Afrikaans: Die onderwys in Suid-Afrika gaan steeds gebuk onder probleme wat onder andere dikwels direk of indirek verband hou met praktyke wat meegebring is deur die beleid van afsonderlike ontwikkeling binne die vorige politieke bedeling. Tesame met die probleme wat eie is aan die huidige tydsgewrig, is dit die grondoorsaak dat sommige leerders huidig van hoë gehalte skoolonderrig en gepaardgaande ontwikkelingsgeleenthede weerhou word. Indien Suid-Afrika as ontwikkelende land daarin wil slaag om van 'n derdewêreldstatus los te kom, is die land se grootste uitdaging juis om al sy mense van gehalte onderrig te voorsien. Toeganklike, hoë kwaliteit skoolonderrig is dan ook die doel van die navorsing wat in hierdie studie onderneem is, aan die hand waarvan 'n onderwysmodel, wat die onderwysprobleme in Suid-Afrika op 'n koste-effektiewe wyse sal kan aanspreek, voorgestel word. Tydens die navorsingsfase van die studie is onder meer bevind dat die ongelyke onderwysvoorsiening van die verlede veroorsaak het dat 'n groot gedeelte van die bevolking tans nog gedeeltelik of totaal uitgesluit word van toereikende onderwysfasiliteite, toepaslike onderrighulpmiddels, asook ten volle gekwalifiseerde onderwysers. Hierdie gebrekkige toegang tot hoë standaard skoolonderrig het onder meer daartoe gelei dat groot getalle volwassenes vandag totaalongeletterd is, asook dat die gemiddelde slaagsyfer van veral matrikulante onrusbarend laag is. 'n Verdere gevolg hiervan is dat 'n groot persentasie leerders grade (standerds) gedurende hulle skoolloopbane moet herhaal, wat nog meer druk op die reeds ondervoorsiende onderwysfasiliteite plaas. Die onderwysowerhede bevind hulle dus in 'n situasie waar dringende optrede nodig is om 'n moontlike nasionale ramp binne die onderwys afte weer. Op grondvlak heers daar egter ook 'n gees van diepe verontrusting, veral by ouers van leerlinge. Die onsekerheid oor die snelle veranderinge wat in die onderwys plaasvind, sowel as die tekort aan finansiële hulpbronne (waardeur 'n hoë standaard skoolonderrig vir alle leerders verseker sou kon word) dra verder by tot die heersende gevoel van pessimisme en wantroue. Dit word versterk deur die oorwoë mening dat die periode wat toegelaat word om die resultaatgerigte Kurrikulum 2005 te implementeer, onvoldoende is, terwyl die instelling van 'n nuwe sertifiseringsliggaam (NKR) met agterdog bejeën word. Daar heers verder groot kommer oor die erkenning van kulturele diversiteit (wat moedertaalonderrig insluit) en die tekort aan goed gekwalifiseerde onderwysers in vakrigtings soos Wiskunde, Wetenskap en Tegnologie. Voordat wanhoop vir die toekoms van die onderwys in Suid-Afrika oorneem, bring die literatuur en navorsing egter hoop in die vorm van die sogenaamde opeleeronderrigbenadering na vore. In 'n opeleer-studieomgewing word daar weg beweeg van al die rigiede en voorskriftelike onderwyspraktyke van die verlede. Leerders se persoonlike omstandighede en behoeftes word volledig in ag geneem, wat dit onmiddellik meer toeganklik maak vir leerders vanuit alle lae van die bevolking, ongeag hulle ouderdom. In 'n opeleer-onderrigomgewing moet die leerders en sommige ouers uiteraard 'n bepaalde hoeveelheid onderrigsteun ontvang, aangesien daar veel meer op selfstudie staatgemaak word (veral aan die begin). Dit blyk egter nie problematies te wees nie, aangesien hierdie steun wel volgens die individuele behoeftes en omstandighede van leerders voorsien kan word. Veral beskikbare tegnologie kan met groot vrug as vorm van ondersteuning in 'n opeleer-onderrigomgewing geïmplementeer word. Een van die onderrigstelsels wat van somrruge komponente van 'n opeleeronderrigbenadering gebruik maak en waaroor navorsing gedoen is, is die ACE-stelsel. Volgens dié stelsel word elke individuele leerder toegelaat om teen sy eie tempo te vorder, asook gelei om selfstandig te studeer en om self verantwoordelikheid vir sy studies te aanvaar. Onderwysers vertolk dus slegs die rol van fasiliteerders, wat dit moontlik maak om relatief groot getalle leerders (van verskillende ouderdomme en vlakke van ontwikkeling) in een lokaal te akkommodeer en te hanteer. Sekere aspekte van die stelsel is egter steeds baie rigied. Daar bestaan spesifieke voorskrifte ten opsigte van byvoorbeeld die leerinhoud, die metodiek, die administrasie van die skool, die evaluering van die leerders en die dissipline wat toegepas word. Dié stelsel bied dus nie 'n volledige oplossing vir die huidige onderwysprobleme in Suid-Afrika nie, aangesien alle leerders nie by hierdie stelsel kan inpas nie. 