Assirië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Assirië was die gebied in die ou Nabye Ooste wat onder die Neo-Assiriese Ryk vanaf Mesopotamië (hedendaagse Irak) deur Klein-Asië (moderne Turkye) en deur Egipte gekom het. Die ryk het beskeie begin in die stad Ashur (bekend as Subartu aan die Sumeriërs), geleë in Mesopotamië noordoos van Babilon, waar handelaars wat in Anatolië handel gedryf het, al hoe meer ryk geword het en die welvaart die groei en voorspoed van die stad moontlik gemaak het.
Volgens een interpretasie van gedeeltes in die Bybelse boek Genesis, is Ashur gestig deur 'n man met die naam Ashur, seun van Sem, seun van Noag, na die Groot Vloed, wat daarna die ander belangrike Assiriese stede gestig het. 'N Meer waarskynlike weergawe is dat die stad êrens in die 3de millennium vC Ashur genoem is na die godheid van die naam; dieselfde god se naam is die oorsprong van 'Assirië'. Die Bybelse weergawe van die oorsprong van Ashur verskyn later in die historiese verslag (Genesis dateer vroeg omstreeks 1450 v.C., die laaste 5de eeu v.G.J.) en blykbaar deur die Assiriërs aangeneem nadat hulle die Christendom aanvaar het. Hierdie weergawe word dus beskou as 'n herinterpretasie van hul vroeë geskiedenis, meer in ooreenstemming met hul nuut aangeneemde geloofstelsel.
Die Assiriërs was 'n Semitiese volk wat oorspronklik Akkadies gepraat en geskryf het voordat die makliker Aramees meer gewild geword het. Geskiedkundiges het die opkoms en val van die Assiriese Ryk in drie periodes verdeel: Die Ou Koninkryk, die Middelryk en die Laat Ryk (ook bekend as die Neo-Assiriese Ryk), hoewel daar op gelet moet word dat die geskiedenis van Assirië voortgegaan het punt; daar woon tans nog Assiriërs in die streke van Iran en Irak, en elders. Die Assiriese Ryk word beskou as die grootste van die Mesopotamiese ryke vanweë sy uitgestrektheid en die ontwikkeling van die burokrasie en militêre strategieë wat dit laat groei en floreer het.
Die handelskolonie Karum Kanesh was een van die winsgewendste handelsentrums in die ou Nabye Ooste.
Die Ou Koninkryk
Alhoewel die stad Ashur sedert die 3de millennium vC bestaan ​​het, dateer die bestaande ruïnes van die stad tot 1900 vC, wat nou beskou word as die datum waarop die stad gestig is. Volgens vroeë inskripsies was Tudiya die eerste koning, en diegene wat hom gevolg het, was bekend as 'konings wat in tente gewoon' het, wat 'n pastorale, eerder as stedelike, gemeenskap voorstel.
Ashur was egter beslis 'n belangrike handelsentrum, selfs al is die presiese vorm en struktuur daarvan onduidelik. Die koning Erishum I het die tempel van Ashur op die terrein in ongeveer c. 1900/1905 vC, en dit het die aanvaarde datum geword vir die stigting van 'n werklike stad op die terrein, hoewel daar duidelik 'n vorm van stad voor die datum moes bestaan ​​het. Die historikus Wolfram von Soden skryf:
As gevolg van 'n gebrek aan bronne, is baie min bekend oor Assirië in die derde millennium ... Ons belangrikste bronne vir hierdie tydperk is die vele duisend Assiriese briewe en dokumente van die handelskolonies in Kappadokië, waarvan Kanesh (moderne Kultepe) die belangrikste was. (49-50)
Die handelskolonie Karum Kanesh (die hawe van Kanesh) was een van die winsgewendste handelsentrums in die ou Nabye Ooste en beslis die belangrikste vir die stad Ashur. Handelaars uit Ashur het na Kanesh gereis, besighede gestig en daarna, nadat hulle vertroude werknemers (gewoonlik familielede) in beheer geplaas het, na Ashur teruggekeer en van daar af toesig gehou oor hul sake. Die historikus Paul Kriwaczek merk op:
Vir etlike geslagte het die handelshuise van Karum Kanesh floreer, en sommige het baie ryk geword - antieke miljoenêrs. Alle sake is egter nie binne die gesin gehou nie. Ashur het 'n gesofistikeerde bankstelsel en 'n deel van die kapitaal wat die handel in Anatolië gefinansier het, kom uit langtermynbeleggings deur onafhanklike spekulante in ruil vir 'n kontraktueel gespesifiseerde deel van die wins. Daar is nie veel oor die huidige kommoditeitsmarkte wat 'n ou Assiriër nie vinnig sou herken nie. (214-215)
Die opkoms van Ashur
Die rykdom wat uit die handel in Karum Kanesh gegenereer is, het die inwoners van Ashur die stabiliteit en sekuriteit gebied wat nodig was vir die uitbreiding van die stad, en sodoende die grondslag gelê vir die opkoms van die ryk. Handel met Anatolië was ewe belangrik om die Assiriërs grondstowwe te voorsien waaruit hulle die ysterwerk kon vervolmaak. Die ysterwapens van die Assiriese weermag sou 'n beslissende voordeel wees in die veldtogte wat die hele gebied van die Nabye Ooste sou verower. Maar voordat dit kon gebeur, moes die politieke landskap verander.
