Tintagel Castle: Arthurian Legend meng met ware geskiedenis - Inligting
Tintagel Castle: Arthurian Legend meng met ware geskiedenis
Tintagel Castle is 'n plek van kasteelruïnes op Tintagel Island; 'n skiereiland wat deur 'n smal stuk grond aan die Noord -Cornwall -kus in Engeland verbind is. Hierdie kasteel was 'n belangrike vesting vanaf die einde van die Romeinse bewind in Brittanje, dit wil sê die 4de eeu nC of die 5de eeu na die einde van die 7de eeu nC. Tintagel -kasteel is veral bekend vir die bewering dat dit die plek was waar die legendariese koning Arthur verwek is, maar die werklike geskiedenis van die terrein is ook opwindend.
Tekens van die Romeine op die Tintagel -kasteel
Die plek waar Tintagel -kasteel vandag staan, is waarskynlik gedurende die Romeinse era beset, aangesien artefakte uit hierdie tydperk op die skiereiland gevind is. As ons dit gesê het, aangesien strukture wat uit die Romeinse tydperk dateer nog nie ontdek is nie, is dit nie heeltemal duidelik of Tintagel -eiland gedurende die Romeinse tyd bewoon is nie.
Tintagel, Verenigde Koninkryk - 12 Augustus 2016: Uitsig op Tintagel -eiland en legendariese ruïnes van die Tintagel -kasteel teen sonsondergang. (valeryegorov /Adobe Stock)
Daar kan met meer sekerheid gesê word dat die terrein tussen die einde van die Romeinse tydperk en die 7de eeu nC beset was. In 2016 het geofisiese opnames die bestaan ​​van mure en lae geboue op die terrein aan die lig gebring. Opgrawings het mure opgelewer, wat na bewering aan 'n paleis behoort, 'n meter dik.
Historici kom nader aan die graf van die legendariese koning Arthur
Die dramatiese geskiedenis van die Kamianets-Podilskyi-kasteel in die Oekraïne: van kasteel tot gevangenis
Talle artefakte is ook opgegrawe, waaronder luukse voorwerpe wat uit verre lande ingevoer is. Sulke voorwerpe sluit in fragmente van fyn glas, 'n rand van Fenisiese rooi-slijtage en laat-Romeinse amfora, wat na berig word gebruik is vir die vervoer van wyn en olyfolie van die Middellandse See na Tintagel.
Daar is ook berig dat hierdie paleis behoort aan die heersers van 'n ou suidwestelike Britse koninkryk, bekend as Dumnonia. Daar word gesê dat hierdie koninkryk sy middelpunt in die huidige Devon gehad het, en dat dit dele van die huidige Cornwall en Somerset bevat. Daar word voorgestel dat die verhaal van die opvatting van koning Arthur by Tintagel iets te doen het met die Koninkryk van Dumnonia, of ten minste met die geheue daarvan.
Gedurende die 12de eeu het die skrywer Geoffrey van Monmouth geskryf Historia Regum Britanniae (in Engels vertaal as 'The History of the Kings of Britain'), 'n pseudohistoriese weergawe van die Britse geskiedenis. Een van die figure in hierdie verslag was koning Arthur, wat volgens Geoffrey in Tintagel verwek is. Daar word voorgestel dat Geoffrey geïnspireer is deur die herinnering aan Tintagel as 'n koninklike plek in vroeëre eeue om dit te verbind met die plek van die legendariese koning se opvatting.
Volgens die legende het Arthur se pa, Uther Pendragon, verlief geraak op / begeer na Igraine, die vrou van Gorlois van Cornwall, wie se vesting in Tintagel was. Uther kon Merlin oorreed om sy magie te gebruik om sy begeerte na die koningin te vervul. Merlin verander Uther in die beeld van Gorlois en hy kon die Tintagel -kasteel binnegaan om die koningin te verlei. Dit is hoe Arthur gesê word dat hy verwek is.
'N Illustrasie deur N. C. Wyeth vir The Boy's King Arthur (1922). ( Publieke domein )
Bou Tintagel -kasteel
Gedurende die 1230's besluit Richard, 1ste graaf van Cornwall, tweede seun van koning John van Engeland, en broer van koning Henry III van Engeland, om 'n kasteel op Tintagel -eiland te bou.
Antieke Gondomar -kasteel en sy historiese verbindings met Caesar, Columbus en Drake
Die dramatiese en bloedige geskiedenis van Nottingham Castle
Word antieke inskripsies gevind by Tintagel -bewyse van die teenwoordigheid van koning Arthur?
Dit word algemeen aanvaar dat die kasteel gebou is op grond van die Arthur -legende wat met die terrein verbind is en dat dit geen militêre waarde het nie. Die kasteel is geërf deur die afstammelinge van die graaf, hoewel hulle na bewering min daarvan gebruik gemaak het. Teen die middel van die 14de eeu, ongeveer 'n eeu nadat die kasteel gebou is, was die groot saal dakloos, en nog 'n eeu later het die kasteel in puin gelê.
