Spraakkommunikasie - tipes, etiket, funksies, spraakmiddele - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Spraakkommunikasie - Dit is 'n aktiewe proses van verbale kommunikatiewe interaksie van sy deelnemers (senders en ontvangers van inligting), wat gekenmerk word deur 'n spesifieke motief en gemik is op die implementering van 'n spesifieke teiken. Die kommunikatiewe proses gaan voort op grond van die omgekeerde verhouding in spesifieke tipes mondelinge aktiwiteit.
Spraakkommunikasie word organies ingesluit in allerhande individuele aktiwiteite, byvoorbeeld, professioneel of sosiale, aangesien die aktiwiteit nie haalbaar is sonder kommunikasie nie. Verbale kommunikatiewe interaksie kan tussen verskeie individue of ten minste twee gerealiseer word. Spraakkommunikasie is wedersyds en doelgerig, sowel as sosiale. Die vorm van manifestasie van verbale kommunikasie word as mondelinge gedrag beskou, terugvoer van kommunikasievennote.
Etique van spraak kommunikasie
Spraaketiket en reëls van kommunikasie is 'n stelsel van norme van verbale gedrag en konstante formules van beleefde kommunikasie. Besit van etiket van verbale kommunikasie help om geloofwaardigheid te verkry, gee aanleiding tot vertroue en respek. Die bemeestering van die kanonne van die verbale etiket, hul nakoming, dra by tot die gevoel om selfversekerd te wees, om nie 'n gevoel van verleentheid en kommunikasieprobleme te voel nie.
Verpligte nakoming van die etiket van spraakkommunikasie in besigheidsinteraksies verlaat die vennote 'n aangename indruk oor die persoon en die maatskappy as geheel en behou sy positiewe en aantreklike beeld.
Die etiket van spraakkommunikasie word bepaal deur nasionale spesifisiteit, aangesien elke mens in die proses van sy evolusie sy eie stelsel van reëls van verbale gedrag uitgewerk het. In ons moderne samelewing is sulke eienskappe soos korrektheid, takt, hoffelijkheid, hoflikheid, verdraagsaamheid, welwillendheid, uithouvermoë van besondere waarde.
Taktheid word die etiese kanon genoem, wat beteken dat die spreker die interaksie vennoot verstaan, onvanpaste replika en vrae vermy en onaangename onderwerpe bespreek.
Diskresie impliseer die vermoë om moontlike ondervragende opmerkings en die wense van 'n kommunikasievennoot te voorspel, die bereidwilligheid om met al die noodsaaklike punte vir 'n gesprek in detail te bespreek.
Verdraagsaamheid impliseer 'n rustige houding teenoor moontlike meningsverskille in houdings en houdings, die vermyding van harde kritiek in oordele. Dit is nodig om die menings van ander individue te respekteer, om te probeer verstaan ​​waarom dit presies vir hulle was wat hierdie of daardie posisie gevorm is. Verdraagsaamheid is nou verwant aan so 'n persoonlike gehalte as konsekwentheid, wat die vermoë is om kalm en rustig te reageer op skielike of taktlose en ondervragende opmerkings van die gesprek.
Klandisiewaarde is nodig nie net ten opsigte van die kommunikasievennote nie, maar ook in die proses van die gesprek self, in sy vorm en inhoud, in die keuse van woorde en intonasie.
Die etiket van verbale kommunikasie het 'n noue verband met etiek, wat die kanonne van morele gedrag voorskryf. Etiquette behels die gebruik in verbale kommunikasie van sekere gedragstyle en ekstern uitgespreek formules van beleefdheid in spesifieke verbale aksies.
Na aanleiding van die vereistes van die etiket sal beskou word as 'n misleiding van ander en huigelary in stryd met die etiese norme. Terselfdertyd sal etiese gedrag, wat nie gepaard gaan met die inagneming van die etikette van die etikette, onvermydelik 'n ongunstige indruk skep nie en lei tot twyfel oor die morele eienskappe van die individu. Daarom, in mondelinge kommunikasie, is dit nodig om 'n hele reeks etiese en etiquette-kanonne te volg, wat nou verwant is. So 'n kompleks impliseer eerstens 'n respekvolle en welwillende houding teenoor die gesprekspartner. Dit is streng verbied om die gesprekspartner toe te pas met behulp van verbale middele van belediging, wrok, verwaarlosing. Dit word ook aanbeveel om gesprekke te vermy om direkte negatiewe assesserings van die gesprekspartner se persoonlikheid te vermy. Slegs spesifieke aksies word geëvalueer, met inagneming van takt.
