Tim Coleman - Inligting
John (Tim) Coleman is gebore in Kettering op 26 Oktober 1881. Hy het plaaslike sokker gespeel voordat hy in 1901 by Northampton Town aangesluit het. Die volgende seisoen is hy na Woolwich Arsenal oorgeplaas. Hy het by 'n span aangesluit wat Jimmy Ashcroft, Roderick McEachrane, William Linward, Tommy Briercliffe, Tommy Shanks en Percy Sands ingesluit het.
Coleman was 'n onmiddellike sukses en in sy eerste seisoen breek hy die rekord van Arsenal se doelwit deur 17 keer in 30 wedstryde te behaal. Hy het 'n goeie vennootskap met Tommy Shanks ontwikkel en in die 1903-04-seisoen het die klub promosie na die eerste afdeling gewen. Shanks was die klub se voorste puntemaker met 25 ligadoelwitte en Coleman het 23 in 28 wedstryde behaal.
Arsenal het redelik goed gevaar in die eerste afdeling wat op die 10de plek (1904-05) en die 12de (1905-06) geëindig het. Die klub het daardie seisoen ook 'n goeie FA Cup-wedstryd behaal en Watford (3-0), Sunderland (5-0), Manchester United (3-2) geklop voordat hy met Newcastle United met 2-0 in die halfeindstryd met Jimmy Howie en Colin Veitch behaal die doele. In daardie seisoen het Coleman 15 doele in 34 wedstryde aangeteken.
Arsenal het in die 1906-07 seisoen in die 7de plek geëindig. Hulle het weer 'n goeie bekerwedstryd behaal en Bristol City (2-1), Bristol Rovers (1-0) en Barnsley (2-1) geklop voordat hulle teen Sheffield Wednesday met 3-1 in die halfeindstryd verloor het.
Coleman het op 16 Februarie sy eerste en enigste internasionale ronde vir Engeland teen Ierland gewen. Die Engelse span het daardie dag ook Joe Bache, Bob Crompton, Sam Hardy, George Hilsdon en William Wedlock ingesluit. Engeland wen die wedstryd met 1-0.
In Februarie 1908 is Coleman teen £ 700 aan Everton verkoop. In die Woolwich Arsenal het hy 79 doele aangeteken in 172 ligawedstryde.
In die seisoen 1908-09 het Coleman sy nuwe klub gehelp om in die 2de plek in die eerste afdeling te eindig. Coleman het 30 doele in 71 wedstryde aangeteken. Hy het later vir Sunderland (20 doele in 32 wedstryde), Fulham (45 doele in 94 wedstryde) en Nottingham Forest (14 doele in 37 wedstryde) gespeel.
Coleman se professionele loopbaan het tydens die Eerste Wêreldoorlog geëindig. Na die oorlog het hy in Holland gespeel.
Tim Coleman is in November 1940 oorlede.
Kol. Elena Andreeva ontvang haar B.A. en M.A. -grade in Midde -Oosterse studies aan die Staatsuniversiteit van Moskou en haar Ph.D. aan die Universiteit van New York. Sy is 'n medeprofessor in geskiedenis aan die Virginia Military Institute, waar sy klas gee oor Iran, die Midde -Ooste en wêreldgeskiedenis. Haar navorsing fokus op die interaksie tussen Oos en Wes, Iraanse geskiedenis en kultuur in die 19de en vroeë 20ste eeu, en aspekte van kolonialisme en imperialisme in die Midde -Ooste en Asië. Sy het artikels gepubliseer oor Persiese en Dari -literatuur, oor Russiese oriëntalisme en oor Russe in Iran. Sy is die skrywer van Rusland en Iran in die groot spel: reisverhale en oriëntalisme (2007). Dr. Andreeva se huidige projekte ondersoek die 'Ooste' in Russiese kunste, insluitend musiek, skildery en letterkunde.
Kantoor ure: 12:30 nm. - 14:05, MW & amp; 10:50 - 13:00 TR
Ph.D. - Universiteit van Illinois in Chicago
arndtjs @vmi .edu
Dr Jochen S. Arndt gee gevorderde kursusse in Afrika-geskiedenis en 'n twee-semester eerstejaarskursus in Wêreldgeskiedenis. Geografies veranker in Afrika in die algemeen en veral Suid-Afrika, beklemtoon sy navorsing globale temas, veral die ontmoetings tussen Afrikaners en nie-Afrikaners en die dinamika wat hierdie ontmoetings ontketen het ten opsigte van kennisproduksie en ras-, etniese en taalkundige identiteitsvorming. Met befondsing van 'n Social Science Research Council International Dissertation Research Fellowship en die Bernadotte Schmitt Research Grant van 'n American Historical Association, voltooi hy sy boekmanuskrip Tribal Divide: The Making of Zulus and Xhosas in South Africa. Hy dien ook as 'n ere -navorsingsgeleerde by die Archive and Public Culture Research Initiative aan die Universiteit van Kaapstad.
Majoor Christopher M. Blunda, Ph.D.
Ph.D. - Universiteit van Kalifornië, Berkeley
blundacm @vmi .edu
Christopher M. Blunda gee gevorderde kursusse oor die geskiedenis van die antieke Middellandse See en die tweesemester-wêreldgeskiedeniskursus. Voordat hy by die Departement Geskiedenis by VMI aangesluit het, het hy 'n baccalaureusgraad in Klassieke van die Cornell -universiteit, 'n meestersgraad in die Geskiedenis van die Christendom aan die Harvard Divinity School en 'n doktorsgraad in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, verwerf. Sy navorsing fokus op die kulturele en intellektuele geskiedenis van die laat Romeinse Ryk, veral asketisme in die suide van Gallië gedurende die vierde, vyfde en sesde eeu nC. (Ferdinand Schöningh Verlag/Brill, komende).
Me Mariko A. Clarke
clarkema @vmi .edu
Kol. Bradley L. Coleman, Ph.D.
Direkteur van John Adams Center
Ph.D. - Universiteit van Georgia
colemanbl @vmi .edu
Bradley Lynn Coleman is die direkteur van die John A. Adams '71 -sentrum vir militêre geskiedenis en strategiese analise by die Virginia Military Institute. Hy studeer aan die Virginia Military Institute, Temple University en die University of Georgia. Tussen 2007 en 2012 dien hy as bevelhistorikus by U.S. Southern Command, die Amerikaanse departement van verdediging se hoofkwartier vir Amerikaanse magte in Latyns -Amerika en die Karibiese Eilande. Hy is die skrywer van Colombia en die Verenigde State: Die totstandkoming van 'n inter-Amerikaanse alliansie, 1939-1960 (2008).
Kol. Timothy C. Dowling, Ph.D.
Houer van die Burgwyn -leerstoel in militêre geskiedenis
Redakteur, Journal of Military History
Ph.D. - Tulane Universiteit
dowlingtc @vmi .edu
Timothy Dowling gee sedert Augustus 2001 geskiedenis aan die Virginia Military Institute. Sedertdien skryf hy 'n boek oor die Brusilov-offensief van 1916, redigeer 'n stel met twee dele getiteld Russia at War, asook twee volumes persoonlike perspektiewe oor die wêreldoorloë, het talle artikels tot ensiklopedieë bygedra en boekresensies gepubliseer in die Journal of Military History, die Canadian Journal of History, Mars & amp Clio, Global War Studies en vir die H-Duitse elektroniese netwerk. Hy werk tans aan 'n tweede boek oor die Slag van Mukden tydens die Russies-Japannese Oorlog (1904-1905).
Voordat hy na Lexington verhuis het, het dr Dowling klas gegee aan die Weense Internasionale Skool in Oostenryk en was hy 'n adjunk -assistent -professor aan die Old Dominion University in Norfolk, Virginia. Hy behaal sy doktorsgraad aan die Tulane -universiteit in New Orleans in 1999 en skryf 'n proefskrif oor die beplande stad Eisenhüttenstadt as 'n model vir die konstruksie van sosialisme in die Duitse Demokratiese Republiek. Van 1989 tot 1993 werk hy by die Amerikaanse ambassade in Moskou, Rusland, en reis hy wyd deur die voormalige Sowjetunie. Dr Dowling woon al langer in Tokio, Wene, Berlyn en München. Hy lei gereeld VMI -studie in die buiteland na Boedapest, Hongarye, en hy het onlangs 'n semester voltooi as besoekende Fulbright Scholar aan die National University of Public Service daar. Hy dien ook as boekredakteur vir die Journal of Military History.
Kol. R. Geoffrey Jensen, Ph.D.
Houer van die John Biggs '30 Cincinnati -leerstoel in militêre geskiedenis
Ph.D. - Yale Universiteit, geskiedenis
jensenrg @vmi .edu
As houer van die John Biggs ´30 -leerstoel in militêre geskiedenis, gee professor Jensen kursusse oor moderne Europa, moderne Spanje, Europese oorlogvoering en die geskiedenis van opstand. Hy is die skrywer van Irrasionele triomf: kulturele wanhoop, militêre nasionalisme en die ideologiese oorsprong van Franco se Spanje (2002), Franco (2005), Cultura militêr española (2014), en verskeie artikels en boekhoofstukke. Hy het ook geredigeer Oorlogvoering in Europa, 1919-1939 (2008) en saam geredigeer (saam met Andrew Wiest) Oorlog in die tyd van tegnologie: talle gesigte van moderne gewapende konflik (2001). Sy huidige navorsingsonderwerpe sluit in Spanje in Noord -Afrika en die Amerikaanse buitelandse beleid in Ekwatoriaal -Guinee.
Kol. M. Houston Johnson V, Ph.D.
Ph.D. - Universiteit van Tennessee
johnsonmh @vmi .edu
M. Houston Johnson V spesialiseer in die geskiedenis van die twintigste -eeuse Verenigde State, met die klem op lugvaartgeskiedenis en die New Deal -era. Hy gee kursusse, waaronder The Progressive Era, The New Deal, War and Society in 20th Century United States History, The Vietnam War en Historical Methodology. Hy het artikels oor lugvaartinfrastruktuur in die Journal of Policy History en die Journal of East Tennessee History sy boek, Vlug: die fondamente van Amerikaanse kommersiële lugvaart, 1918-1938, kom met Texas A & ampM University Press. Johnson was ook die mede -redakteur van die Sage Encyclopedia of Military Science.
Johnson het in 2012 na VMI gekom nadat hy grade aan die Roanoke College en die Universiteit van Tennessee ontvang het. Hy het die Institute Wilbur S. Hinman, Jr. '26 Research Award (2017) ontvang en dien as fakulteitsadviseur vir die VMI -hoofstuk van die Phi Alpha Theta -ere -genootskap, onder andere aktiwiteite.
Kol. Turk McCleskey, Ph.D.
Ph.D. - Kollege van William en Mary
mccleskeynt @vmi .edu
Professor Turk McCleskey het in 1990 sy doktorsgraad aan The College of William and Mary verwerf en in 1994 by die VMI -fakulteit aangesluit. Sy boek uit 2014, The Road to Black Ned's Forge: A Story of Race, Sex, and Trade on the Colonial American Frontier (University of Virginia Press), handel oor die eerste gratis swart grondeienaar wes van die Blue Ridge Mountains. Die pad na Black Ned's Forge het in 2014 die Richard Slatten -toekenning vir uitnemendheid in Virginia -biografie van Virginia Historical Society gewen, was een van drie finaliste (en die enigste geskiedkundige werk) vir die 2015 Library of Virginia Literary Award in Nonfiction, en was een van die laaste twaalf boeke wat vir die Pulitzerprys in geskiedenis in sy jaar. Sy huidige navorsing is 'n statisties -intensiewe sosiale analise van siviele litigasie in koloniale Virginia, waaruit hy die afgelope vier jaar vyf artikels oor tydskrifte gepubliseer het.
Benewens beide semesters van die inleiding tot die geskiedenis van die Verenigde State, gee professor McCleskey kursusse met die titel Historical Methodology, Colonial America, African American Experience en Applied History. Hy bied hoeksteen -seminare aan vir seniors oor die Amerikaanse rewolusie en Noord -Amerikaanse Indiane. Sy onderrig en bydraes tot die Virginia Military Institute is erken met die VMI Foundation's Award for Distinguished Teaching (1999), die Faculty Mentor Award (2002), die VMI Achievement Medal (2005), die Matthew Fontaine Maury -prys vir uitnemendheid in navorsing ( 2016), en die Wilbur S. Hinman, Jr. '26 Research Award (2018).
Lt. -kolonel Eric W. Osborne, Ph.D.