Tintagel -kasteelruïnes, Cornwall . (CJohns /Adobe Stock)
Vrae oor bewaring en 'ontnugtering'
Dit is die ruïnes van Richard se kasteel wat vandag nog gesien kan word. Die kasteel bly die eiendom van die hertogdom Cornwall en kan deur die publiek besoek word. Terwyl legendes van Arthur geneig is om toeriste te lok, besoek argeoloë en historici die webwerf om ander redes.
Hulle maak ook steeds ontdekkings. In 2016 is berig dat kunswerke wat Merlin voorstel, in die rotswand gesny is naby die plek waar Arthur volgens legende bedink is. En in 2018 is Latynse, Griekse en Keltiese woorde, name en simbole gevind wat in 'n leisteen vensterrand gesny is.
Daarbenewens is daar onlangs 'n voetbrug (waarvan die ontwerp uit 'n kompetisie gekies is) om die vasteland en die kasteel te verbind, onlangs gebou om toegang tot die webwerf makliker te maak. Terwyl sommige die verandering positief beskou het, aangesien dit die toerisme verhoog het, het ander dit 'n 'disneyfisering' van die webwerf genoem.
Standbeeld van koning Arthur . (Marco Nijland /Adobe Stock)
Die legende van koning Arthur
Daar is 'n storie waarvan sommige dink dat dit waar is. Gedurende die 13de eeu het 'n abt wat met 'n monnike -gemeente gepraat het, gevind dat baie van sy luisteraars aan die slaap geraak het. In wanhoop verhef die abt sy stem en verklaar: "Ek sal jou iets nuuts en groots vertel. Daar was eens 'n magtige koning, wie se naam Arthur was ..." Die woorde het 'n elektrifiserende effek gehad. Alhoewel die monnike nie wakker kon bly om die gedagtes van die abt oor heilige aangeleenthede te hoor nie, was hulle opgewonde oor die vermelding van die magiese naam Arthur.
Arturus, militêre leier
Daar is nou 'n algemene aanvaarding dat agter die legendariese figuur van Arthur 'n ware historiese personasie staan, 'n groot leier genaamd Arturus, wat die Keltiese Britte se saak teen die Angelsakse in die 5de eeu beywer het. Sy naam verskyn egter nie in 'n betroubare geskiedenis van die tydperk nie, waarskynlik omdat Arturus nie sy eienaam was nie, maar 'n titel wat Bear beteken.
Koning Arthur op 'n boot met Merlin wat die swaard gaan haal - Gegraveer in 1881
Alhoewel die Sakse Brittanje uiteindelik verower het, het die Kelte sterk gebly in Cornwall, Cumberland en Wallis. Daar het die Keltiese mense 'n mate van onafhanklikheid behou en die herinnering aan ou kampioene soos Arturus lewend gehou. Keltiese bards het van hof tot hof gereis en volksverhale uit die verlede vertel. Mettertyd het Arturus, die militêre leier, koning Arthur van Engeland geword.
Sommige historici meen dat Arthur Dux (hertog) van Brittanje was, 'n Romeinse titel. Teen 500 nC het sulke titels egter vaag geword en 'Kening' was die gebruiklike benaming van Keltiese leiers. Toe die Romeinse bewind op die eiland vervaag, het die ou koninklike families van die stamme en streke weer ontstaan.
Uit wenke wat in antieke verslae gevind is, kan ons 'n beeld kry van Arthur as 'n vegter wat 'n tyd lank suksesvol was, net om tragies te sterf in 'n burgeroorlog na 'n geheimsinnige Slag van Camlann in AD 537 of daaroor. Arthur se pa was moontlik Ambrosius Aurelianus, self 'n hertog van Brittanje. Die dekades tussen Ambrosius se dood, êrens na 495, en Arthur se eie afsterwe ongeveer 40 jaar later was 'n tyd van verskuiwing van fortuin en omvangryke stryd. Dit kan die magdom plekke in Brittanje verklaar wat aanspraak maak op 'n verband met die legendariese koning.
Die fantasievolle geskiedenis van koning Arthur
In die eeue wat gevolg het op Arthur se dood, het fantasievolle geskiedenis die paar betroubare feite oor die 'Koning' tot stand gebring met 'n hele hoeveelheid literatuur wat 'n blywende legende geskep het. Die belangrikste hiervan was die Historia Regum Britanniae (History of the Kings of Britain), wat in 1135 geskryf is deur Geoffrey van Monmouth. Ook in die 12de eeu het die monnik Nennius in sy Historia Brittonum (The History of the Britons) Arthur se gevegte teen Germaanse indringers - die Saksers en die hoeke - gedurende die laat 5de en vroeë 6de eeu gelys. Later, in 1160, vestig die Franse skrywer Chretien de Troyes koning Arthur as 'n modieuse onderwerp van romantiese literatuur deur middel van middeleeuse ridderlikheid en hoflike romanse in die verhale in te voer. De Troyes het nie net baie van die ridders geskep nie, waaronder sir Lancelot, hy het ook die meer liries klinkende Guinevere as die naam vir Arthur se koningin gebruik en Camelot gekies vir die naam van sy hof.
