Italië - Inligting - 2022
Die Italiaanse skiereiland of Apennine -skiereiland is een van die drie skiereilande van Suid -Europa (die ander twee is die Iberiese skiereiland en die Balkan -skiereiland), wat 1000 km van die Po -vallei in die noorde tot die sentrale Middellandse See in die suide strek. Die skiereiland grens aan die Tyrreense See in die weste, die Ioniese See in die suide en die Adriatiese See in die ooste. Die binneste deel van die Apennine -skiereiland bestaan ​​uit die Apennine -berge, waaruit dit sy naam kry, die noordelike deel is grootliks vlaktes en die kus is omring met kranse.
Opgrawings in Italië toon 'n moderne menslike teenwoordigheid wat dateer uit die paleolitiese tydperk, ongeveer 200 000 jaar gelede. In die 8ste en 7de eeu vC is Griekse kolonies langs die kus van Sicilië en die suidelike deel van die Italiaanse skiereiland gestig. Vervolgens het die Romeine na hierdie gebied verwys as Magna Graecia, aangesien dit so dig deur Grieke bewoon is.
Antieke Rome was aanvanklik 'n klein landbougemeenskap wat omstreeks die 8ste eeu vC gestig is en wat in die loop van die eeue gegroei het tot 'n kolossale ryk wat die hele Middellandse See omvat, waarin antieke Griekse en Romeinse kulture saamgesmelt het tot een beskawing. Hierdie beskawing was so invloedryk dat dele daarvan oorleef het in die moderne reg, administrasie, filosofie en kunste, wat die grondslag vorm waarop die Westerse beskawing gebaseer is. In sy twaalf-eeuse bestaan ​​het dit homself verander van monargie na republiek en uiteindelik na outokrasie. Sedert die 2de eeu nC het die ryk uiteindelik in 285 nC in twee dele opgebreek: die Wes -Romeinse Ryk en die Bisantynse Ryk in die Ooste. Die westelike deel onder die druk van die Gote het uiteindelik ontbind, wat die Italiaanse skiereiland vir die volgende 14 eeue verdeel het in klein onafhanklike koninkryke en vurige stadstate, en die oostelike deel die enigste erfgenaam van die Romeinse nalatenskap gelaat het.
Kwessies wat relevant is vir Amerikaanse buitelandse diplomasie: eenwording van Italiaanse state
Vir baie eeue was die Italiaanse skiereiland 'n polities gefragmenteerde samekoms van state. Dit was die geval toe die Verenigde State in 1776 hul onafhanklikheid van Groot -Brittanje aangekondig het. Toe oorlog in 1792 tussen Oostenryk en die Revolusionêre Franse regering uitbreek, val die Franse die Italiaanse skiereiland binne, vestig baie van die Italiaanse state en vestig hulle as republieke . In 1799 het die Oostenrykse en Russiese leërs die Franse uit die Italiaanse skiereiland gestoot, wat gelei het tot die afsterwe van die jong republieke.
Nadat Napoleon aan bewind gekom het, is die Italiaanse skiereiland weer deur die Franse verower. Onder Napoleon is die skiereiland verdeel in drie entiteite: die noordelike dele wat by die Franse Ryk (Piemonte, Ligurië, Parma, Piacenza, Toskane en Rome) geannekseer is, die nuutgeskepte Koninkryk Italië (Lombardije, Venesië, Reggio, Modena , Romagna en die moerasse) regeer deur Napoleon self, en die Koninkryk van Napels, wat eers deur Napoleon se broer Joseph Bonaparte regeer is, maar dan oorgedra word aan die swaer van Napoleon Joachim Murat.
Die tydperk van Franse inval en besetting was op baie maniere belangrik. Dit het revolusionêre idees oor die regering en die samelewing ingevoer, wat gelei het tot die omverwerping van die ou gevestigde regeringsordes en die vernietiging van die laaste spore van feodalisme. Die ideale van vryheid en gelykheid was baie invloedryk. Die konsep van nasionalisme is gevolglik ook bekendgestel, en sodoende het die sade van die Italiaanse nasionalisme in die meeste dele van die noordelike en sentrale Italiaanse skiereiland gesaai.
Met die ondergang van Napoleon in 1814 en die herverdeling van grondgebied deur die kongres van Wene (1814-15), is die meeste van die Italiaanse state herskep: die Koninkryk Piemonte-Sardinië (dikwels Sardinië genoem), die Groothertogdom Toskane , die hertogdom Parma, die pouslike state en die koninkryk van die twee Sicilië (saamgesmelt uit die ou koninkryk Napels en die koninkryk van Sicilië). Dit was grootliks konserwatiewe regimes, onder leiding van die ou sosiale ordes.
