Gevoeligheid vir infeksies / vatbaarheid vir infeksies - Simptome - 2022
Altyd siek: vatbaarheid vir infeksies
Besmettingsvermoë kom gewoonlik voor as infeksies met kouagtige of griepagtige simptome soos hoes, loopneus of seer keel meer as vier keer (of 12 keer by kinders) per jaar voorkom. Dit is egter slegs in seldsame gevalle 'n 'regte' immuungebrek soos as u 'n teenliggaamtekort of MIV-siekte het.
In plaas daarvan word die kwesbaarheid dikwels veroorsaak deur 'n tekort aan vitamiene en minerale, omgewingsbesoedeling, allergieë, onverdraagsaamheid of spanning. Daarbenewens is verskillende siektes soos diabetes of 'n skildklierfunksie moontlik, wat lei tot 'n verswakking van die liggaam se verweer en dat patogene makliker in die liggaam beland. Gevolglik, as simptome gereeld voorkom of langer as twee weke duur, moet 'n dokter altyd geraadpleeg word om ernstige siektes uit te sluit of, indien nodig, vroeg te behandel.
As dit buite koud en nat is, ontwikkel 'n griepagtige infeksie met tipiese simptome soos loopneus, hoes, hees of seer keel. Maar soms verdwyn die koue nie soos gewoonlik na 'n paar dae nie, maar daar is 'n permanente loopneus, ledemaat en hoofpyn, seer keel, moegheid en 'n gevoel van algemene swakheid. In hierdie geval is daar egter ernstige waarskuwingseine van die liggaam wat aandui dat daar iets fout is met die immuunstelsel en dat daar 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies is.
Volwassenes is egter net vatbaar vir infeksies as hulle meer gereeld as een keer per jaar deur inflammatoriese siektes geraak word, en dit word gemanifesteer deur simptome soortgelyk aan verkoue of griep, soos koors, keelpoot en hoofpyn, of hoes en duur ongeveer een tot twee weke. In baie gevalle voel diegene wat geraak word ook ongemaklik en word dit al hoe meer verswak, en dit kan ook veranderings soos ontlasting insluit Diarree of 'n verhoogde vaginale afskeiding by vroue. As daar 'n 'regte' immuungebrek is (byvoorbeeld as gevolg van VIGS, leukemie of 'n aangebore of verworwe teenliggaampertekort), kan die genoemde simptome ook baie uitgespreek word, byvoorbeeld as koors kan lei tot lewensgevaarlike hoë temperature met moontlike ernstige gevolge.
Oor die algemeen word die asemhalingskanaal meestal aangetas, met 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies, wat byvoorbeeld kan lei tot 'n laterale strandangina, ontsteking van die farinks (faringitis) of ontsteking van die sinusse (sinusitis). Dit is egter moontlik b.v. ook 'n herhalende konjunktivitis of otitis media of 'n infeksie van die mangels (mangelontsteking). As hier laat behandel word, of selfs glad nie, kan 'n ligte infeksie vinnig ontwikkel tot brongitis en in 'n noodgeval tot longontsteking.
Oorsake van konstante infeksies Dikwels word die vatbaarheid vir infeksie outomaties gelykgestel aan 'n immuungebrek, aangesien konstante verkoue-simptome soos hoes, seer keel en 'n konstante loopneus vinnig die indruk van 'n verswakte verdediging gee. By die diagnose van die bloed is daar egter nie 'n tekort aan teenliggaampies of witbloedselle nie; in plaas daarvan is daar dikwels 'n verhoogde immuunaktiwiteit, wat byvoorbeeld deur hooikoors, allergiese asma of neurodermatitis veroorsaak kan word.
Daarbenewens is daar 'n aantal ander oorsake vir 'n funksionele versteuring van die immuunstelsel. Benewens spanning, sluit dit b.v. Medisyne soos anti-inflammatoriese middels (anti-inflammatoriese middels), kortisoon, sekere kankermedisyne of antibiotika, wat enersyds 'n selbeskadigende (sitotoksiese) effek het, en andersyds die dermflora verswak of vernietig, wat normaalweg as 'n "natuurlike beskermende skild" teen patogene dien.
