Plekkie in die son | Kaperjolle
Kaperjolle, January 7, 2015
Kaperjolle — July 14, 2009
Next post Koes-Koes
Previous post Ek het oor die tou getrap Die Wallabies is ’n sportspan wat Australië in internasionale rugby verteenwoordig. Rugby word in Australië deur die Australiese Rugbyunie (ARU) geadministreer. Die Australiese rugbyspan is tans (23 November 2019) sesde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Die Wallabies speel jaarliks saam met die All Blacks van Nieu-Seeland, die Springbokke van Suid-Afrika en die Poemas van Argentinië in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloebeker teen Nieu-Seeland en die Mandela Uitdaagplaat teen Suid-Afrika meeding. Die Wallabies het die Drienasiesreeks en die Rugbykampioenskap vier keer in die toernooi se 24 jaar bestaan gewen. Op 2 Julie 2007 het die span, ná ’n verrassende oorwinning oor die All Blacks in die Drienasies, die tweede plek op die IRR se wêreldranglys behaal.
Die Wallabies het in al nege vorige Wêreldbekertoernooie deelgeneem en is tans die derde suksesvolste span in die geskiedenis van die toernooi, na die All Blacks en die Springbokke wat drie titels elk ingepalm het. Hulle het die toernooi reeds twee keer gewen, in 1991 teen Engeland, en in 1999 teen Frankryk. Daarbenewens het die Wallabies in ekstra tyd in die eindstryd van die 2003 teen Engeland en in 2015 teen Nieu-Seeland verloor.
Die span het vir die eerste keer in 1899 ’n internasionale wedstryd gespeel, teen die Britse Leeus in Sydney. 17 voormalige Wallabies is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
1.2 Na-oorlogse tydperk: 1946 tot 1959
Australië het sy eerste internasionale wedstryd in 1899 teen die besoekende Britse Leeus gespeel. Hierdie eerste toets is op die Sydney-krieketveld beslis en 13–3 deur Australië gewen, maar die Leeus sal die oorblywende drie toetse wen. Die Australiese span vir die eerste wedstryd het uit ses spelers uit Queensland en nege uit Nieu-Suid-Wallis bestaan. Die span het in die blou trui van Nieu-Suid-Wallis tydens hulle spele in Sydney en die maroen van Queensland tydens hulle spele in Brisbane uitgedraf, maar met ’n Australiese wapen pleks van die gebruiklike embleme van elke kolonie.
Die eerste toets tussen Australië en Nieu-Seeland is op die Sydney-krieketveld in 1903 gespeel, en 22–3 deur Nieu-Seeland gewen. Hierdie toer het die gewildheid van rugby in beide Sydney en Brisbane verbeter en daartoe bygedra om die bywoning van klubwedstryde te verhoog.
In 1907 is die Nieu-Suid-Wallis Rugby League gevorm en die spelerster Dally Messenger het die rugbyunie ten gunste van Rugby League verlaat. Gedurende die volgende jaar het die eerste Australiese rugbyspan vanaf Sydney na ’n toer op die Britse Eilande verlaat. Engelse koerante het aanvanklik na die span as rabbits ("hase") verwys. Die Australiese rugbyspelers het dié bynaam as neerhalend beskou en met Wallabies vervang.
In 1909, toe die nuwe "Noordelike Unie" se kode nog in sy kinderskoene in Australië was, is ’n wedstryd tussen die Kangaroos (die Australiese nasionale rugbyligaspan) en die Wallabies voor ’n skare van 20 000 gespeel, wat die rugbyligaspan 29–26 gewen het.
Die Eerste Wêreldoorlog het ’n baie negatiewe effek op rugby in Australië gehad. Al die rugbytoernooie in Nieu-Suid-Wallis en Queensland is afgelas, nadat die deelstate se regerings besluit het dat dit onvanpas sou wees as daar sokker (wat destyds rugby ingesluit het) gespeel word, terwyl baie jong mans oorsee moes veg. Die sport rugby het byna tot stilstand gekom, nadat baie spelers by rugbyliga aangesluit het – wat tydens die oorlog nie tot stilstand gekom het nie.
In Queensland is reëlmatige toernooie nie voor 1929 weer aangebied nie, en vir die meeste deel van die 1920's is daar nie ’n amptelike Australiese span saamgestel nie, voordat die All Blacks in 1929 na Australië getoer het. Die Nieu-Suid-Walliese Waratahs is in 1920 opnuut gevorm, en het gedurende die dekade reëlmatig bly speel, insluitende reekse teen Nieu-Seeland en Suid-Afrika voor hul 1927–28-toer na die Britse Eilande, Frankryk en Kanada. Omdat die Waratahs destyds Australië se enigste verteenwoordigers was, is aan al hul internasionale wedstryde van hierdie tydperk terugwerkende Wallabies-status toegeken.
Na-oorlogse tydperk: 1946 tot 1959Wysig
Die eerste toets na die Tweede Wêreldoorlog is in 1946 op Carisbrook, Dunedin, tussen Australië en Nieu-Seeland beslis, en deur die All Blacks 31–8 gewen. Australië kon nie een wedstryd van die drie-wedstryde-toer wen nie; hulle is 20–0 deur die All Blacks Maori en die volgende week 14–10 deur die All Blacks geklop. Australië het in 1947–48 na die Verenigde Koninkryk, Ierland, Frankryk en Noord-Amerika begin toer. Die suksesvolle toer het ’n onoorwonne lopie gebly, totdat Australië in hul laaste wedstryd in Parys teen Frankryk verloor het. Van die opkomende spelers was Trevor Allan, Cyril Burke en Nicholas Shehadie.
