Die Harlekyn - Billabongs & Biltong by Karien Jordaan
Home Afrikaans	Die Harlekyn
Die gewig van die geamputeerde been, as dit net onder die heup gedoen is – dit was die ergste. Doef. Die vang van die swaar, warm, kloppende ledemaat in 'n swartsak – dit was haar nagmerrie. Doef. Die eenkant neersit van die sak, vir later se wegdra – terwyl die chirurg klaarspeel met die wond – dit is hoekom sy uiteindelik boedel oorgegee het.
Dit was nie bedpanne en ou mans se verstopte rektums nie. Selfs die onkologie-saal kon sy hanteer. Maar nooit die amputasie-teater nie. Nooit.
Haar sielkundige kon dit nie verstaan nie. Sy het self aanvanklik nie die verband gesien nie.
Eers het sy só gesny dat niemand weet nie, maar soms het die bloed deur haar bloes gesyfer. Nog later het sy nie meer omgegee wie sien of wie weet nie. Sy moes net sny. Sny. Gee vir die harlekyn nog wyn. Vir die pyn.
Hipnose het dit oopgebreek. 'n Houtbeen wat kadoef, kadoef ganglangs vir haar kamer kom. Sy klim in haar kas. Houtbeen piep die deur oop. Deur die kraak in die kasdeur hoor sy hoe hy aarsel, grom, omdraai en dan verder die gang af kadoef, kadoef. Doef.
'n Skalpel is eintlik makliker te vinde as wat jy sou dink. Selfs 'n kaasmes kan doen. Gee vir die harlekyn 'n jagmes. Niks vir Houtbeen nie.
Skakel aan die teaterlig. Look on the bright side of life, suster. Da' vat hy! Skalpel, suster. Skêr. Saag.
Houtbeen kom weer die gang af. Die deur piep. Houtbeen gaan sit op die bed. Die kopstuk kap saggies teen die muur. Houtbeen is nie haastig nie.