Mossies - Inligting - 2022
Die passerende orde bevat meer as vyfduisend voëlspesies. Verteenwoordigers van verskillende spesies is klein en mediumgrootte voëls.
Die raaf is die grootste verteenwoordiger van die passante. Die massa wissel gewoonlik van een tot een en 'n half kilogram, maar dit is dikwels groter as die laaste syfer. Korolek is die kleinste verteenwoordiger van passerines in die Russiese Federasie. Die massa wissel van vyf tot sewe gram. Sommige sonvoëls weeg slegs drie gram.
Die vlerke van passerine kan stomp en kort, of skerp en lank wees. Die aantal primêre vlugvere by individue wissel van nege tot elf, en die sekondêre is nege. Daar is gewoonlik twaalf stertvere, maar hulle getal kan wissel van ses tot sestien.
Onder pasiënte word die teenwoordigheid van seksuele dimorfisme opgemerk. Hy manifesteer natuurlik in homself, in grootte en voorkoms, sowel as in sy stem. Voëls wat aan die orde van paspoortjies behoort, het 'n sterk ontwikkelde brein.
Die lewensduur van 'n beduidende deel van die spesie word geassosieer met struike en houtagtige plantegroei, en boonop spandeer individue van sommige van hulle (byvoorbeeld kewers, nuthatches, pikas, ens.) Amper die hele tyd aan bome.
Passeriformes is monogame kuikens. Die uitbroeiende kuikens is naak, blind en gevolglik hulpeloos - hulle is minstens tien dae in die nes, dit wil sê daardie periode totdat hulle met verekleed bedek is. Spreeue rangskik hul neste versigtig. Dit is een keer gedurende die jaar dat die pas in die passeerye afgehandel is.
Die voëls van hierdie voëls is baie uiteenlopend. 'N Beduidende deel van die voëlvormige voëlspesies word as sittend geklassifiseer. Wat die mossies (regte mossies) betref, word hulle gekombineer tot 'n geslag klein voëls en behoort dit tot die weeffamilie.
Die liggaamslengte van individue wissel van twaalf tot sewentien sentimeter. Mus is wydverspreid. 12-15 cm. 17 spesies, insluitend huise mossies, veld, woestyn mossies. In die meeste gevalle word hulle in kleinvee gehou.
Die verbygangerorde is baie. Dit bevat meer as vyf duisend voëlspesies. Ongeveer drie en sestig persent van die voëls wat ons planeet bewoon, word aan hierdie orde toegewys.
Verteenwoordigers van verskillende passerine-spesies lyk soortgelyk aan mekaar. Dit is absoluut nie die geval nie. Inteendeel, hierdie voëls is buitengewoon uiteenlopend. Byvoorbeeld, die bek het 'n ander vorm. In sommige individue is dit relatief reguit, in ander is dit van bo na onder platgemaak, in ander is dit driehoekig, in die vierde is dit kort en massief, en in die vyfde is dit lank en geboë. Die vlerke kan stomp en kort, of skerp en lank wees. Die stert kan lang of kort, of gevurk, wigvormig, trap, afgerond of reguit gesny wees.
Daar is baie landspesies onder pasiënte. Relatief min. Dit sluit byvoorbeeld beitels, stowe, waentjies en 'n paar larke in. Baie voëls-verteenwoordigers van die orde kan veilig lugbewoners genoem word. En die swaeltjies is 'n bewys hiervan.
Mossies bewoon die hele aardbol. Die meeste wandelgangers woon in woudareas met warm en warm breedtegrade. As ons die noorde nader, neem hul getal aansienlik af. Byvoorbeeld, in die toendra van die Europese deel van die Russiese Federasie, behoort nie meer as nege en twintig persent van die totale aantal voëlspesies wat op hierdie gebied geregistreer is, aan pasiënte nie. Wat Yakutia betref, is daar nog minder passer-spesies.
