As “praat” een kant van die muntstuk is, is “hoor” die ander kant, want God het met ons gepraat. Daarom moet ons hoor, gehoorsaam en nie parmantig sy woorde in die wind slaan nie. As Hy bowendien deur die Seun gepraat het, moet ons nog meer opmerksaam en gehoorsaam wees as die ‘vaders’, die Israeliete van ouds. Hiertoe word ons aangespoor:
Die laaste gedeelte van hoofstuk 3 (vs7-19) is ‘n magtige waarskuwing om nie soos die verharde Israeliete te word, wat hulle eie erfenis (Kanaän) nie in besit kon neem nie. Hulle kon nie in die land ingaan nie omdat hulle ongeloof hulle verhinder het. Die land is as erfdeel met ‘n eed deur God aan hulle beloof. Tog kry hulle hul eie erfdeel nie – nie omdat God sy testament verander het nie, maar eenvoudig omdat hulle dit nie “gevat” het nie. In plaas van die belofte gehoorsaam hulle eie te maak, gaan hulle en plaas vraagtekens agter God se beloftes. So maak hulle ongeloof dat hulle lyke in die woestyn bly lê het.
Hierdie waarheid lyk so vanselfsprekend, en tog is dit betwis deur die eeue: eers deur Marcion in die tweede eeu, toe deur die Doperse rigting in die sestiende eeu (tot vandag), en ten slotte deur hedendaagse moderne teoloë.
– die God van die Ou Testament het sy pond vleis ge-ëis (sommige teoloë in kringe van die Wêreldraad van Kerke in die jare 1960, 1970);
Ten tweede: God het klaar gepraat, finaal, in die laaste dae. Hy praat nie meer deur ekstra openbaringe en gesigte en profetiese insprake deur die Gees nie. Hierdie duidelike stelling van ons teksverse word ook betwis.
Waar die vrymoedigheid begin ontbreek om oor God en sy genade te praat, begin die gevaarligte flikker, begin daar klein vraagtekentjies agter die waarheid en wonder van sy beloftes geplaas word. Dis die begin van die pad van ongeloof, afval en verharding wat in die woestyn met sy bleek gebeentes doodloop (3:17-18). Dis die gruwelpad van ongehoorsaamheid en van minagting van God. Want kyk, God het,