Afrika se droëlande kry meer steun. Hoe om die meeste van hierdie klimaatimpaknuus te maak
Boere wat die grond in die Wes-Sahara, Egipte, bewerk. DeAgostini / Getty Images
Die Verenigde Nasies (VN) het onlangs die Dekade oor die herstel van ekosisteem om die agteruitgang van ekosisteme wêreldwyd te voorkom, te stop en te keer. Dit is 'n reaksie op bewyse wat ons huidige misbruik van die natuur het versnelde aardverwarming en verswakte natuurlike hulpbronne tot 'n mate wat dreig die welstand van mense.
Die dekade sal oorsese ontwikkelingshulp gebruik om grondgebruikbeleid wat ooreenstem met die land, te beïnvloed sy 10-punt-strategie. Dit sal gekanaliseer word deur instrumente soos die droëlandprogram van die Global Environment Facility en die Fonds vir neutraliteit van gronddegradasie.
Hierdie pogings is veral belangrik vir Afrika se droëlande. Droëlande is gewoonlik lae reënvalgebiede met hoë temperature en 'n gebrek aan water beperkings gewas-, diere- en bosproduksie.
In Afrika, droëlande dekking 60% van die vasteland. Hulle is huis na oor 525 miljoen mense wat afhanklik is van gereënde landbou en veeteelt. Die weerstoestande, tesame met die gevolge van menslike aktiwiteite op die land, maak droëlande baie kwesbaar vir agteruitgang van die land, bekend as woestynvorming. Dit sluit die verlies aan grond, vrugbaarheid en plantegroei.
Onvoorspelbare klimaat en uitdagende sosio-ekologiese toestande het samelewings gevorm met verstommende en innoverende hanteringsvermoë. Byvoorbeeld, droëland-herders produseer meer as die helfte van Afrika se rooivleis en melk.
Die klimaatskrisis, met temperature wat styg 1.5 keer vinniger dan elders in die wêreld, bedreig die balans wat gemeenskappe in hierdie landskap geskep het. Konflik oor hulpbronne is aan die toeneem en so ook migrasie.
Beleggings in die droëlande van Afrika is nodig om hierdie balans te herstel en produktiwiteit te handhaaf, terwyl die volgende generasie se aspirasies voorsien: werkgeleenthede bied en plaaslike sake omskakel in ontwikkelingsenjins.
Verwaarloos en onderbefonds
Droëlande is 'n bioom wat oor die hoof gesien word. Dit is gewortel in die oorsprong van die Rio-konvensies - drie konvensies wat geskep is met die doel om 'n volhoubare planeet vir toekomstige geslagte te bevorder.
Een van hierdie konvensies, die Konvensie ter bestryding van woestynvorming, is in 1994 aanvaar om die kommer van Afrika-leiers oor armoede, droogte en voedselonsekerheid aan te spreek. Maar, anders as klimaatsverandering en biodiversiteit, is programme onder hierdie konvensie - wat daarop gemik was om gronderosie en die verlies aan grondvrugbaarheid te stop - nie waargeneem is nie om tot 'n wêreldwye openbare voordeel by te dra. Dit het die Konvensie ter bestryding van verwoestyning nagelaat chronies onderbefonds en droëlande het 'n laer omgewingsprioriteit gebly.
Aangesien internasionale omgewingsfondse nie beskikbaar was nie, wou die eerste leierskap van die konvensie gebruik maak van ontwikkelingsfinansiering. Hulle het dit gedoen deur a donker prentjie van verswakte lande, vinnige bevolkingsaanwas en onvoldoende lewensonderhoud. Maar dit het die komende jare private beleggers en ontwikkelingsfinansiers laat skroom om in landbou-ondernemings in die droëlande van Afrika te belê.
Nou, met die bekendstelling van die dekade oor die herstel van die ekosisteem, sal baie meer geld na droëlande gekanaliseer word deur projekte op die grond.
Om te verseker dat hierdie beleggings die grootste impak het, is daar 'n paar lesse wat u in ag moet neem.
Ons het onlangs die Global Landscapes Forum. Dit het kundiges, beleidmakers, besighede, beleggers en plaaslike gemeenskappe byeengebring. Dit het 232 sprekers betrek, waarvan 127 uit Afrika, en 50% van hulle was vroue. Hulle het 'n duidelike boodskap gegee oor hoe fondse tot verandering kan lei.
