Die omswerwings en ervarings van 'n Freedom Challenger: June 2011
Die Duiwel se wind waai alweer, waai my gemoedstoestand in sy moer in. Hier is heeltemal te veel mense wat ek ken en as 'n man gatvol is vang 'n man maklik n lift. Ek is flippen seer, doodmoeg, my fiets is gekrok en ek is baie gatvol, te veel. Ek mis my vrou en kinders verskriklik en dit voel vir my ek baklei die Duiwel of is dit dalk David ? Ons begin 3H00 ry, na gister se vroeë stop is on gedwing om vroeg uit die vere te wees, die plan is weer 'n groot dag na gister se getommelry, ons mik vir Prince Albert en as alles goedloop behoort ons dit laat aand te maak, dis nou te sê as die helse wind wil saamwerk en gaan lê......
Ons ry in 'n Antartika vrieskas, dis donners koud en ons betree elke waterstroom met groot onsag, springnnn soos 'n kat van klip tot klip, by die Baviaans inligting sentrum besluit ons om 'n breek te maak van die koue se aanslag. Ons stop vir koffie om die flees en gemoed op te warm, Tim ondek die deur van die herberg vir backpackers is oop en voor jy mes kan sê lê ons albei onder 'n warm kombers en luister na die sis van die ketel. Tim het 'n beter plan om sy gevriesde voete te ontdooi, met die gekarring vir water vir die ketel, kry hy die gevriesde pype ontvries en eensklaps sit hy met sy gevriesde voete onder die warm water in die wasbak.
Hoe dit ookal sy ons planne verloop nie en ons moet heeltyd aanpassings maak. Die beste is maar om op die gekrokte fiets te klim en klaar te maak.
In die kloof is die wind lustig, maar buite die kloof is die wind geweldadig, dis so asof die wind met alle geweld ons wil breek en ver weg wil waai, behalwe vir die gedruis van die verwodelike wind veg ons die pad oop in stilte na Willomore. Dit help nie eers om 'n poging aan te wend om te praat nie, jou stem word eenvoudig net weggewaai en wanneer jy so in 'n geweldadige stilte inkeer in jouself vind begin jy wonder.....
En ek wonder, wonder oor baie dinge, oor wanneer die bliksemse wind gaan lê, en ek wonder wat de donner soek ek al weer op die challenge, ek wonder hoekom Tim so klein is en hoekom hy so min skuiling teen die wind bied en ek wonder hoe lank dit nog gaan neem om by Willomore uit te kom teen die dooie slakke pas. Om so baie in stilligheid te wonder in die oorverdowende gedruis van die wind is glad nie goed vir 'n man se gemoed nie, ek en Tim se gemoed word verpletter op die grond met ons aankoms in Willomore teen so teen 11H00, albei baie lus vir ophou.
Dis Tim wat met sy rustige oorredingsvermoë, my weer aan die gang praat, almal van ons veg die wind net op verskillende plekke, Tim kla nie oor baie dinge nie, hy vat dit soos dit kom en in plaas van op die wind te fokus, fokus hy ons aanslag op Martin en Andrew wat heel moontlik dieselfde wind nou baklei. 'n Ou vegter Tim, hy word nie sommer ondergekry nie en na 'n lekker brunch val ons weer in die pad, die wind gaan ons nie onderkry nie, dalk omwaai, maar ek weet ons sal weer opstaan en verder veg.
Ek sal klaarmaak vir die kinders van Miles for Smiles solank julle die nodige donasies maak, enigiets sal help. Elke kind verdien om te Smile en met die liedjie kinder gesigies soos die sterre se liggies verdryf ek die wind.
So 22H00 by Rondawel eet gou en gaan veg weer die wind, redelik moeg en gatvol geveg teen 1H30 en besluit om onder die sterrehemel stelling in te neem. Trek tog al jou klere aan wanneer jy dit doen, dit word vrek koud en reën dalk later wanneer jy in droomland is.
Johan Rissik verras ons met lekker koffie en beskuit, soos hy sê enigiemand sal koffie drink as dit so koud is. 8H00 in Prince Albert, ek en Johan bou my gekrokte fiets oor en teen 11H00 trek ek daar weg met 'n amper nuwe fiets, danksy Johan ! Tim het so net na 9H00 in die pad geval, ek dink hy is ook nou al redelik gatvol en lus om klaar te maak, hoepelik sien ek die geleerde man weer op die pad.....