Na hul terugkoms van die suksesvolle Europese toer het Australië in 1949 die All Blacks Maoris vir ’n reeks van drie toetse gehuisves; albei spanne het een wedstryd elk gewen, met een gelykop. In September van daardie jaar het Australië twee keer teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, albei wedstryde gewen en die Bledisloebeker vir die eerste keer op Nieu-Seelandse bodem ingepalm. Die All Blacks se eerste span was destyds op toer in Suid-Afrika en die Australiese oorwinnings teen die tweede span word soms afgegradeer. In agting vir die destydse apartheidstelsel in Suid-Afrika het die NZRU nie Maori-spelers vir die toer saamgeneem nie. Baie van die All Blacks se gewone Māorispelers het vervolgens teen Australië uitgedraf, dus kan die Nieu-Seelandse span wat teen Australië gespeel het as ewe goed as die All-Blacks-span in Suid-Afrika beskou word. Die Britse Leeus het in 1950 na Australië getoer en albei toetse teen die Wallabies gewen. Die volgende jaar het die All Blacks in ’n drie-toets-toer skoonskip met Australië afgereken. Australië het in Julie 1952 Fidji op die Sydney-krieketveld geklop, maar die tweede toets met twee punte verloor. Na die toetse teen Fidji het Australië daarin geslag om die All Blacks op Lancasterpark te klop, maar die tweede toets verloor.
Op hierdie toer het hulle ook ’n 8–8-gelykop teen Rhodesië in Kitwe aangeteken.
Die eerste wedstryd van die nuwe dekade was die oorwinning oor Fidji op die Sydney-krieketveld gedurende ’n drie-toetsreeks in 1961. Hierop het ’n tweede oorwinning gevolg, maar Fidji kon in die derde toets ’n gelykop behaal. Australië het toe na Suid-Afrika getoer, waar hulle teen die Springbokke in Port Elizabeth en Johannesburg verloor het. Na hul terugkoms is die Wallabies deur Frankryk op die Sydney-krieketveld 15–8 geklop.
In 1962 het Australië vyf keer teen die All Blacks gespeel en behalwe vir ’n 9–9-gelykop op Athletic Park al die wedstryde verloor. Nadat hulle in 1963 Engeland 18–9 in Sydney kon klop, kon Australië die Springbokke in agtereenvolgende toetse in Suid-Afrika oorwin; sedert die Britse span van 1896 die eerste span wat daarin kon slag.
Minder toetse is gedurende die middel-1960’s gespeel, en Australië het net een drie-toetsreeks teen die All Blacks in 1964 beslis. Hulle kon die derde toets wen nadat hulle die eerste twee verloor het. Die volgende jaar het Australië die Springbokke vir twee toetse gehuisves, onderskeidelik 18–11 en 12–8 gewen. Dit was hulle eerste reeksoorwinning oor Suid-Afrika nog en ook die eerste oor ’n rugbynasie sedert 1934.
Die Britse Eilande het die volgende jaar gekom en Australië 11–8 op die Sydney-krieketveld geklop, voordat hulle met die Wallabies 31–0 in Brisbane afreken. Australië vertrek in daardie Desember na Europa, waar hulle Wallis 14–11 en Skotland 11–5 kon klop. Die toer is in die volgende jaar voortgesit, waar Australië Engeland 23–11 oorwin, maar 15–8 teen Ierland en 20–14 teen Frankryk verloor. Australië het toe Ierland gehuisves, wat hulle in Sydney weer kon klop. Dit is opgevolg deur ’n 20-punte-verloor teen die All Blacks. Die volgende jaar het Australië met net een punt teen die All Blacks verloor, en Frankryk met dieselfde punteverskil in hul laaste oorwinning in dié dekade verslaan. Nadat hulle deur Ierland en Skotland tydens hul toer geklop is, het Australië Wallis gehuisves wat hulle ook verslaan het.
Australië het in 1970 teen Skotland gespeel en met 20 punte gewen. Die 1971-Suid-Afrikaanse toer na Australië het in die volgende seisoen plaasgevind. Proteste is dwarsdeur Australië aangeteken en in Queensland is ’n noodtoestand voor een toets aangekondig. Australië vertrek in November van daardie jaar vir ’n toer na Frankryk; hulle kon Frankryk tydens die eerste wedstryd in Toulouse klop, maar het die tweede in Parys verloor. Frankryk het toe Australië in Junie 1972 vir ’n twee-toetsreeks besoek, waarvan hulle een gewen en die ander in ’n gelykop geëindig het. Australië het vervolgens ’n drie-toetsreeks teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, maar al drie verloor. Die Wallabies het tydens hul terugkoms in Suva aangedoen om teen Fidji te speel en hul enigste toets in daardie jaar gewen.
Die volgende jaar het Australië Tonga gehuisves, maar nadat die Wallabies hul eerste toets kon wen, het hulle die tweede in Ballymore 11–16 verloor. Australië het in November 1973 ook ’n kort toer na die Verenigde Koninkryk onderneem, waar hulle 24–0 teen Wallis en 20–3 teen Engeland verloor het. In 1974 het Australië die All Blacks vir ’n drie-toetsreeks gehuisves, waarvan die Wallabies twee verloor en ’n gelykop in Brisbane aangeteken het.
In 1975 kon Australië Engeland tydens ’n twee-toets-reeks tuis klop. Australië het daarna vir die eerste keer teen Japan gespeel; die Wallabies het hulle in die eerste wedstryd met 30 punte geklop en in die tweede met 50–25 gewen. Hulle het vervolgens vir wedstryde na Skotland en Wallis vertrek, waar hulle nie een drie in albei wedstryde kon aanteken nie. Die toer na die Verenigde Koninkryk en Ierland het in 1976 voortgeduur en Australië het teen Engeland op Twickenham verloor, maar was in staat om Ierland op Lansdowne te klop. Op pad huis toe het Australië een bykomende wedstryd gespeel — teen die Verenigde State in Los Angeles – en 24–12 gewen. In Junie daardie jaar het Australië Fidji vir ’n drie-toetsreeks gehuisves en al drie gewen. Australië het die jaar met hul toer na Europa afgesluit en twee toetse teen Frankryk gespeel, maar albei verloor. Die Wallabies het geen toetse in 1977 gespeel nie.
