Watter ras was die indringende Turkse leërs van Anatolië? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek vra net omdat die oorgrote meerderheid van Turkye 'n Altaïese taal praat, maar hulle lyk heeltemal anders as Turkse sprekers in Sentraal-Asië, dit wil sê Kazakstan, Kirgistan, Altai Republiek, Tuva, ens.
Daar is gesê dat die opruiende Turkse indringers maar min was, daarom word vermoed dat hulle soos die Sentraal -Asiërs van vandag kon lyk, maar te min was om 'n genetiese impak te hê, hoewel hulle sterk genoeg was om die plaaslike taal en godsdiens te vervang .
In die eerste plek was die naam van die Moslem-Turkse staat wat die Bisantynse leër in die 11de eeu in Manzikert verslaan het, die Groot Seljoek-ryk. Soos die naam genoem het, hoewel dit relatief kort was, was dit inderdaad 'n groot ryk wat strek van Sentraal -Asië tot Egipte. Hul Sultans, die meeste goewerneurs en 'n beduidende deel van hul bevolking was Oghuz-Turke, ook genoem Turkmeense mense wat die Ottomaanse Ryk gestig het.
Tweedens het The Empire 'n gevorderde beskawing van sy tyd verteenwoordig, en sy leër was nie 'n blote aanvalskrag wat slegs plundering soek nie. Hulle het probeer om 'n nuwe land te vind om hulle te vestig, en om Islam te dien terwyl hulle dit doen. Om hierdie redes het hulle Anatolië verstandig gekies en hul doel bereik deur 'n goeie strategie na jare se stryd te implementeer. Dit is die belangrikste rede vir die migrasie van baie stamme van Oghuz -Turke, wat nie te min was nie, na Anatolië. Soos deur alle ander ryke ervaar is, was Seljuks uiteindelik vermeng met baie ander mense wat hulle verower het, hoewel dit oor die algemeen in klein getalle was, insluitend ander Turkse mense, Arabiere, Bisantyne, Koerde ... en veral Perse. Dit het moontlik 'n verskuiwing in die interne magsbalans veroorsaak, aangesien ons weet dat die taal wat onder die elite gepraat is, Persies was in hul laaste jare. Om terug te keer, beskou die meeste van hulle hulself nog steeds as Oghuz -Turke en was effens skuins soos Asiatiese mense. Daar was ook 'n bevolkingsopbloei in Anatolië na die Mongoolse inval van die 13de eeu, wat baie (miljoene?) Mense na Anatolië gebring het, en baie van hulle was Oghuz -Turke. Daar was ook ander Turkse en 'n kleiner aantal nie -Turkse stamme, en uiteindelik is hulle almal saamgevoeg in een pot.
Wat genetika betref, is ek nie 'n deskundige nie, maar sover ek weet, is sommige gene wat veroorsaak dat iemand 'n Asiatiese voorkoms het nie 'n dominante tipe nie. Omgewingsfaktore het ook 'n mate 'n effek op gene (byvoorbeeld depressie), maar ek kan nie bewys of hierdie faktore 'n belangrike rol gespeel het in die aangeleentheid wat ons bespreek of nie. Tot vandag toe (veral in die Ottomaanse era) was daar baie meer vermengings met ander genepoele van ander lande, waaronder Europese. Laastens, geen enkele wedloop het net een fenotipe nie-dit geld vir vandag en vir die verlede. Selfs in klein porsies is daar mense in 'n wedloop wat 'n ander fenotipe uitdruk as die oorblywende meerderheid. Hierdie interne verskille het moontlik ook 'n bydrae gelewer tot die voorkoms van die hedendaagse Turke. Daar is dus geen wonder oor die voorkoms van hedendaagse Turkse mense nie.
Genetiese studies vertel ons dat die Anatoliese Turke (die Turke wat in die Republiek van Turkye woon) 'n mengsel is van Wes -Asiatiese, Sentraal -Asiatiese en Noordoos -Asiatiese voorvaderelemente, maar hoofsaaklik Wes -Asië. Dit beteken dat die meeste Turke diep wortels in Turkye het en afstammelinge is van mense soos die Armeniërs en die Hetiete wat eens in groot getalle in daardie land gewoon het. Sommige 'Turke' in Turkye het ook onlangse afkoms van die Balkan (bv. Albanezen, Bosniërs) en die Kaukasus (bv. Sommige 'Turke' het 'n paar onlangse Joodse (Israelitiese) voorouers.
Mustafa Kemal Atat & uumlrk (1881-1938), die stigter van die moderne nasie Turkye, beklemtoon 'n verenigde 'Turkse' identiteit. Die moderne Turkse taal is gesuiwer van baie Arabiese en Persiese woorde wat in die Ottomaanse Turkse taal bestaan ​​het. Die oorblywende elemente van Turks hou grootliks verband met ander Turkse tale soos Azeri en Turkmeens.
