Elisa, groothertogin van Toskane en beskermheer van die kunste - Verskeie
Elisa, groothertogin van Toskane en beskermheer van die kunste
Titel: Elisa Bonaparte omring deur kunstenaars in Florence. 1813.
Skrywer: BENVENUTI Pietro (1769 - 1844)
Skeppingsdatum : 1813
Datum getoon: 1813
Afmetings: Hoogte 325 - Breedte 485
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek. Ander titel: Elisa Baciocchi, groothertogin van Toscane, in die middel van haar hof, in 1813 omring deur kunstenaars in Florence.
Prentverwysing: 88-000080 / MV6770
Elisa Bonaparte omring deur kunstenaars in Florence. 1813.
Die oudste van die Bonaparte-dogters, Maria-Anna (1777-1820), bekend as Elisa, is van 1783 tot 1792 in die koninklike huis van Saint-Louis in Saint-Cyry opgelei toe die vestiging gesluit het. Dit was toe die familie Bonaparte na 18 Brumaire in Parys vestig dat Elisa 'n invloedryke openbare figuur geword het: sy het 'n salon gehou saam met haar broer Lucien, minister van binnelandse sake, die vriend van die digter Fontanes en die beskermer van Chateaubriand. Soos Napoleon se ander susters, het sy die titel Imperial Highness ontvang toe die Ryk op 18 Mei 1804 uitgeroep is.
Toe die keiser in 1805 besluit om die Italiaanse gebiede onder sy beheer te plaas, gee hy die owerhede van Lucca en Piombino aan die Baciocchi-egpaar. As die regime wat dit opstel in alle opsigte die van Napoleon naboots, toon dit 'n buitengewone bekwaamheid om te regeer, en sy beleid is opmerklik effektief, sowel ekonomies as wat onderwys betref. en openbare hulp.
Toe Napoleon in Maart 1809 haar groothertogin van Toscane maak, nadat sy die koningin van Etrurië onttroon het, verloor Elisa wat sy in gebiede verwerf het. Die keiser laat hom nooit aan sy slagting herinner nie: "Julle is onderdanig en, soos alle Franse mense, is u verplig om die opdragte van die predikante te gehoorsaam; want 'n lasbrief vir inhegtenisneming wat deur die Minister van Polisie uitgereik is, sou u heel moontlik nie net jouself nie, maar ook die eerste prins van die bloed in hegtenis neem. Elisa slaag egter daarin om hierdie indringende gesag met vaardige afgemete weerstand te omseil. Sy weet ook hoeveel aansien sy kan put uit die aanmoediging van die kunste, wat sy opreg waardeer, en stel hulle in diens van haar beeld.
Elisa word uitgebeeld as beskermheer van die kunste in die middel van 'n gekose binnehof. Soos die siening van die duomo met Florence in die agtergrond aan die regterkant, word die gemeente in 'n salon in die Pitti-paleis, Elisa se woning, in die hoofstad van die Groothertogdom Toskane versamel. Regs van hom staan ​​senator Giovanni degli Alessandri, sy eerste kamerheer en president van die Akademie vir Beeldende Kunste. Aan ons linkerkant herken hy sy dogter Napoléone-Elisa (1805-1869), die toekomstige gravin Camerata, dan prinses Baciocchi, terwyl Félix, geklee as 'n generaal van die afdeling, met die skrywer van die borsbeeld van die Groothertogin in gesprek tree in die voorgrond.
Elisa se hof het nie minder nie as drie-en-dertig meegaande dames, wat dit moeilik gemaak het om die vroue in die tabel te identifiseer; as die ordening van die karakters egter volgens die etiket volg, moet aanvaar word dat dit sy vier dames in wag is, sy eremeisie en sy leser. Sommige van die mans is geïdentifiseer met regerings-hooggeplaastes, maar daar is geen twyfel dat kunstenaars meer as die gemeente is nie. Heel links oorhandig beeldhouer Antonio Santarelli Chamberlain en Tommaso Puccini, direkteur van die galery, 'n medalje van Elisa wat hy pas uitgevoer het. 'N Entjie daarvandaan staan ​​die graver Raphael Morghen, miskien vergesel van sy kollega Lasinio, terwyl die skilder François-Xavier Fabre en Benvenuti aan die ander kant van die platform Elisa as model geneem het: die eerste staan ​​op sy skildraam, terwyl die tweede se selfportret op 'n portefeulje teken in die geometriese middelpunt van die komposisie. Al hierdie kunstenaars is lede van die gesogte Society of Design (Società del Disegno) van die Florentynse Akademie (Accademia Fiorentina) en vorm die noue wag van die groothertogin Elisa. Laasgenoemde is egter nie die enigste voorwerp van aandag nie: dit deel die kollig met die beeldhouer Antonio Canova, wat op die voorgrond die borsbeeld van die Polymniese soewerein wat hy pas geproduseer het, voorstel. Hierdie geïdealiseerde portret word beklemtoon deur die kolom waarop dit berus, en speel die rol as spilpunt tussen die twee hoofgroepe van die komposisie en moet in werklikheid beskou word as die rede vir hierdie vergadering wat net so amptelik is as wat dit fiktief is. Omdat die beeld nie 'n spesifieke gebeurtenis herdenk nie, is dit suiwer konstruksie.