Die mense bekend as die Hurrians en die Hatti het oorheersing in die gebied van Anatolië en Ashur, in die noorde in Mesopotamië, gebly in die skadu van hierdie magtiger beskawings. Benewens die Hatti, was daar ook mense wat bekend staan ​​as die Amoriete, wat hulle gereeld in die gebied gevestig het en meer grond en hulpbronne bekom het. Die Assiriese koning Shamashi Adad I (1813-1791 BCE) het die Amoriete verdryf en die grense van Assirië beveilig en Ashur as die hoofstad van sy koninkryk beweer. Die Hatti bly steeds dominant in die streek totdat hulle deur die Hetiete binnegeval en geassimileer is in c. 1700.
Lank voor die tyd het hulle egter opgehou om net so 'n groot bron van kommer te wees, soos die stad in die suidweste wat stadig aan die bewind is: Babilon. Die Amoriete was 'n groeiende mag in Babilon vir ten minste 100 jaar toe die Amoritiese koning Sin Muballit die troon inneem, en, c. 1792 vC het sy seun koning Hammurabi (1792-1750 vC) opgevaar om te regeer en die lande van die Assiriërs onderwerp. Omtrent dieselfde tyd het die handel tussen Ashur en Karum Kanesh geëindig, aangesien Babilon nou in die streek bekend geword het en die handel met Assirië beheer het.
Kort na Hammurabi se dood in 1750 VHJ val die Babiloniese Ryk uitmekaar. Assirië het weer probeer om beheer uit te oefen oor die gebied rondom Ashur, maar dit lyk asof die konings van hierdie tydperk nie die taak verrig het nie. Burgeroorlog het in die streek uitgebreek, en stabiliteit is eers herstel tydens die bewind van die Assiriese koning Adasi (ongeveer 1726-1691 vC). Adasi kon die streek beveilig en sy opvolgers het sy beleid voortgesit, maar was nie in staat of wou nie deelneem aan die uitbreiding van die koninkryk nie.
Die uitgestrekte koninkryk Mitanni het uit die gebied van Oos -Anatolië opgestaan ​​en het nou die mag in die gebied van Mesopotamië; Assirië het onder hulle beheer geval. Invalle deur die Hetiete onder koning Suppiluliuma I (r.1344-1322 vC) het die Mitanni-mag verbreek en die konings van Mitanni vervang met Hetitiese heersers op dieselfde tyd dat die Assiriese koning Eriba Adad I invloed kon verkry by die Mitanni (nou hoofsaaklik Hetitiese) hof. Die Assiriërs het nou 'n geleentheid gesien om hul eie outonomie te bevestig en het begin om hul koninkryk uit te brei van Ashur na die streke wat voorheen deur die Mitanni gehou is.
Die Hetiete het teruggeslaan en kon die Assiriërs weghou totdat die koning Ashur-Uballit I (omstreeks 1353-1318 v.C.) die oorblywende Mitanni-magte onder die Hetitiese bevelvoerders verslaan en beduidende gedeeltes van die streek ingeneem het. Hy word opgevolg deur twee konings wat gehandhaaf het wat gewen is, maar geen verdere uitbreiding is bereik tot die koms van koning Adad Nirari I (ongeveer 1307-1275 v.G.J.) wat die Assiriese Ryk na die noorde en suide uitgebrei het en die Hetiete verdryf het en die verowering van hul belangrikste vestings.
Adad Nirari I is die eerste Assiriese koning oor wie alles met sekerheid bekend is.