Die Seljuk -Turke het in die tweede helfte van die 11de eeu begin om die oostelike, en dan sentrale, Anatolië binne te val, en teen die 12de eeu is Anatolië in sommige kronieke 'Turchia' genoem.
Gekombineerde resultate van veelvuldige studies toon die volgende Y-DNA-haplogroepverdelings onder Anatoliese Turke:
MyOrigins 1.0 se kategorie "Klein -Asië" van Family Tree DNA was geheel en al afkomstig van Armeense monsters, en sommige "Turke" uit die noordooste van Turkye het 100 persent behaal in die kategorie, wat geen Turkse mengsel vir hulle aandui nie.
Die Turk Burak Dani şmend het aan GEDmatch se forum die bewering geskryf dat hy bewyse gesien het dat die Kaukasiese elemente in Anatoliese Turke geneties nader aan Anatoliese Grieke is as aan Armeniërs. Ek hoop om bevestiging hiervan te vind, want dit is moontlik.
Die epiese verhaal van hoe die Turke van Sentraal -Asië na Turkye gemigreer het
Hoe het die moderne Anatolië deur die Turke beset geword? Die historiese verhaal kan u verras.
Liefhebbers van die oudheid en die klassieke wêreld weet baie goed dat Klein-Asië en die moderne Turkye voorheen deur 'n verskeidenheid nie-Turkse mense bewoon is. Die meeste van hierdie mense het Indo-Europese tale gepraat en het die Hetiete, Frygiërs en Luwiërs ingesluit (Troje was waarskynlik 'n Luwiaanse stad). Na die verowerings van Alexander die Grote, is Klein -Asië meestal gehelleniseer en het tot in die 11de eeu stewig Grieks gebly, terwyl Armeniërs die meerderheid in die oostelike dele van die streek uitgemaak het, soos dit sedert die oudheid was.
In die tweede helfte van die eerste millennium nC stroom Turkse mense geleidelik na die grootste deel van Sentraal -Asië vanaf hul oorspronklike tuisland in die Altai -berge in Wes -Mongolië. Hulle het geleidelik die gevestigde en nomadiese Iraanssprekende mense verplaas of geassimileer. Maar hoe kom hulle tot by Turkye, wat vandag die grootste konsentrasie Turkse volke het?
In die 11de eeu het Turke aan die rand van Klein -Asië (Anatolië) begin verskyn, wat toe deur die Grieke beheer is. Baie van die Turke was huursoldate in diens van plaaslike Arabiese en Persiese heersers oos van die Bisantynse Ryk en Armenië, die dominante state in Klein -Asië. In 1037 is die Seljuk -ryk, 'n Turkse staat, gestig noordoos van Iran in Sentraal -Asië en het vinnig 'n groot deel van Persië, Irak en die Levant oorheers. Teen die 1060's grens die Seljuk -ryk aan die Bisantynse Klein -Asië. Daar moet op gelet word dat die Turke 'n minderheid was en 'n Persiese, Arabiese en Koerdiese meerderheid regeer het.
Die belangrikste strategiese bedreiging vir die Turke was die Fatimid -kalifaat in Egipte. Die Fatimiede was Ismaili Shia en het destyds oor Jerusalem en Mekka geheers terwyl die Turke die Soennitiese Islam ondersteun het. Die Sunni Kalief in Bagdad was hul marionet. Teen hierdie tyd het die kalief opgehou om enige politieke rol te vervul, terwyl die Seljuk -sultans die mag regeer. Soos die geval was met baie ryke, het baie probleme ontstaan ​​as gevolg van die konflikte tussen nomadiese heersers en 'n sedentêre bevolking. Baie van die Turkse stamme onder Seljuk -heerskappy het dus eintlik 'n probleem vir die Seljuks gewees, aangesien hulle rusteloos was en soms toegeslaan het op gevestigde bevolkings wat deur die Seljuks beheer word. As gevolg hiervan is baie van die Turkse stamme en gesinne op die grense van die Seljuk -ryk geplaas, onder meer op die grens van die Bisantynse Ryk. Turkse aanvalle op Klein -Asië het begin, wat die Bisantyne baie irriteer het.
