1950'S MODE -STYLGIDS VIR MANS - 'N REIS TERUG IN DIE TYD - STYL
1950's Mode -stylgids vir mans - 'n reis terug in die tyd
Van die verhore van senator Eugene McCarthy tot die inval van Noord-Korea in die suide-en van die ontdekking van James Dean tot die Russiese Sputnik-bekendstelling in 1957-U. Die S. -samelewing het op die hakke van die Tweede Wêreldoorlog 'n draai gekry.
U gevoelens van nostalgie kan aanslaan as u terugkyk na huise wat vir ongeveer $ 10 000 en gas gekoop kan word (jy wil dalk gaan sit) wat ongeveer 18 sent per liter gehardloop het.
Gedurende die vyftigerjare word mans wat meer as $ 5,000 per jaar verdien, as die verdienste beskou, en in ooreenstemming met die tyd het 'n karton Diner's Club Card in 1950 begin, sodat kontant vir die eerste keer ooit teruggekry het.
Finansies het ontwikkel. Sosiale gedrag het verander. Dit is duidelik dat mansmode ook 'n meteoriese revolusie ondergaan het - en wat 'n revolusie was dit nie!
'N Era om te sien en gesien te word
Voordat ons in die tendense en style van die vyftigerjare kan begin ingaan, is dit belangrik om die gevoelens van die land tussen 1950 en 1959 te verstaan. Die grootste impak op mode tydens die oorlogsjare was tekstielrantsoenering wat nie net nuwe idees beperk het nie, maar ook die prioriteite van 'n nasie wat veg twee fronte. Maar mode uit die vyftigerjare weerspieël 'n nuwe gevoel van vryheid.
Ontwerpers was vry om uit die pak te dink. Hierdie ses legendes verteenwoordig ses van die mees innoverende:
Nudie Cohn het sy onderneming in 1947 van stapel gestuur toe tekstielbeskikbaarheid van die skaars einde van die kontinuum af weggegaan het na die ontwerp van manlike ontwerpers met talle keuses. Die in Oekraïne gebore kleermaker het klere begin maak vir Hollywood-country- en westerse sterre soos Tex Williams, maar sy ontwerpe is gretig deur almal gesoek. Teen 1959 het hy Westerse kledingstukke in eie hand omskep in 'n gewone mansklere-nis.
Bill Blass. Terwyl Nudie Cohn besig was om cowboy-geïnspireerde dooies uit te jaag, het Bill Blass op die manlike mode-toneel ingebars deur unieke ontwerpe te skep en dit dan na hoë profiele te dra, en het dikwels mans en vroue in hul spore gestuit. Sy doel was om die Europese styl te verbreek en die suiwer persoonlikheid van die Amerikaanse man te wys wat gretig is om kanse op sy klerekas te waag. Sy strategie het gewerk! Sy handelsmerk bestaan ​​nog steeds.
Nazareno Fonticoli en Gaetano Savini het in 1945 die Brioni -klerekas begin, maar die paar het in die vyftigerjare bekend geword toe hulle as kleremakers vir die sterre aangewys is, terwyl hulle Clark Gable en Gary Cooper op die skerm aangetrek het. Hierdie dinamiese duo, wat veral bekend was vir die pionier in die vaartbelynde Romeinse pak met breë skouers, 'n V-silhoeët en geen manchetten nie, het in 1957 na Italië teruggekeer om die eerste modeklere vir mans te bied.
Pierre Cardin. Naoorlogse Frankryk het ontwerper Pierre Cardin in staat gestel om sy handelsmerk in 1950 bekend te stel. Cardin was ywerig daartoe verbind om styl en styl aan manmode te gee. Sy handtekeninge was kraaglose pakke en skraal silhoeëtte vir mans wat uit die konserwatiewe kleredrag wou breek. Cardin was 'n baanbreker in lewenstyllisensiëring en het die wêreld gewys dat mansmode nie met die pasgemaakte pak begin en eindig nie.
Ascot Chang. U lees nie veel oor Asiatiese mans wat na die Tweede Wêreldoorlog bekendheid verwerf het nie, en daarom hoort Chang op hierdie lys. In 1953 begin hy sy pasgemaakte hempontwerpryk uit sy boetiek in Hong Kong. Sy roem het versprei namate toeriste sy kenmerkende klere huis toe gebring het. Chang se reputasie het groot skaal te danke aan die bekendstelling van 16 hempboetieks wêreldwyd. Tot vandag toe bly hy koning van die hemp wat onberispelik aangepas is.