Adad Nirari I is die eerste Assiriese koning oor wie alles met sekerheid bekend is, want hy het opskrifte gelaat van sy prestasies wat oorleef het, meestal ongeskonde. Verder het briewe tussen die Assiriese koning en die Hetitiese heersers ook oorleef en maak dit duidelik dat die Assiriese heersers aanvanklik nie ernstig opgeneem is deur dié van ander nasies in die streek totdat hulle hulself te sterk was om dit te weerstaan ​​nie. Die historikus Will Durant lewer kommentaar op die opkoms van die Assiriese Ryk:
As ons die keiserlike beginsel moet erken - dat dit goed is vir die verspreiding van wet, veiligheid, handel en vrede, dat baie state deur oorreding of geweld onder die gesag van een regering gebring moet word - dan moet ons gee aan Assir die onderskeid dat hulle in Wes -Asië 'n groter maatstaf en gebied van orde en voorspoed gevestig het as wat die gebied op aarde ooit tevore geniet het. (270)
Die Assiriese Deportasiebeleid
Adad Nirari I het die Mitanni heeltemal verower en begin met die standaardbeleid onder die Assiriese Ryk: die deportasie van groot dele van die bevolking. Met Mitanni onder Assiriese beheer, het Adad Nirari I besluit dat die beste manier om toekomstige opstand te voorkom, was om die voormalige bewoners van die land te verwyder en dit deur Assiriërs te vervang. Dit moet egter nie as 'n wrede behandeling van gevangenes verstaan ​​word nie. Die historikus Karen Radner skryf hieroor:
Die gedeporteerdes, hul arbeid en hul vermoëns was uiters waardevol vir die Assiriese staat, en hul verhuising is noukeurig beplan en georganiseer. Ons moenie trekke van behoeftige vlugtelinge voorstel wat maklike prooi was vir hongersnood en siektes nie: die afgevaardigdes was bedoel om so gemaklik en veilig as moontlik te reis om in 'n goeie fisiese toestand hul bestemming te bereik. Elke keer as die deportasies in die Assiriese keiserlike kuns uitgebeeld word, word mans, vroue en kinders gewys wat in groepe reis, wat dikwels op voertuie of diere ry en nooit in bindings nie. Daar is geen rede om aan hierdie uitbeeldings te twyfel nie, aangesien Assiriese narratiewe kuns andersins nie van die grafiese vertoning van uiterste geweld af wegskram nie. (1)
Afgevaardigdes is sorgvuldig gekies vir hul vermoëns en gestuur na streke wat hul talente ten volle kan benut. Nie almal in die verowerde bevolking is gekies vir deportasie nie en gesinne is nooit geskei nie. Die dele van die bevolking wat die Assiriërs aktief verset het, is gedood of as slawerny verkoop, maar die algemene bevolking het opgeneem in die groeiende ryk en hulle word as Assiriërs beskou. Die historikus Gwendolyn Leick skryf dit van Adad Nirari I
die voorspoed en stabiliteit van sy bewind het hom in staat gestel om aan ambisieuse bouprojekte deel te neem, stadsmure en kanale te bou en tempels te herstel. (3)
Hy het ook 'n grondslag gelê vir die ryk waarop sy opvolgers sou bou.
Assiriese verowering van Mitanni en die Hetiete
Sy seun en opvolger Shalmaneser I het die vernietiging van die Mitanni voltooi en hul kultuur geabsorbeer. Shalmaneser I het sy pa se beleid voortgesit, insluitend die verskuiwing van bevolkings, maar sy seun, Tukulti-Ninurta I (ongeveer 1244-1208 v.G.J.), het nog verder gegaan. Volgens Leick, Tukulti-Ninurta I
... was een van die bekendste Assiriese soldate konings wat onophoudelik 'n veldtog gevoer het om Assiriese besittings en invloed te behou. Hy reageer met skouspelagtige wreedheid op enige teken van opstand. (177)
Hy was ook baie geïnteresseerd in die verkryging en bewaring van die kennis en kulture van die mense wat hy verower het, en het 'n meer gesofistikeerde metode ontwikkel om te kies watter soort individu, of gemeenskap, hervestig sou word en na watter spesifieke plek. Skrifgeleerdes en geleerdes is byvoorbeeld sorgvuldig gekies en na stedelike sentrums gestuur, waar hulle kan help om geskrewe werke te katalogiseer en te help met die burokrasie van die ryk. Hy was 'n geletterde man en skryf die epiese gedig wat sy oorwinning oor die Kassitiese koning van Babilon en onderwerping van die stad en die gebiede onder sy invloed beskryf en 'n ander een oor sy oorwinning oor die Elamiete.
