Die opgrawe van Neruda se lyk is ‘n afskuwelike vergestalting (?) van die paranoïese, selfverorberende verbruikerskultuur waarin ons lewe. “Kunstenaars kan hulle kinderlikheid behou, hulle ontroering wat hulle gereed maak vir ontvoering uit hulle self”, skryf Cloete in Die ander een is ek (Pooka, 2013), ŉ boeiende prosawerk oor die digkuns, menswees en die kunste in die breë, waarvan etlike sleutelgedagtes in Karnaval en Lent tot poësie omgeskoei word. ŉ Ander treffende vers wat die kindertyd oproep, is die sintuiglike “Kaalgat” (127), waar ŉ bejaarde spreker sy krukke voor die ruit ophang, sy hande uitsteek na die “nat hemel” en onthou hoe hy as kind kaal uitgeloop het in die “nat sagte wind”. Hou in gedagte dat Jerusalem voor die Babiloniese ballingskap in die 6de eeu v.C. laas die status as die onafhanklike hoofstad van Israel gehad het. En die hele vergadering wat uit die gevangenskap teruggekom het, het hutte gemaak en in die hutte gewoon; want van die dae van J sua af, die seun van Nun, tot op daardie dag het die kinders van Israel nie so gedoen nie; en daar was baie groot blydskap. [ (Nehemiah 8:19) En hy het dag vir dag, van die eerste dag af tot die laaste dag toe, voorgelees uit die wetboek van God; en hulle het sewe dae lank fees gehou en op die agtste dag 'n feestyd volgens verordening. ]