Sesde Sondag ná Epifanie (Verheerliking) - Missio
Sesde Sondag ná Epifanie (Verheerliking)
Sondag van Verheerliking is die Sondag waarop ons die Here Jesus se transfigurasie vier. Die dag dat ons iets van sy hemelse heerlikheid ervaar. Hy word deur die Vader versterk en bemoedig vir die lydensweg. Die kleure vir Sondag van Verheerliking is wit en goud.
van waar die son opkomtot waar hy ondergaan.
2Ses dae later het Jesus vir Petrus en Jakobus en Johannes saamgeneem en hulle op 'n hoë berg gebring waar hulle heeltemal alleen was. Toe het sy voorkoms voor hulle oë verander, 3en sy klere het blink geword, spierwit soos niemand op aarde dit kan maak nie. 4Elia en Moses het toe aan hulle verskyn en met Jesus gestaan en praat.
7Daar het toe 'n wolk gekom wat sy skaduwee oor hulle laat val het; en uit die wolk het daar 'n stem gekom: "Dit is my geliefde Seun. Luister na Hom."
Die driemanskap kry die voorreg om 6 dae (moontlik beïnvloed deur die feit dat Moses 6 dae in voorbereiding op die berg was – Eks 24:15 – Lukas sê 8 dae wat moontlik meer histories korrek is) na die gesprek oor dissipelskap met Jesus op 'n hoë berg (die Hermonberg noord van Seserea-Filippi en nie die Taborberg soos oorlewering dit het nie), heeltemal alleen, Jesus se verheerliking (letterlik: metamorfose) te ervaar.
Toetrede: VONKK 264 vers 1 of Lied 175
Lofsang: VONKK 197 of Flam 143 of Lied 202
Wet: Psalm 50:1a, 4-15, 23
Toewyding: VONKK 264 vers 2 of Flam 171 [bekend] 0f Lied 205
Respons: Flam 247 of Lied 215
Skriflesing: Markus 9:2-9 met hierdie video
Respons: Flam 40 of Lied 553
Slotsang: Lied 223
Respons: Lied 223 refrein of Lied 215 vers 1 laaste twee reëls
VONKK 264 Kom ons prys sy Naam vers 1
Hy spreek, Hy roep die hele wêreld op, van waar die son opkom tot waar hy ondergaan.
Gemeente (G):Uit Sion, stad van volmaakte prag, verskyn God in glans.
Voor Hom uit brand 'n vuur, rondom Hom woed 'n storm.
Hy roep die hemel en die aarde op as getuies van sy glansryke heerlikheid.
(Uit: Vir die Erediens – 'n Handleiding in die Nederduits Gereformeerde Kerk. 2007, Bybel-Media.)
(Uit: Wepener, Cas. Soos 'n Blom na die Son Draai)
VONKK 197 Kom Sing Voor Die Heer
Flam 143 Leeu Van Juda
Lied 202 "Lofsing die Heer, buig voor Hom neer"
Psalm 50:1a, 4-15, 23
VONKK 264 Kom ons prys sy Naam vers 2
Flam 171 [bekend] Hosanna In Die Hoogste
Voorganger (V):Ek glo in Jesus Christus, die Woord wat mens geword het.
Gemeente (G):Ons het sy heerlikheid gesien, vol genade en waarheid.
Flam 247 Jesus Ons Aanbid U
Orrelbegeleiding: Gerrit Jordaan 2012 © Kantoryverwerking: Gerrit Jordaan 2012 ©
Kom dans voor die Heer en blaas op basuine.
(RUBRIEK: Kruisfuur – Lof) Teks en musiek: Retief Burger © 2005 Urial Publis hing
(RUBRIEK: Flam – Lof) Teks en musiek: Braam Hanekom © 1998 MAR Gospel Music Publishers
Jy kan vir die kinders kaarte uitdeel waarop daar gesigte met verskillende emosies geteken is. Soos wat jy (of iemand anders) die verhaal lees, laat kinders die kaarte ophou wat wys hoe hulle dink die verskillende karakters op daardie stadium voel. Dit help kinders nie net om te konsentreer nie, maar ook om hulle in die verhaal in te leef en daarmee te identifiseer.
Jy kan ook hierdie video sonder klank wys terwyl die skriflesing gedoen word.
Flam 40 Soms Wil Ek Net Jubel
Lied 553 :"Ek is bly ek ken vir Jesus"
Betrek die kinders deur die hele liturgie, sodat hulle kan deelneem aan die verheerliking van hierdie Sondag.
