68 Mei in Frankryk - Die versamelings
68 Mei in Frankryk
Aan die einde van die 1960's het 'n vertrouenskrisis die moderne Westerse wêreld geskud en instellings en die verbruikersamelewing bevraagteken. In Frankryk,68 Mei sy oorsprong in universiteite waar studente hulle oor hul toekoms bekommer en die keuringstelsel verwerp. Terselfdertyd spreek hulle hul strewe na ander vorme van menseverhoudinge uit, na 'n liberale evolusie van sedes en 'n afskaffing van hiërargieë. Hierdie studenteprotesbeweging word 'n sosiale beweging wanneer die vakbonde op hul beurt 'n staking vra. Na die ontruiming sal die Gaullistiese mag en instellings versterk word uit die beproewing van die krisis in Mei 68. Laasgenoemde sal nietemin diepgaande veranderinge in die Franse samelewing in gang bring.
Die kieme van Mei 1968
Regoor die wêreld was die lente van 1968 gekenmerk deur studente-onrus wat uitgekristalliseer het in die protes teen die Viëtnam-oorlog, maar bo en behalwe die gebeurtenis, in die magtige Amerika gerig op die moderne 'verbruikersamelewing'. daarvan beskuldig dat hulle produseer om te produseer, sonder om die fundamentele vraag na menslike lot te vra. In hierdie studente-ongemak moes 'n kritiek op die Universiteit ontwikkel wat in die kapitalistiese stelsel en die Sowjet-stelsel meer en meer verminder tot die rol van 'n fabriek van bestuurders, wat kennis volgens standaarde versprei. nutsdienste.
Die Franse krisis van Mei 1968 blyk dus een van die aspekte van 'n meer algemene beskawingskrisis te wees, maar dit moes veral akuut gewees het in 'n land wat, na tien jaar van owerhede van ministeriële stabiliteit, van personalisering van mag, ervaar het die verwarde behoefte aan 'n groot 'party' wat hom in staat sou stel om 'n paar weke lank die swaar beperkinge van die moderne samelewing te ontsnap. In Frankryk het die studentebeweging sy wortels in 'n stroom van libertariese denke, links geanker, wat die mengsel van die verbruikersamelewing, die burgerlike waardes en wat as 'Amerikaanse imperialisme' beskryf word, aan die kaak stel. Dit is ook 'n reaksie op die groeiende gaping tussen die aspirasies van jongmense en die funksionering van hoër onderwys, en selfs van die Franse sosiale stelsel as geheel. 'N Verdere verhoogde uitdaging, wanneer vakbond-eise bygevoeg word, in reaksie op verskillende ekonomiese probleme.
Die student se opstand
Die studente-opstand, wat sedert 22 Maart 1968, die datum van die arrestasie van sommige militante van die Viëtnam-komitee, aan die Universiteit van Nanterre gebroei het, het uitgebreek na die sluiting van die Sorbonne in opdrag van die regering en op versoek van Dean Roche (3 Mei). In die oë van diegene wat die toneel aanskou, is dit 'n onaanvaarbare oortreding van die ou universiteitsfranchises: die polisiemotors word gebombardeer met verskillende projektiele wat op die konstruksieterreine van die Quartier Latin geneem is. Die polisie, wat vir 'n oomblik oorweldig is, het daarop gereageer deur die studentegroepe (gewone verbygangers en verbruikers op die terrasse van die kaf te verwoes) en deur traangasbakke te gooi wat motoriste wat in 'n reuse-verkeersknoop vasgevang is, versmoor. Terwyl radio's die gebeurtenis regstreeks aanmeld, het baie studente ingestorm toe die polisie se versterking gestuur is om die orde te herstel: die botsings het 'n groot deel van die aand aangehou.