Wallis het in 1978 na Australië getoer, maar Australië het hulle 18–8 in Ballymore verslaan, en toe met twee punte op die Sydney-krieketveld verslaan. Dit is deur ’n drie-toetsreeks teen die All Blacks opgevolg. Alhoewel Nieu-Seeland die eerste twee kon wen, is hulle in die laaste toets deur Australië op Edenpark verslaan, nadat Greg Cornelsen vier drieë kon druk. Die volgende jaar het Ierland vir Australië besoek en die Wallabies in twee toetse verslaan. Vervolgens het Australië die All Blacks vir een toets op die Sydney-krieketveld gehuisves, wat Australië 12–6 kon wen. Australië het toe vir twee toetse na Argentinië vertrek. Nadat hulle 24–13 in die eerste toets verslaan is, kon Australië die dekade met ’n oorwinning afsluit en Argentinië 17–12 in Buenos Aires klop.
In 1980 het Australië die Bledisloebeker vir ’n vierde keer ingepalm, nadat die Wallabies Nieu-Seeland 2–1 in ’n drie-toetsreeks in Australië kon verslaan. Dit was die begin van ’n suksesvolle tydperk vir Australië. In 1984 het Australië die Tuisnasies met ’n jong span en ’n nuwe afrigter, Alan Jones, kom besoek. Die Wallabies van 1984 het die eerste Australiese span geword wat ’n Grand Slam behaal het deur al die vier Tuisnasies te klop: Engeland, Ierland, Wallis en Skotland, asook ’n sterk Britse Barbarians-span. Dié toer het die opkoms van Australië as ’n gedugte krag in internasionale rugby ingelui. Baie rekords is tydens die toer aangeteken; 100 punte is tydens die toer aangeteken — die meeste deur ’n besoekende span in die Verenigde Koninkryk en Ierland, die eerste oorstootdrie wat Wallis in Cardiff moes afstaan, en Mark Ella kon tydens elke wedstryd ’n drie druk – ’n prestasie wat tot dusver nog nie bereik is nie.
In 1986 het Australië vir ’n drie-toetsreeks om die Bledisloebeker na Nieu-Seeland getoer. Nieu-Seelandse rugby was in onrus nadat ’n nieamptelike span – die Cavaliers – wat die grootste deel van die All Blacks-spelers bevat het, na Suid-Afrika vertrek het. Na hul terugkeer is die All Blacks, wat saam met die Cavaliers getoer het, uit die span vir die eerste toets om die Bledisloebeker verban. Australië het toe die eerste wedstryd 13–12 gewen. Die verbanning is met die oog op die tweede toets op 23 Augustus op Carisbrook opgehef. Nieu-Seeland het die reeks geëwenaar nadat hulle die tweede wedstryd 13–12 gewen het. Die wedstryd is deur omstredenheid geteister nadat die Walliese skeidsregter Derek Bevan ’n Australiese drie deur die agsteman Steve Tuynman nie toegeken het nie. Die eindstryd is op 6 September 1986 op Edenpark beslis. Australië kon ’n volstoom Nieu-Seelandse span 22–9 klop en sodoende hul eerste reeksoorwinning op Nieu-Seelandse bodem inpalm.
Australië het met selfvertroue aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 deelgeneem. Die Wallabies het egter tydens die halfeindstryd teen Frankryk op Sydney se Concord-ovaal met 30–26 verloor. Australië het toe die bronseindstryd teen Wallis verloor. Terwyl Australië se vertonings oor die drie jaar onder die afrigter Alan Jones van ’n hoë standard was, het Jones ’n polariserende effek op die span gehad, omdat baie spelers nie tevrede was met sy bestuurstyl nie. Mark Ella, wat na die 1984-seisoen homself onttrek het, het beweer dat hy moontlik nie sou uitgetree het nie as Jones nie afrigter was nie. Daar was veral ernstige afwykings tussen die afrigter Alan Jones en die invloedryke skrumskakel Nick Farr-Jones. Voor en tydens die Rugbywêreldbeker 1987 het Alan Jones sy aktiwiteite buite die afrigting van Australië, insluitende die radio-uitsaaiwese, uitgebrei. Na die rugbywêreldbekertoernooi is Jones van sy pos as afrigter verwyder en Bob Dwyer, wat Australië in 1982 en 1983 afgerig het, is in 1988 heraangestel.
In 1989 het die Britse en Ierse Leeus vir die eerste keer sedert 1966 na Australië getoer. Na hul oorwinning in die eerste toets het Australië die tweede en derde toetse verloor en sodoende die reeks 1–2 verloor. Bob Dwyer het ’n gebrek aan voorwaartse oorheersing as ’n belangrike faktor geïdentifiseer wat tot die verlore reeks bygedra het en die negentigerjare met die doel om hierdie faset van die Wallabies se speel te verbeter betree.
Die span is hergroepeer en het die Rugbywêreldbeker 1991 met ’n nuwe selfvertroue betree. In die poelfase het die Wallabies Argentinië geklop, 38–3 met Wallis afgereken, en Samoa 9–3 in ’n natgereënde spel verslaan. Gedurende die kwarteindstryd teen Ireland was Australië nie in staat om van hulle ontslae te raak nie. Nadat letterlik sekondes op die klok oorgebly het, was Ierland met 18–15 voor, voordat Michael Lynagh in die hoek ’n drie kon druk om sodoende die Ierse harte te laat breek en tot die halfeindstryd teen Nieu-Seeland te vorder. In die eerste helfte was die Wallabies met 13–3 voor en het toe hul verdedigingsvermoë teen die All Blacks gewys. In die eindstryd op Twickenham het die Wallabies teen Engeland te staan gekom. Engeland het hul meestal vooruit gedomineerde spelplan in ’n meer vloeiende spel verander. Dit was egter nie suksesvol nie en Australië kon ’n 12–6-oorwinning behaal. David Campese is as die speler van die toernooi aangewys, omdat hy ses drieë in ’n reeks van uitstekende vertonings kon druk. Oorwinningsparades is in Australië vir hul nasionale span gehou.
Die dekade was baie belangrik vir die skepping van die moderne speel. Australië se verdedigingsveldtog tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het met ’n verlore wedstryd teen die gasheer begin. Na die poelfase is Australië reeds in die kwarteindstryd deur Engeland na ’n skepdoel deur Rob Andrew uit die toernooi uitgeskakel. Dit was Australië se ergste vertoning tydens ’n wêreldbekertoernooi tot dieselfde uitslag tydens die Rugbywêreldbeker 2007, alweer teen Engeland. Beide die Drienasiesreeks en Super 12-toernooie is in daardie jaar gestig, en het in 1996 begin. Dit het die speel na die tydperk van professionalisme geneem. In reaksie op rugby se skuif na professionaliteit toe is die Rugbyunie Spelersvereniging (RUPA) in Oktober 1995 gestig om die belange van Australië se professionele rugbyspelers te beskerm.
