Italië se buitelandse beleid - Volke, nasies, gebeure - 2022
Die buitelandse beleid van Italië onder Benito Mussolini moes sterk wees om aan die wêreld te wys hoe kragtig Italië onder sy leiding was. As leier van Italië wou Mussolini die grootsheid van die Romeinse Ryk herstel. Mussolini was van mening dat die verowerde buitelandse gebied die teken van 'n groot nasie en 'n groot mag was - vandaar die rasionaal agter die inval in Abyssinia.
Mussolini het griewe gedeel deur baie Italianers nadat die Verdrag van Versailles aangekondig is. Hy het geglo dat Italië 'n invloedsfeer in die Middellandse See moet kry, omdat hy van mening was dat Italië die magtigste van die Mediterreense lande was. Mussolini verwys na die Middellandse See as "Merrie Nostrum"- dieselfde as wat die Romeine gedoen het toe hulle Europa oorheers het. "Mare Nostrum" vertaal as "Ons see".
Die nasie wat die Middellandse See effektief oorheers het, was Groot-Brittanje, omdat Brittanje sterk vlootbasis in Malta, Gibraltar en Ciprus gehad het. Brittanje het ook die Suezkanaal, saam met die Franse, beheer. Daarom was daar 'n nie-Italiaanse teenwoordigheid wat die status van Italië in die Middellandse See ondermyn het. Brittanje kon die Middellandse See beheer - iets wat Mussolini wou doen.
Mussolini het dit duidelik gemaak waarheen sy buitelandse beleid Italië sou neem:
'My doel is eenvoudig. Ek wil Italië groot, gerespekteerd en gevrees maak. '
'Die twintigste eeu sal 'n eeu van Italiaanse mag wees.'
Toe Mussolini in 1922 aan bewind kom, word Duitsland nie as 'n Europese mag beskou nie. Hitler se dryfkrag moes nog kom. Italië het self nog herstel van die Eerste Wêreldoorlog. Daarom was Mussolini nie in 'n groot posisie om meer van die twee belangrikste moondhede van Europa, Brittanje en Frankryk, te eis nie. Om hierdie rede het Italië tussen 1922 en 1933 weinig gedoen om Europa te destabiliseer. Fiume het skaars iemand besorg nie en was met relatiewe spoed afgereken. Aangesien Italië nie in dieselfde liga as Rusland 'n bedreiging inhou nie, het haar oproepe om meer invloed in Joego-Slawië nie te veel kommer veroorsaak nie. Dit het in 1933 verander - die jaar toe Hitler die mag in Duitsland kry.
In 1933 sien Mussolini Hitler as 'n junior vennoot in die verhouding tussen die twee diktators. Hy het Hitler ook gesien as 'n moontlike mededinger, veral omdat Hitler dit duidelik gemaak het dat hy 'n unie met Oostenryk wil hê - verbied deur Versailles. Oostenryk het 'n gemeenskaplike grens met Italië gehad en so 'n beweging deur Duitsland sou Mussolini ontstel het - as Hitler 'n mededinger was.
Mussolini het ook probeer om op goeie voet met Frankryk en Brittanje te bly. In Junie 1933 nooi hy verteenwoordigers van Frankryk, Duitsland en Brittanje na 'n vergadering in Rome. Hulle het die Vier krag-verdrag. Volgens Mussolini was dit 'n teken van die groeiende mag wat Italië gehad het: hierdie lande het na Rome gekom; Italianers hoef nie na 'n lokaal uit Europa te gaan nie. Volgens Mussolini het hy Europa van leierskap voorsien.
In 1934 ontmoet Mussolini Hitler in Venesië. Die vergadering het nie goed verloop nie. Om een ​​of ander rede sou Mussolini nie sy vertaler gebruik nie en was hy nie vlot in Duits nie. Tweedens het Hitler aangehou om "Mein Kampf" aan te haal wat Mussolini verveeld het - of die dele wat hy kon verstaan. Dit was na hierdie vergadering dat Mussolini na Hitler verwys het as ''n dom aap'. Mussolini het Hitler in militêre uniform ontmoet. Op 'n seldsame buitelandse onderneming het Hitler 'n burgerlike kleredrag gedra wat normaal sou gewees het vir 'n leier van die staat. Die impak van militêre uniform het nie weer op Hitler verloor nie.
Die verhouding tussen Hitler en Mussolini het 'n laagtepunt bereik toe Dollfuss, leier van Oostenryk, deur Oostenrykse Nazi's vermoor is.