Hy verslaan die Hetiete in die Slag van Nihriya in ongeveer. 1245 vC wat die Hetitiese mag effektief in die streek beëindig het en die agteruitgang van hul beskawing begin het. Toe Babilon die Assiriese gebied binnegedring het, het Tukulti-Ninurta I die stad swaar gestraf deur dit te ontslaan, die heilige tempels te plunder en die koning en 'n deel van die bevolking as slawe na Assur terug te dra. Met sy geplunderde rykdom het hy sy groot paleis opgeknap in die stad wat hy teenoor Assur gebou het, wat hy Kar-Tukulti-Ninurta genoem het, waarna hy blykbaar teruggetrek het sodra die gety van die algemene opinie teen hom gedraai het.
Sy ontheiliging van die tempels van Babilon word beskou as 'n oortreding van die gode (aangesien die Assiriërs en Babiloniërs baie van dieselfde gode gedeel het) en sy seuns en hofamptenare was in opstand teen hom omdat hy sy hand op die goed van die gode gesit het. Hy is vermoor in sy paleis, waarskynlik deur een van sy seuns, Ashur-Nadin-Apli, wat daarna die troon ingeneem het.
Na die dood van Tukulti-Ninurta I, het die Assiriese Ryk in 'n stilstand geval waarin dit nie uitgebrei of afgeneem het nie. Terwyl die hele Nabye Ooste in 'n 'donker era' verval het na die sogenaamde ineenstorting van die Bronstydperk van c. 1200 vC het Ashur en sy ryk relatief ongeskonde gebly. Anders as ander beskawings in die streek wat 'n volledige ineenstorting ondergaan het, lyk dit asof die Assiriërs iets nader aan bloot 'n verlies aan voorwaartse momentum beleef het. Daar kan beslis nie gesê word dat die ryk 'gestagneer' het nie, want die kultuur, insluitend die klem op militêre veldtog en die waarde van verowering, het voortgegaan; Daar was egter geen beduidende uitbreiding van die ryk en beskawing soos onder Tukulti-Ninurta I.
Dit het alles verander met die opkoms van Tiglath Pileser I op die troon (regeer ongeveer 1115-1076 vC). Volgens Leick:
Hy was een van die belangrikste Assiriese konings van hierdie tydperk, hoofsaaklik vanweë sy uitgebreide militêre veldtogte, sy entoesiasme vir bouprojekte en sy belangstelling in spykerskrifttablette. Hy het wyd veldtog gevoer in Anatolië, waar hy talle mense onderwerp het en tot by die Middellandse See gewaag het. In die hoofstad, Assur, het hy 'n nuwe paleis gebou en 'n biblioteek opgerig wat talle tablette bevat oor allerhande vakkundige onderwerpe. Hy het ook 'n wettige besluit uitgevaardig, die sogenaamde Middle Assyrian Laws, en die eerste koninklike annale geskryf. Hy was ook een van die eerste Assiriese konings wat parke en tuine met buitelandse en inheemse bome en plante in gebruik geneem het. (171)
Tiglath Pileser I het die ekonomie en die weermag deur sy veldtogte laat herleef en meer hulpbronne en vaardige bevolkings bygevoeg tot die Assiriese Ryk. Geletterdheid en kunste het floreer, en die bewaringsinisiatief wat die koning geneem het rakende spykerskrifttablette, sou die model wees vir die latere heerser, Ashurbanipal's, die beroemde biblioteek in Nineve. By die dood van Tiglath Pileser I het sy seun, Asharid-apal-ekur, die troon ingeneem en twee jaar lank regeer, waartydens hy sy vader se beleid sonder verandering voortgesit het. Hy word opgevolg deur sy broer Ashur-bel-Kala, wat aanvanklik suksesvol regeer het totdat hy uitgedaag is deur 'n usurpator wat die ryk in 'n burgeroorlog gewerp het.
Alhoewel die opstand verpletter is en die deelnemers uitgevoer is, het die onrus toegelaat dat sekere streke wat deur Assirië vasgehou is, loskom, en onder hulle was die gebied bekend as Eber Nari (hedendaagse Sirië, Libanon en Israel), wat veral belangrik vir die ryk vanweë die gevestigde hawe langs die kus. Die Arameërs het Eber Nari nou vasgehou en van daar af begin invalle maak in die res van die ryk. Terselfdertyd het die Amoriete van Babilon en die stad Mari gesê dat hulle die mag van die ryk probeer verbreek het.
Die konings wat Ashur-bel-Kala gevolg het (onder wie Shalmaneser II en Tiglath Pileser II) het daarin geslaag om die kern van die ryk rondom Ashur te behou, maar het nie daarin geslaag om Eber Nari weer in te neem of die Arameërs en Amoriete heeltemal van die grense te verdryf nie. Die ryk het geleidelik ingekrimp deur herhaaldelike aanvalle van buite en rebellies van binne, en sonder 'n koning wat sterk genoeg was om die weermag te laat herleef nie, het Assirië weer 'n tydperk van stilstand ingegaan waarin hulle saam gehou het wat hulle kon van die ryk, maar niks anders kon doen nie.
