Wanneer 'n pitsweer oopbars... - Marlize Venter
Wanneer ‘n Pitsweer Oopbars
‘Soms is ek alleen,’ begin sy tik, maar korrigeer haarself dan onmiddelik, ‘nee, soms is ek godsverlate eensaam.’
Sy sug en voel hoe haar skouers saamsak met die asem wat sy uitblaas. Sy hou aan tik.
‘Ja, ek is eensaam. Ek onthou hoe ons pastoor altyd gesê het dat hy nie gaan praat oor dit wat hy nodig het nie, want dan weet hy nie of dit God was wat voorsien en of dit mens was wat voorsien nie.
‘Dis nou al maande wat ek so voel.’
Sophia sit die punt neer aan die einde van die sin. Sy sit terug vir ’n rukkie en wonder of sy werklik hierdie blik wurms wil oopmaak in die storie wat sy skryf, maar sy voel dat dit ’n storie is wat vertel moet word. Sekerlik is daardie vrou nie die enigste een nie.
Die vrou wat gepraat het, het nie besef dat sy alles kon hoor wat sy praat nie.
‘Ek vertel vir niemand ek is eensaam nie, en ek vertrou vir God om mense oor my pad te bring sodat ek nie so eensaam is nie. Maar die Here weet, Marlene, ek dink nie ek kan meer vertrou dat Hy mense gaan bring nie. Selfs al is daar mense om my, selfs al gesels hulle met my, vind ek dat ek meer luister na hulle lewenssmarte as wat ek deel.’
Sophia onthou hoe sy teruggeleun het teen die stoel en haar kop gedraai het sodat sy beter kon hoor. Vir ’n oomblik het sy bietjie skuldig gevoel oor sy so blatant afgeluister het.
Sy het op haar horlosie gekyk en haar selfoon nader gegryp. ‘Ek gaan dit nie maak nie. Kan ons ander dag vir koffie ontmoet?’ het sy ’n sms gestuur. Die regso handjie het op die skermpie verskyn en sy het die kelner nader gewink en gevra vir nog ’n koffie en die keer ’n groot muffin saam bestel. Sy kon voel dat hierdie een van daardie stories was wat mense sou skok.
Marlene het sag geantwoord, “Maar ek is hier, en ek luister.”
“Die vraag is, Marlene, of jy reg is vir alles wat jy gaan hoor?
Fok weet, ek wil nie melodramaties klink nie, maar ek wonder soms of my lewe nie een groot pitsweer is nie? Jy weet een van daardie wat die drek uitpeul maar eers wanneer jy jouself blou gekneus het soos jy druk om te probeer om ’n gat oop te forseer waar die sweersel kan uitkom.”
Sophia onthou hoe sy gegril het vir die prentjie van die pitsweer. Sy het dit maar te goed geken. Haar binne-bene het gereeld in die boosaardighede uitgeslaan en al het sy geweet sy moes die goed uitlos het sy bly karring, en dan het die letsels gebly.
Sy het gehoor hoe die vrou haar asem intrek en haar koppie neersit. Sy het ’n oomblik stil gebly,
“Waar begin ek? Frans sien my nie meer raak nie. Ek dink nie hy sien iets raak nie. Ek kan kaalgat in die dorp langs hom loop en dit sal hom nie ontsenu nie, want hy is blind!” Sy het sinies gelag, “Nie dat ek kaalgat in die dorp sou loop nie, mens wil ook nie mense op loop ja nie! Kan jy dink, my maag hang oor my keisersnitte, my borste rus op my krop en my boude klap vir hulle self hande.”
Marlene het ’n geluid gemaak wat so half tussen lag en nee is, “Jy is pragtig vriendin. Ek dink maar alle mans…”
“Nee, Marlene, jy verstaan nie. Jy sien, dit is die ding, julle dink dat alle mans dieselfde is. Hulle is nie. Frans is nie soos ander mans nie. Hy stel niks belang in seks nie.”