In 1045 verower die Bisantyne Armenië. Hulle grens met die Seljuks was nie besonder sterk of gepas as gevolg van die onderbroke oorlogvoering daar nie. Boonop hou baie Armeniërs nie van die Bisantyne nie en het hulle nie gehelp om die Turkse aanvalle te weerstaan ​​nie. Uiteindelik, teen 1071, het die Bisantyne, wat woedend was oor voortdurende Turkse aanvalle, besluit om 'n groot leër na hul grense te skuif om die Turkse bedreiging eens en vir altyd uit te skakel. Ongelukkig was dit nie 'n besonder goeie idee nie, want hulle sterkte lê in die bemanning van grensforten teen liggewapende stamkrygers. Deur 'n poging om 'n stryd te voer, het hulle ook 'n totale nederlaag gevaar.
Verder wou die Seljuk -Turke nie die Bisantyne teenstaan ​​nie. Hulle staatsapparaat was teen Egipte gerig; dit was slegs stamme wat skaars onder die sentrale Seljuk -beheer was wat die Bisantyne aanval. Romanus IV Diogenes, die Bisantynse keiser, het 'n voorheen nie-bestaande bedreiging vir die Seljuks geskep deur ongeveer 40 000 troepe na sy oostelike grens te verskuif, en sodoende die Seltsjoekse sultan Alp Arslan gewaarsku oor die bedreiging van Klein-Asië. So het die Bisantyne deur die aandag van die Turke van Egipte af te lei, 'n Turkse leër na Klein -Asië uit Persië en Sentraal -Asië gebring.
Die Seljuk en die Bisantynse leërs het bymekaargekom by Manzikert in die ooste van Turkye, waar die Bisantyne verpletter is. Dit is waarskynlik een van die mees beslissende gevegte in die geskiedenis, want dit het uiteindelik gelei tot die vestiging van Turkse mag in Klein -Asië. Dit was waarskynlik dat die Bisantyne die stryd verloor het weens verraad, omdat eenhede onder bevel van generaals wat by alternatiewe hoffaksies in Konstantinopel behoort, nooit opgedaag het vir die geveg nie, ondanks die feit dat hulle in die omgewing was, en daarna teruggekeer het huis toe.
Sultan Alp Arslan verower keiser Diogenes en bied hom ruim voorwaardes voordat hy hom huis toe stuur. Kort daarna het die Bisantynse ryk 'n burgeroorlog tussen Diogenes en ander troonmakers gehad en verskeie generaals het sy verdrag met die Turke verbreek. Dit het Klein -Asië sonder soldate gelaat en die Turke goeie rede gegee om dit te beset. Teen 1081 was hulle oorkant die Bosporusstraat van Konstantinopel. Alhoewel die Bisantyne en Kruisvaarders later 'n gebied in Klein -Asië herwin het, het die meerderheid van die streek van toe af onder Turkse beheer gebly.
Maar groepe Turke het op hierdie tydstip oor baie state in die Midde -Ooste en Suid -Asië geheers. Waarom het hulle die meerderheid in Turkye geword? Na die Seljuk -oorwinning het baie Turke in Klein -Asië gestroom, klein statette opgerig en oor die inheemse bevolking geheers. Na die daaropvolgende Mongoolse invalle het nog meer mense ingestroom en gevlug uit hul voormalige lande in Persië en Sentraal -Asië. Anders as in baie ander gevalle, waar 'n dominante minderheid uiteindelik in die meerderheidsbevolking geassimileer is, as gevolg van die onstabiele, chaotiese grenssituasie, het die Turke nie in die bevolking opgeneem nie. Baie inwoners (etniese Grieke en Armeniërs) het hulself as klante by Turkse krygshere aangesluit. Hierdie kliënt-beskermheer-verhouding het oor baie groepe en stamme in Klein-Asië versprei en verseker dat die meerderheid van die bevolking in die Turkse godsdiens (Islam), taal en kultuur geassimileer word in plaas van omgekeerd.
Dit is 'n kulturele proses wat bekend staan ​​as elite -dominansie, waarin 'n minderheid sy kultuur op die meerderheid afdwing. Die Turkifikasie van Klein -Asië blyk duidelik uit die feit dat die meerderheid van die huidige Turke geneties die naaste verwant is aan Grieke en Armeniërs eerder as Sentraal -Asiatiese Turkse mense, soos die Oesbeke en Kazakhs. Terwyl die Turkse kultuur dus in Klein -Asië oorheers het, het die Turke self vinnig geneties saamgesmelt in die inheemse bevolking. Dit wil nie sê dat daar geen werklike Sentraal -Asiatiese genetiese komponent bestaan ​​onder die huidige Anatoliese Turkse bevolking nie. Genetiese studies toon dat ongeveer 9 tot 15 persent van die Turkse genetiese mengsel afkomstig is van Sentraal -Asië.