Hoewel die Italiaanse skiereiland deur die middel van die 1800's gefragmenteerd gebly het, het die konsep van 'n verenigde Italië begin wortel skiet. Geheime samelewings is gevorm om die konserwatiewe regimes teë te staan. Verskeie van hierdie samelewings het ook Italiaanse nasionalisme en die idee van 'n verenigde Italiaanse politieke staat bevorder. Een so 'n vereniging was die groep Young Italy, wat in 1831 deur Guiseppe Mazzini gestig is. Mazzini was 'n vurige voorstander van die noodsaaklikheid vir Italiaanse eenwording deur die begeertes en optrede van die Italiaanse volk. Die beweging van Italiaanse eenwording, 'n proses waarna verwys word as die Risorgimento (herlewing), het dus teen die middel van die eeu toegeneem.
Die revolusies van 1848 het die nasionalistiese sentiment regdeur die Italiaanse skiereiland laat opvlam. Daar was daardie jaar wydverspreide opstande in verskeie Italiaanse stede, meestal deur die professionele klasse (soos dokters, prokureurs, winkeliers) sowel as studente. Lombardy-Venetië en Milaan het probeer opstaan ​​teen die Oostenrykse bewind. Hoewel die Koninkryk Piemonte-Sardinië troepe gestuur het om die opstand te help, is dit in Julie 1848 deur die Oostenrykers in Custoza verpletter. Die Italiaanse opstande was onsuksesvol en teen 1849 was die ou regimes weer in plek.
Tog het die idee van die Risorgimento steeds aanhangers geword na 1848. Die laaste strewe na Italiaanse eenwording kom in 1859, gelei deur die Koninkryk Piemonte-Sardinië (toe die rykste en liberaalste van die Italiaanse state), en georkestreer deur Piemonte- Die premier van Sardinië, graaf Camillo di Cavour. Cavour, 'n bekwame diplomaat, het 'n alliansie met Frankryk gesluit. Die Frans-Oostenrykse oorlog van 1859 was die agent wat die fisiese proses van Italiaanse eenwording begin het. Die Oostenrykers is deur die Franse en Piemonte verslaan by Magenta en Solferino, en het sodoende Lombardy prysgegee. Teen die einde van die jaar is Lombardy by die besit van Piemonte-Sardinië gevoeg.
Die Noord-Italiaanse state het in 1859 en 1860 verkiesings gehou en gestem om by die Koninkryk Piemonte-Sardinië aan te sluit, 'n belangrike stap in die rigting van eenwording, terwyl Piemonte-Sardinië Savoye en Nice aan Frankryk afgestaan ​​het. Giuseppi Garibaldi, 'n boorling van Piemonte-Sardinië, het 'n belangrike rol gespeel om die suidelike Italiaanse state in die verenigingsproses te bring. In 1860 het Garibaldi 'n leër (wat die 'duisend' genoem word) saamgevoeg om na die suidelike deel van die skiereiland te marsjeer. Eers op Sicilië en daarna in Napels, het Garibaldi en sy manne die Bourbon-monargie omvergewerp en die suidelike gebiede oorgegee aan Victor Emmanuel II, koning van Piemonte-Sardinië. Vroeg in 1861 het 'n nasionale parlement byeengeroep en die Koninkryk Italië uitgeroep, met Victor Emmanuel II as koning. Op hierdie stadium was daar slegs twee groot gebiede buite die parameters van die nuwe Koninkryk Italië: Rome en Venetië.
In 1866 sluit Italië hom aan by Pruise in 'n veldtog teen Oostenryk (die Oostenryk-Pruisiese oorlog van 1866) en wen Venesië dus. In 1870, deur voordeel te trek uit die feit dat Frankryk (die destydse land wat verantwoordelik was vir die bewaking van die pouslike state) deur die betrokkenheid by die Frans-Pruisiese oorlog (1870-71) afgelei is, het die Italiaanse leër Rome binnegegaan. Daardie jaar is Rome en die pouslike state opgeneem in Italië en die Risorgimento voltooi. Gedurende die somer van 1871 het die Italiaanse hoofstad van Florence na Rome verhuis (dit is in 1865 van Turyn na Florence verhuis).
Italië - Geskiedenis en kultuur
Die geskiedenis en kultuur van Italië is verweef met sy ou erfenis, en alle Italianers is ongelooflik trots op hul land en sy wonderlike verlede. 'N Liefde vir musiek, kuns, goeie kos en goeie wyn word by elke inboorling gebore, en die genot van die mooiste dinge van die lewe is verpligtend. Baie van die landelike streke van die land het nog steeds 'n tradisionele leefstyl, en selfs die moderniteit van die groot stede word geraak deur die ikoniese tydperke wat voor die hede was.