God sê ons moet na Jesus luister. Gesels oor die verskillende maniere waarop ons na Jesus luister: deur Bybel te lees, deur te bid en deur te luister wanneer ander vir ons vertel van Jesus.
Hier is 'n inkleurprent van vandag se Bybelverhaal.
Ek het onlangs weer die voorreg gehad om met die kabelkar op te ry teen Tafelberg. Dit was 'n oop sonskyndag en die versnelling van die karretjie, met die kranse wat onder ons verby geskiet het, het my vlinders op die maag gegee. Ek was so opgewonde soos 'n kind oor die ervaring.
Onwillekeurig het dit my laat dink aan 'n verhaaltjie wat ek een keer gehoor het van 'n ma en haar dogtertjie wat trein gery het. Elke nou en dan het die dogtertjie opgewonde by die venster uitgekyk en vir haar ma gesê: "Kyk die wolke, Mamma!" Nie lank nie of sy roep weer opgewek uit: "Kyk die beeste, Mamma," en kort daarna: "Kyk die blomme, Mamma." So het sy aangehou, maar haar ma het opgemerk dat dit ongemak by die ander passasiers veroorsaak het. Half verleë het sy vir die ander passasiers gesê: "Ag verskoon maar my kind, maar sy is nog opgewonde oor die lewe!"
Iets van daardie opgewondenheid oor die lewe het ek ook daardie oggend ervaar. Toe ons bo-op die berg kom, was dit die asemrowende uitsig wat my nog verder opgewonde gemaak het. Die twaalf apostels, Kampsbaai, Leeukop, Bloubergstrand en die Bolandse berge in die verte, het my laat voel of ek op die kruin van die wêreld was.
Die skoonheid van die natuur, die see, die fynbos en veldblomme en die skoon lug, kon nie anders nie as om my bewus te maak van die Skepper van dit alles. Dit was asof die Here vir 'n vlietende oomblik die gordyn na die toekoms oopgeskuif het en ek sy teenwoordigheid op 'n besondere wyse ervaar het. Asof Hy my vir 'n breukdeel van 'n sekonde wou laat inloer in die toekoms. Ek het net geweet hierdie ervaring het my verander. God het my aangeraak, ek is, soos die dogtertjie in die trein, nog opgewonde oor die lewe. Dit het my laat voel hier wil ek die hele dag bly, hierdie ervaring wil ek vasvang, dit is heilig.
Maar kort daarna dwaal my oë weg van die horison en kyk ek na die gewoel van die stad hier onder my. Ek sien motors wat soos speelgoed karretjies verby mekaar flits, uitlaatgasse wat die lug grys maak en geraas wat onrustig opdreun. Ek sien woonstelblokke en in my geestesoog mense wat veg teen eensaamheid. Ek sien nou stegies waar kinders onder kartonne die nag moes deurbring. My oë val op Langstraat, bekend vir sy bordele en dwelmverslaafdes. Ek sien kerktorings verdwerg deur wolkekrabbers van groot maatskappye. Twee straatblokke verder sien ek die groen bome van die Kaapse tuine. En langsaan die parlement, waar politci mekaar op daardie oomblik die stryd aansê oor wat hulle reken die beste is vir ons land.
Ek kry 'n beklemming om die bors, want ek besef later vandag gaan die kabelkarretjie ons weer laat afdaal na die werklikheid. Na die plek waar ons ons brood en botter moet verdien in strawwe mededinging. Na die plek waar ons getuies moet wees van bergtopervarings, van 'n lewende God wat sy kinders nie vergeet nie.
Teen die berg uit
Tweeduisend jaar gelede is daar ook 'n groepie teen 'n berg uit – nie met 'n kabelkarretjie nie, maar op uitnodiging van hulle leier. Jesus was op pad om te gaan bid en sy drie binnekringdissipels is saam met Hom – Petrus, Johannes en Jakobus – dieselfde drie wat later in die tuin van Getsemane by Hom moes waak in sy uur van angs. Hierdie drie sien toe hoe Jesus se voorkoms verander. Die voorkoms van Jesus se gesig was anders en sy klere was skitterend wit. Vir 'n oomblik skuif die Vader die gordyn weg – laat Hy die dissipels toe om die ware heerlikheid van sy Seun vir 'n vlietende sekonde te aanskou – gee Hy vir hulle 'n kykie in die toekoms.
