Hoe om van 'n Christenmeisie te hou - Nuttige wenke - 2021
Hoe om van 'n Christenmeisie te hou
Is daar 'n meisie in u jeuggroep of Sondagskool waarvan u regtig hou? Of dalk het 'n gelowige meisie in u klas / groep u iets gehaak? Lees die volgende paar stappe, en dit sal absoluut maklik wees om haar simpatie aan haar te toon en die aandag op jouself te vestig. As u te aanhoudend en onverskillig is, kan u 'n ingehoue ​​gevoelens en versigtige Christenmeisie wegstoot. U kan haar egter met behulp van sjarme, beleefdheid verower en u hartlike hart daarvoor oopmaak.
Begin 'n verhouding met 'n ongelowige, vertel dit selfs vir haar 'Jy is lief, jy is goue, maar laat ek met jou praat, en miskien sal jy verstaan ​​dat daar 'n God is en so aan ...' - dit is nie minder 'n fout nie. Dit is in stryd met die Woord van God wat sê dat ons nie die juk van ongelowiges moet benut nie. As u regtig wil hê dat hierdie persoon 'n gelowige moet word, en dan, as God dit wil hê, dan sal u met hom trou - die maksimum wat gedoen kan word, is om hom uit te nooi na die gemeenskap, na die kerk. En dit is raadsaam om nie oor hierdie persoon te hang nie, maar om 'n geleentheid aan God te gee om hom te lei - om aan iemand in die kerk te verduidelik sodat hy gehelp kan word.
Beter maniere om 'n man en alle geliefdes te manipuleer (veral as 'n vrou met 'n goeie opvoeding en die Heilige Skrif ken).
1. Permanente verwysings na die Bybel as iets ontvang moet word.
2. Regverdiging van eie wil deur verwysings na godsdiens. Byvoorbeeld, in die geval van 'n onregverdige aanval deur die skoonmoeder op haar man, neem sy die kant van die skoonmoeder: "Sy is 'n ongelowige en die Heilige Gees het jou krag gegee. Daarom sal ek aan die kant van my moeder wees. Dit is nuttig vir jou nederigheid en verlossing."
3. Die gebruik van die bekentenis as addisionele druk op die man. Die man bied byvoorbeeld aan om te doen wat sy nie hou nie. Hy gaan dadelik na sy belydenis, reël 'n histerie voor hom, die belydenis kom in 'n posisie en seën alles wat gevra word (om nie die "swak vat" te versoek nie - dit is hoe priesters vrouegelowiges noem). Met haar terugkeer sê ons heldin dat die bekentenis nie die geleentheid wat haar man aangebied het, seën nie, maar die kant gebring het. As die gades 'n gemeenskaplike bekentenis het, dan ontvang die man die inleidende inleiding, wat in wese deur sy vrou opgedra is. As gevolg hiervan het ons dat die vrou die belangrikste gesag van nie die man nie, maar die bekentenis begin oorweeg, en om enige rede na hom toe hardloop.
Nuwe vereistes vir die man. Byvoorbeeld, u het 'n ander motor nodig, aangesien dit geriefliker is om kinders te vervoer om daarop te aanbid. Hoe gaan dit met die ekstra hemp aan die armes gee?
'N Formele, oppervlakkige begrip van die betekenis van die Christendom is kenmerkend van vroue. Toe ek na die diens in die kerk bedien, het moeders voortdurend na my toe opgekom wat die kind gaan doop, "sedertdien sal hy minder siek wees." Op die vraag of hulle gereed is om 'n kind in 'n bewuste Christelike geloof te verwek, sodat hy sy kruis na Christus dra, homself verbeter, homself aanhoudend inspan, vasbyt gehou, gebid het, goddelike dienste bygewoon het, maagdelikheid voor die huwelik gehou het, die basiese beginsels van die geloof geken het, die antwoord meestal was nie. Op die vraag: is hulle gereed om te versoen as die kind 'n monnik wil word, maak hulle 'n groot ronde oë. Intussen impliseer die Christendom tog so 'n lewensweg. Dit wil sê, een van die sewe kerksakramente, ons slim vrouens gaan nie gebruik vir hul beoogde doel nie, maar om hul eie probleme (selfs moeders) op te los.