Weet nie waar ek vannaand slaap nie. maar klaarmaak wil ek klaarmaak !
Posted by Marnitz at 10:40 PM 1 comment:
Vasbyt ouboet, tot op die einde, ek sit R5000 v miles for smiles op. Dan sit ons nuwe smiles op d kindertjies gesigte. Hoe gemaak met jou..? Easy, smile net, dit laat my altyd beter voel.
Posted by Marnitz at 12:23 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 3:44 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 7:02 AM 1 comment:
Met al die water kruisings raak n man se voete baie koud as die ryp spiertwit le, al wat help is die bietjie warmwater in die pyp wat nog nie gevries het nie
Posted by Marnitz at 7:00 AM No comments:
Gisteraand se swemsessie het my nie goed gedoen nie, met die nat klere die laaste 6 km die Baviaans koue trotseer. Voel nie goed vandag nie, nie krag nie, met elke hoes voel dit of my borskas oopbreek, dis vrek seer en vordering is maar stadig en by dit is my fiets ook besig om uitmekaar te val, die baie water en modder is besig om met sy gal te doen.
Tim dog dis my kniee wat so kraak toe is dit al die tyd my trap wat oppad uit is, ratte werk ook lankal nie meer nie. Smaak my die Sondvloed was hier deur, van 'n pad is daar geen sprake meer nie, die pad is in 'n groot rivier verander en al wat oorgebly het is die bolders waaroor ons nou soos klipspringers met ons fietse van die een klip na die ander is. Die Baviaanskloof is toegemaak vir alle verkeer behalwe vir die Freedom Challengers, hoe dan anders. So 30 km van Dam se Drift ry ons vir Tim van Coller raak, hy hoor hoe ek van die pyn kreun met elke hoes en red my met 'n TransArc pleister. Willomore verdwyn soos 'n doringboom in die Sondvloed en ons besluit toe maar om by Dam se Drift te stop om al die probleme reg te sien, Tim sort sommer sy papwiel ook uit.
Ek dink dis die vroegste wat ek nog ooit by 'n Support Station gestop het 15H00, maar die vroeë stop se tyd word gebruik om kragte te herwin en om my verwoeste fiets te probeer red.
Ek mis my vrou en my kinders en dit voel of alles teen my werk om klaar te maak, ek het nie krag nie, my ribbes is so seer ek wil huil as ek net aan hoes dink. Het vanaand 'n veearts gesoek om te kyk wat aangaan. My skouer en ribbes is potblou van die val en dit voel of iemand my keer om asem te haal.
Die Baviaans is betowerend mooi na die baie reën, die manne wat die Trans Baviaans ry kan moontlik voel hoe dit voel om in 'n donga te ry, soos die riviere die paaie in dongas verander het. Al verskil dis 'n mooi donga met Kudu's aan die kante.
Indien julle dink my twakpratery is die moeite werd, click op die Miles for Smiles logo, maak 'n donasie en sit 'n moerse smile op my gesig
Posted by Marnitz at 7:56 PM No comments:
Posted by Marnitz at 8:07 PM No comments:
Posted by Marnitz at 1:57 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 1:56 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 1:55 PM No comments:
Posted by Marnitz at 8:21 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 8:20 PM No comments:
Dag 11 Struishoek - Vandeventers - Toekomst - Bucklands
Trek weer vroeg weg, maak goeie vordering. Kan nie glo die Singer wat ek verlede jaar opgehang het is nog steeds daar nie, Tim het sommer gou sy buff reggemaak. Dis Freedom Challenge weer, dan reën dit, dan trek ons aan en dan trek ons uit, lyk kompleet soos 'n modeperade van vuil modder kleure.
