Tekenbasis: Ingres Miraculous Lines - Tekening - 2021
Hierdie Franse meester leer ons baie oor kontoere, portrette en hoe om mense te teken.
Portret van Charles-
1809, grafiet, 10 9/16 x 8 5/16.
Versameling The Art Institute
van Chicago, Chicago, Illinois.
So het Paganini gelyk in sy mantel en jas - krulhare, rustig en verseker, meer as 'n bietjie prikkelend, sy viool en boog met sy regterarm wieg, die gemaklik geartikuleerde vingers van sy linkerhand wat die nek van die boog.
Dit is 'n klein grafietskets, minder as 12 duim hoog. Dit wil voorkom asof dit net soveel oor die houtinstrument gaan as die virtuose 19de-eeuse musikant wat dit besit. Maar dit gaan ook oor daardie oorvloedige jas — die dik tekstuur en die beslissende voue daarvan en hoe die materiaal oor die vorm van die man hang. Dit gaan ook oor die kundige duime en vingers wat uit die boeie van die jas uitsteek.
Dit gaan oor die gesig. Die blanke wange en selfversekerde oë sê alles oor hierdie snaarkonsert-uitvoerder wat op sy dag soos die Jimi Hendrix van klassieke musiek was. En uiteindelik gaan dit oor die sjarme en gesag van die totale tekening, wat self soos 'n goed gekomponeerde stuk musiek is - 'n gepaste voorbeeld, nie net vanweë die onderwerp nie. Die kunstenaar wat die prent geteken het, Jean-Auguste-Dominique Ingres, het ook sy hele lewe lank viool gespeel.
"Ek onthou dat ek gefassineerd was met Ingres se foto's op universiteit," sê Mary Sullivan, 'n kunstenaar en illustreerder van Austin, Texas, wat die 'verborge prentjie' raaisels en ander illustrasies teken vir Hoogtepunte vir kinders tydskrif. 'Ek weet nie hoekom ek hom so graag gehou het nie. Dit moes gewees het dat ek iets diep in my gehad het wat hy ook gehad het. Ek is so 'n lyn persoon soos hy was. Daar is soveel in sy detail: die stof, die voue in die gordyne — jy kan selfs sien watter soort materiaal dit is. Ek het gehoor dat tekstielhistorici sy tekeninge en skilderye bestudeer om te leer oor materiale van daardie tyd. Ek wil hê dat my foto's so moet wees. Ek wil hê dat 'n kind ure daar moet sit en na hulle kyk. '
11¾ x 8 ?. versameling
die Louvre, Parys, Frankryk.
Ingres se skilderye is 'n heelal. Maar sy ontwerp is wat mense van hom onthou. 'Die figure in sy potloodportrette geskep uit gekontroleerde malstrome van eteriese sagte skadu's, lewenskragtige pyltjiesmerke en kragtige versekerde en krimpende herhalende lyne lyk meer reguit aanwesig as die siters, nie net in vroeëre tekeninge nie, maar ook in die tekeninge van enige era, "Skryf Sanford Schwartz in The New York Review of Books. Hy skryf die afgelope lente oor 'n gewilde retrospektief van Ingres in die Louvre. "Ingres het sitters meer fisies tasbaar en sielkundig teenwoordig gemaak as wat hulle ooit in die tradisie van portrette was," het Schwartz geskryf. 'Hy het die een afgeronde, volledig outonome karakter na die ander geskep ... wat gelei het tot 'n verskeidenheid persoonlikhede wat op 'n vloeiende organiese manier 'n hele era opsom.'
Wat 'n era was dit ook. Jean-Auguste-Dominique Ingres is 'n paar jaar voor die val van die Bourbon-monargie by die guillotines in die klein Franse stad Montauban in Suid-Frankryk gebore. Sy vader het in die 'toegepaste kunste' gewerk: hy was 'n beeldhouer, skilder, argitek, klipmetselaar en huisversierer wat sy eersteling se vroegste talent vroeg herken het en hom begin onderrig gee het in alle aangeleenthede. Daar is gesê dat Ingres kon teken voordat hy kon loop. 'Ek het grootgeword in rooi kryt,' het Ingres een keer gesê. Hy het geleer deur die tekeninge van sy vader en 'n versameling van graverings van die werk van ander kunstenaars te kopieer.
vir Die Turkse bad
ca. 1830, pen, bruin ink, en
grafiet op twee saamgevoegde velle,
6¾ x 4¾. versameling
Terwyl die Franse Revolusie woed, het Ingres die Royal Academy of Paint and Sculpture in Toulouse bygewoon. Hier is hy bekendgestel aan die werk van die Renaissance-skilder Raphael, wat hom die res van sy lewe sou inspireer. Ingres is eerstens gelei "deur die wonderlike funksionele ontwerp van die ideale menslike liggaam, en tweedens die lineêre en ruimtelike prentjie-ontwerp wat Raphael vervolmaak het," skryf die kunshistorikus Arthur Millier.