Klein -Asië was die mees bevolkte deel van die Bisantynse Ryk, sy hartland. Daarsonder het die ryk eenvoudig nie genoeg hulpbronne gehad om op lang termyn mee te ding nie. Turkifikasie is ook gehelp deur die feit dat die Grieke van 'n ander godsdiens as die Turke was. Grieke wat hulle tot Islam bekeer, sou dit dikwels doen deur 'Turk te gaan', 'n verskynsel wat nie moontlik is in reeds Moslem -Arabiese en Persiese streke nie. Verder het die Turkse taal in die latere Ottomaanse Ryk op die amptelike vlak die oorhand gekry, en nie die plaaslike tale nie. As gevolg van al hierdie faktore het die digbevolkte Klein-Asië die wêreldstreek geword met die grootste konsentrasie Turkssprekende mense, ver weg van hul oorspronklike vaderland in Sentraal-Asië. Hierdie gebeurtenis het eeue lank 'n groot impak op die globale geopolitiek gehad.
(Voordat Albino en Mulatto media besluit het om swartes weg te steek)
Kaukasiese mite maak
Gedurende die laat 1800's het argeoloë artefakte in Anatolië ontdek wat van so 'n swak artistieke kwaliteit was, dat dit aanvaar is dat dit moontlik nie deur inheemse Anatoliërs gemaak kon word nie. Altyd op die uitkyk na geleenthede om 'n Kaukasiese teenwoordigheid in 'n geskiedenis te plaas, waar daar geen was nie. Hulle kombineer die voorkoms in die & quotK & uumlltepe tablette & quot van kwansuis Indo -Europese persoonlike name (in korrespondensie tussen Assiriese handelaars en plaaslike heersers van Sentraal -Anatolië - die Hatti), met die veronderstelde antieke Kaukasiese artefakte. Hulle het hulle daarna geïdentifiseer met die King James Bible & quotHittites & quot. Hoe die verbinding gemaak is, is 'n raaisel, maar daar word aanvaar dat aangesien hierdie Bybelse Hetiete 'n duistere volk was - niemand die verskil sou ken nie.
Die Hetiete was vermoedelik 'n groot ryk en beskawing. Maar tog is daar kosbare klein argeologiese bewyse van hul bestaan, en selfs die geringe stukkie lyk vals. Om die Hetitiese mite verder te ontbloot: Daar is verskeie tablette in Bogazk en Turkye gevind, waarvan sommige vroeër as die 17de eeu v.C. Een van hierdie tablette het betrekking op twee semi-legendariese konings van Kussara, hulle heet Pitkhanas en sy seun Anittas. Die stad met die naam Kussara moet nog gevind word, maar die tabletteks gee 'n indrukwekkende lys van stede wat koning Pitkhanas verower het. En onder hulle verskyn die naam van Nesa, wat sy seun Anittas later as sy hoofstad aangeneem het.
Die stad met die naam Hattusas is ook op die lys ingesluit, dit is bekend dat dit die antieke naam is van die vermoedelik later Hetitiese hoofstad, Bogazk & oumly, wat volgens Anittas vernietig is. Die feit dat daar geen direkte verband tussen hierdie twee konings en die geskiedenis van die Hetiete gevind kon word nie, is verduidelik deur latere argeologiese ontdekkings. Hierdie nuwe ontdekkings het getoon dat Pitkhanas en Anittas dit eintlik was Inheems Anatoliese (Hattiaanse) heersers van die 18de eeu v.C. NIE Hetiete. In K & uumlltepe is daar inderdaad ook 'n dolk met die naam Anittas gevind.
Histories: nadat die Hettiete hulle in Anatolië gevestig het, sou hulle vermoedelik uitbreidingsoorloë gevoer het en 'n groot Ryk geskep het. Maar hierdie Europese geskiedenis het net nooit geloofwaardig gelyk nie. Hoe kan dit wees dat die Hetiete, met 'n ryk so groot, dat dit vermoedelik die hele Anatolië en dele van Kanaän, wat ver in die suide lê, bedek het? En 'n leër wat so sterk was dat hy teen die tou met die magtige Egiptiese leër kon staan ​​en dit tot stilstand kon beveg - tydens die slag van Kadesh.
Hoe kan dit wees dat hierdie groot Ryk in 1193 v.C. totaal en al deur die Seevolk vernietig kon gewees het? Dieselfde Seevolk, wat in die spoor by die grens van Egipte dood voorgekeer is toe hulle Egipte wou binnegaan. Dan is daar die vermeende bereidwilligheid van snobistiese Egiptiese farao's, om dinastiese huwelike af te sluit met ongetwyfeld ongeletterde barbaarse nuwelinge - dit sou net nie gebeur nie.
