Jesper Juul "Nie vir liefde nie" - Ouervideobiblioteek - 2022
Nadat ek 'U bekwame familie' gelees het, 'n boek wat dit mildelik nie behaag nie, het ek met groot omsigtigheid na 'Nie uit liefde' uitgegaan om nie 'skeptisisme' te skryf nie ... en hoewel dit moeilik is om toe te gee, het ek 'n verblinding ervaar. Skielik het ek verstaan ​​waarom die skrywer so 'n groot aantal aanhangers, ouers het, wat met spanning op elke publikasie wag en met belangstelling na sy stellings luister. My slegte geluk was dat ek my avontuur met die Deense skrywers se publikasies uit die beste posisie begin. Die een wie se resensies u hieronder sal lees, verdedig 'n goeie naam en bevestig die duidelike tesis dat nie alle "werke" briljant hoef te wees nie.
Jesper Juul in "Uit liefde" skryf oor wat baie mense onbewustelik weet, maar wil dit nie erken nie. Naamlik dat ons onseker die rol van ouers betree, deur bekende patrone te dupliseer en 'n verslete gedragspad volg, loop ons in die voetspore van ons ouers, grootouers ... In plaas daarvan om die kind te wys wat ons regtig is, probeer ons die "vel" van die ouer betree. Om te sê wat ons dink ons ​​moet, nie wat ons regtig wil sê nie. Ons gee nog voor, wat frustrasie en ewige moegheid veroorsaak ... aan elke kant.
Juul twyfel nie dat 'n ouer altyd NEE moet sê as hy regtig voel dat hy dit wil sê nie. Selfs ten koste van die tydelike erger humeur van die kind. Hy sou dit op so 'n manier moes sê dat dit nie in hierdie valsheid was nie: sonder om 'n weelderige toon, vreemde verkleinering te gebruik, en selfs meer om sy eie gesag te toon, moet hy nie argumente gebruik wat vrees opwek nie: vir woede, dwang of straf. As ons NEE sê, moet ons toon, gesigsuitdrukkings en gebare dieselfde sê. Anders sal die kind vinnig valsheid optel en ophou om na ons te luister.
Moenie van u eie behoeftes afstand doen nie
Een van die belangrikste probleme van die ouer is verloëning van die self. Ma's het 'n spesiale probleem hiermee, wat, nadat hulle 'n kind gehad het, soos een van die bloggers dit mooi gestel het, skielik vergeet dat hulle ook vrouens of net mense is.
Natuurlik is daar geen twyfel dat kindersorg in die eerste paar maande in 'n sekere sin van jouself moet vergeet nie ... U moet elke keer in die behoeftes van die kind voorsien, en ons eie dinge word natuurlik na die agtergrond geneem. Juul skryf dat hierdie tyd tot 18 maande oud is. Na my mening beslis korter, maar dit is nie die punt om oor te redeneer wanneer dit regtig begin om 'n kind groot te maak nie, maar om so gou as moontlik te verander van 'n "robot wat aan elke kleuter se behoefte voldoen", verander in 'n man wat sy eie het die lewe, eie behoeftes, wat soms in 'n slegter bui kan wees of wat bloot in die wêreld wil ontspan.
Juul skryf direk: elkeen wat sy eie behoeftes ontken, sal binnekort voel dat die lewe buite hom is. Eenvoudige? Klaarblyklik voor die hand liggend, en tog vergeet soveel mense daarvan ... Wie sal skuldig wees? Natuurlik die ouer, maar ongelukkig word die verantwoordelikheid aan die kind oorgedra. Dit sal die meeste ly.
Die ouer is nie 'n bediende nie
Soms is dit makliker om 'n kind te hanteer, iets daarvoor te doen, nie te wag totdat hy dit self kan doen nie. Die punt is egter nie dat dit makliker sou wees nie, maar dat dit beter sou wees. Vir 'n kind. Op die lang termyn, nie op die oomblik nie.
Jesper Juul beveel aan dat 'n kleuter wat reeds met selfvertroue op sy voete beweeg en baie begin praat, verander hoe hy optree. Skakel stelselmatig en konsekwent van die "diens" -funksie na die "ouerpersoon" -funksie. Toon die kind sy persoonlikheid, gesag, vereistes, waardes en behoeftes.
Waarom is dit so belangrik? Omdat kinders ewig gedien word, soos Juul argumenteer, is dit soortgelyk aan kleuters uit sommige ryk gesinne. Vir kinders wat die grootste deel van hul tyd met oppassers deurbring of na verskillende soorte aktiwiteite gestuur word, of bloot na die kwekery. Elke persoon wat hulle vergesel, is op 'n manier dienaar. Daar is 'n tekort aan werklike interpersoonlike verhoudings. Veral eerlikheid, wat ons slegs kan bekostig onder mense in die omgewing.
Juul sien 'n groot gevaar in die verwarring van konsepte soos instelling en familie, opvoeding en pedagogiek, ouers en personeel. Hy benadruk dat die manier om die kleuter tuis te hanteer anders moet wees as in die kleuter- of kleuterskool. Die ouer moet grense stel en oor hul eie behoeftes praat. Die reëls en beginsels van instellings waarin kinders bly, is iets anders, en die lewe is net iets anders.
Herhaling en konsekwentheid
Jesper Juul bou ook 'n ander manier om die gevolge te verstaan. Hy merk op dat 'n ouer, wat iemand outentiek is, nie met geweld by al die reëls hoef te hou nie. Die belangrikste is dié wat verband hou met sy persoonlike, onkreukbare kanon van waardes. Dit is ook verbasend vir 'n ouer kind om die kleuter te vra om sy ouer te laat nadink oor sy of haar toestemming. Moenie bang wees vir besprekings waartydens die skoolkind u sal probeer oortuig tot u argumente nie.
Die maklikste is wat aanvanklik die moeilikste lyk. Voortdurende herhaling deur 'n ouer tussen die eerste en ongeveer vierjarige ouderdom, wat die kind mag en wat nie. Met verloop van tyd word die balk hoër opgelig ... en alle leuens en foute wat 'n klein kindjie grootmaak, kom aan die lig en dit is baie moeilik om dit te verberg.
Waarom is NIE 'n ouer so belangrik nie?
Omdat dit u toelaat om integriteit op te bou. Leer kinders die kuns om te weier. Dit gee hom wapens in die vorm van vertroue en geloof dat 'n mens nie oor alles kan saamstem nie. Op hierdie manier bou dit selfagting op en kan dit nie deur die verdedigingsmetode oorskat word nie, in tye waarin vyandigheid, vervolging, aggressie algemeen voorkom.
Ten slotte, om u aan te moedig om hierdie dun boek te lees, sal ek Juul stemme gee:
Eerlik en ferm is dikwels NIE beter vir 'n kind as gedwonge JA nie. Baie familie konflikte ontstaan ​​wanneer ouers nie 'n kind kan weier nie, hoewel hulle dit wel sou wou doen. As ouers moet ons leer om NEE te sê. As dit nie voldoende was nie, moet ons ook leer om versoenend te wees met die kind se beswaar daarteen en om te gaan met al die gevolge daarvan. Slegs op hierdie manier kan ons 'n sterk, bewuste kind grootmaak wat duidelike verskille sien tussen eerlike JA en vloei uit die hart van sy hart NEE.