Greg Smith was in 1996 en 1997 Australië se nasionale afrigter, waarin die Wallabies net twee van hul agt toetse vaan die Drienasiesreeks kon wen, albei teen Suid-Afrika in Australië, en rekordoorwinnings teen beide die All Blacks en Springbokke moes afstaan. Rod Macqueen is as Smith se opvolger aangestel en in 1998 kon Australië sy twee toetse teen die All Blacks wen en sodoende die Bledisloebeker inpalm. Hulle kon in 1999 die Bledisloe verdedig nadat hulle Nieu-Seeland met ’n rekordoorwenning van 28–7 in Sydney verslaan.
Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 kon Australië sy poel wen en moes net 31 punte afstaan, voordat hulle die kwarteindstryd teen Wallis beslis het. Die Wallabies wen 24–9, voordat hulle in die halfeindstryd die verdedigende kampioen Suid-Afrika 27–21 kon klop. Die halfeindstryd is deur ’n onvergeetlike skepdoel in ekstra tyd van losskakel Stephen Larkham beslis (sy eerste skepdoel in ’n toetswedstryd). Australië kon die eindstryd teen Frankryk op die Millennium-stadion maklik 35–12 wen; die meeste punte is deur die heelagter stelskopper Matt Burke aangeteken. In 1999 het vyf Australiese spelers daarin geslag om hul tweede rugbywêreldbekertoernooi te wen: Phil Kearns, John Eales, Tim Horan, Jason Little en Dan Crowley. Australië was ook die eerste rugbyspan wat die Webb Ellis-beker vir ’n tweede keer omhoog kon hou.
In 2000 kon Australië die Bledisloebeker behou en die Drienasiesreeks vir die eerste keer wen. Die Wallabies kon hierdie prestasie in 2001 herhaal en ook hul eerste reeksoorwinning nog teen die Britse en Ierse Leeus aanteken. Beide die afrigter MacQueen en kaptein John Eales het gou na hierdie mylpale afgetree. Hulle is deur die afrigter Eddie Jones en kaptein George Gregan opgevolg. Hierdie tydperk het ook die groot geld-kontrakte van topvlak rugby leaguespelers soos Mat Rogers, Wendell Sailor en Lote Tuqiri gesien — van wie almal Australië verteenwoordig het. Dit was in kontras met die vorige eeu, waartydens baie Rugbyunie-spelers met groot salarisse na rugby league gelok is.
Nadat die Wallabies die Drienasiesreeks in 2002 nie kon wen nie en die Bledisloebeker in 2003 moes afstaan, het Australië sy Rugbywêreldbeker 2003-veldtog op ’n sterk manier begin en Argentinië 24–8 geklop, gevolg deur twee sterk oorwinnings oor beide Namibië en Roemenië. Hulle het toe Ierland net-net 17–16 geklop en Skotland 33–16 in die kwarteindstryd. Die Wallabies het hul hoogste oorwinning oor Nieu-Seeland aangeteken deur hulle 22–10 in die halfeindstryd te verslaan, waarna George Gregan die Nieu-Seelanders met die woorde "Four more years boys, four more years" bespot het. Die Wallabies het teen Engeland in ’n naelbyter-eindstryd gespeel en is uiteindelik geklop nadat Engeland se Jonny Wilkinson ’n skepdoel in ekstra tyd aangeteken het.
Tydens die tien-jaar herdenking van die professionalisering van rugby is in 2005 die Wallabies se span van die dekade bekend gestel. John Eales is deur ’n keuringspaneel van 30 as kaptein aangewys. Na afloop van die Europese toer in 2005 het mediakantore soos die Daily Telegraph ’n beroep vir die afdanking van beide Eddie Jones en George Gregan gedoen. Die voormalige afrigter Alan Jones het ook vir hul afdanking gevra. Die rekord van agt verlore wedstryde uit hul laaste nege toetse het daartoe gelei dat Jones deur die Australiese Rugbyunie afgedank is.
John Connolly is aan die begin van 2006 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem. Australië kon albei toetse teen Engeland in 2006 wen, asook ’n daaropvolgende oorwinning oor Ierland. Australië het ’n 20-punte-verloor tydens hul eerste wedstryd van die Drienasiesreeks teen die All Blacks gely. Hulle het toe Suid-Afrika in Brisbane 49–0 verslaan. Die Wallabies het een van hul oorblywende vier wedstryde van die toernooi gewen. Nadat Australië tydens die Rugbywêreldbeker 2007 se kwarteindstryd deur Engeland geklop is, het Connolly sy bedanking as hoofafrigter aangekondig.
Robbie Deans is aan die begin van 2008 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem, toe Australië met sy voorbereidings vir die 2008-Drienasiesreeks begin het. Na die aftrede van beide George Gregan en Stephen Larkham na die Rugbywêreldbeker 2007, het Deans die taak gehad om ’n span sonder van sy mees ervare spelers saam te stel. Die Wallabies het gemengde resultate tydens die 2008-Drienasiesreeks gehad; hulle kon Nieu-Seeland in Sydney en Suid-Afrika twee keer klop, in beide Perth en Durban. Die Wallabies het egter hul grootste nederlaag in hul geskiedenis, 53–8 teen Suid-Afrika in Johannesburg, gely.