In komm morena_morana korrek opgemerk: geloof word gebruik as 'n bedekking vir die wil van die vrou. Na bewering, "ek leef al sulke hoër ideale, maar ek moenie betrokke wees by boerdery, huis en kinders nie." Dikwels word dit aan die man opgehang, en die vrou spandeer die hele tyd aan die Ortodokse partytjies. Waar hy glad nie die evangelie bestudeer nie, maar dikwels skinder wat verband hou met die binne-kerklike lewe: watter biskop slaap met watter van die selmaats, watter priester is oorgeplaas na die nuwe gemeente, waar is die relikwie, watter ikoon is onlangs gepas, wie het gegaan pelgrimstogte, in watter kerk die sang en lees beter is, en ook oor die algemene agteruitgang van sedes, wat die dreigende einde van die wêreld bewys. Nou, dink ek, is die verspreiding van Andryusha Kuraev) by hierdie onderwerpe gevoeg)))
By hierdie partytjies word daar gereeld 'n uitroep gehoor: "Maar daar is genade!" Hiermee word bedoel die sensuele plesier wat ons 'gelowige' van talle Christelike artefakte ontvang. Vir 'n groot aantal Ortodokse vroue is die Christendom nie 'n voorsprong om Christus te volg nie, maar 'n soort emosioneel-sensuele masturbasie. Natuurlik, nie vir almal nie, maar die aantal vroue met 'n oppervlakkige vroulike geloof is groot, bewustelik gelowig - daar is net 'n paar.
By 'n bekentenis bely vroue meestal nie hul eie sondes nie, maar kla oor:
- Buurman of beste vriend.
Die priesters self het my hiervan vertel. Staan naby die belydende vrou en u sal die kenmerk hoor: "Wel, hoe kan 'n mens nie die skuld gee nie ?!"
Die geloofsbelydenis self - op 'n ongelooflike gesofistikeerde manier - word deur 'n Ortodokse vrou gebruik om goed te voel. Die logika self lyk so. Die priester is vir haar 'n statusfiguur. By 'n bekentenis huil 'n vrou nie uit die bewussyn van haar sondigheid nie, maar van teerheid dat 'n statusgerespekteerde na haar luister. Gee haar 'n afgrond van aandag. Wil jy voortgaan?
Die uiterste uitdrukking van PGM (dit is skaars, maar slegs onder gelowige vroue): in geval van siekte word die kind nie na 'n dokter geroep nie, maar begin om hom te laat bid, vas, of selfs 'n priester te roep, sodat God die kind se sondes vergewe en genees. Immers, alle siektes kom van ons sondes.
Ortodokse ekstremisme. Wanneer 'n kind gedwing word om alle godsdienstige bevele met geweld te volg. Byvoorbeeld, moeg na die aandaktiwiteite op skool, word hulle steeds gedwing om 'n lang gebedsreël te lees voordat hulle gaan slaap - ondanks die feit dat daar 'n baie kort weergawe is. In kampeertoestande (as dit tradisioneel gevas word) mag hulle nie vleis eet nie, ensovoorts.
Hier ook - sommige ortodokse swanger vroue eet nie vleis en selfs suiwelvoedsel nie. Geloof is belangriker as die vorming van die fetus, en as God die gebedsuitsprake sien, sal dit nie toelaat dat mediese probleme ontstaan ​​nie. Dit alles word deur 'n Ortodokse vrou gebruik vir selfverheffing. En voor ander, en in hul eie oë.