Om saam te ry verg sy eie unieke uitdagings, Tim is soos 'n resies perd in die dag en ek is soos 'n bulldozer in die nag, ons kragte is nie altyd dieselfde nie, maar wanneer ons gel dan vlieg ons soos arende en vandag is een van daai dae ons vlieg. Die wind pla so bietjie maar die geselskap is goed en vroeg middag bevind ons, ons by die kospotte van Phillip Henderson van Toekomst, Liza pomp ons vol nuwe energie voor ons in die Phillip ons op die seepgladde modderpad begelei na die rivierkruising, hy wil sy beeste gaan kyk. Dis erg modder en gelukkig is ek en Tim naby toe Phillip met sy Landcruiser vasval in die modder, Phillip is bekommerd oor sy beeste wat moonlik ook in die modder kan vasgevang word. Ons verlaat die moddervlaktes van Darlingtondam en betree die uitgedroogte Gwaas vallei met laaste lig, Tim maak 'n oproep na sy vrou wat ons op hoogte hou met ons vordering en skrikmaak sessies van die ander challengers. In die donker vorder ons goed ek is nou weer in Bulldozer mode, ons maak 'n koffie breek by my en August se verlate plaas opstal voor ons die Perdeberg betree. By Kleinpoort maak ons weer 'n koofie breek om die energie vlakke aan te vul, ek en Tim is nou lekker moeg en begin slangetjie padjies ry, Klaas Vakie hang erg aan die oë. Ons spaar my ligte en ry met Tim s'n, die plan is om net vinnig by Bucklands te stop en dan aan te stoot om Martin Dreyer en Andrew Barnes 'n bietjie skrik op die lyf te jaag, hulle hou ons vordering glo baie fyn dop en is glo baie bang om wakker te word met ons fietse wat teen hulle s'n geparkeer is. Klink my Martin slaap al met die inteken lys op sy bors net om seker te maak wanneer ons opdaag.
Die laaste 50 km na Bucklands voel soos 'n ewigheid, 1H30 die oggend betree ons Bucklands se stoep, Hannes wag ons in, hy het gedink ons behoort al vroeër daar te gewees het, maar Klaas Vakie het my en Tim se brieke lelik aangedraai. Ek en Tim besluit om maar eerder 'n uiltjie te knip en dan weer 4H00 in die pad te val na Dam se Drift of verder. Tim van Coller 'n klipharde gryskop spring weg toe ons gaan slaap, die Osseberg het hom bang gemaak en hy wil nie in die donker daar gevang word nie.
Dis 'n mooi dag in die saal, my boude weet egter nie wat aangaan nie, net as hulle amper gewoond is aan die een saal dan verander ek dit. Gelukkig het my ali al 'n imprint van 'n Gobi so dit behoort vinnig weer reg te wees.
Posted by Marnitz at 8:16 PM 1 comment:
Posted by Marnitz at 3:27 PM No comments:
Posted by Marnitz at 3:26 PM No comments:
Posted by Marnitz at 3:25 PM 1 comment:
Mis my wonderlike vrou en kinders verskriklik, kan nie wag om hulle baie styf teen my vas te druk nie. Die trane skiet sommer in my oë as ek net aan hulle dink.
Ek gaan nou my gat wikkel om by die einde te kom !
Posted by Marnitz at 10:50 AM No comments:
Val met net 3 ure slaap in die pad oppad na oom Gawie van Gansvlei, ek en Tim is nou op 'n ondekkings roete, ons bespeur moontlike oornag plekke vir toekomstige races. Jy weet nooit waar jy jouself doodmoeg in die middel van die nag kan bevind nie, en met 'n slaapsak gewapen kan jy bykans enige plek 'n rusplek vind, enige beskutting sal doen om die koue weg te keer. Oom Gawie het blykbaar geweet ons is oppad, want hy staan sommer klaar reg met die koffie. Oom Gawie wys vir Tim die vergroote foto van die toegesneeude Schufteberg wat ek geneem het in 2009 met my noue ontmoetting met Rageltjie de Beer, die foto hang trots bokant die kaggel. Ons gesels lekker met Oom Gawie, ruil 'n paar ou Freedom Challenge oorlog stories uit tewyl ons plaas koffie en lekker boere beskuit geniet. David het weer regte Freedom Challenge weer gereël, 'n stormsterk wind bring ysreën asof dit nie al genoeg gesneeu het nie.
Die Freedom Challenge se wenresep: wind, modder en reën, een lekker gemors wat jou heeldag kan frustreer en besighou, tap jou energie bietjie vir bietjie en speel mind games met jou gemoed net soos die Freedom Challenge kan. 15H00 weg by Grootdam, David skuif die support stations elke jaar verder weg, en die nuwe pad knaag weer 'n hele paar ure saam met die wind weg, vat ons 5 ure met die helse wind en modder om onder in die poort te kom en ons wou 'n 100 km verder gewees het.