2009 was nie ’n goeie jaar vir die Wallabies nie. Aan die begin van dié jaar kon hulle die Barbarians 55–7 en toe Italië in albei toetse klop, en die middeljaartoetse met ’n 22–6-oorwinning oor Frankryk afsluit. Daarvandaan het hulle agteruit gegaan toe hulle die 2009-Drienasiesreeks as derde afgesluit het, na drie nederlae teen die All Blacks (22–16, 19–18 en 33–6) en twee nederlae teen die wêreldkampioen Suid-Afrika (29–17 en 32–25). Hul enigste oorwinning tydens die Drienasiesreeks was ’n 21–6 teen die Springbokke. Gedurende die internasionale herfstoetse van 2009 het hulle 32–19 teen Nieu-Seeland verloor, maar kon Engeland 18–9 tydens Jonny Wilkinson se terugkeer in die Engelse trui klop. Die Wallabies het toe 20–20-gelykop teen Ierland geëindig nadat Brian O'Driscoll se drie in die laaste minuut aan Ronan O'Gara ’n maklike verdoeling besorg het. Australië het aansluitend vir die eerste keer in 27 jaar teen Skotland verloor. Die eindtelling was 9–8, ondanks ’n telling van 3–3 teen halftyd. Die Wallabies kon net sewe van hul 14 wedstryde in 2009 wen, maar was nog steeds derde op die IRR se ranglys.
2010 het beter uitslae in die Drienasiesreeks gesien, insluitende ’n baie skaars wins oor Suid-Afrika, waardeur Australië die Mandela Uitdaagplaat ingepalm het; de Wallabies het ook die tweede plek in beide die 2010-Drienasiesreeks en die IRR se ranglys behaal. Hulle moes egter hul tiende agtereenvolgende nederlaag aan Nieu-Seeland afstaan, ’n nuwe rekord. Later die jaar kon die Wallabies die All Blacks in ’n naelbyter-wedstryd in Hongkong egter klop. Dit was hul eerste oorwinning oor Nieu-Seeland in die laaste drie jaar. Ondanks die prestasie moes Australië nederlae aan Engeland en Munster tydens hul einde-van-die-jaar-toer deur Europa afstaan.
Australië se 2011-seisoen het met ’n skoknederlaag teen Samoa in Sydney (23–32) begin, maar hulle sal later die 2011-Drienasiesreeks wen; ’n toernooi wat hulle in die laaste tien jaar sedert die 2001-toernooi nie meer kon wen nie. Hulle kon egter nie die volgende seisoen se uitgebreide 2012-toernooi, die nuwe Rugbykampioenskapreeks, wen nie.
Australië kon sy eerste wedstryd tydens die Rugbywêreldbeker 2011 teen Italië wen, maar het sy tweede wedstryd teen Ierland 6–15 verloor. Beserings van belangrike spelers soos Digby Ioane en Stephen Moore het tot die uitslag bygedra, saam met ’n swak lynstaan. In hul derde wedstryd van Poel C, kon die Wallabies die Verenigde State 67–5 klop, waartydens Rob Horne, Rocky Elsom, Kurtley Beale, Drew Mitchell, Pat McCabe en Radike Samo almal ’n drie kon druk, terwyl Anthony Fainga'a twee drieë en Adam Ashley-Cooper drie drieë aangeteken het. Die Wallabies het hul laaste poelwedstryd teen Rusland 68–22 gewen. Die Wallabies kon die verdedigende kampioen Suid-Afrika 11–9 klop en sodoende tot die halfeinrondte vorder. Australië is egter een week later deur die gasheer en latere wêreldkampioen Nieu-Seeland in die tweede halfeindstryd 6–20 geklop. Hulle het toe teen Wallis in die bronseindstryd te staan gekom en die rooi drake net-net 18–21 verslaan en sodoende die derde plek behaal.
Na die Wallabies se nederlaag teen die Britse en Ierse Leeus tydens hul 2013-toer, ’n wenkoers van 58,1%, en ’n swak 3–15 teen die All Blacks, het die Australiese afrigter Deans onder toenemende druk geplaas om sy pos te behou. Deans het in Julie 2013 bedank, en sy termyn van ses jaar as hoofafrigter van die Wallabies beëindig. Onder Deans het die Wallabies van hul 74 wedstryde 43 gewen, 29 verloor en twee geëwenaar. Die Wallabies kon onder sy afrigting net drie keer hul teenstanders, die All Blacks klop, met een gelykop in 2012. Hulle kon egter ’n goeie rekord teen die Springbokke aanteken, nadat die Wallabies Suid-Afrika 9 keer in 14 wedstryde kon klop. Die hoogtepunte van sy termyn was die Wallabies se kampioenskap tydens die Drienasies in 2011 en die derde plek in die Rugbywêreldbekertoernooi.
Op 9 Julie 2013 is die afrigter van die Reds (Superrugbyspan), Ewen McKenzie, amptelik as hoofafrigter van die Wallabies aangestel en het Robbie Deans vervang.
McKenzie se eerste wedstryd was ’n 47–29-nederlaag teen Nieu-Seeland tydens die 2013-Rugbykampioenskapreeks. In hierdie wedstryd het hy aan vyf debutante hul eerste wedstryd besorg. Die 27–16-nederlaag een week later het beteken dat die Bledisloebeker vir die elfde agtereenvolgende jaar in Nieu-Seeland sal bly. Bykomend moes die Wallabies onder McKenzie ’n 38–12-nederlaag teen Suid-Afrika verduur, die hoogste oorwinning deur die Springbokke oor die Wallabies in Australië. Die 14–13-oorwinning oor Argentinië was McKenzie se eerste oorwinning as ’n internasionale afrigter, maar die puntelose tweede helfte was sedert hul tuistoets teen die All Blacks in 2005 die eerste keer wat Australië nie punte in die tweede helfte kon aanteken nie. Australië se swak prestasie tydens die kampioenskap is teen Suid-Afrika voortgesit, toe Australië 28–8 in Kaapstad verloor. In Australië se laaste wedstryd tydens die kampioenskap kon hulle egter vir die eerste keer in die nuwe toernooi ’n bonuspuntoorwinning inpalm, nadat hulle die meeste punte in beide die Rugbykampioenskap en die Drienasies kon aanteken. Tydens die kampioenskap het McKenzie verskeie groot veranderinge aan sy span onderneem. Hy het die spelerster Will Genia deur Nic White vervang, wat destyds met drie toetse gespeel het, en benoem Ben Mowen as kaptein in sy eerste jaar as ’n toetsspeler.
