In die "Agtergrond" van die oorspronklike Dié wat Wen, het Geldenhuys verklaar dat hy rondom 1985 'n wilsbesluit geneem het om nooit hierdie tipe boek te skryf nie. Gevolglik het hy geen dokumente bewaar of dagboek gehou nie. Hy dui egter nie aan waarom hy aanvanklik só 'n besluit geneem het nie, of waarom hy toe van plan verander het en wel vanaf Desember 1990 tot Januarie 1992 sy outobiografiese "oorlogsherinneringe" op skrif gestel het nie. In die "Voorwoord" van Dié wat Gewen het, bevestig Geldenhuys dat hy geen navorsing gedoen het of 'n geskiedenis wou skryf nie:
Die storie gaan oor die lewe. Dit is 'n storie oor mense, oor vyande en vriende: mense wat die pad gebaan het en mense wat die pad geloop het; oor groot mense wat klein is en oor klein mensies wat groot is.
Hy maak dus op sy geheue staat wanneer hy oor die Bosoorlog en ander gebeure skryf. Hy skryf in 'n populêre trant en gee bloot sy eie belewenisse en standpunte weer.
Die eindproduk is ongelukkig onbevredigend, wat die kritiese leser en die student van militêre geskiedenis teleurgesteld en selfs geïrriteerd laat. 'n Mens verwag nou eenmaal véél meer van iemand wat jare lank intiem met die stryd in Namibië en Angola gemoeid was, en wat boonop hoof van die Suid-Afrikaanse Leër en daarna hoof van die SAW was. Die boek bied wel in 'n mate perspektief op die omstrede verhoudinge tussen die politici en die militêre magte, die onderhandelinge wat gevoer is, die propagandastryd tydens die oorlog, en werp lig op Geldenhuys se bestuurstyl en sy benadering as 'n ware "soldier's soldier".
Die gekose aanbiedingswyse raak egter nòg kant, nòg wal. Die boek is deurspek met staaltjies; iets wat die verloop van die "verhaal" versteur en meestal niks minder as irriterend is nie. Die boek moes veel beter gestruktureer gewees het, en as Geldenhuys dan nie 'n geskiedenis van die Namibiese Vryheidsoorlog kon of wou skryf nie, kon hy ten minste aan die leser 'n beter aanduiding van die gees en atmosfeer van dié stryd gegee het, soos beleef vanuit die kantoor van die Leër- en later Weermaghoof. Uiteraard beskik hy oor inligting wat hy om sekerheidsredes nie bekend kan maak nie, maar wat betref die verloop van die Namibiese Vryheidsoorlog soek 'n mens verniet in dié boek na waarlik nuwe insigte.
Dit is baie jammer dat generaal Geldenhuys, meer as 'n dekade nadat hy sy "oorlogsherinneringe" die eerste keer gepubliseer het, nie die teks grondig hersien en, waar nodig, aangepas en/of uitgebrei het nie. Wanneer openbare figure besluit om hul herinneringe te boek te stel, sal dit hulle loon om, indien nodig, 'n vaardige persoon te kry om hulle behulpsaam te wees met die opteken van hul herinneringe. Soos hierbo uitgewys, gaan die "nuwe" boek dus mank aan dieselfde gebreke waaraan die oorspronklike weergawe gely het. Die laaste woord oor die omstrede Namibiese Vryheidsoorlog en verbandhoudende konflikte in Suider-Afrika, is dus beslis nog nie gespreek nie. Dít moet nog behoorlik akademies, en dus ook histories-wetenskaplik en krygskundig nagevors en beskryf word, soos ook die rol wat Geldenhuys en ander militêre leiersfigure gespeel het. Baie werk lê nog en wag vir professionele historici in hierdie verband.