Ph.D. - Texas Christelike Universiteit
osborneew @vmi .edu
Luitenant-kolonel Osborne onderrig 'n twee-semester eerstejaarskursus oor wêreldgeskiedenis sowel as gevorderde kursusse oor Britse geskiedenis, Europese geskiedenis, Eerste Wêreldoorlog, die Indiese subkontinent en seemag. Laasgenoemde onderwerp bestaan ​​uit twee klasse: 1588-1905 en 1905 tot hede.
Luitenant -kolonel Osborne se navorsing fokus hoofsaaklik op die impak van seemag op oorlog en vrede, veral in die twintigste eeu. Hy het vier boeke gepubliseer, onder wie dit Groot-Brittanje se ekonomiese blokkade van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog, 1914-1918 en Die Slag van Helgoland Bight wat onderskeidelik in 2004 en 2006 gepubliseer is. Hy het ook in elf ensiklopedieë verskyn en geskryf oor onderwerpe in vlootoorlogvoering, imperialisme en diplomasie. Boonop het hy verskeie artikels geskryf, terwyl 'n bykomende artikel oor die Mughal-Maratha Wars 1680-1707 in April 2020 in die reeks verskyn. Klein oorloë en opstandings uitgegee deur Routledge. Tans werk luitenant -kolonel Osborne aan 'n boek oor die Slag van Megiddo van die Eerste Wêreldoorlog in 1918, en dit is die laaste groot kavallerie -operasie in die geskiedenis van oorlogvoering.
Besoekende assistent -professor
Ph.D. - Universiteit van Arkansas
ramseymf @vmi .edu
Ph.D.- Universiteit van Texas in Austin
schroepferle @vmi .edu
Liz Elizondo Schroepfer behaal 'n baccalaureusgraad in besigheidsinligtingstelsels en 'n baccalaureusgraad in Latyns-Amerikaanse studies aan die California State University-Chico, 'n meestersgraad in Latyns-Amerikaanse studies aan die San Diego State University en 'n doktorsgraad in geskiedenis aan die Universiteit van Texas in Austin.
Sy doseer die tweesemester-wêreldgeskiedeniskursus sowel as klasse in die boonste afdeling oor die grenslande tussen Amerika en Latyns-Amerika.
Haar wetenskaplike werk fokus hoofsaaklik op die wisselwerking tussen ras, geslag en seksualiteit aan die noordelike grens van die Spaanse Ryk, die huidige Texas en Noord-Mexiko. Haar huidige boekprojek, Seks, afwyking en drama: sosiaal-rasseverhoudings in die grensgebied Texas-Coahuila, ondersoek die menigte maniere waarop amptenare en lede van die gemeenskap seksuele oortredings hanteer het.
Voordat sy by die fakulteit by VMI aangesluit het, het sy klas gegee aan die Valencia College.
shaferdp @vmi .edu
Colman is van die Colman se mosterdfamilie. Sy pa was Geoffrey Colman.  Hy is opgevoed aan die Royal Naval College, Dartmouth, en het by die Royal Navy aangesluit en in 1953 as luitenant vertrek, voordat hy 'n sakeloopbaan begin het.  Daarna het hy by die Castaways 'Club aangesluit. Colman was voorsitter van die Eastern Counties Newspaper Group van 1969 tot 1996.  Hy is in 1996 aangestel as Ridder in die Orde van die Kouseband. 
Colman was 'n seiljagvaarder en het die rekord vir die vinnigste seiljag ter wêreld op 26,3 knope geëis Kruisboog, 'n pro -outrigger, met die aanvang van die World Sailing Speed ​​Record Council in 1972. Hy het die rekord tot 31,2 knope drie jaar later verhoog, en daarna in 1980 sy katamaran Kruisboog II verleng die rekord tot 36 knope.  Dit het die rekord vir ses jaar gehou totdat dit deur die seilplank van Pascal Maka van Frankryk geslaan is.  Colman is lid van die Royal Yacht Squadron.
Hy was getroud met Lady Mary Colman (née Bowes-Lyon), niggie van die koninginmoeder, en woon in Bixley Manor naby Norwich.  Lady Mary is op 2 Januarie 2021 oorlede. 
Colman se kinders sluit in Sarah Troughton, wat in 2012 aangestel is as luitenant van Wiltshire. 
Wapen van Timothy Colman
Opmerkings Ridder sedert 1996 Crest Op 'n rots, 'n driepuntige ster Of tussen twee vleuels Argent elk belas met 'n estoile Sable Torse Mantling Gules, verdubbel Argent Escutcheon Ermine op 'n bleek ingeduikte Of tussen twee kruise vlieg Sable 'n leeu wat hewig Gules gewapen en verwelk het Azure. Bestellings The Order of the Garter circlet.   Banner Die vaandel van Sir Timothy Colman se arms wat gebruik word as ridder van die Kouseband wat by die St George's Chapel uitgebeeld word.
^Lord-luitenant vir Norfolk Gearchiveer op 5 Februarie 2007 by die Wayback Machine
^"Profiel: Geoffrey Russell Rees Colman". www.thepeerage.com. Ontvang 2018-09-23.
^ Wie is wie 1987, p. 355
"bizonline". Gearchiveer van die oorspronklike op 2007-08-07.
"Persverklarings van Buckingham Palace & gt Nuwe lede in die Orde van die Kouseband". Royal.gov.uk. Gearchiveer van die oorspronklike op 16 Januarie 2013. Ontvang 2013-02-05.
"Kruisboog I en II op die Dave Culp SpeedSailing -webwerf". Dcss.org. Ontvang 2013-02-05.
& ltt & gtG1C14Fs6, & lt%7c7 & gt & lt%7c5GRA & gte
Hierdie artikel oor 'n Britse sakeman wat in die 1920's gebore is, is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Hierdie biografie van 'n uitgewer is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Hierdie biografiese artikel oor seiljagwedrenne in Engeland is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Wat is interseksualiteit? Laat hierdie geleerdes die teorie en die geskiedenis daarvan verduidelik
W omen & rsquos Geskiedenismaand word in Maart al dekades lank in die Verenigde State waargeneem, en die datum daarvan is onveranderd. Maar soos hierdie maand nader kom, is dit opmerklik dat die vroue wie se verhale uit die geskiedenis bestaan, verander het.
Die beweging om feminisme buite die provinsialisme van die hoofstroomdiskoers uit te brei, is nou in sy sesde dekade. Een plek waar hierdie verandering duidelik is, is by die Feminist Freedom Warriors Project (FFW) aan die Universiteit van Syracuse, die geesteskind van transnasionale feministiese geleerdes Linda E. Carty en Chandra Talpade Mohanty. Hulle opname van transnasionale feminisme in 2015 was die grondslag vir FFW, 'n eerste in sy soort digitale video-argief wat fokus op die stryd van vroue van kleur van die Globale Suid (Afrika, Indië en Latyns-Amerika) en Noord (VS, Kanada, Japan). & ldquoFFW is 'n projek oor kruisgenerasiegeskiedenisse van feministiese aktivisme, en sy stigters, Carty en Mohanty, het in 'n e-pos gesê, en kwessies oor ekonomiese, antirassistiese, sosiale geregtigheid oor landsgrense heen. & rdquo
Hierdie geleerde-aktiviste het staats- en landsgrense oorgesteek om aan tafel tafelgesprekke met 28 gesiene feministe deel te neem, van Beverly Guy-Sheftall tot Angela Y. Davis, om die verhale van die sustergenote saam te bring wie se idees, woorde, optrede en visioene van & rdquo Ekonomiese en sosiale geregtigheid en ons sal voortgaan om ons te inspireer om voort te gaan.
Die sleutel tot die uitdaging was die idee van interseksionaliteit, 'n konsep wat vir sommige verwarrend bly ondanks die toenemende bewustheid daarvan.
Hoofstroom 20ste-eeuse Amerikaanse feminisme en mdash onder leiding van mense soos Betty Friedan, medestigter van die National Organization for Women (NOU) en topverkoper-skrywer van Die vroulike mistiek, en geïnspireer deur die idee dat 'persoonlike' politieke 'is' Maar daardie feminisme het ook baie diversiteit nodig, aangesien dit gebaseer was op die kulturele en historiese ervarings van middel- en hoërklas heteroseksuele wit vroue. Gevolglik is kwessies van ras, klas, seksualiteit en bekwaamheid geïgnoreer. (Ook immigrasie -kwessies wat persoonlik en polities is vir Carty, 'n Kanadees van Karibiese afkoms, en Mohanty, uit Indië, word geïgnoreer.)
Dus, gedurende die sewentigerjare het swart feministiese geleerde-aktiviste, waarvan 'n aantal ook LGBTQ was, teoretiese raamwerke ontwikkel om as model vir ander kleurlinge te dien, om feminisme en definisies en omvang van feminisme te verbreed. Gedurende die laaste dekades van die 20ste en die eerste dekade van die 21ste eeu het vroue van kleur baie baanbrekende werke gepubliseer wat hierdie dinamika beklemtoon het. Deur dit te doen, het hulle die ineengeslote stelsels blootgelê wat die lewens van vroue bepaal.
Die teorie van hierdie stelsels het bekend geword as interseksionaliteit, 'n term wat deur professor professor Kimberl en eacute Crenshaw gewild geword het. In haar artikel uit 1991 & ldquoMapping the Margins, & rdquo het sy verduidelik hoe mense wat vrouens is en mense van kleur en kleur, gemarginaliseer word deur & ldquodiscourses wat gevorm word om op een [identiteit] te reageer of die ander, & rdquo eerder as albei.
Almal van ons leef komplekse lewens wat baie jongleren vereis om te oorleef, het Carty en Mohanty in 'n e -pos gesê. Wat dit beteken, is dat ons eintlik op die kruispunte van oorvleuelende stelsels van voorreg en onderdrukking woon. & rdquo
Om 'n voorbeeld te neem, verduidelik hulle, dink aan 'n LGBT Afro-Amerikaanse vrou en 'n heteroseksuele blanke vrou wat albei werkersklas is. Hulle ondervind nie dieselfde vlakke van diskriminasie nie, selfs nie as hulle binne dieselfde strukture werk wat hulle as arm kan beskou nie, en Carty en Mohanty verduidelik, omdat 'n mens terselfdertyd homofobie en rassisme kan ervaar. Terwyl die ander geslags- of klasdiskriminasie ervaar, sal witheid haar altyd beskerm teen rassisme. & Rdquo
Geleerdes van interseksionaliteit beweer dat hierdie kompleksiteit nie erken word nie, en hulle erken nie die werklikheid nie.
Marie Anna Jaimes Guerrero beklemtoon opvallend die belangrikheid van interseksionaliteit of & ldquoindigenismes & rdquo vir Amerikaanse inheemse vroue in 'n opstel in die boek Mohanty & rsquos Feministiese geslagsregisters, koloniale nalatenskappe, demokratiese toekoms. Elke feminisme wat nie grondregte, soewereiniteit en die staats- en sistemiese uitwissing van die kulturele praktyke van inheemse volke aanspreek nie, en Rdquo verklaar Guerrero, en ldquois beperk in visie en uitsluitend in die praktyk. & rdquo
Die FFW -video -argief en sy metgeselboek, Feministiese vryheidsvegters: geslagsregisters, geregtigheid, politiek en hoop, beskryf die dekades lange geleerde-aktivisme vir 'n meer uitgebreide en inklusiewe feminisme en dit sluit die geskiedenis van vroue en rsquos in. & ldquo Geslagsregisters is belangrik, en sê die stigters van die FFW, want ons word gemaak deur ons geskiedenis en kontekste.
& ldquo Die kern van interseksionaliteit dan, & rdquo sê hulle, en ldquois besef dat alle vroue nie dieselfde vlakke van diskriminasie deel nie, net omdat hulle vroue is.
Die oorspronklike weergawe van hierdie verhaal bevat 'n foto -onderskrif wat die fotograaf en rsquos se naam verkeerd bevat. Dit is Kim Powell, nie Taveeshi Singh nie.
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan COLEMAN -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Op 24 Maart 1985 parkeer die 24-jarige Texas Tech-student Michele Mallin haar motor op 'n kerkparkeerterrein oorkant haar slaapsaal in Lubbock, Texas, toe 'n Afro-Amerikaanse man haar nader en haar vra om hom te help om sy motor met springkabels. Toe sy sê dat sy nie kabels het nie, het die man deur haar venster gekom en die deur oopgesluit. Die vrou skree en byt die man se duim, maar merk toe op dat hy 'n mes het. Hy hou die mes teen haar keel en dwing haar om in die motor te gaan lê terwyl hy in die bestuurdersitplek inbeweeg.
