God se Kerk deur die eeue | El-Roi
Gnostisisme (die term wat afgelei is van die Griekse woord vir kennis) was ’n hoogs intellektuele lewenswyse. Dit verteenwoordig ’n vermenging van die Babiloniese verborgenheid (geheimenis), Griek­­se filosofiese bespiegeling en ’n deklaag van Bybelse terminologie. Die Gnostici het Bybelse mededelings nie letterlik opgeneem nie, maar dit aangewend as sinnebeeldige voorstellings om dieper “waarhede” te leer. “Die Mosaïese weer­gawe van die skepping … is met diep veragting beskou deur die Gnostici” (Gibbon, bl. 13). Gnostici beklemtoon die heidense tweeledigheid met nadruk op die onsterflikheid van die siel en die inherente kwaad van materie. Dit het ook baie ydele bespiegelings oor God se aard en natuur en die geeste­ryk aan die gang gesit. Verskeie Nuwe-Testamen­tiese boeke – insluitende die evangelie van Johannes, Kolossense en die Eerste Sendbrief van Johannes – is geskryf om die Gnostiese dwaalleer wat Simon die Towenaar en talle ander begin versprei het, te weerlê.
Wat het geword van diegene wat volhou dat die Wet van God bindend was op Christene? Gibbon skryf: “Die misdade van dwaalleer en afsplitsing is toegeskryf aan die obskure oorblyfsel Nasareners wat geweier het om hulle Latynse biskop te volg … Binne ’n paar jaar ná die terugkeer van die kerk na Jerusalem het dit ’n saak van twyfel en twis geword of ’n persoon wat Christus opreg erken het as die Messias maar steeds volgehou het om die wet van Moses na te kom, enige hoop op saligmaking kon hê” (bl. 390).
Dit was net ’n kwessie van tyd voordat belydende Christene, wat opgehou het om die Sabbat te onder­hou, hulle “verjoodse broeders uitgesluit het van die hoop op verlossing … en geweier het om enige omgang met hulle te hê in algemene kontak soos vriendskap, gasvryheid en sosiale lewe”.
’n Teologiese revolusie het inderdaad in die tweede eeu in die Kerk plaasgevind. Let hierop: “Justinianus die Martelaar beklee ’n sen­trale posisie in die geskiedenis van die Christelike denkwyse van die tweede eeu … Justinianus het ook die denke van Irenaeus, biskop van Lyons, gevorm” (Chadwick, bl. 79). Alhoewel Justinianus ’n belydende Christen in Efese geword het, het hy “dit nie nodig geag om sy filosofiese ondersoeke te staak of selfs alles wat hy van Plato geleer het, te verloën nie” (bl. 75). Hy het geglo dat die God van Plato ook die God van die Bybel was. “Justinianus het nie rigiede en eksklu­siewe eise van goddelike openbaring aan die Jode ondersteun ten koste van die waarde wat ander bronne van wysheid kon bied nie. Abraham en Sokrates is gelyke Christene voor Christus” (bl. 76). Hierdie benadering het die weg gebaan vir die hervorming van die Christelike teologie om baie Griekse filosofiese denke rakende God se natuur en aard te aanvaar.
Vanaf ongeveer 50 n.C. tot 200 n.C. was die belangrikheid van die wet een van die grootse geskilpunte. Dié geskil is eers finaal beslis tydens die Raad van Nicea (325 n.C.) en die Raad van Laodicea (363 n.C.) toe die Romeinse staat daarby betrokke geraak het. Die kern van hierdie konflik is bewaar in die konfrontasie tussen Polycrates van Klein-Asië en Viktor, die biskop van Rome, om en by die jaar 190 n.C. Polycrates was die opvolger van Polycarpus, wat weer ’n dissipel was van die apostel Johannes. Irenaeus het geskryf dat Polycarpus in die middel van die tweede eeu na Rome gereis het om Anicetus, die biskop van Rome, te probeer oortuig van die korrekte tydsperiode om die Pasga te onderhou. Anicetus het beweer dat hy gebind was deur die tradisie van sy voorgangers vanaf Biskop Sixtus, terwyl Polycarpus verklaar het: “Hy het dit [die Pasga] altyd saam met Johannes, die dissipel van ons Here, gehou, en met die res van die Apostels, met wie hy omgegaan het …” (Eusebius, xxiv).