Die wind pla ernstig, daar is nêrens plek om weg te kruip nie en stadig veg ons voort teen die wind op die afdraande na Tollie's Safari's, dit neem ons bykans 2 ure om daar uit te kom, gelukkig bied die portage skuiling teen die wind. Tim wys my 'n makliker manier om by die begin punt van die Struishoek portage uit te kom, nogal 'n voordeel om saam met Tim te mag ry en al wat oorbly is die klipperige Struishoek portage. Struishoek portage word elke jaar deur Oom David Hobson gemerk, te veel challengers het al verlore geraak in die poort en in die donker nag lei die spoor van gekalkte klippe ons na die veiligheid en gasvryheid van Oom David en Tannie Verity Hobson se warm kombuis. Dis nie enige Challenger wat by Oom David en Tannie Verity mag oornag nie, ek en Tim is van die min gelukkiges en ons kamer is reeds gereed gemaak vir ons. Terwyl ons 'n lekker aand ete saam met geniet was Tannie Verity se skoonseun ons modderbelaaide fietse en maak hulle gereed vir more se aanslag.
Dis regtig 'n groot voorreg om van Oom David en Tannie Verity se wonderlike gasvryheid gebruik te kan maak, hulle het 'n baie spesiale plekke in my hart vir hulle uitgekerf en ek sou graag meer tyd saam met hulle wou spandeer. More mik ons vir Bucklands dit gaan 'n lang dag wees.....
Posted by Marnitz at 11:15 PM No comments:
Een of ander dag van die race Romansfotein - Elandsberg - Stuttgaurd
Trek 5H00 weg by Romansfontein, ysig koud alles vries op en die Duiwelse wind maak dit kouer. Die klipperige Hoffmeyer afdraande anderkant Aasvoëlberg is glad nie goed vir my potblou lyf nie en ek vat dit maar baie stadig. Onderkant die berg terwyl ons op 'n besigtigings en begroetingsroete is besluit ons om by die opstal aan te doen, dis 'n bejaarde egpaar wat ons gasvry in nooi na hulle huis, die oom het 'n week of wat vantevore in 'n stroompie geval en sy been ernstig beseer, amper verkuim in die koue, maar hy is ook nou weer reg om te boer. Sy kinders bly in Bloemfontein en wil hulle graag van die plaas afhaal en in die veilige bewaring van 'n ouetehuis plaas, maar die oom en tannie sê daar is nog baie veg in hulle oor en hoe prop mens nou twee ou mensies in 'n klein huisie in die stad as hulle net gewoond is aan die vryheid en vars plaaslug wat hulle bloedgewete grond hulle bied.
Verloor Tim anderkant Aasvoelberg teen die wind en die klim, die kameraspan duik op en met die kamera's wurg hulle die laaste energie uit ons uit, Tim ry met 'n plan, ek ry nou om klaar te maak. Raak lekker gatvol, mis vir Melanie en die kinders wens ek kan hulle vashou, race pace skop in vinnig vind ek my op die stoep van Hoffmeyer se bekende pastei resturant. Die kameraspan wag my in, wil hoor hoe ek die skade aan myself aangerig het en met groot vermaak verduidelik ek hulle van my manewales. Op die vraag : Hoekom doen ek weer die Freedom Challenge ?, antwoord ek : Dis omdat ek komberse nodig het om warm te bly en die kameraspan skater van die lag. Richard vra wat met my helmet gebeur het, en dis toe dat ek sien dat Bontehoek 'n hele hap van my helmet gevat het, gelukkig het ek die helmet aangehad want so hap uit my kop sou nie goed gewerk het nie.
Tim was net weg uit Hoffmeyer met my aankoms, maar 3 ure later sien ek hom weer by Elandsberg sy plan is Stuttgaurd. Tim is weer voor my weg, maar vang hom weer so 35 km verder. Saam trotseer ons die donkernag en die duiwelse wind en gister se ysrëen modder, 24H00 in Stuttgaurd eet en slaap na 200 km en 19 uur in die saal, mat gat voel soos 'n omgekeerde Jeep tyre, eers my eie saal, toe my eie gebreekte piesang flex saal en nou Wil se saal, elkeen met sy eie nuwe drukpuntjies !!!
