Hoe lank is ons bewus van die dood en flits die lewe werklik voor ons oë? - InnerSelf.com
Guillaume Thierry, Bangor Universiteit
Wat kan breingolwe regtig vir ons sê? Shutter
Die eerste keer dat ek verby die blote afgryse van die konsep van dood gekom het en gewonder het hoe die ervaring van doodgaan kan wees, was ek omtrent 15. Ek het pas grusame aspekte van die Franse rewolusie ontdek en hoe koppe netjies van die liggaam afgesny is deur 'n Guillotine.
Woorde wat ek tot vandag toe onthou, was die laaste van Georges Danton op 5 April 1794, wie na bewering aan sy laksman gesê: "Wys my kop vir die mense, dit is die moeite werd om te sien." Jare later, nadat ek 'n kognitiewe neurowetenskaplike geword het, het ek begin wonder in watter mate 'n brein wat skielik van die liggaam geskei is, steeds sy omgewing kan waarneem en dalk dink.
Danton wou hê sy kop moes gewys word, maar kon hy die mense sien of hoor? Was hy by sy bewussyn, selfs vir 'n kort oomblik? Hoe het sy brein gesluit?
Op 14 Junie 2021 is ek gewelddadig aan hierdie vrae herinner. Ek het vertrek na Marseille, Frankryk, nadat my ma na Avignon ontbied is omdat my broer in 'n kritieke toestand was, 'n paar dae nadat ek skielik met terminale longkanker gediagnoseer is. Maar toe ek land, is daar vir my gesê my broer is vier uur gelede oorlede. 'n Uur later het ek hom heeltemal stil en pragtig gevind, sy kop effens na die kant gedraai asof hy in 'n diep slaaptoestand was. Net hy haal nie meer asem nie en hy was koud om aan te raak.
Maak nie saak hoeveel ek op daardie dag geweier het om dit te glo nie, en gedurende die paar maande wat gevolg het, het my broer se buitengewoon helder en kreatiewe verstand verdwyn, net om voelbaar te bly in die kunswerke wat hy agtergelaat het. Tog, in die laaste oomblik wat ek gegee is om met sy lewelose liggaam in 'n hospitaalkamer deur te bring, het ek die drang gevoel om met hom te praat.
En ek het, ten spyte van 25 jaar van die bestudering van die menslike brein en goed geweet dat ongeveer ses minute nadat die hart stop, en die bloedtoevoer na die brein is onderbreek, die brein in wese sterf. Dan, agteruitgang bereik 'n punt van geen terugkeer en kernbewussyn – ons vermoë om te voel dat ons hier en nou is, en om te erken dat gedagtes wat ons het eie is – is verlore. Kan daar iets van my geliefde broer se gedagtes oorbly om my stem te hoor en gedagtes te genereer, vyf uur nadat hy oorlede is?
Sommige wetenskaplike eksperimente
Eksperimente is uitgevoer in 'n poging om verslae beter te verstaan ​​van mense wat 'n naby die doodservaring. So 'n gebeurtenis is geassosieer met buite-liggaamlike ervarings, 'n gevoel van diepe saligheid, 'n roeping, 'n sien van 'n lig wat bo skyn, maar ook diepgaande uitbarstings van angs of algehele leegheid en stilte. Een sleutelbeperking van studies wat na sulke ervarings kyk, is dat hulle te veel fokus op die aard van die ervarings self en dikwels die konteks wat dit voorafgaan miskyk.
Sommige mense wat narkose ondergaan het terwyl hulle in goeie vorm was of wat in 'n skielike ongeluk betrokke was wat lei tot onmiddellike verlies van bewussyn, het min grond om diep angs te ervaar aangesien hul brein begin afskakel. Inteendeel, iemand wat 'n uitgerekte geskiedenis van 'n ernstige siekte het, is dalk meer geneig om 'n rowwe rit te kry.
Dit is nie maklik om toestemming te kry om te bestudeer wat werklik in die brein aangaan gedurende ons laaste oomblikke van die lewe nie. Maar 'n onlangse koerant elektriese breinaktiwiteit ondersoek in 'n 87-jarige man wat 'n kopbesering opgedoen het in 'n val, toe hy oorlede is na 'n reeks epileptiese aanvalle en hartstilstand. Alhoewel dit die eerste publikasie was van sulke data wat tydens die oorgang van lewe na dood ingesamel is, is die referaat hoogs spekulatief wanneer dit kom by moontlike "ervarings van die gees" wat die oorgang na die dood vergesel.
Die navorsers het ontdek dat sommige breingolwe, wat alfa en gamma genoem word, van patroon verander het selfs nadat bloed opgehou het om na die brein te vloei. "Gegewe dat kruiskoppeling tussen alfa- en gamma-aktiwiteit betrokke is by kognitiewe prosesse en geheueherroeping by gesonde proefpersone, is dit interessant om te spekuleer dat sulke aktiwiteit 'n laaste 'herroeping van lewe' kan ondersteun wat in die naby-doodtoestand kan plaasvind ," hulle skryf.
Sulke koppeling is egter nie ongewoon in die gesonde brein nie – en beteken nie noodwendig dat die lewe voor ons oë flits nie. Wat meer is, die studie het nie my basiese vraag beantwoord nie: hoe lank neem dit ná die staking van suurstoftoevoer na die brein vir die noodsaaklike neurale aktiwiteit om te verdwyn? Die studie het slegs berig oor breinaktiwiteit wat oor 'n tydperk van ongeveer 15 minute aangeteken is, insluitend 'n paar minute na die dood.
By rotte, eksperimente het vasgestel dat na 'n paar sekondes, bewussyn verloor is. En na 40 sekondes het die oorgrote meerderheid van neurale aktiwiteit verdwyn. Sommige studies het ook getoon dat hierdie breinafskakeling gepaard gaan deur 'n vrystelling van serotonien, 'n chemiese stof wat verband hou met opwinding en gevoelens van geluk.
Maar wat van ons? As mense na ses, sewe, agt of selfs tien minute in gereanimeer kan word uiterste gevalle, kan dit teoreties ure duur voordat hul brein heeltemal afskakel.
Ek het 'n aantal teorieë teëgekom wat probeer verduidelik hoekom die lewe voor iemand se oë sou flits terwyl die brein gereed maak om te sterf. Miskien is dit 'n heeltemal kunsmatige effek wat verband hou met die skielike oplewing van neurale aktiwiteit soos die brein begin toemaak. Miskien is dit 'n laaste uitweg, verdedigingsmeganisme van die liggaam wat die dreigende dood probeer oorkom. Of miskien is dit 'n diepgewortelde, geneties geprogrammeerde refleks, wat ons gedagtes "besig" hou, aangesien duidelik die mees ontstellende gebeurtenis van ons hele lewe ontvou.
My hipotese is ietwat anders. Miskien is ons mees noodsaaklike eksistensiële dryfkrag om die betekenis van ons eie bestaan ​​te verstaan. Indien wel, dan is dit dalk ons ​​uiteindelike poging – hoe desperaat ook al – om 'n antwoord te kry om 'n antwoord te kry, noodwendig vinnig omdat ons tyd opraak om te sien hoe 'n mens se lewe voor jou oog flits.
En of ons daarin slaag of nie die illusie kry wat ons gedoen het nie, dit moet absolute geestelike saligheid tot gevolg hê. Ek hoop dat toekomstige navorsing in die veld, met langer metings van neurale aktiwiteit na die dood, miskien selfs breinbeelding, ondersteuning sal bied vir hierdie idee – of dit minute of ure duur, ter wille van my broer, en dié van ons almal .