In 1797, op 17-jarige ouderdom, het Ingres in Parys aangekom om te studeer in die ateljee van Jacques-Louis David, die neo-klassieke skilder van die Franse Revolusie en nou die amptelike "kunszaar" van Napoleon. Die ywerige tiener van 'n nêrens-suidelike plattelandse dorp het vinnig in David se atelier van bykans 300 studente uitgestaan. Die École des Beaux-Arts (Frankryk se voorste kunskollege), in Parys, het hom 'n jaar later toegelaat, en in 1801 het Ingres Frankryk se beste kunsbeurs, die Prix de Rome, gewen. Daardie unieke prestasie vir iemand so jonk lig almal se wenkbroue op, insluitend dié van sy onderwyser, David.
Dit sou vyf jaar duur voordat Ingres na Rome kon kom om met die nasionale prysgeld te studeer. Napoleon se oorloë het die tesourie van kontant leeggemaak. Intussen het hy die opdrag gekry om te verf Portret van Bonaparte, eerste raad. Napoleon was 'n aanhanger; dit sou die eerste van verskeie Napoleon-weergawes wees wat Ingres gevra sou word om te doen.
Ingres is uiteindelik na Rome en kon in 1808 voor sy geliefde Raphaels gaan staan. Hy het die volgende 18 jaar in Italië gewoon, wat nou deur die Franse bestuur word. Hy studeer, teken en skilder in Rome, Napels en Florence. Toe die geld uitbetaal, ondersteun hy homself en sy vrou met sporadiese skilderkommissies van die staat en honderde grafietportrette wat hy gemaak het van die toeriste, reisende hoogwaardigheidsbekleërs en welgestelde emigrante wat hom op soek was na sy vreemde fasiliteit om 'n beeld te kry. Na bewering het hy hierdie sketse verkoop vir 40 frank elk, terwyl sy kapper gereeld as sy agent optree. Die klein grafietportrette is 'wonderlike kunswerke wat 'n wonderwerk van talentkenmerke, posisies, kostuums, atmosfeer en karakter betref', skryf die kunshistorikus Stephen Longstreet. 'Die mense is eg. Hulle haal asem en bestaan ​​op aarde…. "
Studies van bene, hande en die profiel van 'n hoof vir die martelaarskap van St. Symphorien deur Ingres, grafiet tekening ca. 1827–1834, grafiet, 18 x 12.
In 1824 keer Ingres terug na Parys om groot prente te skilder en in sy eie atelier te onderrig. Meer as 100 leerlinge het vergader om sy streng klassieke metodes te leer. Uiteindelik het nuwe soorte skilderye - insluitend naturalisme en romantiek - die ongelooflike allegoriese antieke "geskiedenisskilderye" wat deur Ingres en vele ander bewerk is, begin verhoog. Redaksionele spotprenttekenaars het vir Ingres plesier gemaak vir sy hardkoppig agteruitgewende kuns en sienings. Die kunstenaar se beroemd dun vel vir kritiek en verwerping het dit net lekkerder gemaak vir die pers. Daarom het Ingres in 1835 Parys verlaat. Hy is terug na Italië om as direkteur van die Franse Akademie in Rome by die Villa Medici oor te neem. Hy het klassieke en Renaissance-tradisies weer ingestel met die klem op teken en die sukkelende skool herleef. Sy studente en medewerkers aanbid hom.
In 1841 keer hy terug na Parys, direk in die omhelsing van die nuwe Franse hof (die Bourbons was terug), sowel as die magtige nuwe middelklas. Hier was sy nuwe mark vir portrette en ander kommissies. Hy teken en skilder en gee les en hou etes tot 1867, toe hy verkoue kry wat in longontsteking verander. Hy is op 87-jarige ouderdom oorlede en het 'n hele aantal werk gelaat wat steeds verblind.
Phillip Wade, 'n skilder en skilderinstrukteur aan die Art School in die Austin Museum of Art, in Texas, word onderskei deur sy noukeurige insluiting van vorm, perfekte lyne en subtiele skaduwees. 'Ek het nog nooit iemand gesien wat sy buitelyn so goed as wat hy kan doen nie.'
