Dalk is daar veral twee maniere van kinders grootmaak. Die een manier het nog altyd bekend gestaan as die sielkundige manier, en dit behels veral die volgende wanneer ’n kind ’n tantrum gooi (ek hou nie so baie van die “vloerm…” poging vir hierdie uitdrukking nie):
1. Die oomblik as die kind sy wil wil afkerm by sy radelose en oorblufte ouers, en hy so uit die hoek van sy linkeroog vanaf sy rukkende rug op die vloer skuinslangs na hulle loer, dan draai hulle eenvoudig hulle rue op die kinderkranslike-oproermaker in ’n doelbewuste poging om die klein-dierbare-krimineel te laat verstaan dat daardie luislang-wriemels en maer vark-decibels ’n onbeskaafde, en meer belangrik, onverstaanbare dialek is wat hulle self nie praat of enigsins verstaan nie. Deur volgehoue deursettingsvermoë deur elke keer hierdie ignorering-strategie uit te voer wanneer oupa en ouma se kleinseun in jou huis daardie rooi knoppie van hom druk en dan met venynige-verlange wag vir die gewensde ouerlike-kompensasie, kan die donker-dier in die vriendelike seuntjie oor tyd dalk getem word. So sê sommige sielkundiges, blykbaar. ’n Kernwoordjie, twee sinne terug, is die woordjie “dalk”.
Antwoord: Moenie kritiseer in ons land wat jy self binne die grense van jou eie huis se mure laat gedy nie.