Gedurende die Bledisloe 3 wen Nieu-Seeland 41–33 om die reeks 3–0 te beklink. Tydens hul 2013-einde-van-die-jaar-toer, het McKenzie die span tot vier agtereenvolgende oorwinnings (50–20 oor Italië, 32–15 oor Ierland, 21–15 oor Skotland en 30–26 oor Wallis) gelei, die eerste keer sedert 2008 wat Australië daarin kon slaag. Australië het die openingswedstryd van die toer egter 20–13 teen Engeland verloor. Desondanks kon die Wallabies die Lansdownebeker behou, Hopetounbeker herwin en die James Bevan-trofee vir die sesde agtereenvolgende keer inpalm.
In 2014 kon die Wallabies hul wenreeks van vier wedstryde tot sewe vir die eerste keer sedert 2000 uitbrei. Hulle het ’n 3–0 toetsreeks-oorwinning oor Frankryk tydens die 2014-middel-van-die-jaar-toer behaal; dit het ’n 50–23-oorwinning in Brisbane, ’n 6–0-oorwinning in Melbourne en ’n 39–13-oorwinning in Sydney ingesluit. Met die afsluit van die reeks kon Australië die Trophée des Bicentenaires vir die eerste keer sedert 2010 verower, nadat hulle dit in 2012 moes afstaan.
Die Wallabies se onoorwonne reeks is tot agt wedstryde uitgebrei, nadat hulle teen die All Blacks 12–12-gelykop geëindig. Dit het aan die Wallabies nuwe optimisme besorg, dat Australië die Bledisloebeker vir die eerste keer sedert 2002 kan verower, saam met die beëindiging van hul reeks van 28-jaar sonder oorwinning op Edenpark. Australië is egter na die aarde terug gestoot, nadat hulle ’n 51–20-nederlaag tydens die tweede toets om die Bledisloe moes ly, wat Australië se hunkering vir die trofee tot 12 jaar laat verleng. Australië kon hierna herbou en het hard vir oorwinnings oor Suid-Afrika en Argentinië geveg, onderskeidelik 24–23 en 32–25, met laasgenoemde oorwinning kon die Wallabies die Poema-trofee herower.
Australië kon egter nie die Mandela Uitdaagplaat herower nie, nadat die Wallabies ’n 28–11-nederlaag teen Suid-Afrika moes ly, toe hulle drie drieë en ’n skepdoel in die laaste elf minute toelaat. ’n Week later het Australië ’n 21–17-nederlaag teen Argentinië gely, hul eerste nederlaag teen Argentinië in 17 jaar. Hiermee het Australië die eerste span geword wat teen Argentinië verloor, nadat die Poemas in 2012 by die Drienasiesreeks aangesluit het om die Rugbykampioenskap te vorm. Vir die tweede agtereenvolgende jaar het Australië op die tweede plek tydens die Rugbykampioenskap geëindig.
Op 18 Oktober 2014 het McKenzie as hoofafrigter van Australië bedank. Hy verlaat die Wallabies na 11 oorwinnings in 22 toetse, ’n wenrekord van net 50%. McKenzie het egter ’n goeie wenrekord teenoor Europese spanne behaal, nadat die Wallabies sewe van agt toetse kon wen, die enigste nederlaag was teen Engeland in November 2013. Hy het ook ’n goeie wenrekord teen Argentinië behaal, met 3–1. Hy het egter vir Australië met ’n swak rekord teen die Rugbykampioenskap-teenstanders verlaat, en versuim om ’n oorwinning teen Nieu-Seeland te beklink en net ’n rekord van 1–3 teen Suid-Afrika behaal.
Op 22 Oktober 2014 is die Waratahs se hoofafrigter Michael Cheika as nuwe afrigter van die Wallabies aangestel, en het sodoende Australië se derde hoofafrigter binne twee jaar geword. In die eerste wedstryd onder Cheika kon Australië die [[Britse Barbarians 40–36 op Twickenham klop.
Tydens die 2014-einde-van-die-jaar-toer kon Australië Wallis op die Millennium-stadion in Cardiff 33–28 klop, die Wallabies se tiende agtereenvolgende oorwinning oor die gashere in Michael Cheika se eerste toets as afrigter. Die Wallabies is egter deur drie drieë tenoor vier oortref, met die losskakel Bernard Foley wat tydens die tweede helfte ’n skepdoel en drie strafdoele kon aanteken. Die Wallabies het die ander drie toetse van die toer teen Frankryk, Ierland en Engeland verloor, waarna hulle op die sesde plek van die wêreldranglys was.
2015 was die jaar van die Rugbywêreldbeker. Australië is saam met Wallis, Fidji, Engeland en Uruguay in die "doodspoel" geloot. Die Wallabies se eerste wedstryd was teen Fidji wat hulle 28–13 kon wen. Vervolgens het Australië Uruguay 65–3 verneder. In die derde wedstryd het Australië Engeland op Twickenham 33–13 geklop, en die gasheer uit hul eie toernooi uitgeskakel. In die laaste poelwedstryd kon die gelukkige Wallabies Wallis 15–6 klop. In die kwarteindstryd het hulle ’n "omstrede" 35–34-wen oor Skotland behaal. Hulle het toe Argentinië in die halfeindstryd verslaan om sodoende in die groot finaal teen Nieu-Seeland te staan te kom, maar 34–17 verloor.
2016 het vir die Wallabies erg verloop, die begin van ’n ernstige afwaartse neiging in hul resultate. In Junie het Australië die Sesnasies-wenner Engeland, onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones, vir ’n drie-toetsreeks gehuisves. Engeland het al drie wedstryde gewen, 39–28, 23–7 en 44–40 onderskeidelik. Alhoewel die Wallabies tydens die 2016-Rugbykampioenskapreeks die tweede plek kon behaal, nadat hulle twee oorwinnings oor Argentinië en een teen Suid-Afrika aangeteken het, het hulle albei wedstryde teen Nieu-Seeland en die derde Bledisloetoets van daardie verloor, en ’n teleurstellende reeks teen hulle trans-Tasmanse teenstanders voortgesit. In die einde-van-die-jaar-internasionale, kon Australië oorwinnings oor Wallis (32–8), Skotland (23–22) en Frankryk (25–23) aanteken, maar teen Ierland 27–24 verloor, voordat hulle ook die vierde wedstryd teen Engeland verloor 37–21.