Hulle sien hoedat Jesus in gesprek is met twee groot figure uit die verlede; met Moses as verteenwoordiger van die wet en met Elia as verteenwoordiger van die profete. Ook hulle het in hemelse glans verskyn. Petrus is so oorweldig deur dit wat hy aanskou het, dat hy vir Jesus sê: "Here, dit is goed dat ons hier is. Laat ons drie hutte bou: een vir U, een vir Moses en een vir Elia." Hy wou die oomblik vasvang, hy wou dit giet in beton, hy wou nie van die berg af nie, so eie aan ons menslike aard. Hy wou hierdie bergtopervaring verewig.
Hy was nog besig om te praat toe 'n volgende gebeurtenis afspeel. 'n Wolk het sy skaduwee oor hulle gegooi; en dit het hulle selfs ingesluit soveel so dat hulle bang geword het. Toe kom daar 'n stem uit die wolk wat sê: "Dit is my Seun wat Ek uitverkies het. Luister na Hom." Interessant dat Jesus se Vader nie sê kyk na Hom nie, maar luister na Hom. Dit is asof die Vader wou sê: "Liewe Petrus, Jakobus, Johannes, die toets vir julle geloof lê nie daarin of julle vir Jesus in sy heerlikheid gesien het nie, maar of julle bereid gaan wees om Hom in gehoorsaamheid op sy lydensweg te volg."
Die verheerliking van Jesus het vir 'n oomblik geduur. Dit was 'n kykie in die toekoms, maar die toekoms het nog nie aangebreek nie. Die drie dissipels moes weer saam met Jesus van die berg afgaan, terug na die vallei. 'n Vallei waar daar siek mense was wat genees moes word, konflikte tussen mense wat uitgestryk moes word, waar daar honger mense was wat gevoed moes word, waar daar, soos Jesus belowe het, kruis gedra moes word en lyding vir hulle gewag het, selfs die dood. Daar was dus geen manier waarop hulle hierdie glinsterende bergtopervaring kon vas vries, om seker te maak dat hierdie ervaring vir ewig sou duur nie.
Dit was ook Moses se ervaring in die Eksodusverhale, toe hy in die teenwoordigheid van die lewende Here verskyn het. Sy gesig het so geblink omdat hy die heerlikheid van God aanskou het, dat sy broer Aäron en die ander Israeliete bang geword het. Maar ook hy kon nie op die berg bly nie, hy het die verantwoordelikheid gehad om af te gaan na die kamp van die Israeliete om God se wet aan hulle oor te dra, aan 'n ongeduldige en dikwels ongehoorsame volk.
Hierdie tipe bergtopervarings is seldsaam in ons lewe. Ek glo daar bestaan by ons almal 'n begeerte om soos die dissipels iets van die heerlikheid van God te aanskou. Ek dink ook ons kan in ons gebedslewe vir die Here vra vir sulke ervarings. Maar nou kan dit ook wees dat u al in u lewe op ander maniere, dalk deur gewone lewenservarings iets van die heerlikheid van God beleef het. 'n Oomblik waar u vir 'n breukdeel van 'n sekonde 'n kykie in die toekoms gekry het. Waar iets van die wonder van die lewe u met God in aanraking gebring het.
Dalk was dit iewers in die natuur; deur die aanskoue van die volmaakte simmetrie van 'n groot protea, die grasieuse versnelling van 'n springbokram op volle vaart, die knal-skoot en sproei van 'n brander teen 'n rots. Dalk 'n skaam glimlag van jou seun toe hy sy eerste krieketkolf gekry het of in die glinster van jou dogter se oë toe sy haar eerste liedjie op die klavier gespeel het.
Miskien was dit in die tevredenheid in ouma se oë oor 'n vol lewe voordat die ouderdom of die siekte finaal sy tol eis. Of dalk iewers in 'n preek waar 'n enkele frase jou gedagtes vasgevang het en jy vir 'n oomblik 'n kykie gekry het in die hart van God, waar sy liefde deurgebreek het en sy teenwoordigheid jou oorweldig het. Oomblikke waar die glans van God se heerlikheid soos strale deurgebreek het en jou hele lewe verhelder het, waar jy net geweet het hierdie ervaring het my verander, ek kan nooit weer op dieselfde manier na die lewe kyk nie
Ons probeer vashou
Ons koester daardie oomblikke en soos Petrus wil ons ook daardie momente in beton giet. Omdat dit so kosbaar is, wil ons dit vashou maar ons kan nie. Sulke ervarings kom en gaan in ons lewens, ons kan dit nie bewerk nie. In God se omgang met sy skepping oorweldig Hy ons nie, skryf Hy nie slagspreuke in neon bo in die lug nie, maar kom Hy dikwels in daardie onbewaakte oomblikke. Trek Hy vir 'n moment die gordyn oop en maak Hy ons weer opgewonde oor die lewe soos die dogtertjie in die trein.
