In die Afrikaanse literatuur, gebore uit stryd en verset, het die meeste werk van die vroeë taalbewegings nie by partisanewerk, tendenswerk en plakkaatwerk verbygesteek nie. In die oorlogsgedigte van Oom Gert vertel en ander gedigte het Leipoldt hom wel as een van ons mees betrokke digters geopenbaar (wat natuurlik nie daardie gedigte òf beter òf swakker maak as sy slampamperliedjies nie: insgelyks is Jan F.E. Celliers vandag grotendeels vergete, nie omdat hy 'n betrokke digter sou gewees het nie, maar omdat hy nie 'n digter van formaat was nie).
Sedert Sestig het betrokkenheid in Afrikaans 'n polemiese kwessie geword: en des te meer in die loop van die jare Sewentig. By sommige skrywers is van hul beste werk hul "betrokke" tekste, soos Breytenbach se poësie in Skryt (vgl. in dié verband Coetzee, 1980); by ander is dit van hul swakste, soos Jan Rabie se Ons, die afgod. Wat opnuut demonstreer dat die konsep betrokke literatuur op 'n soort kuns en 'n soort kunservaring dui, en nie 'n maatstaf vir literêre gehalte is nie.