Die karavaan staan in die spasie tussen die huis en die heining, met baie min spasie beskikbaar weerskante. Maar nou ja, hoe moeilik kan dit tog nou wees. Ek stoot die bakke se agterkant daar in, hak die karavaan, en daar gaan ons.
Toe nie. Vanweë die hoek waarteen die karavaan geparkeer staan veroorsaak feitlik enige laterale beweging aan sy sleephaak dat sy agterkant teen die muur vasdruk. Nadat ek in alle rigtings probeer het sien ons dit gaan nie werk nie.
Terug na die begin. Ons hak nou weer die karavaan af en parkeer die bakkie voor in die straat. Maar nou staan die karavaan teen ‘n afdraande, en met swaartekrag wat sy ding doen verg dit ‘n vinnige reddingspoging om te keer dat die karavaan nie sonder ons vertrek nie. Voor die huis is daar heelwat spasie en kan ons die karavaan hak.
In die begin gaan die maar voel-voel. Ek sit net so halflyf op die sitplek om die gewig bietjie af te hou, jy verstaan. Gelukkig is die N1 doodstil toe ons by Brackenfell op die pad kom. Dit gee my kans om darem die gevoel van die karavaan te kry sonder om nog vreeslik oor ander verkeer besorgd te wees nie. Maar dis ook omtrent net toe wat iemand van die agtersitplek af verneem hoe ver dit nog is. Ek lig die persoon hoflik in dat die opmerking nie waardeer word nie, en beter nie herhaal moet word binne die volgende 3 ure nie. Ons ry in ‘n ysige stilte verder. Teen die tyd wat ons by die Hugenote tonnel kom is ek al heelwat meer ontspanne, en die stemming in die voertuig is ook dienooreenkomstig warmer. Dinge loop eintlik heel lekkers, soveel so dat ek soms vergeet dat ek ‘n karavaan agter my het.
Voor my vertrek het iemand vir my verduidelik dat die beste manier om met ‘n karavaan tru te stoot is om jou hande aan die onderkant van die stuurwiel te sit. Dan draai jy jou hande in die rigting waarin jy wil hê die karavaan se stert moet gaan. Die teorie is heel eenvoudig, maar soos dit maar gaan met meeste goed in die lewe is daar geen vervanger vir ondervinding nie. Ek dink dis Gandhi wat gesê het dertig jaar se ondervinding kom na dertig jaar.
Nadat die bure ons karavaan in posisie gestoot het sit hulle af see toe vir ‘n swempie. Al wat ons nou moet doen is om die karavaan tent op te slaan.
Eerste dinge eerste: kry die tent uit. Dis heel eenvoudig. Ons kry dit selfs reg om te identifiseer watter kant van die tent is die binnekant, en watter is die buitekant. Ons voer die tent deur die gleufie waar dit moet deur gaan teen die kant van die karavaan. Neem nou kennis, alle nuweling karavaners: dis ‘n beter plan om eers al jou pale uit te sorteer voordat jy die seil begin inryg.
Teen die tyd wat die bure terugkom van die see af is ons steeds besig om die pale te probeer uitsorteer. Die bure is ou kampeerders. Binne minute is al die pale uitgesorteer en staan die tent. Ek dink iemand het skelmpies weggeloop met daai ekstra pale, want daar is nou niks van hulle meer oor nie.