Die Neo-Assiriese Ryk
Die Laat Ryk (ook bekend as die Neo-Assiriese Ryk) is die een wat die studente uit die antieke geskiedenis die bekendste ken, aangesien dit die periode is van die grootste uitbreiding van die ryk. Dit is ook die era wat die Assiriese Ryk die mees besliste naam gee vir genadeloosheid en wreedheid. Die historikus Kriwaczek skryf:
Assirië moet sekerlik een van die ergste persberigte van enige staat in die geskiedenis wees. Babilon is miskien 'n bynaam vir korrupsie, dekadensie en sonde, maar die Assiriërs en hul beroemde heersers, met skrikwekkende name soos Shalmaneser, Tiglath-Pileser, Sanherib, Esarhaddon en Ashurbanipal, beoordeel die gewilde verbeelding net onder Adolf Hitler en Genghis Khan vir wreedheid, geweld en blote moorddadigheid. (208)
Die reputasie word verder opgemerk deur die historikus Simon Anglim en ander. Anglim skryf:
Hoewel historici geneig is om van analogieë af te skrik, is dit aanloklik om die Assiriese Ryk, wat die Midde-Ooste van 900-612 vC oorheers het, te sien as 'n historiese voorvader van Nazi-Duitsland: 'n aggressiewe, moorddadige wraakgierige regime ondersteun deur 'n manjifieke en suksesvolle oorlog masjien. Net soos met die Duitse leër van die Tweede Wêreldoorlog, was die Assiriese weermag die tegnologies en leerstellige gevorderde van sy tyd en was dit 'n model vir ander vir geslagte daarna. Die Assiriërs was die eerstes wat groot ysterwapens gebruik het [en] ysterwapens was nie net beter as brons nie, maar kon ook in massa geproduseer word, sodat inderdaad baie groot leërs toegerus kon word. (12)
Hoewel die reputasie van beslissende, genadelose, militêre taktiek verstaanbaar is, is die vergelyking met die Nazi -regime minder. Anders as die Nazi's, behandel die Assiriërs die verowerde mense wat hulle verhuis het goed (soos reeds hierbo aangespreek) en beskou hulle as Assiriërs nadat hulle hulle aan die sentrale gesag onderwerp het. Daar was geen konsep van 'n 'meesterras' in die Assiriese beleid nie; almal word as 'n aanwins vir die ryk beskou, of hulle nou as Assiriërs gebore is of in die kultuur opgeneem is. Kriwaczek sê: "In werklikheid was die Assiriese oorlogvoering nie meer wreed as dié van ander hedendaagse state nie. Die Assiriërs was inderdaad ook nie wreedaardiger as die Romeine nie. "(209). Die enigste billike vergelyking tussen Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog en die Assiriërs is dus die doeltreffendheid van die weermag en die grootte van die leër, en dieselfde vergelyking kan gemaak word met antieke Rome.
Die opkoms van die koning Adad Nirari II (ongeveer 912-891 vC) het die soort herlewing gebring wat Assirië nodig gehad het.
Hierdie massiewe leërs lê egter nog in die toekoms toe die eerste koning van die Neo-Assiriese Ryk aan bewind gekom het. Die opkoms van die koning Adad Nirari II (ongeveer 912-891 vC) het die soort herlewing gebring wat Assirië nodig gehad het. Adad Nirari II verower die verlore lande, waaronder Eber Nari, en beveilig die grense.
Die verslane Arameërs is tereggestel of gedeporteer na streke in die hartland van Assirië. Hy verower ook Babilon, maar leer uit die foute van die verlede en weier om die stad te plunder en sluit in plaas daarvan 'n vredesooreenkoms met die koning waarin hulle met mekaar se dogters trou en wedersydse lojaliteit belowe. Hulle verdrag sou Babilon vir die volgende 80 jaar as 'n kragtige bondgenoot, in plaas van 'n meerjarige probleem, verseker.