Hy het na 'n vakante veld buite die stad gery, waar hy haar gedwing het om orale seks te doen en haar daarna vaginaal verkrag het. Die oortreder het toe met die motor teruggery na Lubbock, waar hy $ 2 kontant, 'n ring en 'n horlosie van die slagoffer geneem het en te voet geloop het. Mallin het toe die polisie gebel en die aanval aangemeld.
Mallin, wat wit is, het die oortreder aan die polisie beskryf as 'n jong Afro-Amerikaanse man wat 'n geel hemp en sandale dra, maar het nie veel ander besonderhede gegee nie. Sy het gesê die oortreder het tydens die aanval sigarette gerook.
Die polisie het destyds geglo dat Mallin se aanvaller moontlik 'n onbekende reeksverkragter was wat destyds bekend was as die 'Tech Rapist' en vermoedelik in vier ander aanvalle, en nege beamptes het begin toesig hou op die kampus. Saamgestelde sketse gebaseer op die beskrywings van die slagoffers verskyn in die Texas Tech -kampuskoerant.
Cole was 'n 26-jarige weermagveteraan wat sake studeer aan Texas Tech in 1985. Die aand toe Mallin verkrag is, het hy tuis gestudeer, waar sy broer 'n kaartspel aangebied het.
Twee weke nadat Mallin aangeval is, het Cole na 'n pizzarestaurant naby die Texas Tech -kampus gegaan. Die restaurant was ook net 'n paar blokke van die aanvalstoneel af, en Cole het met 'n vroulike speurder buite die restaurant gepraat. Hierdie gesprek het hom 'n verdagte gemaak, en 'n speurder het na Cole se huis gegaan om 'n Polaroid -foto van hom te neem.
Speurders wys toe vir Mallin 'n foto -reeks met ses foto's. Cole's was die enigste Polaroid, die ander vyf was bekerskote. Cole kyk na die kamera op sy foto terwyl die onderwerpe in die vyf bekerskote na die kant toe kyk. Volgens die polisie was Mallin onmiddellik seker dat Cole haar aanvaller was en gesê: "Dit is hy."
Die volgende dag het die polisie 'n persoonlike opstelling gehad met Cole en vier gevangenes. Mallin het Cole weer geïdentifiseer, maar slagoffers van die soortgelyke Desember- en Januarie -verkragtings het ook die groep gesien en hom nie as die aanvaller geïdentifiseer nie.
Op grond van Mallin se identifikasie, is Cole gearresteer en van ernstige seksuele aanranding aangekla.
Die verhoor en forensiese getuienis
Cole is 'n jaar gelede deur 'n jurie in Lubbock verhoor weens die verkragting van Mallin. Hy is nooit daarvan beskuldig dat hy die ander verkragtings gepleeg het nie.
Mallin het vir die staat getuig en Cole in die hof as die oortreder geïdentifiseer. 'N Forensiese ondersoeker van die Texas Department of Public Safety het getuig dat 'n ontleder in sy laboratorium die verkragtingspakket wat by die slagoffer by die hospitaal ingesamel is, ondersoek het na die aanval. Hy het gesê die toetse het vasgestel dat daar sperms op die deppers uit die liggaam van die slagoffer was. Serologiese toetse het bewyse van 'n tipe A -sekretor op die deppers gevind, en die ontleder het aan die jurie gesê dat Mallin sowel as Cole tipe A -bloed het. Mallin is 'n sekretaris, het hy gesê, wat beteken dat haar bloedgroep bepaal kan word uit ander liggaamsvloeistowwe as bloed. Cole se sekretarisstatus was onbekend.
Die ontleder het ook getuig dat sy laboratorium vreemde skaamhare vergelyk het wat tydens die hospitaalondersoek uit die onderklere en die liggaam van die slagoffer versamel is. Hy het getuig dat die hare soortgelyke eienskappe het as Cole se skaamhare, maar sê die ontleder wat die toetse uitgevoer het, kon nie 'n vaste gevolgtrekking maak nie.
Omdat daar nie voldoende empiriese gegewens is oor die frekwensie van verskillende klaskenmerke by menslike hare nie, is die ontleder se bewering dat hare soortgelyk is, inherent nadelig en het dit geen bewyswaarde nie.
Cole se prokureur het 'n alibi -verweer voorgelê - dat Cole die nag van die misdaad by die huis studeer het, waar sy broer saam met verskeie vriende kaart gespeel het. Sy broer en vriende het getuig dat Cole ten tyde van die aanval in die woonstel was. Cole het ook bewys gelewer dat hy ernstige asma gehad het en nie sigarette gerook het nie.
Cole se prokureur het probeer om bewyse in te voer dat soortgelyke aanvalle in die maande na Cole se arrestasie steeds plaasgevind het, maar die regter het geweier om die meeste vermeldings van die onaangedane misdade voor die jurie toe te laat. Cole het ook gepoog om bewys te lewer dat 'n baie soortgelyke aanval een maand voor die aanranding waarvoor Cole aangekla is, plaasgevind het, en dat vingerafdrukke uit die slagoffer se motor nie ooreenstem met Cole se vingerafdrukke nie. Die regter het ook nie hierdie getuienis voor die jurie toegelaat nie.
Na ses uur se beraadslaging het die jurie Cole skuldig bevind. Die volgende dag is hy tot 25 jaar tronkstraf gevonnis.
Appèl en vryspraak na skuldigbevinding
Cole se aanvanklike appèlle is geweier. In 1995, nadat die verjaring van die verkragting in 1985 verstryk het, het 'n Texas -gevangene genaamd Jerry Wayne Johnson aan die polisie en aanklaers in Lubbock County geskryf dat hy die verkragting gepleeg het waarvoor Cole skuldig bevind is. Johnson het 'n vonnis van 99 jaar uitgedien ná skuldigbevindings vir twee seksuele aanrandings met dieselfde eienskappe as die skuldigbevinding van Cole.
Johnson se briewe is nie erken nie. Cole is in 1999 oorlede sonder om ooit te verneem dat Johnson probeer het om die misdaad te erken. Die jaar nadat Cole gesterf het, het Johnson weer aan 'n toesighoudende regter geskryf. Hierdie keer is die saak na 'n ander regter oorgeplaas en sonder kommentaar van die hand gewys. Uiteindelik het Johnson se bekentenisse egter die Innocence Project van Texas en Cole se familie bereik. Prokureurs by die Innocence Project van Texas het postume DNA -toetse in die saak aangevra en die aanklaers van Lubbock het saamgewerk. DNS -toetse wat op saad van die misdaadtoneel gedoen is, het Cole uitgesluit en Johnson as die oortreder betrek. Cole is in 2008 deur DNS -toetse skoongemaak, en tydens 'n verhoor in Februarie 2009 het Johnson weer die misdaad voor 'n regter, Cole se familie en Mallin erken. Die Innocence Project het saam met die Innocence Project of Texas as mede-advokaat in die saak aangesluit, en 'n regter in Texas het Cole amptelik vrygespreek tydens 'n ongekende postume verhoor op 7 April 2009. Rick Perry, goewerneur van Texas, het Cole op 1 Maart 2010 vergewe.
Sedert die postume vryspraak van Cole, het die staat Texas die Timothy Cole -wet goedgekeur, wat die vergoeding wat aan eksonere betaal word, verhoog tot $ 80 000 per jaar wat bedien word, die dienste wat na vrylating aan die vrygesprekers aangebied word, uitgebrei word en vergoeding vir die gesin van 'n eksoniteur toegevoeg word indien dit na die dood goedgekeur word. Die staat het ook in 2009 die Timothy Cole -adviespaneel oor onregmatige oortuigings in die lewe geroep om die voorkoming van onregmatige veroordelings in die staat te bestudeer.
Die slagoffer in die saak, Michele Mallin, praat en skryf oor die saak om bewustheid oor wanidentifikasies en onregmatige veroordelings te verhoog. 'Ek was destyds positief dat dit hy was,' het sy gesê tydens 'n onlangse toespraak in die Georgetown University Law Center. 'Ek was geskok toe ek agterkom dat dit nie hy is nie. Ek het by Tim se familie aangesluit om hom vry te spreek omdat dit die regte ding was om te doen. Timoteus verdien nie wat hy gekry het nie. "
9 Januarie in Duitsland – Feigenbutz en De Carolis om die telling te vereffen
Eerskomende Saterdag, 9 Januarie, is die verhoog in die Baden Arena in Offenburg, Duitsland, vir 'n herwedstryd tussen Vincent Feigenbutz en Giovanni De Carolis. Die langverwagte wedstryd word op SAT.1 in Duitsland uitgesaai, en Feigenbutz sal weer sy GBU- en tussentydse WBA-wêreldtitels by Super Middleweight verdedig.
Die eerste ontmoeting tussen die twee was minder as drie maande gelede, op 17 Oktober, en op die vergadering was Feigenbutz op 'n kontroversiële wyse op De Carolis op die beoordelaarskaarte met tellings van (115-113, 114-113 en 115-113). De Carolis het 'n flits in die eerste ronde behaal, en dit lyk asof hy in die vroeë ronde Feigenbutz uit die boks wou haal, maar die 20 -jarige Duitse kampioen het in die latere rondes aangekom.
Die eerste wedstryd word in Duitsland beskryf as een van die mees aangename wedstryde van die jaar in Duitsland, en De Carolis en baie waarnemers meen dat die Italianer genoeg gedoen het om te wen.
De Carolis het aan die Duitse webwerf RAN.DE gesê dat hy meer voorbereid is op die herwedstryd, en dat hy weens die arrogansie wat Feigenbutz in die nasleep van die eerste geveg vertoon het, vol vertroue was dat hy 'n deel van die gehoor gewen het. Alhoewel De Carolis nie die oorwinning voorspel nie, beloof hy 'n nuwe strategie wat pas by wat hy geleer het oor Feigenbutz, wat hy onvolwasse en onervare noem.
Die verhoog is gereed vir Feigenbutz vs De Carolis 2, hierdie Saterdag 9 Januarie in Offenburg, Duitsland. As u by die regstreekse geleentheid kan kom, doen dit, indien nie, het u SAT.1 in Duitsland wat die gevegte uitstuur, en The Boxing Channel hier terug vir volledige uitslae.
2111 Oos 37ste Straat Noord
Telefoon: (316) 832-2700
Openbare filiaal van Sunbeam Corporation
Ingelyf: 1900 as die Hydro-Carbon Light Company
Werknemers: 4 700
Verkope: $ 1,02 miljard (1998)
Aandelebeurse: New York Pacific Midwest
NAIC: 33992 Sporting & amp Atletiek Goeie vervaardiging 335129 Ander beligtingstoerusting Vervaardiging 333912 Vervaardiging van lug- en gaskompressor 335312 Vervaardiging van motors en kragopwekkers 421910 Kamptoerusting en toebehore groothandel
"Moenie dat die lewe jou weer op jou hakke sit nie. Leun daarin." Die mantra van Sheldon Coleman lei steeds die onderneming-dit bly leun na die toekoms. Dit is steeds 'n onderneming met 'n ongelooflike vermoë om aan te pas by verandering. 'N Onderneming met 'n intieme begrip van die verbruiker. 'N Verbintenis tot navorsing en ontwikkeling wat lewenskragtigheid in elke aspek van die onderneming blaas. 'N Maatskappy wat bedryfsstandaarde stel.
Die Coleman Company, Inc. is een van die bekendste en suksesvolste vervaardigers van kampeertoerusting en buitemuurse produkte. Die bekende Coleman-lamp is in 1909 uitgevind en die lantern in 1914, en sedertdien is meer as 50 miljoen van die lanterns wêreldwyd verkoop. Coleman is die markleier in lanterns en stowe vir buitelug -ontspanning, en dit het 'n getroue verbruiker geskep vir 'n wye verskeidenheid geïsoleerde voedsel- en drankhouers, slaapsakke, rugsakke, tente, buitemeubels, draagbare elektriese ligte en ander ontspanningsbykomstighede. Die onderneming se Powermate -eenheid vervaardig draagbare kragopwekkers en draagbare en stilstaande lugkompressors. Coleman vervaardig en bemark ook boektasse, rugsakke en verwante produkte onder die handelsname Eastpak en Timberland. Coleman-produkte word wêreldwyd in meer as 100 lande verkoop, met internasionale verkope wat ongeveer 'n derde van die totale inkomste uitmaak. Alhoewel sy aandele in die openbaar verhandel word, word die Coleman Company beheer deur Sunbeam Corporation, wat 79 persent van die maatskappy besit.
