My tuisdorp in 500 woorde: Oakland, CA - Inligting
My tuisdorp in 500 woorde: Oakland, CA
Oakland. Stad van drome. Foto deur anarchosyn
Op die vreemdste oomblikke kan u verstaan ​​wat u van 'n plek laat hou, hoe dit tuis voel.
Ek kyk in rooi remligte en sug. Rubberneckers staar dwarsoor die middel van die skeur by die plegtige begrafnisoptog.
Ses dae gelede, in die middel van 'n lentemiddag in Oos-Oakland, het 'n gesoekte paroolhouer wat in hegtenis geneem is teen die polisie in hegtenis geneem, vier polisie doodgeskiet. Dit word die slegste dag in die geskiedenis van Oakland genoem, nie 'n maklik verdien titel in 'n stad berug vir sideshows, motorfietsklubs en gangster rap nie.
Die hele polisiebeampte in Oakland is die dag vry om die begrafnis by te woon, en die optog sluit die vier oostelike bane van 580 af.
'Kom, mense.' Ek staan ​​vererg, terwyl ek staar na die dakke en asematiese palmbome wat oor die snelweg se rand loer, vasbeslote om nie te kou nie.
Dit is maklik om in Oakland gehard te word. Geweld, misdaad en korrupsie spook elke dag in, 'n soort infeksie wat in die bloed van die plek beland het.
U sien elke jaar dat die aantal mense wat dood is, kruip na, en dikwels bo, 100; elke jaar ken u nog 'n paar mense wat beroof, aangerand en op 'n geweer vasgehou is.
Ek draai 'n draai in die pad. Nou sit ek stadig, stop, staar. Aan die een kant, wat onophoudelik na my toe kom, is 'n stuk lêers met motorfietse, karre en swartvenstervoertuie. Ek besef dat ek nie die einde daarvan kan sien nie; dit boog 'n deurgang, kom voort, 'n bestendige verdriet.
Aan die ander kant van die kloof, lyk dit soos die REM-video. Motors het op albei die skouers getrek, hul bestuurders het uitgetree, of hulle staar of met gebuig koppe. Niemand praat nie. Die gedreun van die verbygaande optog is al wat ek kan hoor.
Stofbedekte dagarbeiders het hul bakkie langs 'n blanke, Escalade-bestuurende sakeman geparkeer. Tatoeëermerkende arms hang aan 'n plat swart ou Pontiac, terwyl die gevreesde hyfie-kinders van bo-op glansende vellings staar. Hulle dra almal soortgelyke voorkoms, nie van skok nie, maar van hartseer, 'n diep, diep begrawe pyn.
Dit is hartverskeurend om 'n stad soos Oakland lief te hê, maar as ek na al hierdie gesigte kyk, besef ek hoekom ek dit doen. Dit is die gees van die plek, uiteenlopend en lewendig en soos 'n huis, wat my hier bybly, glo ek glo sterk in die stad se goedheid, sy potensiaal om meer te wees.
Terwyl niemand in die stadsregering enige openbare verklarings oor die voorval gemaak het nie (afgesien van die kommentaar van die burgemeester), en terwyl gemarginaliseerde dele van die gemeenskap die gewapende man 'n rewolusionêre held noem, is die ware Oakland hier, stil en treur saam. op die hoofweg.