Posted by Marnitz at 8:54 AM No comments:
Posted by Marnitz at 7:54 AM 1 comment:
Al gewonder hoekom jy n helmet moet dra wanneer jy fietsry ? Wel kyk wat het met myne gebeur nadat ek gister neergedonner het, sien dit Ers vanoggend raak. Never mind my ribbes, my peanut sou in sy moer ingewees het. Die race begin my nou ernstig geld kos.
Posted by Marnitz at 6:32 PM No comments:
Kyk ek het al hard geval in my lewe, maar gister het ek so hard geval dat ek te bang en seer was om op te staan. Dis hoe mens een staal binne in sy moer in val, dankie bvie Danie van Moordeenaarspoort wat die nodige herstelwerk gepleeg het.
Posted by Marnitz at 6:20 PM 1 comment:
Teen 1H00 hoor ek die bekende brul geluide, gelukkig die keer nie my eie nie, dis iemand anders wat dieselfde kiem as ek opgedoen het, en met die opstaanslag sien ek dis August wat nou spraypaint en ek weet dit gaan net ek en Tim wees wat in die pad gaan val. Gelukkig is August in Andrè se goeie hande en ek weet hulle sal hom sommer gou regruk, hulle het mos die nodige oefening met my gehad. So val ons 3H00 in die pad, grommende maag en al, met die hoop dat daar geen spraypaint sessies is nie.
Lyk my al wat goed is vir 'n sprayende maag is race, my maag skrik so groot toe ek saam met Tim James wegtrek dat hy al sy nonses los. Ek en Tim ry lekker saam, Tim het 'n erg verkoue gekry en is nog op medikasie en ook nog nie lekker nie, vir my is dit 'n moerse voorreg om saam met Tim te kan ry. Tim is my Freedom Challenge race mentor, hero en inspirasie, sonder om te vra het ek al baie van hom geleer en dis nou my geleentheid om nog meer van hom te leer. Tim is 'n grasieuse ryer doen alles sonder veel inspanning, kla oor niks nie, altyd tyd vir 'n grappie, op hoogte van wat in die race gebeur en baie gefokus op wat moet gebeur, hopelik kan ek lank saam met hom ry en nog van sy goeie kwaliteite van hom leer.
Soos julle weet is ek gebou vir downhills, ek en my lyf is glad nie bang vir hulle nie, Tim in sy kundigheid is versigtig vir sommige van die Freedom Challenge se berugte downhill en Bontehoek is een, dis styl en modder glad. In my pogings om in Tim se skaduwee van ervarings te bly probeer ek hom beïndruk deur my malle downhill skills, iewers in my mondering moet ek erens iets beter as Tim kan doen en soos 'n vernuftige Gregg Minnaar vat ek die afdraande sonder vrees aan. Alles loop goed, ek het beheer oor my fiets en hy het beheer oor die klipbesaade snotgladde modder afdraande, wel dit het alles goed geloop tot ek 'n watergevriede deel in die skaduwee misgekyk het. Ek weet nou nog nie wat gebeur het nie, maar dat ek soos weerlig neergebliksem het is 'n feit, hierdie keer val ek so hard dat ek nie eers wil beweeg nie, my linkerskouer en drie ribbes voel of hulle af is, my saal is in sy moer in. In 'n hopie lê ek daar te bang om te beweeg, die pyn deurskiet my hele liggaam, ek sukkel om op te staan en kreun eintlik orent toe Tim daar aankom met sy woorde : " That was on hell of a spectacular fall " my lyf vertel my ook so......
My saal is in sy moer in, die linkerkantste rail het heeltemal afgebreek en die saal het in die middel geknak, gelukkig het ek niks in my linkerskouer gebreek nie, maar ek kan nie my arm lig nie en ek dink daar is 'n paar ribbes moertoe, heeltemal te seer om asem te haal. En so maak ek 'n indruk op my hero deur 'n helse val en al wat oorbly is aanhou en dit gaan maar moeilik, ek hou Tim terug en sny toe maar die band en laat hom gaan, nie dat ek ooit gedink het ek sal die hele pad by hom kon bly nie.