Die volgende dag het studentemobilisering ontwikkel: die Paryse universiteite staak die een na die ander, optogte is hier en daar in die hoofstad gevorm, onderstreep deur klein botsings met die polisie. Die National Union of Students of France (UNEF), onder voorsitterskap van Jacques Sauvageot, die beweging van 22 Maart van Daniel Cohn-Bendit, die meerderheid van die National Union of Higher Education (SNE-Sup), organiseer elke aand groot geleenthede om te eis dat die polisie uit die Latynse wyk onttrek word, die heropening van die Sorbonne en die vrylating van die gevange studente. Op Dinsdag 7 steek tienduisende studente Parys oor, gaan die Champs-Elysées op en sing "die Internasionale" voor die graf van die Onbekende Soldaat. Op Vrydag 10 het 'n aansienlike skare letterlik die Sorbonne omring, steeds deur die polisie "beskerm". Die Latynse wyk het vanaf 10 Mei verskeie "nagte van die barrikades" beleef, en uiters gewelddadige botsings is nou tussen die studente (van 10 tot 30 000) en die orde, die polisie en C.R.S.
Van die Sorbonne tot by die fabrieke
Soveel as die regering verbaas deur die omvang van die studentebeweging, aan die hoof daarvan het hulle jong anargiste, maoïstiese of trotskistiese leiers soos Daniel Cohn-Bendit, Alain Geismar, Jacques Sauvageot, politici van die parlementêre opposisie, die Kommuniste, sosialiste, F. Mitterrand, P. Mendès Frankryk, het hul solidariteit getoon. 'N Groot gewilde optog, wat deur die vakbonde saamgevoeg is, het op 13 Mei byna 'n miljoen personeellede byeengebring, die tiende herdenking van die Algiers putsch wat die doodsklok vir die Vierde Republiek geklink het. Dieselfde aand het die studente die Sorbonne beset. Die volgende dag het die werkersklas begin beweeg.
Ondanks die aankondiging van die eerste stakings, het generaal de Gaulle, wat die omvang van die gevaar nie waardeer het nie, 'n lang beplande amptelike reis na Roemenië onderneem. In die volgende dae het stakings met die besetting van fabrieke in Parys en in die provinsies vermeerder. Vanaf die 18de sou generaal de Gaulle sy reis onderbreek en na Parys terugkeer. Op die 20ste was daar 6 miljoen stakers in Frankryk. Die regering, verlaat deur die O.R.T.F. wat beweer dat die objektiwiteit van inligting, stomgeslaan, apaties, hulpeloos voorgekom het. Die staatshoof, wat met sy terugkeer na die hoofstad verkondig het: "Die hervorming, ja, die teef, nee!" ', Het in sy toespraak op 24 Mei aangekondig dat hy voornemens is om 'n referendum oor deelname te hou, maar dit lyk asof sy woorde met groot onverskilligheid te make het.
Frankryk het skielik in die era van direkte demokrasie geleef, in 'n atmosfeer wat nie sonder analogie met die van 1848 was nie. Na jare van 'depolitisering', 'n soort waansin van totale vryheid, van 'kontestasie' het die vakgebiede van onderwys, vakbondwese, teater, bioskoop, argitektuur, letterkunde, die kroeg, medisyne, wetenskaplike navorsing, die kerk, aangeneem ... Die belangrikste temas die May-beweging (universiteits- en professionele outonomie, medebestuur, selfbestuur, studentekrag, werkerskrag, ens.) is hartstogtelik bespreek, te midde van geskeurde keistene en motors wat deur die betogers aan die brand gesteek is. 'N Opbloei van slagspreuke en dikwels verbeeldingryke en poëtiese formules, wat herinner aan die tye van die surrealisme, bars in graffiti op die mure en in plakkate wat haastig gemaak is.
Ons het in die Sorbonne, in die Odeon, omskep in 'n permanente forum, in die kantore, in die fabrieke, in die strate. Hierdie beweging het baie verder as die politiek gegaan en professionele politici het heeltemal ontwyk. Van bo tot onder in die samelewing het 'n geweldige vraagstelling ontstaan ​​oor die betekenis van die wêreld, van kultuur, van sosiale en persoonlike lewe. Eerste Minister Georges Pompidou het hom laat waai deur hierdie beweging toe hy verklaar dat "dinge nooit weer dieselfde sal wees nie".