“Ons onderhou derhalwe die ware dag [Pasga]; sonder om daarby te voeg of daarvan weg te neem. Want in Asië het groot ligte aan die slaap geraak, wat weer sal opstaan op die dag van die Here se verskyning, wanneer Hy in glorie uit die hemel sal kom en al die heiliges sal opwek; Filippus, een van die twaalf Apostels, wat slaap in Hierapolis … Johannes, wat aan die boesem van die Here gelê het … Polycarpus van Smirna … Almal van hulle het die Pasga op die veertiende dag onderhou volgens die evangelie, en geensins daarvan afgewyk nie, maar die reël van die geloof gevolg … en my familielede het altyd die dag onderhou wanneer die mense die suurdeeg weggegooi het [Abib 14]. Ek, broeders, wat nou 65 jaar in die Here is, het met die broeders dwarsoor die wêreld gepraat, ek het die hele heilige Skrif bestudeer, ek is geensins beangs oor die dinge waarmee ek gedreig word, om my te intimideer nie. Want hulle wat groter as ek is, het gesê: ‘Ons moet eerder vir God gehoorsaam as vir mense’” (Eusebius, xxiv).
Omtrent tien jaar later beklemtoon Ignatius die­selfde punt: “Eenheid en vrede in die kerk en die geldig­heid van die kerk word verkry deur getrouheid aan die biskop …” (Masterpieces).
Christus het Sy bediening gewy aan die verkon­diging van die “Goeie Nuus” van ’n toekomstige goddelike regering wat die onderdrukkende menslike regerings wat Christus se luisteraars so goed geken het, sou vervang. Die dissipels het vir tekens gevra wat sou aandui wanneer dié tyd naby sou wees (Matt. 24:3). Die laaste vraag wat hulle gevra het toe Hy voorberei om na die hemel op te vaar, was of dit toe tyd was dat daardie Koninkryk gevestig sou word (Hand. 1:6). In die laaste stadium van Paulus se bediening waarvan ons kennis dra, het Paulus steeds “die Koninkryk van God gepreek en onderrig gegee … aangaande die Here Jesus Christus, met volle vrymoedigheid sonder enige verhindering” (Hand. 28:31)! Selfs in die laaste geïnspireerde boek van die Nuwe-Testamentiese kanon het Jesus Christus die apostel Johannes geïnspireer met visioene omtrent die letterlike vestiging van die konin­kryk van God hier op aarde (Op. 19:11-21; 20:4-6; 21).
“Die versekering van so ’n Millennium is sorgvuldig ingeskerp by diegene wat gesels het met die direkte dissipels van die Apostels … Toe die gebou van die Kerk omtrent klaar was, is die tydelike stut eenkant gestoot. Die leerstelling van Christus se regering op die aarde is eers bestempel as ’n sinnebeeldige voorstelling, later as ’n twyfelagtige en nuttelose opinie, en ten slotte verwerp as die belaglike versinsel van dwaalleer en dweepsug” [Decline and Fall, vol.1, hfst. 15].
“In die Ou Vertaling van die OT [die leidraad is gedeeltelik doodgevee in moderne vertalings] verteenwoordig “siel” byna sonder uitsondering die Hebreeuse woord nephesh. Die woord “siel” in Engels … dikwels met botone, kom eintlik van filosofiese Grieks (Platonisme) en van Orphisme en Gnostisisme, wat afwesig is in [nephesh]. In die Ou Testament beteken dit nooit die onsterflike siel nie, maar is essensieel die lewensbeginsel of die lewende wese … [psuche] in die Nuwe Testament kom dit ooreen met [nephesh] in die Ou Testament …” [vol. 4, bl. 428].
Skrywers in die laat tweede en vroeë derde eeu, soos Tertullianus en Origines, het ’n groot rol gespeel in die vorming van die toekomstige Katolieke leerstellings aangaande die hemel, die hel en die onsterflikheid van die siel. Die ISB Encyclopedia sê voorts die volgende: “Vroeë Christene is dikwels beïnvloed deur Griekse sowel as Joodse denke. So byvoorbeeld is baie beïnvloed deur Pythagoras se leerstelling rakende die siel se verdeling in verskeie dele en sielsverhuising (transmigrasie): Platoniese en Neo-Platoniese [veral Plotinus se] begrippe is die grondslag van Origines se beskouing van die siel. Tertullianus het Stoïsynse denkwyse gevolg …” (vol. 4, bl. 588). Die Encyclopedia of Religion meld dat baie invloedryke Katolieke teoloë “almal die Bybelse konsepte van die siel volgens Platoniese denke en volgens die algemene tradisie van Origines en sy skool geïnterpreteer het”.