By Moordenaarspoort maak boer Danie 'n plan met die saal, bou 'n plaat met 2 skroewe in en daar gaan ek met my nuwe flex saal, nie so goed vir die boude nie maak ek kan darem sit ! Ek val in die pad na Kranzkop en motiveer my seer lyf in 'n poging om Tim weer te vang. Laat middag kom ek by Sandra aan, Tim is nog daar en vra uit na my planne, my plan is Brostelea en hy besluit om vir my te wag sodat ons die donker saam kan aanval. Smaak my die hele Freedom het in 'n moeras verander, een modder papperasie en dit het nog nie eers gerëen nie, oppad na die James Town teerpad kruising raak ek en Tim die pad lelik beister in ons soeke na die jeeptrack wat na die teerpad lei. Die keer besluit ek op regs en hy op links, dis donkermaan, ek en Tim verloor mekaar en op 'n staduim donner ek sover regs dat ek James town se liggies baie duidelik kan sien, ek donner toe maar weer heel links in die hoop om Tim se liggie iewers raak te ploeter, maar daar is niks van die man te siene nie. Ek kry die jeeptrack en val weer in die regte pad, enige hoop om saam met Tim te kon ry is nou vergete, hy is seker lankal in Brostelea, net voor die afdraai op die plato besluit ek dis tyd om die sterreprag te aanskou tewyl ek 'n lemoen nuttig. So in my bewondering van die prag heelal sien ek 'n liggie in die verte aankom en al wat ek kan dink dit is August wat sy maag aandoen suksesvol afgeskud het.
Tot my verbasing is dit Tim, hy het ook vir James Town se liggies gaan kuier en 'n paar wille draai gegooi, snaak hoe twee Freedom Challenge veterane nogsteeds die pad byster kan raak met al die ondervinding tussen ons. Wys jou maar net, die Freedom Challenge het tog altyd 'n byt en 'n versteekte angel wat om elke hoek en draai vir jou wag al dink jy, jy is baas.
Die wind begin weer aanstoot en soos gewoonlik reg in die gesig, gelukkig is ons nou twee en maak ons beurte om sy aanslag te breek, kom net voor 3H00 by Brostelea aan.
Posted by Marnitz at 7:26 AM 1 comment:
Was veronderstel om 3H00 saam met Glen te vertrek, toe al my planne 1H00 verander met n maagontploffing, 15 minute later 'n erger ontploffing. Teen 3H00 is ek 'n gekwalifiseerde spraypainter, ek het al die gang en die hele badkamer geverf, maak dit nou al met die tweede spray slag tot by die toilet. Nogal snaaks hoe vinnig rehidrate van kleur kan verander. Glen en Andrew wil hê ek moet saam, maar ek dink nie so nie, om 'n bib teen die spoed van weerlig af te kry gaan nie werk nie. Val maar toe terug in die bed, waar ek die heeldag spandeer het, kry myself baie jammer, oorweeg dit self om tou op te gooi, al my beplanning en oefening in 'n oogwink opgedonner, indien ek wil aangaan sal ek eers gesond moet word.
Ek was lanklaas so siek, het eenmaal voedselvergiftinging opgedoen tydens 'n 12 uur oefen sessie waar ek met kabanossie ge-eksperimenteer het, dit was die vinnigste wat ek nog ooit 5kg verloor het..... en die gevoel wat ek nou het voel dieselfde, ek is besig om 'n padjie deur te trap na die badkamer. Andrè se arme kinders help al om die oom se gemors skoon te maak, die oom se enigste krag lê nou in sy maag ontploffings. Niks wil binne bly nie en ek besluit toe maar om die kiem uit te honger en eet niks nie, lê net en probeer die kiem dood honger. Elke keer as ek poog om op te staan, gee my maag 'n wille draai en vel my weer op die bed neer, ek baklei nie meer nie, lê maar net.
August daag op en praat my moed in, so ook Estelle en Errol en daar daag Tim op en sy beplanning werk ook nie lekker nie. En ek besluit hierdie ding gaan ek klaar maak al is dit net vir die Miles for Smiles kinders, maar klaarmaak gaan ek klaarmaak al grom my maag nogsteeds vir my, dit bly darem nou al binne.
