Ek is 'n ma aan die bokant in 2011: ek leer 'nee' sê - Ander
Ek leer om "nee" te sê
Nee, dit is nie moontlik nie om 'n enkele naweek in die huis van die pediater te kuier, 'n Sondagmiddag by die skoonouers se huis, 'n paar uur in die gimnasium, 'n film, 'n bietjie tyd vir homself, 'n bietjie tyd vir sy paartjie , 'n ete saam met vriende ... en 'n middagslapie omdat ons moeg is!
Nee, ek kan nie gaan voort in dieselfde tempo as toe ons nie kinders gehad het nie. Ja, ons sal keuses moet maak. Hersien weer my aansprake, dit beteken noodwendig 'n verloëning ... En by afstanddoening is daar 'nee'! Ek leer om "nee" te sê, rustig, ferm en bowenal beslis. Ek sal die rustigheid verdien.
Dit rol tussen my en die moederassistent!
Die sleutel tot goeie verhoudings met die persoon wat ons kind welkom heet? Kommunikasie. Die grootste oorsaak van verwarring? Die ongesê. Deur tyd te neem om gereeld met die moederassistent, die referent by die kwekery of die onderwyser te gaan kyk, is dit dikwels moontlik om tydbomme te ontlont ... en te voorkom dat my kind die koste betaal. Ek wag nie vir die storm om te sê: "Ek het die indruk dat daar 'n probleem is, 'n misverstand nie."
Die idee is om gemeenskaplike grond te vind. Om die super-pappa te betrek is soms effektief. Die ervaring toon dat die vader met takt (en dikwels meer ontheiliging as ons) besig is om die krisisse te ontlont, asof deur toorkuns!