Die mite lui dat die tweeling Romulus en Remus Rome in 753 vC gestig het, hoewel die uitbreiding van Rome en die keiserlike begin daarvan werklik omstreeks 350 vC dateer uit die verowering van die Etruske, 'n voormalige Mediterreense moondheid. Die ryk oorheers die hele Wes-Europa vir meer as 800 jaar tot sy val in 475 nC, waarna Italië 'n verwarring van talle stadstate vir die grootste deel van die daaropvolgende millennium geword het.
Die goue dae van antieke Rome het begin ná die verowerings van Kartago en die Masedoniese ryke, met 'n samesmelting tussen die Hellenistiese en Romeinse kulture wat 'n kosmopolitiese etos na die voorheen landelike Romeinse elite gebring het. Teen die sterwensjare van die voor-Christelike era het Rome sy posisie as 'n groot ryk gekonsolideer en min vyande gehad. Die hoogtepunt van die Italiaanse beskawing het begin met die verkiesing van Augustus Caesar, wat nou aanvaar word as die amptelike begin van die groot ryk en die geboorte van die Romeinse letterkunde. Ikoniese digters soos Horace, Virgil en Ovidius het die tekste geskryf wat vandag nog as 'die klassieke' beskou word.
Augustus se verligte heerskappy het die ryk sy Pax Romana gebring, 'n periode van 200 jaar van vrede en voorspoed, waartydens Rome weinig gedoen het om verder uit te brei, hoewel Brittanje in opdrag van keiser Claudius in 47 nC verower is. Teen 395 nC is die Romeinse Ryk verdeel in die Ooste en die Weste, met die westelike sektor wat toenemende barbaarse invalle ondervind en teen 476 nC ontbreek. Kort daarna val Italië op die magte van Attila die Hun, maar word in 553 deur die Bisantynse keiser Justinianus herstel, 'n verligting wat slegs 19 jaar geduur het.
Gedurende die Middeleeue en die Middeleeue was Italië 'n verwarring van stadstate, waaronder die pouslike staat, met destabiliserende interne konflik en invalle deur verskillende Europese plunderaars. Venesië, Florence en Genua het groot moondhede geword, met hul rykdom wat die glans van Renaissance -kunstenaars tot steeds groter hoogtes aangespoor het. Die hedendaagse museums in Italië bevat die meerderheid werke van meesters soos Leonardo, Michelangelo en Rafael, en hul genie is in baie beroemde argitektoniese ontwerpe gebruik.
Vanaf die laat 16de eeu is Italië verdeel tussen Europese moondhede tot 1796 toe Napoleon se leër in die noorde aangekom het om die wurggreep van die Oostenrykers rondom Milaan en Sardinië te verbreek. Die Franse was suksesvol en Napoleontiese Italië het van 1800 tot 1814 'n werklikheid geword. In 1815 het die pous die Franse opstand uitgesluit, wat onmiddellik gearresteer en oor die grens teruggestuur is, waarna die Oostenrykers weer oorgeneem het.
Na eeue van onrus het radikale in die 19de eeu toegewyd geword aan 'n verenigde Italië, onder leiding van Garibaldi. In 1848 het revolusionêre onluste uitgebreek, gevolg deur 18 maande van geweld en drama tot 1859. Daar was 'n jaar lange oorlog waarby Napoleon III betrokke was teen Oostenrykse pogings om hul magsposisie te herwin. Die laaste stappe tot eenheid kom in 1860-1861 onder die bewind van koning Victor Emmanuel I.
Tussen 1914 en 1918 het die Eerste Wêreldoorlog min invloed op die land gehad, maar die Tweede Wêreldoorlog was 'n heel ander verhaal as gevolg van die opkoms van die Fascistiese diktator Benito Mussolini, wat Italië in 1940 in die konflik ingesleep het ter ondersteuning van Nazi -Duitsland. Italië het 'n oorlogsteater geword toe die geallieerde magte in Sicilië aankom en op pad was na die vasteland, ondanks hewige weerstand van die Duitse leër. In 1943 verander Mussolini van kant, onderteken 'n wapenstilstand met die Geallieerdes en word onmiddellik in die gevangenis gesit. Hy en sy minnares is in April 1945 deur Italiaanse partisane tereggestel.
Na-oorlogse Italië sing op 'n ander deuntjie: die verwerping van fascisme en die aanvaarding van homself as 'n republiek, wat 'n ekonomiese oplewing tussen 1950 en 1973 aangespoor het. Die nywerheid het floreer en energie- en vervoerinfrastruktuur is ingestel, hoewel dit van 1970 tot 1980 was sosiale konflik, insluitend terrorisme, bedreig welvaart. Die Tweede Republiek, onder leiding van Silvio Berlusconi in 2008, is nou 'n sentrum van twis oor sy brose ekonomiese status.
