostes en uitgawes en bo alles of die nuwe aankomeling deur dit alles veilig en gesond gaan wees.
Sonder die ondersteuning van ouers sou ons nooit deur die periode gekom het nie. Ek sal nooit genoeg dankie kan s? vir my skoonouers en my pa vir wat hulle in die tyd vir ons beteken het nie. En dan die hartseer van my ma wat net 'n jaar tevore oorlede is en nooit haar kleinseun kon sien nie.
Saterdagaand het die trek vragmotor uiteindelik koers gekry, ek het vir Izelle met 'n baie onseker gemoed gaan groet en ek en die Bulterri?r het Pretoria toe gery. Sondag oggend vroeg het ek my skoonouers gegroet, Chen? probeer troos en weer met die Bulterri?r as reisgenoot alleen Kaap toe begin ry.
Hoe beskryf mens wat in jou gemoed aangaan in di? situasie? Toe ek terugkyk en my weerlose klein dogtertjie, in trane die kar agterna sien waai, met my emosies in 'n warboel, maak ek die fout om die radio aan te sit. Die eerste liedjie wat begin speel het was 'n treffer van 1997, Butterfly Kisses van Bob Carlisle. Dit was baie relevant, maar totaal die verkeerde liedjie vir die oomblik, veral di? deel:
There's two things I know for sure:
She was sent here from heaven and she's
She talks to Jesus and I close my eyes and
I thank God for all the joy in my life
For butterfly kisses after bedtime prayer;
sticking little white flowers all up in her hair;
Met die sameloop van alles wat die voofgaande weke gebeur het, die onsekerheid wat voorgel? het en die emosionele overload van die omstandighede, het die damwal gebreek. Ek was waarskynlik al iewers in die Vrystaat voordat ek eers weer beheer kon neem oor my emosionele toestand.
In Nelspruit het hulle alles probeer om die geboorte so lank moontlik uit te stel, maar teen Maandag was dit duidelik dat Emile nie meer langer wou wag nie en is Izelle gestabiliseer en per ambulans na die ou Mary Font hospitaal in Pretoria oorgeplaas. Daar was darem nou die troos dat haar ouers daar kon wees vir ondersteuning.
My skoonpa het my Maandagnag gebel en laat weet dat Emile sy eerste lig aanskou het, maar dat hy nog lank nie uit gevaar is nie. Sy amptelike gewig was een kilogram en hy sou nog baie lank in die intensiewe eenheid moes deurbring.
'n Paar ure later moes ek die N1 verkeer Kaapstad toe aandurf, nuwe kollegas en my span ontmoet, hoor presies wat my verantwoordelikhede sou wees en tussen die onsekerheid van of Emile gaan oorleef en die absolute hulpelose gevoel om nie daar te wees of iets aan die saak te kan doen nie, nog steeds te probeer om 'n goeie eerste indruk te maak.
Hoe ek deur die week gekom het weet ek nie. Daar was positiewe nuus dat Emile 'n vegtertjie was en dat hy vasgebyt het om deur die eerste week van sy jong lewetjie te kom. Vrydagmiddag het ek op die vliegtuig geklim met geen idee wat om in Pretoria te verwag nie ……
(Deel 2 vervolg) Hy's gebore, maar wat nou?
Die geboorte van 'n eersteling
Februarie 10, 2013 – 7:03 nm
Tagged Afrikaans , Billy Joel , eersteling , geboorte , humor , Just the way you are , kwaliteit tyd , nuwe pa , pa's en dogters , Welkom , Wilbur Smith
Ek sit nou een oggend en gesels met een van my kli?nte wat pas pa geword het van 'n pragtige dogtertjie en ek luister hoe dit sy denke en uitkyk op die lewe totaal verander het. Dit het my onwillekeurig teruggeneem na net meer as 24 jaar gelede, na die geboorte van my eie klein meisiekind.
Ons het ons in di? tyd in Welkom bevind. Alles was geskeduleer vir Januarie, maar tipies van die vroulike spesie, was sy waarskynlik nuuskierig oor die w?reld daar buite en wou sy haar opwagting reeds in die vorige jaar maak. Ons het in opdrag van die ginekoloog, maar plek bespreek in die Welkom hospitaal, die tassie gepak en die oggend vroeg reeds ingeboek.
Deur die loop van die dag het die medici alles voorberei vir die groot gebeurtenis en vroulief so gemaklik moontlik probeer maak tussen die kontraksies, verhoogde bloeddruk en angstigheid deur. Ek was ook so half tussen opgewonde en bevrees, maar het volgens my eie siening, 'n reuse taak verrig met die empatie, ondersteuning en bemoediging van die amper nuwe moeder-in-wording.