Militêre uitbreiding en die nuwe siening van die God
Die konings wat Adad Nirari II gevolg het, het dieselfde beleid en militêre uitbreiding voortgesit. Tukulti Ninurta II (891-884 BCE) het die ryk in die noorde uitgebrei en verdere gebied in die suide in Anatolië verkry, terwyl Ashurnasirpal II (884-859 BCE) die bewind in die Levant gekonsolideer het en Assiriese bewind deur Kanaän uitgebrei het. Hul mees algemene veroweringsmetode was deur belegoorlogvoering wat sou begin met 'n wrede aanval op die stad. Anglim skryf:
Meer as enigiets anders, het die Assiriese weermag uitgeblink tydens beleëringsoorlogvoering en was dit waarskynlik die eerste mag om 'n aparte ingenieurskorps te dra ... Aanval was hul belangrikste taktiek teen die sterk versterkte stede in die Nabye Ooste. Hulle het 'n groot verskeidenheid metodes ontwikkel om vyandelike mure te breek: sappers is gebruik om mure te ondermyn of om vuur onder houthekke aan te steek, en opritte is opgegooi om mans in staat te stel om oor die skanse te gaan of om die boonste gedeelte van die muur te breek. waar dit die minste dik was. Mobiele lere het aanvallers in staat gestel om grotte oor te steek en vinnig enige punt van verdediging aan te val. Hierdie operasies is gedek deur massas boogskutters, wat die kern van die infanterie was. Maar die trots van die Assiriese belegstrein was hul enjins. Dit was veelhistoriese houttorings met vier wiele en 'n rewolwer bo -op en een, of soms twee, ramme aan die basis. (186)
Die vooruitgang in militêre tegnologie was nie die enigste, of selfs die primêre, bydrae van die Assiriërs nie, aangesien dit gedurende hierdie tydperk aansienlike vordering gemaak het in die geneeskunde, voortgebou op die grondslag van die Sumeriërs en gebruik gemaak het van die kennis en talente van diegene wat verower en geassimileer. Ashurnasirpal II het die eerste sistematiese lyste van plante en diere in die ryk gemaak en skrifgeleerdes saamgeneem om nuwe vondste op te teken. Skole is in die hele ryk gestig, maar was slegs vir die seuns van die rykes en adel.
Vroue mag nie skool bywoon of gesagsposisies beklee nie, alhoewel vroue vroeër in Mesopotamië byna gelyke regte geniet het. Die afname in vroueregte korreleer met die opkoms van Assiriese monoteïsme. Terwyl die Assiriese leërs deur die hele land veldtog gevoer het, het hulle god Ashur saam met hulle gegaan, maar aangesien Ashur voorheen verbind was met die tempel van die stad en slegs daar aanbid is, het 'n nuwe manier van verbeel van die god nodig geword om die aanbidding voort te sit in ander plekke. Kriwaczek skryf:
U kan Ashur nie net in sy eie tempel in sy eie stad bid nie, maar ook oral. Namate die Assiriese ryk sy grense uitgebrei het, is Ashur op selfs die verste plekke teëgekom. Van geloof in 'n alomteenwoordige god tot geloof in 'n enkele god is nie 'n lang stap nie. Aangesien Hy oral was, het mense besef dat die plaaslike goddelikhede in 'n sekere sin net verskillende manifestasies van dieselfde Ashur was. (231)
Hierdie visie -eenheid van 'n opperste godheid het gehelp om die streke van die ryk verder te verenig. Die verskillende gode van die verowerde volke en hul verskillende godsdienstige gebruike het opgeneem in die aanbidding van Ashur, wat erken is as die enigste ware god wat in die verlede deur verskillende mense verskillende name genoem is, maar wat nou duidelik bekend was en kon behoorlik aanbid word as die universele godheid. Hieroor skryf Kriwaczek:
Geloof in die transendensie eerder as immanensie van die goddelike het belangrike gevolge gehad. Die natuur het ontakraliseer, ontwy. Aangesien die gode buite en buite die natuur was, moet die mensdom - volgens die Mesopotamiese geloof wat na die gode gelyk is en as dienaar van die gode - ook buite en bo die natuur wees. In plaas van 'n integrale deel van die natuurlike aarde, was die mensdom nou haar meerdere en haar heerser. Die nuwe gesindheid is later opgesom in Genesis 1:26: 'En God het gesê: Laat ons die mens maak na ons beeld, na ons gelykenis; en laat hom heers oor die visse van die see en die voëls van die lug, en oor die vee en oor die hele aarde en oor al die diere wat op die aarde kruip. ' Dit is baie goed vir mans, wat uitdruklik in die gedeelte uitgesonder is. Maar vir vroue is dit 'n onoorkomelike probleem. Terwyl mans hulself en mekaar kan mislei dat hulle buite, bo en bo die natuur is, kan vroue hulle nie so distansieer nie, want hul fisiologie maak hulle duidelik en duidelik deel van die natuurlike wêreld ... Dit is geen toeval dat selfs vandag nog godsdienste wat het die meeste klem gelê op God se totale transendensie en die onmoontlikheid selfs om hom voor te stel dat sy werklikheid vroue tot 'n laer stadium van bestaan ​​sou laat daal, en dat hul deelname aan openbare godsdienstige aanbidding slegs as gruwelik toegelaat sou word. (229-230)
Die Assiriese kultuur het toenemend saamgevoeg met die uitbreiding van die ryk, die nuwe begrip van die godheid en die assimilasie van die mense uit die verowerde streke. Shalmaneser III (859-824 v.C.) het die ryk uitgebrei tot aan die kus van die Middellandse See en hulde gebring aan die welgestelde Fenisiese stede Tirus en Sidon. Hy het ook die Armeense koninkryk Urartu verslaan, wat lankal 'n beduidende oorlas vir die Assiriërs was. Na sy bewind het die ryk egter in 'n burgeroorlog uitgebreek toe die koning Shamshi Adad V (824-811 vC) saam met sy broer om beheer geveg het. Alhoewel die rebellie neergelê is, het die uitbreiding van die ryk gestop na Shalmaneser III.