Die ryk kultuur van Italië vorm die hart van die Westerse Wêreld vanaf die dae van die keiserlike Rome tot aan die einde van die 16de eeu. Die Romeinse Ryk self, die opkoms van die Rooms -Katolieke Kerk, die kulturele opbloei van die Renaissance -era en die geboorte van Humanisme het almal 'n sterk invloed oor die hele wêreld uitgeoefen. Deesdae is die Italiaanse kultuur die beste verteenwoordig in kuns, musiek, mode en kookkuns, wat almal in harmonie is met groot ikone uit die verlede, waarvan baie nou UNESCO -wêrelderfenisgebiede is.
Italië is die tuiste van meer as 50% van die wêreld se kunsskatte, en die werke van sy groot komponiste deur die eeue is nog steeds baie geliefd by die meerderheid van die plaaslike bevolking. Musiek, hetsy klassiek of modern, is 'n integrale deel van die lewe, nie verbasend nie in 'n land wat die musikale stav uitgevind het, en die klavier en opera het baie van die wêreld se grootste komponiste, dirigente en sangers gebaar. In die moderne tyd word Italië toegeskryf aan die ontwikkeling van progressiewe rock, italo-disco en eksperimentele rock.
Teateropvoerings het 'n lang erfenis hier, gebaseer op die tradisie van reisende spelers en hul Canovaccio -komedies. Spesifieke streke het volksmusiektradisies, byvoorbeeld die beroemde Napolitaanse dialekliedjies wat vroeg in die middel tot die middel van die 19de eeu deur Enrico Caruso en Mario Lanza bekend geword het. Besoekers aan Napels sal steeds antieke klassieke soos Torno al Suriento dryf uit kroeë en eetplekke langs die straat.
Die gesin staan ​​aan die hoof van die sosiale struktuur in Italië, met hele groepe wat onder een dak in die meer tradisionele suidelike streek woon. Emosionele en finansiële ondersteuning is 'n prioriteit, en godsdiens speel steeds 'n deurslaggewende invloed in die meeste gemeenskappe. Bella Figura - 'n konsep om 'n goeie beeld te bied in kleredrag en persoonlike styl - is belangrik, en die Italianers is baie modebewus. Hiërargie is 'n ander oorheersende oortuiging en hou verband met ouderdom, professionele sukses en gesinsbande.
Een van die lekkernye van 'n Italiaanse vakansie is die spontane aard van Italianers in die algemeen, wat hulle by elke geleentheid die perfekte gashere maak. Dit is die norm om 'n paar minute laat te kom vir 'n ete, asook om wyn of sjokolade as 'n klein geskenk te bring. Italianers is kundiges om gaste by elke geleentheid welkom te laat voel en is in die uiterste gesinsvriendelik.
Oorloë vir die oorheersing van Italië 509–265 vC
Gedurende hierdie tydperk het Rome 'n reeks oorloë gevoer teen ander volke en state in Italië, waaronder heuwelstamme, die Etruske, die Grieke en die Latynse Liga, wat geëindig het met Romeinse heerskappy oor die hele skiereiland Italië (die stuk grond wat Die oorloë is afgesluit met elke staat en stam wat omskep is in 'ondergeskikte bondgenote', weens troepe en ondersteuning aan Rome, maar geen (finansiële) huldeblyke en 'n mate van outonomie nie.
Interessante aardrykskundige feite oor Italië
11. Italië is die tuiste van die enigste drie aktiewe vulkane van Europa
Op die eiland Sicilië het die Etna -berg laas in 2018 uitgebars, maar jy kan gereeld 'n wit stoompluim van bo sien opkom. Dit is 'n surrealistiese gesig terwyl jy deur Catania se belangrikste winkelstraat, die Via Etnea, stap. Oorweeg om na die top van Mount Etna te kyk vir 'n meer naby aanskou.
Mount Stromboli is tans aktief en het sy eie klein eiland aan die kus van Sicilië. U kan van plan wees om die eiland te besoek, maar wees bewus daarvan dat u moontlik planne moet verander, afhangende van die huidige aktiwiteitsvlak. As u dit regkry, maak 'n begeleide staptog om die 'Sciara del Fuoco' te besoek.
Vesuvius kyk uit oor die suidelike stad Napels en het sedert 1944 nie uitgebars nie, wat dit saam met die opgrawingsplek van Pompeii 'n baie gewilde uitstappie van 'n halfdag vanuit Napels maak.