Om die uitdagings die hoof te bied van 'n kollektiewe portret wat 'n soewerein, sy hof en sy kunstenaars assosieer, moes Benvenuti 'n 'gespreektoneel' van 'n ongekende aard uitdink, omdat hierdie ikonografiese kombinasie geen bekende presedent het nie. Elisa Bonaparte omring deur kunstenaars in Florence kombineer inderdaad verskeie vakke. Die skildery huldig die grootste beeldhouer in Europa, wat die soewerein met sy regering wou assosieer deur in 1809 'n lewensgroot marmerportret van hom op te stel waarvan die geïdealiseerde borsbeeld in die skildery die model is. Maar hierdie uitstalling dien bowenal as 'n voorwendsel vir die viering van die erfgenaam van die Medici: Elisa herstel sowel die beskermer as inspirator van die Florentynse kunste deur middel van 'n pro-aktiewe artistieke beleid. Prinses van Lucca en Piombino, in 1807 het sy 'n komitee gestig om landbou, kuns en handel aan te moedig. Groothertogin, sy ondersteun die groothertoglike fabrieke en bevorder plaaslike kundigheid deur die paleise en villas van die kroon in Lucca, Piombino, Poggio a Caiano, te herstel, op te knap, te versier en by geleentheid uit te brei. Poggio Imperiale, Castello, Cascina dell'Isola, Massa.
Die aanhoudende teenwoordigheid van marmer in die skildery - in die borsbeeld van Elisa in Polymnia, soos in die monumentale standbeeld van Napoleon as 'n Romeinse wetgewer wat in die middel oorheers - herinner ons daaraan dat dit ook die Groothertogin was wat die stad van Carrara is die grootste Europese verskaffer van wit marmer en die grootste produsent van standbeelde. Uiteindelik verewig hierdie hofportret 'n regering wat net so weelderig is as vlugtig. Die skildery word deel van die groothertoglike versamelings sodra dit aan die einde van 1813 voltooi is, maar Elisa moes op 1 Februarie haar troon prysgee onder die dreigement van die Engelse inval. Nadat sy 'n paar maande gedwaal het, slaag sy daarin om 'n eerbare behandeling van haar opvolger Ferdinand III te verkry, wat weer op die troon van Toskane gevestig is, maar moet hom duisend paillette betaal om sy skildery te herstel. Sy sterf te vroeg op 7 Augustus 1820 in haar landgoed by Villa Ciardi naby Triëst.
Philippe BORDES, "Die skilder Fabre en Benvenuti en die hof van Elisa Bonaparte", in Pierre Rosenberg (red.), Florence en Frankryk: Verslae onder die Revolusie en die Ryk, Florence-Paris, Centro Di Firenze-Institut français de Florence-Musée du Louvre, 1979, p.187-207. Paul FLEURIOT de LANGLE, Elisa Bonaparte, Parys, Denoël, 1947. Paul MARMOTTAN, Die kunste in Toskane onder Napoleon. Prinses Elisa, Parys, Honoré-kampioen, 1901. Emmanuel RODOCANACHI, Elisa Napoleon in Italië, Parys, Flammarion, 1900. Jean-Pierre SAMOYAULT en Colombe SAMOYAULT-VERLET, Fontainebleau kasteel. Napoleon I Museum. Napoleon en die keiserlike familie 1804-1815, Parys, R.M.N., 1986. Joseph TURQUAN, Elisa en Pauline, susters van Napoleon, Parys, 1888, herwerk deur Talandier, 1954. Annie JOURDAN, Napoleon. Held, imperator, beskermheer, Parys, Aubier, 1997.