As gevolg van die onoorkomelike probleme wat verband hou met die poging om die bestaan ​​van hierdie mitiese Hetitiese Ryk te bewys: Baie navorsers het nou tot die gevolgtrekking gekom dat daar nooit regtig 'n Kaukasiese Ryk in Anatolië was nie - net wensdenkery van sommige. Hulle bespiegel dat die sogenaamde Hetitiese ryk werklik 'n verwarring is met die van die Hattiërs, Frygiërs, Chaldeërs, Babiloniërs of 'n ander antieke ryk. En dit is die rede: nóg die antieke Grieks, of enige ander ou historici, het dit ooit genoem.
Maar die probleem is: Kaukasiërs skryf die geskiedenisboeke. Verwysings na die Hetiete en die valse Hetitiese Ryk is dus volop in die geskiedenis, soos geskryf deur Kaukasiërs.
Gevolglik: in hierdie werk, vertalings soos The Amarna Letters, waar die vertaler & quotHittiet & quot die Egiptiese woord verkeerdelik vervang het, het ons dit reggestel deur eerder 'quotHattian' te gebruik. Die Hattie was baie meer geneig om die betrokke mense te wees. Ander gebiede word nie reggestel nie, om verwarring te voorkom.
Wat die Amarna -briewe betref, is ongeveer een vyfde van hierdie korrespondensies afkomstig van die Hattiaanse koninklike familie self. Die oudste brief, in Akkadies, is dié van Tutankhamun se weduwee Ankhesenamen, aan die Hattiaanse koning Suppiluliuma wat 'n alliansie voorstel deur 'n huwelik tussen die twee koninkryke. Sewe Die meeste van hierdie briewe is in die Ankara Museum van Anatoliese beskawings.
Klik hier vir die Amarna Letters & lt & ltKlik op & gt & gt
Klik hier vir foto's van artefakte wat vermoedelik 'n Hetitiese Ryk aandui, en 'n verdere verduideliking van wat die Hittitiese Ryk in die eerste plek begin het.
Weereens het ons vooruitgegaan, maar soms is dit nodig om die logiese vloei van ons aanbieding te handhaaf. In hierdie geval is dit omdat die Hetiete vermoedelik 'n belangrike element in die komende geskiedenis is, en dit moet verstaan ​​word dat hul identifikasie as die betrokke party nie akkuraat is nie.
MEER VALSE VERRASSING OOR IPSWICH MAN
Hoe Turke na Anatolië gekom het: die slag van Manzikert
(TRT Wêreld en agentskappe)
Die stryd om Anatolië
Die Slag van Manzikert is op 26 Augustus 1071 tussen die Bisantynse Ryk en die Groot Seljuk -ryk in Turkye en die oostelike provinsie Mus in die rsquos gevoer.
Destyds regeer die Seljuks 'n Middeleeuse Turko-Persiese Soennitiese Moslem-ryk wat in 1037 deur Tughril Beg gestig is.
Dit beheer 'n groot gebied wat strek van die Hindoe Kush tot in die ooste van Anatolië en van Sentraal -Asië tot by die Arabiese Golf.
Die geveg het begin nadat die Seljuk -leier Alp Arslan verneem het dat die Bisantynse keiser Romanos IV Diogenes, met 'n groot leër van 30 000, van plan was om sy agterste leër aan te val langs die huidige grens met Armenië.
Arslan marsjeer vinnig met ongeveer 15 000 soldate en bereik Manzikert.
Hy het eers vredevoorwaardes voorgestel. Maar Romanos het die aanbod van die hand gewys en die twee magte het die Slag van Manzikert gevoer.
Seljuks het 'n groot gebied beheer wat strek van die Hindoe Kush tot in die ooste van Anatolië en van Sentraal -Asië tot by die Arabiese Golf. (TRTWorld)
Die Bisantynse ryk het honderde jare oor Anatolië geheers. Hierdie skiereiland was strategies die belangrikste gebied in die Bisantynse Ryk, aangesien dit die kommersiële sentrum was.
Die Manzikert -geveg het gelei tot die opening van Anatolië vir Turkse penetrasie en die geleidelike Turkifikasie en Islamisering van die skiereiland.
Die deurslaggewende nederlaag van 'n Bisantynse veldleër en die verowering van die Oos -Romeinse keiser het skokgolwe oor die Christelike en Islamitiese wêrelde gestuur.
'N Dekade van burgeroorlog het die Romeinse Ryk verder verswak, wat keiser Alexius I Comnenus genoop het om militêre hulp van pous Urbanus II te vra.
Manzikert word algemeen beskou as die begin van 'n reeks gebeurtenisse wat uiteindelik gelei het tot die oorsprong van die Eerste Kruistog en die Katolieke besetting van die Levant.