“Maar girl, dit is mos nie ’n probleem nie,” het Marlene probeer paai. Duidelik het sy gedink dat dit ’n bedekte seën was wanneer ’n man besluit het dat hy nie meer vir mammie wil karfoefel nie.
“Dit is! Dit is ’n moerse probleem!”
Sophia kon hoor aan die vrou se stem dat haar keel in trane toegetrek het.
“Ek is mal oor seks. Ek geniet dit om met my man intiem te wees.”
“Jong, daar kan ek jou nie help nie, want ek kan nou glad nie gebodder wees met dit nie, hoe minder hoe beter.” Marlene het ietwat ongemaklik geklink. Sy het duidelik nie die gesprek verwag nie.
Sophia het agtergekom dat sy nie asem gehaal het nie. Daar was nie baie mense in die koffie winkel nie, en die twee vrouens het duidelik nie gedink dat iemand hulle kon hoor nie.
Maar, die pitsweer was oop, en of Marlene wou of nie, sy sou die aanhoorder wees van die storie.
“So, nou vra ek jou Marlene, wat doen mens wanneer jou man nie met jou wil liefde maak nie en jy het ’n behoefte daaraan? Wat doen jy? Koop jy ’n vibrator? Wat as die kinders op jou afkom? Waar bêre jy die ding? Soek jy geselskap by ’n man wat vir jou seks wil gee? Wat doen jy?”
Marlene het stil gebly, haar koffie koppie opgetel en ’n sluk gevat. Wat antwoord mens in elk geval?
Sophia het gewonder wat sy sou doen?
“Kom ek sê jou wat doen ek? Na meer as twee dekades getroud het ek begin porn kyk. Ek kyk hoe ander vrouens orgasmes kry. En dan help ek myself uit. Dis wat ek doen.”
Marlene het na haar asem gesnak, “Maar… maar hoe kan jy? Dit is sonde. Die Here sê…”
“Flipit Marlene, dink jy ek weet dit nie? Dink jy ek weet nie dat dit verkeerd is nie? Dat ek nie self gewalg word dit deur wat ek sien nie, maar dat my lyf reageer wanneer ek sien hoe ’n vrou klimaks? Dink jy nie ek smeek God om my te help om dit nie meer te doen nie?” Die vrou se stem het van ’n driftige fluister in ’n huil snik gestop.
“Weet jy wat, this is not helping me at all. Ek dink… dit is wat dit is. Ek is jammer dat ek jou met hierdie las kom opsaal het. Ek is jammer dat ek jou geskok het… ek weet jy het dit nie van my verwag nie. Ek weet julle almal dink ek is hierdie goeie gelowige vrou wat… En as jy mense wil vertel… weet jy wat Marlene, doen wat jy wil. Ek het wragtig gehoop dat iemand sou luister… sou sê dat sy verstaan en dat sy saam my die pad sou loop. Skies… ek gaan nou gaan.”
Die vrou het opgestaan, haar stoel se pote het oor die vloer geskraap. Sophia het net haar rug gesien. Toe sy by die deur uit was het sy opgekyk in Marlene se oë. Haar wange was bloedrooi. Sy het stil bly sit.
Sophia het opgestaan en haar rekening gaan betaal. Sy het vlugtig vir Marlene geglimlag.
“Ek dink ek het vandag ’n vriendskaptoets gedop,” het sy saggies vir Sophia gefluister toe sy uitreik en haar arm druk.
“Moontlik… dit hang alles af van wat jy nou met inligting maak. Gaan jy bydra tot haar eensaamheid, of gaan jy agterna ry na haar huis toe, en haar verseker dat sy nie alleen is nie, al verstaan jy nie?”
Sophia self, het huis toe gery en agter haar rekenaar gaan sit. Sy het ’n storie gehad om te vertel. ’n Storie van ’n vrou wat verwerp, onbemind en eensaam gevoel het.
← Dear Kobus Wiese, I will support who I want to.
Wanneer ‘n vlinder vlerke kry →