Volke wat vir talle geslagte op dieselfde plek gewoon het - die Amasone, miskien of die Arktiese - het onskatbare kennis van die lewe met klimaatsverandering en dit is voortdurend aan die gang.
Klimaatsverandering lyk dikwels as die bewaring van wetenskaplikes en omgewingsjoernaliste. Maar hoe gaan dit met die opgehoopte wysheid van tradisionele en inheemse volke?
'N Brasiliaanse antropoloog sê hulle het 'n belangrike bydrae tot kennis oor klimaatsverandering, en dit is oor die tyd wat hulle gehoor is.
Manuela Carneiro da Cunha, emeritus-professor van die Departement Antropologie aan die Universiteit van Chicago en die Universiteit van São Paulo, sê wetenskaplikes moet luister na tradisionele en inheemse volke omdat hulle baie goed ingelig is oor hul plaaslike klimaat asook die natuurlike wêreld rondom hulle. en hulle kan hierdie kennis met wetenskaplikes deel.
Hierdie kennis, sê sy, is nie 'n "skat" van data wat gestoor en gebruik word wanneer dit verlang word nie, maar 'n lewende en ontwikkelende proses: "Dit is belangrik om te verstaan ​​dat tradisionele wysheid nie iets is wat net van geslag tot geslag oorgedra word nie. Dit leef, en tradisionele en inheemse volke lewer voortdurend nuwe kennis. "
Sy wys daarop dat inheemse mense dikwels gebiede besit wat baie vatbaar is vir klimaats- en omgewingsverandering en afhang van die natuurlike hulpbronne rondom hulle.
Ten spyte van hierdie groot hoeveelheid opgehoopte wysheid was dit eers in 2007, na die publikasie van sy vierde verslag en negentien jaar nadat dit ingestel is, dat die IPCC (die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering) begin vra het om hulle te help om maniere te ontwikkel om globale klimaatimpakte te verminder.
Professor Cunha het gesê vertroue moet gevestig word tussen wetenskaplikes en tradisionele mense. Een van die beste maniere om dit te doen, was wanneer 'n tradisionele gemeenskap oplossings gesoek het vir 'n probleem wat ook die wetenskaplikes belangstel.
'N Voorbeeld, het sy gesê, was die Arktiese Raad - 'n intergouvernementele forum van agt lande (Noorweë, Swede, Finland, Denemarke, Ysland, Rusland, Kanada en die VSA) en 16 tradisionele en inheemse bevolkings, meestal rendierherders - wat strategiese besluite neem oor die Noordpool.
Met die herders wat hul diere seisoenaal na ander Arktiese streke beweeg, op soek na beter weiding, het 'n groep navorsers die impak van klimaatsverandering op die ekosisteme, die ekonomie en die samelewing in die streek bestudeer. NASA, universiteite en navorsingsinrigtings was ook betrokke, en die resultaat was die Arktiese Resilience Report, wat in 2004 vervaardig is.
Dit was miskien die suksesvolste eksperiment in samewerking tussen wetenskap en tradisionele en plaaslike kennis, het prof. Cunha gesê. Dit is belangrik dat elke groep weet wat die ander doen, het sy gesê.
Sy het gepraat tydens die jaarlikse streekvergadering van IPBES - die interregeringsplatform oor biodiversiteit en ekosisteemdienste - wat vroeër in Julie in São Paulo gehou is.
Die doel van IPBES is om kennis oor die aarde se biodiversiteit te organiseer om inligting vir politieke besluite op wêreldvlak te bied, soos die werk wat die IPCC gedurende die laaste 25-jare uitgevoer het.
Professor Cunha het voorgestel dat IPBES plaaslike en inheemse bevolkings vanaf die begin van die program moet betrek, en versoek hulle om betrokke te wees by beplanningstudies, temas van gemeenskaplike belang vir studie te identifiseer en die resultate te deel.
"Hulle gedetailleerde kennis is van fundamentele belang. Een van die beperkings waarmee panele soos die IPCC of die IPBES gekonfronteer word, is hoe om probleme en oplossings vir die hantering van globale klimaatverandering op plaaslike vlak te identifiseer.
"Dit is iets wat net diegene wat vir geslagte lank in hierdie streke geleef het, kan waarneem. Hulle weet in mindere besonderhede wat hul lewens direk beïnvloed en veranderinge in die klimaat, gewasproduktiwiteit en enige vermindering in die aantal plant- en dierspesies kan opspoor. "
Op die verlies van biodiversiteit het prof. Cunha en IBPES se president, Zakri Abdul Hamid, data getoon wat toon dat van ongeveer 30,000-spesies plante wat wêreldwyd gekweek word, slegs 30-spesies verteenwoordig 95% van die voedsel wat deur mense geëet word. Binne die 30 is slegs vyf - rys, koring, mielies, gierst en sorghum - verantwoordelik vir 60%.
Waarom Ierland honger gehad het
Die gevaar van vertroue op minder en minder spesies is wreed gedemonstreer in 1845 toe aartappelroes die gewas uitgewis het en wydverspreide hongersnood in Ierland veroorsaak het. Meer as 'n duisend aartappelvariëteite bestaan ​​in Suid-Amerika, maar slegs twee is in Ierland verbou. Toe roes getref het, was daar geen ander variëteite om te plant nie.
Meer onlangs het die Groen Revolusie van die 1970s die mees produktiewe en geneties eenvormige variëteite gekies, eerder as plante wat meer aangepas is vir die spesifieke toestande van die wêreld se verskillende streke. Verskille van grond en klimaat is dan reggestel met chemikalieë. Dit het gelei tot die globale verspreiding van homogene plante en die verlies van baie plaaslike variëteite.
Dit is 'n groot risiko vir voedselsekuriteit omdat plante byvoorbeeld kwesbaar is vir aanvalle deur plae, en elke plaaslike variëteit van 'n plant het spesiale verdediging ontwikkel vir die soort omgewing waarin dit gekweek is.
Professor Cunha beskryf hoe ver van die Groen Revolusie in die Bo- en Midrivier Negeer in die Amasone, vroue van die inheemse gemeenskappe wat daar woon, kweek oor 100-tipes maniok, hul plantervaringe met mekaar deel, eksperimenteer met dekades van rasse gelyktydig in hul klein erwe.
Bewus dat hierdie kulturele praktyke 'n diversiteit skep wat baie belangrik is vir voedselsekerheid, het die Brasiliaanse regering se navorsingsmaatskappy, Embrapa, 'n loodsprojek met die inheemse organisasies in die streek ontwikkel, wat deur professor Cunha self gekoördineer is.
Of dit nou met maniok produsente in die Amasone, of rendierherders in die Arktiese Oseaan is, kan samewerking tussen wetenskaplikes en hierdie eienaars van tradisionele en plaaslike kennis net die planeet bevoordeel.
Die inligting in hierdie artikel is getrek uit een van Elton Alisson, gepubliseer in die nuusbrief van FAPESP, die São Paulo Navorsingstigting, op 22 July 2013.
Redakteur se nota: IPBES sal in die volgende twee maande 'n reeks ontmoetings met wetenskaplikes uit Latyns-Amerika, die Karibiese Eilande, Afrika, Asië en Europa hou. Die streekdiagnose lewer 'n verslag oor die wêreld se biodiversiteit. Behalwe wetenskaplike kennis, sal hulle die opgehoopte wysheid van die tradisionele en inheemse volke van hierdie streke insluit om bewaringsaksies te help ontwikkel. - Climate News Network
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoekom is Tradisionele Kennis Vitaal vir Wetenskap?