Grondagteruitgang in droëlande is 'n veelsydige probleem. Enkele sektorale benaderings - soos die maksimum oesopbrengs of die verbod op brande - sal nie werk nie. Die oplossing vir volhoubare droëlande in Afrika is om te verseker dat daar optimale plantegroei, water en grondbronne is onder die beperkings van klimaatsverandering en onvoldoende menslike en finansiële hulpbronne.
Al hierdie maatreëls is belangrik omdat restourasie alleen nie sal werk nie. Meer is nodig om die onderliggende ekonomiese probleme van bevolkingsgroei en onvoldoende inkomstegeleenthede in die droëlande op te los. Die oopstel van ekonomiese geleenthede deur grondherstel sal.
Om dit te bereik, moet moderne innovasies en wetenskap hand aan hand werk met plaaslike praktyke en kennis om die kwaliteit en hoeveelheid produkte te produseer wat nodig is om beleggingsgevalle in herstel te bou. Een voorbeeld hiervan is die Ondersteuning van die herdery en landbou in herhalende en langdurige krisisse, wat wetenskaplikes en plaaslike gemeenskappe regoor Afrika suid van die Sahara bymekaarbring. Dit koppel herders en hul melk en vleisprodukte aan beleggers sowel as markte.
Befondsing is nodig vir kapasiteitsbou vir grondgebruikpraktyke en sakevaardighede. Daarbenewens moet daar belê word in toerusting en infrastruktuur, asook sterker plaaslike bestuur en instellings.
Benaderings moet verantwoordelikheid en regte gee aan plaaslike gemeenskappe, die eienaars en voogde van die land. Hulle moet gelyke vennote wees in die pogings tot herstel. Deur jare se implementering van landskapherstelaktiwiteite is dit duidelik dat slegs programme dat mede-ontwerp ingrypings met plaaslike gemeenskappe - wat gelyke voordele en toegangsregte verseker - lei tot langdurige verandering.
Vroue en jongmense wie se lewens is buite verhouding deur agteruitgang, moet dit aan die voorpunt wees.
In Kenia word hierdie gebiede byvoorbeeld hoofsaaklik bewoon deur patriargale gemeenskappe. Vroue is verantwoordelik vir die versorging van die kinders en, sonder produktiewe lande vir voedsel en brandhout, is hulle lewens baie uitdagend. Verskeie progressiewe stukke wetgewing is in die onlangse verlede ingestel. Maar vroue bly wees gemarginaliseer en gediskrimineer.
Vroue moet ondersteun word in toonaangewende intergenerationele dialoë binne hul gesinne en geslagte. Die idee sou wees dat dit 'n verskuiwing in sosiale norme sou bevorder om billike toegang tot grond te verseker, ongeag geslag of ouderdom.
Wat jongmense betref, kan die tradisionele lewenswyse nie meer vir almal 'n voorspoedige toekoms bied nie en geleenthede buite die plaas is baie beperk.
Daar is bemoedigende verhale oor nuwe generasies entrepreneurs in droëlandgebiede wat gemeenskapsgebaseerde NRO-aktiwiteite in volhoubare ondernemings verander. Sahel Consultingskakel byvoorbeeld private beleggers met vroulike suiwelprodusente in Nigerië. Enda Energie is 'n inisiatief wat vrouekoöperasies koppel aan persoonlike versorgings- en kosmetiese markte waar hulle vrugte verkoop.
Daarbenewens kan koolstofkrediete 'n werklike aansporing wees vir beleggers in skoon energietegnologieë, soos sonkook or biogas. Regerings moet die potensiaal van droëlande besef sodat hierdie inisiatiewe kan floreer. Dit sluit in om te verseker dat mense toegang tot markte en finansiering het, sodat hulle volhoubaar kan vergroot.
Ten slotte moet eksterne befondsingsprogramme die de-risking van pastoralisme en verhoogde weerstand teen skokke ondersteun. Dit kan gedoen word deur, byvoorbeeld, indeks gebaseerde finansiering en versekering.
Anja Gassner, wetenskaplike adviseur en senior wetenskaplike, Global Agroforestry (ICRAF), Global Landscapes Forum. Kimberly Merten, Cora van Osten, Adinda Hassan en Sophie Callahan van die Global Landscape Forum het bygedra tot hierdie artikel.