Hierdie verswakking van die beskermingsfunksie word ook dikwels veroorsaak deur voedingsfoute, waarvan sommige in die kinderjare manifesteer (te veel suiker, vet, ens.) En sodoende die dermimmuunstelsel beskadig. Ander moontlike oorsake is stimulante soos alkohol en nikotien of 'n verhoogde blootstelling aan besoedeling soos houtbewaarmiddels of plaagdoders (plaagdoders), polichloor-bifeniel (PCB) of sogenaamde "weekmakers", wat muurverf, vernis, kleefmiddels, skoonheidsmiddels insluit. en vloerbedekkings kan gevind word.
Ouderdom speel ook 'n groot rol in 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies, omdat kinders meestal gereeld in die vroeë jare van hul lewe met infeksies moet rekening hou. Dieselfde geld vir ouer mense, wie se immuunstelsel geneig is om met die ouderdom te verswak. Een rede hiervoor is die geleidelike afname in bloedstamselle, wat veral die selle beïnvloed wat nodig is om die verdediging teen patogene te behou.
Benewens die "werklike immuungebreke" soos VIGS, leukemie of 'n aangebore of verworwe tekort aan teenliggaampies kan sommige ander siektes bevraagteken wat verband hou met 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksie. Dit sluit byvoorbeeld skildklierdisfunksie en die sogenaamde "diabetes mellitus" in, waarin immuunselle in baie gevalle nie meer "sterk" genoeg is om indringerpatogene te beveg nie. Die spesifieke simptome van diabetes hang egter van die stadium van die siekte af, maar tipies is ook erge dors, moegheid, lus vir lekkers, visuele versteurings, gereelde urinering en jeukerige uitslag.
Selfs met die sogenaamde "lewersirrose" ontwikkel die vatbaarheid vir infeksies gewoonlik. Die term verwys gewoonlik na die eindfase van chroniese lewersiektes, wat gekenmerk word deur strukturele veranderinge in die orgaan ("krimp lewer"). Sirrose van die lewer kan baie oorsake hê, maar in meer as die helfte van die gevalle is alkoholmisbruik die aanleiding tot alkoholverwante vetterige lewer. Daarbenewens het 'n nie-alkoholverwante vetterige lewer, bv. lei tot sirrose van die lewer as gevolg van oormatige vetsug of vetsug of diabetes mellitus, en die sneller is dikwels chroniese virale hepatitis (gewoonlik hepatitis C). Minder dikwels kan oorerflike metaboliese siektes lei tot die vernietiging van die weefsel en vaskulêre struktuur van die lewer. Dit sluit in die koperherwinningsversteuring Wilson se siekte, wat lei tot 'n verhoogde ophoping van koper in die liggaam. As hier nie 'n toepaslike behandeling gegee word nie, kan massiewe skade soos lewerversaking, nierprobleme of sielkundige veranderinge (depressie, psigose, ens.) Voorkom.
Die sogenaamde "ysterbergingsiekte" (hemochromatose) kan in seldsame gevalle lei tot sirrose van die lewer en dus tot 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies. Hierdie, meestal genetiese, siekte word gekenmerk deur 'n verhoogde opname van yster in die boonste dunderm, wat met verloop van tyd skade aan verskillende organe veroorsaak, bv. Lewer, pankreas, hart, milt of skildklier. Die patologiese toestand van die lewer kan ook veroorsaak word deur die outosomale resessiewe oorgeërfde metaboliese siekte sistiese fibrose.
Afhangend van die oorsaak, kan die simptome van die krimp lewer verskil, afhangende van die oorsaak, en ongeveer 'n kwart van diegene wat aangetas is, toon geen simptome nie (latente sirrose van die lewer). In die ander gevalle is daar aan die begin van die siekte dikwels meer algemene simptome soos moegheid, moegheid, verlies van eetlus en naarheid. Daarbenewens is daar kenmerkende veranderinge in die vel ("lewerveltekens") soos geel oë en vel (geelsug), gesigare of vaskulêre spinnekoppe op die bolyf of nek, jeukerige vel, sowel as opvallende blink en rooi lippe ("laklippe") en geskeurde mondhoeke. Daarbenewens is ander simptome soos lewerpyn, koors, kneusplekke of water in die bene (edeem) moontlik, sowel as hormonale afwykings in die vorm van onreëlmatige of gemis menstruasieperiodes of testikulêre inkrimping en sterkte probleme.
As die siekte baie gevorderd is, kom daar dikwels komplikasies soos ascites, spatare van die slukderm (slukdermvarices) of lewerselkanker voor, wat kan lei tot ander spesifieke klagtes.