Persoonlik het die saak waargeneem toe die Ortodokse moeder geweier het om die baba voor en na borsvoeding te weeg (om vas te stel hoeveel hy melk gepomp het). Soos dat die gesin godsdienstig is, sal God nie probleme toelaat nie. Intussen het die kind om een ​​of ander rede baie gehuil. By die volgende ondersoek in die kliniek het dit geblyk dat daar nie genoeg melk was nie, as gevolg van die eerste maand van sy lewe was die kind ondervoed en het hy gewig verloor in plaas van die voorgeskrewe gewigstoename.
Die slapste en afstootlike by Ortodokse vroue is die slawiese reptiel voor persone met 'n hoë waardigheid. Om 'n priester te nooi, laat staan ​​nog 'n biskop, is die hoogste doel van die lewe. Reël 'n luukse bankettafel selfs in die afwesigheid van geld. Sit voor die priester, verkrummel, kyk getrou in die oë. Op dieselfde tyd, versprei rot man. Ja, en kinders ook. Kyk neer op genooide vriende (waarin hulle nooit 'n verslag lewer nie). Die vermoede bestaan ​​dat dit alles ter sake is. Hy het persoonlik so 'n gek geken. Terloops, sy het haar man met 'n kind uit 'n ander gesin geneem. Ek het alles gedoen sodat hulle mekaar nie gesien het nie. Sy het nooit berou gehad nie.
Spesifieke arrogante houding teenoor ongelowiges, veral vroue. Veral mooier)) Arrogansie, versigtig gekamoefleer, vermoedelik deur jammerte en 'n begeerte om te help "uit die duisternis van ongeloof kom." In werklikheid - die gewone verheffing oor hulle, dit wil sê die einste trots "die moeder van alle ondeugde."
Aggressie wat met geloof verband hou. Inteendeel - die eksterne aspekte daarvan, dikwels vergesog. Dit is wat gebeur het toe ek in die kerk in Biryulyovo gedien het. Op die twintigste vakansie is nie net die hekke nie, maar ook die breë hekke by die kerkheining oopgemaak. Twee jong meisies (ek kom agter dat hulle redelik goed aangetrek was, met kopdoeke op hul koppe, dit was onmiddellik van hulle duidelik dat hulle besluit het om die erediens vir die eerste keer by te woon) het deur hulle gegaan en nie deur die hek soos almal nie. Dadelik het een van die ou vrouens, wat in die tempelterrein rondgehang het en haar as hul eie beskou, begin skreeu dat gemeentelede nie deur die poorte moes gaan nie, dit was 'n ingang slegs vir priesters - dit was 'n volkome nonsens. Die ou vrou is onmiddellik in my plek gesit. Van die meisies was dit duidelik dat hul bui lank bederf is. In die algemeen vertrou ek nie dat die meisies die begeerte sal hê om weer in die tempel te gaan kuier nie.
Daar is geen gevalle wanneer hulle 'n vrou beledig wat sonder serp in die kerk ingegaan het nie - tel nie. En dan gee hulle haar boeie. Die bestaande moet veral daarop let net onder gelowige vroue word geglo dat 'n kers in 'n tempel uitsluitlik met die regterhand oorgedra kan word. Slaag dit aan die linkerkant - hulle sal dadelik pluk. Dit is nie die enigste suiwer vroulike geloof nie, maar almal saam, as 'n geheel, noem Andrei Kuraev gepas "ouma-teologie."
Onder gelowige vroue in die tempel het ongelooflike hoofpyn ontwikkel. Almal klop, altyd en altyd.
Vroue wat in die tempel dien, verloor die gevoel van heiligheid op hierdie plek heeltemal en beskou dit as hul eie grondgebied. Daar is geen gevalle waar vroue voortgaan om hul sake te doen nie, selfs nie tydens die Eucharistiese kanon nie (die belangrikste oomblik in die Ortodokse aanbidding, wanneer brood en wyn in die mistieke Liggaamsbloed en bloed van Christus omskep word). Intussen lê almal in die altaar op hierdie tydstip voor die troon neerlê.
