Image deur Prawny
Die 1910-klassieke Die wetenskap om ryk te word deur 'n geesteskragpionier en maatskaplike aktivis Wallace D. Wattles (1860 – 1911) wys die uitweg uit hierdie konflik. Die boodskap van Wattles is uiters relevant vir 'n kontemporêre kultuur van nuwe denke wat verdeel word tussen sosiale geregtigheid en persoonlike prestasie. Die skrywer en die hervormer van die Progressive Era demonstreer hoe hierdie twee prioriteite regtig een is.
'N Sosialis, 'n Quaker en 'n vroeë teoretikus van geestes-positiewe metafisika. Wattles het geleer dat die werklike doel van verryking nie die opbou van persoonlike hulpbronne alleen is nie, maar ook die vestiging van 'n meer billike wêreld, een van gedeelde oorvloed en moontlikheid. Hy het geglo dat die kombinasie van breinkragmeganika met 'n vurige toewyding tot selfverbetering - terwyl hy 'n nou mededingende, my-eerste etos - maak jou deel van 'n onderling verbindingsketting wat lei tot 'n meer welvarende dinamiek vir almal.
Wattles se skraal gids Die wetenskap om ryk te word tot ongeveer 2007 onduidelik in die hoofstroomkultuur gebly. Rondom daardie tyd, Die wetenskap om ryk te word het bekend geword as 'n sleutelbron agter Rhonda Byrne's Die Secret. Die eeu-oue boek het topverkoperlyste begin tref. Ek het 'n paperback-uitgawe gepubliseer myself wat nommer een op die Bloomberg BusinessWeek lys. My 2016-klank-kondensasie het nommer twee op iTunes bereik.
Kompetisie is 'n verouderde idee
Wat baie van Wattles se een-en-twintigste-eeuse lesers egter mis, is sy toewyding aan die etiek van koöperatiewe vooruitgang bo mededinging en sy oortuiging dat mededinging self 'n uitgediende idee is, wat vervang moet word sodra die mensdom die steeds vernuwende kreatiewe vermoëns ontdek die verstand. Aangesien niemand anders as die mees waarnemende lesers dit kon raaksien nie, het Wattles sy gedagtemetafisika gekombineer met 'n marxistiese taal. Sy siening was idealisties - miskien buitensporig - maar hy het probeer om dit na te kom.
Wattles, 'n vroeëre predikant van die Metodiste, het sy preekstoel in die noorde van Indiana verloor toe hy die aanbiedinge van kollekte-mandjies weier van gemeentes wat sweetwinkels besit. Hy het twee keer op die kaartjie van die mede-Hoosier Eugene V. Debs se Sosialistiese Party gekies, eers vir die Kongres en weer as 'n noue sekonde vir die burgemeester van Elwood, Indiana.
Ten tyde van sy dood in 1911, het hy en sy dogter, Florence (1888 – 1947) - 'n magtige sosialistiese orator in eie reg en later die publisiteitsdirekteur by die uitgewer EP Dutton - die grondslag gelê vir 'n nuwe burgemeesterskap, gesny kort toe hy op vyftigjarige ouderdom aan tuberkulose gesterf het terwyl hy na Tennessee gereis het.
Florence het op Januarie 30, 1935, aan Eugene Debs se broer, Theodore, geskryf. Sy noem haar vader liefdevol as 'Geagte kameraad' as ''n merkwaardige persoonlikheid en 'n pragtige gees' wat vir my ten minste nog nooit dood is nie. '
Was Wattles se Visie utopies?
Was Wattles se visie op metafisika van nuwe denke en sosiale hervorming regtig so utopies? Ons leef in 'n tyd waarin hy hom sou verwonder het - maar tog ook erken: dokters voer suksesvolle placebo-chirurgie uit, en demonstreer die placebo-respons in gewigsverlies, sig, en selfs in gevalle waar placebos deursigtig toegedien word; Op die gebied wat neuroplastisiteit genoem word, toon breinskanderings dat neurale weë deur gedagtepatrone “herbedraad” word - 'n biologiese gedagtegang oor materie; kwantumfisika-eksperimente, soos later gesien sal word, stel buitengewone vrae oor die kruising tussen denke en voorwerp; en ernstige ESP-eksperimente toon herhaaldelik die nie-fisiese oordrag van inligting in laboratoriumomgewing.
Wattles se missie, nou meer as 'n eeu oud, was om te vra of hierdie vermoëns, wat slegs in die wetenskap van sy tyd aangewys is, persoonlik toegepas en getoets kon word op die materiële en sosiale lewensskale.