Die berg Vesuvius kyk uit oor Napels © Enki Photo/Shutterstock
12. Die Vatikaanstad is die kleinste land ter wêreld
Op slegs 100 hektaar is die Vatikaanstad in Rome ongeveer 1/8 so groot soos die Central Park van New York. Dit het in 1929 'n aparte nasie geword, apart van Italië, met die pous as staatshoof. Alhoewel dit klein is, is dit propvol historiese monumente soos die Sint -Pieters -katedraal, die Sixtynse Kapel, Raphael -fresco's en meer, terwyl die ekonomie aangevuur word deur godsdienstige skenkings, museuminkomste en die verkoop van posseëls en aandenkings. Oorweeg om 'n begeleide toer te neem om die Vatikaan te verken, sodat u vinnig toegang kan kry.
Piazza San Pietro in die Vatikaanstad © Banauke/Shutterstock
13. Italië is die vyfde mees besoekte land ter wêreld
Alhoewel 2020 'n klaarblyklike afwyking was, het 64,8 miljoen mense Italië in 2019 besoek - met baie besoekers na toeriste -hotspots soos Rome, Florence en Pisa. Ondanks die miljoene besoekers, kan u steeds plekke vind wat nie wemel van mense nie, soos Castelmezzano in Basilicata of Camogli in Ligurië. Ons plaaslike kundiges sal u graag help om die perfekte balans te vind tussen besoekpunte wat u nie moet sien nie en bestemmings wat buite die baan is. Alles in 'n gerieflike reisplan, gereed om bespreek te word.
14. U vind meer as 1500 mere in Italië
Van die bekende name soos die Gardameer en die Comomeer tot die minder bekende Iseomeer in Lombardy, die land is besaai met sjarmante watermassas. En dit beteken ook 'n oorvloed aktiwiteite aan die water. Van aktiewe besoekers in Italië, van pragtige mere op wonderlike staproetes tot skilderagtige bootritte en wonderlike wilde swem. Verken die noordelike mere met ons voorbeeld -betowerende Italiaanse mere -reis - volledig aanpasbaar volgens u voorkeure.
Die ou stad van Varenna aan die oewer van die Comomeer © Boris Stroujko/Shutterstock
15. Die hoogste berg van Italië is Mont Blanc
Mont Blanc (of Monte Bianco tot Italianers) styg 4,808 meter (15 774 voet) bo seespieël, op die grens tussen Frankryk en Italië. Dit is ook die hoogste berg in die Alpe en is ewig gewild by allerhande buitelugentoesiaste, van stappers tot skiërs, klimmers tot hardlopers. Dagtoere is beskikbaar vanaf Milaan, sodat u beide Mont Blanc en Courmayeur kan besoek.
Op die roete op Mount Blanc © Berit Kessler/Shutterstock
Geskiedenis van Italië van 1870 tot 1915
Die eenwording van Italië is bewerkstellig deur die pogings van mans soos Mazzini, Cavour, Garibaldi, Victor Emmanuel II, ens., En buitelandse hulp.
Volgens Luigi Sturzo is Italiaanse eenheid te skielik deur 'n volk eeue lank verdeeld en heterogeen verkry.
Vryheid, wat as 'n fakkel in die klein land Piemonte behoue ​​gebly het, is eerder as 'n geskenk gegee as wat gewen is deur die pogings van die volk en nasionaliteit, wat as selfbeskikking en selfregering deur 'n elite bevestig word, nie 'n gelyke weerklank gevind het nie die volksbewussyn. " Geen wonder nie, ondanks haar eenwording het Italië, soos deur Duitsland, geen belangrike rol gespeel in die Europese politiek nie.
Die mense van Italië was agterlik. Die land was nog onontwikkeld en gevolglik was haar hulpbronne klein. Die mense was ongeletterd en het nie belang gestel in die politiek van die land nie. Regionalisme het ook nasionale vooruitgang in die pad gestaan. Die politieke lewe van die land het veel te wense oorgelaat. Daar was oral korrupsie. Intriges was aan die orde van die dag.
Die rusie tussen die pous en die Italiaanse regering was nie in die belang van die land nie. Italië is ontneem van die dienste van die Italiaanse katolieke wat weens die instelling van die verbod deur die pous nie aan die politiek kon deelneem nie. Die netto resultaat was dat Italië 'n derdeklas mag was.