Passerines broei op die grond. Sommige individue. Ander in klipskeure of op rotse. Dikwels kan 'n verbygaande nes in holtes geleë wees. 'N Aansienlike aantal spesies bou neste in struike en bome. Sommige spesies broei in menslike strukture. In die reël word die mannetjie bepaal met die plek van die nesstruktuur. Die koppelaar (en daar is twee binne een jaar) bevat gewoonlik vier tot ses eiers, maar hierdie getal kan beide in een rigting en in die ander rigting wissel. Eiers is klein van grootte en taamlik gevlekte kleur (by die oorgrote meerderheid spesies). 'N Interessante feit is dat die tweede koppelaar soms op daardie tydsinterval val wanneer die kuikens van die eerste nog nie onafhanklik geword het nie. In hierdie geval sorg die mannetjie vir die eerste broei. Inkubasie duur van elf tot veertien dae (by die meeste spesies). Reeds tien tot elf dae na die geboorte is die kuikens gereed om die nes te verlaat. Jong individue word meestal op 'n jaar ouderdom seksueel volwasse.
Die mossie is 'n klein voël wat oral in die Russiese Federasie oral voorkom. Die muislengte van die huis is veertien tot vyftien sentimeter, die vlerkspan is gemiddeld twintig tot twee en twintig sentimeter, die liggaamsgewig wissel van drie tot twintig tot veertig gram. Die samestelling van hierdie mossie is kompak. Die mossie is 'n mens se buurman, dit kan gereeld op straat gesien word, in werkers nedersettings. Individue van hierdie spesie bou neste in die skeure van adobe-geboue, onder die dakke van huise. 'N Huismuis-koppelaar bevat vyf of ses eiers. Hul oppervlak is grysblou (met bruin kolle) of wit. Die inkubasie van eiers vind binne elf tot dertien dae plaas. Beide manlike en vroulike voedende jeugdiges. Die dieet van jong individue sluit hoofsaaklik insekte in. Kuikens vlieg op die tiende dag na die geboorte uit die nes.
Mus is vrugbare voëls. Gedurende die jaar broei hulle twee brode (in die noorde) of selfs drie (in die suide) uit. Die opkoms van kuikens van die eerste koppelaar vind aan die einde van Mei of die begin van Junie plaas, en die opkoms van kuikens van die tweede koppelaar - in Julie. Dit kom gereeld voor by broeiende broei in kleinvee, soms is die opeenhoping van mossies wat in die veld gaan wei, etlike duisende individue. Mossies het reeds aan die einde van die herfs 'n seksuele siklus wat aborteer. Dit beteken dat die mannetjies weer die wyfies begin versorg, ou neste opknap, boumateriaal daarin dra, mossies gedurende hierdie periode weer aanskoulik aanhits. Terloops, die gekorrigeerde neste sal in koue winters as toevlug dien vir mossies.
Die huismus is 'n sittende voël. Byna regdeur sy verspreidingsgebied. Die uitsonderings is individue van die noordelikste streke - hulle vlieg na die suide vir oorwintering, soms 'n afstand van tot duisend kilometer. Persone wat gedurende die winter in Sentraal-Asië broei, verhuis na Indië en Suidwes-Asië. Wat die algemene verspreidingsgebied betref, is die mossie 'n algemene voël in Europa en Asië (dit kan nie net in die Arktiese gebied gevind word nie), Afrika, Amerika, Nieu-Seeland, Australië en op baie eilande.
Die mossie is 'n nuttige voël. In die noordelike streke van die Russiese Federasie vernietig individue van hierdie spesie tuinplae, wat voordele vir die mens inhou. Maar in die suidelike streke van Rusland doen die mossie aansienlike skade. In die somer ly oliesade en graangewasse sowel as bessies skade. Daar moet op gelet word dat die skade van huise mossies in die res van die jaar onbeduidend is.
Mossies kan nie in ballingskap leef nie. Inteendeel, hulle kan 'n baie lang tyd in gevangenskap leef. Mossies is onpretensieus vir kos. Hul dieet moet 'n graanmengsel bevat. Sagte kos, sonneblom en rys word daarby gevoeg. Mossies kan selfs in gevangenskap broei. Hulle word heeltemal mak as hulle net voor vertrek uit die nes geneem word. Gedurende die nesperiode moet daar gewaak word dat daar neste in die voëlhok is. Die hoogte van die hangende nes moet gemiddeld vyf-en-dertig sentimeter wees, en die vloeroppervlakte moet vyftien by vyftien sentimeter wees. Tydens die versorging van die nageslag moet veevoer by die mossie se voeding gevoeg word. Dit is lewendige insekte en hul larwes, fyngemaakte hardgekookte eier, nie-suur maaskaas, sowel as vars kruie.