Hy het nie geleef om die invloed van sy boek te sien nie. Maar sy kalm sekerheid en selfversekerde en tog sagte toon dui daarop dat hy verseker is van sy idees. Soos elke klankdenker, het Wattles ons nie met 'n leerstelling gelaat nie, maar met eksperimenteringsartikels. Die beste ding wat u kan doen om die herinnering aan hierdie goeie man te eer - en op u eie lewenspad te vorder - is om na sy raad te luister: Gaan eksperimenteer met die vermoëns van u gedagtes. Gaan probeer. En as u resultate ervaar, doen dan soos hy gedoen het: vertel dit vir die mense.
'N Nuwe visie van Mind Power
Ons is op 'n voorspoedige oomblik om Wattles te ondersoek. Die Nuwe gedagte-beweging, soos opgemerk, is in konflik tussen drange om 'die wêreld te verander' of 'bo-aan die wêreld te wees'. Hierdie spanning is miskien die chrysalis waaruit 'n nuwe benadering na vore kom.
Hier is 'n beginpunt: In haar 2016-blogartikel Waarom die selfhelpbedryf nie die wêreld verander nie, geestelike raadgewer en skrywer Andréa Ranae het uitstekende punte geopper oor waarom die selfhelpkultuur van vandag sleg is met sosiale vrae. Soos Ranae, het ek ook die ervaring gehad om 'n tragedie in die wêreld te sien, net om op sosiale media aan te meld om die gewone bevolking van motiverende ghoeroes te vind wat rondtrek soos niks gebeur het nie, en die standaard u-kan-doen-dit-neusgate bied. Of as hulle 'n tragiese gebeurtenis op 'n ongemaklike manier erken, kan hulle 'n beeld vertoon soos 'n koek met 'n kers wat uitgewaai is, of 'n soortgelyke knierende gebaar. Soos Ranae, het ek nog nooit geglo dat die nuwe gedagtes en selfhelpbewegings van die menslike gebeure af moet staan ​​nie. (sien bv. my “Wat sê nuwe gedagtes oor oorlog?”Pos by HarvBishop.com.)
Maar Ranae argumenteer 'n dieper punt, naamlik dat baie van die probleme wat mense as geestelike berader vir haar bring, eintlik simptome is van 'n onregverdige wêreld; dit voel vir haar asof sy die punt vermy as sy die persoonlike simptoom behandel en nie die groter oorsaak nie.
Ek eer die punt - maar ek benader hierdie sake ietwat anders. Die menslike natuur word, in sy kompleksiteit, in knope verdeel, sommige van hulle is afkomstig van buite-omstandighede, en ander uit onsself. Dit sal altyd die geval wees.
Ek wil nie 'n té verpolitiseerde nuwe gedagte in die een-en-twintigste eeu sien nie. Ek wil nie 'n nuwe gedagte hê wat toegemaak word vir mense wat in werklikheid agterdogtig is oor “sosiale optrede” nie, wat vinnig kan verdwyn in postuur, vae uitsprake en traagheid. Mense bevat baie - en met reg - verskillende idees van sosiale beleid. Inderdaad, 'n swak gedefinieerde model vir maatskaplike geregtigheid in Nuwe gedagtes kan eintlik die beklemtoning van individuele bereiking beklemtoon, wat histories noodsaaklik is vir die appèl van Nuwe Gedagte.
Ek moet ook byvoeg dat, volgens my ervaring, nie van die luidste voorstanders van sosiale geregtigheid in ons geestelike gemeenskappe staatgemaak kan word om 'n kamerplant te laat drink nie. As u sosiale geregtigheid wil hê, sê ek dit gereeld vir mense, begin met die etiek om u woord te hou en die basiese beginsels van organisasie en beplanning uit te blink. Begin daar — en as jy goed doen met daardie dinge, brei jou visie uit. U kan nie dinge regstel wat ander beïnvloed nie, tensy u eers na u eie dinge omsien.
Moet u kies tussen 'n oulike motor en 'bewustheid'?
In my 2014-boek Een Eenvoudige Idee, Ek het krities geskryf oor die suksesguru Napoleon Hill. Ek het die Dink en groei ryk skrywer as iemand wat in die Amerikaanse metafisiese tradisie die skakel van sosiale geregtigheid wegbeweeg het. Maar, terugwaarts, was ek verkeerd. Dit is nie dat my kritiek op Hill nie van teiken was nie; die skrywer het uitsprake gemaak en dinge gedoen waarop ek beswaar maak. Maar Hill se grootheid as metafisikus en motiverende denker was om 'n werklike program van etiese, individuele sukses. Hy het geen verskoning daarvoor verskuldig nie.