Die regent Shammuramat (ook bekend as Semiramis wat later die tradisionele godin-koningin van die Assiriërs geword het) het die troon van haar jong seun Adad Nirari III vanaf c. 811-806 vC en in daardie tyd die grense van die ryk beveilig en suksesvolle veldtogte gereël om die Mede en ander lastige bevolkings in die noorde neer te sit.
Toe haar seun volwasse word, kon sy 'n stabiele en aansienlike ryk aan hom oorhandig, wat Adad Nirari III toe verder uitgebrei het. Na sy bewind het sy opvolgers egter verkies om te rus op die prestasies van ander en het die ryk 'n ander tydperk van stagnasie binnegegaan. Dit was veral nadelig vir die weermag wat onder konings soos Ashur Dan III en Ashur Nirari V.
Tiglath Pileser III (745-727 vC) het die weermag herorganiseer en die burokrasie van die regering herstruktureer.
Die Groot Konings van die Neo-Assiriese Ryk
Die ryk is herleef deur Tiglath Pileser III (745-727 BCE) wat die weermag herorganiseer en die burokrasie van die regering herstruktureer het. Volgens Anglim het Tiglath Pileser III "uitgebreide hervormings van die weermag uitgevoer, die sentrale beheer oor die ryk herbevestig, die Middellandse See weer herower en selfs Babilon onderwerp. het ook kontingente van vasalstate geëis "(14). Hy verslaan die koninkryk Urartu, wat weer opgestaan ​​het om Assiriese heersers in die moeilikheid te bring, en onderwerp die streek Sirië. Onder die bewind van Tiglath Pileser III het die Assiriese leër tot op daardie tydstip die doeltreffendste militêre mag in die geskiedenis geword en sou dit 'n model wees vir toekomstige leërs in organisasie, taktiek, opleiding en doeltreffendheid.
Tiglath Pileser III is gevolg deur Shalmaneser V (727-722 BCE) wat die koning se beleid voortgesit het, en sy opvolger, Sargon II (722-705 BCE) het hulle verbeter en die ryk verder uitgebrei. Alhoewel Sargon II se heerskappy betwis is deur edeles, wat beweer het dat hy die troon onwettig ingeneem het, het hy die samehorigheid van die ryk behou. Na die leiding van Tiglath Pileser III, kon Sargon II die ryk op sy hoogste hoogte bring en Urartu beslis in sy beroemde veldtog van 714 vC verslaan.
Na sy dood word hy opgevolg deur sy seun Sanherib (705-681 v.G.J.), wat wyd en genadeloos veldtog gevoer het deur Israel, Juda en die Griekse provinsies in Anatolië te verower. Sy sak Jerusalem word uiteengesit oor die 'Taylor Prism', 'n spykerskrifblok wat Sanherib se militêre planne beskryf, wat in 1830 ontdek is deur die Britse kolonel Taylor, waarin die koning beweer dat hy 46 stede verower het en die mense van Jerusalem in die stad vasgekeer het. totdat hy hulle oorweldig het. Sy weergawe word egter betwis deur die weergawe van die gebeure wat in die Bybelse boek II Konings, hoofstuk 18-19, beskryf word, waar beweer word dat Jerusalem gered is deur goddelike ingryping en dat Sanherib se leër uit die veld verdryf is. Die Bybelse verslag het egter betrekking op die Assiriese verowering van die streek.