Die stigter van die onderneming, William Coffin Coleman, is gebore uit 'n jong egpaar wat in 1871 uit New England na Kansas gemigreer het. Coleman het 'n onderwyser in Kansas geword en later aan die Universiteit van Kansas Law School toegetree. Kort voordat hy sy graad ontvang het, het Coleman egter nie meer geld gehad nie, en hy het 'n reisende verkoopmasjien geword. Hy werk in die suidelike deel van die Verenigde State in Brockton, Alabama, 'n arm steenkoolmyngemeenskap met grondstrate en hout sypaadjies.
Volgens die maatskappy se inligting, toe Coleman 'n aand in een van die strate van die stad stap, het hy die intense wit gloed van 'n lamp in 'n drogistery -venster opgemerk. Die lamp, wat deur petrol aangedryf word, was so helder dat Coleman selfs onder sy swak sig maklik daaronder kon lees. Aangesien die meeste mense destyds flikkerende gasligte, rokerige olielampe of dowwe gloeilampe gebruik het, het Coleman die lamp onmiddellik as 'n belangrike stap vorentoe beskou.
Coleman het gereël om hierdie nuwe soort lamp vir die Irby-Gilliland Company of Memphis te verkoop, en het na Kingfisher, Oklahoma, gereis om sy nuwe onderneming te begin. Ongelukkig het hy aan die einde van die eerste week slegs twee lampe verkoop. Die gebrek aan verkope het hom ontstel, maar hy het gou agtergekom dat nog 'n verkoopsman tientalle lampe aan die winkeliers van die stad verkoop het. Aangesien die lampe nie skoongemaak kon word nie, het hulle verstop met koolstofafsettings wat die lig na 'n kort rukkie uitgedoof het. Die verkoopsman het 'n bietjie te vinnig weggegaan en die winkeliers het gevoel dat hulle bedrieg is.
Omdat hy nie sy lampe kon verkoop nie, het Coleman die idee gekry om dit vir $ 1 per week te huur en dit self te onderhou. As die lampe misluk, hoef die klant nie te betaal nie. Die inkomste het die hoogte ingeskiet. Om mededingend te bly, het byna al die winkeliers sy beligtingsdiens aangeskaf. Die onderneming floreer toe Coleman winste herbelê en na buurgemeenskappe vertak. Nie lank daarna nie, stig hy die Hydro-Carbon Light Company.
Namate die vraag na sy lampe en beligtingsdiens toeneem, het Coleman $ 2,000 van sy twee swaers ontvang vir 'n belang van agt persent in die onderneming. In 1902 was daar soveel versoeke vir sy beligtingsdiens dat hy besluit het om die onderneming na Wichita, Kansas, te skuif en 'n permanente hoofkwartier te vestig. Een jaar later het Coleman die regte op die Efficient Lamp gekoop, die ontwerp daarvan verbeter en dit as die Coleman Arc Lamp begin verkoop. Ooit op soek na oorspronklike maniere om sy lampe te bemark, het Coleman in 1905 gereël dat die Arc Lamps die beligting bied vir 'n nagvoetbalwedstryd.
Teen 1909 het Coleman 'n draagbare tafellamp met 'n petroltenk uitgevind wat ontwerp was as 'n klein fontein met 'n plat voet. Foutskerms is later bygevoeg om die mantels tydens buiteluggebruik te beskerm. In 1914 het die maatskappy die Coleman -petrollantern ontwikkel vir gebruik in gure weer. Toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek, het die Geallieerdes Amerikaanse koring en mielies versoek om hul voedselvoorraad aan te vul. Die Amerikaanse regering het besef dat die behoefte aan 'n betroubare, helder en draagbare lig vir boere wat die nodige take verrig om die Europeërs te help, verklaar dat die Coleman -lamp noodsaaklik is vir die oorlogsondersteuningspoging en aan Coleman geld en materiaal voorsien om die lanterns te vervaardig.Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die onderneming meer as 'n miljoen lampe vir Amerikaanse boere vervaardig.
Die onderneming het in die 1920's geleidelik gegroei. Alhoewel elektrisiteit na die kleiner dorpe in die Verenigde State gekom het, moes die meeste landelike gebiede wag. Coleman het dus sy grootste markte in landelike gebiede gevind, met 'n toenemende verkoop van petrolstowe, wat beide as kampstowe en kookstowwe, sowel as lampe en lanterns gebruik word. Die onderneming het ook internasionale bedrywighede gevestig met 'n vervaardigingsaanleg en hoofkwartier in Toronto. Dit was 'n slim stap van Coleman om 'n kantoor in Kanada te vind, aangesien die Britse Gemenebest voorkeurtariewe en heffings verleen het aan produkte wat in lidlande vervaardig is. Teen die einde van die twintigerjare was die reputasie van die Coleman -lantaarn stewig gevestig, en daar is verslae oor die gebruik daarvan gerapporteer: admiraal Byrd gebruik die lantern tydens sy reis na die Suidpool op Pitcairn -eiland, die afstammelinge van Britse muiteraars uit die Bounty en hul Tahitiaanse gesinne verlig primitiewe huise met Coleman-lanterns en aanloopbane in die Andes wat deur Coleman-lantern verlig word, het noodlandings moontlik gemaak.
Die onderneming was nie heeltemal suksesvol in die ontwikkeling van nuwe produkte en markte nie. Gedurende die laat twintigerjare het Coleman 'n reeks wafelysters, koffiemasjiene, broodroosters en elektriese strykysters gemaak. Coleman kon egter nie met Westinghouse Electric Corporation en General Electric Company meeding nie en het hierdie produklyne vinnig teruggetrek. William Coffin Coleman (bekend as W.C. by die res van die onderneming) het 'n koffiemaker vir restaurante en hotelle ontwerp. Alhoewel dit uitstekende koffie gebrou het, was die masjien ingewikkeld om te hanteer en was dit moeilik om skoon te maak. Dit was kommersieel onsuksesvol en die onderneming het sy produksie gestaak.
Coleman is baie swaar getref toe die aandelemark in 1929 neerstort. Gedurende die volgende twee jaar het die Groot Depressie byna elke bedryf in die land ernstig geraak. Die vraag na Coleman -produkte het vinnig afgeneem, hoofsaaklik as gevolg van die vreeslike armoede en die onvermoë van baie mense op die platteland om enigiets anders as voedsel te koop. Die onderneming het onvermydelik finansiële verliese beleef, maar 'n goeie werksverhouding met 'n aantal banke het Coleman gehelp om die ergste jare van die depressie te oorkom. In 1932 beloop die onderneming slegs $ 3 miljoen, maar 'n klein wins is behaal.
Nadat Franklin Delano Roosevelt in 1932 tot die Amerikaanse presidentskap verkies is, het hy 'n massiewe program vir elektrifisering op die platteland geloods, en Coleman het 'n afname in sy mark vir petrolstowe en -ligte gekry. Nietemin het Coleman twee potensieel winsgewende markte gevind, olieverwarmers en gasvloere, en teen die einde van die dekade was die onderneming die voorste vervaardiger van albei produkte. Terselfdertyd het Coleman se draagbare stoof- en lantaarnbedryf vordering gemaak in die mark vir kampeertoerusting, en die internasionale bedrywighede het aansienlike winste behaal. In 1941 het die onderneming 'n jaarlikse omset van $ 9 miljoen gerapporteer.
Toe die Tweede Wêreldoorlog begin, word Coleman versoek om produkte te vervaardig vir die verskillende takke van die Amerikaanse gewapende dienste, insluitend 20 millimeter skulpe vir die weermag, projektiele vir die vloot en onderdele vir die B-29 en B-17 bomwerpers die Lugmag. In Junie 1942 is die maatskappy deur die Army in kennis gestel met 'n dringende versoek-veldtroepe benodig 'n kompakte stoof wat op 125 grade bo en 60 grade onder nul kan werk, nie groter is as 'n liter bottel melk nie en kan brand enige soort brandstof. Boonop wou die weermag 5000 van die stowe in twee maande afgee.
Coleman het ononderbroke gewerk om 'n stoof te ontwerp en te vervaardig volgens die spesifikasies van die weermag. Die eindproduk was beter as wat die weermag versoek het: die stoof kan 60 grade onder en 150 grade bo Fahrenheit werk, dit kan allerhande brandstof verbrand, dit weeg slegs drie en 'n half pond en was kleiner as 'n kwart bottel melk. Die eerste bestelling vir 5 000 eenhede is gevlieg na Amerikaanse magte wat betrokke was by die inval van November 1942 in Noord -Afrika. Ernie Pyle, die beroemde joernalis uit die Tweede Wêreldoorlog wat oor die ervaring van die gewone man in die oorlog geskryf het, het 15 artikels aan die Coleman -stoof gewy en beskou dit as een van die twee belangrikste stukke nie -bestrybare toerusting in die oorlogspoging, die ander is die Jeep.
Toe die oorlog geëindig het, het Coleman se besigheid 'n sterk oplewing gekry. Aangesien die onderneming tydens die oorlog produkte vir die gewapende dienste vervaardig het, was daar 'n enorme agterstand in die vraag na sy gewone produkte, wat van die mark af was. Die verkope het in 1950 tot $ 34 miljoen gestyg, terwyl die wins ook aansienlik toegeneem het. Aan die begin van die dekade was daar vier hoofafdelings van Coleman -produkte: olieverwarmer was verantwoordelik vir 30 persent van die gasvloervonde, 30 persent kampstoof en petrollanterns, 20 persent en militêre kontrakte om vliegtuigonderdele aan Boeing te voorsien. vir die B-47-bomwerper, 20 persent.
Fokus op kampeer- en ontspanningsprodukte: 1960's-70's
In die vroeë vyftigerjare was Coleman die leier op die gebied van verkope in elk van sy siviele produklyne. Aan die einde van die dekade het die verkope vir olieverwarmers en gasvloervonde egter alleen maar 85 persent gedaal, en teen 1960 het die onderneming 'n algehele verlies van 70 persent in verkoopvolume gely. Die Amerikaanse weermag het ook Coleman se kontrakte vir vliegtuigonderdele beëindig. In reaksie hierop het Coleman sy kampstoof en lanternprodukte ontwikkel tot 'n uitgebreide reeks kamptoerusting. Die onderneming se draagbare yskaste en geïsoleerde kanne het vinnig leiers geword op die gebied van buitemuurse produkte. Coleman het ook sy reeks olie-, gas- en elektriese oonde uitgebrei na vervaardigers van motorhuise en begin met die ontwerp van lugversorgingstoerusting en oonde vir huise ter plaatse.
Gedurende die 1960's het Coleman voortgegaan met die uitbreiding van sy produkreeks op die gebied van kampeer, en slaapsakke, tente en katalitiese verwarmers bygevoeg. Coleman het gou die toonaangewende vervaardiger van kamptoerusting geword. Coleman het saam met die motorhuisbedryf 40 persent van die gespesialiseerde oonde en 50 persent van die lugversorgingstoerusting vir stacaravans voorsien. Verkope het toegeneem van $ 38 miljoen in 1960 tot $ 134 miljoen teen 1970, en gedurende dieselfde tydperk het die netto wins dramaties toegeneem van $ 278,000 tot $ 7 miljoen.
Die twee leiers van die onderneming was Sheldon Coleman, wat sy pa in 1941 as voorsitter van die direksie vervang het, en Lawrence M. Jones, 'n jarelange werknemer van Coleman wat 'n doktorsgraad aan die Harvard -universiteit gehad het. Sheldon het Jones in 1964 as president van die onderneming aangestel, en die twee mans het saamgewerk oor produkontwikkeling en markstrategie. Hulle gesamentlike poging het gelei tot die vervaardiging van verstelbare rugsakrame, 'n kompakte koeler, 'n klein rugsakstoof, kano's gemaak van 'n petroleumgebaseerde stof wat 'n rustiger rit as aluminium, Crosman-luggeweer en kampwaens gemaak het. In 1977 het Coleman se sukses onverpoos voortgegaan, met 'n omset van $ 256 miljoen. Dit lyk asof die onderneming se buitelugrekreasie-resessiebestand was, en die wins uit sy motorhuisprodukte het steeds toegeneem.
Vir meer as driekwart eeu het Coleman hard gewerk om 'n reputasie te vestig en te behou vir produkte van hoë gehalte wat teen billike pryse verkoop word. Hierdie reputasie het gedurende die 1980's baie vrugte afgewerp, aangesien beide winste en verkope geleidelik toegeneem het. Volgens Fortune het die Coleman -familie, wat 25 persent van die maatskappy se aandele besit het, begin om wins te onttrek eerder as om te herbelê vir produkontwikkeling en markuitbreiding. Sheldon Coleman, jr., Vervang sy pa in 1988 as voorsitter van die direksie, en slegs 'n jaar later besluit hy om die onderneming te privatiseer om 'n nog groter wins te behaal-die pensioenplan van die onderneming is met ongeveer $ 30 miljoen oorlaai .
