Met noukeurig deursoekende oë het die leraar die gesigte van sy wêreldwyse gehoor aanskou. Hy het ‘n hartstogtelike beroep op hulle gedoen om hulp vir ‘n klein sendingkerkie daar bo tussen die berge, waar ruwe mans en vroue byna niks geweet het van God en die evangelie van Christus nie. Hy het gehoop om die mense te besiel met die gees om te gee, om hulle te laat voel dat dit ‘n uiters geseënde voorreg was - en hy het gefaal. ‘n Gevoel van verlatenheid het oor hom gekom.
“Here, help my,” het sy lippe onhoorbaar gefluister. Hy kon nie die geboë gestaltetjie van klein kreupel Maggie daar agter in die kerk sien nie - ‘n gestaltetjie wat gebewe het onder die vuur van sy beroep.
“Here Jesus,” het die outjie snikkend gesê, “ek het niks om te gee nie. Ek wil so graag hê die mense daar in die berge moet my Heiland leer ken. Maar Here ek het niks om . . . “
Toe is dit asof ‘n koue hand haar hart beetpak. “Ja jy het, Maggie,” het ‘n stem êrens gefluister, “jy het jou kruk, jou pragtig kruk wat jy present gekry het, en dit is ‘n hele paar pond werd.