Die volgende jaar het min vordering gesien. Tydens die 2017-Junie-Internasionale kon Australië oorwinnings oor Fidji (37–14) en Italië (40–27) aanteken, maar het teen ’n Skotse span sonder ’n aantal spelers wat vir die Britse en Ierse Leeus in Nieu-Seeland aan diens was. Hul prestasie is tydens die 2017-Rugbykampioenskapreeks voortgesit, waar hulle weer op die tweede plek kon eindig, nadat die Wallabies net hul twee wedstryde teen Argentinië kon wen, hul twee wedstryde teen Nieu-Seeland verloor het en ’n swak Suid-Afrika net twee gelykop kon afdwing. Alhoewel die Wallabies ’n verrassende 23–18-oorwinning tydens die derde Bledisloetoets daardie jaar kon aanteken, het Australië in sy toetsseisoen gedurende herfs net oorwinnings teen Japan (63–30) en Wales (29–21) behaal, voordat die Wallabies die vyfde agtereenvolgende nederlaag teen Engeland (30–6) en ’n vernietigende rekordnederlaag teen Skotland (53–24) moes ly.
2018 was een van die erste jare ooit vit Australiese rugby. In die Juniereeks teen Ierland kon Australië die eerste toets 18–9 wen, maar hulle het die oorblywende wedstryde 21–26 en 20–16, ondanks meer drieë as die Sesnasies-Grand Slam-houers, verloor. Die tuisreeksnederlaag teen Ierland was Australië se eerste sedert 1979. In daardie jaar se Rugbykampioenskap het Australië weer albei wedstryde teen Nieu-Seeland verloor. Hoewel hulle Suid-Afrika ’n 23–18-wen in die tweede rondte kon afdwing, het die Wallabies vir die eerste keer sedert 1983 teen Argentinië tuis verloor, maar ook die terugwedstryd teen Suid-Afrika 23–12. Die Wallabies se derde wen daardie jaar was teen Argentinië, waar die Wallabies ondanks ’n voorsprong van die Poemas in die eerste helfte (31–7) terug kon veg en die wedstryd uiteindelik 45–34 kon wen. In die laaste Bledisloetoets op Jokohama-stadion in Japan, is die Wallabies weereens deur Nieu-Seeland 37–20 verneder. Daardie herfs het die Wallabies hul eerste nederlaag teen Wallis in tien jaar gesien (9–6). Die punte van die Walliese span, asook die telling het die eerste toets tussen albei spanne 110 jaar gelede presies weerkaats. Die Wallabies het die volgende week Italië 26–7 geklop, voordat hulle een week later deur Engeland vir die sesde keer 37–18 geklop is. Die Wallabies kon in 2018 net vier wedstryde van 13 toetse wen, wat as hul vuilste lopie in die professionele tydperk en hul ergste kalenderjaar sedert 1958 beskou word.
In 2019 kon Australië Nieu-Seeland met ’n 47–26-oorwinning in Perth verneder, wat die All Blacks se hoogste nederlaag in ’n toetswedstryd geëwenaar het, gelykop met Australië se 28–7-oorwinning in 1999. Nieu-Seeland kon die vernedering in die terugwedstryd in Auckland omdraai en met ’n oortuigende 36–0-oorwinning die Bledisloebeker behou. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 het Australie drie van sy vier poelwedstryde gewen, maar ’n noue nederlaag teen Wallis het aan die Wallabies ’n kwarteindstryd teen Engeland besorg. ’n 40–16-nederlaag het die Australiese veldtog beëindig en die hoofafrigter Cheika het die volgende dag sy bedanking as hoofafrigter van die Wallabies aangekondig. Sy kontrak sou ná die Wêreldbeker uitgeloop het.
Die Wallabies speel in Australië se nasionale sportskleure groen en goud. Voor die bekendstelling van ’n nasionale trui het die Wallabies in die spankleure van die gasheerland gespeel. Die Australiese wapen het dikwels die staatskenteken op die trui vervang, en ’n verskeidenheid van hierdie kleure is in ’n aantal wedstryde in die vroeë 1900’s gebruik.
Die wegtrui is gewoonlik groen of wit, hoewel die Wallabies tydens die Rugbywêreldbeker 1995 se wedstryd teen Roemeense nasionale rugbyspan ’n groen en goud streeptrui, met groen breuke en sokkies gedra het.
In 2010 het KooGa die klereborg geword. Die eerste KooGa-trui vir die Wallabies is gebruik van 2010 tot die afsluiting van die 2012-seisoen; vir die 2012-seisoen is egter ’n ander sort breuke en sokkies ontwerp. KooGa het in 2013 ’n nuwe uitrusting vir die reeks teen die Britse en Ierse Leeus bekendgestel. BLK Sport, voorheen die Australiese onderafdeling van KooGa, het die klereborg na hierdie toer geword, en die BLK-embleem het KooGa s’n op die trui vir die 2013-lentetoer vervang.
Tydens die derde 2017 Bledisloebekertoets het die Wallabies vir die eerste keer ’n trui met inheemse Aborigines-ontwerp gedra. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 het hulle in ’n soortgelyke trui uitgedraf.
Die bynaam "Wallabies" verwys na die wallaby wat aan die grootste deel van Australië inheems is. Die naam het tydens die span se eerste toer na die Verenigde Koninkryk en Noord-Amerika in 1908 ontstaan. Die Nieu-Seelandse span het pas ’n toer voltooi en die Engelse pers het hulle "All Blacks" gedoop. Daar is voorgestel dat Australië ook ’n bynaam sal kry, en "Rabbits" was een van die byname wat deur die Engelse koerante voorgestel is. Die Australiërs het dit verwerp, en wou nie hê dat die nasionale span deur ’n ingevoerde pes verteenwoordig nie. Hulle het eerder die inheemse Wallaby gekies. Dit was oorspronklik net toerende spanne wat Wallabies genoem is; as Australië tuis gespeel het, is na hulle as internasionale verwys.