Maar die verhaal van koning Arthur soos ons dit vandag ken, is meestal die werk van sir Thomas Malory. In sy Le Morte d'Arthur (Die dood van Arthur), wat in 1485 gedruk is, vertel hy baie van die verhale wat eers mond -tot -mond versprei is en daarna neergeskryf is. Hy het Arthur geklee in die mode van sy eie tyd, wat hom verander het in 'n 15de-eeuse held. Soos Homeros vir Odysseus was, so was Sir Thomas Malory vir Arthur.
Die moderne verhaal van koning Arthur
Malory se teks vervoer die leser na 'n droomland van kastele en koninkryke waarin die liefde vir avontuur genoeg rede was om gevegte te voer. Alhoewel hierdie avonture net so werklik is soos 'n seuntjie se droom, is dit net so moeilik om dit op die breedtegraad en lengtegraad van vandag se wêreld te plaas.
Le Morte d'Arthur open met Arthur wat beskou word as die buite -egtelike seun van Uther Pendragon (letterlik 'die kopdraak' of koning van Brittanje). Nadat hy in die geheim opgewek is, bewys Arthur homself as koning deur 'n swaard uit 'n klip te trek. Hy trou met Guinevere, stig die Knights of the Round Table by Camelot en verwek 'n seun, Mordred, in onwetende bloedskande. Na 12 jaar van voorspoed begin Arthur se ridders 'n soeke om die Heilige Graal te ontdek, waartydens Lancelot, sy hoofridder, 'n owerspelige verhouding met koningin Guinevere tot stand bring. Uiteindelik word die egpaar ontdek en Arthur jaag Lancelot na Frankryk, wat Mordred as regent agterlaat.
Illustrasie van 'n koning Arthur en sy ronde tafel
Aan die einde van die verhaal ontdek Arthur 'n poging van Mordred om die troon te gryp en keer terug om die opstand te vernietig. In 'n laaste geveg sterf Mordred en Arthur kry 'n dodelike wond, waarna hy per aak na die Vale of Avalon vervoer word. Na die geveg gee Sir Bedivere teësinnig Arthur se swaard Excalibur terug aan die Lady of the Lake, terwyl Lancelot en Guinevere heilige bevele ingaan en hul lewe in vrede uitleef.
Volg die voetspore van koning Arthur
Die Britse Eilande is vol met landmerke wat verband hou met die Arthur -legende. Om die raaisel rondom hom te probeer ontrafel, het ek sommige van hierdie plekke besoek. Ek het begin met Winchester, die ou Romeinse stad Venta Belgarum, die perseel van die Groot Saal en die bewaarplek van die bekendste van alle Arthur -oorblyfsels, die Tafelronde.
Die tafelblad van massief eikehout het 'n deursnee van 18 voet en weeg ongeveer een en 'n kwart ton. Dit hang aan die muur en lyk soos 'n enorme veerpyltjiebord met groen en wit segmente daarop om die plekke aan te dui waar die koning en sy ridders eens gesit het. In die tyd van Malory het baie dit as die ware artikel beskou, en historici het geglo Winchester Castle is die plek van die fort van Arthur, Camelot.
Ongelukkig is die bestaande kasteel nie naastenby oud genoeg om Arthur s'n te wees nie. Toetse bewys dat Edward III die tafel gekonstrueer het, waarskynlik in 1344, toe hy die idee van 'n ridderorde opgestel het, gebaseer op die ridders van die Tafelronde, soos uitgebeeld in die gewilde romans. Dit is moontlik gebruik vir die viering van die gewilde Arthurfeeste waarin edeles hulself toegegee het.
Koning Hendrik VIII het die tafel wat in 1522 geverf is, beveel om 'n besoek van die Heilige Romeinse keiser, Charles V., te eer. 'N Tudor -roos merk sy middelpunt.
Volgens die legende het Merlin, die towenaar, die tafel opgetower vir Uther Pendragon, Arthur se pa. By die dood van Uther gee Merlin die tafel aan Arthur. Die idee van 'n tafel waar almal gelyk was, waar niemand in staat was bo sy eweknieë nie, was 'n beroep op die romantiese idealisme wat veral in die Victoriaanse tyd die ridderlegende omring het. In werklikheid sou enige leier van Arthur se tyd 'n hewige dissipline moes oplê of die risiko loop om afgedank te word.