Die geboorte van die Ottomaanse Ryk
Die Groot Seljuk -ryk het agteruitgegaan namate dekades verloop het en 'n nuwe administrasie gestig is.
Hierdie nuwe administrasie het bestaan ​​uit 'n aantal Anatoliese beyliks, klein owerhede wat deur Beys beheer word.
Bey is gelykstaande aan a & ldquoLord & rdquo in sommige Europese samelewings.
Die beylik van Osmanogullari, of die & ldquoSons of Osman & rdquo is gestig in Bursa, Turkye & rsquos in die noordwestelike provinsie.
Dit het die ander Anatoliese beyliks teen die laat 15de eeu verower, en dit het ontwikkel tot die Ottomaanse Ryk.
Byna vier eeue na die Manzikert -stryd het die Ottomaanse Ryk Konstantinopel verower en gelei tot die afsterwe van die Bisantynse ryk, die langste ryk in die geskiedenis. (TRTWorld)
Turkye herdenk die herdenking van die geveg
Die geveg word elke jaar in Malazgirt herdenk. Maar hierdie jaar is die geleentheid gekenmerk deur die bywoning van die Turkse president Recep Tayyip Erdogan en premier Binali Yildirim.
Die Manzikert -oorwinning is lankal nie erken nie. Die Slag van Manzikert is die mees konkrete manifestasie van eenheid en pluralisme in Anatolië. As 80 miljoen mense staan ​​ons as een. Een vlag, & rdquo Erdogan gesê tydens sy toespraak.
Saam met Erdogan en Yildirim is die seremonie ook bygewoon deur stafhoof Hulusi Akar, minister van buitelandse sake, Mevlut Cavusoglu en minister van binnelandse sake, Suleyman Soylu. (AA)
Atilla Ulas, 'n 28-jarige man van Mus, vertel TRT Wêreld dat hierdie soort herdenkingseremonies belangrik is omdat dit mense herinner waar hul voorouers vandaan kom.
Hierdie gebeurtenisse simboliseer die opofferings wat ons grootvaders in die verlede gemaak het om ons 'n vaderland te verlaat. Ek dink die nuwe generasie weet nie regtig daarvan nie. As hierdie gebeure ter herdenking van ons geskiedenis steeds plaasvind, sou die generasie van vandag se rsquos hul waardes leer, en hy het gesê.
Neslihan Ciplak, 14-jarige student uit die Malazgirt-distrik, het gesê: & in die verlede het ons [plaaslike inwoners] hierheen gekom om dit te vier, ons was alleen as die plaaslike inwoners van Malazgirt hier. Ons is vandag gelukkig, want mense van regoor Turkye het hierheen gekom en erken dat Manzikert -stryd ook belangrik is vir Turkye. & Rdquo
Toe Turkye sy Christene vernietig het
Armeense en Siriese vlugtelinge in 'n kamp van die Rooi Kruis buite Jerusalem, omstreeks 1917-1919.
Tussen 1894 en 1924 het die aantal Christene in Klein-Asië gedaal van ongeveer 3-4 miljoen tot net tienduisende-van 20% van die bevolking in die gebied tot minder as 2%. Turkye skryf hierdie agteruitgang lankal toe aan oorloë en die algemene chaos van die tydperk, wat ook baie Moslem -lewens geëis het. Maar die afstammelinge van die Christene in Turkye, waarvan baie sedert die twintigerjare oor die hele wêreld versprei is, beweer dat die Turke ongeveer die helfte van hul voorvaders vermoor en die res verdryf het.
Die Christene is reg. Ons navorsing verifieer hul bewerings: Turkye se Armeense, Griekse en Assiriese (of Siriese) gemeenskappe het verdwyn as gevolg van 'n versteurde veldtog van volksmoord wat in 1894 begin is en wat deur hul Moslem -bure teen hulle gepleeg is. Teen 1924 is die Christelike gemeenskappe van Turkye en sy aangrensende gebiede vernietig.
Ons het die afgelope dekade deur die Turkse, Amerikaanse, Britse en Franse argiewe gesif, asook 'n paar Griekse materiaal en die papiere van die Duitse en Oostenryk-Hongaarse ministeries van buitelandse sake. Hierdie navorsing het dit moontlik gemaak om 'n opvallend konsekwente patroon van etno-godsdienstige gruweldade oor drie dekades te dokumenteer, wat deur die Turkse regering, weermag, polisie en bevolking gepleeg is.