Ek was op my pos langs die bed, terwyl Izelle gevarieer het tussen ligte oomblikke van rus en indut en kontraksies wat in intensiteit toegeneem het. Ek was dus half onkant gevang deur die suster aan diens wat, elke keer as sy in die saal ingekom het om iets te meet, te toets, waar te neem of te verstel, my so snedige, afkeurende kyk gegee het sonder om iets te s?, om dan net weer uit te stap. Sy was baie vriendelik met die pasi?nt, maar ek was persona-non-grata, in haar boek.
Ek het maar probeer doen wat enige onervare man in die situasie sou doen met vragies soos: "kan ek vir jou iets kry" en "hoe voel dit nou" en "kan ek vir jou water bring". Wanneer dit begin lyk het of daar niks meer was om te doen nie, het ek maar 'n boek nadergetrek en met verdeelde aandag die avonture van die karakters in die storie probeer volg. Deur net daarna weer die "kyk" te kry, asof ek iets totaal onverantwoordelik aangevang het.
Laat middag, net voordat die dagskof moes oorgee aan die nagskof, kon ek myself nie meer langer bedwing nie en het ek op 'n subtiele manier agter die kap van die byl probeer kom. Hier is ek die toonbeeld van bedagsaamheid, morele en ander ondersteuning en 'n rolmodel vir voornemende pa's en behoort ek in plaas van ge?gnoreer te word, eerder geprys te word, het ek geredeneer.
Dis toe dat sy so half kortaf na my boek wys.
"Nou wat is verkeerd om te sit en lees om die tyd om te kry", wou ek weet.
"Dis nie die lees nie, dis w?t jy lees".
Toe sou ek sien die Wilbur Smith waarmee ek besig is, se titel is: "A time to die". Dit was dalk 'n bietjie onsensitief.
Vroegaand het dinge begin gebeur.
Die ginekoloog het sy taak uitstekend verrig en toe ek my o? uitvee, gee hy vir my die klein bondeltjie aan, met die eerste skreeu wat sy in haar nuwe lewetjie uitgekry het. Daar het 'n ongelooflike dankbaarheid oor my gekom, gepaardgaande met 'n verantwoordelikheidsgevoel wat mens nie kan beskryf nie. Dan begin mens wonder: "Is ek opgewasse vir die taak?"
Daar het heeldag oor die hospitaal se luidsprekers musiek gespeel van Radio Oranje, nou OFM. Op die presiese oomblik toe ek die nuwe wonderwerk aanskou, het Billy Joel se liedjie "Just the way you are" begin speel. Dit was perfek.
Don't go trying some new fashion
Don't change the color of your hair
I don't want clever conversation
Die band wat op daai oomblik gevestig is, het net sterker geword oor die jare. Pa's en dogters het 'n besondere konneksie. Klein dogtertjies weet inherent dat hulle deur sekere aksies, woorde en kyke, selfs die taaiste pa kan verander in 'n bak jellie, en dis reg so.
My advies vir my kli?nt was om elke oomblik en elke fase te geniet. Een manier om te verseker dat jy die voorreg nie as vanselfsprekend te aanvaar nie, is die albaster tegniek.
Enige nuwe pa behoort 'n glasbottel met 'n groterige opening te koop, met genoeg albasters om elke Saterdag in die nuwe aankomeling se lewe, van dag een todat hulle agtien word, te verteenwoordig. Maak die bottel vol met die ongeveer 936 albasters en dan gooi jy elke naweek een weg. Dit is 'n baie visuele manier om te besef hoe min tyd het jy regtig met jou kind, as alles goed gaan en hulle tot en met agtien grootword en dan met 'n nuwe lewe begin. Enige iets daarna, is 'n bonus.
Kwaliteit tyd is 'n mite. 'n Mens spandeer tyd met jou kinders of jy spandeer nie tyd nie. Doen dinge as gesin saam. Maar as daar meer as een kind is, re?l ook 'n alleentyd met een op 'n slag en doen iets wat hulle wil doen. Doen dit van baie klein af. Daar is geen waarborge nie, maar dit maak die rebelse tienerjare net soveel makliker as die hegte band oor jare reeds gevestig is.
'n Paar weke gelede het die einste eersteling my vergesel terwyl ek kli?nte moes besoek anderkant Alexanderbaai. Ons het sommer 'n driedag road-trip daarvan gemaak en goeie tye saam beleef. Ek ruil dit vir niks.
Tydens die drie dae het ek baie teruggedink aan die hospitaal in Welkom en weer in my gedagtes Billy Joel se besondere woorde gehoor:
"I love you just the way you are".