“Christene … bekend met die destydse dominante filosofie van middel-Platonisme het die geleentheid aan­ge­gryp om die Christelike boodskap in die wydverspreide Hellenistiese gemeen­­skap te verklaar volgens ’n denk­patroon wat betekenisvol was vir die opge­voede klasse. Hierdie beweging, wat in die algemeen deur die Katolieke teologie as positief beskou is, sou ’n geweldige uitwerking hê op die ontwikkeling van Christelike teologie … Oortuig dat die God wat hulle [die heidense Griekse filosowe] gepreek het, die Vader van Jesus Christus was en dat die verlossing wat hulle verkondig het dié van Jesus was, het die verdedigers baie van die Hellenistiese wêreld­beskouing aangeneem … [Tertullianus het], sover bekend, die eerste keer die term “drie-eenheid” gebruik.Origines het die filosofie van die middel-Platonisme meer sistematies as die ver­dedigers en Tertullianus aangewend. In werklik­heid was sy “konsep van ewige voortplanting” ’n aanpassing van die middel-Platoniese leer­stelling dat die hele wêreld van geestelike wesens ewig was. Die Seun is ewigdurend afgelei (of voortgeplant) uit die ware wese van God en is dus deel van die Vader se essensie, maar is tweede geplaas tot die Vader … Origines het, soos Tertullianus, ’n generiese term vir “drie” in die god­delike drietal geskep. Die Vader, die Seun en die Heilige Gees is “drie hipo­stases” … Origines se groot bydrae tot die formulering van die Drie-eenheid­leerstelling is die idee van ewige voortplanting. Sy generiese term vir die “drie” (hipostases) sal aangeneem en verfyn word in die vierde eeu” [bl. 1054].
“Beide Tertullianus en Clemens van Alexandrië het hierdie gebod beskou as absoluut en bindend op Christene. Afdrukke en kultiese beelde het aan die duiwelse wêreld van die heidendom behoort. Eintlik was die enigste bekende tweede-eeuse Christene wat beelde van Christus gehad het radikale Gnostici … Tog, voor die einde van die tweede eeu het Christene vrylik hul geloof in kunstige terme uitgedruk” (Henry Chadwick, The Pelican History of the Church, bl. 277).
“Teen ongeveer 327 [n.C.] het die geleerde geskiedkundige, Eusebius van Caesarea, ’n brief ontvang van die Keiser se suster, Konstantia, wat hom om ’n prent van Christus gevra het … Eusebius het haar baie stroef geantwoord. Hy was goed daarvan bewus dat ’n mens prente van Christus en die Apostels kon raakloop. Hulle was te koop in die basaars van Palestina en hy het dit self gesien. Maar, Eusebius het nie gedink dat die skilders en die winkeleienaars wat hierdie aandenkings aan pelgrims verkoop het Christene was nie … [hy] neem dit as vanselfsprekend aan dat slegs heidense kunstenaars sou droom om sulke voorstellings te maak” (ibid., bll. 280-281).
1. Boodskap aan Efese: “Jy [het] dié op die proef gestel .. wat sê dat hulle apostels is en dit nie is nie … Maar … jy [het] jou eerste liefde verlaat” (2:2,4).
3. Boodskap aan Pérgamus: “Ek ken jou werke … Ek het enkele dinge teen jou” (2:13-14).
4. Boodskap aan Thiatíre: “Ek ken jou werke … die laaste [is] meer … as die eerste” (2:19).
6. Boodskap aan Filadelfía: “Ek het voor jou ’n geopende deur gegee, en niemand kan dit sluit nie jy het … my Naam nie verloën nie” (3:8).