Die nuwe voorsitter het 'n aanbod van $ 64 per aandeel vir die maatskappy se aandele aangebied. Die bod was te laag en ook nie betyds nie. In plaas daarvan het Ronald Perelman, die finansierder van New York, die toneel binnegekom en Coleman gekoop vir $ 545 miljoen, oftewel $ 74 per aandeel, in 'n uitkoop van 1989 deur sy onderneming MacAndrews & Forbes Holdings Inc. Saam verkoop Perelman en Jones die verwarmings- en lugversorgingsonderneming, 'n verouderde fabriek gesluit en 'n strategie geïmplementeer wat die doeltreffendheid verbeter en die voorraadkoste uiteindelik met $ 10 miljoen verminder.
Deur 'n omvattende herstrukturering van sy bedrywighede het die onderneming sy produktiwiteit in 1991 aansienlik verhoog, en die verkope van Coleman het teen die einde van die jaar $ 346,1 miljoen bereik. In 1992 styg die verkope tot $ 491,9 miljoen, 'n bewys dat die onderneming se konsentrasie op die vervaardiging van produkte in groeiende ontspanningsmarkte vrugte afwerp. Perelman het Coleman weer in 1992 in die openbaar gebring, maar het 'n belang van 82,5 % in die onderneming behou. Einde 1992 het Coleman weer die Coleman Powermate-reeks van petrolaangedrewe elektriese kragopwekkers en hoëdruk-kragwassers aangeskaf. Die daaropvolgende jaar wou die maatskappy sy verkope oorsee versterk deur verkrygings. Coleman het deur die jare probleme ondervind in Europa met die verkoop van sy op propaan gebaseerde kamptoestelle omdat Europeërs oor die algemeen verkies om produkte wat op butaangas loop. Die aankoop van Britse en Italiaanse vervaardigers van kampeertoerusting aan die einde van 1993 het gelei tot die bekendstelling van tientalle butaanprodukte van die Coleman -handelsmerk in Europa.
Aan die begin van 1994 tree Jones af en word as voorsitter en uitvoerende hoof vervang deur Michael N. Hammes, wat ondervoorsitter van die Black & amp Decker Corporation was en president van die wêreldwye groep vir elektriese gereedskap en tuisprodukte. Die verkrygings het onder die nuwe uitvoerende gesag voortgegaan. In 1994 is Sanborn Manufacturing Company bygevoeg, wie se draagbare en stilstaande lugkompressors in die Powermate -afdeling ingevou is en Eastpak, Inc., 'n vervaardiger van boeksakke, dagsakke en verwante produkte. Die volgende jaar koop Coleman Sierra Corporation van Fort Smith, Inc., vervaardiger van draagbare voumeubels buite en ontspanning onder die Sierra Trails -handelsmerk. Vroeg in 1996 het die onderneming sy Eastpak -afdeling uitgebrei deur die Timberland -handelsmerk vir 'n nuwe reeks pakkies te lisensieer. Coleman verkry ook die in Frankryk gebaseerde Application des Gaz, 'n toonaangewende vervaardiger van Europese kampeertoerusting onder die merk Camping Gaz. Intussen het die 50 miljoenste Coleman -lantern in 1995 van die monteerbaan af gerol.
Die aggressiewe strewe na verkrygings van die onderneming het nie sonder koste gekom nie. Teen 1996 het Coleman geweldige groei getoon sedert hy deur Perelman verkry is, omdat die inkomste $ 1,22 miljard bereik het, drie-en-'n-half keer die vlak van 1991-maar die maatskappy het ook 'n netto verlies van $ 41,8 miljoen behaal. Die verlies word grootliks toegeskryf aan hoër as verwagte koste verbonde aan die integrasie van buitelandse verkoopsmagte na die aankoop van Camping Gaz. 'N Ander belangrike faktor was toenemende skuld as gevolg van die reeks verkrygings-die skuldvlak het einde 1996 $ 583,6 miljoen bereik.
Op die hakke van die aankondiging van die 1996-verlies, vervang Coleman Hammes en installeer Jerry W. Levin as waarnemende uitvoerende hoof in Februarie 1997. Levin het die onderneming voorheen van 1989 tot April 1991 bestuur toe hy uitvoerende hoof geword het van Revlon Inc., 'n ander Perelman- beheerde maatskappy. Onder leiding van Levin het Coleman vinnig beweeg om sy lot te verander deur 'n aantal besparingsinisiatiewe. Die maatskappy het sy administratiewe hoofkwartier in Golden, Colorado, en 'n streekhoofkwartier in Genève, Switserland, gesluit. Die arbeidsmag van 7 000 mense is met tien persent verminder. Vier fabrieke, drie binnelands en een internasionaal, is gesluit. Sekere nie -produkprodukgebiede is verkoop, insluitend kragwassers en draagbare spa's. Uiteindelik is 'n derde van die SKU's van die onderneming uitgeskakel, wat die produkaanbod baie vereenvoudig het.
In Maart 1998, met 'n ommeswaai van die onderneming, verkoop Perelman sy 82 % -belang in Coleman aan Sunbeam Corporation vir $ 1,6 miljard plus die aanname van ongeveer $ 440 miljoen se skuld. Terselfdertyd kondig Sunbeam twee ander aankope aan: Signature Brands USA Inc., vervaardiger van huishoudelike produkte soos Mr. Coffee koffiemakers en Health-o-meter weegskaal en First Alert Inc., 'n vervaardiger van veiligheidsprodukte vir wonings, insluitend rookalarms en brandblussers. Aanklagte van ongerymdhede in die boekhouding en misleidende verdiensteverslae het gelei tot die verdrywing van Sunbeam se uitvoerende hoof, "Chainsaw Al" Dunlap, in Junie 1998. Kort daarna het Perelman, wat 'n belang van 14 persent in Sunbeam verkry het as deel van die verkoop van sy belang in Coleman, het 'n nuwe span by Sunbeam geïnstalleer, waaronder Levin as uitvoerende hoof aangewys word. Dunlap het klaarblyklik planne beraam om Coleman se rugsak- en kompressorondernemings te verkoop, planne wat vinnig laat vaar is toe Levin by Sunbeam oorgeneem het. Nietemin, met sy nuwe ouer in 'n uiters wankelrige finansiële toestand, waaronder 'n las van $ 2,2 miljard skuld, het Coleman 'n baie onsekere toekoms in die begin van die 21ste eeu in die gesig gestaar.
Hooffiliale: Application des Gaz, SA (Frankryk) Australian Coleman, Inc. Kansas Bafiges SA (Frankryk) Beacon Exports, Inc. CC Outlet, Inc. CMO, Inc. Camping Gaz do Brasil (Brasilië) Camping Gaz Groot -Brittanje Beperk (VK) ) Camping Gaz (Pole) Camping Gaz Suisse AG (Switserland) Camping Gaz CS, Spol. SRO (Tsjeggië) Camping Gaz GmbH (Oostenryk) Camping Gaz International Deutschland GmbH (Duitsland) Camping Gaz Hellas (Griekeland) Camping Gaz International (Portugal) Ltd. Camping Gaz Kft (Hongarye) Camping Gaz Philippines, Inc. Camping Gaz Italie Srl ( Italië) Campiran SA (Iran) Coleman Argentina, Inc. (VSA) Coleman Asia Limited (Hong Kong) Coleman Country, Ltd. Coleman (Deutschland) GmbH (Duitsland) Coleman do Brasil Ltda. (Brasilië) Coleman Europe N.V. (België) Coleman Holland B.V. (Nederland) Coleman International Holdings, LLC Coleman International SARL (Switserland) Coleman Japan Co., Ltd. Coleman Lifestyles K.K. (Japan) Coleman Mexico S.A. de C.V. Coleman Powermate Compressors, Inc. Coleman Powermate, Inc. Coleman Puerto Rico, Inc. Coleman SARL (Frankryk) Coleman SVB S.r.l. (Italië) Coleman Taymar Limited (UK) Coleman UK Holdings Limited Coleman UK PLC Coleman Venture Capital, Inc. Eastpak Corporation Eastpak Manufacturing Corporation Epigas International Limited (UK) General Archery Industries, Inc. JGK, Inc. Kansas Acquisition Corp. Nippon Coleman, Inc. Pearson Holdings, Inc. Productos Coleman, SA (Spanje) PT Camping Gaz Indonesia River View Corporation of Barling, Inc. Sierra Corporation of Fort Smith, Inc. Sunbeam Corporation (Canada) Limited TCCI Management Inc. Taymar Gas Limited (UK) Tsana Internacional, SA (Costa Rica) Woodcraft Equipment Company.
Brannigan, Martha, "For Perelman, Sunbeam Stake Turns a Bit Pale," Wall Street Journal, 4 Junie 1998, p. C1.
Brooks, Rick en Greg Jaffe, "Sunbeam's Not So Odd Couple", Wall Street Journal, 3 Maart 1998, p. B4.
Coleman Company, Portrait of the Coleman Company: The First Hundred Years, Wichita, Kans .: Coleman Company, 1999.
Coleman, Sheldon en Lawrence Jones, The Coleman Story: The Ability to Cope with Change, New York: Newcomen Society, 1976, 28 bl.
Doherty, Jacqueline, "Bulletproof Billionaire?", Barron's, 19 Mei 1997, pp. 18, 20.
Dorfman, Dan, "Coleman: No Happy Campers," Financial World, 15 April 1997, p. 28.
----, "Coleman gesien na Marvel As Perelman's Next Disaster," Financial World, 18 Maart 1997, p. 14.
Dumaine, Brian, "Verdien meer deur vinniger te beweeg," Fortune, 7 Oktober 1991, pp. 89-94.
Gallagher, Leigh, "Coleman Brass Flexs Muscle and Stakes Out New Terrain," Sporting Goods Business, April 1996, p. 28.
----, "Coleman Shutters CO Office in Cost-Cutting Strategy," Sportartikelsake, 12 Mei 1997, p. 18.
----, "The SGB Interview: Jerry W. Levin," Sporting Goods Business, 7 Augustus 1997, pp. 32-33.
Geer, John F., Jr., "Coleman: Hiking Nowhere?", Financial World, 22 April 1996, p. 17.
Labate, John, "Groei om by sy handelsnaam te pas" Fortune, 13 Junie 1994, p. 114.
Laing, Jonathan R., "Into the Maw: Sunbeam's 'Chainsaw Al' Goes on a Buying Binge," Barron's, 9 Maart 1998, p. 13.
----, "Nou is dit Ron se beurt: Sunbeam-aandeelhouers, pasop," Barron's, 12 Oktober 1998, pp. 31-32, 34-35.
Lipin, Steven, "Sunbeam Plans $ 1.8 Billion in Acquisitions: Deals to include Coleman, First Alert, and Maker of Mr. Coffee Machines," Wall Street Journal, 2 Maart 1998, p. A3.
McEvoy, Christopher, "Acquiring Minds," Sporting Goods Business, Augustus 1995, pp. 44 & plus.
Weimer, De'Ann, Gail DeGeorge en Leah Nathans Spiro, "Chainsaw Al Goes to Camp," Business Week, 16 Maart 1998, p. 36.
Weisz, Pam, "Camp Giant Coleman Goes Electric", Brandweek, 27 November 1995, p. 6.
"Sal Sunbeam die besnoeiing kry nadat Coleman Co gekoop het?", Sportartikelsake, 25 Maart 1998, p. 18.
Bron: International Directory of Company History, Vol. 30. St. James Press, 2000.
Coleman is gebore in New York, die seun van Norman Bertram Coleman Sr. en sy vrou, Beverly (Behrman).  Sy familie is Joods, en sy oupa aan vaderskant het die van verander van Goldman na Coleman.  Hy was 'n gegradueerde aan die James Madison High School in Brooklyn en die Hofstra Universiteit op Long Island.
Op die universiteit was Coleman 'n aktiewe lid van die teenkultuur van die 1960's en 'n liberale demokraat. "Hy het gereeld 'n bullhorn op die kampus gedoseer en studente aangebied oor die onsedelikheid van die Nixon -administrasie en die Viëtnam -oorlog."  Hy is tydens sy junior jaar verkies tot president van die studente -senaat. Onder Coleman het die senaat geweier om die koerant se redakteur en haar mederedakteur te bekragtig en geld aan die koerant te besnoei. Maar nadat hy by vier verskillende geleenthede geweier het om by die redakteur in te sweer, het die senaat uiteindelik teruggetrek.  Hy het sy 20ste verjaardag op die Woodstock -fees gevier en later erken dat hy dagga gerook het in sy jeug.   Hy het onder meer as roadie vir Jethro Tull en Ten Years After gewerk. 