Simon Ackerman. Brit Simon Ackerman se ambisie was om manspakke van Savile Row-kwaliteit te skep vir die internasionale mark vir mansklere. Hy het sy doel bereik met ruimte oor. Sy kenmerk? Op maat gemaakte klere teen pryse wat gereed is om te dra. Vanuit sy klere -ryk in die Engelse Cheshire County, verkoop hy sy ontwerpe regoor die wêreld op ondernemings met panache, waaronder Harrod's en Saks Fifth Avenue.
Dit is kas tyd!
Danksy bogenoemde ontwerpers en hul kollegas wat in die vyftigerjare lewe ingebring het met hul innoverende idees, styl, tekstiele, pasmaak en 'n groter kleurpalet, het mansmode 'n nuwe rigting gekry wat die ontwerpbeperkings vir dekades oopgebreek het.
Geen kledingstuk is weggelaat nie, en daarom het ons kategorieë ingedeel vir u leesgenot.
Styl wat by elke ou pas
Die idee dat 'n man in die openbaar met 'n ander pak as 'n pak kon verskyn, was ondenkbaar. Pakke wat noukeurig aangepas is, met hul toegewerkde lapels, borssakke, bypassende broeke en ongerepte voerings, was standaard uniforms vir mans wat hard werk om hulself weer by die werk te integreer nadat die oorlog verby was.
Formele pakke vir spesiale geleenthede het moontlik 'n paar stylversierings gekry, maar meestal het die tipiese tuxedo plus etensbaadjies in swart en wit konstant gebly gedurende die 1950's, terwyl dagpakke steeds in blou, swart en bruin gekleur is palette. Gelukkig was die winkelvensters teen dekades se einde vol kole, grys en bruin.
Bypassende en kontrasterende baadjies wat saam met pakke of afsonderlik verkoop is, het die ensembles 'n professorale aanslag gegee en dit vir mans aanvaarbaar gemaak om by sekere geleenthede sonder 'n baadjie op te daag. Teen 1960 het sportbaadjies ook standaarditems geword in modebewuste herenkaste wat nou verdeel is tussen kantoor- en toevallige kledingstukke.
Alternatiewe vir pakke
As u gelag het toe u die mini-biografie van ontwerper Nudie Cohn gelees het, is u waarskynlik nie oud genoeg om die westerse neiging van die 1950's te onthou wat dramaties kontrasteer met die stewige klerekas vir mans. Selfs mode -owerhede was ongelowig. Mans het opgedaag vir braai en ander sosiale geleenthede, geklee soos cowboys, en tekstielvervaardigers kon nie genoeg geruite weefsels uithaal om aan die vraag te voldoen nie.
Toe geruite hemde in westerse styl nie geskik was nie, het ouens in truie geglip om nie baadjies te dra nie, maar as 'n huldeblyk aan legendes van die Tweede Wêreldoorlog soos Eisenhower, Patton en MacArthur, was daar 'n kort tydperk gedurende die vyftigerjare toe militêre kleermakery en kledingstukke in skakerings van kaki, bruin en bruin is opgeraap deur mans wat bevry is van die status quo - wie daag tog op vir 'n braai in 'n Brooks Brothers -pak?
Hou jou broek aan!
'N Broek was die jeans van die 1950's. Terwyl die broekplooie verdwyn het as gevolg van 'n tekort aan weefsels tydens die oorlog, het hulle in die vyftigerjare weer verskyn met 'n draai: sommige kleremakers het geglo dat plooie wat na buite kyk, meer vleiend is as dié wat na binne kyk. Teen die tyd dat hierdie dom debat opgelos is, het plooie vinnig geskiedenis geword op die mansklere -mode -toneel.
Broekboordjies het rondgehang totdat die mark vir mansbroeke ontwerpers aangespoor het om silhoeëtjies te verslank en 'n lus sonder broek aan te durf. Die baanbreker onder diegene wat met hierdie konsep geëksperimenteer het, was die Silver Manufacturing Company, waar ontwerpers in 1959 die Sansabelt -verslapping bedink het, wat 'n groot impak op die gordelmark sou hê. Hierdie slim broek het niks meer nodig as 'n haak en 'n rekband om die behoefte aan 'n gordel uit te skakel nie.
Ontwerpers het besef dat hulle die opsie het om met of sonder gordellusse te ontwerp, 'n duur konstruksie-byvoeging wat arbeidsintensief was. Die afsterwe van die ontspanningsbroek sou binnekort aangekondig word toe blou jeans letterlik en figuurlik die toneel in die vroeë vyftigerjare op die lyke van die jong beroemdes van die era bereik het.