Die Wallabies maak gebruik van ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Australië. Van die stadions sluit in ANZ-stadion in Sydney, Langpark in Brisbane, AAMI-park en Docklandsstadion in Melbourne, asook Optusstadion en nib-stadion in Perth.
’n Aantal stadions is gedurende die Rugbywêreldbeker 1987 en Rugbywêreldbeker 2003 in Australië ingespan.
Australië het tot dusver 326 van hulle 641 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 50,86%.
Australië se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 23 November 2019)
↑ (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 23 November 2019.
↑ 4,0 4,1 (en) "The English Footballers. England v. Australia". The Sydney Morning Herald. 24 Junie 1899. Besoek op 24 Desember 2013.
↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "1991: Wallabies pip England". BBC. 24 September 2003. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "World Cup 1991". BBC. 18 November 2003. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "1999: Aussies rule world again". BBC. 24 September 2003. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "1899 – Australia". lionsrugby.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2007. Besoek op 25 Julie 2007.
↑ (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2013. Besoek op 24 Desember 2013.
↑ (en) "The New Zealand Footballers: Match Against Australia". The Sydney Morning Herald. 17 Augustus 1903. p. 7. Besoek op 16 September 2015.
↑ 12,0 12,1 (en) "History". Australiese Rugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2011. Besoek op 16 September 2015.
↑ (en) "Australian rugby". BBC. Besoek op 5 Augustus 2006.
↑ (en) "Australian Rugby Union, Annual Report 2008" (PDF). Australiese Rugbyunie. 2008. p. 17. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 1 April 2015. Besoek op 24 Junie 2010.
↑ (en) Fagan, Sean. "Club Histories – New Speculations". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2006. Besoek op 25 Julie 2007.
↑ (en) "Kangaroos v. Wallabies". West Coast Times. Nieu-Seeland. 6 September 1909. p. 4. Besoek op 3 Desember 2009.
↑ (en) "278th All Black Game". rugbymuseum.co.nz. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Junie 2011.
↑ (en) "Sir Nicholas Shehadie AC OBE". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Februarie 2008. Besoek op 22 Mei 2007.
↑ (en) "ARU pays tribute to former Wallaby doctor, Dr. John Moulton Oam". Australiese Rugbyunie. Besoek op 19 Mei 2014.
↑ (en) "All set for World Cup semis". worldcupweb.com. 14 November 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2006. Besoek op 15 November 2006.
↑ (en) "The Wallabies still have a quarter final spot to earn: Deans". The Telegraph. 1 Oktober 2011. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "All Blacks out-muscle Wallabies, into final". stuff. 17 Oktober 2011. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Rugby World Cup 2011: Wales 18-21 Australia – as it happened". BBC. 21 Oktober 2011. Besoek op 23 November 2011.
↑ (en) "Lions Tour 2013: British and Irish Lions break tour drought with third Test rout of Wallabies". ABC Online. 6 Julie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) Paul, Gregor (7 Julie 2013). "Secret talks to replace Deans after Wallabies collapse". Sunshine Coast Daily. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Julie 2013.
↑ (en) "Australia coach Robbie Deans resigns following Lions defeat". BBC. 9 Julie 2013.
↑ (en) "Robbie Deans Statistics". Lassen. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) ABC News (9 Julie 2013). "Australian Rugby Union confirms Robbie Deans 'stood down' from Wallabies job on Monday". ABC. News. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "All Blacks put Wallabies to the sword". ESPNscrum. 17 Augustus 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "All Blacks retain Bledisloe Cup". ESPNscrum. 24 Augustus 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Springboks embarrass Wallabies". ESPNscrum. 7 September 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Wallabies finally win under Ewen McKenzie". ESPNscrum. 14 September 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Springboks too good for Australia". ESPNscrum. 28 September 2013. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "All Blacks score last gasp win over Wallabies in Bledisloe Cup; Ewen McKenzie resigns". ABC News. 18 Oktober 2014. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) ESPN Staff (18 Oktober 2014). "Australia: Ewen McKenzie resigns from Wallabies role – Live Rugby News – ESPN Scrum". ESPNscrum. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Wallabies beat Barbarians 40-36 to kick off European Rugby Tour and Michael Cheika's tenure". ABC News. 2 November 2014. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Wallabies hang on to beat Barbarians at Twickenham to start Michael Cheika's tenure with a win". The Sydney Morning Herald. 2 November 2014. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Bernard Foley leads Wallabies to tight win against Wales". The Sydney Morning Herald. 9 November 2014. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Wallabies post 10th straight win over Wales with 33-28 triumph at Millennium Stadium". ABC News. 8 November 2014. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Wallabies fall to lowest-ever ranking of sixth ahead of Rugby World Cup". Australian Broadcasting Company. 16 Maart 2015. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) Riach, James (19 Oktober 2015). "Craig Joubert 'made mistake' awarding Australia penalty against Scotland". The Guardian. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) Robinson, Georgina (22 Desember 2018). "Rugby year in review: Wallabies suffer tough year on and off the field". The Sydney Morning Herald. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) Harris, Bret (25 November 2018). "Rugby Australia must act as Wallabies' worst calendar year finishes". The Guardian.
↑ (en) Decent, Ton (20 Oktober 2019). "Cheika quits: Wallabies coach falls on sword after World Cup exit". The Sydney Morning Herald. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Oktober 2019. Besoek op 23 November 2019.
↑ (en) "Michael Cheika will see out Wallabies contract, says Rugby Australia". The Guardian. 28 Augustus 2018. Besoek op 23 November 2019.
↑ 49,0 49,1 49,2 49,3 49,4 (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2007. Besoek op 14 Augustus 2007.
↑ (en) "The Wallabies New World Cup Jersey...ouch..." rucksandrolls.com. 25 Junie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
↑ (en) Growden, Greg (13 Julie 2007). "Just one big Boks of contradictions". rugbyheaven.smh.com.au. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
↑ (en) "KooGa appointed apparel sponsor for Qantas Wallabies from 2010". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Oktober 2009. Besoek op 28 November 2009.
↑ (en) "A brief history". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Augustus 2007. Besoek op 14 Augustus 2007.
↑ 55,0 55,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Australia". ESPNscrum. Besoek op 23 November 2019.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Wallabies&oldid=2078378"