Op Palmsondag word die wilgerbos aangesteek. In werklikheid is daar nie so 'n rangorde nie)) En die betekenis van die vakansie is op 'n heel ander manier, dit is 'n herinnering aan Christus wat Jerusalem binnekom toe die stadsmense hom met palmblare gegroet het. Maar in Maart het ons nie palmbome nie, daarom het ons wilgerboom gebruik. Nietemin, vir die vrou het die inwyding van die wilger 'n onafhanklike betekenis; hulle onthou meestal nie die betekenis van die viering van die geleentheid nie. Om hul primitiewe godsdienstigheid te vermaak, wy die priesters die wilg in, en strooi hulle terselfdertyd heilige water en hul eienaars (sou 'n mens dink dat die doop as sodanig nie genoeg is om 'n Christen te wees nie). Uiteraard word die takke wat tydens die "heilige ritueel" self in 'n spesiale emmer by die altaar in die Royal Gates staan, deur die gemeentelede vereer as een of ander manier veral heilig en geseënd. En ons abt het eenkeer geseën om hierdie klein pannekoeke na die diens aan die gemeentelede te versprei. Ek haal myself verder aan (uit die '99 tekens van vroue'):
. Daar was waarskynlik etlike duisende van hulle, en vir myself het ek besluit dat ek nie meer as een tak aan my hande moet gee nie. Ek het op 'n sout in 'n luukse, geborduurde goue kledingstukke gestaan, en onder my, het 'n ongeduldige vroue-skare beweeg. Hulle het mekaar kwaadwillig gedruk en gestoot, hulle het hierdie wilgerboom van die bure uit hul hande geskeur. Hulle veg heftig, en - tot my verbasing - luidkeels, met 'n stem, vloekend. Hulle beweer dat die kat die beste wilger vir homself geneem het. Hulle het geëis "nog 'n takkie vir 'n siek buurman." Hulle het my hele emmer probeer steel. En selfs dan, 15 jaar gelede, as 'n ware Christen, wat hierdie gesigte bekoor deur kwaadwilligheid, het ek by myself gedink: "Is hierdie Christendom? Nee, dit kan nie wees nie. Hier is iets verkeerd. Die Christelike geloof het niks daarmee te doen nie, Die Verlosser het iets anders na die aarde gebring. '
Sommige gelowige vroue baar 'n kind, nie sodat hy as 'n onafhanklike persoon grootword en sy eie pad kies nie, maar in die hoop dat hy 'n monnik sal word en versoening sal doen vir haar sondes, wat sal lei tot verlossing in die ewige lewe. Hier sien ons 'n vrou se gewone begeerte na troos, maar in 'n getransformeerde vorm - na die dood.
Hierby moet bygevoeg word dat by mansgelowiges sulke simptomatologie bykans nooit voorkom nie.
P.s. Mees interessante opmerkings van morena_morana :
My moeder is Ortodoks en kerklik - ek hou dit alles op: en altyd lippe vasgehou, en somber stilte op enige ligsinnige grap, en lewensbevestigende wenke dat demone in my sit. :)
Baie slim, bekwame loopbaanpersoon. Maar so.
Vir 'n oop, opregte, natuurlike mens sou ek nooit aanraai om met 'n Ortodoks te trou nie - sy sal geteister met lippe wees.
Sy was altyd 'n gelowige, maar het haar op die een of ander manier binne die raamwerk gehou, as iets omtrent dieselfde demone in my was, dan vir die plesier.
En met die ouderdom het dit alles verskerp. Die slegste ding is myns insiens 'n sin vir humor.
