Die Oosterse vrou in die 19de eeuse skildery - Nuut
Die Oosterse vrou in die skildery van die XIXe eeu
Joodse vrou uit die provinsie Algiers.
Jong Oosterse vrou sit op 'n rookbank in 'n binneland met 'n eekhoring.
ONTBINDELING Alexandre Gabriel (1803 - 1860)
Titel: Joodse vrou uit die provinsie Algiers.
Skrywer: LAUWICH Abel Félix (1823 - 1886)
Afmetings: Hoogte 136 - Breedte 112
Stooring plek: Lille Fine Arts Museum webwerf
Prentverwysing: 02-016732 / Inv.P.684
Titel: Jong Oosterse vrou sit op 'n rookbank in 'n binneland met 'n eekhoring.
Skrywer: ONTBINDING Alexandre Gabriel (1803 - 1860)
Afmetings: Hoogte 11,5 - Breedte 8,7
Tegniek en ander aanduidings: Waterverf.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - webwerf M. Bellot
Prentverwysing: 96-021733 / RF36002
Vanaf 1704, na die vertaling van Duisend-en-nag deur Antoine Galland (1646-1715), die sensuele beeld van die vrou van die harem, inspireer Westerse skilders soos Carle Van Loo (1705-1765), François Boucher (1703-1770), Jean Auguste Dominique Ingres (1780-1867) of Eugène Delacroix (1798-1863). Vir kunstenaars uit die 18de eeue en XIXe eeue is die verskuiwing van mitologiese naak na oosterse naak maklik; dit neem weg van die akademiese roetine en maak voorsiening vir eksotiese bykomstighede wat vir die oog aangenaam is. Aan die begin van die XIXe eeu is kunstenaars nie meer tevrede om 'n mitiese Ooste opnuut uit te vind nie: hulle reis en bring hul eie visie op die Ooste, gevange geneem uit Spanje, Griekeland, Turkye of Noord-Afrika terug. in situ.
Dit is die geval van Eugène Giraud (1806-1881), skilder, graveur en karikaturis, wat vertroud is met die salon van prinses Mathilde onder die Tweede Ryk. Hy illustreer met tekeninge die verhaal - getiteld Van Parys na Cadiz - wat die beroemde skrywer van hierdie veelbewoë reis agtergelaat het en Spanje as 'n vreemde land sien wat reeds ver is, die poort na hierdie Ooste wat nie sonder invloed op sy werk sal wees nie.
Minder bekend, maar nie minder talentvol nie, was Alexandre Lauwich (1823-1886), oorspronklik van Lille, 'n leerling van Charles Gleyre (1806-1874) voordat hy op die motief by Barbizon geskilder en na Italië en daarna na Suid-Afrika gereis het. Noord. Van 1859 tot 1869 het hy in Parys, op die jaarlikse Salon, uitsluitlik oriëntalistiese werke vertoon.
'N Leerling van Abel de Pujol (1785-1861), Alexandre Decamps (1803-1860) was gedurende sy leeftyd net so bekend soos Delacroix. Lig, chiaroscuro en kleure van hierdie Ooste wat uiteindelik ontdek is, sal nog lank die inspirasie gee van hierdie vrugbare kunstenaar wat grootliks daartoe bydra om die Oosterse temas in die mode te stel.
Hierdie drie skilders gee dieselfde sensuele interpretasie van Oosterse vroue, gekleur deur eksotisme.
DieOostelik Eugène Giraud sit op 'n bank, sy regterbeen gekruis oor die linker dy, in 'n baie manlike houding. Geklee in wit, dra sy 'n harembroek - 'n broek uit Noord-Afrika - en 'n ligte toga wyd oop oor 'n skuins lyfie wat op haar bors dui. Haar bruin hare is vasgevang in 'n swart tulband. 'N Halssnoer met goue muntstukke versier haar nek. Sy rook 'n sigaret. 'N Tamboeryn aan die regterkant van die bank plaas 'n musieknoot.
Die skildery van Alexandre Lauwich verteenwoordig 'n jong vrou wat slap op 'n divan lê, in 'n Moorse binneland. In die een hand hou sy die pyp van 'n narghil vas, en met die ander kant gooi sy Arabiese koffie in 'n koppie op 'n klein voetstuk, ingelê met pêrelmoer. Haar pantoffels word op 'n ryk Smyrna-tapyt verwaarloos. Moet ons in die afwesige gebaar van die hand, in die afwesige blik, die "gelukkige nonchalansie en stil eerbied" sien wat Pierre Loti oproep, of die eensaamheid, die verwagting en die weemoed van 'n ontnugterde kluisenaar?
Melankolie en eensaamheid blyk ook te woon in die jong Oosterse vrou wat in waterverf deur Alexandre Decamps geskilder is. Sy sit op 'n bank, haar bene gevou in die syagtige kurwes van haar rok, en rook 'n lang pyp waarvan die stoof op die plomp brokaat van 'n ottoman rus. Op die agtergrond dui die gaas van 'n moucharabieh die liggrens aan van die geslote heelal van die harem.
In die XIXe eeu behoort die oorgrote meerderheid kunskopers tot die industriële en finansiële grootburgery. Vasgevang in haar sittende lewenstyl, minag sy haar verbeelding nie sonder om die gesellige gemak van haar knus sitkamers te versier met gewaardeerde werke wat jou nooi om te droom nie. Orientalistiese skilders bied haar die ontvlugting wat sy nodig het, die moontlikheid om te droom voor beelde van minarette, wit casbahs, gekleurde souks, woestyne, oase, maar ook om sultanas met hul slawe in privaatheid te versoen. verfynde en luukse harems. Vir die hoër middelklas is oriëntalisme sensualiteit, die opwindende raaisel van naaktheid wat voorgestel word deur ligte en diafaniese syde, die skynbare vryheid van mores van hierdie geklooiste vroue wie se houding en gedrag skerp kontrasteer met preutsheid. westelike. Die skouspel van hierdie haremsbeelde gee hom die ietwat perverse gevoel om in te breek in 'n verbode heelal waar eksotisme en erotiek intiem gemeng word.
Patrick en Viviane BERKO, Oosterse skilderkuns, Brussel, Éditions Laconti, 1982. Pierre LOTI, Aziyade, Parys, Flammarion, 1879 (hersien 1993). Lynne THORNTON, Die vrou in Oosterse skilderkuns, Parys, A.C.R. Uitgawes, 1996. Lynne THORNTON, Die Oosters / Reisskilders, Parys, A.C.R. Uitgawes, 1983 (heruitgereik 2001).