In die van Malory Le Morte d'Arthur, Camelot was Winchester. Plaaslike folklore sê dat dit Colchester was. Die Romeine het die stad immers Camulodunum genoem. In beide gevalle is daar weinig om die bewering te ondersteun. Die mees waarskynlike plek van Camelot, ondersteun deur 'n paar argeologiese bewyse wat in die 1960's versamel is, is Cadbury Castle, 'n heuwel uit die Ystertydperk naby Yeovil, hoog bo die vlaktes van Somerset, naby die dorpie Queen Camel. John Leland, 'n antiquaris tydens Henry VIII se bewind, het geskryf dat plaaslike mense dikwels na die oorblyfsels van hierdie versterkte heuwel verwys as 'Camalat-King Arthur's Palace'.
Arthur's Seat van Calton Hill, Edinburgh, Skotland
Opgrawings wat deur die argeoloog Leslie Alcock gedoen is, het hutte in 'n omheining van 18 hektaar bo-op die heuwel onthul. Twee heiligdomme, 'n metaalwerkersgebied, oonde, smidsgereedskap en voltooide wapens is ook opgegrawe. Bewyse toon dat die ingang van Camelot was deur 'n geplaveide pad, tien voet dwars, wat deur 'n houtkantige gang gegaan het onder 'n hektoring wat op pale aangebring was en vasgemaak was aan die skans en wagwandeling aan weerskante. Massiewe paar deure het aan weerskante van hierdie gang gesluit. Groot hoeveelhede gekapte metselwerk uit verlate Romeinse geboue het die skans self gevorm.
Verken Arthur's Palace
Uit bevindings naby die plek van Arthur's Palace, het dit duidelik geword dat Cadbury op 'n tyd 'n vesting van groot belang was, opgeknap het van die oorspronklike pre-Romeinse staat en 'n vesting in die donker tydperk geword het.
Die baan wat na die heuwel lei, draai saggies opwaarts deur 'n laan van majestueuse bome. Op die top bied 'n grasvlakte 'n uitsig om teenstanders in Engeland te kan meeding.
Daar was baie spookagtige waarnemings rondom Cadbury, en ek het inderdaad die koue van geeste gevoel toe ek op die heuwel rondklim. Onder my het ek gesien hoe die oorblyfsels van 'n ou baan wat na Glastonbury lei, moontlik gebruik is deur Arthur en sy ridders wat van en na Camelot reis. Plaaslike inwoners sê dat die ridders op die winteraande nog steeds langs die weg ry, tooms en tuig wat ruk, om te gaan jag. Diegene wat beweer dat hulle hierdie vreesaanjaende gesig aanskou het, praat oor die sien van lansies wat in die donker gloei en die ruggraat tintelende jag van honde hoor.
Mistige winterlandskap van die ikoniese Somerset -baken - Glastonbury Tor
Nie ver van Cadbury Castle nie, sê die plaaslike bevolking, langs die oewer van die River Cam op Salisbury Plain val Arthur en Mordred in die Slag van Camlann. Plaaswerkers het eens 'n groot aantal geraamtes in 'n massagraf wes van die kasteel opgegrawe, wat daarop dui dat 'n magtige geveg plaasgevind het. Staande op die plek, kon ek net droom van ridders in wapenrusting, die botsing van hul swaarde klink die gees van uitdaging en geregtigheid.
Daarna is ek na Bodmin Moor, twee kilometer suid van Bolventor in Cornwall, om die Dozmary -swembad te besoek. 'N Kilometer in omtrek, Dozmary Pool is 'n plek van veranderende bui en skoonheid, 'n plek van misterie en magie. Toe ek op die rand staan ​​toe die mis in die vroeë oggendure opkom, kon ek my voorstel hoe Sir Bedivere Excalibur in die meer gooi, waaruit 'n hand opstaan ​​en die magiese swaard vang, terwyl koning Arthur sterwend lê.
Die verhaal van Excalibur wat na die Lady of the Lake gegooi is, het waarskynlik sy oorsprong in Keltiese praktyke. Argeoloë het baie swaarde gevind wat lankal in heilige mere gegooi is as 'n offer vir die watergodin, die godin van genesing.
Soos hierdie plekke wat tradisioneel verband hou met Arthur se dood, lê sy beroemde geboorteplek by Tintagel Castle ook in Cornwall, langs die noordelike kus. Die ruïnes van die kasteel staan ​​net buite die dorp, op 'n byna 'n eiland omring deur skuimende see, wat vroeër deur 'n smal rotsrug aan die vasteland gekoppel was.
Besoekers aan die ruïnes moet 'n voetbrug oorsteek en 'n lang trap trap. Die geluid van golwe wat teen die rotsagtige oewer van 250 voet daaronder neerstort, gekombineer met die wind, vol geur van sout lug, sorg vir 'n opwindende kruising. Die ruïnes dui slegs op die voormalige grootsheid van die kasteel. Al wat oorgebly het, is 'n dramatiese boog en verskeie dele mure vol gate wat eens die bou van hout ondersteun het.