Die broeders het verwag dat Christus sou terugkeer kort nadat die Romeinse leërs Jerusalem omsingel het. Nou het die grootste gedeelte van Judea en Galilea in puin gelê – beset deur die Romeinse legioene. Die Joodse Christene is deur hul landgenote as verraaiers beskou en deur die Romeinse owerheid as moontlike kwaadstokers. Die lewe was moeilik en gevaarlik. Hierdie era het hulle eerste liefde verlaat, daardie vroeë ywer om die Werk te doen. Die lidmate het hul fokus aangaande die leerstellings, gebruike en prioriteite wat aan hulle hul ware identiteit en doel gegee het, begin verloor.
Toe Konstantyn sy mag in die Ryk konsolideer, begin sake betekenisvol verander. Gibbon vertel ons dat Konstantyn se godsdienstige aanbidding “… spesifiek gerig was tot die grootsheid van die Son … en hy was ingenome om verteenwoordig te word deur die simbole van die God van Lig en Digkuns. Die onfeilbare ligstrale van daardie godheid, die helderheid van sy oë … maak hom oënskynlik die beskermheer van ’n jong held. Die altare van Apollo is bedek met Konstantyn se gelofte-offers; en die goedgelowige menigtes is geleer om te glo dat die Keiser toegelaat was om met sterflike oë die sigbare majesteit van hulle beskermende godheid te aanskou … Die Son is universeel verheerlik as die onsigbare gids en beskermer van Konstantyn” (The Triumph of Christendom, bl. 309).
Vier jaar voor die Raad van Nicea vaardig Konstantyn ’n wet uit vir die Romeinse Ryk wat verreikende gevolge vir God se mense sou hê. “Die vroegste herkenning van Sondagaanbidding as ’n wetlike plig was ’n instelling deur Konstantyn in 321 n.C., en het gelas dat alle geregshowe, inwoners van dorpe en werkswinkels in rus moes wees op Sondag (venerabili die solis, d.i. die eerbiedwaardige dag van die Son) … Dit was die eerste in ’n lang reeks keiserlike bepalings, waarvan die meeste in die Kode van Justinianus opgeneem is”. Omtrent veertig jaar later volg die Katolieke Kerk hierdie keiserlike edik op in “kanon  van die Raad van Laodicea [363 n.C.] wat Christene verbied om te verjoods en op die Sabbatdag te rus, en hulle in werklikheid gelas om op daardie dag te werk” (Encyclopaedia Britannica, 11de uitg., art. “Sunday”).
Die blote feit dat die Romeinse Kerk dit in die laaste gedeelte van die vierde eeu nodig geag het om wetgewing teen Sabbatonderhouding uit te vaar­dig, wys dat getroue groepies gelowiges, hoofsaaklik in Klein-Asië, volhard het in die waarheid. Hierdie toenemende magtige kerk het daarop aangedring dat almal nou die “verchristelikte” tipe van Romeinse Sonaanbidding moes aanvaar. Diegene wat geweier het, is maklik uitgeken en kon nie langer funksioneer as hulle in die stedelike gebiede van die Romeinse Ryk aangebly het nie. Gevolglik het daardie Christene wat as Nasareners geklassifiseer is ge­durende die vierde eeu verdwyn uit die dig bevolkte gebiede van Klein-Asië. Die oorblyfsels van die ware Kerk het drie eeue lank daar gebly, maar met die uitvaardiging van dié Sondagwet deur Konstantyn, is hulle gedwing om te vlug. Die vierde-eeuse Katolieke geskiedkundige, Epifanes, beskryf hierdie mense, wat verskil het “… van die Jode en [Katolieke] Christene: met die Jode stem hulle nie saam nie omdat hulle in Christus glo, met die [Katolieke] Christene omdat hulle in die wet opgelei is … Hierdie dwaalleer van die Nasarene bestaan in Beroea in die omgewing van Coele Syria en die Dekapolis in die omgewing van Pella … vandaar neem dit as plek van oorsprong die uittog uit Jerusalem toe al die dissipels in Pella gaan woon het” (Ray Pritz, Nazarene Jewish Christianity, bl. 34).