Die gekonsentreerde slagting van Turkye se Armeniërs in 1915-16, algemeen bekend as die Armeense volksmoord, word goed gedokumenteer en erken (buite Turkye, wat steeds bitter beswaar teen die aanklag het). Maar die Armeense volksmoord was slegs 'n deel, al was dit die middelpunt, van 'n groter tydperk van uitskakeling wat ongeveer 30 jaar geduur het. Ons werk bied die eerste gedetailleerde beskrywing en ontleding van die slagtings van 1894-96 en die vernietiging van die Griekse en oorblywende Armeense gemeenskappe in 1919-24 deur Mustafa Kemal Atatürk, die stigter van die Turkse republiek.
Die bloedvergieting is deurgaans aangevuur deur godsdienstige animus. Moslem -Turke - bygestaan ​​deur mede -Moslems, waaronder Koerden, Sirkassiërs, Tsjetsjenen en Arabiere - het ongeveer twee miljoen Christene vermoor in aanvalle onmiddellik voor, tydens en na die Eerste Wêreldoorlog. Hierdie bloedbad is gereël deur drie opeenvolgende regerings, dié van die Ottomaanse Sultan Abdulhamid II, die Jong Turke en uiteindelik Atatürk. Hierdie regerings het ook tussen 1,5 en 2 miljoen Christene verdryf, meestal na Griekeland.
Definisie van terme van bo:
Let op: u het die opdrag gekry om noukeurig te lees, want die opstel van Franklins onthul dinge oor die verlede wat die blankes van vandag versigtig verberg.
Uit die opstel van Franklin weet ons dat die Europeërs in die onlangse verlede baie donkerder was as vandag (veral die Duitsers - die Black Holy Roman Empire). Die datum van die opstel van Franklins was die jaar 1751: dus weet ons dat Europese swartes en bruines teen daardie datum nog nie doodgemaak is nie, en dat die oorlewendes na die Amerikas as indentures en volslae slawe gestuur is.
Ook uit Franklin se opstel weet ons ook dat blankes nie Europa & quot; Hulle land & quot; beskou het nie, maar verlang na 'n land wat net vir hulle was, een wat uitsluitlik uit Albino's sou bestaan, of soos Franklin dit stel: & quotThe lovely White and Red & quot, in Franklins gedagtes kan die Amerikas dit wees. Selfs hy het hom nie die Holocaust voorgestel wat later die Swartes van Europa sou tref nie.
Nou terug na die Roma/Romani, ook bekend as Gypsy & rsquos:
Die Romani is wyd verspreid, met hul grootste gekonsentreerde bevolkings in Europa, veral die Roma van Sentraal- en Oos -Europa en Anatolië, gevolg deur die Kale of Iberia en Suid -Frankryk. Hulle kom uit Indië en kom eers in die Midde -Ooste aan, en dan in die 14de eeu in Europa, óf skei van die Dom -mense, óf ten minste 'n soortgelyke geskiedenis, die voorouers van beide die Romani en die Dom het Noord -Indië iewers verlaat tussen die 6de en 11de eeu.
Turke sterf ook
Die rubriek van Armen Vartanian '96 ["The Armenian Genocide", 27 April] is nie histories akkuraat met betrekking tot die lyding van Armeniërs tydens die Eerste Wêreldoorlog of die historiese navorsing rondom die kwessie nie. Ons wil eers begin met 'n uiteensetting van wat in die jare 1915-1924 in Anatolië gebeur het.
Die Ottomaanse Ryk was 'n multi-etniese, multi-godsdienstige ryk wat op sy hoogte strek van die Donau-rivier in Europa, na Noord-Afrika, tot in die Kaukasus en Irak. In ooreenstemming met die wette van die Koran is die regte van alle minderhede gerespekteer. Die Ottomane was die ligste van alle ryke wat die godsdienstige minderhede betref. Die Ottomane het belasting betaal, maar andersins het die godsdiens en kulture van die verowerde gebiede ongeskonde gelaat. Dit was eintlik wat dit vir die minderheidsgroepe so maklik gemaak het om te slaag toe die Ottomane swak geword het. Verder het baie Christene en Jode hoë regeringsposte behaal, en tydens die Spaanse vervolging van die Jode het die Ottomaanse Ryk vir hulle 'n veilige hawe geword. Armeniërs en Turke woon al meer as 600 jaar vreedsaam saam. Om Voltaire aan te haal, "Die groot Turk regeer in vrede twintig nasies van verskillende godsdienste. Turke het Christene geleer hoe om gematig te wees in vrede en sagmoedig in oorwinning. "
In die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het die Ottomaanse Ryk egter al hoe swakker geword en het provinsies begin afskei. Toe die Eerste Wêreldoorlog begin, het die Ottomane die kant van die Duitsers geskaar, en die Duitse nederlaag het die Ottomane in die slag gebring. Ingevolge die Verdrag van Sevres het die Geallieerdes saamgesweer om die nasionalistiese neigings binne die Ottomaanse Ryk te gebruik om dit te vernietig. Onder Sevres sou die Turkse volk geen nasie hê nie, en Anatolië sou deur Europa gekoloniseer word. Die Christelike minderhede van die Ottomaanse Ryk, insluitend die Armeniërs, is dus aangemoedig om in opstand te kom, en is voldoende steun daarvoor gegee. Vartanian se bewering dat Armeniërs ongewapen was, is 'n grap.
