Terwyl ‘n kollega sy jaarlikse maandlange Sabbatsreis deur elke antiekwinkel in die Wes-Kaap neem, en ek vir die volgende maand so bietjie harder gaan moet werk om sy gaatjie vol te maak, dink ek aan die afgelope jaar wat verby is.
‘n Jaar gelede, het ek weer myself na ‘n breek van bykans sewe jaar terug in die koerantwêreld begewe. Dit eintlik soos baaisiekel ry, het ek agtergekom.
Ek onthou hoe sy gehuil het aan die ander kant, soms só dat ek glad nie kon hoor wat sy sê nie, hoe ek te sleg gevoel het om elke keer “ekskuus?” te sê.
Oor ‘n week of wat is dit ‘n jaar sedert haar seuns weg is. Ek gaan daar wees wanneer hulle ballonne gaan loslaat op die plek waar die ongeluk gebeur het. Ek sal iets daaroor skryf, vir die koerant.
Maar wanneer ek volgende jaar my eie twee seuns se nuwe skoolklere aantrek en hulle vir die eerste keer deur die skoolhekke stap, wéét ek gaan ek aan haar dink.
Liefste Marlene ek weet nie hoekom maar vanaand het ek net weer besluit om weer deur google te gaan en al die berigte te lees wat opgesit is van my twee rockers en kom toevalig op die storie af wat jy geskryf het ek het nie eers geweet nie my vriendin ek is in trane vanaand besef ek eers hoe erg dit vir jou ook moes gewees het dis glad nie n maklike werk wat jy doen nie maar vanaand wil ek vir jou dankie se vir elke tree wat jy saam ons stap dankie vir elke traan wat jy saam my stort en dankie vir al die mooi berigte wat jy vir ons rockers geplaas het ek het nooit gedink jy het ook soveel seer saam my gevoel nie en daarom sal ek altyd elke aand bid dat jy net die heel beste uit die lewe kry en dat dai twee seuntjies van jou vir jou net soveel vreugde geluk en liefde sal gee soos wat ons twee engeltjies vir ons gegee het en dat jy die vooreg sal he om hulle voor jou te sien groot word en hulle drome uitleef.baie lief vir jou xxx
Thanks Murphy vir jou stunning skrywe oor hierdie ervaring. Dit raak my diep, maar hierdie is nie oor my nie.
Sjoe, dis vreeslik hartseer. Ek dink nie ‘n ouer verwerk werklik die dood van ‘n kind nie. Ek dink hulle leer maar net om met die pyn saam te leef. So mooi geskryf!