In die intelligente kommunikasie van opgeleide individue is die gebruik van harde woorde, mishandelde uitdrukkings, arrogansie en wrokkige spraakformules onaanvaarbaar. In praktiese terme word sulke taalformulerings ook as onvanpas beskou, aangesien dit nooit sal lei tot die bereiking van die gewenste resultate van kommunikasie nie.
Polheid in kommunikatiewe interaksie is daarop gemik om die situasie as geheel te verstaan, met inagneming van die ouderdomsgroep, geslag, professionele en sosiale status van die gesprekspartner. Hierdie faktore bepaal die mate van formaliteit van kommunikasie, bepaal die keuse van etiketformules, geskikte onderwerpe vir bespreking.
Die praatmaat moet in selfvertroue beskeie wees, probeer om nie persoonlike oordele op te lê nie, om oormatige kategoriese en ultimatum in spraak te vermy.
Daarbenewens moet 'n mens aandag skenk aan die kommunikasievennoot, belangstelling toon vir sy persoonlikheid, opinie, rekening hou met sy belangstelling in 'n spesifieke onderwerp. Dit is ook nodig om die moontlikheid van die gesprekspartner te oorweeg om die betekenis van die uitsprake van die spreker te verstaan ​​en verstaan. Dus, in die proses van 'n monoloog, moet jy dit tyd gee om jou asem te haal en konsentreer. Vir hierdie doel is dit nodig om te lang stellings te vermy. Dit is nuttig om klein tussenposes in die proses van 'n gesprek te gebruik, om mondelinge formules te gebruik om kontak te behou. Die norme van kommunikasie bepaal ook die gedrag van die hoorder.
Spraaketiket en kommunikasie reëls vir die hoorder beteken eerstens die noodsaaklikheid om tyd te spandeer en sake uit te stel ten einde die spreker te kan luister.
Tydens die verhoor moet die persoon die speaker eerbiedig en geduldig behandel, terwyl hy aandagtig probeer om al die inligting tot die einde toe te luister. In amptelike mondelinge kommunikasie is dit absoluut onaanvaarbaar om die kommunikasievennoot in die loop van sy monoloog te onderbreek om verskeie kommentaar in te voeg, veral dié wat die spreker se menings en versoeke negatief kenmerk. Die luisteraar, sowel as die spreker, moet op sy gesprek fokus, beklemtoon sy eie belangstelling in interaksie met hom.
Spraaketiket, reëls van kommunikasie en etiek dek ook geskrewe taal.
Verbale (teken) kommunikatiewe interaksie word met behulp van woorde gerealiseer. Menslike spraak word beskou as 'n verbale kommunikasie instrument. Studies toon dat die moderne "homo sapiens" sowat 30 duisend woorde per dag praat, en ongeveer drie duisend per uur. Woorde vorm 'n verskeidenheid spraaktekste wat gevorm word afhangende van die doelwitte van kommunikeerders, byvoorbeeld om iets te kommunikeer of te leer, om 'n houding uit te druk of iets te bewerkstellig. Sulke tekste is mondeling of skriftelik. Hulle implementeer taalstelsels, wat stelsels van tekens en metodes vir hul kombinasie is. Taalstelsels dien as 'n soort hulpmiddel wat die uitdrukking van gedagtes bevorder, die manifestasie van die gevoelens en begeertes van vakke. Hulle is die belangrikste manier van mondelinge kommunikasie.
Taal as 'n manier van spraak kommunikasie het verskeie doeleindes. Hy dien as 'n sentrale manier van kommunikatiewe interaksie. Danksy hierdie doel van taalstelsels het mense die geleentheid om volledig in die samelewing as geheel en met die vakke individueel te werk. So 'n opdrag van taalstelsels word beskou as hul kommunikatiewe funksie. Bykomend tot die funksie van kommunikasie, het die taal as 'n manier van verbale kommunikasie 'n aantal ander funksies, soos kognitiewe, akkumulatiewe, konstruktiewe, emosionele, kontak-instellings en etniese.
Die kognitiewe funksie van taal is 'n uitdrukking van die aktiwiteit van menslike bewussyn. Na alles, word 'n belangrike deel van inligting oor die buitewêreld verkry deur mense deur taal.
