Dit is dus duidelik dat die skopofiliese instink volgens Freud ’n rol speel in die seksuele fetisj waar die skoen en die voet as simbole van vroulike seksualiteit dien. In die gedig “Olympia” speel die skopofiliese instink ook ’n sterk rol: die waarnemer tree as voyeur op, moontlik omdat die seksualiteit van die Olympia-figuur vooropgestel word. Hierdie seksualiteit neem die voyeur egter waar in terme van manlike seksualiteit en met gebruikmaking van “manlike” metafore.
Die verwysing na die sandale as bewonderaars skep dan ’n verdere assosiasie met die spreker: hy is ook maar net soos ’n sandaal wat haar bewonder. Die implikasie hiervan is dat sy hom nie nodig het nie; dat sy bly voortbestaan sonder sy waarneming en/of toetrede tot haar werklikheid. Hierdeur word die magsverhouding omvergewerp – enersyds deur die spreker se toetrede tot haar werklikheid en andersyds deur die feit dat ook die “jy” in die gedig as voyeur optree. Sy het dus ook mag oor hom. Sy betrap hom vir wat hy is, ten spyte van sy kamoeflering. Vergelyk:
In aansluiting by hierdie gedagte skryf Hambidge (1994:83): “Dis ook asof daar ’n ooreenkoms gesluit word tussen die subjek en die objek: die subjek is ’n geleentheidsvoyeur, die objek ’n geleentheidsmodel.” Dit is ’n juiste stelling, maar die verdere ooreenkoms tussen subjek en objek word agterweë gelaat: beide subjek en objek is geleentheidsvoyeurs. Die Olympia-figuur lyk “wêreldwys/ en blasé”, sodat sy onwetend as voyeur haar “besoekers” kan afloer. Haar vermomming is dus nie, soos die spreker s’n, “bril, jas en notaboek” nie, maar eerder haar oënskynlik ongeïnteresseerde gesigsuitdrukking en houding. Lacan se opvatting oor die alsiende wêreld kan hier betrek word. Lacan (1979:75) vergelyk die wêreld met ’n vrou wat weet dat sy bekyk word, maar op dié voorwaarde dat die kyker haar nie wys dat hy weet dat sy bewus is van sy blik nie. In De Lange se gedig kyk die skildery-wêreld egter terug (die ekwivalent van die vrou), en is Merleau-Ponty se teorie moontlik meer van toepassing. Merleau-Ponty (1964:167) sê in sy opvatting oor die verhouding tussen die skilder en die wêreld dat eersgenoemde die wêreld skelm afloer en afteken, maar dat die teenoorgestelde ook kan plaasvind: die wêreld kyk dikwels terug. In die geval van “Olympia” word die oënskynlik onopsigtelike waarnemer egter deur die (fiktiewe) skildery-wêreld afgeloer, en nie deur die reële wêreld nie. By die skildery en die gedig is daar dus sprake van verskillende wederkerige afloerhandelinge: eerstens dié van die skilder en die reële wêreld (19de eeuse Parys) en tweedens dié van die spreker-waarnemer en die fiktiewe wêreld (die skildery). By uitbreiding sou geredeneer kon word dat ’n soortgelyke loer-aksie ook geld vir die verhouding tussen leser en gedig.
Die ironie in die gedig is dat die spreker eers aan die einde van sy voyeuristiese aksie tot die besef kom dat die objek óók as voyeur opgetree het; dat sy in werklikheid vir die voyeur se verbeelding “gerangskik” was, maar uiteindelik vir haar eie “gerief [...]/ so gerieflik gelê” het. As die spreker dan ten slotte sê: “maar my mislei jy nie”, is hy reeds mislei, omdat hy ontmasker is deur die vroulike voyeur. Waar hy aanvanklik soos ’n speurder ondersoek wou instel na die aantrekkingskrag van die skildery ten einde daaroor te kan skryf, swig hy self voor die blik van die Olympia-figuur en kom sy eie seksuele voorkeure in sy woorde na die oppervlak. Hierin word die ironie in die gedig voltrek.