Woodcock: watter soort voël dit lyk, waar hy woon, voed en neste, vyande - Ook - 2021
U kan 'n houtkraan slegs in 'n afgeleë gebied van die bos ontmoet, so die meeste mense weet van 'n voël uit die sluipfamilie uit die jagstories van literêre klassieke kunstenaars. In Rusland word die voël die hoogland of bosseilander genoem. Skilderagtige verekleed, smaaklike vleis maak houtkraan 'n gunsteling jagvoorwerp. Slegs 'n ervare jagter kan 'n versigtige, behendige voël kry wat onder die bos kan oplos en saamsmelt met die omgewing.
Oorsprong van voorkoms en voorkoms
Die voël behoort tot die sluipfamilie, wat deel uitmaak van die charadriiformes. Die naam het Duitse wortels - "Waldschnepfe" ("bosnip"). Wat die eksterne parameters van die liggaam betref, is die voël soortgelyk aan die duif. 'N Kenmerkende verskil is 'n lang smal snawel en bont verekleed in skakerings van bruin, rooi-bruin.
digte, hurkende lyf met 'n kort nek;
gewig - 200-450 gram;
lengte - 32-38 sentimeter, vlerkspan - 55-65 sentimeter;
'n egalige, reguit snawel in die vorm van 'n silinder bereik 7-9 sentimeter.
Die verekleed is 'n beskermende spesie wat die voël betroubaar van nuuskierige oë verberg. Die bruinbruin kleur van die veer word aangevul deur kolle van grys, swart, rooi op die boonste deel van die liggaam. As gevolg hiervan is die houtkraan nie opvallend teen die agtergrond van verlede jaar se blare en gras nie, gekamoefleer uit die oë van roofdiere en jagters. Die buik is ligter van kleur in geel en grys skakerings met swart spatsels. Die kuiken het op 'n vroeë ouderdom 'n geel verekleed met bruin en swart kolle.
Die vlerke is wyd, terwyl die houtkraan vlieg soos 'n uil. Die oë is in die middel van die kop geleë, wat 'n uitsig oor die boswaad bied. Wyfies en mans verskil nie van buite nie. Die kleur is net effens gedifferensieer by jong en volwasse individue.
Opmerking: op elke vlerk van 'n houtkraan is daar een kenmerkende veer, smal en dig. Vere is geskik om veral dun strepe te trek, en daarom is dit gewild deur kunstenaars.
Die bos-steppe en bosgebiede van Eurasië is die habitat van die bosseilbuis. Die reeks beslaan die hele vasteland van die Pireneë tot die Stille Oseaan-kus. Buite hierdie sone vestig hokkies ook in Japan, die Kanariese Eilande, die Azore en Brittanje. In Rusland begin die habitatsone in die noorde van die Solovetsky-eilande en vang die Swart Aarde-streek, die Wolga-streek, Wes-Siberië, Altai, Primorye.
Die meeste houtkappers is trekvoëls. Slegs die inwoners van die Atlantiese eilande en warm kuslande verlaat nie hul plekke nie. Houthakkies migreer enkel of in klein groepies. Gewoonlik keer hulle terug na hul oorspronklike plek. Die vlugtydperk van houtkraan begin met die nader kom van ryp - aan die einde van September-November, afhangende van die habitat. Voëls migreer na die volgende streke:
suid, wes van Europa;
Woodcock woon in afgeleë plekke van woude - gemengde of bladwisselende tipe. Boskruipers lê naby waterliggame, moerasse, op afgeleë plekke met onderbos van framboos- en haselbosse. Die houtkraan hou van dele van die bos wat ontoeganklik lyk as gevolg van digte dooie hout, laaggroeiende varings.
Wat vreet die voël?
Die soliede bek laat houthane hul gunsteling kos kry - erdwurms. Daarom kies die voël die oewers van reservoirs om te woon, waar die klam, los grond dig bewoon is met wurms, inseklarwes. Die dieet van die bosseilander bevat:
insekte en larwes - saagvlieë, kewers, oorluise, spinnekoppe;
groentekos - bessies, korrels, kruie lote, sade;
klein weekdiere en skaaldiere - meer gereeld tydens migrasie.
Daar is senuwee-eindpunte op die houtkraan se snawel wat die beweging van lewende wesens in die grond vang. Die voël dompel sy snawel in die grond tot by sy neusgate en soek na prooi. As daar nie wurms is nie, eet dit klein insekte, jong groen.
