Polsbreuk: ontwikkeling, behandeling, genesingstyd
Polsbreuk is 'n polsagtige breuk van die ruggraat (een van die twee onderbene). Die mediese term is "distale radiusfraktuur". Polsbreuk is die algemeenste vorm van breuk by volwassenes. Die meeste bejaardes word deur osteoporose (beenverlies) geraak. Ontdek alles wat belangrik is oor oorsake, simptome, diagnose en behandelingsopsies tydens 'n polsbreuk!
Polsbreuk (distale radiusfraktuur) verwys na 'n breuk van die radius (radius) tot drie sentimeter van die pols af. Driekwart van alle pasiënte het 'n eenvoudige spraakbreuk. In die laaste kwartaal word gewrigsoppervlaktes ook beïnvloed deur die besering, wat genesing kan belemmer.
Die polsfraktuur vorm ongeveer 25 persent van alle frakture by volwassenes, wat dit die algemeenste vorm van breuk maak. Mense wat ouer as 50 is, en veral vroue, word veral aangetas. In die jonger as 50-jarige ouderdom ly effens meer mans as vroue aan polsbreuke.
By adolessente kom spesiale vorme van beenbreuk voor omdat die bene op hierdie ouderdom nog baie elasties is. Een van hierdie spesiale vorme is die groenhoutfraktuur – 'n onvolledige breuk waarin die buitenste laag van die been (kortikale been) nog gedeeltelik intact is. Op hierdie punt is die gebreekte ente steeds aan mekaar vas. Die groen houtfraktuur kom veral in lang bene voor. Dus kan die distale radiusfraktuur (polsfraktuur) by kinders en adolessente ook uitgedruk word as 'n groenhoutfraktuur – die spraak is nie heeltemal gebreek nie.
'N Polsbreuk veroorsaak pyn, veral as u die aangetaste hand na buite draai of u onderarm draai. Ander moontlike simptome sluit sigbare misvorming, swelling en emosionele afwykings in. Die aangetaste hand verloor krag en kan nie meer sy volle funksie vervul nie.
Polsbreuk: oorsake en risikofaktore
Die oorsaak van 'n polsbreuk is in die meeste gevalle 'n val wat u met die hand probeer vang. As 'n reël, land jy eers op die vloer met die palm van jou hand, wat lei tot 'n sogenaamde verlengingsfraktuur ('Colles-fraktuur'): die hand is uitgestrek, die polsagtige beenfragment word verplaas na die agterkant van die hand.
Selde is die hand geflext op impak, so u kom eers met die agterkant van die hand. Dit lei tot 'n breukbreuk ('Smith-breuk'): die polsagtige beenfragment skuif na die palm van die hand.
Die distale radiusfraktuur kom veral by bejaardes voor, omdat hul bene hul sterkte verloor het as gevolg van slytasie en gewoonlik ook weens osteoporose (beenverlies). Boonop is bejaardes dikwels meer onseker en kwetsbaar, minder rats en minder in staat om val op te neem. Dan is dit dikwels genoeg om uit 'n staande posisie te val, byvoorbeeld in u eie huis of op die stoep vir 'n gebreekte pols. Faktore wat die risiko van val verhoog (soos gangonsekerheid, vaag visie, bloedsomloopprobleme, hartaritmieë) verhoog ook die risiko dat dit val as gevolg van die breuk van die pols.
In jonger mense met hul meer stabiele bene is daarenteen meer krag nodig vir so 'n beenbreuk – 'n gevaarlike val, 'n verkeers- of sportongeluk.
Polsbreuk: ondersoeke en diagnose
As u vermoed dat u pols gebreek is, moet u 'n dokter raadpleeg vir ortopedie en traumatologie. Hy sal u eers vra oor u klagtes en die verloop van die ongeluk (anamnese). Moontlike vrae is:
Het u op die pols geval?
Kan u die pols nog rek en buig?
Het u al ooit ongemak in die hand gehad, soos pyn, beperkte beweging of 'n vorige ontwrigting?
Het u enige voorwaardes soos osteoporose of artrose?
Daarna sal die dokter u pols noukeurig ondersoek: hy sal kyk of daar 'n wanposisie is, en as versigtige skandering van verskillende plekke drukpyn veroorsaak. Hy soek na sagteweefselbeserings soos skuur, kneusplekke of hematome (kneusplekke) en enige gepaardgaande beserings (soos op die ligamente en bene van die hand, aan die arm en op die skouer). Hy kyk ook na die sensitiwiteit en bloedvloei van die hand. 'N Funksionele toets is ook belangrik: die dokter toets of die hand- en vingergewrigte aktief en passief beweeg en die onderarm laat draai.
Anamnesis-onderhoud en ondersoek gee dikwels reeds 'n sterk vermoede van 'n polsbreuk. Om die diagnose te beveilig, word die pols op twee vlakke met 'n röntgenstraal gemaak. X-straalondersoek is die standaardmetode om 'n breuk van die distale radius te verhelder.