Denim -jeans bestaan ​​al sedert Leob Strauss dit in 1853 vir goudmynwerkers in Kalifornië gemaak het, maar dit lyk asof die land gereed was om hierdie praktiese kledingstuk te gebruik. Teen 1959 was mans se kaste gevul met swart, gewasde en geboë jeans en die eerste ontwerpersjeans het op die winkelrakke gekom. Een van die grootste pioniers in hierdie nis was die gevestigde Bill Blass.
eenvoudige tattoo ontwerp vir mans
Die 1950's kan die beste beskryf word as 'n uitbreekjaar vir manshemde, omdat die pyltjies van Arrow en Van Heussen wat in die regte styl pas, dekades lank die steunpilaar van die klerekaste van die ou was, en skielik verander in 'n reënboog van nuwe silhoeëtte, materiale en snitte. Hempstyle is nie vervelig nie, aangesien nuwe klassifikasies van hemde aan die kleinhandelmark bekendgestel is.
Ontwerpers soos Ascot Chang het net so gefokus op kleremakery as op stof, en kleurpalette was buite die kaarte.
Ons gunsteling? Die klassieke Hawaiiaanse hemp, gevorm met flamingo's, tropiese palmbome, pynappels en vis. Baie van hierdie kledingstukke is ontwerp om eerder as 'n broek gedra te word as om daardeur ingedruk te word. Kleure? Pienk hemde was woedend, selfs vir ouens wat tot dusver net blou in hul kaste toegelaat het!
Benewens hemde met krae en moue, het polohemde ook tot hul reg gekom. Gebreide katoenhemde wat oorspronklik uitgevind is deur die tennisspeler van wêreldgehalte Rene Lacoste in die laat 1920's, het die tennisbaan verlaat en die toevallige manlike mode-toneel verongeluk en die ikoniese klein krokodil wat aan die bors van hierdie gemaklike breiwerk vasgemaak is, bly tot vandag toe.
Jou ma sê: Moenie koud kry nie!
Miskien is ontwerpers van buiteklere te besig om aan hemde te werk om hul aandag op jasse te vestig, want as u in die jasafdeling in 'n luukse winkel uit die 1950's kyk, vind u 'n taamlike versameling lang wolontwerpe in donker kleure. Dubbelbors? Dit is net so wonderlik soos dit was, en dit was moontlik die rede waarom innoverende buiteklere -ontwerpers van die vroeë vyftigerjare met sulke entoesiasme in die baadjemark gespring het.
Die ster van die era? Die bomwerperbaadjie het soos 'n veldbrand deur die mansmode gemeenskap getrek. Is dit beïnvloed deur die kledingstukke in militêre styl wat vroeër bespreek is? Waarskynlik. Eisenhower was immers die oorlogsheld wat in 1953 die presidentskap ingehaal het, sodat die baadjie werklik die tyd weerspieël het.
Om die hedendaagse taal te gebruik, was die bomwerperbaadjie die bom, daarom het ontwerpers van buiteklere dit in elke lap op die planeet gemaak: wol, suede, leer, gabardine, faux leer en selfs satyn. Dit is geen toeval dat die bekroonde Broadway-toneelstuk Bye, Bye Birdie, met sy rolverdeling bomwerperbaadjie-dansers, in 1960 vir goeie resensies oopgemaak het nie.
As die dertiger- en veertigerjare bekend was vir konserwatiewe vetersskoene, het mans se skoenontwerpers in die vyftigerjare uit die skoenboks gespring deur skoene voor te stel wat in plaas daarvan om vasgemaak te word. Die loafer het mans die geleentheid gegee om op 'n skoen te skuif en te gaan, en loafer-inleidings het die spektrum van glad, gemaklik en kwas-afgewerk tot die ultieme mode gewaag: die pennie-loafer met 'n plek om 'n sent te stoor.
Selfs die sole is opgeknap. Die crêpesool betree die skoenwêreld in die vyftigerjare en beland op loafers plus die nuutste skyfie-iterasie: die moccasin. Skoenwinkelvensters is gevul met loafers en moccasins. Formele swart. Snazzy tweekleurige en reptielvelle in kleure wat wissel van wit tot lekkergoedkleure. Die gewildste verkopers, van $ 5 tot $ 9 per paar, was blou suede, kommersiële huldeblyk aan beide Elvis en Jerry Lee Lewis.
Die 1950's was ook die dekade dat sneakers deel geword het van mans se klerekaste. Dit was net 'n kwessie van tyd voordat dit gebeur het. Indiana se basketballegende Chuck Taylor het Converse -atletiekskoene in 1923 onderskryf en teen 1953 het die verkope van Converse -hoë tops die hoogte ingeskiet. Wie het die meeste baat gevind? Die skoenvetersbedryf! Na 'n onderbreking met die glipskoene, was skoenveters terug.
