In die eerste plek is daar die talle publikasies oor sy werk wat oor die jare heen die lig gesien het. Daar was egter ook ander eerbewyse. Vir my het dit nog altyd gevoel T.S. Eliot se onderskeid tussen “major” en “minor” poets in ‘n literêre tradisie staan op prekêre bene. Ons het geen seggenskap in daardie besluit nie. ‘n Mens kan kla, of jy kan oplossings probeer vind. ‘n “Volmaakte vers” het ek nie regtig in my kop nie. Sommige verse mag tegnies perfek wees, maar ontroer nie juis nie. Inderdaad is die boek nie maklik in ‘n vaste kategorie of genre in te pas nie. ‘n Poging om die boek te beskryf sal iets wees soos die volgende: Inhoudelik is dit ŉ vorm van besinnende lewensbeskrywing wat aansluit by die tradisie van “life writing” of egoliteratuur wat ‘n prominente genre in die kontemporêre literêre tradisie is, maar dit is beslis nie ‘n gewone outobiografie wat ŉ lewensverhaal vertel nie.