Merlin se grot lê vermoedelik direk onder die ruïnes en steek die groot krans deur en sny deur na 'n rotsagtige strand aan die ander kant van die landtong. Hier, onder grys lug, kan die gedreun van die Atlantiese Oseaan op 'n stormagtige dag net so hard soos die wind wees. By Tintagel is die lyn wat die feit en die legende verdeel, dikwels dun en vervaag.
Die top van Glastonbury Tor
Die vroegste vermelding van Tintagel in samewerking met koning Arthur verskyn in Geoffrey van Monmouth's Historia, waarin Uther Pendragon verlief raak op Ygerna, die vrou van Gorlois, hertog van Cornwall. Om haar weg te hou van Uther se greep, stuur haar man haar na Tintagel. Woedend gaan Uther na Cornwall en oorreed Merlin om 'n towerbrouery voor te skryf waarmee hy soos Gorlois kan lyk. So vermom, het hy geen moeite om die kasteel binne te gaan om by Ygerna te slaap nie, waardeur Arthur verwek word.
Die duisende Arthur -pelgrims wat na Tintagel kom, lyk onaangeraak deur die feit dat die huidige kasteel eers uit die vroeë 12de eeu dateer en dus moontlik nie Arthur se geboorteplek kon gewees het nie. Argeoloë het ook die oorblyfsels van 'n Keltiese klooster uit die 6de eeu op die terrein gevind, maar daar is geen bewyse om dit met die legendariese koning te assosieer nie.
Die ware slagveld van Camlann
Nie ver van Tintagel af staan ​​Slaughter Bridge, naby Camelford. Ook dit word genoem as die ware slagveld van Camlann, Arthur se laaste geveg, waarin hy Mordred met 'n spies doodmaak, maar 'n dodelike wond ontvang. Stroomop in 'n hoek lê 'n klip bedek met mos en vreemde letters wat die Cornish Arthur se graf noem. Meer waarskynlik, dit is dié van 'n Keltiese hoofman. Volgens plaaslike persone het Arthur nie by die slagtingbrug gesterf nie, maar is hy in die siel van 'n kuikens geïnkarneer, sodat hy eendag kan terugkeer.
Volgens die legendes het Arthur se halfsuster, Morgan Le Fay, die gewonde Arthur op 'n skuit na die eiland Avalon weggevoer, 'n Keltiese woord wat 'die eiland appels' beteken. Baie glo dat sy laaste rusplek in die West Town -markstad Glastonbury is. Glastonbury, te midde van 'n klein groepie heuwels, was in die vroeë Christelike tye amper 'n eiland toe 'n groot deel van die omliggende platteland 'n moeras was. Die hoogste heuwel van die stad, Glastonbury Tor ('n ou West Country -woord wat heuwel beteken) met 'n eensame toring op die top, kan kilometers ver gesien word. Volgens tradisie was die Tor, dikwels omring deur mis, die eiland Avalon.
Dit is moeilik om Glastonbury Tor voor te stel sonder sy kenmerkende toring, maar tot in Normandiese tye, toe die monnike 'n kapel vir Sint Michael gebou het, het die heuwel kaal gebly. 'N Aardbewing het die kapel in 1275 verwoes en dit het 50 jaar lank in puin gelê totdat die abt van Glastonbury, Adam Sodbury, dit herbou het. Die monnike het in die 15de eeu 'n toring, wat nou nog oorbly, bygevoeg.
Alhoewel die soektog na die graf van Arthur my na Glastonbury gebring het, het die majesteit van die ruïnes my laat wil bly. Die ruïnes van die Abdij, onder versorgde grasperke en indrukwekkende bome, is alles wat oorbly van een van die grootste kloosters in die Middeleeuse Engeland. Nie een van die mure wat oorbly is ouer as 1184 nie. Op 24 Mei van daardie jaar het 'n groot brand die klooster verwoes. Baie glo dat die Abbey die tuiste was van die eerste Christelike gemeenskap in Engeland. Bewyse toon dat monnike en kluisenaars moontlik al in die 5de en 6de eeu daar gewoon het.
Glastonbury se band met koning Arthur het ontstaan ​​as gevolg van 'n ontdekking wat na bewering in die laat 1100's op die terrein van die abdij gemaak is. In 1190, tydens die heropbou na die brand, beweer die monnike dat hulle 'n graf ontdek het. Hulle grawe sewe voet af voordat hulle by 'n klipblad kom, waaronder 'n loodkruis lê, met die Latynse woorde: Hic iacet sepultus inclytus Rex Arthurius in Insula Avallonia cum uxore sua secunda Wenneveria. (Hier lê die bekende koning Arthur op die eiland Avalon saam met sy tweede vrou Guinevere.)
Die monnike het nege voet verder gegrawe en 'n hol boomstam gevind wat die bene bevat van 'n baie lang man, plus 'n paar klein bene en 'n stukkie geel hare. Dit lyk asof hy 10 wonde het, almal genees behalwe een.
Die ontdekking van die graf was, om die minste te sê, betyds, want die monnike het dringend geld nodig gehad vir die heropbou. En die enigste manier om geld in te samel, was om 'n groot aantal pelgrims te lok.