MIV-infeksie / VIGS
'N Verdere moontlike oorsaak van vatbaarheid vir infeksie is MIV-infeksie, wat na etlike jare in die immuungebreksiekte VIGS (Verworwe Immuno Deficiency Syndrome) kan ontwikkel. Die menslike immuungebrekvirus (MI) word hoofsaaklik deur onbeskermde seksuele omgang oorgedra, maar moontlike roetes is ook besmette bloedvoorrade, mediese toerusting wat nie ontsmet is nie, of die gebruik van besmette spuite in die geval van dwelmverslawing. As 'n infeksie voorkom, word die betrokke persoon gewoonlik "MIV-positief" genoem, hoewel dit maande kan duur om die eerste tekens van 'n akute MIV-siekte te kry.
As die behandeling nie behandel word nie, gaan die infeksie gewoonlik oor van infeksie tot die begin van VIGS in vier fases, waarin verskillende simptome kan voorkom. Hoe lank die individuele fases duur, kan heeltemal van geval tot geval verskil. Gewoonlik verskyn griepagtige simptome soos koors, seer keel, hoofpyn, moegheid, jeukerige uitslag en swelling van die limfknope drie tot ses weke na infeksie. Aangesien die simptome egter dikwels net swak is en relatief vinnig verdwyn, merk baie mense hulle nie op nie, of interpreteer hulle verkeerdelik as 'n onskadelike verkoue- of spysverteringstelselgriep. In plaas daarvan begin die immuunstelsel van die liggaam egter reeds in hierdie fase teen die MI-virusse bestry en vorm dit sekere teenliggaampies vir hierdie doel, wat ongeveer drie maande na infeksie opgespoor kan word.
Hierdie akute episode word gevolg deur die sogenaamde "latency fase" waartydens die meeste van diegene wat geraak word geen simptome het nie en gesond voel. Hierdie fase duur gemiddeld tien jaar waartydens die virus voortgaan om te vermeerder en die aantal immuunselle in die bloed (T helper selle) voortdurend afneem. Gevolglik word die immuunstelsel toenemend beskadig en bestaan ​​daar 'n besondere hoë risiko vir infeksie. Dit word gevolg deur 'n derde fase van MIV-infeksie by die meeste besmette mense, omdat die liggaam se eie verdediging so erg beperk word deur die werking van die virus dat die betrokke persoon 'n verhoogde vatbaarheid het vir infeksies met bakterieë, virusse of swamme en vir sekere siektes, maar hulle is nie lewensgevaarlik nie. Ook hier kan die simptome baie verskil van pasiënt tot pasiënt, insluitend herhaalde episodes van koors, sonder enige duidelike rede, aanhoudende diarree en swam infeksies in die mond, keel en vroulike geslagsorgane.
Hierdie fase kan ook jare duur en verander gewoonlik na die sogenaamde "volskerm-VIGS". In hierdie laaste fase van MIV-infeksie is die immuunstelsel so beskadig dat dit nie meer werk nie. Tipies lei dit nou tot siektes wat nie met 'n gesonde immuunstelsel kan voorkom nie ('opportunistiese infeksies'), soos Longontsteking van die Pneumocystis carinii-parasiet, herhaalde Salmonella-infeksies, tuberkulose, hepatitis of ontsteking van die brein van toksoplasmas (toksoplasmose). Daar is ook 'n aantal ander moontlike kwaadaardighede wat in hierdie terminale stadium van MIV-infeksie kan voorkom, soos kwaadaardige gewasse van die limfoïede weefsel (limfoom) of servikale kanker.
Gevolglik is vroeë diagnose van MIV of vigs uiters belangrik. Aangesien die sukses van die behandeling grootliks afhang van die tydstip waarop dit begin, moet 'n MIV-toets onmiddellik uitgevoer word as daar vermoed word dat 'n infeksie voorkom. Want hoewel MIV-infeksie en VIGS tot dusver nog nie geneesbaar was nie, is dit nou moontlik om die verspreiding van die virus te voorkom en die aanvang van VIGS te vertraag, wat die lewensgehalte van diegene wat geraak word, aansienlik kan verbeter.
