Wouter Kellerman wys sy ware kleure | Sabona Magazine
Wouter: Ek hou van die gedagte dat jy jou asem gebruik om jouself uit te druk. Destyds aan die begin van my musieklesse was my onderwyser siek en kon ek net na die fluit kyk vir 'n paar weke - my ouers was bang dat ek dit sal breek as ek dit aanmekaar probeer sit . . .Toe ek dit dus uiteindelik kon begin speel, was ek vreeslik entoesiasties daaroor. Ek het elke dag vir 3 ure lank geoefen. Ek is nog steeds mal oor die fluit, want dit is moontlik om klassiek te speel, maar dis ook moontlik om ander kleure met die fluit te maak.. Die "kleure" van die musiek is my passie en jy druk jouself op 'n unieke manier uit. En dan het ek natuurlik 'n baie goeie musiekonderwyseres gehad.
A: Het sy of jou ouers dadelik agtergekom dat hier 'n unieke talent aan die ontwikkel is?
W: Nee, ek is nie gespot nie, maar ek was definitief nie beskou as 'n koel ou nie. Die meisies in my musiekklas het later heel gemaklik geraak met my teenwoordigheid en noodwendig aangegaan met meisiewees en hulle eie prate gepraat of ek nou daar is of nie. Ek het darem ook in sport belanggestel en daaraan deelgeneem. Maar die musiek het nou nie eintlik die meisies aan my deur laat klop nie!
W: Ek is eintlik baie beindruk met hulle. Hulle is oop vir nuwe kulture en invloede. Dis so maklik om hier 'n gehoor vol te maak. As ek net in my alledaagse ontmoetings iets noem van my konsert, stel mense oor die algemeen baie belang en vra meer uit en daardie aand daag hulle selfs op vir die konsert! Ek het natuurlik ook die inleiding vir Johnny Clegg se konsert hier in Melbourne gespeel wat 'n goeie eerste stap was vir Australie.
A: Jy het 'n paar fluite saamgebring vir ons opleiding. Wat noem jy daai kleinste enetjie? Hy is maar so lank soos 'n liniaal.
W: Dit is 'n "fife" - eintlik 'n opleidingsinstrument vir kinders, aangesien hulle vingers by als kan uitkom. Ek hou van sy klank - hy kan eintlik net in Cmajeur speel.
Wouter speel toe vir ons 'n stukkie uit 'n bekende Ierse ballade.
W: Hulle hou baie van my musiek. Ek dink die Afrika invloede werk vir hulle. Afrika, Ierse, Suid Afrikaanse en natuurlik die Spaanse invloede soos die tango en flamenco is 'n wesenlike deel van my musiek. Dis maar ook waaraan ek blootgestel is en waarvan ek hou. My ouers het baie na klassieke musiek en ook Mediterreense musiek geluister en as kind het die vrou wat my soggens opgepas het, my aan Afrika elemente in musiek blootgestel het. Ek het self ook gereis na Suid Amerika - Buenos Aires in Argentinie. Ek voel musiek het 'n inherente kern en ek probeer dit kommunikeer sonder om te veel ekstra tierlantyntjies by te voeg. As jy daardie kern het, kan mense van verskilende kulture dit herken en waardeer.
E: Kry jy onttrekkingsimptome - soos 'n atleet - as jy vir 'n dag of langer nie speel nie?
W: Ja, ek voel net nie reg en lekker as ek nie elke dag fluit speel nie. Dit is vir my ook 'n vorm van meditasie - ek haal diep asem, raak rustig en maak mooi klanke. Baie van ons musiek is ook geskryf na 'n joga oefening.
W: Wel, Paul ('n joga instrukteur) en ek sal joga doen en dan daarna haal ons die musiekinstrumente uit en begin speel. Partykeer maak ons net mooi klanke sonder om musiek te lees en so het die skryf van nuwe stukke ontstaan. En ek het ook dansklasse bygewoon saam met David Matamela - hy is die choreograaf vir "African Footprint". En Salome Sechele (die SA Latyns Amerikaanse danskampioen) was ook in die klasse en ons het dan na die dansklasse musiek gemaak. So het baie van ons liedjies ontstaan.
E: Nou jy het hier 'n interessante dun fluit met baie knoppies.
W: O ja ek is baie lief vir hierdie fluit - dis my goue fluit. Hy is 10 karaat goud. Dis soos die gewone dwarsfluit wat mens in 'n simfonie orkes sal sien. Maar ek maak nie net klassieke klanke hiermee nie. Ek kan ook "funky" klanke maak en sing terwyl ek dit speel.
W: Ja dis ook die rede hoekom my cd se titel "Colour" is. Die verskillende kleure wat die fluite maak en dan ook die kleure van die invloede van verskillende kulture.
W: Ja dis lekker om erkenning te kry. Ek het 'n paar jaar afgevat om in die klassieke musiekwereld te kompeteer, maar vir my persoonlik beteken SA erkenning baie meer.
E: Is dit vreesaanjaend om die oorgang te maak? Want wat jy gedoen het, was 'n nuwe ding wat niemand voorheen nog probeer het nie.
E: Daar is nou 'n groot debat aan die gang rondom Afrika klassieke musiek.
W: Ja baie van die liedjies is geskryf as klassiek, maar na verwerkings en ander instrumente bykom, is dit nie meer tradisioneel klassiek nie. Die liedjie "Khokho" is sterk klassiek met Afrika klanke. Die lied begin met water en tydens 'n lewendige opvoering begin ons met waterperkussie.
E: Julle mense moet dit sien. Lamine Sonko het 'n groot houtbak gevul met water voor hom en begin slaan op die water. Dis heel uniek. Hoe voel dit as jy iets so regkry - heel toevallig maar as jy na die tyd terugkyk, besef jy dit was perfek.
A: Is daar nog 'n CD in die pyplyn?
W: Ja ons is besig om in Johannesburg op te neem. Chris Chameleon, Nianell, Phresh Makhene en Zolani (van Freshlyground) gaan saam sing en daar is ook 'n Ierse lied met Afrika stemme en 'n kitaarspeler, maar die pad is nog lank. Ek is baie perfeksionisties. Ons hoop om dit in April in SA vry te stel en dan so 'n paar maande later hier in Australie.
A: Ons sal graag vir jou 'n konsert reel hier in Geelong met die vrystelling van die nuwe CD.
E: Dis 'n groot proses. Jy stel 'n groot stuk van jouself bloot op die verhoog.
A: Wel, Wouter ons arme plebse probeer dit met woorde uitdruk! Jy doen dit op 'n mooier en beter manier. Ons wens jou graag besondere voorspoed toe op die pad vorentoe.