Dis besig om winter te word en dit help nie om daarteen te stry nie. Vanoggend het daar ‘n koue windjie gewaai en ek was nie lus om my neus by die deur uit te steek nie. My man het buite gesit om elke liewe plantjie wat nog ‘n blaartjie oor het in die voorste tuintjie, tot op die grond af te knip. Hulle is sodanig verniel deur die rotse (oukei, die klippe) wat bo van die dak af op hulle neergestort het, dat hulle regtig toiïnggat gelyk het. Ek weet, dis nie die einde van die wêreld nie. Die meesal common bolle en knolle wat weer gaan uitgroei en hier rond groei plante teen ‘n verbysterende spoed. Nogtans.
Ek het ook daar gaan sit en begin om die los klippe tussen die plantoorblyfsels te verwyder en ek het die tuinpaadjie ‘n bietjie skoongevee. Wat ‘n gemors. Soos wat ek voorspel het, het die man met die bakkie nie opgedaag om die rommel (wat nou drie groot hope rondom die huis gevorm het) weg te ry nie. Die Beheerraad gaan nou maar hulle stem moet dik maak.
Ek het ‘n yslike bord pasta verorber en my voor die tv gaan parkeer. Ek en my man het ‘n hele paar episodes van Doc Martin ge-binge watch. Nee ek weet nie wat dit in Afrikaans is nie. Dis die eerste keer wat ons die reeks kyk en moes ‘n bietjie ons denkwyse aanpas by die Britse humor. Maar ek was nie lus om die hele Netflix deur te krap vir ‘n goeie fliek nie. Ons het soos twee ou porseleinpoppies daar gesit tot ná sesuur.
Ag, laat dit tog hier verbyhou asseblief. My man het drie jaar gelede so ‘n gehoes aan die gang gehad dat hy ‘n breuk opgedoen het. Niemand in ons huis kon slaap nie vir maande aaneen.
Dis erg. Ek hou duime vas vir julle en ook vir myself hierdie kant. Jy weet as mens met kinders werk vlieg daar gevaarlike virusse in die lug rond.
Jy ook. Vuurvliegie het dieselfde ding. Nee, o aarde, mens kan nie voorbly met die kieme nie. Dis gevaarlik, veral op ons ouderdom – as so ‘n hoesbui jou in die stort tref of terwyl jy bestuur, kan dit mos lelike dinge veroorsaak.
Die reën wat ons gehad het was omtrent baie. Hier by ons in Margate het daar ook baie plekke oorspoel en ek was net bly ek was veilig in die huis. Sulke tye wonder ek en my ma baie oor ander hondekinders wat dalk nie so gelukkig is nie.
Ek en my ma is lief vir die winter en ek kan glad nie kla oor die weer hier nie. As dit warm is, bly ek in die huis by ma en as dit koud is wil ek natuurlik net heeldag slaap, maar dan sê ma dis nonsens. Ons moet oefening kry.
Hallo Rambo, ek het jou oulike gesiggie dadelik herken. Het jy nou ‘n blog aan die gang? Ek het gehoor Margate het ook sleg deurgeloop. Ek sien jou ma se pragtige strandfotos en jou pa wat visvang, maak nie saak wat die temperatuur sê nie. Ek kan nou regtig nie sê ek is ‘n winterpersoon nie – oumense raak gevoelig vir koue en wind, haha. Dankie vir jou goeie wense en laat dit goed gaan.
Ma sê dis weer ‘n dag vir sandblasting en my nuwe hairdo. Ek het geen idee wat sy bedoel maar dis vir my lekker as ek op die strand lê en die wind waai deur my hare. Dis net sleg as die sand in my ogies kom maar dan vee ma dit uit.
Tussen ons twee moet ek ook sê dat ek sien ma is partykeer ook gevoelig vir die koue, want dan sit sy met haar japon aan en ‘n warmwaterbottel. Ek kry gelukkig gou warm en dan blaas ek soos ma as sy die trappe oploop. Sy skeer my kaal as sy hoor hoe ons skinder. 😛
Ek dink ook daai ding en ek dink nie ma sal ooit so iets doen nie. Sy is heeltemal te lief vir my en my sagte hare. Sy borsel my partykeer so baie, dis ‘n wonder ek het nog hare. haha
Ja, hy vertel vir ma dis wat hy doen, want ek dink hy wil nie hê sy moet dink hy wil hul vang nie. Hy mag hul egter nie huis toe bring nie, want ma hou nie van visse nie. Sy sê hul hoort in die see of in die riviere. Hy is egter baie beslis my held. 🙂