Om Sturzo weer aan te haal, Italië was 'n pion in die verskillende wisselvallighede van die Europese politieke spel, nou nuttig vir hierdie mag, nou daarvoor, in 'n subtiele vaardigheidswedstryd waarin sy skynbaar voordele behaal het, maar wat haar slegs verdien het tikkies en teleurstellings. Dit was deels te wyte aan die inherente probleme van haar posisie, en deels aan die gebrek aan kontinuïteit in haar buitelandse beleid, sodat daar telkens die kaarte wat hulle met jaloerse sorg bewaak het, uit die hande van haar predikante uitgeglip het. Op hierdie manier het Italië geen hulp van haar bondgenote ontvang nie en ook geen. "
Ons het Italië gemaak, ons moet nog Italianers maak:
Om hierdie doel te bereik, is baie maatreëls getref. Die administratiewe en regstelsels is herorganiseer en gesentraliseer. 'N Plaaslike regeringstelsel is opgestel in Frankryk. Die spoorweë is genasionaliseer. Verpligte militêre diens is in die land afgedwing. Brigandage is onderdruk. Geheime samelewings soos die Mafia van Sicilië en die Camorra van Napels is uitgeroei.
In 1897 is die Wet op Verpligte Onderwys aangeneem met die doel om ongeletterdheid in die land te verminder. Die maatreëls was weens die gebrek aan geld nie suksesvol nie. Die probleem van eiendom het die vordering van die land vertraag.
Die nasionale skuld was baie groot en omdat die regering baie geld aan baie projekte moes bestee, was die belasting op die mense ondraaglik. Die Italiaanse regering was altyd op die rand van bankrotskap.
Die bevolking van Italië het toegeneem en die regering het nie geweet wat om daarmee te doen nie. Duisende Italianers het egter na Noord- en Suid -Amerika gemigreer. Die ellendige toestand van die mense het die sosialiste die geleentheid gebied om in moeilike waters te hengel. Daar was ernstige onluste in Turyn, Milaan en Rome in 1889. Vier jaar later was daar ernstige arbeidsprobleme op Sicilië.
In 1898 was daar ernstige onluste regoor die land, veral in Milaan. In Suid- en Sentraal -Italië het hulle die vorm aanneem van broodoproer ". Daar was soveel ontevredenheid in die land dat King Humbert ' in 1900 vermoor is. Hy word opgevolg deur Victor Emmanuel III.
'N Parlementêre stelsel op die lyn van Groot -Brittanje is in Italië aangeneem. Die konsessie was egter beperk en slegs diegene wat oor eiendom en opvoedkundige kwalifikasies beskik, kon stem. Die franchise is in 1882 vergroot toe die aantal kiesers byna vervierdubbel het. In 1912 is 'n algemene stemreg in die land gevestig.
Italiaanse politiek was nie skoon nie. Daar was te veel werk, korrupsie en intriges. Die politieke lewe van die land is gedemoraliseer. Die name van drie persone is gedurende hierdie tydperk belangrik in die Italiaanse politiek, naamlik Depretis, Crispi en Giolitti. Depretis was van 1876 tot 1887 aan die bewind.
Dit was onder hom dat Italië in 1882 die Triple Alliance aangegaan het. Basiese onderwys is verpligtend gemaak. Die spoorwegstelsel is voltooi. Franchise is verleng. 'N Nuwe koloniale beleid is begin. Depretis het korrupte metodes aangeneem om homself aan die bewind te hou.
By die dood van Depretis in 1887 word Crispi die hoof van die administrasie. Hy was 'n baie magtige minister en het 'n sterk koloniale beleid gevolg. Dit was tydens sy bewind dat 'n Italiaanse protektoraat oor Somaliland gestig is. Hy val in 1891 van die bewind, maar kom ná twee jaar weer aan bewind. Van 1893 tot 1896 was hy feitlik 'n diktator. Hy het geval as gevolg van die nederlaag van Italië deur Abessinië in die Slag van Adowa in 1896. Die naam van Giolitti word prominent geassosieer met die jare voor die Eerste Wêreldoorlog.
Die stand van sake het in Italië verbeter na die sluipmoord op koning Humbert in 1900 en die toetreding van Victor Emmanuel III. Die nuwe Koning was jonk, simpatiek en demokraties gesind. Nywerhede het in die noorde begin ontwikkel en wingerdkultuur is in die suide bevorder. Buitelandse kapitaal het na Italië begin vloei en is aangewend vir die ontwikkeling van die land. Die koopvaardier is uitgebrei.
Die pous verwyder die verbod op die Katolieke met betrekking tot hul deelname aan die politiek. 'N Nuwe wet op maatskaplike versekering is aangeneem. In 1904 is 'n nuwe onderwyswet aangeneem. Vir die eerste keer het die begroting van 1905 'n oorskot getoon. Manne stemreg is in 1912 gevestig. Die gebruik van hidro -elektriese krag het die industriële ontwikkeling van die land gehelp.