Die aarde mossie in voorkoms en lewenswyse lyk soos 'n mossie. Die kleur van die verekleed van individue van hierdie twee spesies is inderdaad soortgelyk, maar in erde mossies is daar, in teenstelling met huismossies, wit kolle op die vlerke en stert. Die mossie is nie so wydverspreid soos die mossie nie. Dit woon in die Gobiwoestyn, en op die grondgebied van die Russiese Federasie kan dit in die gebiede van Suidoos-Transbaikalia en Suidoos-Altai aangetref word. Die aarde mossie is 'n inheemse voël. As gevolg van die lewe verskil die erd mossie nog steeds van die mossie. Die aardse mossie leef in breë valleie, woestynberge en heuwelagtige steppe. Verlate grawe van knaagdiere dien as nes- en oornagplekke vir erd mus. Die nes is geleë op 'n diepte van vyf en sewentig sentimeter vanaf die ingang na die graaf. Die erd mossie plaas die nes in die voormalige woonkamer van 'n knaagdier wat in die graaf gewoon het; dit is 'n depressie in die hoop hooi wat deur hierdie knaagdier opgelei is. Hierdie depressie is soms bekleed met vere, maar meestal gebruik die aarde mossie wol. Die koppelaar bevat vyf of ses eiers. Jong individue kruip saam in klein kuddes. In hierdie samestelling bring jong mossies die winter deur. Die dieet van erd mus bevat steppegrassaad en insekte.
Die klipmoss het 'n beskeie verekleur. Die toon is eentonig bruin, maar daar is geel kolle op die bors, en op die stert is daar 'n wit pre-apikale streep. In die grootte is die klipmossie effens groter as die mossie. Gewig wissel gewoonlik van dertig tot ses en dertig gram. Hierdie mossie is baie beweeglik en raserig. Wat laasgenoemde betref, is dit makliker om dieselfde klipmossie met sy stem op te spoor. Op die aarde se oppervlak beweeg die voël deur te spring, hy kan 'n geruime tyd in die lug bly. Insekte en bessies bevat die voeding van die klipmoss. Die voël kan aansienlike skade berokken deur graan in die landerye naby sy habitat te eet.
Die klipmossie is alomteenwoordig. Nie seker op die manier nie. Die verspreidingsgebied van individue van hierdie spesie beslaan die gebiede van Noordwes-Afrika en Suid-Europa, asook gebiede van Transbaikalia, Mongolië, China en Indië tot Israel en Klein-Asië. Hierdie voël word sporadies regdeur sy verspreidingsgebied aangetref. In die suidelike dele van die verspreidingsgebied is die klipmossie sittend, en in die noordelike dele is dit 'n trekvoël. Die klipmossie lê op klipperige berghange en rotse, klei en rotsagtige kranse. Al in April begin individue van hierdie spesie voortplant, die mannetjies begin sing. Steen mossies broei in kolonies. Een kolonie bevat soms 'n paar dosyn pare. 'N Koppelaar bevat gewoonlik vyf of ses eiers, maar die getal kan wissel van vier tot sewe. Die oppervlak van die eiers is groenerig of wit. Donker kolle is duidelik sigbaar daarop. Die kuikens bly ongeveer twintig dae in die nes. Vlieënde kuikens word in Junie en aanvanklik leef die broeiers apart. Slegs met die aanvang van die herfs seisoen kruip jong individue in kleinvee. Die soeke na voedsel laat die voëls 'n nomadiese lewenstyl lei. Gedurende die somer neste die klipmossie twee keer.
Die veldmossie is 'n kamermaat van 'n man. Soos die huismus, rus hy dikwels neste in menslike nedersettings, byvoorbeeld onder huise se dakke. Dit is egter baie waarskynlik dat hy neste in 'n natuurlike omgewing bou. Die veldmurg neste in groot tuine, parke, rangskik neste in bosse, boswêreld, langs die rante van die boomstamme. Die nes is dikwels geleë in erde leemtes en holtes. Die koppelaar bevat vier tot agt eiers, maar die getal is meestal vyf of ses. Die oppervlak van die eiers het 'n grys of wit kleur waarop klein donker kolle verskyn.