Akkumulatiewe funksie behels die ophoping en bewaring van ondervinding, die berging van kennis vir gebruik in die latere lewe. In die alledaagse lewe help mense dagboeke of notaboeke. 'N Soort van "notaboeke", die erfenis van die hele mensdom, is allerhande geskrewe rekords en literatuur.
Die konstruktiewe funksie is die vorming van gedagtes en verskillende oordele. Met die hulp van taalstelsels lyk dit asof dit 'n wesenlike koevert en klankvorm is. Uitgedruk met die hulp van woorde word die gedagte duidelik en verstaanbaar, in die eerste plek vir die individu wat dit uitgedruk het.
Emosionele funksie is een van die instrumente om gevoelens en emosionele toestande uit te druk. Hierdie funksie word slegs deur middel van spraak gerealiseer onder die voorwaarde van direkte uitdrukking van die individu se emosionele houding teenoor die inligting wat hy kommunikeer. In hierdie geval speel intonasie die hoofrol.
Kontakinstellingsfunksie word uitgedruk om kontak tussen individue te vestig. Soms kan kommunikasie doelloos wees, en sy inligtingsinhoud kan nul wees, wat beteken dat die grond voorberei word vir verdere produktiewe en vertroue kommunikasie.
Etniese funksie lê in die eenwording van die mense.
Spraak- en spraakkommunikasie
Spraak is die belangrikste komponent van die kommunikatiewe interaksie van mense wat hul gedagtes, emosionele buie, doelwitte en planne uitdruk. Met die hulp van spraakkommunikasie het die individu die geleentheid om met die omliggende samelewing te kommunikeer. Enige toespraak is gefokus op die verstand, gevoelens, bedoelings en begeertes van die luisteraars.
In die konteks van kommunikatiewe mondelinge interaksie word spraak gekenmerk deur 'n aantal sielkundige eienskappe wat die individuele (persoonlike) en groep (kollektiewe) eienskappe van mense wat mondelinge interaksie aangaan, weerspieël. Dit sluit in inligting, duidelikheid, inhoud, ekspressiwiteit, impak. Hierdie eienskappe word veroorsaak deur verskillende vaardighede, soos logies om hulself uit te druk, om die semantiese eenheid van frases te bereik, paralinguistiese middele te gebruik, kinetiese tegnieke toe te pas, ekstralinguistiese besonderhede van kommunikasie te gebruik.
Die uiterlike uitdrukking van gevoelens en emosionele toestande, sowel as die houding van die spreker in verhouding tot wat hy sê, word uitdrukking van spraak genoem. Uitdrukkingsinstrumente sluit gesigsuitdrukkings en gebare, ritme, intonasie, aksent, intervalle en stres, aforismes en grappies in. Sommige mense regverdig ongelukkig harde woorde en die gebruik van beledigende uitdrukkings tydens 'n gesprek met hierdie spraakbesit. Hulle beskou profaniteit as 'n integrale deel van die taalsisteem, wat 'n imprint oor die geheel op die kultuur van spraak en etikette laat.
Die informatiwiteit van spraak is te wyte aan die belangrikheid van die boodskap wat aan gesprekke uitgespreek word. 'N Treffende voorbeeld van die lae inligtinginhoud van die materiaal is die volgende stellings: "water is nat", "vis word in water gevind", ens. Die inligtinginhoud van spraak word met 15% verhoog met behoorlike gebruik van intonasies en pouses.
Die impak van spraak verteenwoordig die moontlikheid van die impak daarvan op kommunikasievennote, wat hulle gedagtes en aksies in die regte rigting rig.
Spraakkommunikasie word gebruik om die spesifieke kommunikatiewe bedoeling van die spreker uit te druk en bestaan ​​uit kommunikatiewe komponente wat verskillende funksies het. Die voorwaarde vir effektiewe kommunikasie is 'n komplekse, multidimensionele kategorie, wat 'n eenheid van taalkundige begrip, kulturele en sosiale kennis en sielkundige ervaring is.
Doeltreffende spraakkommunikasie behels nie net die taal- en taalvaardigheidsbemeestering nie, maar ook kennis wat verband hou met die begrip van die patrone van verbale kommunikasie in die integriteit en onderlinge verbintenis van al sy komponente, naamlik die materiële en geestelike kultuur van die taal, die strukturele en insiggewende struktuur van kommunikasieaktiwiteite. sosiokulturele kanonne en modelle van verbale kommunikasie, ens.