'N Eenvoudige bordjie op die netjies versierde grasperk van die abdij dui vandag die graf aan waaruit die koninklike oorskot verdwyn het nadat koning Henry VIII die abdij in 1539 beveel het om te ontbind.
Was koning Arthur werklik? Het hy as 'n ware koning bestaan? Was hy 'n Keltiese held, heerser en oorwinnaar of die romantiese middeleeuse ridder in blink pantser? Daar is soveel teorieë voorgestel, soveel oor hom deur die eeue geskryf dat selfs al is die waarheid dalk ietwat verdraai, is dit moeilik om te dink dat so 'n persoon nie kon bestaan ​​het om al die verhale aan die kaak te stel nie.
Die verhale van koning Arthur en sy hof fassineer steeds talle lesers, miskien omdat ons soveel van die legende weet en so min van die waarheid. Die bekendste plekke wat tradisioneel met Arthur geassosieer word, kan nie historiese ondersoek weerstaan ​​nie. Alhoewel daar geen dokument is om Arthur se bestaan ​​te bewys nie, en argeoloë geen voorwerpe gevind het nie, is daar niks om te sê dat hy nie bestaan ​​het nie.
Die legende van koning Arthur is miskien net 'n mite - maar as dit die geval is, is dit 'n goeie een.
King Arthur se legende leef voort
Storme en rukwinde het eeue lank op hierdie hoek van Suidwes -Engeland weggesny, maar die legendes wat die gebied bewoon, is nog steeds groot.
Die rotsagtige landtong naby die dorpie Tintagel het so verweef geraak met die legende van koning Arthur dat sy ware geskiedenis byna toevallig lyk, ondanks 'n versameling ruwe klipfondamente en lysmure wat dui op sy ryk verlede.
Volgens verskillende gedigte, verhale en populêre mites was dit hier, by die vesting van 'n Cornish -hertog, dat koning Arthur verwek is. Latere weergawes van die verhaal sê dat Arthur op die terrein gebore is en moontlik 'n tyd lank hier gewoon het.
Daar is geen twyfel dat 'n middeleeuse kasteel by Tintagel gebou is deur Richard, graaf van Cornwall, 'n jonger broer van koning Henry III. Verleidelike oorblyfsels van die struktuur - verkrummel steenversperrings en deure - is nog steeds sigbaar.
Maar ongeag die geskiedenis, werklik of verbeeld, bied Tintagel merkwaardige blikke van blote kranse wat hoog bo die see staan.
Die massiewe uitroeiing is byna 'n eiland, wat slegs deur 'n smal en diep erodeerde pad met die land verbind is. Vir reisigers wat bereid is om grondpaadjies te stap en lang trappe wat teen die kranse krul, te klim, is daar baie visuele plesier.
Diegene wat na Tintagel reis, kan deur die kranse en duiselingwekkende kransblaaie dwaal, die spook van koning Arthur bekruip en die soute lug en die natuurskoon opdoen om sy eie onthalwe.
U kan ook 'n draai maak by wat vermoedelik die binnehof van Richard se kasteel is en na 'n sanderige inham kyk waar skepe eens met vrag gelaai is.
Robert Tremain, toesighouer van die terrein van die bewaringsgroep English Heritage, wat die terrein bestuur, verduidelik dat 'n mengsel van kalk en sand soms op die mure van die ruïnes aangebring is om dit te beskerm.
'U kan sien hoe die weer hiernatoe geklop het,' het hy gesê en gewys op ontpitde gebiede te midde van die plate. "Die elemente is altyd daar. Dit is die natuurlike erosie uit die see en die storms."
Richard het moontlik die kasteel op die terrein gebou weens die Arthur-legende, wat reeds bekend was toe hy die struktuur in die 13de eeu begin oprig het, het hy gesê. 'Hy wou hê dat 'n deel van die glorie van hom af moet vryf,' het Tremain gesê.
Die verhaal agter die legende van koning Arthur is die eerste keer bekendgestel deur Geoffrey van Monmouth, 'n skrywer wie se "History of the Kings of Britain" een van die gewildste boeke van die Middeleeue was, hoewel dit grotendeels fiktief was.
Die boek beskryf 'n vesting by Tintagel wat behoort aan 'n Cornish -hertog met die naam Gorlois wie se vrou die aandag van 'n koning, Uther Pendragon, trek. Die koning het 'n towenaar, Merlin, ontbied om hom op 'n magiese manier Gorlois se voorkoms te gee sodat hy die kasteel kon binnegaan.
In ruil daarvoor het Merlin gevra dat Uther 'n kind sou hê - Arthur - deur Merlin grootgemaak moet word totdat die kind sy lot om koning te word vervul het.
Teen die tyd dat Richard sy kasteel gebou het, miskien om die guns van die plaaslike Cornish -bevolking te bevorder, is die verhaal uitgebrei en Tintagel uitgebeeld as die plek waar Arthur gebore is en miskien gewoon het, volgens 'n Engelse erfenisgids.
