Luther was egter anders want sy ganse teologiese arbeid was niks anders as ‘n konstante eksegese van die Skrif nie. In een van sy tafelgesprekke vergelyk hy die Bybel met ‘n bos en die bome met die afsonderlike Bybelboeke, en sê dan dat hy het aan almal geskud en van die vrugte gepluk het (Luther WAT 1, nr 674,9ev). Om egter Luther se verstaan van die Skrif te begryp, vra ‘n diepe kennis van sy persoonlike lewe. Sy eksegese was intens met sy lewenstryd, sy worstelinge gemoeid (Ebeling 1983). Of soos hy self op ‘n keer gesê het: ‘Sola … experientia facit theologum’ (WA TR I; 16,13 No 46 (1531). Teologie word in en deur die lewe gevorm en in die geval van Luther is dit in besonder waar.
Hierdie artikel word dus in sy geheel aan Luther se vroeë lewe gewy. Sy stryd en hoe dit sy Bybelverstaan en teologie bepaal het.
Luther het met die Middeleeuse kerk en die tradisie gebreek. En in dié tyd was die kerk alles. Dit was die allesomvattende betekenishorison waarbinne die Skrif verstaan is. Dit het die norm vir alle Skrifuitleg bepaal; dit het die verstaanskonteks van die Skrif geword; dit het ‘die groot eksegeet’ geword. Eintlik was dit ’n wonderlike tyd waarin kerk, geloof en Skrif sonder spanning bymekaar was. Dit was ook so ’n warm en gerusstellende gedagte: aan die boesem van die ‘mater ecclesia’, die moederkerk is die gelowige getroos en daar is hy geleer om die Skrif te verstaan; in die midde van die kerk en te midde van soveel ander gelowiges is die Skrif se betekenis eers ten diepste begryp.
Skaars twee weke na sy groot skrik het Luther hom op 17 Julie 1505 in Erfurt by die Augustynse klooster aangemeld. Eers moes hy drie vrae beantwoord: Is jy ‘n slaaf wat weggeloop het? Het jy skuld en probeer jy jou skuldeisers ontglip? Het jy die een of ander verborge siekte? Op al hierdie vrae kon Luther met oortuiging ‘Nee’ antwoord. Hy was dus ‘n geskikte kandidaat vir die klooster.
Niks het egter gehelp nie. Die onrus het gegroei en Romeine 1:17 het ’n struikelblok gebly. Hy het ‘die geregtigheid van God’ steeds ‘aktief’ verstaan: hy moes iets doen om regverdig te word. Hy kon egter nie en dit het sy spanning vererger.
Luther het aan depressie gely. ‘Anfechtungen’ het hy dit genoem. Soms was dit so erg dat hy skaars kon werk. Sy angs, sy spanningsvlakke en sy swaarmoedigheid het soms sulke hoogtes bereik dat dit was asof hy in die poorte van die hel gelê het. Die nagte was die ergste. Dan het die worsteling begin en die slaap het gewyk (Ebeling 1983: 27-42).
Vir Luther was dit onmoontlik. Hy het wel oor en oor probeer, maar het telkens misluk. Miskien moet ons sy probleem van ‘n anderkant benader en sê die Middeleeuse teologie kon hom nie met sy probleem help nie.
Rober Holcot was ‘n voorbeeld hiervan. Hy was ‘n Engelse teoloog van Northampton wat tydens die ‘swart dood’ in 1349 gesterf het nadat hy siekes besoek en vertroos het. Vir Holcot was die saak van die regverdiging baie duidelik: God het aan die mens die vrye wil en die vermoë gegee om vir die heil te kies. Hy moes net iets doen. Hy moes net sy innerlike vermoëns, sy rede inspan en sy bes doen om na God toe uit te reik. En die uitdrukking wat daarvoor gebruik is, was ‘facit quod in se est’. Uiteraard was dit nie so maklik nie want die menslike rede is nie in staat om die geloof sy eie te maak nie. Dit is nie dat die rede teenoor die geloof staan of die geloof verwerp nie, maar dit het net nie vermoë om die geloof te omvat, te verstaan, te omskryf nie. Om na God toe uit te reik, het dus hoegenaamd nie beteken dat die rede afgesweer of ‘n blinde geloofsprong geneem moet word nie. Die rede het net nie die krag om die geloof toe te eien nie.
En hier sien ons al iets van die nuwe. Alles is intens geïndividualiseer. Dit gaan nie om die Middeleeuse pous of die kerk nie en die tradisie het hom voorgesê nie. In sy uitleg gaan dit om homself: sy worsteling, swaarkry en soeke na sekerheid; sy emosies en geloofservaring wat vir hom die psalms ontsluit. Die verklaring van die Skrif het dus vanaf die kerk na die individu verskuif (Reventlow 1997:68-90).
Hierdie individualisering van die eksegetiese proses kan nooit oorbeklemtoon word nie. Dalk het dit eksegese ‘n eensamer taak gemaak want die “stutte” van die kerk en tradisie het verdwyn en van nou af was dit net die individu, die enkeling wat die Bybel sou lees en sy eie betekenis sou konstitueer. En uiteraard sou dit geweldige gevolge vir die verstaan van die Skrif in die toekoms hê.