Sanherib se militêre oorwinnings het die rykdom van die ryk verhoog. Hy verhuis die hoofstad na Nineve en bou wat bekend staan ​​as "die paleis sonder 'n mededinger". Hy het die oorspronklike struktuur van die stad verfraai en verbeter deur vrugteboorde en tuine te plant. Die historikus Christopher Scarre skryf:
Sanherib se paleis het al die gewone toebehore van 'n groot Assiriese koshuis: kolossale beskermfigure en indrukwekkend gekerfde klipreliëfs (meer as 2 000 beelde in 71 kamers). Sy tuine was ook besonders. Onlangse navorsing deur die Britse assirioloog Stephanie Dalley het voorgestel dat dit die beroemde Hanging Gardens was, een van die sewe wonders van die antieke wêreld. Later het skrywers die Hanging Gardens in Babilon geplaas, maar uitgebreide navorsing het geen spore daarvan gevind nie. Sanherib se trotse weergawe van die paleistuine wat hy in Nineve geskep het, pas by die hangende tuine in verskeie belangrike besonderhede. (231)
Sonder om die lesse uit die verlede te ignoreer en nie tevrede was met sy groot rykdom en die weelde van die stad nie, het Sanherib sy leër teen Babilon gedryf, dit afgedank en die tempels geplunder. Soos vroeër in die geskiedenis, word die plundering en vernietiging van die tempels van Babilon beskou as die hoogtepunt van heiligmaking deur die mense in die streek en ook deur die seuns van Sanherib wat hom in sy paleis in Nineve vermoor het om die toorn van die gode te versag. Alhoewel hulle beslis gemotiveerd sou gewees het om hul vader vir die troon te vermoor (nadat hy sy jongste seun, Esarhaddon, as erfgenaam in 683 vC gekies het, sou hulle 'n wettige rede daarvoor nodig gehad het; en die vernietiging van Babilon het hulle van een voorsien.
Esarhaddon (681-669 vC) het Egipte suksesvol verower en die grense van die ryk tot in die noorde tot by die Zagrosberge gevestig.
Sy seun Esarhaddon (681-669 v.G.J.) neem die troon op, en een van sy eerste projekte was om Babilon te herbou. Hy het 'n amptelike afkondiging uitgereik wat beweer dat Babilon deur die wil van die gode vernietig is weens die goddeloosheid van die stad en die gebrek aan respek vir die goddelike.
Nêrens in sy proklamasie word daar melding gemaak van Sanherib of sy rol in die verwoesting van die stad nie, maar dit maak duidelik dat die gode Esarhaddon gekies het as die goddelike middel vir herstel: "Eens tydens 'n vorige heerskappy was daar slegte tekens. Die stad het sy gode beledig en op hul bevel vernietig. Hulle het my, Esarhaddon, gekies om alles op die regte plek te herstel, om hul woede te kalmeer en hul woede te kalmeer. "
Die ryk floreer onder sy bewind. Hy het Egipte suksesvol verower (wat Sanherib probeer het en dit nie kon regkry nie) en die grense van die ryk tot so ver noord as die Zagrosberge (hedendaagse Iran) en so ver suid as Nubië (moderne Soedan) gevestig met 'n spanwydte van wes tot oos van die Levant (hedendaagse Libanon na Israel) deur Anatolië (Turkye). Sy suksesvolle veldtogte en noukeurige instandhouding van die regering het die stabiliteit gebied vir die vooruitgang in medisyne, geletterdheid, wiskunde, sterrekunde, argitektuur en kunste. Durant skryf:
Op die gebied van kuns het Assirië haar voorganger Babylon gelykgestel en oortref haar in bas-reliëf. Stimulated by the influx of wealth into Ashur, Kalakh, and Nineveh, artists and artisans began to produce – for nobles and their ladies, for kings and palaces, for priests and temples – jewels of every description, cast metal as skilfully designed and finely wrought as on the great gates at Balawat, and luxurious furniture of richly carved and costly woods strengthened with metal and inlaid with gold, silver, bronze, or precious stones. (278)
Bl. xxx + 695 176 figures, 13 maps
Besoek die museum!
'N Ander een signatio. was that of putting the neck. a cross or necklace with a cross. This custom is very old, and we find it in old images, e.g. that of Shamshi - Adar V, king of Assyria. (Bagatti, Bellarmino. Translated by Eugene Hoade. The Church from the Circumcision. Nihil obstat: Marcus Adinolfi. Imprimi potest: Herminius Roncari. Imprimatur: +Albertus Gori, die 26 Junii 1970. Franciscan Printing Press, Jerusalem, p.140).