In die inleiding van sy Engelse vertaling van The Key of Truth, verskaf Coneybeare onskatbare historiese agtergrond tot die gebruike van die vroeë Paulitane. “Uit ’n kennisgewing wat behoue gebly het in Ananias van Shirak weet ons dat die Paulitani – dieselfde groep mense op ’n vroeëre tydstip – “Quartodesimane” was en Paasfees op die primitiewe manier op die Joodse datum gehou het. Johannes van Otzun se taal impliseer moontlik dat die ou gelowiges in Armenië tydens die sewende eeu Quartodesimane was, soos ons dit te wagte behoort te wees” (Coneybeare, intro, clii). Dr. Coneybeare sê verder: “Die Sabbat is moontlik onder­hou en daar was geen spesiale Sondag­vieringe nie” (bl. cxiii). Hy sê verder van die Paulitane dat “… hulle waarskynlik die oorblyfsel was van ’n ou Judeo-Christelike Kerk, wat deur Edessa na Siuniq en Albanië versprei het” (bl. clxii).
Wat het hierdie Bogomille verkondig? “Die doop was net vir volwasse mans en vroue … beelde en kruise was afgode …” (Encyclopaedia Britannica, 11de uitg., art. “Bogomils”). Hulle het ook geleer dat gebed by die huis gedoen moet word en nie in afsonderlike geboue soos kerke nie. Hulle het geleer dat die gemeente bestaan uit die “uitverkorenes” en dat elke individu moes probeer om die perfektheid van Christus te bereik. Daar word gesê dat hulle bediening gegaan het oor die genesing van siekes en die uitdrywing van duiwels.
In die 10de en 11de eeue beweeg baie Bogomille weswaarts en vestig hulle in Serbië. Later, teen die einde van die 12de eeu, neem groot getalle hulle toevlug tot Bosnië. Hierdie Bogomille was “net een weergawe van ’n groep kettersektes wat gedurende die Middeleeue oor Klein-Asië en suidelike Europa floreer het onder verskeie name, die bekendste waarvan die Patarene, Kathare en Albigense” (Encyc. Britannica, 15de uitg., vol. 29, bl. 1098). Hulle is as ketters verdoem weens hulle geloof dat “… die wêreld regeer word deur twee beginsels, goed en sleg en dat menslike sake gevorm word deur die konflik tussen dié twee beginsels; die hele sigbare wêreld is aan Satan oorgegee” (Encyc. Britannica, bl. 1098). Vanaf hulle basis in die Balkan strek die Bogomille se invloed, aanvanklik bevorder deur ’n handelaarsnetwerk, tot in Piedmont in Italië en ook tot in die suide van Frankryk. Teen die tyd dat die Ottomaanse Turke die mag oorgeneem het in Bosnië, het die saad van die waarheid versprei na Piedmont en die Provensaalse en die Alpynse gebiede van Europa.
Die historikus, Peter Allix, in ’n aanhaling uit ’n ou Waldense dokument, The Noble Lesson, vertel: “Die skrywer, onder die indruk dat die einde van die wêreld op hande is, spoor sy broeders aan om te bid, om waaksaam te wees … Hy herhaal baie artikels van die wet en laat nie dié uit wat betrekking het op afgode nie” (Ecclesiastical History of Ancient Churches of Piedmont, bll. 231, 236-237).
“’n Ondersoekspan het ’n verslag voorgelê aan Louis XII, Koning van Frankryk [1498-1516], nadat hulle al die gemeentes van die Waldense besoek het. Hulle het al die plekke van aanbidding geïnspekteer … maar het geen beelde gevind nie, geen teken van daardie ordinansies wat hoort by die mis of by die sakramente van die Roomse kerk nie … Hulle het die Sabbatdag onderhou, hulle het die ordinansie van die doop volgens die primitiewe kerk nageleef, en hulle kinders onderrig in die artikels van die Christelike geloof en die gebooie van God …Die Waldense kon groot gedeeltes van die Ou en die Nuwe Testamente voordra. Hulle verag die sêgoed en uiteen­settings van die heilige manne [Roomse Kerkvaders] en hulle toets alles slegs aan die Heilige Skrif. Die tradisies van die [Roomse] kerk is niks beter as die tradisies van die Fariseërs nie want [Rome] het groter klem gelê op die nalewing van menslike tradisies as op die onderhouding van God se wet. Hulle verag die Paasfees en alle ander Roomse feesdae vir Christus en die heiliges” [A Handbook of Church History, bll. 234, 236-237].