Hoed af - gordels ook
Alhoewel die 1950's as die dekade van ontspanne manmode geklassifiseer kon word, was die oorgang nie sonder die ongevalle nie. Eens sou mans nie daarvan droom om die huis te verlaat sonder om 'n hoed te dra nie, maar teen 1960 het die neiging Dodo Bird se kant toe gegaan. Fedoras, varkpastei, loophoede, hoede, panamas en ander must-have-kapteins is waarskynlik meer in tweedehandswinkels te vind as op rakke in manskaste-tensy jy natuurlik Frank Sinatra was!
Dit was onvermydelik dat die gordelmark vir mans ook 'n bietjie sou terugval danksy die bekendstelling van 'n riemlose broek en 'n blou jeans wat stewig genoeg in die middel was om sonder 'n gordel regop te bly. Manne wat deur die loop van die vyftigerjare op soek was na nuwe maniere om hul teëls in die middel van die vyftigerjare op te los, het moontlik af en toe nostalgiese hangertjies bygevoeg, maar gordels was om stilistiese en praktiese redes 'n mode -item.
In werklikheid was die grootste gordelsensasie van die vyftigerjare die dun band, 'n skraal, liggewig bykomstigheid wat in elke denkbare materiaal vervaardig is: leer, geweefde tekstiele, reptielvel en gelooide en gestempelde huide in westerse styl. Geen respekvolle man se klerekas in die middel van die vyftigerjare sou volledig wees sonder ten minste een maer swart riem nie.
wat gaan met kakiebroek
Die mark vir bykomstighede vir mans brei uit
Tot in die vyftigerjare het die tipiese Amerikaanse man aanspraak gemaak op min bykomstighede, terwyl vroue nie genoeg halssnoere, armbande en beursies kon kry nie, wat die teenoorgestelde geslag in die afdeling vir ekstra aanraking verlaat het. Was daar 'n leemte? Nie heeltemal nie. In 1950 het die manne 'n horlosie besit, ten minste een paar manchetknoppe, 'n paar bindpenne en hul laaie was toegerus met netjies gevoude sakdoeke en swart sokkies.
Een van die grootste slagoffers van die bykomstige toneel gedurende die vyftigerjare was manchetknope. Hemdevervaardigers het knope by die manchetten gevoeg, sodat mans nie hoef te skakels byvoeg nie. Manchetten met knope het die lewe makliker gemaak (en vinniger aangetrek) vir mans wat moeg is om te sukkel met hierdie bykomstighede wat, net soos damesoorbelle, nutteloos geword het as een verlore was.
Daardie swart sokkie -epidemie? Oor. Elke stewige pak kan geklee word met 'n paar kleurvolle sokkies, en dasse wat eers uitsluitlik van kalm systowwe gemaak is, het plek gemaak op dasrakke vir lewendige nuwe ontwerpe in sy, katoen, linne en selfs rayon. Die maer das het 'n kort rukkie op die manlike mode -toneel neergestort. Mans kan hul voorkoms verander met 'n skraal gestreepte ontwerp of een wat versier is met klein groepies patrone. Vir ongeveer 97 sent kan u iets spatsels in rayon koop wat selfs die mees konserwatiewe pak verbeter het.
Wie het die dekade se modeparade gelei?
Bogenoemde ontwerpers het geweet dat Hollywood die plek was om 'n naam te maak, so baie kleretrends vir mans begin in die weste en ooswaarts. Sangers, akteurs en sporthelde kan die sukses van 'n nuwe ontwerper prakties verseker deur bloot die woord te kenne te gee dat hulle sy of haar etiket dra.
Die stigter van Playboy, Hugh Hefner, het die sy-kamerjas hoofstroom geneem, wat dit 'n moet-wees vir mans wat met sy persoonlikheid vereenselwig is. Vervaardigers het begin om kort gewaad in ligte katoen, rayon en nylons uit te trek vir diegene wat nie sy kon bekostig nie. Met 'n meer liberale lisensie om uit die boks te trek, was die manne van die vyftigerjare gereed om 'n era van eksperimentering aan te pak, wat onder meer 'n broek met 'n onderkant, halssnoere, hemde vir stellings en mode-innovasies insluit wat die era van die hippie verteenwoordig.
U kan sê dat die 1950's die dekade was waarop mans uiteindelik mode -respek gekry het. Wie was die verloorders? Vroue, natuurlik. Teen die sestigerjare moes hulle hul kaste deel met ouens wat hul eie gevoelens betref.