Andrè maak vir my swart gebrande rooster brood, 'n ou boere raad vir 'n omgekrapte maak, die aanbrandsel verdryf die klieme met elke happie en stadig kry ek weer kleur, nog nie krag nie, maar kleur en lewe. Met aandete besluit ek om 'n klein bakkie yougurt aan te vat, net om die nodige bakterie terug in my maag te kry om die kieme finaal te oorwin. Gedihidreer en pap val ek in die bed, ek, Tim en August gaan more vroeg in die pad val, wel eintlik gaan ek 'n poging aanwend en hoop vir die beste.......
Posted by Marnitz at 5:49 AM No comments:
Die beplanning was Moordenaarspoort, maar my fiets het alles kom omkrap. 'n Moerse lekker dag sonder die Duiwel se wind, trek 7H30 weg uit Rhodes met baie min slaap, ry goed tot in Chesneyworld, Christo reël gou spanners om alles op die frame vas te maak wat los geworstel is.
Glenn kry my daar en in 'n oogwink is hy weg, ek maak seker my fiets is weer in een stuk en val in die pad om Glenn te vang in die hoop dat ons saam kan ry. Glenn is rateltaai op sy singlespeed, ek moet trap om hom te vang, ek vang hom by die ingang na Kappok kraal, sy maag is omgekrap en hy gaan 'n blaaskans vat. Singlespeed is geen grappies nie en nog minder op die Freedom Challenge, Glenn is 'n ware heer, 'n stil sagte man, altyd tyd vir sy medemens, 'n regte ambasadeur vir die Freedom Challenge, ek hoop regtig om tyd saam met hom op die freedom te kan spandeer en van sy kwaliteite aan te leer.
Oppad na Slaapkranz koop ek vir my 'n moerse plaas, my derailer het mos besluit om kabels te eet, en as jy singlespeed wil ry moet jy die momentum hou. Kyk my lyf is mos gebou vir n afdraande en so vang ek moerse spoed teen die afdraande, ek dog nog ek kruis 'n waterstroom toe sien ek net "sparks" vlieg. Ek moer nie neer nie, ek bliksem sommer neer toe my voorwiel onder die water wegraak en ek doodstil stop teen die oorblywende semet. Nodeloos om te sê vlieg ek kop eerste die grond in, 'n lekker knop op die linkeroog en 'n tweede knie op my linkerbeen en 'n moerse seer linker skouer. My goed lê die wereld gesaai, ek sien net sterre en hoor 'n sisgeluid uit my voorwiel kom. Ek vlieg op om te kyk of alles nog werk, spin die voorwiel om die slym hulle ding te laat doen en kry my gesaaide bagasie bymekaar, karring toe maar aan met die half pap voorwiel na Slaapkranz.
Wat 'n mens nie alles sal doen om glimlaggies op die kinders van www.milesforsmiles.co.za sal sit nie.
Andrè en Joyce van Slaapkranz is my tipe aardse mense, hier word nog gebid voor ons die kos aanval en dis lewendige smul lekker krag kos, ons sit aan groot eetkamer tafel en ruil planne uit. Marten en Andrew daag daar op, Andrew se fiets se raam het gekraak en sy pa is oppad met 'n ander fiets, daar word oorleg gepleeg met David en 'n tyd straf van 6 daglig ure gaan by die volgende support station uitgedien moet word.
Die beste plan wat gemaak kan word is om Slaapkranz 2H00 te verlaat en dan 6 daglig straf ure by Moordenaarspoort uit te dien en dan weer in die pad te val. Andrew vra ek moet saam met hulle in die pad val en dit klink na 'n bak plan vir my, moet net eers my fiets fix, dan kan ons drie saam die verwoesting van die Freedom Challenge trotseer, en ek het die opsie om weer alleen aan te gaan wanneer Andrew die tydstraf uitdien.......
Posted by Marnitz at 6:29 AM No comments:
Ek en August staan lekker uitegrus 4H00 op, dis weer vrek koud, August is die keer gewapen met ordentlik handskoene, vorige ervaring het hom geleer dat blou mediese rubber handskoene nie voldoende beskerming bied nie. Ons vorder goed, August se knie pla baie, maar die geselskap maak op vir die seer, ek en August vang 'n blaaskans op ons ou plek net na die Klein Umzimvubu rivier, hy weet nie of hy verder as Masakala gaan maak nie, maar ek glo ons gaan.