Wat het toe met die Waldense gebeur? “Die Waldense het stadig uit die groot bevolkingsgebiede verdwyn en hul toevlug geneem na die afgeleë valleie van die Alpe. Daar, in die skuilplekke van Piedmont … is ’n nedersetting van die Waldense gevestig wat hul naam aan die valleie van Vaudois verleen het … By tye is pogings aangewend om die sekte van Vaudois te onderdruk, maar weens die omgewing wat hulle bewoon het, hulle isolasie en hulle ‘onsigbaar­heid’ was dit makliker om hulle alleen te laat as om te probeer om hulle te onderdruk” (Encyc. Britannica, 11de uitg., art. “Waldenses”).
“Sy finale woorde aan die hof was bloot om hulle te vra om die volgende teksgedeeltes te lees; Jeremia 26; 14-15 en Psalm 116:15 … na sy teregstelling is sy hart uitgehaal en verbrand, die vier kwarte van sy liggaam aan die hekke van die stad opgehang en sy kop op ’n paal geplaas in White Chapel, oorkant die stegie waar sy bymekaarkomplek was. Dit was die verskriklike prys wat sommige mense bereid was om in die Engeland van die 17de eeu te betaal vir gehoorsaamheid aan God” (Ivor Fletcher, The Incredible History of God’s True Church, Giving and Sharing Publishing, Neck City, MO, bl. 176).
Die Kerk ondergaan talle veranderings gedurende hierdie tydperk. Ons kan kennis neem van hulle vordering van nie-aanvaarding van die Drie-een­heids­­leer tot erkenning daarvan, soos verkondig deur die Davis familie en andere. ’n Verklaring in 1811 handhaaf nog die tradisionele leerstelling van die Kerk en stel dit “dat Sabbatariese Baptiste glo dat die Heilige Gees die werkende krag of gees van God is … daar is min … wat glo dat die Vader, Seun en Heilige Gees drie duidelik onderskeibare persone is, gelyk aan mekaar … en tog een God is” (Nickels, bl. 91). Slegs 22 jaar later, in die Expose of Sentiments van 1833 egter, is die amptelike posisie “ons glo dat daar ’n verbintenis bestaan tussen die Vader, die Seun en die Heilige Gees; en dat hulle ewe goddelik is en almal ewe geregtig is op ons aanbidding” (Nickels, bl. 91). Selfs in 1866 is daar erken dat party van die predikante steeds sterk gekant is teen die gebruik van die woord “Drie-eenheid”.
“Op 10 Junie 1860 het ’n bietjie meer as 50 van ons ’n tipe kerkverbond aange­neem, opgestel deur [M E Cornell] … Bykans ’n jaar en ’n half later het die­selfde boodskapper, in die openbaar, etlike ander volumes saam met die Bybel opgehou … en ons aangespoor om hulle leringe ook te aanvaar, as ’n geloofsreël en as dissipline. ’n Groep van ons was onwillig om hierdie nuwe planke in die platform van ons Kerk te aanvaar. Die gevolg was dat omtrent helfte van die Kerk ingestem het om hierdie volumes as geldige Skrifte te aanvaar, en van ons weg­getrek het, of liewer: ons van hulle weggestoot het deur ons as rebelle te veroordeel … Dat ons rebelle sou wees, sê ons reguit dat ons nie rebelle is nie. Ons het nie teen die konstitusie wat ons aangeneem het, gerebelleer nie, want ons staan steeds ferm daarby … dus reflekteer die klagte van rebellie met skande op diegene wat dit gelê het, want hulle is juis diegene wat wegbeweeg het van hulle eerste standpunt en ’n nuwe een aanvaar het” [Robert Coulter, The Story of the Church of God Seventh Day, bl. 16].
In 1903 sterf die 89-jarige Gilbert Cranmer, ’n leraar sedert die 1850’s en een van die hoofbouers van die Kerk in die periode ná die skeuring tussen die Sewende-dag Adventiste Kerk en die Kerk van God in die 1860’s. In 1910 sterf Alexander Dugger, die leier van die Algemene Konferensie sedert sy ontstaan en redakteur van The Bible Advocate. ’n Derde getroue pionier, Jacob Brinkerhoff, sterf in 1916. Met tye was hy redakteur van die Advocate in die tydperk 1871 tot 1914. Baie mense het mnr. Brinkerhoff beskou as die mees uitstaande leier van die Kerk in sy tyd. “Jacob Brinkerhoff het die Kerk van God vir meer as 40 jaar gedien … In plaas daarvan om in 1874 ’n huis te koop, het Brinkerhoff die geld gebruik om die drukkerytoerusting vir die Advent and Sabbath Advocate te koop … Dit blyk dat hy man alleen die algehele ineenstorting van die Werk verhinder het” (Richard Nickels, History of the Seventh Day Church of God, bl. 85).