Tintagel het ook verskyn in weergawes van die beroemde liefdesverhaal van Tristan en Isolde. 'N Eeue oue verhaal vertel die terrein as die hof van koning Mark, oom van Tristan.
Maar tasbare bewyse van Tintagel se uiteenlopende verlede is volop.
Artefakte wat in die gebied opgegrawe is, dui daarop dat dit op 'n tyd 'n buitepos was aan die rand van die Romeinse Ryk. Stukkies wynpotte en ander luukse ware uit Spanje, Noord -Afrika en die oostelike Middellandse See kan beteken dat 'n koning of prins Tintagel besoek.
'N Muur wat van vuil, rots en hout gebou is, dui aan dat dit moontlik 'n vesting in die donker eeue was.
In die 18de en 19de eeu het die gebied beroemd geword vir sy leisteengroewe, wat plaaslike manne in diens geneem het.
Die pad bo -op die landtong kronkel verby ruïnes van huise wat in die donker eeue gebou is en bereik 'n veld met gras wat omring is deur 'n lae klipmuur - 'n gebied wat vermoedelik 'n Middeleeuse tuin was.
Ander historiese kenmerke sluit in 'n put, 'n natuurlik geventileerde tonnel wat moontlik as 'n middeleeuse eetkamer gebruik is en 'n klein kapel wat aan die einde van die 11de eeu gebou is.
Teenoor die suidelike kranse is daar 'n groot kloof aan die kuslyn, stampend deur skuimende golwe, en geboue op die horison in die nabygeleë dorpie Tintagel, waar kroeë en gastehuise in smal strate lê.
Geslagte besoekers, waaronder skrywers soos Dickens en Tennyson, het na Tintagel gereis om te sien dat die plek 'n hoeksteen van die Arthur -legende is. Vir vandag se besoekers is die natuurlike glans daarvan net so lonend.
Arthurian England Deel 6: Tintagel – Legendariese geboorteplek van Arthur
Die verhaal van Arthur se opvatting by Tintagel kom van Geoffrey van Monmouth Geskiedenis van die Kings of Britain. Daarin was Tintagel die setel van die koning Goloris en sy vrou, Iggraine. Die hoë koning Uther Pendragon, Arthur se pa, word op die eerste gesig verlief op Iggraine. As Goloris in die geveg doodgemaak word, gooi Merlin Uther uit om hom soos Goloris te laat lyk. Hy gaan ongetwyfeld die kasteel binne en slaap by Iggraine, wat Arthur verwek. Nege maande later, wanneer die kind gebore word, kom Merlin na Tintagel om Arthur weg te neem na veiligheid. Gaan hierdie indrukwekkende kasteel dus in die Arthurlegende in?
Tres en ek hoog op die kranse
Ja, u moet al hierdie dinge en nog meer loop om by die kasteel uit te kom.
Die Tintagel van vandag is beslis 'n indrukwekkende struktuur. Die sigbare ruïnes is hoog (en ek bedoel hoog) aan die kus van Cornish, en dit is alles wat oorgebly het van 'n kasteel uit die 12de eeu. Om daar te kom, moet u deur 'n mal reeks trappe loop wat so en daarheen steek, en baie van die trappe is ongelyk en moeilik vir 'n 5 𔃻 "persoon om op te staan. (My kuitspiere sal nooit weer dieselfde wees nie!) Maar dit is alles die moeite werd as jy bo kom. Benewens die kloosterruïnes, is daar ook verskeie klipfondamente van vroeë Keltiese nedersettings, waar u kan sien waar verskillende geboue, selfs verskillende kamers sou gewees het. Dit is wyslik aan die kant van die krans wat die meeste beskerm is teen die onvergewensgesinde wind.
Sommige van die Keltiese nedersettings
'N Paar ander besienswaardighede bo -op is 'n ou, akoesties perfekte grot waarvan niemand die doel ken nie. Daar word bespiegel dat dit vir ritueel was. Die mure is met die hand gegrawe, maar dit is so glad dat dit masjien gemaak is. Dan is daar 'n plat stuk rots met byna volmaakte sirkels daarin. Weereens, niemand weet die doel nie (ou bekerhouers? :)).
As ons terugkom na koning Arthur, is daar 'n rots met 'n indruk wat koning Arthur se voetspoor genoem word, waar die legende sê dat hy gekroon en simbolies met die land getroud is. Dit lyk inderdaad asof 'n groot man se voet die indruk gemaak het. U kan ook u eie voet daarin steek. Nie ver weg nie, net voor die kus, is 'n driehoekige eiland, bekend as Merlin se hoed.