Die dag omvou tussen jaag en stotter, ek jaag om Malekholonyane te maak, en August met sy seer knie klu soos 'n bosluis om by te bly, stop vinnig my Masakala om vorraade aan te vul, nie tyd vir eet nie, ons moet malekholonyane vandag nog maak. August kry sy mediese voorraad en ons val in die pad, daren baie meer plat en nie te ver om te ry nie. Stop vir 'n vinnige Coke by Queens Mercy voor ons die tog hervat, wil so na as moontlik aan Malekholonyane kom voor die donker ons vang.
In ligdag van die Mpharane kruin af net om vas te val in 'n gevreesde modderspul net voor die Gladstone opstal, August verloor sy skoen in kniediep modder, delf hom na 'n paar minute se gesukkel uit die modderskul uit en met laaste lig betree ons malekholonyane se stoepe. August se knie is gaar en ons tog van twee dae is klaar, hy gaan dit more stadiger vat en ek is weer op my eie. Hoor Andrew barnes en Martin Dreyer is op my spoor, sal heel moontlik laat nag die kamer saam met ons kom deel, hulle is iewers tussen Queens Mercy en Mpharane. Ek sal my fokus moet opskerp en my gat roer as ek in my 12- 13 dae doel wil slaag, selfverseker met 'n nuwe plan raak ek aan die slaap. 1H00 word ek wakker, dis Andrew en Martin, hulle het vieslik verdwaal op die Mpharane kruin, vir 2 ure in die donker rond geploeter, eindelik die pad gevind en toe in dieselfde modderspul gaan vassit, Andrew is duidelik nie baie gelukkig met die stand van sake nie. My beplanning was om 3H00 weg te val in die pad, maar met Andrew en Martin op my hakke besluit ek dis 'n goeie tyd om sommer nou weg te spring, 'n ekstra uur slaap gaan nie 'n verkil maak nie, ek roep August vaarwel en val in die stuk donker nag so op my eie in die pad, nie eers 'n skaduwee om my te begelei nie.
Voel baie beter, August se knie nog nie heeltemal reg nie, ek verlaat my goeie vriend van 17 dae.
Nevermind Generaal Crous my vrou het gepraat, iets van Alex is besig om vir my weg te jaag en dan is daar nog 'n spul wat my jaag ook. Voel heelwat beter, net die hoesie wat nog pla. Vandag was n baie voorbeeldige dag, Crous sou baie trots op ons gewees het, so reguit soos n naald na die plekke gery !!!
Posted by Marnitz at 6:25 AM No comments:
Baie vroeg oggend in die ysige koue val ek in die alleen in die pad, die Kruger broers dink ek is mal, maar ek weet alleen beweeg ek baie vinniger as saam met iemand, Marie het my laat weet August wag by Ntsikeni, sy kniee is nie lekker nie, maar my aansporing sal hom dalk motiveer om die dolle jaagtog voor te sit. Ek geniet middagete en August kom te voorskyn, hy het Ntsikeni amper in een haal gehaal maar betaal nou die prys met 'n baie seer knie. August is half moedeloos, maar ons jarelange vriedskap van 15 dae spoor hom aan, my plan was om Masakala te haal, maar Banchory saam met 'n lewenslange vriend sal doen, more voel hy beter en dan kan ons weer jaag.
Die pas is stadiger, maar die geselskap is uitstekend, ek verloor bietjie fokus, maar tyd saam met my bloedbroer is baie beter, in die stilligheid hoor ek op 'n spoedige herstel vir August, ek weet hy kan, maar ek sien ook die knie pla maar baie. Met laaste lig besluit my agterste ratkabel besluit om die gees te gee so 15 km van Banchory, 'n klippie om die derailer te spraq sodat ek die regte rat kan kry sal moet doen tot ek herstelling kan maak in die lig by Banchory. Die teespeod ry my, eers die duikboot sessie in die Umkomaas en nou sommer die gebreekte kabel op my tweede dag, Banchory sal maar moet doen.
Gelukkig het ek 'n spaar kabel en in die koue van die aandlug herstel ek gou die probleem, dalk beter vir August om 'n blaaskans te vat, klink my Alex beplan om in Masakala te slaap, darem nog nie te ver voor my nie. August het gereel vir medikasie in Masakala, nou vir lekker warm slaap en more kan ons uitgerus weer vir Alex jaag.