Uiteindelik kom die saak van die Heilige Dae tot ’n punt in 1937. Vervolgens ’n aanhaling uit die notule van ’n sakevergadering van die Raad van Twaalf Apostels van die Kerk van God (Sewende Dag), Salem, Wes-Virginië, Hoofkwartier, wat gehou is van 5 tot 7 Mei 1937 in Detroit, Michigan: “1:00 nm, 7 Mei: Voorlesing van Ouderling Armstrong se brief aan die Twaalf. Voorlesing, in periodes van 20 minute elk, van Ouderling Armstrong se artikels rakende die Fees van Ongesuurde Brood, die Pasga, Pinkster, Huttefees ens., telkens gevolg deur ’n bespreking deur die Ouderlinge ten gunste of daarteen … ’n Beslissing is geneem soos aangedui in die volgende besluit: ‘In soverre dat party persone die Kerke lastig val met die leerstelling dat hulle die Fees van Ongesuurde Brood en die jaarlikse Sabbatdae moet onderhou … herbevestig ons die leerstelling van die Kerk van God oor hierdie aangeleentheid … dat ons geen sodanige gebruik onderhou nie’” (John Kiesz, History of the Church of God, bl. 180). Volgens die amptelike rekord verskaf deur Virginia Royer, boekhoudster van die Kerk van God Uitgewers in Salem “is hy [mnr. Armstrong] in 1938 gevra om sy geloofsbriewe in te dien omdat hy voortgaan om in stryd met Kerkleerstellings te preek” (bl. 180).
Die Junie 1960-uitgawe van The Plain Truth bevat ’n spesiale aankondiging van mnr. Armstrong aan Britse lesers, waarin hy bekend maak dat mnr. Meredith ’n reeks evangelisasieveldtogte in Brittanje sou onderneem. Mnr. Armstrong skryf: “Mnr. Meredith is ten volle toegewy en volkome opreg … Hy gaan u dinge vertel wat u van geen ander bron kan hoor nie … u sal geskok, verbaas wees – u sal op een van hierdie vergaderings meer oor die regte waarheid hoor as wat die meeste mense leer deur jare se prediking!” (Ivor Fletcher, The Incredible History of God’s True Church, bl. 256). Teen Oktober 1960 open die tweede Ambassador Kollege sy deure, in Bricket Wood, Engeland en in 1964 open ’n derde kampus in Big Sandy, Texas.
Die Lewende Kerk van God het die fokus van die Werk behou – om die wêreld te bereik met die ware Evangelie van Jesus Christus. U lees hierdie boekie danksy die spangees en eenheid wat die Lewende Kerk van God toegelaat het om aan Filadelfiese ywer as gemeenskaplike ideaal vas te klou, om die gees van eiewil en “op jou louere rus” wat so baie Laodisese lidmate van God se Kerk getref het, te verwerp. Die Lewende Kerk van God is toegewyd om volgens elke woord van God te leef – insluitend Jesus Christus se “Groot Opdrag” om “die hele wêreld in [te gaan] en … die evangelie [te verkondig] aan die ganse mensdom” (Markus 16:15).
Die Evangelie sal egter in hierdie eindtyd aan die hele wêreld verkondig word (Mattheus 24:14) en daar is ’n groeiende groep gelowiges wat beide vol geesdrif is vir die volle Waarheid en ywerig is om God se Werk te voltooi. Net soos God se mense vanaf die eerste eeu moes maak, so moet God se mense vandag kragtig “stry vir die geloof wat eenmaal aan die heiliges oorgelewer is” (Judas 3). God stel dit duidelik: “Hy volbring ’n saak en verkort dit in geregtig­heid” (Rom. 9:28). Wie sal Hy gebruik om die saak te volbring? Volgens Daniël 11:32 is dit “die volk wat hulle God ken, … [wat] vashou en optree”.
630total visits,7visits today
← Die Ware God – bewyse en beloftes
Heilige dae van God →