Die veldmus is 'n bruikbare voël. As ons maar net ag slaan op die feit dat die aas in die winter onkruidsaad optel. Dit is skadelik in groot nedersettings en in die noordelike streke van sy verspreidingsgebied (dit beslaan die gebiede van Europa en Asië). Dit word verklaar deur die feit dat die aantal mossies hier onbeduidend is en daar geen uitgebreide broodgewasse is nie. Wat die suidelike streke van die verspreidingsgebied betref, waar die aantal veldmossies groot is en akkerbou baie ontwikkel is, kan individue van hierdie spesie aansienlike skade berokken. Die veld mus kan baie gewasse van sonneblom, hennep, graangewasse (veral gierst) baie skade berokken. Gevalle is opgeteken toe hierdie voëls die oes sodanig gebring het dat die oes daarvan nie winsgewend geword het nie. Dit gebeur dat veldmossies langs die bosgordels tot negentig persent van die koring ore opsteek. Vrugteboorde en bessie-aanplantings ly ook aan indringers van veldmossies, wat baie meer skadelik is vir die landbou as mossies. Waar die aantal mossies baie groot is, word daar selfs 'n geveg gevoer.
Die woestynmus verskil aansienlik van ander mossies. Eerstens het dit 'n ligkleurige verekleed. Tweedens verskil sy stem baie van dié van 'n groot aantal ander mossies. Slegs 'n sekere aantal geluide wat deur woestynmossies uitgestraal word, lyk effens soos die geknetter van 'n mossie. Die verspreidingsgebied van die woestynmus dek die gebiede van Oos-Iran, Oos- en Noord-Afrika, lê in heuwelagtige en sanderige woestyne, toegerus met 'n struikgewas. Woestynmossies is sittende voëls. Hul dieet bevat plantsaad, sowel as pap en larwes van klein insekte.
Die saxaul-mossie word so genoem vanweë sy habitat. Die verspreidingsarea van hierdie mossies beslaan die halfwoestyne en woestyne van Sentraal- en Sentraal-Asië. Die diertjies saxaul word, soos sommige ander struike, 'n plek vir saxaul mossies om hul neste te bou. Wat gewoontes aanbetref, is individue van hierdie spesie soortgelyk aan ander mossies, maar die saxaul mossie benadeel nie die landbou nie.
Die goue mus het 'n pragtige verekleur. Die verekleed word gekenmerk deur goudgeel skakerings. Die stert- en vlugvere is donkerbruin van kleur, die wit kleur van die dekkings word geel as hulle die toppunt nader. Die snawel is pienk, maar dit word swart gedurende die dekseisoen. Die vere van die vroulike goue mus is bruinergeel van kleur. Die lengte van volwassenes bereik dertien sentimeter.
Die goue mus is 'n weinig bekende voël. Word gevind in die kusstreke van die Rooi See. Dit kan dus gesien word in lande soos Arabië, Somalië en sommige ander. Die goue mossel broei in kolonies in bosse. Takkies en gras is die boumateriaal vir die nes. Die nes is gebou op bome of bosse. Die koppelaar bevat drie of vier eiers. Die ligte oppervlak van die eiers is bedek met bruinerige vlekke. Die dieet van goue mus bevat sade van verskillende plante. Hierdie voël voed egter sy nageslag met insekte.
Goue mossies is maklik om by die huis te hou. Hierdie voëls is inderdaad baie kieskeurig oor omstandighede, en hul aangename verekleurkleur is altyd aangenaam vir die oog. Dit is die beste om goue mossies in tuinkaste te hou, maar jy kan ook in groot hokke sit. As die mossie in voëlhokke geteel word, is dit raadsaam om die voëls in 'n klein kudde te hou. Goue mossies bou neste op bosse.Slegs die wyfie neem deel aan inkubasie. Dit duur ongeveer tien dae. Nege tot dertien dae na geboorte verlaat die kuikens die nes. In die proses om die nageslag te voed, moet goue mossies lewende insekte en hul larwes gegee word.