Infeksiwiteit by kinders
Daar word beweer dat volwassenes vatbaar is vir infeksies met meer as vier inflammatoriese siektes per jaar, maar 'n ander reël geld vir babas en kinders. Die agtergrond hiervan is die ontwikkeling van die spesifieke verdedigingstelsel, wat ongeveer drie maande na die geboorte begin en eers in volwassenheid volledig voltooi is. Gevolglik moet kinders, om hul spesifieke verdediging op te bou, eerstens infeksies ondergaan waarteen die volwassenes reeds immuun is, en elke siekte of inenting verhoog hul eie sogenaamde "immunologiese geheue". Verantwoordelik hiervoor is die "geheuesselle" (ook genoem "geheueselle"), wat selle is van die immuunstelsel wat gevorm word wanneer 'n voorheen gesonde organisme vir die eerste keer deur 'n patogeen besmet word ("primêre infeksie").
As daar hernieude kontak met hierdie patogeen is, word hierdie geheuesselle geaktiveer, wat verhoed dat 'n hernude infeksie as die immuunstelsel ongeskonde is. Gevolglik is die immunologiese geheue ook verantwoordelik vir die feit dat inentings vir baie jare effektief bly, maar ook vir die feit dat allergieë deur die lewe kan voortduur.
Aangesien die immuunstelsel voortdurend in die kinderjare opgelei word, is dit natuurlik en normaal dat siektes gereeld in hierdie lewensfase voorkom, waardeur kinders tot die ouderdom van vier jaar gereeld deur respiratoriese infeksies aangetas word. Gevolglik word tot tien asemhalingsweginfeksies per jaar steeds as "normaal" beskou. Die hoër risiko van infeksie in die kleuterskool of kleuterskool kan tot voorskool, selfs tot 12 siektes lei, sonder enige rede tot kommer; skoolkinders het tot 8 infeksies per jaar.
As simptome soos seer keel, loopneus, brongitis of ander tekens van verkoue meer gereeld voorkom, of as hulle 'n buitengewone lang tyd aanhou, word gesê dat kinders vatbaar is vir infeksies, wat altyd deur 'n pediater uitgeklaar en behandel moet word.
Gevoeligheid vir infeksie skildklier
'N Verhoogde vatbaarheid vir infeksie word dikwels veroorsaak deur 'n onderaktiewe skildklier, wat gekenmerk word deur 'n onvoldoende toevoer van die organisme met skildklierhormone. So 'n tekort kan aangebore wees of in die loop van die lewe verkry word, en die onderaktiewe funksie kan slegs swak of baie uitgesproke wees (latente of duidelike hipotireose). Gevolglik kan die simptome van 'n onderaktiewe skildklier baie verskil, maar benewens die vatbaarheid vir infeksies, is chroniese moegheid, 'n gebrek aan ry, swak konsentrasie en visuele veranderinge soos strooihaar, koel, droë, liggeel vel, bros naels of 'n beduidende gewigstoename. Daar is ook tekens soos 'n verlies van eetlus, trae polsslag, siklusstoornisse, hardlywigheid of verhoogde koorsgevoeligheid.
Die oorsake van 'n onderaktiewe skildklier is ook uiteenlopend. In die geval van aangebore hipotireose, byvoorbeeld, kan die hormoonklier nie behoorlik opgelei word nie, of selfs heeltemal ontbreek, of daar kan 'n genetiese disfunksie van jodium wees. In die meeste gevalle word 'n onderaktiewe funksie in die loop van die lewe verkry, en die algemeenste oorsaak is ontsteking van die tiroïedklier ( Skildklieritis), wat hoofsaaklik voorkom as gevolg van wat bekend staan ​​as "Hashimoto's thyroiditis". Dit is een van die algemeenste outo-immuun siektes by mense, wat veral vroue ouer as 40 jaar beïnvloed, en waarvan die presiese oorsake nog nie uitgeklaar is nie.
Dit is egter kenmerkend dat die liggaam sy eie skildklier verkeerdelik as vreemde weefsel beskou en dus teenliggaampies daarteen begin produseer. As gevolg hiervan is daar 'n chroniese ontsteking, wat die tiroïedweefsel vernietig, wat weer geleidelik tot 'n onderaktiewe skildklier lei.
Daarbenewens kan 'n verworwe onderfunksie ook ander oorsake hê wat lei tot die verlies of vernietiging van funksionele skildklierweefsel. Byvoorbeeld, maatreëls om hipertireose soos bestraling van die tiroïed, medikasie (skildkliermedisyne) of radiojodieterapie te behandel, kan oorweeg word, wat kan lei tot 'n onderaktiewe funksie. Daarbenewens kan dit ook gebeur dat die funksie van die skildklier self nie versteur word nie, maar dat die subfunksie b.v. veroorsaak deur hipofise-afwykings (sekondêre hipotireose). Die hipotalamus kan ook aangetas word (tersiêre hipotireose) omdat die sogenaamde tyrotropien-vrygestelde hormone (TRH) nie meer voldoende gevorm word nie.
