het die voëls hulle te buite gegaan aan woorde ? is dit nie te koud om so sonder vere te wees nie ? Ek het in ‘n vorige kommentaar gewys op die mees opvallende gebreke: valsheid, pretensie, lompheid en vaagheid onder andere. ‘n Digter wat ernstig opgeneem wil wees kan nie waag om iets aan te bied wat naastenby ‘n cliché se grinnik op sy bakkies het nie. Mercado del Indios is ‘n kleurmal mark in die voorstad, Miraflores. Tussen stapels wolmusse en kussing, sien Gerrit ‘n piepklein rooi rokkie. Dit het ‘n kappie en is borduur met wolke wat reën oor kaktusse en llamalammers. “‘n Poncho vir ons dogtertjie vir eendag,” sê hy. Ons het 8 krieketspanne waar die o/14A, o/15A, o/16A en eerstespan liga wenners is sedert 2000. — “Hoërskool Roodepoort”, G. Niekerk, H.A. Vorster en B.J. Wilke (Lid van die gemeente bestuur). Tog loop beide gedigte uit op ŉ mate van berusting en aanvaarding van die veranderde lyf en ŉ verklaring van verbondenheid met die lyf tot aan die einde van die lewe. ŉ Mens sou dus die stelling kon maak dat beide die gedigte – op die metavlak – identiteitsnarratiewe is waarin die spreker ŉ (vertrouens)breuk tussen haar en haar liggaam moet verwerk ten einde ŉ nuwe persoonlike identiteit te onderhandel, maar ook om vrede te maak met die nuwe, onbekende identiteit wat die konkrete liggaam aangeneem het as gevolg van pyn, lyding, mediese ingreep en verval.