Die houtkraan begin snags na soeke na kos. Die voël draai stukke bas om, blare met sy snawel, op soek na larwes en insekte. Om na wurms te soek, grawe die bosluis in sagte humus, koeimis. Plantwortels dien ook as voedsel.
Teen die vlug stoor die houtkraan vet vir toekomstige gebruik. Met die begin van die herfs kom die houtkraan uit die bos en voed in die graanlande en kry wortels en sade. Daghuide in die bos, en snags op soek na kos. Anders as eende, voed die bosluis selde met klein waterfauna, net tydens migrasie.
Kenmerke van die karakter en lewenstyl van 'n houtkraan
Die bosseilander is 'n alleenloper en lei 'n kluisenaarsstyl. Mans en wyfies ontmoet mekaar slegs tydens paring en skei dan. Selfs houthakkies vlieg dikwels een vir een sonder om in 'n kudde bymekaar te kom. In bergagtige streke (Kaukasus) migreer die voël dikwels vertikaal - in die somer styg dit hoog, tydens 'n koue oomblik sak hy af na die see.
Houthakkies vlieg snags en lê 300-600 kilometer tegelyk. Wanneer dagbreek naderkom, soek hulle na 'n bos waarin hulle die dag deurbring.
Die voël se leefstyl is nagtelik. Die dag word gegee om te rus, die houtkraan klim in die bosveld, dit is moeilik om dit tussen die vars en ou blare te vind. Die verekleed van 'n komplekse natuurlike kleur en aangebore versigtigheid maak houthane onsigbaar teen enige agtergrond. Die voël kruip weg vir roofdiere en jagters en gaan snags net kos soek. As daar gevaar verskyn, vlieg dit vertikaal op en verwar die vyand. Woodcocks is uitstekende strooibiljette, skerp, rats, en voer ingewikkelde komplekse bewegings uit tydens die vlug.
Houtsnippers lewer feitlik nie geluide nie, moenie sing nie, daarom is dit moeilik om hul habitat te vind. Die enigste uitsondering is die dektyd, waartydens mans en vrouens mekaar met kenmerkende geluide noem.
Woodcocks vorm nie egpare nie, selfs nie vir een seisoen nie. Die mannetjie is op soek na 'n maat, wat snags oor die plekke waar die vroulik bewoon kan word, vlieg, en maak gegromgeluide wat op 'n hoë fluitjie eindig. As die vrou reageer, bly die paar 'n paar dae bymekaar. Dan vlieg die mannetjie weg en soek 'n nuwe vriendin wat 3-4 wyfies gedurende die seisoen bemes.
Die wyfie maak vooraf nes in die mees afgesonderde dele van die bos op die grond. Die onderkant van die gat is gevoer met mos, gras, blare. Die vertrek uit die nes is gewoonlik gratis; die voël kan in die lug sweef in geval van gevaar. Koppelaar - 3-4 eiers, inkubasietyd - 21-23 dae. Die wyfie is besig om die nageslag alleen te kweek en groot te maak. Eiers is beige-geel met bruin kolle. Bedags vertrek die moeder 3-4 keer om naby die nes te voed.
Na 7-13 dae verlaat die kuikens reeds die nes en voed hulself en bestudeer die nabygeleë omgewing. In geval van gevaar lei die wyfie mense of roofdiere weg van die huis af en vestig die aandag op haarself. Op 3 weke staan ​​boskuikens op die vlerk, op die ouderdom van 'n bietjie meer as 'n maand word hulle onafhanklik. Aanvanklik hou hulle bymekaar en vestig hulle dan in een gebied.
Die kamoefleerkleur van die houtkraan dien as beskerming teen vyande, waarvan die voël baie het. Roofdiere oor die dag is nie besonder gevaarlik nie, want dit is byna onmoontlik om 'n boskruid te vind wat in digte ruigtes skuil. Vir houtkraanvoëls is nagvoëls gevaarlik, wat gaan jag as die houtkraan voer. Uile en arende uile is beweeglik genoeg om 'n houtkraan tydens die vlug te vang.
Die kwesbaarste is wyfies wat op die koppelaar sit en hul nageslag voed. Wyfies en kuikens word dikwels 'n prooi vir jakkalse, marters, weelaars, dassies, frette. Die neste word ook geteister deur krimpvarkies en klein knaagdiere wat eiers en pasgebore kuikens dra.
'N Beduidende deel van die bevolking vergaan tydens die lente- en herfsvlugte weens die probleme van die paadjie en die jagters wat hulle onderweg dophou. Die jag op houtkrane het lankal oorgegaan van 'n metode om voedsel in 'n sportkompetisie te kry, maar daar is meer en meer mense wat 'n versigtige voël wil skiet.