Spraak is die belangrikste meganisme van verbale kommunikasie. Spraakkommunikasie vind plaas met behulp van taalstelsels. Verbale kommunikasie is intern en uiterlik gerig. Eksterne mondelinge kommunikasie is op sy beurt mondeling en skriftelik. Verbale verbale interaksie word verdeel in monoloogspraak en dialoog.
Tipes spraakkommunikasie is nou verwant. Hulle word verenig deur woorde vir hulself of hardop uit te spreek. Daarbenewens het elke tipe verbale kommunikasie subjektiewe spesifieke eienskappe. 'N Gedagte kan nie geformuleer word sonder 'n taalstelsel en materiële verbale prosesse nie. Ter voorbereiding vir praat of skryf word 'n intermediêre fase van praat met een teks onderskei. Hierdie fase word binne-spraak genoem.
Eksterne geskrewe taal word deur teks gemedieer. Dit is meer gekonsentreer in inhoud as vakkundig. Onder die mondelinge geskrewe taal verstaan ​​die verbale proses met die gebruik van geskrewe karakters. Skryfwerk word gevorm deur 'n komplekse verhouding van geluide wat gevorm word as gevolg van die persepsie van briewe deur die gehoorapparaat, sigbare visie en spraakbewegings wat deur die individu gereproduseer word. Dit volg dat die geskrewe taal op grond van mondelinge gegrond is.
Hoorbare spraak, wat deur iemand uitgespreek word, word mondelinge toespraak genoem. Dit word beperk deur ruimte en tyd, wat op sy karakter geprint is, aangesien kommunikasievennote in die algemeen binne mekaar of gehoor van mekaar is. Verander die aard van verbale kommunikasie in televisie beduidend, as die gehoor nie die moontlikheid het om 'n replika replika te gebruik nie.
Spraakkommunikasie kan volgens inhoud geklassifiseer word, naamlik materiële, kognitiewe (kognitiewe), gekondisioneerde (emosionele), motiverende, aktiwiteit. Dit kan ook geklassifiseer word volgens die toegepaste interaksietegnieke en, afhangend van die take, naamlik kontak van maskers, sekulêre kommunikasie, formele rolspel en besigheidskommunikasie, interpersoonlike, manipulerende kommunikasie.
Materiële kommunikasie is 'n uitruil van produkte van aktiwiteit. Kognitiewe of kognitiewe kommunikasie behels die uitruil van data, kennis en ervaring. Emosionele of gekondisioneerde interaksie bevat die uitruil van emosionele houdings tussen individue wat kommunikasie aangegaan het. Motiverende interaksie is 'n uitruil van voornemens, motiewe, take, belange, planne of behoeftes. Aktiwiteitskommunikasie behels die uitruil van vaardighede deur gesamentlike aktiwiteite.
Kontak met maskers word formele kommunikasie genoem, wat bestaan ​​uit die afwesigheid van die begeerte om die karaktertrekke van die vennoot se persoonlikheid te verstaan ​​en in ag te neem.
Die kern van sekulêre kommunikasie lê in sy irrelevansie. Met ander woorde, kommunikeer individue praat nie oor wat hulle dink nie, maar oor wat hulle in die omstandighede moet praat.
Formele-rol kommunikasie is die regulering en inhoud, waar die hoofrol gespeel word deur die sosiale status van die gesprekspartner en sy plek in die amptelike of sosiale hiërargie.
Besigheidskommunikasie is die proses van interaksie waarin data uitgeruil word, boodskappe om die gewenste resultaat te bereik.
Interpersoonlike kommunikasie, of dit word ook intieme persoonlike kommunikasie genoem, is om die onderliggende persoonlike strukture te openbaar. Manipulatiewe interaksie is daarop gemik om voordele van die gesprekspartner te verkry.
Kommunikasiekultuur en spraaketiket
Een van die hoofkriteria vir die kultuur van 'n individu word beskou as die vlak van kultuur van sy toespraak. Daarom moet elke persoon streef om hul eie kommunikasie- en spraaketikette te verbeter. Die vlak van spraak kultuur is nie net afhanklik van die vermoë om foute in kommunikasie te vermy nie, maar ook op die begeerte om gereeld die woordeskat, luistervaardighede te verryk en 'n vennoot te begryp, sy sienings te respekteer, die vermoë om die regte woorde te kies afhangende van die interaksiesituasie.
Spraak word beskou as een van die belangrikste eienskappe inherent aan persoonlikheid. Die indruk dat mense op die omliggende samelewing maak, hang af van die styl van kommunikatiewe interaksie.