Serwiese Ortodoksie verskil van Russies. Dit is eenvoudig vriendeliker en nader aan 'n persoon. Daarom is die vroue in die kerke daar anders, sonder hierdie vreeslike Russiese babskuyu-skeur - "jy moet die kruis dra, hoe het ek geknak, en jy moet! En julle almal - my kruis, en ek sal dit dra, en ek sal almal, verleiers, vergewe, soos Ek haat jou! "."
'My Ortodokse ouma het van haar baie getroue bure gepraat:' Hulle bid tot God, hulle glo die duiwel! 'Deur 'n lang oefening het ek 'n hele panoptik bymekaargemaak van geleenthede dat ek ten minste staan, selfs val! 'Ek het geen sondes nie! Gaan na die ** ste. "Die mal priester maak sy mond oop en maak toe, maar weier om te trou. Die kliënt het toe sy elmboë gebyt, want daar was 'n sein! Waarom het u 'n gek geword? So 'n sondelose meisie? Uit die familie uit 'n Russiese gelowige! Hulle gaan gereeld kerk toe! Maar bekentenis, blykbaar het hulle nie eers formeel bygewoon nie. Maar hoekom? Hulle het nie gesondig nie! '
'Wat Ortodokse vroue het, watter mans het 'n algemene gebrek - hulle beskou almal behalwe hulself as sondaars, omdat hulle self' kerk toe gaan ',' bid 'en' bekeer ',' vra God om vergifnis '(wat opvallend is, nie vir die mense aan wie hulle skuldig is, is mense "nie waardig daarvoor nie.") Daarom is hulle beter en beter as ander, en ander sondig eenvoudig, daarom sleg. So 'n ontwerp. Alhoewel dit in die oorspronklike vorm andersom moet wees, moet die kerk 'n gemeenskap wees van berouvolle sondaars, en die res hulle moet nie veroordeel nie. Maar waar is dit, in werklikheid is die teendeel waar, en hulle veroordeel so iets, "resessie en onverdraagsaamheid is baie minder gereeld by 'n gewone persoon."
'Wat is die voordele van die besoek aan die tempel? My siel word rustiger.'
"Einde Oktober het ek na Israel gevlieg. Onder die ander was daar sewe Ortodokse pelgrims op die vliegtuig. Sulke tantes van onseker ouderdom, met salige glimlagte op hul gesigte. Hulle sal na heilige plekke vlieg! Sodra die vliegtuig hoogte bereik het, neem hierdie pelgrims een vir een ( jammer vir die intieme besonderhede) in die toilet ingetrek. Alles sou goed gewees het as almal 20 minute lank nie daar was nie. Die vliegtuig het vier uur gevlieg. En al hierdie vier uur in die gang was daar 'n draai na die toilet. Maak nie saak hoe volhardend jy is nie, maar daarvoor die tyd sal jou druk. 'Die tou staan ​​en gee nie om nie, met 'n vriendelike glimlag hulle klim 20 minute in 'n hut en dan gaan hulle weer glimlaggend aan. Die mense is kwaad, huilend en lyk asof hulle nie bewus is nie. 'n Redelike vraag het ontstaan: wat kan soveel tyd gedoen word, en selfs elkeen? En dit is baie eenvoudig - hulle moet na die heilige land gaan , jy weet, skoon om te trap. Daarom het hulle daar klere aangetrek en op een of ander manier gewas. Omdat die hele hut in die water was. Die belangrikste ding is skoon, en op die trommel, is daar nog 140 mense wat gekreukel is vanweë hul "goedheid."
"Volgens my mening het gelowiges 'bruide' (met hierdie term bedoel ek 'n ongetroude meisie, skoon in alle opsigte), het twee probleme.
1) Gebrek aan kritiese denke. Ek het 'n paar meisies wat vertroud is met die pet, wat absoluut al die posules van die kerk en die woorde van enige priesters as die uiteindelike waarheid aanvaar. Hulle het nie eens 'n skaduwee van twyfel as die priester vir hulle sê: "In die wêreld sal julle ongelukkig wees nie, gaan na die klooster!" En die meisie, wat die man wat sy van hou, beoordeel op haar talente en loopbaanvooruitsigte, gooi alles en stamp in die klooster. En daar beweer 'n abt wat dikwels die tiran en tiran is.