'n Ander onderrigkonsep wat ondersoek is en reeds vir etlike eeue in gebruik is, is tuisonderrig. Leerders wat hulle onderrig tuis ontvang, is nie gebonde aan die voorskriftelikhede van die ACE-stelsel en die tradisionele kontakonderrigstelsel nie. Hulle leerprosesse, die leerinhoud en alle ander aspekte rakende hulle onderrig kan by hulle individuele omstandighede aangepas word. Hulle besluit dus self (in oorleg met hulle ouers) wat, waar, hoe en wanneer hulle wil studeer. Ook dié stelsel toon egter sekere leemtes. Leerders kry min geleentheid om met ander ·leerders van hulle ouderdomsgroep te sosialiseer en word soms ook van skoolaktiwiteite soos spansportdeelname en sekere kultuuraktiwiteite ontneem. Die oplossing vir Suid-Afrika se onderwysprobleme lê volgens die bevindinge van hierdie studie egter in die ondersteunde opeleer-onderwysmodel (OOSA-model), wat as resultaat van die studie voorgestel word. Die OOSA-model ondervang bykans al die probleme en leemtes van ander bestaande onderwysstelsels en kan 'n koste-effektiewe alternatief bied, aan die hand waarvan alle leerders in Suid-Afrika skoolonderrig van 'n hoë standaard kan ontvang. Die model berus op die beginsel dat tuisonderrigleerders alle leemtes ten opsigte van tuisonderrig, of enige van die ander stelsels van onderrig wat ondersoek is, kan oorbrug deur by 'n gasheerskoolstelsel (wat deur bestaande tradisionele skole georganiseer, bedryf en bestuur word) te affilieer. Die stelsel kan uit enkelskole ofuit 'n netwerk van skole en onderrigsentra (bestaande fasiliteite soos skole of enige ander geskikte lokale) bestaan en aan tuisonderrigleerders 'n volledige akademiese ondersteuningsdiens (wat hulle andersins tydens suiwer tuisonderrig ontsê wou word) bied. Dit kan egter ook ander moontlike leemtes, soos die gebrek aan sosiale kontak en blootstelling aan sport- en kulturele aktiwiteite, uitskakel. Die bestaande tradisionele skoolstelsel word dus nie vervang nie, maar vorm juis die basis van die OOSA-model. Die OOSA-model en die bestaande stelsel funksioneer dus parallel, sonder om mekaar te benadeel. Die interaksie tussen die twee stelsels lei eerder tot wederkerige voordeel. In die praktyk kom dit daarop neer dat geaffilieerde leerders op geskikte tye van 'n spesifieke gasheerskool se fasiliteite, onderwysers en ander vorme van onderrigsteun (teen 'n bepaalde vergoeding) gebruik maak. Hulle kan ook (tot voordeel van die skool, en natuurlik ook teen 'n bepaalde vergoeding) by ekstrakurrikulêre aktiwiteite inskakel. Op kompeterende vlak, soos byvoorbeeld op sportgebied, hou dit vir die betrokke skool die voordeel in dat hy 'n wyer keuse ten opsigte van die samestelling van sy verteenwoordigende groepe het. hoofonderrigsentrums kan dien, Waar volledig toegeruste gasheerskole wat as nie beskikbaar is nie, word 'n netwerk van satellietsentrums (volledig toegeruste skole wat onder die hoofonderrigsentrums val) en onderrigeenhede (ander geskikte lokale) gebruik. 'n Akademiese ondersteuningsdiens kan in dié geval deur middel van tutors gelewer word. Dit verhoed egter nie dat die leerders steeds ten opsigte van ander aktiwiteite op ooreengekome tye by 'n hoofonderrigsentrum kan inskakel nie. Die OOSA-model maak dit dus vir leerders wat probleme binne die huidige onderwysstelselondervind, moontlik om van tuisonderrig gebruik te maak. Verder kan alle leerders wat voorheen vanweë historiese redes (politiek) of ander probleme van 'n hoë gehalte skoolonderrig uitgesluit was, nou deur middel van 'n opeleer-onderrigbenadering ongestoord toegang tot bekostigbare, hoë kwaliteit skoolonderrig verkry. Hierdie model bied dus aan alle leerders (ongeag herkoms, ras, taal, vermoëns en behoeftes) die geleentheid om hulle volle potensiaal te ontwikkel, deur in beheer te wees van hulle eie leerprosesse. Daardeur word hulle individualiteit ten opsigte van byvoorbeeld vermoëns, voorkeure en persoonlike omstandighede volledig verreken en word elke individu toegelaat om as volledige mens te ontwikkel. Benewens al die genoemde voordele, hou die stelselook ruim finansiële voordele vir die bestaande skoolstelsel in, aangesien die tuisonderrigleerders vir alle dienste en fasiliteite wat hulle gebruik (ook sport en kultuur), moet betaal. Individuele onderwyspersoneel kan dus ook finansiële voordeel hieruit trek om hulleinkomste sodoende aan te vul. In die geheel gesien, bied die OOSA-model dus aan leerders uit die hele Suid-Afrikaanse bevolking 'n koste-effektiewe geleentheid om hoë kwaliteit skoolonderrig te ontvang.