Die toespraak van 'n individu het die vermoë om na sy persoonlikheid 'n samelewing, ander individue aan te trek, of omgekeerd, hulle af te weer. Dit kan ook 'n sterk uitwerking hê op die stemming van die kommunikasievennote. Dus word die kultuur van verbale kommunikasie gevorm uit die vermoë om na die spreker, spraaketiket te luister, die reëls van goeie toon te volg.
Dikwels, mense wat gefassineer word deur die onderwerp van gesprek, vergeet van die kultuur van kommunikasie-interaksie. Они стараются навязать партнеру собственные суждения, позиции и воззрения по теме разговора, не пытаются вникнуть в контраргументы, которые приводит оппонент и попросту его не слушают, что в итоге ведет к пренебрежению речевого этикета и прекращению слежения за тем, что они говорят.
Культура общения и речевой этикет категорически запрещает оказывать любое давление на товарища по беседе. Benewens die feit dat die instelling van 'n mens se eie posisie lelik van buite lyk, is dit ook ondoeltreffend. Hierdie gedragstyl sal waarskynlik 'n verdedigende reaksie van die vennoot veroorsaak, wat op sy beste sal lei tot die ondoeltreffendheid van die gesprek, en in die ergste geval - tot konfliksituasies.
As die kommunikasievennoot nie na sy teenstander luister nie, onderbreek hom voortdurend en laat hom nie praat nie. Dit sal nie net 'n bewys van die gebrek aan kulturele toespraak wees nie, maar ook 'n manifestasie van oneerbieding vir die vennoot se persoonlikheid, wat die gesprekspartner wat nie kan luister nie, glad nie positief is nie. Die vermoë om te luister is 'n integrale deel van die kultuur van kommunikatiewe interaksie.
Verbale kommunikasie instrument en spraaketiket vandag word beskou as die twee belangrikste komponente van sukses, beide in kommunikasie en in ander aktiwiteite. Hulle dra by tot die totstandkoming van kontak met mense, verhoog die doeltreffendheid van kommunikasie, wat 'n massa-gehoor aan hulle eie posisie toelig. Die invloed van die kultuur van spraak op die spreker se gedragstyle is van onskatbare waarde.
Kenmerke van spraakkommunikasie
Spraak vandag is die belangrikste meganisme van menslike kommunikasie. Dit gaan van die individu na een individu, verskeie of baie. Die kommunikasieproses self kan op hierdie manier vereenvoudig word - aan die een kant is daar 'n praatvak (die afsender van inligting) en anderzijds die ontvanger van inligting of die luistervak ​​(geadresseerde). Die sender en die ontvanger wissel om inligting uit te saai wat in die vorm van 'n reeks seine bestaan ​​wat bestaan ​​uit 'n stel letters, klanke, ens. Om inligting te ontvang, moet daar 'n sekere stelsel van toereikendheid van elementêre boodskappe en realiteit wees wat bekend is aan beide die spreker en die luisteraar. So 'n korrespondensie stelsel word 'n taalstelsel of taal genoem.
Die verskil tussen taal en spraak bestaan ​​uit die teenwoordigheid van kategorieë in taalsisteme, terwyl spraak 'n deurlopende reeks (kontinuum) bevat. Dit volg dat die kommunikatiewe proses bestaan ​​uit ses komponente: kontak en boodskap, sender en ontvanger, kode en geldigheid. Die menslike persoon is altyd die bron van spraak, want dit is nie die persoon wat praat nie, maar sy persoonlikheid.
Kenmerke van spraakkommunikasie word gekenmerk deur teikeninstellings, wat baie kan wees. Hulle het immers 'n noue verhouding met die behoeftes van die individu in die kommunikatiewe invloed op die omliggende individue, byvoorbeeld die begeerte om 'n sekere aksie te maak, iets te oortuig, enige emosie te veroorsaak, ens. Teikeninstellings van die spraakproses word ook onderskei, wat nie in die algemeen kommunikatiewe interaksie is nie. Byvoorbeeld, 'n gevangene in 'n strafsel maak 'n toespraak nie vir kommunikasie nie, maar om die woorde, die opbou van sinne en hul klank nie te vergeet nie.
Die hoofkomponent van enige teikeninstallasie van die spraakproses behoort 'n addisionele aspek van moraliteit te wees, wat bewustelike misleiding, leuens, verkeerde inligting, ens. Uitsluit.
Eerste datum met 'n meisie
Copyright 2019 \ none \ Spraakkommunikasie