Geskryf deur Mitchell P. Jones
Lion's Mane Mushroom. Shutter
Sewe millennia sedert sy uitvindingleer bly een van die duursaamste en veelsydigste natuurlike materiale. Sommige verbruikers bevraagteken die etiese gevolge en omgewingsvolhoubaarheid van die dra van produkte wat van diere afkomstig is.
Hierdie verskuiwing in sosiale standaarde is die hoofrede waarom ons 'n golf van sintetiese plaasvervangers op die mark sien inslaan.
Leeralternatiewe vervaardig uit sintetiese polimere vaar beter in terme van omgewingsvolhoubaarheid en het aansienlik behaal markaandeel in onlangse jare.
Maar hierdie materiale het dieselfde probleme as enige sintetiese plastiek. Die leermark het dus na ander innovasies begin kyk. Hoe vreemd dit ook al mag klink, die nederige swam is die jongste aanspraakmaker.
Navorsing deur my kollegas en ek, vandag gepubliseer in Natuur Volhoubaarheid, ondersoek die geskiedenis, vervaardigingsprosesse, koste, volhoubaarheid en materiaaleienskappe van herwinnbare leervervangers wat deur swamme afgelei word - en vergelyk dit met dierlike en sintetiese leer.
Hoe onvolhoubaar is dierleer, eintlik?
Hoe volhoubaar leer is, hang af van hoe u daarna kyk. Aangesien leervelle, meestal van koeie, gebruik word, hou leerproduksie verband met diereboerdery. Dit benodig ook chemiese stowwe vir die omgewing.
Die veesektor se volhoubaarheidskwessies is welbekend. Volgens die Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbou-organisasie, is die sektor verantwoordelik vir ongeveer 14% van alle kweekhuisvrystellings as gevolg van menslike aktiwiteite. Veeteelt alleen verteenwoordig ongeveer 65% van die emissies.
Volgens syfers van 2019 van die Australiese Buro vir Statistiek, dra ongeveer 49% van alle Australiese boerderye vleisbeeste en bestuur dit meer as 79% van alle landbougrond. freestocks.org/Pexels
Dit is tog die moeite werd om op te let dat vleis, nie leer nie, die belangrikste produk van veeteelt is. Koeiehuide is verantwoordelik vir net 5-10% van die markwaarde van 'n koei en ongeveer 7% van die dier se gewig.
Daar is ook geen bewese verband tussen die vraag na rooivleis en leer nie. Dus kan 'n afname in die vraag na leer geen invloed hê op die aantal diere wat vir vleis geslag word nie.
Dit gesê, leerbruinery is steeds energie- en hulpbronintensief en lewer baie slykafval tydens verwerking.
Dit gee leer 'n hoër omgewingsimpak as ander minimaal verwerkte diereprodukte soos bloed, koppe en organe (wat as vleisprodukte of veevoer verkoop kan word).
Miselium is die vegetatiewe liggaam vir swamme wat sampioene produseer. Swamkolonies van miselium kan in en op grond en hout aangetref word. Shutter
Van spoor tot mat
Die leertegnologieë wat van swamme afkomstig is, is eers deur Amerikaanse maatskappye gepatenteer MycoWorks en Ekovatiewe ontwerp ongeveer vyf jaar gelede.
Hierdie tegnologieë benut die genoemde wortelagtige struktuur van sampioene miselium, wat dieselfde polimeer bevat wat in krapdoppe voorkom.
Wanneer sampioenwortels op saagsels of landbouafval gekweek word, vorm dit 'n dik mat wat dan op leer kan lyk.
Omdat dit die wortels is en nie die sampioene wat gebruik word nie, kan hierdie natuurlike biologiese proses oral uitgevoer word. Dit benodig nie lig nie, omskakel afval in nuttige materiale en stoor koolstof deur dit op te gaar in die groeiende swam.
Om van 'n enkele spoor na 'n afgewerkte "fungi leer" (of "mycelium leer") produk te gaan, neem 'n paar weke, vergeleke met jare wat nodig is om 'n koei tot volwassenheid groot te maak.
Ligte sure, alkohole en kleurstowwe word gewoonlik gebruik om die swammateriaal aan te pas, wat dan saamgepers, gedroog en gebosseleer word.
Om van swamspore op 'n petribakkie (links) na 'n natuurlike swammat (regs) te gaan, duur net 'n paar weke. Antoni Gandia
Die proses is redelik eenvoudig en kan deur ambagsmanne met minimale toerusting en hulpbronne voltooi word. Dit kan ook industrieel geskaal word vir massaproduksie. Die finale produk lyk en voel soos dierleer en het soortgelyke duursaamheid.
MOGU is een onderneming wat materiale en produkte vervaardig van swammyselium. Ars Electronica / Flickr, CC BY-NC-ND
Sampioen vir vordering
Dit is belangrik om te onthou ten spyte van jare se ontwikkeling, is hierdie tegnologie nog in sy kinderskoene. Tradisionele leerproduksie is oor duisende jare tot perfeksie verfyn.
Daar is waarskynlik 'n paar tandvleisprobleme by die aanvaarding van swamleer. En ondanks die vervaardiging van bio-afbreekbaarheid en lae-energie, sal hierdie produk alleen nie genoeg wees om die volhoubaarheidskrisis op te los nie.
Daar is wyer omgewingsbekommernisse oor diereboerdery en die verspreiding van plastiek - albei is onafhanklik van leerproduksie.
Nietemin kan die gebruik van kreatiwiteit om nuwe tegnologieë aan te wend net 'n stap in die regte rigting wees. Namate die wêreld sy geleidelike verskuiwing in die rigting van 'n volhoubare lewe voortduur, sal die sien van vooruitgang in een domein miskien hoop vir ander skep.
Sal ek dit binnekort dra?
Daar word verwag dat binnekort kommersiële produkte wat van leer afkomstig is van swamme, te koop is, dus die regte vraag is of dit u 'n arm en 'n been sal kos.
Prototipes is verlede jaar in die US, Italië en Indonesië, in produkte, insluitend horlosies, beursies, tasse en skoene.
Die US-gebaseerde opstart Bolt Threads het myceliym-leer gebruik om produkte soos hierdie tas suksesvol te skep. Boutdrade
En hoewel hierdie fondsinsamelingsitems 'n bietjie duur was - met een ontwerpersak wat vir US $ 500 verkoop is - dui die vervaardigingskoste dat die materiaal ekonomies mededingend kan raak met tradisionele leer wat eers op 'n groter skaal vervaardig is.
Die tekens is belowend. MycoWorks het US $ 17 miljoen aan waagkapitaal ingesamel verlede jaar.
Uiteindelik is daar geen goeie rede dat swamleer-alternatiewe uiteindelik nie diereleer in baie verbruikersprodukte kan vervang nie.
Maak dus seker dat u die volgende keer as u die sampioene by die supermark verbyry. Miskien sien u binnekort heelwat meer van mekaar.
Mitchell P. Jones, nadoktorale navorser, Wenen Universiteit van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Sosiale distansie maak openbare vervoer erger vir die omgewing as motors. Dit is hoe u dit kan oplos