Coleman het van 1972 tot 1974 Brooklyn Law School bygewoon, maar het sy Juris Doctor aan die University of Iowa College of Law in 1976 ontvang. 
Nadat hy aan die regsskool gestudeer het, het Coleman as aanklaer by die kantoor van die Minnesota Prokureur -generaal aangesluit, en uiteindelik tot hoofaanklaer en daarna prokureur -generaal. Coleman het die kantoor van die prokureur -generaal verlaat nadat hy as burgemeester van St. Paul verkies is.  Een van sy eerste optredes as burgemeester was die uitskakeling van onderbefondsde aftreegesondheidsvoordele vir stadswerkers. 
Een van die prestasies van Coleman as burgemeester van Saint Paul was om professionele yshokkie na Minnesota terug te bring. In 1993 verhuis die Minnesota North Stars na Dallas, Texas. Op 7 Junie 1997 het die NHL Saint Paul 'n uitbreidings franchise toegeken, later die Minnesota Wild genoem, wat in 'n nuwe arena in die middestad van die Civic Center Arena sou speel.Die nuwe arena, later die naam Xcel Energy Center, is gebou deur middel van 'n publiek-private vennootskap, met $ 65 miljoen van belastingbetalers en $ 30 miljoen uit die stad Saint Paul.  
Coleman het ook die verhoging van eiendomsbelasting suksesvol beveg en die belasting op eiendomsbelasting  bevries vir die agt jaar wat hy as burgemeester gedien het. Tydens die burgemeesterskap van Coleman het St. Paul se werksyfer met 7,1 persent toegeneem en 18 000 poste is bygevoeg. 
Terwyl baie hom geprys het vir sy 'pragmatiese'  leierskapstyl en suksesse in die herlewing van St. Paul, het kritici hom 'n 'opportunis' genoem en Coleman was gereeld in stryd met die meer liberale lede van die Demokratiese Party. In 1996 is hy soms op partytjie -geleenthede geboei of heeltemal daarvan uitgesluit. 
Coleman het hom in 1996 by die Republikeinse Party aangesluit en is in 1997 herkies as burgemeester van St.Paul, wat die kandidaat van die Demokratiese-Boer-Arbeidersparty, Sandy Pappas, verslaan het.  Hy is vanaf 2020 die laaste Republikeinse burgemeester van St.
Regeringsveldtog van 1998 Wysig
Die rol van Coleman om professionele hokkie terug te bring na Minnesota en sy gewildheid in St. Paul, het gehelp om 'n lopie vir goewerneur in 1998 aan te wakker. Hy het in die algemene verkiesing te staan ​​gekom vir die DFL -kandidaat Hubert H. "Skip" Humphrey III en die kandidaat van die Hervormingsparty, Jesse Ventura. Peilings het Coleman en Humphrey selfs laat loop,  maar Ventura het die verkiesing in 'n ontsteltenis gewen.
Amerikaanse senaat, 2003–2009 Wysig
Coleman het planne beraam vir 'n tweede verkiesing vir goewerneur in 2002, maar Karl Rove en George W. Bush het hom oorreed om eerder die huidige senator Paul Wellstone in die verkiesing van daardie jaar uit te daag. Coleman het maklik die Republikeinse benoeming gewen.
Coleman en Wellstone was nek-en-nek in die meeste peilings vir die grootste deel van die veldtog.  Op 25 Oktober sterf Wellstone in 'n vliegtuigongeluk. Die Demokrate het die voormalige vise -president Walter Mondale gekies om Wellstone op die stembrief te vervang. Mondale het dieselfde senaatsitplek van 1964 tot 1977 beklee. Coleman het Mondale met net meer as 61 000 stemme uit meer as 2 miljoen stemme verslaan. Hy volg Dean Barkley op, wat Ventura aangestel het om die oorblywende twee maande van Wellstone se termyn te dien.
In April 2003 het Coleman aan 'n verslaggewer van Capitol Hill gesê dat hy 'n 99% verbetering op Wellstone was omdat hy 'n beter werksverhouding met die Withuis gehad het. Baie ondersteuners van Wellstone het dit aanstootlik en beledigend gevind, en ten minste een lid van die kongres het Coleman versoek om verskoning te vra. Coleman het om verskoning gevra en verduidelik dat hy spesifiek verwys na die verslaggewer se vraag oor die verskille tussen sy en Wellstone se verhouding met die Withuis, en gedeeltelik gesê: 'Ek sou nooit die nalatenskap of geheue van senator Paul Wellstone wil verminder nie, en Ek aanvaar die volle verantwoordelikheid omdat ek nie meer akkuraat was in my kommentaar nie. "  In 2004 het Coleman hom beywer vir die voorsitterskap van die National Republican Senatorial Committee (NRSC), maar is deur die senator Elizabeth Dole, Noord -Carolina, in 'n 28–27 stemme verslaan. [ aanhaling nodig ]
Herverkiesingsveldtog vir 2008 Wysig
In 2008 was Coleman se teenstanders vir herverkiesing Dean Barkley en die genomineerde DFL, voormalige Air America -gasheer en komediant Al Franken. Die dag na die verkiesing het Coleman stemme voorgelê en die oorwinning in die wedloop behaal. Minnesota -wetgewing vereis outomatiese herberekening wanneer die marge tussen die voorste kandidate minder as 0,5% van die stemme is,  en die marge tussen Coleman en Franken ongeveer 0,01% was. Barkley het derde gekom met 15%.
Die aanvanklike resultate van die herberekening het Franken met 225 stemme voorgeloop uit byna 2,9 miljoen stemme.  Op 24 Desember 2008 het Coleman se prokureurs gesê dat dit 'n "virtuele sekerheid" is dat hy die uitslag van die verkiesing sou betwis. 
Coleman se termyn verstryk op 3 Januarie 2009.  Op 5 Januarie is Franken met 225 stemme as die wenner van die telling aangewys. Coleman het op 6 Januarie   'n regsgeding van die uitslae  ingedien en 'n paneel met drie beoordelaars het sit. 
Op 3 Februarie het die paneel Coleman toegelaat om bewyse in te voer dat soveel as 4800 stembriewe wat afwesig was, verkeerdelik verwerp is en getel moet word. Die Franken -veldtog het Coleman probeer beperk tot slegs getuienis oor die 650 afwesige stembriewe wat in die aanvanklike hofsaak aangehaal is. 
Op 1 April het die paneel gelas dat nog 400 afwesige stembriewe ondersoek moet word.  Nadat die 400 stembriewe op 6 April ondersoek is, het die paneel beveel dat nog 351 stembriewe oopgemaak en getel moet word.  Op 7 April is die bykomende 351 stembriewe oopgemaak en getel voor die paneel en 'n volgepakte hofsaal.  Franken kry nog 198 stemme, Coleman kry 111 en ander kandidate kry 42, wat Franken se voorsprong tot 312 stemme vergroot.
Op 13 April het die paneel met drie beoordelaars sy finale beslissing uitgereik, wat al Coleman se regseise weggeskuif het en Franken met 312 stemme as die wenner van die wedloop verklaar het. In sy eenparige besluit het die paneel gesê: "Die oorweldigende gewig van die getuienis dui daarop dat die verkiesing op 4 November 2008 regverdig, onpartydig en akkuraat uitgevoer is", en dat Franken 'n verkiesingsertifikaat moet ontvang.   Die paneel het beslis dat Coleman nie kon bewys dat foute of onreëlmatighede in die behandeling van afwesige stembriewe die uitslag van die verkiesing verander het nie. 
Coleman het 'n beroep gedoen by die hooggeregshof in Minnesota, wat op 1 Junie mondelinge argumente aangehoor het.  Op 30 Junie het die hof eenparig in die guns van Franken beslis en hom as die wenner van die verkiesing verklaar, waarop Coleman toegegee het. 
Deep Marine Technology en korrupsie bewerings Redigeer
Terwyl hy in 2008 vir herverkiesing verkies is, word Coleman genoem in 'n Texas -regsgeding deur Paul McKim, uitvoerende hoof van Deep Marine Technology (DMT), teen Nasser Kazeminy. Kazeminy was 'n jarelange ondersteuner van Coleman wat 'n beherende aandeel in DMT besit het.  In die petisie word beweer dat Kazeminy DMT gebruik het om $ 75 000 of meer deur haar werkgewer, Hays Companies, na Laurie Coleman te stort om senator Coleman te verryk. McKim se versoekskrif het verskeie aangeleenthede gedek, waarvan die saak van Coleman slegs een was. Coleman se finansiële openbaarmakingsvorm van die Senaat in 2009 toon dat Laurie Coleman 'n salaris van Hays Companies ontvang het, maar die reëls van die Senaat vereis nie dat die salarisbedrag onthul word nie.  Nie Coleman of sy vrou is as 'n verweerder in die pak genoem nie.  Op 31 Oktober is 'n verwante saak in die Delaware Chancery Court deur minderheidsaandeelhouers in DMT ingedien. In die pak van Delaware word ook beweer dat Kazeminy DMT gebruik het om onverdiende fondse via Hays Companies na Laurie Coleman te stuur. Soos in die geval van Texas, is die Colemans nie as verweerders genoem nie. 
Coleman is nie aangekla van enige misdaad oor bewerings van korrupsie in die ontvangs van geskenke van $ 100,000 van Kazeminy nie. Doug Grow, a MinnPost rubriekskrywer, het skeptisisme uitgespreek oor die bewering van Coleman se prokureurs dat die gebrek aan aanklagte beteken dat Coleman en Kazeminy hulle nie skuldig maak aan enige oortreding nie.   Coleman het geantwoord met 'n veldtogadvertensie waarin hy die bewerings ontken en Franken die skuld gegee het. 
In Junie 2011 het die Amerikaanse departement van justisie besluit om nie 'n klag teen Coleman of Kazeminy aanhangig te maak nie.  Louis Freeh, 'n prokureur van Kazeminy en 'n voormalige FBI -direkteur in die Clinton -administrasie, het gesê hy het verneem dat die departement van justisie die ondersoek beëindig het op 'n vergadering van 24 Februarie met Andrew Levchuk van die afdeling vir openbare integriteit in Washington.  
Kazeminy het Freeh aangestel om 'n onafhanklike ondersoek na alle aanklagte te doen. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die Colemans of Kazeminy geen oortreding of onbehoorlikheid gedoen het nie.  Freeh het gesê dat sowel sy ondersoek as 'n aparte ondersoek van die Deep Marine -raad tot die gevolgtrekking gekom het dat McKim vals bewerings gemaak het in 'n poging om 'n groter skeidingspakket uit Deep Marine te dwing.  Die onderskep, bevraagteken Freeh se onpartydigheid, berig dat Kazeminy nege dae nadat Freeh se ondersoek Kazeminy van oortreding bevry het, aan Freeh se vrou 'n half eienaarskap in 'n Palm Beach-eiendom ter waarde van $ 3 miljoen gegee het.  McKim se bewerings is honderde kere herhaal in plaaslike en nasionale mediaberigte tydens die afnemende dae van die verkiesing in 2008 in wat Coleman 'aanvalle van 'n miljoen dollar teen my gesin en Nasser Kazeminy' genoem het. 
Freeh sê McKim het later 'n beëdigde verklaring opgestel wat sy bewerings teen die Colemans en Kazeminy sou teruggee in ruil vir 'n finansiële skikking. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat McKim 'n duidelike motief het om vals bewerings as 'n hefboom te gebruik om homself te verryk.  McKim bevraagteken steeds die wettigheid van versekeringsbetalings en sê dat hy niks verkeerd gedoen het nie, maar 'n ander van Kazeminy se prokureurs het gesê dat sy kliënt nie toekomstige geskille teen McKim uitgesluit het nie. 
'N Rubriekskrywer by Die weeklikse standaard skryf, "is dit moontlik dat die aantygings teen Coleman Al Franken se oorwinning moontlik gemaak het." 
2009 en daarna Edit
In Januarie 2009 word Coleman adviseur vir en bestuurslid van die Republikeinse Joodse Koalisie.  