Die uitsig vanaf Merlin 's Cave
Ver onder is verskeie grotte, waarvan slegs een eintlik aansluit by die vasteland. Die grot staan ​​bekend as Merlin's grot, die tuiste van die legendariese betowerer. Dit vloei by hoogwater, wat ons gesien het sedert die gety ingekom het terwyl ons daar was. Dit is 'n pragtige grot, met 'n vertikale spleet wat die lig inlaat. Dit mag al dan nie magies wees nie, maar ek het wel 'n bol op 'n foto daar vasgevang, die enigste op meer as 1 000 foto's.
Ons het in die water gaan swem net buite die grot, wat so koud was dat dit u voete seergemaak het. Wel, Jamie was die enigste een wat dapper genoeg was om eintlik te swem. Ek het vasgeklou aan die rotse (met alge wat soos Astroturf gevoel het) soos 'n meermin, maar ek waag dit net om my middel diep te raak toe die golwe my spatsel. My vriend Tres het na 'n waterval gekyk om van nader te kyk en gesê dat sy nie die onderste helfte van haar liggaam kon voel toe sy terugkom nie.
Ek moet 'n prop in die Camelot Castle Hotel sit, waar ons gedurende ons tyd in Tintagel gebly het. Daar is baie negatiewe verhale daaroor op die internet, maar ek het my tyd daar baie geniet. Dit is 'n luukse hotel bo-op die kranse wat tans 'n vyf jaar lange opknapping ondergaan. Ek het betaal vir 'n opgegradeerde kamer, wat ek aanbeveel vir almal wat daar bly. My kamer het 'n hemelbed en 'n bad wat groot genoeg was om in te swem! (Ek wou steeds aanhaal Mooi vrou: "Sy bad is groter as die blou piesang!") Boonop het dit 'n privaat balkon met 'n uitsig oor die see en 'n doolhof wat onder in die gras gesny is. Ek het na donker op die balkon uitgegaan om na die sterre te kyk, en ek was verbaas oor hoeveel meer jy kan sien as in die stad. Dit was 'n geestelike ervaring.
Sonsondergang van ons hotel af, met uitsig op die Tintagel -kasteel
Die kos is ook baie goed en ons het die kunstenaar in die koshuis ontmoet. Hy is baie gaaf, miskien 'n bietjie eksentriek (is ons nie almal nie), maar ek het baie van hom gehou. Ek het selfs een van sy skilderye gekoop waarop ek verlief geraak het. En ek doen dit nooit - dit is die enigste werklike kuns wat ek besit.
Wat dink u van Tintagel? Is dit die geboorteplek van Arthur? Ek twyfel, maar ek hoor graag wat u daarvan dink. Was jy al daar? Hoe was jou ervaring?
Camelot, hof van koning Arthur
Alhoewel die meeste geleerdes dit as heeltemal fiktief beskou, is daar baie plekke wat met King Arthur's Camelot verbind is. Camelot was the name of the place where King Arthur held court and was the location of the famous Round Table.
Lucy is an award-winning blogger based in Cheltenham, UK. She founded On the Luce in 2011, has an MSc in Tourism, Heritage & Sustainability from the University of Glasgow and is a member of the British Guild of Travel Writers. Lees meer.
I love this spot. I visited it many years ago and your post brought back some great memories!! Dankie.
During his travels, Arthur meets and marries a beautiful young woman named Guinevere. After Arthur and his knights defeat all outsiders and calm reigns over Britain, there is a period of peace and happiness at a utopian Camelot. Maar, Lancelot, Arthur's most trusted knight and companion, falls in love with Queen Guinevere. In some versions of the legend, this secret affair is what leads to the fall of King Arthur and of Camelot. The affair is exposed, and Arthur goes to war with Lancelot after condemning Guinevere to death.
The beginnings of King Arthur as we recognize him can be traced to Geoffrey van Monmouth. This priest and author wrote the &quotHistoria Regum Britannae" (History of British Kings) in the early 1100s. Scholars believe that Geoffrey based this text in part on the &quotHistoria Britonum" as well as earlier histories. Some of his contemporaries went so far as to accuse him of fabricating much of his writings.
Die Vulgate Cycle, or Prose Lancelot, comprises prose stories that expand on de Troyes' themes and tie Christianity even more into the Arthurian legend. Not clearly attributed to an author, these stories were written between 1210 and 1230. They explain how Joseph of Arimathea, a Biblical figure who donated his tomb to Jesus after the crucifixion, brought the Grail to Britain. In a later story, Galahad, the illegitimate son of Sir Lancelot, was able to discover the Grail because he was so pure and devoted. The Vulgate Cycle was followed by the post-Vulgate a few years later, which revised and added material to the existing stories. This is the source for the Lady in the Lake myth and the tale of Mordred as Arthur's son by his sister.
Scholar Geoffrey of Monmouth first linked Arthur with Tintagel in his Geskiedenis van die Kings of Britain, describing it as the island fortress where Arthur was conceived thanks to the magic of Merlin. The legend has been embellished by writers through the years. It is retold in Malory's Le Morte Darthur and Tennyson's Idylls of the King – which has been transformed into a beautiful book sculpture for the new exhibition.