Die linkerkartel van 1924 - Verskeie
Die linkerkartel van 1924
Die "Grande Armée" van die Nasionale Blok.
DUKERCY skuilnaam van Pierre MEJECAZE Pierre (1888 - 1945)
Die Kartel van die Regte.
Franklin de Bouillon, Ridder van die Reaksie.
Die bloeitydperk van die Radikale Sosialistiese Party: die Kartel van die Linkse van 1924
In 1919 het die Franse, getraumatiseer deur vier jaar van totale oorlog, 'n sogenaamde "horisonblou" kamer verkies omdat baie veterane daar gesit het. Hierdie 'Onopspoorbare kamer' verskans die oorwinning van die Nasionale Blok, 'n koalisie van regse en sentrumpartye wat die oorlogstyd 'Heilige Unie' wil verleng. Die tydperk wat open, word regs gekenmerk deur die wil om 'n verwoeste land te herbou en deur die meedoënlose opstandigheid van die Duitse teëstander; links, deur die begeerte om vrede te handhaaf en die sosiale vraagstuk te besleg.
In 1919 het Artikel 231 van die Verdrag van Versailles Duitsland verantwoordelik gemaak vir die oorlog en Frankryk gemagtig om vergoeding daaruit te eis. Dit dra by tot die nie-bevrediging van maatskaplike eise, en hierdie besluit veroorsaak die donderende breuk van die radikale sosialiste van Herriot met die meerderheid van die Nasionale Blok.
Die veldtog vir die verkiesing van Mei 1924 was net so gewelddadig soos dié van 1919, maar hierdie keer het hy links en regs gekant. Die oorwinning van links is net so duidelik soos die Nasionale Blok; maar die saamgestelde meerderheid is baie broos.
Beelde van 'n geskeurde Frankryk
Die drie plakkate van Dukercy - skuilnaam van Pierre Mejecaze (1888-1945) - illustreer die herkonfigurasie van politieke magte aan die einde van die Groot Oorlog. Twee horisontale komposisies het die oorwinnende verkiesingsveldtog van die Cartel des Gauche in 1924 onderstreep. Die derde plakkaat is waarskynlik tydens die verkiesingsveldtog van 1928 gebruik.
Die plakkaat "The 'Grand Army' of the National Bloc" word van links na regs gelees, begin met die epiese titel en eindig met die finale karakterkommentaar. Die eerste daarvan, herkenbaar aan sy snor en deur die koeranttitel aan die kaak gestel Die eggo van Parys, is generaal de Castelnau (1851-1944), wat die leier van die Liga van Patriotte geneem het by die dood van Barrès. Die ent van die Republiek Alexandre Millerand (1859-1943), hy, bring die agterkant van hierdie heroïese-komiese manifestasie na vore. Hul troep: die grootlui, die Bretonse outonome wat ondersteun word deur die Kommunistiese Party (sekel en hamer op die mou), die groot hoofstad wat bedreig.
Blou (regs), geel (teenrooi) en swart (geestelikes en fraksies in die hoë samelewing) oorheers ook die plakkaat teen die "Right Cartel". Horisontaal, dit bied nog 'n leesvolgorde, van bo na onder en van die middelpunt tot die rand. Dit word bewys deur Millerand se posisie in die hart van 'n bont koalisie. Die tekening hier is gerig op spesifieke politieke figure, in die besonder: generaal de Castelnau; André Maginot (1877-1932), wat uitstaan ​​vir sy lang gestalte; Ernest Billiet (1873-1939), wat sy funksies aan Haute Finance verleen as president van die Unie van Ekonomiese Belange, die hoofondersteuner van die Nasionale Blok; Louis Marin (1871-1960), leier van die Republikeinse Demokratiese Unie.
Hierdie aanvalmetode ad hominem fokus op 'n enkele persoonlikheid in die laaste plakkaat. Henry Franklin-Bouillon (1870-1937, kritiese en afskeidende lid van die Radical-Socialist Party) sien dat sy familienaam gekaap word deur sy nabyheid aan Godefroy de Bouillon, een van die hoofakteurs van die Eerste Kruistog (1095). Twee al bekende karakters noem dit: generaal de Castelnau as 'n kruis en André Maginot, weereens deur 'n dronk neus onderskei. Die pers toon, simbool van die pousdom, versadig die plakkaat om die katolisisme van die protagoniste te beklemtoon.
Dukercy-tekenprente in diens van 'n nuwe politieke pedagogiek
Dukercy se drie plakkate gebruik 'n strategie om die teëstander in prentjies te stigmatiseer en verwerp in hul teks die waardes wat die Radikale Sosialistiese Party verdedig. Die gebruik van militêre of doeanemetafore, die retoriek wat afvallige teenstanders teen net radikale mense stel, illustreer die blywende invloed van die Groot Oorlog in die politieke arena. Twee temas oorvleuel dus: die terugkeer van die Linkerblok in 1902, en die diepgaande breuk met die logika van die Heilige Unie wat minstens tussen 1914 en 1917 geheers het.
Die blok onder leiding van Émile Combes het die wet op die skeiding van kerke en staat van 1905 ingestel. Die drie tekeninge dui op die sterk antiklerikalisme van Dukercy, wat voortdurend generaal de Castelnau aanval, geskets as 'n anti-demokratiese "unie". ". Trouens, hy het die National Catholic Federation in 1924 gestig, 'n liga wat Poincaré se beleid van nasionale unie in die straat in 1926-1928 ondersteun het.
Dit is om dieselfde politieke redes dat Millerand, Maginot en Franklin-Bouillon deur Dukercy se genadelose potlood geteiken word. Die eerste, wat as 'n 'afvallige' beskryf word, onderskei hom deur die eerste sosialis wat in 1899 aan 'n 'burgerlike' regering deelgeneem het; met sy vaderlandse wending in 1914 word hy in 1920 tot die Republiek verkies. Maar sodra die Kartel in Mei 1924 wen, word hy gedwing om te bedank. Wat Maginot betref, soos Franklin-Bouillon, het hy Briand se internasionale pasifistiese beleid teëgestaan ​​en die konstruksie van 'n versterkte verdedigingslinie voorgestaan ​​wat sy naam sou neem. Met die bottel sjampanje wat verwys na Pierre Taittinger (1887-1965), stigter van die Jeunesses Patriotes in 1924, is die boodskap duidelik: reaksie en groot sake word verenig in 'n nuwe kruistog teen die gewilde, sekulêre en pasifistiese Frankryk, wie se natuurlike leiers die radikale sosialiste sou wees.
Maurice AGULHON, Die Republiek, volume I (1880-1932), Parys, Hachette, coll. "Pluriel", nuwe vergrote uitgawe, 1990. Jean-Jacques BECKER en Serge BERSTEIN, Oorwinnings en frustrasies, 1914-1929, Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1990. Serge BERSTEIN, Geskiedenis van die radikale party, Parys, P.F.N.S.P., 1982. Jean-François SIRINELLI (red.), Die Franse regte, vanaf die rewolusie tot vandag, Parys, Gallimard, coll. "Folio-geskiedenis", 1992.