Een aanlynskrywer het onlangs 'n onvoorstelbare artikel geskryf wat die karakter van Hill aantas. Maar die een wat histories beduidend aan Hill is, is sy werk, en u kan nie die man wat daar afwesig is, evalueer nie - meer as die sensasionistiese biograaf Albert Goldman kon die karakters van John Lennon of Elvis Presley, twee van sy onderwerpe, vaslê sonder om hulle as kunstenaars te verstaan. Hill se suksesprogram het sy nageslag verdien, wat ek uit persoonlike ervaring ken.
Nuwe denke op sy beste en aansteeklikste vier die primaat van die individu. In 'n sekere lig gesien, was die mistieke onderwyser Neville Goddard, die figuur van die nuwe gedagte wat ek die meeste bewonder, 'n soort vergeestelikte objektivis. Of miskien sou ek kon sê dat Ayn Rand, die stigter van die filosofiese objektivisme, en 'n vurige ateïs, 'n gesekulariseerde Neville was. Neville en Rand betoog elkeen 'n vorm van ekstremistiese selfverantwoordelikheid. Objektiewe werklikheid, elkeen geleer, is 'n lewensfeit.
Die gemotiveerde persoon moet kies tussen die moontlikhede en omstandighede van die werklikheid. Volgens hulle is die individu uiteindelik alleen verantwoordelik vir wat hy doen met sy keuses. Rand het hierdie keuse gesien as die uitoefening van persoonlike wil en rasionele oordeel; Neville beskou dit as die kreatiewe instrumente van u verbeelding. Maar albei het dieselfde beginsel bepleit: die wêreld waarin u besig is, is u eie verpligting.
Is daar 'n tweeling tussen Neville se radikale individualisme en die gemeenskaplike visie van Wattles? Nie vir my nie. Ek is skepties teenoor taal soos innerlike / uiterlike, wese / ego, geestelike / materiële, wat rondom baie van ons alternatiewe geestelike gemeenskappe beweeg. Teenstrydighede trek nie net aandag nie, maar paradokse is volbring. Dit is in die aard van die lewe.
Daar is geen netjiese verdelingslyne op die gebied van die waarheid nie. Neville se visie van individuele uitnemendheid, en Wattles se ideaal vir gemeenskapsverryking is onlosmaaklik gebind omdat nuwe gedagtes - anders as sekulêre objektiwisme en verskillende vorme van seremoniële magiek of Thelemiese filosofie - volgens die Skrifetiek funksioneer.
Nuwe gedagtes beskou nie die eksklusiwistiese samelewing nie. Dit verkondig 'n radikaal karmiese etos, waarin die gedagtes en handelinge wat teenoor ander uitgevoer word, tegelyk teenoor die self afspeel; doen aan ander is om aan jouself te doen - die deel en die geheel is onlosmaaklik.
Diegene van ons wat besig is met nuwe denke, streef in werklikheid altyd daarna om die lewe as 'een ding' te sien. Daardie een ding - noem dit die Kreatiewe Krag of 'n hoër verstand waarin ons almal funksioneer - kan uitbrei in oneindige rigtings. Moet 'n soeker kies tussen 'n lekker motor en 'bewustheid'? Moet ek kies tussen Wallace D. Wattles en Neville? Albei was op baie maniere dapper, mooi en reg; albei het 'n visie van uiteindelike vryheid - van die kreatiewe individu wat bepaal, eerder as om na omstandighede te buig.
Die verbetering van die intellektuele tenoor van nuwe denke
Eerder as om 'n politieke program vir nuwe denke voor te stel, wil ek eerder die blinde, soms kinderagtige toon wat baie van sy kultuur deurdring, tref. Binne kerke, vergaderings en besprekingsgroepe word mense wat ernstig nadink oor die huidige gebeure of etiese probleme, soms as die regte gees beskou. Roarke sê egter: 'glimlag almal, glimlag!' dinge. Ek het eenkeer 'n opmerking gemaak vir 'n predikant met nuwe denke, en hy het met sy hand gebuig van die onderkant van sy nek tot by die bopunt van sy skedel en gesê: 'Dit klink baie hier afgelaai word het.'Ek was te intellektueel, voel hy. Sulke verbiedings bevorder nie 'n afgeronde beweging nie.