"Ingres was 'n wonderlike tegnikus," voeg Frank Wright, 'n skilder en professor in kuns aan die George Washington Universiteit en die Corcoran College of Art and Design, albei in Washington, DC by. 'Hy was een van die opvallendste versekerde tekenaars wat nog geleef het. Toe hy 'n streep trek, het hy dit met soveel sekerheid gedoen. Hoe het hy met sulke gesag getrek? Dit is een van die dinge wat jy nie oor Ingres kan leer nie, maar jy kan daarvan bewus wees. '
Studie vir die portret van Madame d'Haussonville
ca. 1842–1845, houtskool oor grafiet
op dun wit geweefpapier, 14? x 8 ?.
Versamel die Fogg-kunsmuseum
aan die Harvard-universiteit, Cambridge,
Ingres het byna twee dosyn gemaak
soortgelyke studies voorheen
voer die olieportret uit.
'Ek dink die woord talent speel hier, "sê Wade, wat Ingres se werk- en ateljeemateriaal in Ingres se tuisdorp Montauban ondersoek het. 'Sy kontoerlyne is buitengewoon.'
"Kontoer is die eerste begrip van 'n primitiewe man wat 'n wilde dier op die klipmuur van sy grot graveer, 'skryf Georges Wildenstein in sy boek Ingres: The Paintings of J.A.D. Ingres (Phaidon, Londen, Engeland). 'Of van die kind wat teken voordat hy kleure onderskei.
"Kontoer, wat ook die laaste visuele verwysing van die blinde man is, is die mees universeel verstaanbare aspek van die voorwerp: die getekende omtrek is ook die vroegste manier van voortplanting," sê Wildenstein.
Kontoer was die grammatika en kode vir Ingres se kuns. "Ons praat baie in die klasse oor die 'verlore en gevind lyn', 'die' verlore en gevonde rand 'en die' oop vorm 'teenoor die' geslote vorm '," sê Wade. "Botticelli en Ingres word beskou as kunstenaars van 'geslote vorm', hulle het alles in lyn gebring; terwyl Delacroix en Rembrandt voorbeelde is van 'oop vorm' — hulle tekeninge ontplof oor die rand van die kontoere. U kan nie eens die lyn in sommige van hul tekeninge vind nie. Met Ingres gaan dit egter eintlik oor die vorm van 'n verlore en gevonde lyn. "
'Ingres teken 'n meer subtiele en verskillende streep as enige van sy tydgenote,' het wyle Agnes Mongan geskryf, wat die Fogg-kunsmuseum aan die Harvard-universiteit in Cambridge, Massachusetts, van 1969 tot 1971 gelei het en 'n baanbreker in die studie van tekeninge. "Skaduwee word soms met fyn uitbroei gedoen; soms deur 'n stompie glad te maak, en daar is af en toe 'n diskrete aanraking met was. Hierdie modelle word egter tot die minimum beperk. Line is oppermagtig, "het sy geskryf. "Met 'n grafietlyn wat konstant en fyn verstel word - nou smal, nou dik, styf of vinniger druk - definieer hy kontoere met 'n opvallende reeks modulasies. Die vorm word bowenal beskryf deur sulke kontoer kalibrasies sowel as deur die rigting van 'n lyn. "
"Hy teken altyd met 'n skerp punt, soms selfs in 'n 'beitelvormige punt', wat hom in staat stel om die dikte van die lyn te wissel en van skerp na breed te skuif, soos in musiek," skryf Avigdor Arikha in J.A.D. Ingres: Vyftig lewenstekeninge uit die Musée Ingres in Montauban, die katalogus vir 'n uitstalling in die Museum of Fine Arts, Houston.
Portret van Madame d'Haussonville
ca. 1842–1845, grafiet, 9 3/16 x 7¾.
Op hierdie punt het Ingres gehad
afgereken op die samestelling
en vierkantig die skets
Ingres het self musikale metafore gebruik om sy proses aan sy studente te beskryf. 'As ek musikante van julle almal kon maak, sou u daarmee baat vind as skilders. Alles in die natuur is harmonie; 'n bietjie te veel, of te min, versteur die skaal en maak 'n valse aantekening. 'N Mens moet die punt leer om waar te sing met die potlood of met kwas, net soveel as met die stem; die korrektheid van vorms is soos die korrektheid van klanke. "
'Hy was uitstekend in die gebaar, maar die kontoer het die musikaliteit vir hom gehou,' sê Wright, wat as afgestudeerde student onder die direkteur van museum Agnes Mongan Ingres-tekeninge in die Grenville L. Winthrop-versameling in die Fogg-kunsmuseum ondersoek en ontleed het. 'Natuurlik het Ingres die dek in sy guns gestapel deur doelbewus 'n frontale lig te gebruik. 'As daar lig van die kant af kom, dan beklemtoon dit die beeldhoukuns. Maar beligting aan die voorkant beklemtoon die rande, die Arabiese lyn waarmee Raphael, wat die god van Ingres was, homself so betrek. Raphael het baie gedoen met die kurwes van die vorm, die rande van die vorm. Raphael, Ingres en ander het geweet wanneer om die lyn te onderbreek, sodat die lig kon binnekom, sodat die lyn nie deurlopend is nie. Hulle laat dit gebreek word om die versadiging van die vorm in die lig te toon, of is dapper aan die ander kant om te wys dat die vorm van die lig weggewys is.