Baie digters, skrywers, kunstenaars het die mossie gekies as inspirasie. Sappho (die antieke Griekse digteres) het in die verre tyd, in die afgeleë tyd, die godin se wa, uitgebeeld deur niemand anders as mossies, uitgebeeld. Die mossie het selfs die onderwerp geword van 'n ode deur een van die antieke Griekse digters. Prinses Olga, wat in die tiende eeu in Rusland regeer het, het mossies (saam met die dieptes) as 'n wapen van vergelding gebruik. Die prinses wou die moord op haar man deur die Drevlyans wreek, en dit bind die voëls se sterte (dit is 'n smeulende materiaal). Daarna het die voëls 'n brand in die stad Drevlyans veroorsaak. Die woord "Sparrow" het die naam geword van die beroemde kindertydskrif wat deur Marshak uitgegee is. Hy het ook die gedig "The Sparrow in the Zoo" geskryf, waarvan alle kinders hou. En dan is daar so 'n uitdrukking soos 'skoot mus', wat gewoonlik gebruik word in verhouding tot 'n ervare persoon. In sommige stede is selfs monumente vir die mossie opgerig. Daar is byvoorbeeld een in Boston. Die rede vir die konstruksie daarvan is dankbaarheid teenoor die mossie vir die verwydering van gewasse en tuine weens die invalle van ruspes. Die feit is dat hierdie Amerikaanse stad 'aangeval' is deur so 'n groot aantal in daardie tyd onbekende insekte dat 'n gevoel van wydverspreide roering ontstaan ​​het. Die mossies het sonder veel moeite met hierdie plae te doen gekry (hulle is spesiaal uit Engeland gebring, en nadat hulle hul funksie vervul het, het hulle op 'n nuwe plek gebly). 'N Monument vir 'n mossie kan gesien word in Belo-Rusland - die stad Baranovichi. En natuurlik is daar 'n monument vir hierdie voël in St. Petersburg. Hy verewig die held van 'n gewilde kinderliedjie - Chizhik-Pyzhik.
Die mossie het sy naam gekry van sy karakter. Die mens het die natuur van hierdie voël in detail bestudeer vir 'n lang tyd van naasbestaan ​​van die mens en 'n mossie (die mossie is die naaste soort aan menslike bewoning). Mus is listig, dapper, maar irriterend en dief. Volgens die gewilde gerug kom die woord mossie uit twee woorde: "dief" en "verslaan". Hierdie vouhipotese het 'n bestaansreg; die basis daarvan is nie baie beredeneer nie. Volgens 'n ander, meer waarskynlike, weergawe, word die mossie op hierdie manier deur sy tjip genoem. Die onomatopoeïese basis het hierdie voël die naam gegee. Uit die woord "coo" kom die woorde "mus" en "mus", omdat hulle met hom saamstem. Die mossie het 'n "mossie" geword juis as gevolg van die gekoester.
Klein mossiekuikens is nie maklik vir iemand om te voed nie. Inteendeel, dit is baie makliker as volwassenes. Klein geel mossies voel nie bang vir mense nie en maak hul bek maklik oop vir voeding. Klein insekte (byvoorbeeld krieke) sowel as mier-eiers is ideaal vir hulle. Dit word nie aanbeveel om erdwurms aan pasgebore kuikens te gee nie, aangesien dit dikwels met helminte besmet is. U mag ook nie meelwurms gee nie - dit is te rowwe kos vir babas. As lewende voedsel om watter rede ook al nie beskikbaar is nie, moet die mossies hoendereiers gegee word, wat 'n surrogaat vir lewende voedsel is. Eiers moet eers hardgekook word en dan so goed as moontlik gekap word. Daarbenewens kan kuikens vleis en maaskaas met 'n lae vet gebruik. Die konsekwentheid van enige mengsel moet toelaat dat dit in balle rol wat maklik is om te sluk. Die mossies word met tweezers gevoer. Nadat die baba drie of vier balle ingesluk het, moet 'n bietjie water in sy bek gedrup word. Die frekwensie van voeding is een keer per uur, behalwe in die nag. Sodra dit vol is, sal die kuiken begin wegdraai van voedsel. Dit word gewoonlik gevolg deur die vrystelling van die kapsule.