Die Vyfde Republiek sou egter gered moes word deur die afwesigheid van 'n gemeenskaplike politieke projek onder sy teenstanders. Die studente-opstand het onmiddellik sterk simpatie gevind onder die vakbondlede van die C.F.D.T. Aan die ander kant het die C.G.T. en die Kommunistiese Party, in ag genome dat daar geen werklike rewolusionêre situasie in Frankryk was nie, het in hierdie onderbreking van linkse (op sy tyd deur Lenin veroordeelde) die grootste gevaar gesien. Terwyl Cégétistes en Kommuniste die beweging gevolg het, was hulle vasbeslote om dit terug te bring na die grond wat vir hulle bekend was, die eise van die werkers. Hierdie houding stem boonop goed ooreen met die gevoelens van die meerderheid van die werkersklas, wat nie soos die studente van die bourgeoisie 'n gedagte gehad het om die 'verbruikersamelewing' te vernietig nie, maar eerder 'n regverdiger verdeling van die voordele daarvan te verkry. Tussen die studente en die intellektuele, wat gestreef het na 'n radikale rewolusie (soveel geestelik as sosiaal en met 'n taamlik anargistiese oriëntasie) en die massa van die werkersklas, wat in wese verhogings in lone geëis het, 'n verbetering van die werksomstandighede, egskeiding het vinnig toegeneem.
Pompidou het hierdie situasie vaardig benut en gedwing om die werkgewers tydens die Grenelle-ooreenkomste baie belangrike toegewings te maak. in die besonder maak dit voorsiening vir 'n skerp verhoging van die minimum loon (ongeveer 35%), 'n verhoging van die ander salarisse van ongeveer 10% wat in twee paaiemente behaal moet word, erkenning van die afdeling van die vakbond, 'n verlaging in gebruikersgelde vir Sosiale sekerheid, betaling teen 50% van die stakingstyd; Daar word ook oorweeg om die weeklikse werksure met een uur te verminder, die opleiding van personeel te verbeter en die pensioene van ouer werkers op te gradeer.
Die Gaulliaanse bewind wankel
Vir die 'rewolusionêre' elemente wat van hierdie uitgestrekte beweging 'n instrument wil maak om kapitalistiese mag uit te daag, is dit nie nodig om die meeste van diegene wat wesenlike veranderinge wil bekom ten opsigte van werksomstandighede en die definisie van take nie, dit is net 'n paar "kwantitatiewe" voordele wat met inflasie verdamp. Hulle sal nie onderteken word nie, maar 'n sekere aantal bepalings word toegepas (veral met betrekking tot salarisverhogings), verwerp deur die basis wat die vakbondleiding lei.
Die situasie blyk dus heeltemal geblokkeer te wees. Boonop vind op 27 Mei 'n nuwe studentedemonstrasie, gevolg deur 'n groot byeenkoms in die Charléty-stadion, plaas by die oproep van die UNEF, die PSU van Michel Rocard, en 'n deel van die CFDT; Pierre Mendès Frankryk bywoon. Die opmerkings wat daar gemaak word, bevestig dat die oplossing vir die krisis 'rewolusionêr' is. Dit is waar dat niks meer in die land werk nie en dat die bestuurders, binne die hoë administrasie soos in die ministeries, 'hul tasse voorberei'. Die tradisionele politieke klas wou egter nie oorweldig word nie: die volgende dag, 28 Mei, het François Mitterrand 'n perskonferensie gehou waartydens hy kennis geneem het van die leegstand van mag en die grondwet voorgestel het van 'n voorlopige regering onder voorsitterskap van P. Mendès France; hy vra vir die verkiesing van 'n nuwe president van die Republiek en stel ook sy kandidatuur voor. Die Kommunistiese Party, wat die 'antikommunisme' van die linkses van Charléty aan die kaak stel, vra ook vir die vorming van 'n 'populêre regering'.
Gaan die krag van die straat en die vasberadenheid van die werkers die regime en die "bekendste van die Franse" onder die knie kry? Ons kan so dink as die "goed ingeligte" kringe op 29 Mei verneem dat generaal de Gaulle die hoofstad verlaat het na 'n onbekende bestemming. Ons sal verneem dat hy per helikopter in Baden-Baden, generaal Massu, opperbevelhebber van die Franse magte in Duitsland, vergader het. Ons sal nooit weet om watter rede nie. Gaan hy die lojaliteit van die leër verseker? Of was dit 'n toneelstuk wat bedoel was om hoogtevrees te skep wat sy terugkeer bevoordeel?