Nadat die goewerneur van Minnesota, Tim Pawlenty, aangekondig het dat hy nie in 2010 herverkiesing sou beplan nie, word algemeen verwag dat Coleman as goewerneur sou verkies. Meningspeilings laat in 2009 het hom as die gunsteling onder Republikeine getoon.  ​​ Maar op 17 Januarie 2010 kondig Coleman aan dat hy nie sal hardloop nie, en sê: "Die tydsberekening vir hierdie wedren is 'n bietjie te vroeg en 'n bietjie te laat. Dit is te gou na my laaste wedren en Ek is te laat om die ondersteuning van afgevaardigdes te soek wat sal besluit in watter rigting ons party moet gaan.  In 2010 word Coleman voorsitter en uitvoerende hoof van die American Action Network, wat hy mede-stigter was. 
Coleman word beskou as 'n voorloper vir die voorsitterskap van die Republikeinse Nasionale Komitee. Hy het gesê dat hy nie teen Michael Steele sou optree as Steele herverkiesing in die pos soek nie, toe Steele in Desember 2010 sy kandidatuur vir herverkiesing aangekondig het.  In April 2011 het Coleman hom aangesluit by Hogan Lovells, 'n internasionale regspraktyk, as senior regeringsadviseur in sy kantoor in Washington DC. 
Coleman tree in Januarie 2020 op as leier van die regering se betrekkinge en openbare aangeleenthede by Hogan Lovells, , maar bly 'n senior advokaat. 
Coleman is deel van die National Advisory Council for the U.S. Global Leadership Coalition, 'n tweeledige komitee wat internasionale betrokkenheid bevorder en elke lewende voormalige Amerikaanse minister van buitelandse sake insluit. [ aanhaling nodig ] Hy werk ook as 'n lobbyis namens die regering van Saoedi -Arabië. 
Coleman se politiek het tydens sy politieke loopbaan dramaties verander.
Op die universiteit was Coleman 'n liberale demokraat en aktief betrokke by die oorlog teen die oorlog in die vroeë sewentigerjare  .  Hy het 'n kandidaat vir die senaat van studente geword en in die skoolkoerant gemeen dat sy medestudente vir hom moet stem, want "Hierdie konserwatiewe kinders word nie soos ons nie (suiwerheid, jy weet). appeltert, en Jim Buckley weerklink deur die sale van die Studentesentrum. Almal moet oppas, die Bobby-sox-generasie van die 1950's gaan oorneem. "  
Word 'n Republikeinse Edit
Terwyl hy in 1993 as burgemeester verkies word, skryf Coleman in 'n brief aan die afgevaardigdes van die City Convention: "Ek het nog nooit 'n ander politieke amp gesoek nie. Ek het geen ander ambisie as om burgemeester te wees nie." In die brief skryf hy:
Ek is 'n lewenslange demokraat. Sommige beskuldig my dat ek die fiskale konserwatief in hierdie wedloop is - ek pleit skuldig! Ek is nie bang om nougeset te wees met u belastinggeld nie. Tog beteken my fiskale konserwatisme nie dat ek minder progressief is in my demokratiese ideale nie. Van Bobby Kennedy tot George McGovern tot Warren Spannaus tot Hubert Humphrey tot Walter Mondale - my toewyding aan die groot waardes van ons party het gebly.
In 1996 was Coleman die voorsitter van Wellstone se herverkiesingsveldtog in die Senaat. In sy benoemingstoespraak tydens die 1996 DFL -staatsbyeenkoms het Coleman gesê: "Paul Wellstone is 'n demokraat, en ek is 'n demokraat." Die spanning was destyds so hoog tussen Coleman en die DFL -party dat 'n aantal kongresafgevaardigdes Coleman se toespraak luidkeels uitgejou het. 
In Desember 1996 kondig Coleman aan dat hy die DFL verlaat om by die Republikeinse Party aan te sluit. Hy noem sy frustrasies met die Demokratiese Party en sy oortuiging dat die Republikeinse Party die beste kans bied om sy pogings om belasting te hou en werk te laat groei, voort te sit.  
Coleman se kritici, meestal DFL -partyleiers, het bespiegel dat sy oorskakeling gemotiveer is deur sy strewe na die staatswye kantoor.  As 'n aborsie -teenstander en 'n gereelde teenstander van vakbonde van openbare werknemers, was Coleman in stryd met die DFL -leierskap in Minnesota. In 'n brief aan ondersteuners wat die oorskakeling aangekondig het, het hy geskryf, "terwyl die politieke party waaraan ek behoort, niks verander oor hoe ek regeer of wat ek glo verander nie."  Hy is in 1997 herkies tot burgemeester van St. Paul met byna 60% van die stemme.
Coleman was lid van die Republikeinse Main Street Partnership. In Maart 2007 National Journal het hom as die vierde mees liberale Republikein in die senaat beskou. GovTrack, 'n onafhanklike opsporingswebwerf, beskryf Coleman ook as 'n 'gematigde Republikein'. 
In September 2008 het Coleman aangesluit by die tweeledige Gang of 20, wat 'n oplossing vir die Amerikaanse energiekrisis gesoek het. Die groep dring aan op 'n wetsontwerp wat staat-tot-staat besluite oor buitelandse boorwerke sal aanmoedig en miljarde dollars magtig vir bewaring en alternatiewe energie. 
Coleman het 'n progressiewe gradering van 14% van Progressive Punch  en 'n konserwatiewe telling van 73% van die konserwatiewe SBE -raad ontvang.  Die destydse ander senator van Minnesota, demokraat Mark Dayton, het van dieselfde groepe 90% progressief en 9% konserwatief ontvang.  
Spesifieke kwessies Wysig
Energie -onafhanklikheid Redigeer
Coleman was 'n sterk voorstander van tweeledige pogings om Amerikaanse onafhanklikheid van buitelandse energiebronne te skep.  Dit het die ontwikkeling van alternatiewe energiebronne soos wind, etanol en biobrandstof ingesluit.
In 2005 het Coleman 'n tweeledige koalisie van 34 senatore gelei om 'n pakket vir hernubare brandstowwe te bekom as deel van die Wet op Energiebeleid van 2005, wat nuwe standaarde vir hernubare brandstowwe en 'n uitbreiding van belastingkrediete vir biodiesel, klein etanolprodusente en wind- en veeafval insluit .
Coleman ondersteun addisionele olie -eksplorasie in die buitenste kontinentale plat, maar hou 'n veldtogbelofte teen boorwerk in die Arctic National Wildlife Refuge (ANWR). 
Op 11 Desember 2005 stem Coleman ten gunste van die beroep op 'n beroep op 'n wetsontwerp op verdedigingskrediete wat olie -eksplorasie in die Arctic National Wildlife Refuge insluit. Kritici beskou dit as 'n oortreding van sy belofte om sulke boorwerk teë te staan.  Coleman het gesê dat hy dit gedoen het, want hoewel hy van plan was om teen die wetsontwerp te stem, glo hy nie dat 'n filibuster geregverdig is nie. Nieteenstaande sy stem, het die filibuster gehou, en Coleman het gestem om die ANWR -bepaling uit die wetsontwerp te verwyder in 'n daaropvolgende stemming.     
Coleman het 'n telling van 33% vir 2007 ontvang van die League of Conservation Kiesers,   volgens hulle mening in slegs vyf uit 14 gevalle.
As lid van die Senaat se Landboukomitee het Coleman 'n belangrike rol in die landboubeleid gespeel. In 2008 het hy die skrywer van die Farm Bill gehelp. Coleman is geprys vir sy pogings om die wetsontwerp se bepalings ten opsigte van suiker, 'n steunpilaar van die noordwestelike Minnesota -ekonomie, sowel as die suiwelprogram van die wetsontwerp, te verbeter.  Coleman het ook gewerk vir die insluiting van 'n permanente rampondersteuningsprogram vir landbou  en verwelkom die beleggings van die wetsontwerp in bewaring, voeding en hernubare energie.  Coleman breek in verskeie gevalle met sy mede -Republikeine oor die landboubeleid, veral deur te stem vir die wetsontwerp om vorentoe te gaan,  en speel uiteindelik 'n kritieke rol in die breek van die dooiepunt wat die oorweging van die Senaat na die wetsontwerp vertraag het. 
Coleman het twee keer gestem om president Bush se veto teen die Farm Bill te ignoreer. 
Coleman het bedenkinge uitgespreek oor die ondersteuning van DR-CAFTA (Dominikaanse Republiek-Sentraal-Amerika-vryhandelsooreenkoms), tensy die belange van die binnelandse Amerikaanse suikerbedryf (insluitend die suikerbeetbedryf in Minnesota) in ag geneem word.    Hy het ten gunste van DR-CAFTA gestem nadat hy kwotas verkry het wat buitelandse suiker opgelê is tot 2008. Hy staan ​​op 2 Augustus 2005 agter president Bush, terwyl die handelsooreenkoms onderteken is. 'Dit is 'n versekeringspolis van drie jaar wat ek vir my suikerboere gekoop het,' het hy gesê. 
Fiskale kwessies Wysig
Coleman word oor die algemeen beskou as 'n fiskale sentrum wat die verhoging van die minimum loon en die beskerming van pensioene ondersteun, terwyl hy terselfdertyd breë belastingverligting en die veto van die artikel ondersteun.
Coleman het 'n belangrike rol gespeel in die aanvaarding van die Wet op Pensioenbeskerming van 2006. Benewens die beskerming van die pensioene van alle Amerikaners, word die wetgewing toegeskryf aan die redding van die pensioene van meer as 24 000 werknemers van Northwest Airlines en afgetredenes in Minnesota. 
Coleman het konsekwent gestem om die minimum loon as senator te verhoog. 
Coleman het 'n konstante rekord gehad van stemme vir breë belastinghervorming. Hy ondersteun verlagings van die kapitaalwinsbelasting en die huwelikstraf, en ondersteun die verdubbeling van die kinderbelastingkrediet. Coleman ondersteun ook die uitskakeling van die AMT en doodsbelasting. Hy ondersteun pogings om die belastingverlagings wat deur die Wet op die Versoening van Ekonomiese Groei en Belastingverligting van 2001 en die Wet op Versoening van Werk en Groei van 2003 van 2003 ingestel is, permanent te maak. 
As lid van die Small Business Committee het Coleman gekant teen die uitskakeling van die Microloan -program, steun aan befondsing vir ontwikkelingsentrums vir klein ondernemings en die HUBZone -program, belastingverligting vir artikel 179 -uitgawe suksesvol uitgebrei en het 'n wysiging ondersteun om die befondsing vir die SBA met $ 130 miljoen te verhoog . 
Coleman is 'n jarelange voorstander van die veto van die reël, en noem dit 'n 'no-brainer, die regte ding om te doen'. 
Irak, Iran en Israel wysig
Coleman was van die begin af 'n sterk voorstander van die oorlog in Irak. In 2008 was hy nog steeds 'n voorstander van die oorlog, en was hy gewoonlik geneig om met die Bush -administrasie saam te stem. Hy was ten gunste van die uiteindelike verwydering van U.S.troepe uit Irak, maar het nie 'n tydrooster vir hul verwydering ondersteun nie, totdat die situasie gestabiliseer het. Augustus 2008 MinnPost Die artikel het sy standpunt saamgevat as: 'Hy glo dat die vooruitsigte goed is vir die aftrek van Amerikaanse troepe, maar dit moet gedoen word op grond van toestande op die grond, soos deur bevelvoerders in die veld gerapporteer, nie volgens 'n' arbitrêre 'rooster wat vir' politieke redes in Washington. " 
Coleman was ook uitgesproke oor die bedreiging wat Iran vir Westerse demokrasieë inhou. Hy het talle kongresresolusies wat op Iran gerig is, geborg, insluitend maatreëls wat die oortredings van die Nuclear Non-Proliferation Treaty en ander internasionale verpligtinge veroordeel. Coleman het 'n poging gelei om wêreldwye druk op Iran te bewerkstellig om sy pogings om uraan te verryk te stop, wat volgens baie die laaste stap was in 'n poging om aanvallende kernwapenvermoëns te verkry. 
Coleman was mede-borg vir verskeie wetgewing om sanksies teen Iran te verhoog, insluitend die verkoop van Amerikaanse pensioenfondse in maatskappye wat met Iran sake doen en sanksies teen lande wat kerntegnologie verskaf. In 2007 het Coleman gesê: "Ter wille van ons nasionale veiligheid, moet die VSA verseker dat die sensitiewe kerntegnologie wat ons met vennootlande deel, nie in die hande van die Iraniërs val nie." 
Coleman is 'n uitgesproke verdediger van Israel. Hy was 'n medeborg van die Palestynse Wet op Terrorisme van 2006  en stuur toe 'n brief aan Condoleezza Rice, minister van buitelandse sake, om haar te versoek om Egipte se wapensmokkel na Palestynse terroriste in die Gazastrook te ondersoek. 