Armeniërs het by die Russiese magte aangesluit en in guerrillabande gegroepeer. Hulle het die Turkse leër aan die agterkant begin aanval, en nog voordat die Russies-Armeense magte opgedaag het, het hulle daarin geslaag om Van te vang, die hele Moslem-bevolking te vermoor en die hele stad te vernietig. Daarna het hulle die gebied "versag" en in die proses duisende Turke en Koerde doodgemaak. Daar was 'n massiewe stroom vlugtelinge na Sentraal -Anatolië, wat onder uiters moeilike omstandighede oorleef het.
Op hierdie stadium het die Ottomaanse regering ernstige probleme ondervind. Die weermag is aangeval deur Russies-Armeense magte in die noorde en Armeense guerrillas in die suide. Aan die ander kant was daar die vele Armeense gemeenskappe wat onbetrokke by die gevegte voorgekom het, maar in werklikheid voedsel, skuiling en nuwe rekrute aan die guerrillas verskaf het. Die Moslem-bevolkings het in natura begin reageer, en die streek was vinnig besig om volwaardige interkommunale oorlog te voer.
Na baie huiwering het die Ottomane besluit om die Armeense gemeenskappe te verhuis na Sirië, Libanon en Irak, wat destyds nog Ottomaanse provinsies was. Ottomaanse argiewe wat hierdie besluit beskryf, toon dat hierdie besluit nie straf is nie, en dat Ottomaanse soldate beveel is om die Armeniërs te begelei en hulle teen enige waaksaam te beskerm. Dit het egter geblyk dat hierdie bevel tragiese gevolge gehad het, nie net as gevolg van die oorlogvoering in die streek nie, maar as gevolg van siektes, swaar weer, blootstelling en honger. 'N Paar feite moet egter opgemerk word. Eerstens het die meeste Armeense ongevalle plaasgevind in streke waar die Ottomaanse beheer die swakste was. Tweedens sterf baie Turke en ander Moslems ook aan dieselfde oorsake.
Toe die Ottomaanse leër na die noorde terugkeer, het die aanvang van die Russiese rewolusie die terugtrekking van die Russies-Armeense magte genoodsaak na wat tans Armenië is. Tydens hierdie toevlugsoord is daar baie gruweldade gepleeg teen Turke en Koerden, waaronder die verbranding van moskees vol vroue, kinders en ou mans, oogknoue en lewendige begrawe van mense.
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog was die Ottomaanse Ryk nie meer nie. Die Ottomaanse sultan het op 'n Britse skip uit Istanboel gevlug, en die Turkse mense moes hulself beveg teen die inval van die Britse, Franse, Australiese, Italiaanse, Russiese, Griekse en Armeense magte. Die Turke veg vir onafhanklikheid het etlike jare onder die leiding van Mustafa Kemal Ataturk gewoed. Baie meer Turkse mense sterf in hierdie stryd, nie net aan die oorlog nie, maar aan honger en siektes. Daar is vandag nie een Turk wat lewendig was wat nie familie tydens die Onafhanklikheidsoorlog verloor het nie. Die Onafhanklikheidsoorlog eindig met die ondertekening van die Verdrag van Lausanne, waarin die hedendaagse grense van Turkye erken is, en die Geallieerdes alle aansprake op Anatolië laat vaar het.
Daar was dus geen beplande teregstelling van Armeniërs nie, of so 'n voorneme.
Demografiese studies deur professor Justin McCarthy toon aan dat ongeveer 600,000 Armeniërs tydens die stryd gesterf het in vergelyking met byna 3 miljoen Moslemsterftes. Vartanian beweer dat 1,5 miljoen Armeniërs vermoor is - volgens die sensusgetalle van die Britte sowel as die Ottomane was daar egter nooit meer as 1,3 miljoen Armeniërs in Anatolië nie. Boonop verwys Vartanian na die Amerikaanse ambassadeur Morgenthau. It should be noted though that Morgenthau was a racist, who believed that Turks were an inferior race and openly printed that Turks had "inferior blood." One cannot expect accurate reporting from such a biased man, yet it is his reports on which much of the Armenian accounts are based on. Vartanian also refers to a remark by Adolf Hitler, as though somehow the psychotic ravings of a man known for exterminating the Jews can be relied on for accurate history.