3. Die Romeinse vraag in Italië:
Die pous was gekant teen die vereniging van Italië en ten spyte daarvan is dit in 1870 voltooi. Die toetrede van Italiaanse troepe tot Rome in 1870 het egter die posisie van die pous 'n knou gegee. Die Italiaanse regering het die pous probeer versoen en in 1871 die wet van pouslike waarborge aanvaar. Die nuwe wet het aan die pous die regering van die Vatikaan- en Lateraanse paleise en gronde en villa van Castel Gandolfo gegee.
Die pous is ook vereer weens 'n heersende soewerein. Hy het die reg gekry om vrylik met regerings en mense in die buiteland te kommunikeer. Hy het Italiaanse telegrawe, spoorweë en posse gebruik. Hy het ook 'n jaarlikse subsidie ​​van miljoen lire van die nasionale tesourie gekry as vergoeding vir die verlies van tydelike besittings.
Pous Pius IX veroordeel egter die wet van pouslike waarborge. Sy aanvaarding van die wet sou impliseer dat hy erken het dat die Italiaanse troepe in 1870 onregverdig binnegekom het. Boonop wou hy hê dat die pouslike waarborge nie deur 'n wet van die Italiaanse parlement gegee moes word nie, maar 'n internasionale verdrag. Pius IX verklaar homself as 'n " gevangene " van die Vatikaan.
Hy het 'n omsendbrief uitgereik met die naam Enyclical Non-expedite, waardeur die Italiaanse Katolieke verbied is om te stem of ampte onder die koninklike regering te beklee. Die kompromislose houding van die pous was op een manier vir hom nuttig. Solank hy nie vriendelik met die Italiaanse regering was nie, kon hy nie vermoed word dat hy diensbaar was aan Italiaanse belange nie.
Weens sy sogenaamde "-gevangenisstraf " was daar simpatie vir hom onder die Katolieke oor die hele wêreld. Dit het egter 'n baie ongelukkige uitwerking op die lotgevalle van Italië gehad. Die land is ontneem van die openbare dienste van baie Italianers wat, gehoorsaam aan die pous, hulself uit die politiek van die land verwyder het.
Pous Pius IX sterf in 1878, maar sy opvolger, Leo XIII, het die beleid van sy voorganger voortgesit. In 1905 is die ensikliese nie-bespoediging gedeeltelik deur Pius X verwyder. In 1919 is dit heeltemal deur Benedictus XV herroep. By sy toetreding in 1922 het Pius XI sy seën aan die Italiaanse troepe gegee.
4. Koloniale beleid van Italië:
Koloniale uitbreiding was 'n noodsaaklikheid vir Italië vanweë die baie hoë tempo waarteen haar bevolking toeneem. Sy het probeer om 'n paar toegewings in China te bekom saam met ander Europese moondhede, maar sy was die enigste Europese moondheid wat niks kon bereik nie. Groot -Brittanje het Italië voorgestel Tunis en Tripoli te annekseer, maar laasgenoemde kon nie van die geleentheid gebruik maak nie.
In 1881 stig Frankryk egter haar protektoraat oor Tunis. Dit het gelei tot slegte gevoelens tussen die twee lande en alle kanse om Tunis te bekom, het vir eens verdwyn. Dit was egter in 1911 dat Italië Turkye aangeval het en in 1912 Tripoli en Cyrenaica kon beveilig. Die nuwe verkryging het die naam Libië gekry.
Nadat hy Tunis verloor het, het Italië êrens anders in Afrika vergoeding begin soek. In 1885 beset sy die Abessynse hawe Massowa. Tydens die bewind van Crispi is 'n Italiaanse protektoraat oor Somaliland gestig.
Die Italiaanse nedersettings aan die Rooi See het die naam Eritrea gekry en Italië het na Abessinië begin uitbrei. Dit het gelei tot 'n konflik tussen Italië en Abessinië. Sy is egter in 1896 verslaan in die Slag van Adowa. Dit was in die tyd van Mussolini dat die Italianers wraak geneem het vir die nederlaag van Adowa en die hele Abessinië verower en geannekseer het.
5. Buitelandse beleid van Italië:
Om mee te begin, is die Italiaanse buitelandse beleid oorheers deur die Romeinse vraag. Soos reeds opgemerk, het die pous geweier om met die Italiaanse regering saam te werk en 'n beroep op die hoofde van die Katolieke state van Europa gedoen om teen Italië op te tree. Daar was dus altyd die vrees vir Franse en Oostenrykse ingryping in die sake van Italië. Hierdie vrees was nie 'n denkbeeldige nie, maar 'n werklike.
Die verhouding tussen Italië en Frankryk het in 1881 baie sleg geword toe Frankryk 'n protektoraat oor Tunis gestig het. Daar was anti-Italiaanse betogings in Frankryk en baie Italianers is vermoor. Daar was 'n moontlikheid van Franse aanval op Italië. Onder hierdie omstandighede het Italië by Duitsland en Oostenryk aangesluit en die Triple Alliance het dus in 1882 tot stand gekom.
