Tipies van die Suid-Afrikaanse Bybelwetenskap van die afgelope amper veertig jaar is teoretiese besinning. Soms was dit dalk te erg, maar dit was ’n noodsaaklike en selfs logiese stap in ons wetenskaplike nadenke oor Bybelverstaan. Vanweë hierdie voortdurende besinning oor metode asook die baie gepraat en geskryf daaroor het ons tot ’n groter klaarheid oor teks en konteks gegroei. En die woorde ‘sinkronie’ en ‘diakronie’ is die merkers wat die roete op hierdie padkaart aandui.
Eben Scheffler het weer op die koningskritiek in Deuteronomium 17:14-20 gefokus en op die interafhanklikheid van sinkronie en diakronie gewys. Belangrik is sy punt dat alle historiese ondersoek op uitstekende eksegese gebaseer moet wees. Jaco Gericke het oor die werklikheid buite die Pentateugteks gepraat. Anders gestel: Verwys die Pentateug na werklikhede buite die teks of bestaan en leef die groot historiese gebeure (soos die uittog) slegs binne-in die verhaal-werklikheid?
Daar is ook twee baie belangrike hoofstukke van Eckart Otto. Vir die eerste keer is sy skerp insigte oor die ontstaan, inhoud en teologie van die Pentateug in Engels beskikbaar. Vir Otto is die Pentateugkritiek belangrik want daardeur hoor ons weer die stemme in die Pentateug asook die Ou Testament. In die verstaan van die Pentateug gaan dit nie soseer oor diakronie of sinkronie nie, maar oor die merkers wat die finale redakteurs self binne-in die teks vir ons gelos het. Dít is wat ons moet kan raaksien sodat ons die Pentateugstemme kan raakhoor.
Die inhoudsopgawe (hieronder) gee ’n goeie beeld van die uiteenlopende temas, maar lees ’n mens egter die onderskeie hoofstukke blyk ’n paar tipiese Pro Pent-kenmerke: die Pentateugkritiek van die afgelope twee honderd jaar is onmisbaar; Pentateugteorie is onontbeerlik, maar alles draai om die ‘praktiese’ waarde daarvan; deeglike teksstudie (sinkronies sowel as diakronies) vorm die begin en einde van alle wetenskaplike arbeid in verband met die Pentateug.