Koos Kombuis | Bloedrivier | CD Baby Music Store
© Copyright - Koos Kombuis / Koos Kombuis (6005298025241)
Nog 'n regering, nog 'n protesalbum. Want so waar as wragtag, hierdie kak moet nou endkry.
1. Die Fokkol Song
2. Hoe Lank Moet Ons Nog Sorry Sê?
3. Oumense Moenie In Die Water Mors Nie
4. Reconciliation Day
5. Mercy Me
6. Fat Cat Piete
7. Baas Jack
8. Die Einde Van Die Reënboog
9. Katrina - The Aftermath
10. Johnny Is Nie Dood Nie
11. Waar Is Mandela?
13. Anderkant Die Longdrop
Ek het nooit gedink dit sal nodig wees om eendag 'n CD soos hierdie te maak nie.
Ek het nooit gedink daar sal 'n tyd in my lewe kom dat ek kyk na ons land, en wat alles in die nuwe Suid-Afrika gebeur, en vir myself sê: "Ek het daar geen behae in nie."
Ek het nooit gedink dit sal nodig wees om weer die ouens van die Gereformeerde Blues Band te vra om my te kom help met nuwe portes-liedjies nie.
Ek het gedink almal het genoeg kreef geëet om 'n leeftyd te hou.
Maar die onvergenoegdheid het stadig gegroei. Vir baie lank het ek aanhou glo ons is op die regte pad. After all, daar was spraakvryheid, die ekonomie het gegroei, daar was uiteindelik skeiding tussen rokers en nie-rokers in restaurante, daar was skielik soft porn op late night TV soos in Holland, die 4x4-ouens is beveel om op te hou om ons strande stukkend te ry, die Botha's en die Malans en al die ander evil knievels van die vorige dispensasie het hul mag en aansien verloor, ensovoorts.
Toe ek so twee, drie jaar gelede begin werk het aan my eerste protes-liedjie teen die ANC, was dit vir my 'n helse skok. Dit was soos om hardop te poep in die katkisasieklas. "Vir wie is ek dan nou weer kwaad?" wou ek verbaas weet. "En hoekom, na al hierdie jare?" My liberale vriende het nie van die liedjie gehou nie. die ouens wat wel van die liedjie gehou het, het om die verkeerde redes daarvan gehou. Ek het die woorde effens versag, maar dit het nie gehelp nie, Toe hou ek op om dit te speel by my shows.
Maar soos die anargie al nader gesluip het op die horison, soos die gloeilampe om ons begin flikker het en doodgaan, en hoe langer die honde geblaf het in die hoeke van die plot, hoe seerder het ek begin kry; en hoe meer het ek hand aan papier geslaan om woorde te soek vir my toenemende verslaendheid en teleurstelling in die Nuwe Suid-Afrika.
Toe het die eerste klompie liedjies gestalte gekry in 'n ordentlike konsert - my eerste rock 'n roll-show met 'n vol orkes in meer as tien jaar by die KKNK. Schalk Joubert was die musiekmeester, die verwerker van die materiaal, die ou wat die musikante byeengebring het en die brein agter die konsep. Die show het geheet" Rockbottom". Gehore was geskok, daar was 'n negatiewe resensie in Die Burger en 'n hooggeplaaste lid van die Menseregtekommissie het gekla.
'n Paar maande later het ons dieselfde show Oppikoppi toe gevat en hierdie keer het ons meer mense voor die main stage laat saamtrek as wat Violent Femmes die vorige aand kon regkry. Daar was 'n rave review in The Star en MK (DSTV) het 'n fantastiese movie gemaak daarvan en dit snags herhaaldelik uitgesaai na die soft porn op die Action Channel.
Mense het begin verstaan. Dit kon ek optel van die groeiende entoesiasme van die gehore dat die tyd reg is vir 'n nuwe soort protes. Goeie hel, g'n mens kan sy bek hou terwyl die bewindhebbers ons so rot en kaal steel nie!
Ek wil graag hierdie CD opdra aan al die Suid-Afrikaners wat suffer as gevolg van die swak dienslewering en die chaos van die Nuwe Suid-Afrika, in die besonder die wat vriende en familie afgestaan het aan die dood. Ek dink veral aan musikante wat dood is op gewelddadige wyses; Gito, Taliep, Lucky Dube...
Ek hoop dat daar in die volgende jare ware leiers (binne en buite die ANC) sal opstaan was sal help om ons land terug te bring van die afgrond. Dan, hopelik, sal die bloed ophou vloei en kan ons die Bloedrivier herdoop na die Rubicon.