Die Triple Alliance verleen sterkte en aansien aan Italië en dus is die vrees vir Franse inval uit die weg geruim. Alhoewel Italië die versoeker was, kon sy baie gunstige voorwaardes verseker. Toe die Triple Alliance in 1887 hernu word, kon Italië nog beter voorwaardes kry. Haar verpligtinge is verminder, maar haar vorige sekuriteit is gehandhaaf. Italië het in 1887 'n ander alliansie met Engeland aangegaan.
Deur hierdie alliansie het Groot -Brittanje en Italië ooreengekom om die status quo in die Middellandse See, die Adriatiese See, die Egeïese See en die Swart See te behou. Hulle het ook ingestem om mekaar in die Middellandse See te ondersteun as een van die magte met 'n ander mag oorlog voer. Italië het ingestem om die beleid van Groot -Brittanje in Egipte te ondersteun. Groot -Brittanje het ingestem om die beleid van Italië in Noord -Afrika, veral in Tripoli, te ondersteun.
Na 1887 het die betrekkinge tussen Italië en Brittanje des te meer hartlik geword. In 1902 gee Italië die versekering aan Frankryk dat sy, hoewel sy 'n lid van die Triple Alliance was, nie teen haar sou veg nie. Ter geleentheid van die Algeciras -konferensie van 1906 het Italië saam met Engeland en Frankryk gestem teen Duitsland en Oostenryk.
In 1909 het tsaar Nicholas II 'n besoek gebring aan koning Victor Emmanuel III. Die twee soewereine het ooreengekom om alles in hul vermoë te doen om die status quo op die Balkan te handhaaf. Rusland het ingestem om 'n welwillende houding te handhaaf met betrekking tot die ontwerpe van Italië op Tripoli en Gyrenaica. Italië het belowe om hierdie gesindheid ten opsigte van die ambisies van Rusland en met betrekking tot die Bosporus en die Dardanelle te beantwoord.
Daar moet op gelet word dat Italië vanaf die begin van die 20ste eeu 'n voet in twee kampe gehad het. Alhoewel sy lid was van die Triple Alliance, het Oostenryk en Duitsland nie veel vertroue op haar hulp gelê nie. Sy verraai hulle ook in 1906. Ook ter geleentheid van die Bosniese krisis van 1908-09.
Italië was jammer oor die feit dat Oostenryk Bosnië en Herzegovina geannekseer het sonder om haar ooit 'n voorafgaande kennisgewing te gee. Andersins was die betrekkinge tussen Italië en Oostenryk nie bevredigend nie. Weens die vasberadenheid van die Italianers om die Italiaanssprekende gebiede wat nog binne die Oostenrykse ryk was, terug te kry, het selfs die hooggeplaaste Italianers die Irredentist-beweging gehelp.
Die duidelike feit was dat ondanks die Triple Alliance die betrekkinge tussen die twee lande nie hartlik kon wees nie. Die gevolg was dat toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitbreek, Italië nie saam met Duitsland en Oostenryk oorlog verklaar het nie. Dit kan deels te wyte wees aan die feit dat sy nog steeds uitgeput was weens haar oorlog met Turkye in 1911-12.
Order a custom research paper op ANY topic.
Italians have made important contributions to mankind, most notably in the fields of wetenskap, mathematics, philosophy, ingenieurswese, ekonomie, international politics, medisyne, literature, visual arts en music.
commonly known as Dante, was an Italian poet who greatly influenced generations of poets and authors throughout the centuries, such as Byron, Geoffrey Chaucer and William Blake. He was the author of La Divina Commedia (The Divine Comedy), an allegory of life and God as revealed to a pilgrim, translated into 59 different languages since 1400. It is written in terza rima, a three-line rhyme scheme of his own invention and tells the story of a man who endures the torment of Hell (Inferno) en Vagevuur (Purgatorio) in his quest to reach paradys (Paradiso).
Tommaso of Aquino was a medieval Catholic priest who greatly influenced thinking and teaching in philosophy. Syne Summa Theologica has been published in 1,317 editions in 24 different languages since 1463. His writings gave rise to several schools and periods of thomism, an encompassing synthesis of philosophy, theology and the sciences of man.
Syne Decameron has been translated into 49 different languages since 1380. It is believed to have influenced Geoffrey Chaucer and his famous book of the Canterbury Tales.
Recognized as the father of modern political science. Syne Prins has been translated into 49 languages since 1532.
An Italian theater, opera and cinema director, best known for his films Rocco en sy broers (1960), The Leopard (1963) and Death in Venice (1971), among others.