Konstante infeksies as gevolg van stres
Akute sowel as chroniese sielkundige en fisieke spanning kan die funksies van die immuunverdediging beïnvloed en sodoende lei tot 'n vatbaarheid vir infeksies. Dit is onder andere te wyte aan die feit dat die liggaam die hormone kortisol en adrenalien tydens emosionele en geestelike spanning vrylaat, waarna die hart vinniger en met groter druk pomp om prestasie en energie te verseker. In 'n sekere mate is dit dus 'n heeltemal natuurlike en normale proses. As daar egter 'n permanente las is en dus 'n konstante vrystelling van hierdie sogenaamde "streshormone", kan chroniese hipertensie ontwikkel, wat weer arteriële verkalking en dus selfs 'n hartaanval in 'n noodgeval kan veroorsaak. Boonop belemmer te hoë kortisol die immuunstelsel. Aan die een kant is dit positief om die liggaam teen inflammatoriese reaksies te beskerm, maar aan die ander kant kan dit ook lei tot 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies, wat dikwels vererger word deur 'n gebrek aan sportaktiwiteite of stresverwante slaapstoornisse.
Gevolglik is dit uiters belangrik vir geestelike en fisieke gesondheid om te verseker dat daar 'n gepaste balans tussen ontspanning en ontspanning is en om negatiewe stres so goed as moontlik te verminder of om te leer hoe om dit op 'n gesonde manier te hanteer. Daar is 'n aantal effektiewe metodes en tegnieke om spanning te verminder, soos joga, outogene oefening of asemhalingsoefeninge. As die spanning nie op hierdie manier hanteer kan word nie, is toepaslike lewensberading of psigoterapie ook in sommige gevalle geskik, waar dieper konflikte en probleme aangepak en opgelos kan word.
Gevoeligheid vir infeksiebehandeling
As u 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies behandel, is dit veral belangrik om 'n optimale en voedingsryke dieet te hê, waardeur ernstige tekorttoestande soms 'n doelgerigte inname van lewensbelangrike stowwe benodig, of in sommige gevalle 'n infusie aan die begin. As 'n allergie moontlik is vir die "wanfunksie" van die immuunstelsel, moet dit eerstens b.v. kan geïdentifiseer word met 'n veltoets op die onderarm of op die rug (priktoets) om sodoende die allergene wat moontlik sneller, moontlik te vermy (vermy allergene).
Daarbenewens kom 'n verskeidenheid allergie-medisyne (bv. Antihistamiene, kortisoon) ter sprake, maar hulle kan slegs die simptome beveg en kan ook newe-effekte hê soos moegheid, gesigstoornisse en naarheid (met antihistamiene) of hoë bloeddruk, beenverlies en gewigstoename (kortisoon). ) in staat wees om te lei. Die sogenaamde "hiposensitisering", daarenteen, word as oorsaaksterapie gebruik, waarin die allergie-pasiënt die ooreenstemmende allergeen in agtereenvolgende toenemende dosisse voorsien, om op hierdie manier daaraan gewoond te raak. Selfs in die geval van moontlike geneesmiddelintoleransie of verhoogde blootstelling aan besoedelstowwe, is dit belangrik om eers die spesifieke oorsaak te identifiseer om in die toekoms skadelike invloede te vermy en om saam met die behandelende dokter nuwe of alternatiewe behandelingsopsies te ontwikkel.
As die vatbaarheid vir infeksie deur 'n siekte veroorsaak word, moet die fokus eers op die behandeling daarvan wees. Gevolglik word terapie vir hipotireose uitgevoer, byvoorbeeld, met middels wat die ontbrekende skildklierhormone tiroksien (T4) en triiodothyronine (T3) vervang. Ten einde die tekort te vergoed en sodoende die simptome te verlig of te bestry, moet die tablette in die meeste gevalle lewenslank geneem word. As daar ook 'n jodiumtekort is, word dit vergoed deur addisionele jodium. Voorbereidings word toegedien met sinteties vervaardigde tiroksien, wat ooreenstem met die natuurlike tiroïedhormoon T4, terwyl die hormoon T3 in die liggaam self vanaf die T4 tot die verlangde mate geproduseer word.