Wanneer so 'n ervaring vir ons gegee word, of dit in die natuur is, of dit tussen mense is en of dit op 'n Sondag in die kerkbank is, moet ons dit vertroetel, want dit is 'n gawe, dit is 'n geskenk, dit is 'n openbaring van God. Ons moet nooit probeer om dit vas te gryp nie. Petrus wou daardie oomblik verewig deur drie hutte te bou; hy wou gehad het dit moet vir altyd aanhou maar Jesus laat dit nie toe nie.
Saam met Jakobus en Johannes, op pad na die werk wat in die vallei vir hulle gewag het, moes hulle vir hulleself gesê het: "Dit was ongelooflik!" Maar wat beteken dit nou vir ons?
Hierdie ervaring het hulle nie gehelp om te weet wat hulle volgende moes doen nie. Dit het ook nie hulle twyfel en onsekerheid weggeneem nie. Trouens, ons lees hulle het hieroor stilgebly en vir niemand anders enige iets vertel van wat hulle gesien het nie. Dit was duidelik hulle kon nie hulle geloof op hierdie bergtop-ervaring bou nie. Dit was te vlugtig, te onverstaanbaar.
Maar dit het 'n verskil in hulle lewe gemaak, al was dit net om vir 'n oomblik Jesus in sy heerlikheid te aanskou, om die stem van bevestiging uit die wolk te hoor.
Die pad wat ons moet loop
Die week wat kom, is die begin van lydenstyd, dié tyd van die kerkjaar waar ons saam met Jesus sy lydensweg volg. Waar ons onsself saam met Hom op die nou pad van gehoorsaamheid gaan bevind. 'n Pad wat op Goeie Vrydag in April by 'n kruis tot stilstand gaan kom. 'n Pad wat beteken dat ons bereid moet wees om met die kabelkar af te sak na die stad, moue op te rol en aan die werk te spring.
Die dissipels se kronkelpad na die vallei is ook jou en my pad, dit is ook die kerk se pad. 'n Pad wat medelye en begrip vra vir kartonbewoners en bordeelbesoekers. 'n Pad wat moed verg om in die hitte van die debatte in die parlement te vra: Is dit reg? Is dit billik? 'n Pad wat by die hospitaalbed die hand van bemoediging moet uitsteek. Wat in die gang van die woonstelgebou of die ouetehuis nie koud kan staan nie vir die medebewoner wat uitroep: Sien my raak!
Leef vanuit die oop gordyn
Ons kán hierdie pad stap omdat ons die glans van God se Seun aanskou op hierdie laaste Epifanie-Sondag. Omdat jou en my ervaring van God se heerlikheid ons so naby aan Hom bring dat sy energie oorvloei in ons lewens. Hierdie energie bemagtig ons om, ten spyte van teenslae, teleurstellings en uitputting, voort te gaan. God, deur die inwoning van sy Gees, gee vir ons die moed, die dissipline van gehoorsaamheid.
Hoekom? Want ons ervaring van God laat vir 'n oomblik die gordyn oopskuif op die toekoms, op die gebeure ná die kruis. Op 'n Sondagoggend toe Christus die dood oorwin het en in volle heerlikheid na sy Vader opgevaar het. Wanneer jy by hierdie kerkgebou uitstap, mag die wêreld dalk nie so rooskleurig lyk soos wat ons hierbinne ervaar het nie. Dit is dalk 'n doodgewone warm Februariedag daarbuite met geen merkbare verskil van netnou toe jy ingekom het nie.
Maar miskien kyk jy anders na die wêreld, omdat jy self verander het. Jy mag dalk vir niemand vertel nie, maar miskien sien iemand tog die glans op jou gesig omdat jy vir 'n oomblik die heerlikheid van Christus aanskou het, die stem gehoor het wat jou laat aanhou tot jou volgende Gods-ervaring. Die stem wat sê: "Dit is my Seun wat ek uitverkies het, luister na Hom." Die stem wat ons opgewonde maak oor die lewe.