Eerder as om politieke agendas te waag, moet ons die intellektuele tenoor van nuwe denke verbeter - en vermy om op kategismus te leun wanneer onderwerpe van tragedie of onreg opduik. 'N Bekende refrein van nuwe gedagtes is dat iemand wat 'n tragedie beleef het, hetsy op persoonlike of massa-skaal, op een of ander manier in gedagtes met die grusame gebeurtenis gedink het. Dit is onverdedigbaar. Ons dink eintlik altyd aan verskillende behoeftes en moontlikhede, en wissel tussen mededingende gedagtes en belangstellings; die sleutelfaktor in die vraag of 'n gedagte bepalend word, soos gesien in psigiese en placebo-studies, sowel as in die getuienis van individuele soekers, is wanneer emosionele krag en sublieme fokus kombineer in 'n enkele gedagte. Hoe kan 'n reeks mense, hetsy in 'n land of as voetgangers tydens 'n gebeurtenis, geklassifiseer word as 'n waarneembare geestelike geheel?
Ek sê nie dat daar nie massasielkunde is nie. Na traumatiese gebeure, en tydens oomblikke van verhoogde skare-stimulasie (soos die aanhoor van 'n kragtige toespraak), kan 'n soort kuddesielkunde of groepsdenking beslis gryp. Maar voorafgaande aan sulke gebeure, is menslike gedagtes freneties en onreëlmatig, dikwels so besig en geïndividualiseer soos bewegings in 'n stampvol straat. Ek sien geen bewys dat 'n groep wil ly nie.
Die geestelike sowel as die openbare dimensies van die lewe ernstig opneem
Aangesien daar geen enkele oorsaak of 'n enkele geestelike wet agter tragedies is nie, is daar geen antwoord op die ontleding van politiek of huidige gebeure nie. Maar wat geen ernstige geestelike beweging kan volhou nie geen antwoord or geen reaksie. Of geen bespreking nie. Of geen perspektief nie. Ek wil liewer 'n kamer vol mense betree wat siviel nie saamstem oor problematiese kwessies as wat salig onverskillig is nie, of wat hardloop as gevolg van besmetting, of dit is die standaard waarmee sommige nuwe denkers hulself getrou het.
Hierdie soort bestudeerde onverskilligheid is die probleem waarmee Andréa Ranae haar vinger dra. Dit is ernstig. Tog was dit histories nie 'n probleem vir pioniers soos Wallace Wattles of sy uitgewer, Elizabeth Towne, 'n toonaangewende New Thought-stem en suffragistiese aktivis. In 1926 is Towne verkies tot die eerste vroulike wethouder in Holyoke, Massachusetts. Twee jaar later het sy 'n onsuksesvolle onafhanklike bod vir burgemeester ingedien.
Progressiewe Era-pioniers van nuwe denke soos Towne, Wattles, Helen Wilmans, Ralph Waldo Trine en baie van hul tydgenote, was sosiaal en intellektueel goed afgerond. Hulle het die geestelike sowel as die openbare dimensies van die lewe ernstig opgeneem. Hul uitgestrekte uitkykpunte was 'n natuurlike uitdrukking van hul dryfveer en nuuskierigheid met die wêreld. As ons 'n beter, voller intellektuele kultuur binne die nuwe denke kan bevorder (wat een van die doelstellings van hierdie boek is), dan dink ek dat die pole van sosiale optrede en persoonlike verbetering van nature konverteer.
'N Opeenhoping van belange beteken nie dat nuwe denkers oor sosiale kwessies sal saamstem of dieselfde sal stem nie. Dit beteken dat waardes en metodes van nuwe denke die weg sal skyn vir elke soeker, ongeag sy waardes of omstandighede, om sy lewe - en die wêreld - te vorm in ooreenstemming met sy hoogste self.
Mitch Horowitz is 'n PEN-bekroonde historikus, uitvoerende hoof van lang tyd, en 'n leidende New Thought-kommentator met bylyne in Die New York Times, tyd, Polities, Wys, en The Wall Street Journal en media verskynings op Dateline NBC, CBS Sondag oggend, Alles in ag genome, en Coast to Coast AM. Hy is die skrywer van verskeie boeke, insluitend Okkultiese Amerika en Een Eenvoudige Idee. Vir meer inligting, besoek: http://www.www.MitchHorowitz.com
Video / onderhoud met Mitch Horowitz: Hoe kan u u krag manifesteer!
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Voorspoed en Finansies > Moet 'n soeker kies tussen 'n lekker motor en 'bewustheid'?