Verwysing: die meeste houtkappers leef nie hul dae (10-11 jaar) uit nie, sterf in die kloue van roofdiere of aan die hand van jagters.
Ondanks die indrukwekkende aantal vyande, insluitend mense, meen internasionale omgewingsorganisasies dat die bestaan ​​van die houtkraanbevolking nie bedreig word nie. Die voël se habitat bly dieselfde en vang groot dele van Eurasië in.
Daar word gereguleer om boswaders in elke land te jag, om voëls te beskerm teen vernietiging en afname in getalle. Sportjag verloor nie sy gewildheid nie, houtkappers is 'n welkome prooi. Gevulde voëls, vanweë hul pragtige verekleed, is baie gewild; houtkapperegte versier die spyskaarte van duur restaurante.
Die grootste gevaar vir die bevolking is nie deur wilde en beskaafde jagters nie, maar deur veranderende lewensomstandighede. Daar is al hoe minder afgesonderde plekke waar versigtige vlieërs rustig kan leef. Die regulering van jagseisoene en die beskerming van die natuur teen aggressiewe invloede van die mens is die belangrikste aanwysings om die aantal houtsoorte te bewaar.
Die Russiese adel was ook mal daaroor om houtkraan te jag. Die belangrikste jagtrofeë is waardevolle vleis en velle, waaruit opgestopte diere gemaak word, gewild vanweë hul pragtige bont verekleed. Die jag op boswaadjies word in drie seisoene verdeel - lente, voor uitbroei, somer en herfs, voor migrasie. Die skiet van vroue is beperk om die bevolking nie te verminder nie. Dit is toegelaat om mans te skiet. Om versigtige voëls te lok, word 'n lokmiddel gebruik wat geluide kenmerkend van wyfies maak. Mans vlieg met 'n trekkrag op hulle af.
Dit is handig om met 'n hond houtkappers te jag, wat geskiet prooi sal vind en dit na die eienaar sal bring. Andersins is dit onmoontlik om 'n dooie sandloper tussen die gras en bosse te vind. 'N Ander taak van die polisie is om die habitat van die voël te vind, dit af te skrik en op die vleuel te lig. Op die oomblik kan die eienaar skiet.
As u op trekkrag jag, is dit die grootste probleem om plekke te vind vir die massa vlug van mans, om lokvinkels vaardig te gebruik. Boskruipers wat tydens die herfsjag gevang is, is die lekkerste - hulle het vet opgewerk voor 'n lang vlug. Houtjag is moeilik, verg geduld en akkuraatheid, is dinamies en baie roekeloos.
Sandpiper vleis het nie 'n kenmerkende wildsreuk nie, daarom hoef dit nie geweek te word nie. Ervare sjefs beveel aan om houtkraan met varkvet te kook om die gereg sag en sappig te maak. As u braai, is dit beter om botter (ghee) in plaas van groente-olie te gebruik; vir sappigheid word vleisbouillon (hoender, beesvleis) ook bygevoeg.
Een karkas benodig:
varkvet - 50 gram;
droë rooiwyn - 100 milliliter;
'n handvol jeneverbessies;
Berei die karkas voor - was, beweeg die vel saggies. Rasper die vleis met bessies, sit dun stukkies spek bo-op. Plaas die vel weer op sy plek. Plaas die wild in 'n diep kastrol, gooi die wyn oor. Na kook, kook dit 30-40 minute (tot sag).
Om 'n gereg van 6 voëls voor te berei, benodig u:
witbrood - 200 gram;
gerasperde kaas - 150 gram;
botter - 150 gram.
Maalvleis word voorberei. Die brood word in melk geweek, met 'n vurk gekap. Roer gekapte kruie, eier, kaas, 50 gram botter by. Maalvleis word met karkasse gevul, met 'n draad vasgemaak. Smeer in 'n pan met gesmelte botter en braai tot bros. Voeg sous by en maak gereed in die oond.
Dit is moeilik om 'n houtkraan te sien, die voël is 'n ware meester van vermomming. Die meeste mense ken die voël uit foto's en TV-programme. Terselfdertyd is natuurliefhebbers verheug om te weet dat groot bevolkings van 'n versigtige en pragtige voël, beroemd in fiksie en skilderkuns, in die woude woon.
Copyright 2021 \ Alles oor tuinmaak vir tuiniers \ Watter soort houtkraanvoël is en hoe dit lyk, habitat en wat hulle eet