Die son bak wit op die binneplein – wit soos die skulp van ’n Josefslelie, wit soos ’n sluier. Kleur is uitgewas onder die genadelose son.
Die man by die toonbank van die kraaminrigting kyk uit op die binneplein, hy sien die hitte uit die sementblad opslaan in skitterende golwe. Hy sien die skuifdeur en die versengde wit sementblad. Hy sien dit maar neem dit nie in nie.
Buite hou ’n wit bakkie stil. Dis ’n gewone bakkie met ‘n logo op die kajuitdeur. Dis te ver vir die man om die logo uit te maak.
Die man van die bakkie kom tevoorskyn. Hy het iets wits onder sy arm. Dit lyk soos ’n kissie. Hy gooi dit argeloos agter op die bakkie.
Die man se vrou is die vorige aand ontslaan. Die dogtertjie was dood by geboorte. Sy was volmaak gevorm, swart haartjies, melkbleek vel – Sneeuwitjie ná die gifappel.
’n Non stoot die rekening oor die toonbank. Die man oorhandig sy kredietkaart – hy slaan geen ag op die bedrag nie. Hy wag vir die strokie wat geteken moet word. Dan kan hy weer terug na die woonstel waar sy vrou wag.
Die man teken die strokie. Hy sit sy kredietkaart terug in sy beursie en tel sy motorsleutels van die toonbank op. Hy hoor nie die non se groet nie.
Die verkeerslig is rooi, hy wag vir die groen lig. Opeens sien hy weer in sy geestesoog die skuifdeur wat oopgaan, hoe die man die kissie op die bakkie gooi.