Soms kan 'n rekenaar-tomografie (CT) nuttig wees, byvoorbeeld as daar vermoed word dat daar ekstra letsels in die karpale streek is.
In sommige gevalle – as die vermoede bestaan ​​dat ligamente of kraakbeen ook beseer is – word MRI (magnetiese resonansbeelding, MRI) uitgevoer.
By uitsondering kan verdere eksamens ook bestel word, byvoorbeeld 'n ultraklankondersoek (sonografie).
Behandeling vir 'n polsbreuk is daarop gemik om die pyn te verlig en om die funksie, mobiliteit en krag in die pols en hand so vinnig as moontlik te herstel. Vir pynverligting ontvang die pasiënt medikasie (pynstillers). Die ander terapeutiese maatreëls hang af van die tipe fraktuur, enige comorbiditeite en die ouderdom en algemene toestand van die pasiënt. In beginsel kan 'n polsbreuk konserwatief en chirurgies behandel word.
Polsbreuk: konserwatiewe behandeling
Vir 'n konserwatiewe behandeling besluit 'n mens in 'n ongekompliseerde polsbreuk – dit wil sê 'n breuk waarin geen artikulêre oppervlaktes betrokke is nie en wat nie of net effens verskuif word nie. So 'n breuk kan maklik anatomies in lyn gebring word (herposisioneer). Selfs 'n groenhoutfraktuur by adolessente word gewoonlik konserwatief behandel.
Pasiënte sal 'n gietverband (gips of sagtestraal) vir vier tot vyf weke kry. Die genesingsproses word na vier, sewe en 11 dae deur x-strale gemonitor.
Polsbreuk: chirurgiese behandeling
'N Ingewikkelde polsfraktuur is nodig vir chirurgie. Dokters beskryf die volgende frakture as "ingewikkeld":
Polsbreuk waarby die gewrig betrokke is
Fraktuur, wat sterk afwyk by die breukgaping
oop polsbreuk (gebreekte bene steek deur die vel uit)
Polsbreuk met groot sagteweefselbeskadiging en / of addisionele senuwee- of vaskulêre skade
Polsbreuk met ingewikkelde gepaardgaande beserings (soos skade aan aangrensende ligamente)
Polsbreuk in bestaande osteoporose
Polsbreuk, wat deur konserwatiewe maatreëls nie suksesvol na die korrekte anatomiese posisie herstel is nie
Die standaard chirurgiese prosedure vir 'n polsbreuk is die sogenaamde osteosintese met 'n hoekstabiele plaat: Met behulp van hierdie metaalplaat is die breuk korrek in lyn gebring en weer gestabiliseer. Dan word die pols vir 'n rukkie geïmmobiliseer – hoe lank hang dit af van die stabiliteit wat deur die operasie bereik kan word. Onmiddellik na die operasie en na agt weke word die breuk in 'n x-straal nagegaan.
Die polsfraktuur self is vir 'n lang tyd verdoof, beide konserwatief en chirurgies. Die aangrensende gewrigte (vingers, elmboë, skouers) en die arm moet egter vroeg beweeg word: 'n Fisioterapeut wys die pasiënt toepaslike bewegingsoefeninge. Ook in die alledaagse lewe, moet die vingers (ondanks verbinding of pleister aan die pols) beweeg word en so normaal moontlik gebruik word, byvoorbeeld om te gryp.
Moenie die arm laat hang nie en bêre dit nie snags op 'n kussing nie.
Die plaatinplanting wat tydens die operasie gebruik word, sal vroeg na 12 maande verwyder word. Die presiese tyd hang af van individuele faktore soos plaaslike klagtes en die ouderdom van die pasiënt.
Polsbreuk: siekteverloop en prognose
'N Polsbreuk genees dikwels maklik, veral met stabiele breuke. In sommige gevalle ontwikkel komplikasies en langtermyngevolge egter:
beperkte mobiliteit van die pols en vingers
Vermindering van die sterkte van die pols en vingers
Deformasies van die pols, misvormings
Bewegings- en / of emosionele afwykings in senuwee-beserings
Sirkulatoriese afwykings in vaskulêre beserings
vertraagde wip van die breuk (die beenfragmente beweeg en draai na die behandeling)
Genesing word vertraag of vertraag, sodat die breuk nie versmoor nie, maar 'n 'vals gewrig' ontstaan ​​(pseudartrose)
Artrose wanneer die pols betrokke is by die breuk
Skouerpyn as gevolg van swak liggaamshouding
Kompleks streekspynsindroom (CRPS, ook genoem Sudeck-siekte)
Skeur van die lang duimstreep
Inplanting ontspan of dwaal
Pasiënte na a pols fraktuur wat aan aanhoudende of toenemende pyn of emosionele afwykings ly, moet onmiddellik na die dokter gaan sodat moontlike komplikasies vroeg opgespoor kan word.