'Natuurlik het hy altyd die voorkoms van lyn benadruk of beklemtoon,' gaan Wright voort. 'Hy het soms 'n minimale lyn gebruik en min nisse getrek om die illusie te gee dat die vorm ryk was. Hy het briljante lyne gedoen. Hy het dikwels sy eie glans uitgedaag om sy tekening lewendig te hou. "
'Ek hou van sy manier om die donker plekke en die ligte plekke te vind - dit is so geestelik,' sê Sullivan. 'As u sien dat die lyn verdwyn, kan dit wees dat die gebied nie nodig is om verder te verken nie en dat kleur in plaas daarvan kan oorneem. Mense sê Ingres het altyd die reëls gevolg en was so formeel. Maar ek vind hom baie intuïtief en emosioneel. "
"Om regtig 'n portret te slaag, moet 'n mens in die eerste plek ingewikkeld wees in die gesig wat 'n mens wil skilder, om lank daaroor, aandagtig, van alle kante te besin en selfs die eerste vergadering hieraan te wy," Ingres het eenkeer gesê. Hy het inderdaad 'n manier gehad om die kernpersoonlikheid van 'n sittende vas te vang. Ingres het geglo dat sy akkuraatheid afkomstig is van noukeurige waarneming. Wright meen Ingres het 'n wonderlike gevoel gehad, 'n sensitiwiteit vir mense. Mongan merk op: 'Hy neem selfs hul selfbewussyn vas wanneer hulle poseer.'
Ingres was 'n kompulsiewe laai en het studente aangespoor om met hul oë te teken as hulle dit nie met 'n potlood kon doen nie. Vir sy geverfde portrette en muurskilderye het Ingres soms honderde voorbereidende tekeninge gemaak. Dit lyk of hy hierdie stap van die proses bevredigender vind as om die muurskilderye, wat hy soms laat vaar het, eintlik te verf. "Die fases was: studeer uit die lewe, verruil waarheid uit ervaring, kwadraat, vergroot, vervoer op doek, teruggaan, indien nodig na die model vir hierdie of daardie detail," het Arikha op Ingres se metode geskryf. 'Vra die graaf de Pastoret vir sy handskoene of gaan terug na die linkerarm van Madame Moitessier, teken die lewensgrootte om dit direk op doek te transponeer en keer op keer terug te gaan. Dit is toe Ingres vasval. Dit was 'n omvattende - byna obsessiewe - proses wat daarop gemik was om nader aan die waarheid van die saak te kom. '
Hy het modelle (in teenstelling met sy portretonderwerpe) in die naak geposeer om die onderliggende struktuur beter te verstaan ​​en sodoende die voue presies reg te kry in die kledingstukke of gordyne wat oor die liggaam val. Hy het nege dae spandeer met die een hand vir sy beroemdste portret van Louise d 'Haussonville. "Ons is soms nie bewus daarvan dat mense wat wonderlik is, mense is wat bereid is om meer deurdagte tyd aan 'n stuk te spandeer nie," sê Wright. 'Terwyl iemand minder groot dit sou uitslaan en tevrede wees en ophou, sou iemand soos Dürer of Raphael of Ingres eintlik meer nederigheid aan die taak bring.'
'Ondanks die feit dat soveel mense dan goed kon teken, was sy werke lewendiger en baie aangenamer om na te kyk — spontaan en vars,' sê Wade. 'Vir Ingres was tekening kontoer, met baie vereenvoudigde kleur en baie vereenvoudigde vorm.'
'N Konsep wat nie op Degas, Matisse en Picasso verlore gegaan het nie - en so het Ingres se tekeninge 'n invloed gehad op die 20ste-eeuse moderne kuns, net soos dit ons vandag nog steeds fassineer.
Kyk die video: MIRACULOUS. HEROES DAY - EXTENDED COMPILATION . SEASON 2. Tales of Ladybug and Cat Noir (Augustus 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Tekenbasis: Ingres Miraculous Lines