Spelers: Michael Douglas, Tobey Maguire, Frances McDormand, Robert Downey Jr, Rip Torn
Vertoontyd: Vanaf 13 Oktober
As professor Grady Tripp (Michael Douglas) op die re�nerige dag waarop die fliek begin sou gaan sit om 'n lysie van sy probleme te maak, sou dit as volg daar uitsien:
Sy mooi jong vrou het hom die oggend verlaat (vir die soveelste keer)
Die aanvallige vrouestudent wat by hom loseer probeer haar bes om hom in die bed te kry
Die sterstudent in sy skryfklas (Toby Maguire) is gekrenk oor sy terugvoer oor sy nuutste skryfsel
Die universiteit se jaarlikse Woordfees is op hande, al wat skrywer is, gaan dit bywoon en Tripp se sukses van sy trefferroman sewe jaar gelede is al dun geskaaf
Sy nuutste manuskrip kom net nie klaar nie en sy redakteur (Robert Downey Jr) gaan die naweek by hom tuis
Sy minnares (Frances McDormand) is swanger.
'n Mindere man sou dalk handdoek ingegooi het, maar nie Tripp nie. Met behulp van 'n effens verwarde trek op sy gesig en genoeg trekke aan sy daggazolle hanteer hy dinge soos dit kom — en dis nog glad nie die einde van sy probleme nie. "The plot thickens", soos die Engelse skryfmetafoor so gepas s�.
Want Crabtree, sy redakteur, daag by die partytjie aan huis van sy minnares op met 'n fopdosser aan die arm en raak terstond verlief op die sterstudent; sy minnares se man se blinde hond val hom aan en laat hom met 'n pynlike kruppelstappie; die einde van sy roman, wat hy veronderstel is om gedurende die naweek aan Crabtree te oorhandig, ontwyk hom steeds. En in al hierdie intriges speel 'n pikante nommertjie wat Marilyn Monroe op haar troudag gedra het 'n aansienlike rol.
Om meer van die fliek te probeer verduidelik, sou futiel wees en die kyker se pret bederf. Want hier is hope pret vir fliekvlooie met 'n voorliefde vir ironie en wat 'n goeie skoot ontluistering kan waardeer. Regisseur Curtis Hanson (van LA Confidential -faam) se satiriese kyk na mans se middeljarekrisisse, mans se ego's, mans se hantering van die vroue in hul lewe, skrywers, roem en uitgewers is vol in die kol. Die verloop van die verhaal is onvoorspelbaar, en die humor is eiesoortig en bitter snaaks, op 'n manier wat herinner aan Robert Altman se Cookie's Fortune .
Die spelers is deurgaans uitstekend, maar die film word veral gedra deur die elektriese samespel tussen Michael Douglas en Tobey Maguire. Douglas oortuig volkome as die egosentriese skrywer van wie die groot gees tog deurskyn ten spyte van al sy jakkalsdraaie, en die jong Maguire be�ndruk weer eens as die w�reldvreemde student met die melancholiese gesig en toonlose stem, maar in hom kan die kyker die kennelike talent van die opkomende jong skrywer telkens herken. Robert Downey Jr is eenvoudig wonderlik as die opportunistiese Crabtree, en sy bydrae tot die ontknoping van die verhaal is onvergeetlik.