En ten minste een keer het sulke meisies gedink: 'Wat as die priester verkeerd gaan?'. Nee, hulle glo onvoorwaardelik. Die resultaat is dikwels 'n verwoeste lewe.
2) Eensaamheid. Daar is weer voorbeelde voor my oë. Die dogters van die priester, al hul kinderjare, soos kerse het in die kerk gestaan, gevas, gebid. Pa het alles gevolg. Groot geword, ingeskryf by die naaste gewone middelmatige pedagogiese universiteit. Hulle het 'n woonstel gehuur, want in die koshuis - skending. Vir al die tyd van studie - nie 'n enkele ou nie, nie 'n enkele datum nie. Elke jaar word hulle. hoe om dit te sê, alles is dig, of iets. Daar word met vrees na mans gekyk en ander onbeskryflike emosies. Die een is nou 26, die ander is 23. Op die persoonlike front, soos voorheen, is alles doof. Nadat hulle gestudeer het, het hulle na die voorstede teruggekeer, in die plaaslike biblioteek gewerk, by pa en ma gaan woon.
Jammer vir hulle. Dit lyk soos normale meisies, mooi. Ek wens hulle was gelukkig. Maar iets glo nie daarin nie. "
'As 'n kind in die geloof vanaf geboorte groot word onder gelowiges, maar nie fanatieke, kalm ouers nie, dan word hy self dieselfde. Vir hom is geloof net so natuurlik en onsigbaar as asemhaling.
Maar as hulle in volwassenheid "getref" word, is die klap blykbaar so sterk dat hulle soos mal loop. In elk geval, diegene wat nie voorgee nie. '
"Vroue is vroue. Altyd. Vroue verander altyd ideologie aan hul behoeftes, wat altyd dieselfde is. En Ortodoksie bied ruim geleentheid vir so 'n modifikasie. Daar is dus niks verbasend in die geskrewe nie.
Maar persoonlik sien ek niks sleg hieraan nie. Надо просто помнить, что для женщины всегда будут важнее ее внутренние потребности, по сравнению с которыми проигрывает все вокруг - религии, идеологии, этика, принципы, справедливость, нормы и так далее. Женщина с легкостью переступит через все, и это правильно."
В утешение для женщин-читательниц замечу, что у верующих парней есть свои специфические заморочки)) Вера у них, конечно, самая правильная, сознательная, и описанного чаще всего нет. Есть другое. Die oorgrote meerderheid van hulle word swak-gewillig, onverantwoordelik, vreeslik onmanlik sissies, amper vroulik. Met plesier sal hulle alle verantwoordelikheid op die vrou hang. Hou daarvan om gehoorsaam te wees, haat om besluite te neem. Uiterlik lyk soos spinlose vodde. U kan op enige Ortodokse forums lees - gelowige meisies huil net soos 'n wolf dat daar niemand is om te trou nie))) Ek weet egter nie hoeveel dit hulle sal troos nie. (uit kategoriese vereistes uit kommentaar gelewer
Hy of sy glo in God. Dit lyk heeltemal onskuldig en selfs andersom 'n baie edele verslawing. Dit is net wat om te doen as een van julle soos 'n volledige ateïs optree. Wat u ook al sê, dit veroorsaak 'n meningsbotsing en die totale teenoorgestelde van belange. Die verhouding tussen seuns en meisies, gelowiges en ongelowiges, is 'n baie interessante ding. Hier sal dit gepas wees om te sê dat die gevoelens van hierdie egpaar en God self na sterkte kyk. Hoe is dit dus moontlik om misverstand te vermy en u verhouding te onderhou as so 'n probleem tussen u ontstaan.