Aan die einde van Mei, in Parys en veral in die provinsies, het die gewig van die 'stille meerderheid', wat verstom is deur die brutaliteit van die krisis, die demonstrasies en geweld passief bygewoon, maar 'n groeiende irritasie oor die verlamming van die land deur stakings, deur die sluiting van banke, die stop van openbare vervoer, die gebrek aan petrol. Generaal de Gaulle, getroos deur sy kontak op 29 Mei met die militêre leiers van die troepe wat in Duitsland gestasioneer is, besluit toe om na die toneel terug te keer. Op 30 Mei, toe baie waarnemers in Frankryk en in die buiteland reeds op die nuus van sy bedanking gewag het, het hy op 'n baie energieke toon 'n kort radiotoespraak gelewer waarin hy die uitstel aangekondig het tydens die referendum, die ontbinding van die Nasionale Vergadering en nuwe wetgewende verkiesings. 'N Paar uur later is hierdie toespraak beantwoord deur 'n imposante demonstrasie van 'n miljoen Gaulliste in die Avenue des Champs-Elysées. Die volgende dag het die regering groot sielkundige sukses behaal om die verspreiding van petrol te verseker. Die werk in die fabrieke het egter in die eerste helfte van Junie baie stadig hervat.
Die institusionele linkses kan dus slegs die uitspraak van die stembus aanvaar. Slegs die PSU en die linkse studente veroordeel die "verraadverkiesing". En as hulle probeer om 'n verenigde front met die stakende werkers te vestig, word die pogings van die KWB om kontak met hierdie 'onbeheerde en onverantwoordelike elemente' te vermy met sukses bekroon. Die "rewolusionêre" studente, boonop baie marginaal, sal nie daarin slaag om die werkersklas na die opstand te sleep nie. Op 7 Junie verdrink 'n hoërskoolleerling wat deur die CRS gejaag is, egter in die Seine na botsings by Renault-Flins. In Peugeot-Montbéliard word twee betogers doodgeskiet. Die Latynse wyk is steeds die toneel van nagbotsings waar bome afgekap en motors aan die brand gesteek word. Maar dit is net agterhoede-gevegte. Bietjie vir bietjie word die werk in die land hervat. Die Odeon is op 14 Junie ontruim en die Sorbonne op die 16de; op die 18de eindig die staking by Renault. Namate die verkiesing naderkom, het die land amper sy "normale" beeld herwin.
Die einde van die Mei 1968-krisis
Terwyl links diep verdeeld was, het die Gaulliste hul verkiesingsveldtog toegespits op die tema van die verdediging van die Republiek teen kommunistiese ondermyning. Die vars beelde van demonstrasies en studentevermindering is stelselmatig gebruik om 'n klimaat van 'groot vrees' te skep. Die oplewing van die Gaullistiese meerderheid, wat al baie duidelik was in die eerste ronde van die verkiesing (23 Junie), het in die tweede ronde op 30 Junie 1968 in 'n triomfantelike sukses verander: die meerderheid het 358 van die 485 setels in die nuwe vergadering ingeneem. Die Gaullistiese party alleen het 'n volstrekte meerderheid van setels behaal, aangesien die linkse politiek verpletterd na vore getree het, die Kommunistiese Party 39 setels verloor het, die Federasie van die Linkse 61 setels, die opposisiesentraliste 15 setels.
Danksy die gesamentlike optrede van Georges Pompidou en die vernaamste vakbondleiers, sal die sosiale krisis 'n vreedsame uitkoms vind ná byna 'n maand van ekonomiese belemmering. As die krisis van Mei 1968 verby was, het dit die Vyfde Republiek diep geruk en minder as 'n jaar later het generaal de Gaulle die referendum van 28 April 1969 verloor en besluit om uit te tree. Sedert 1968 is hierdie komplekse en uiteenlopende gebeure die onderwerp van talle studies, en word dit steeds gereeld as 'n verwysing (positief of negatief) deur Franse politici gebruik.