Speel tot jy omval
Februarie 4, 2013 – 8:01 vm
Posted in Kinderjare
Tagged Afrikaans , cowboys en kroeks , dambord , kaartspeel , ludo , matchbox karretjies , monopoly , naam van dier dorp , risk , scalextric , slangetjies en leertjies , speel , speletjies , vingerbord , wegkruipertjie
Ek was gelukkig om groot te word in 'n era waar daar nog nie televisie, rekenaars, videospeletjies, sms'e, facebook, twitter en soortgelyke tydverdrywe bestaan het nie. Ek was verder gelukkig om in 'n hegte, uitgebreide familie groot te word, waar daar altyd 'n klein leerskare neefs en niggies beskikbaar was om enige potensi?le verveelde oomblik soos mis voor die son te laat verdwyn.
Ons was meestal buite aan die hardloop, wegkruip, skop en rinkink en sou uitstekende modelle uitgemaak het vir waspoeier vervaardigers se advertensies. Deur die loop van 'n gemiddelde dag in die skoolvakansie, sou ons net asem skep om vinnig 'n toebroodjie met koedrank af te sluk, om sodoende nie te veel speeltyd te verloor nie.
Die speletjies het gewissel van cowboys en kroeks, wegkruipertjie, touches, king, running red rovers, rugby (die niggies het nie veel van 'n keuse gehad nie), atletiek en foefieslaaid ry, tot heelwat meer gevaarlike pogings. As die sirkus in die dorp was het dit gewoonlik tot gevolg gehad dat ons in behoorlike akrobate verander het. Ons sou byvoorbeeld, met wisselende sukses, met een sprong op die persoon voor jou se skouers probeer spring. Ons het selfs gepoog om eers met een niggie op my skouers op 'n fiets te ry en toe dit nie meer uitdagend genoeg was nie, te probeer om nog 'n akrobaat bo-op haar skouers by te voeg. Dat ons nog al ons bene tot vandag oorgehou het, was net genade.
In ons agterplaas was 'n groot area met vrugtebome, wat die perfekte speelterrein vir ons klomp was. Daar kon ons paaie skraap, br?e bou, huise inrig en 'n hele infrastruktuur skep vir my versameling Matchbox karretjies. Ons het selfs 'n replika Verwoerddam met oorskiet sement gebou, volledig met 'n pad wat oor die wal geloop het, afgebreekte vuurhoutjies wat die heiningpale gevorm het en dun koperdraad om die heining af te rond.
Ons bure het hulle houtvloere uitgekap en ek het die trotse eienaar van 'n paar honderd vloerblokkies geword wat vir enige kreatiewe doel aangewend kon word. Modder het natuurlik 'n groot deel van die pret uitgemaak. Daar is huise gebou van bakstene met 'n modder dak, die br?e was van bakstene of vloerblokkies wat met modder aan mekaar gehou is en alhoewel die meeste van ons snelwe? aan die hoogste spesifikasies voldoen het, moes daar natuurlik ook paaie wees wat soos moerasse moes lyk vir die toepaslike Matchbox voertuie.
Ek het vir 'n verjaarsdag 'n stel geel plastiekbane as persent gekry wat ons vir weke besig gehou het. Die stel kon as 'n enkelbaan of twee bane langs mekaar aanmekaar gesit word. Die wegspring was aan die diefwering van my kamervenster vasgesit en het 'n goeie vyftien meter verder tussen die vrugtebome ge?indig. Dit het vele moontlikhede na vore gebring. Karretjies kon of teen mekaar jaag of probeer om op die enkelbaan nuwe rekords op te stel. My pa se stophorlosie is, soos met die self georganiseerde atletiekbyeenkomste, weer vir die rekordpogings uit sy hangkas "geleen". Die onbetwiste rekordhouer was so pienkerige, Ford Capri. Daar was ook twee loop-de-loops wat ongelukkig een vakansie die einde van hul pad bereik het, toe ons gedink het dit sou skouspelagtig wees om dit in die aand aan die brand te steek terwyl die karretjie daardeur jaag.
Daar was natuurlik ook dae wat die weer ons nie wou toelaat om die normale roetine te volg nie en ons noodgedwonge binne moes speel. Dit het beslis nie die entoesiasme gedemp nie en het ons gladweg oorgeskakel na 'n verskeidenheid "binne" aktiwiteite. Daar was vingerbord, wat ons vir ure vermaak het en Monopoly en Risk, wat ons vir dae aaneen vermaak het. Almal het altyd gemik om eerste op Eloffstraat en Jan Smutsstraat te eindig om die grootste boetes in te samel, maar strategiese spelers het geweet om De Villiersstraat en die ander groen blokkies te besit, saam met Roelandstraat en die res van die rooi blokkies en Longstraat en die ander geel blokkies, gewoonlik genoeg was om sake in jou guns te beklink. Die "utilities" en stasies was nie baie gewild nie het gewoonlik nie veel aftrek gekry nie, min of meer hoe die meeste van ons vandag nog voel oor Eskom en Telkom.
