Lê-Jou-Eier: Ons vier Moedertaal : Afrikaans – I scrap 2
Posted in Afrikaans, Lê-Jou-Eier:, skryfTagged beskryf, geniet, stories, vertelBookmark the permalink.
23 thoughts on “Lê-Jou-Eier: Ons vier Moedertaal : Afrikaans”
2019-02-26 at 5:06 am
Baie goed geskryf, Ineke! Ek is bly ek pas nie kinders op nie…hierdie moderne manier van handskoenhantering, gaan nog gruwelik boemerang! Ons maak ‘n geslag respeklose, selfgesentreerde kinders groot, wat dink dat die wêreld hulle iets skuld.
2019-02-26 at 8:51 pm
Beslis soos jy se. Nou is ons besig om te probeer om hul te leer van respek en hulpvaardigheid wat vir my eintlik by die huis tuis hoort.
2019-02-25 at 1:27 pm
Ha ha! Hierdie was nou kreatief geskryf.
2019-02-26 at 8:47 pm
Dankie Sonell, dis presies soos dit gebeur. Ek het nie al die segoed gebruik om die storie te skryf nie. Ons was altwee heel opgewarm met mekaar.
2019-02-24 at 4:46 pm
Die kinders klink na ‘n hand vol!
2019-02-24 at 10:41 pm
Dis nie altemit nie. Jasper is n klein bedryweige outjie. Hy sit sy ma maklik ore aan. Gelukkig is hy heel okay as ek met hom praat. Het hom net bietjie van sy eie medisyne gegee deur hom teen te gaan!
2019-02-24 at 8:54 am
Inneke, jy moet seker Job se geduld hê. My hande jeuk sommer as ek so lees oor die parmantige klongetjie.
2019-02-24 at 10:33 pm
Ek’t beslis nie Job se geduld nie! Met tye moet ek eers n draaitjie gaan loop en tot tien tel. As ek n ou skielik gryp sal hul vir jou gou se: You’re not allowed to touch me! Dan sien ek eers rooi!
2019-02-25 at 11:51 am
Hip ek sê mos, deesdae word die wêreld regeer deur kinders en hulle eie ouers is bang vir hulle.
2019-02-26 at 8:45 pm
Ouers in nie rerig bang vir die kinders nie, dis meer die gevolge as hul aangekla word van mishandeling wat n probleem is. Nou draai hul maar die rug op wat die kind doen en se so hul kry nie die regte leiding om dinge te hanteer nie.
2019-02-27 at 5:47 am
Jammer, maar dis ‘n bietjie slapgattigheid ook. Ek het nooit geglo in lyfstraf nie en tog het ek dit reggekry om my kinders respek aan te leer. Hulle was nie engeltjies nie (ver daarvan), maar hulle weet vandag nog wie is kind en wie is die ma.
2019-02-27 at 8:53 pm
Presies soos jy daar noem, daardie slapgatheid maak my ongelooflik kwaad. Kind sal voor hul dinge doen of se en ouers ignoreer dit net en luister na die kind al was volwassenes besig om te praat. Hoe moet hul dan leer as hul maak soos hul wil.
2019-02-24 at 7:30 am
Bravo Scrapy, bravo! Sien, ons vuur mekaar mooi aan.
Oor die Jaspers van die lewe. Genade – so karnallie. My esels sal met terpentyn onder die sterte Kameel s’n verbysteek. Ek het nie geduld met stout brokkies nie. Seker hoekom ek op die plaas met die honde en voëls bly. 😉
2019-02-24 at 8:53 am
My broers het altyd my pa se terpentyn gesteel (die garage was eintlik streng verbode vir kinders!) en dit dan met ‘n lappie onder die donkies se sterte aangewend (dit was ook verbode om met die donkies te lol). Dan het ons mekaar uitgedaag om donkie te ry. Dat niemand hulleself ooit desmoers geval het nie, was seker ook net ‘n genade. Donkies was volop in my loopwêreld en het sommer in die dorp rondgeloop.
2019-02-24 at 8:59 am
O om weer daai waaghalsige kinders te wees…
2019-02-24 at 9:11 am
Praat jy nou wat lippe het.
2019-02-24 at 10:29 pm
Ek het gehoor van die terpentyn stories. Moes seker maar lekker gebrand het. Hoe het jul die donkies in die hande gekry? Was hul so mak dat daar sommer terpentyn gesmeer kon word? Hul het sekerlik ekstra laat waai.
2019-02-25 at 11:49 am
Die donkies het doodeenvoudig in die dorp rondgeloop (platteland!). Onder ons huis – aan die voet van ‘n koppie – waS ‘N OOP STUK VELD. Hulle was hondmak en het hulleself gehelp aan die groente in ons tuin wat te naby aan die grensdraad gegroei het. Die donkies het behoort aan die bruin plaasboere / bywoners wat hulle grondjies buite die dorp gehad het.
2019-02-26 at 8:43 pm
Ek sien. Die donkies het ook by ons plaaskool kom kuier as hul die kans gekry het.
2019-02-24 at 10:24 pm
Dankie Vurig jy het my beslis aangevuur! Toemaar my geduld is ook baie kort as dit by stout kinders kom. Stout is nog hanteerbaar maar daardie terugpraat en nie wil doen nie maak my briesend.
2019-02-24 at 7:07 am
Ek haal my hoed af vir jou Scrapy…ek sien rêgtig nie meer kans vir soveel kinders se geite nie. My donkies sal in resiesperde verander 😂😂😂 Lekker skrywe!!!
2019-02-24 at 10:20 pm
Ha ha, Toemaar ek verwurg baie van die outjies as ek so in my enigheid sit en terugdink aan die dae. Hulle is werklik n hand vol en my geduld is ook nie baie lank nie. Ek kan vreeslik raas/tekere gaan as ek hul moet kalmeer! Dan raas hul natuurlik harder.