As dit aangebore hipotireose is, moet die ontbrekende hormone so gou as moontlik begin om ontwikkelingsversteurings of gevolglike skade by die kind te vermy. Gevolglik word elke pasgebore baba gereeld in hierdie land ondersoek vir hipotireose vir vroeë diagnose in die eerste paar dae van die lewe (pasgebore sifting).
As daar 'n afwyking is, kan terapie dadelik begin word en kan daar verseker word dat die kinders wat geraak word, fisies en geestelik soos normaal kan ontwikkel. Alhoewel 'n jodiumtekort slegs selde verantwoordelik is vir die onderfunksie, is dit tog raadsaam om altyd voldoende jodiumtoevoer te verseker. Seevisse soos vlegsel, sei of kabeljou is veral geskik hiervoor, aangesien dit baie jodium bevat en dus twee of drie keer per week op die spyskaart moet wees, veral vir mense met 'n groter behoefte aan jodium (swanger vroue, borsvoedende vroue). As u slegs selde of nooit vis eet nie en andersins 'n dieet met 'n lae sout eet, kan u, indien nodig, ook jodiumaanvullings neem om te verseker dat die spoorelement voldoende is. Die individuele dosis en die duur van die inname moet altyd vooraf met 'n dokter bespreek word.
Naturopatie vir vatbaarheid vir infeksies
As 'n ernstige siekte uitgesluit kan word as die oorsaak van die verhoogde vatbaarheid vir infeksie, bied naturopatie ook 'n verskeidenheid behandelingsopsies wat parallel of gedeeltelik as alternatief vir konvensionele terapeutiese maatreëls gebruik kan word. In elk geval moet 'n konsultasie met 'n naturopaat of 'n naturopatiese dokter egter altyd vooraf plaasvind ten einde die beste te benut en gesondheidsrisiko's te vermy.
In baie gevalle, byvoorbeeld, staan ​​bekend as 'outoloë bloedterapie' nuttig, waarin bloed eers uit die liggaam getrek word en dan weer ingespuit word na verskillende vorme van behandeling. 'N Darmrehabilitasie of Ontgifting maak sin om die immuunstelsel te versterk en sodoende groter weerstand teen patogene te bied. In die eerste stap is die derm b.v. bevry van enige skadelike ballas met behulp van 'n klysma, wat gewoonlik in die vorm van 'n kuur uitgevoer word vir ongeveer twee tot vier weke.
Dit word gevolg deur die "skoonmaak" van die ingewande, hoewel daar talle opsies hiervoor is, wat individueel met 'n naturopaat gekies moet word, afhangende van die persoon se aanvanklike situasie en die simptome. Voorbeelde hiervan is die toediening van melksuurproduserende kieme soos laktobacilli en bifidobacteria of die inname van psyllium-skille waardeur gifstowwe gebind word en die liggaam ondersteun kan word in wedergeboorte.
Daarbenewens kan die vatbaarheid vir infeksies dikwels aansienlik verminder word deur die hoë dosis gebruik van ontbrekende lewensbelangrike stowwe (ortomolekulêre medisyne). 'N Versterking van hierdie effek word ook dikwels bewerkstellig deur die gebruik van ander individueel aangepaste alternatiewe mediese behandelingsmetodes. Hier word homeopatie en akupunktuur in aanmerking geneem, maar ook verskillende medisinale plante soos vlierbes en peperwortel, wat kan bydra tot die versterking van die verdediging teen infeksies. Om akute simptome te verlig, is daar ook verskillende huismiddels vir hoes, soos Kwark-omhulsels, hooibloemsakke of 'n strelende vol bad met eucalyptus of spar naalde. Ander tuisremiddels teen verkoue kan ook help om die druppende neus in akute gevalle te streel en sodoende groter welstand en vrye asemhaling te verseker. (Geen)
Craig R. Pringle: Grippal Infection, MSD Manual, (verkry 25 September 2019), MSD
Michael Herzog, Eva Lang, Jürgen Sengebusch: Differensiële diagnose vir naturopate, Haug Verlag, 1ste druk, 2010
Siegfried Hoc: Psychoneuroimmunology: Stres verhoog die vatbaarheid vir infeksies, PP 2, uitgawe van Februarie 2003, bladsy 83
Duitse vereniging vir pediatriese en adolessente medisyne e. V. (DGKJ): My kind het heeltyd infeksies, (verkry 25 September 2019), DGKJ