Ons het ook 'n boks speletjies gehad met 'n sewe-in-een aanbod. Daarin was slangetjies en leertjies, ludo, dambord, 'n speletjie waar jy 'n ronde plastiekdingetjie in 'n houer moes lanseer, chinese checkers en 'n paar waarby ons nooit uitgekom het nie. Latere jare het Mastermind en kaartspeel ook deel van die binne aktiwiteite uitgemaak, alhoewel ons maar skelm moes kaartspeel, want ouma, die hoof van die familie, het dit as iets uit die bose beskou.
Iewers in al die spelery het ons gewoonlik ook by naam, van, dier, dorp uitgekom. Die alfabet is op papiertjies geskryf en in 'n houer geplaas. Iemand sou 'n letter trek en dan moes jy aan 'n naam, van, dier en dorp dink wat met die letter begin. Soms is nog 'n paar kategoriee bygevoeg soos groente, motors en lande. As jy die enigste een met 'n spesifieke benoeming was, het jy volpunte gekry, maar as jy aan dieselfde ding as iemand anders gedink het moet jy die punte deel. Dit was dus baie voordelig om oor 'n goeie algemene kennis te beskik.
In die sewentiger jare het 'n nuwe speletjie ons belangstelling geprikkel. Daar was sulke plastiek houertjies wat kaartjies bevat het met inligting oor 'n tema, soos vegvliegtuie, of tenks, of sportmotors. Elke kaartjie het 'n foto bevat asook inligting oor spoed, gewig, rpm, perdekrag en versnelling. Die kaartjies is gelykop verdeel tussen twee spelers en dan moes jy jou opponent uitoorl? deur op die sterkpunte van jou kaartjie te fokus. Indien jou vliegtuig byvoorbeeld vinniger sou wees as die ander speler s'n, het jy sy kaartjie gewen. Hy kan egter jou vinnigste vliegtuig afvat as hy byvoorbeeld die swaarste vrag met sy vliegtuig kon oplig. Dit het ons veral in eksamentyd ure se vermaak verskaf.
Humeure het soms hoog geloop en ek kan een insident onthou waar een skoolpel met 'n bloedneus ge?indig het, net omdat hy die regte keuse gemaak het met 'n swak kaart en een van die beter kaarte afgevat het by 'n ander skoolpel wat vandag ironies genoeg, 'n predikant is.
Scalextric was natuurlik die tydlose speletjie waarvan ons nooit genoeg kon kry nie. Ek het rondom standerd vyf 'n groot stel gekry waarmee drie spelers gelyk kon ry. Iewers in die ho?rskool het ek 'n maat se soortgelyke stel by hom oorgeneem en kon ons die moeder van alle bane bou. Daar is tydtoetse gedoen en uithouwedrenne gery (tot 'n Mini een aand van oorverhitting in vlamme uitgeslaan het – dit was ongelooflik om te sien, maar die gevolge vir my agterend was minder aangenaam). My kamer was vir groot tye van die jaar 'n baie delikate area om skoon te maak, met die Scalextricbaan wat van hoek tot kant op die vloer gel? het. Ek het vandag, meer as veertig jaar later steeds die stel en geniet ek dit deesdae saam met my seun.
Ek sien hoe speel kinders vandag met Playstations, selfone en rekenaarspeletjies. Hulle sal seker ook oor veertig jaar terugdink aan hulle kinderjare en hoe lekker hulle gespeel het. Maar ek wonder tog of hulle dit dieselfde gaan ervaar. Dit wil al vir my voel of daar iets verlore geraak het. 'n Konneksie met maats, neefs en niggies en speel tot jy van moegheid omval.
Dalk is ek verkeerd. Dalk nie.
Ek bly wel dankbaar dat ek in die sestigs en sewentigs grootgeword het.
Uit die mond van die suigeling
Januarie 28, 2013 – 10:17 vm
Tagged Afrikaans , anger management , diplomasie , hoekom trou mense , humor , Jongensfontein , kamp , kinder s?goed , moeilike vrae , takt , uit die mond van die suigeling
Soos ons grootword en volwassenheid bereik, leer ons ook die vaardigheid van takt en diplomasie, of ten minste die meeste van ons leer dit. Omega rel?gios r?plica