Vegters deur Lucia Prinsloo is waarskynlik die eerste vernuwende werk oor oorlog in Afrikaans, juis omdat dit wegbreek van die Suid-Afrikaanse grensliteratuur en niks met die Boereoorlog te make het nie.
Verhale oor die Grensoorlog is belangrik, sien ook my bespreking van Grensgeval op LitNet. Soos Viëtnam die Amerikaners se psige oorheers het vir baie geslagte, sal die oorlog in Angola nog lank met ons wees. Kyk ook maar hoeveel goeie boeke daar nog oor die Boereoorlog geskryf word.
Tog, die nuwe generasies beweeg aan, vir my seun is die Grensoorlog ’n soort fassinasie, iets waar sy pa met gewere gewerk het. Hy wil ook weet hoe dit is om met ’n goeie aanvalsgeweer te werk, daarom skiet hy gereeld by ’n skietbaan.
Jonk of nie, oorlog maak seer. Dit maak nie saak watter koeël watter lyf tref nie, dit maak nie saak in watter land die stewel vervaardig is wat die landmyn aftrap nie, wanneer die bloed spat, is dit rooi.
Die leser word ingetrek in die klank, die reuk, die vrees … Wanneer jy in daardie Chinook klim, voel jy die vibrasies. Op patrollie sien jy die omgewing, jy ervaar die klanke.
Later wanneer die twee manne die Duzi Marathon gaan roei, is dit soos om ’n film te kyk wat geskiet is vanaf ’n GoPro op hulle helmets.