Immigrasie hervorming Wysig
Coleman was 'n sterk voorstander van president Bush se pogings van 2006 en 2007 om omvattende immigrasiehervorming in die Amerikaanse senaat deur te voer, een van die min Republikeine wat dit gedoen het, aangesien baie in die GOP dit 'amnestie vir onwettige vreemdelinge' genoem het.
Coleman het toegegee dat hy as jong man dagga gebruik het, en hy pleit vir die wettiging daarvan terwyl hy op universiteit was. Hy het gesê dat volwassenheid hom laat verstaan ​​het dat sy dwelmgebruik gevaarlik is, en hy het herhaaldelik sy teenkanting teen gewettigde dwelms, waaronder dagga, verklaar.  Hy het gesê, [ wanneer? ] "Ek is gekant teen die wettiging van dagga omdat dagga, soos opgemerk deur die Office of National Drug Control Policy, ernstige nadelige gevolge vir die gesondheid op individue kan hê. Die gesondheidsprobleme wat hierdie hoogs verslawende middel kan veroorsaak, is onder meer korttermyngeheueverlies, angs respiratoriese siektes en 'n risiko van longkanker wat die van tabakprodukte ver oorskry. Dit sou ook ons ​​vervoer, skole en werkplekke, net as voorbeelde, gevaarliker maak. " 
Coleman het sedert ten minste 1993 'n veldtog as 'n kandidaat teen aborsie gevoer.  Hy skryf hierdie posisie toe aan die dood van twee van sy vier kinders as 'n seldsame genetiese siekte. Hy ondersteun die beperking van stamselnavorsing tot volwasse stamselle en stamselle afkomstig van naelstringbloed, en het in Julie 2006 gestem teen die opheffing van beperkings op federale navorsingsgeld vir nuwe embrioniese stamsellyne.   Coleman is lid van die Republikeinse Main Street Partnership, wat embrioniese stamselnavorsing ondersteun.  Hy het ten gunste van wetgewende ingryping gestem om die lewensduur van ernstig breinskade Floridian Terri Schiavo te verleng.   
Coleman is gekant teen die erkenning van huwelike van dieselfde geslag deur die federale of staatsregerings.  In sy Senaat-veldtog in 2002 het hy steun toegesê vir 'n wysiging van die Grondwet van die Verenigde State wat enige staat sou verbied om huwelike van dieselfde geslag te wettig. [ aanhaling nodig ] In 2004 en 2006 het hy ten gunste van so 'n wysiging gestem. 
Terwyl burgemeester Coleman geweier het om 'n stadsverklaring te onderteken ter viering van die jaarlikse gay pride -fees, verduidelik hy sy opposisie: "Wat ons al jare in St. Paul en Minneapolis gehad het, is om 'n gesamentlike proklamasie te onderteken wat dit 'n gay/lesbiese/biseksuele/transgender -maand maak. Ek sal sê dat ek mense -regte ondersteun. En dit sluit natuurlik ook seksuele oriëntasie in. Aan die ander kant het ek baie sterk gevoel dat dit nie die regering se verantwoordelikheid was om proklamasies vir mense se seksualiteit af te lê nie. Ek dink nie die regering het 'n verantwoordelikheid om toekennings vir jou seksualiteit uit te reik. "   Coleman het Susan Kimberly, 'n transvrou, as onderburgemeester in 1998 aangestel. Kimberly het ook as wetgewende direkteur van die staat gewerk in die kantoor van die Senaat van Coleman in Minnesota. 
Coleman het ondersteuners toegelaat om 'n deel van hul bydraes tot maatskaplike sekerheid af te lei na die skep van individuele rekeninge wat op die aandelemark belê moet word, 'n variasie van 'n algemene plan wat ondersteuners 'persoonlike rekeninge' noem, wat histories bekend staan ​​as privatisering.    Hy stem saam met president Bush se stellings dat die bydraeveranderinge van toepassing sal wees op diegene jonger as 55.  "Die stelsel vir sosiale sekerheid vir mense van 55 jaar en ouer sal op geen enkele manier, vorm of vorm — geen as, en, of, maar, "het hy gesê.
Verhouding met die Bush -administrasie Redigeer
In 2002 het die Bush -administrasie Coleman oorreed om eerder teen Wellstone as vir goewerneur te hardloop.  
In Desember 2005 het Coleman gestem vir 'n begrotingswetsontwerp wat finansiering uit 'n aantal programme verminder, maar geld vir suikerbeetboere in Minnesota behou het nadat Rove hom gevra het om die administrasie se standpunt oor die kwessie te ondersteun. Coleman vertel Congress Daily dat hy nie sal stem vir 'n wetsontwerp wat suikerbietfinansiering verminder nie, maar "Karl Rove het my gebel en gevra wat ek wil hê. 'n Paar uur later was dit buite rekening." 
Op 14 Maart 2006 het Coleman 'n beroep op Bush gedoen om sy personeel te vervang of te herorganiseer en gesê dat hulle nie voldoende 'ore tot op die grond' het oor sake soos orkaan Katrina, Harriet Miers se mislukte benoeming van die Hooggeregshof en die Dubai Ports World -omstredenheid nie. , en die administrasie daarvan beskuldig dat hulle 'n "blikoor" het.  Hy het gesê dat hulle onvoldoende "politieke sensitiwiteit" toon in die hantering van die kwessies.
Op 22 Januarie 2007 het Coleman en mede -Republikeinse senatore John Warner en Susan Collins by die Demokrate aangesluit teen Bush se beplande vermeerdering van troepe in Irak. 
Hervorming van die Verenigde Nasies Redigeer
Coleman het meedoënloos gewerk om korrupsie by die Verenigde Nasies uit die weg te ruim, met die sogenaamde "olie-vir-kos" -program. 
In Mei 2005 het die permanente subkomitee vir ondersoeke van die senaat, onder voorsitterskap van Coleman, verhore gehou oor hul ondersoek na die misbruik van die VN-olie-vir-voedsel-program, waaronder oliesmokkel, onwettige terugslae en die gebruik van toeslag, en Saddam Hussein se gebruik van oliebewyse. invloed in die buiteland te koop. Hierdie verhore oor olie-vir-kos-programme het korporasies (insluitend Bayoil) en verskeie bekende politieke figure van verskillende nasies (insluitend Vladimir Zhironovsky) gedek, maar word die beste onthou vir die konfronterende voorkoms van die Britse politikus George Galloway, destyds 'n parlementslid ( MP) vir die RESPEK The Unity Coalition (Respect). Coleman beskuldig Galloway van mishandeling wat Galloway bewysbaar ontken het.  
Die vorige jaar het Coleman 'n beroep op die sekretaris-generaal van die VN, Kofi Annan, gedoen om te bedank weens ander beweerde programmisbruik. Op 2 Junie 2006 het Coleman gereageer op kritiek dat hy die Australiese koringraad (AWB) onvoldoende ondersoek het vir sanksies, en gesê dat daar wettige en kostehindernisse is.  Toe was premier van Australië, John Howard, 'n voorstander van die inval in Irak. Die Australiese ambassadeur in die VSA, Michael Thawley, het Coleman aan die einde van 2004 ontmoet om te steun teen enige ondersoek na AWB.  
Coleman is gekies om 'n afgevaardigde te wees van die 61ste Algemene Vergadering van die VN in New York, waar hy hom beywer vir hervorming en optrede oor Darfoer en Iran. 
Op 10 Februarie 2006, tydens 'n vergadering van die Senaatskomitee oor Binnelandse Veiligheid en Regeringsake waarvan Coleman 'n lid was, tydens die getuienis van die voormalige direkteur van die Federal Emergency Management Agency (FEMA), het Michael Michael Brown aangeval vir swak leierskap tydens Orkaan Katrina ramphulppogings wat sê: "u het nie die leiding gegee nie, selfs met strukturele gebreke", "u is nie bereid om 'n spieël voor u gesig te sit en u eie tekortkominge te erken nie" en "die Die rekord weerspieël dat u dit nie reggekry het nie, of dat u dit nie op skrif gehad het nie, of op een of ander manier bevele gemaak het wat mense sou beweeg om te doen wat gedoen moet word totdat dit eers gedoen moes word. "  Brown reageer strydlustig: 'Wel, senator, dit is vir u baie maklik om te sê dat u agter die daai sit en nie daar te midde van die ramp is nie, die menslike lyding dophou en kyk hoe die mense sterf en probeer om die strukturele te hanteer. disfunksionaliteit ".  en smeek Coleman om by vrae te bly.  Hy het Coleman se aanklagte later vergelyk met 'n "byry-shoot".  Brown het onlangs gesê dat hy die departement van binnelandse veiligheid en die Withuis in kennis gestel het van die geweldige omvang van Katrina -oorstromings vroeër as wat voorheen berig is. 
Op 14 Maart 2006 stel Coleman 'n wetsontwerp in wat buitelandse maatskappye verbied om hawens in die Verenigde State te bedryf. 
In Maart 2007 het Coleman wetgewing (S. 754)  ingestel om die Defense Travel System dood te maak,  'n program wat bedoel was om die aankoop van reisdienste deur die Amerikaanse ministerie van verdediging te outomatiseer, wat meer as die helfte van die Die totale uitgawe van die federale regering van ongeveer $ 11 miljard per jaar vir reise, insluitend vervoer, verblyf en huurmotors. Kort nadat hy die wetgewing ingedien het, het Coleman 'n ruim bydrae ontvang van die uitvoerende hoof van Carlson Companies, wat die eienaar is van Carlson Wagonlit Travel, 'n besigheidsreisbestuursfirma wie se CW Government Travel -eenheid reisbestuursdienste vir sommige federale agentskappe lewer. Die Carlson Companies is gevestig in Minnesota. Deur die jare het Coleman tienduisende dollars aan veldtogskenkings ontvang van mense wat met Carlson Companies verband hou. 
Coleman trou in 1981 met die aktrise Laurie Casserly . Die egpaar het twee kinders, Jacob en Sarah. Twee ander kinders sterf tydens die kinderjare (Adam, 1983 Grace, 1992) aan 'n seldsame genetiese afwyking wat bekend staan ​​as die Zellweger -sindroom.  In 2016 kondig Jacob Coleman sy kandidatuur aan vir 'n oop senaatsitplek deur Julianne Ortman, maar wen nie die Republikeinse goedkeuring nie en kies om die goedgekeurde kandidaat te ondersteun.
Coleman is 'n lid van die Vrymesselaar -broederskap, nadat hy in 2003 deur die destydse grootmeester van messelaars in Minnesota, Neil Neddermeyer, in 'n vrymesselaar gemaak is. 
Coleman was in die adviesraad van America Abroad Media. 
Op 11 September 2009 kondig Coleman aan dat Bell se verlamming by hom gediagnoseer is. Dokters het vir hom gesê dat hy heeltemal daarvan moet herstel.  Op 14 Augustus 2018 kondig Coleman aan dat kanker wat hy in sy nek en keel gehad het, na sy longe versprei het.  
Coleman Familie geskiedenis
Iers: verengelsde vorm van Gaelies Ó Colmáin 'afstammeling van Colmán'. Dit was die naam van 'n Ierse sendeling na Europa, algemeen bekend as St. Columban (ongeveer 540–615), wat die klooster van Bobbio in Noord -Italië in 614 gestig het. Saam met sy metgesel St. Gall het hy deurgaans 'n aansienlike kultus geniet. Sentraal -Europa, sodat vorms van sy naam as persoonlike name aangeneem is in Italiaans (Columbano), Frans (Colombain), Tsjeggies (Kollman) en Hongaars (Kálmán). Van al hierdie vanne word afgelei. In Iers en Engels is die naam van hierdie heilige identies met afkortings van die naam van die sendeling uit die 6de eeu, bekend in Engels as St. Columba (521–97), wat die Pikte tot die Christendom bekeer het, en wat in Skandinawiese tale bekend was as Kalman. Iers: verengelsde vorm van Gaelies Ó Clumháin 'afstammeling van Clumhán', 'n persoonlike naam uit die verkleinwoord van clúmh 'down', 'vere'. Engels: beroepsnaam vir 'n brander van houtskool of 'n versamelaar van steenkool, middel -Engelse koleman, uit Ou -Engelse kol '(char) steenkool' + mann 'man'. Afrikaans: beroepsnaam vir die dienaar van 'n man met die naam Cole. Joods (Ashkenazic): Amerikaansvorm van Kalman. Amerikaansvorm van Duits Kohlmann of Kuhlmann.