Hy beskryf hom lank reeds as 'n sosiaaldemokraat, maar begin weg van die gevestigde linkse politiek te breek ná wat hy beskryf as die "flou reaksie" van die Weste se linkses op die Rushdie-affêre, gevolg deur die linkses se aanvaarding van Bill Clinton, en die teenoorlogbeweging se teenstand tot ingryping in Bosnië-Herzegowina. Alhoewel Hitchens sy skrywerspos by The Nation nie tot ná die terrorismeaanvalle van 11 September 2001 verlaat nie, voel hy dat die tydskrif die posisie bereik "dat John Ashcroft 'n groter bedreiging as Osama bin Laden" is. Die gebeure van die 11de September 2001 "wend hom op", bring "n stryd tussen alles wat ek lief het en alles wat ek haat" binne fokus, en versterk sy aanvaarding van 'n intervensionistiese buitelandse beleid wat "fascisme met 'n Islamitiese aangesig" uitdaag. Sy menige hoofartikels ter ondersteuning van die Irakoorlog lei daartoe dat sommiges hom as 'n neokonserwatiewe bestempel, alhoewel Hitchens daarop aandring dat hy nie "'n konserwatiewe van enige aard" was nie. Sy vriend Ian McEwan beskryf hom as 'n verteenwoordiger van die antitotalitaristiese linkses. Tydens 'n onderhoud met die BBC in 2010 vermeld hy inderdaad dat hy "steeds 'n Marxis" was.
↑ Eaton, George. The New Statesman Interview: Christopher Hitchens www.newstatesman.com, 12 Julie 2010. Getoegang op 7 November 2010. Hitchens herroep in sy memoir hoe hy "deur Bernard-Henri Levy genooi is om 'n essay oor politieke heroorwegings vir sy tydskrif La Regle du Jeu te skryf. Ek gee dit die deels ironiese titel: 'Kan 'n Mens Neokonserwatief Wees'? Ongeduldig hiermee plaas een of ander teksredakteur dit op die voorblad as 'Hoe Ek 'n Neokonserwatiewe Geword Het'. Perdalks was dit 'n voorval van die Kartesiese beginsel in teenstelling tot die Engelse empiriese een: dit is besluit dat ek klaarblyklik dít was wat ek waarskynlik slegs gedink het."