Fotogallery: verhoudings tussen seuns en meisies, gelowiges en ongelowiges
Dus, die tema van ons artikel vandag is "Verhoudinge tussen seuns en meisies, gelowiges en ongelowiges". Ons sal probeer om die hoekstene van sulke liefde te ondersoek en te begryp: is dit moontlik, of is die verskil in godsdienstige sienings moontlik dat so 'n paartjie misluk?
Daar is slegs twee eenvoudige maniere om hierdie probleem op te los. Die eerste een is dat dit net nie jou persoon is nie, en dat jy nie sy godsdienstige, sogenaamde 'nonsens' kan verdra nie. Dit sal jou pynig en jou na die onderkant toe trek, en jy sal nooit verward wees om God in jou hart te laat staan ​​nie, selfs nie ter wille van 'n geliefde nie. Jy het net pynlik met hom geskei. In die tweede geval, moet u net 'n verdomp gee oor die wette wat deur iemand geskryf is en dat u normaalweg by u geliefde moet woon (mits alles anders u natuurlik pas). Daar is ook 'n derde opsie, maar dit is die onnadenkendste en meestal prakties ondoeltreffend. Die kern daarvan lê in die feit dat u eenvoudig nie u toekomstige toekoms kan bekyk nie, maar bloot met die stroom kan gaan wat alles op sy plek laat. Maar soos u weet, kan dit eindig, nog 'n meningsverskil en u dus absoluut onherroeplik van mekaar skei. Oor die algemeen bederf al hierdie godsdienstige konvensies net die verhouding. En om dit as 'n dwingende probleem te stel, is dit glad nie die moeite werd nie. In beginsel, as u kyk, is dit glad nie 'n probleem nie. In werklikheid is daar geen verdorwenheid in die feit dat een van u 'n gelowige is nie. Hier is alles selfs die teenoorgestelde, want iemand wat in God glo, sal homself nooit toelaat om geestelike pyn en lyding aan te doen nie. Dit is in die reël lojale en toegewyde mense wat die skoonheid in alles in elke kissie en gras sien, 'n hele hoofstuk uit die menslike lewe is vir hulle oop. Die liefde van sulke ouens of meisies kan vergelyk word met die grootste gawe van God wat iemand kan ontvang. Daarom moet u nie bang wees dat een van u op u gemak nie 'n goedkoop liefdesroman lees nie, maar 'n boek met al die boeke van die Bybel. Onthou dat gelowiges nie vir hulself leef nie, maar vir God en hul geliefdes. Stem saam, gaan dit regtig vir jou onaangenaam wees, as hulle vir jou bid en vra vir pure geluk net vir jou siel. Natuurlik sê ek nie dat alles goed sal verloop nie. Probleme sal beslis opduik. Eerstens het gelowiges dikwels 'n negatiewe houding teenoor seks voor die huwelik, of verkies hulle byvoorbeeld 'n rustige en rustige leefstyl. Wat prakties nie onderhewig is aan die kanonne van moderne begrip oor die res van die huidige generasie nie. Maak nie saak wie dit sê nie, maar die verhouding tussen seuns en meisies, gelowiges en ongelowiges is 'n normale en heel moontlike ding.
As u ware gevoelens vir mekaar voel, sal dit geskik wees vir een van u om in die gedrang te kom, en dit is die beste om dit te doen aan iemand wat nie voorheen in God geglo het nie. Probeer die betekenis van geloof vir u sielsgenoot verstaan ​​en besef, en bestudeer die Woord van God onmiddellik saam met hom. En hier sal u dadelik kan opmerk hoe naby u nie net fisies nie, maar ook geestelik raak. Vergeet eerstens die opinies van ander. U kan immers nie 'n verhouding met hulle bou nie. Waarom het u selfs 'n obsessiewe mening van die meerderheid nodig? Luister wat jy doen