Geskryf deur William McKeen, Boston Universiteit
Toe Charles Manson in November 2017 gesterf het, het sy naam gewig gedra selfs onder diegene wat nie lewendig was toe hy sy misdade gepleeg het nie.
Vir dekades was Manson die simbool van die bose, 'n werklike boogmeester wat as die Amerikaanse opvatting van goddeloosheid wreed was. Sy dood het 48 jaar gevangenisstraf vir 'n reeks moorde in Augustus 1969 beëindig, waarvan sommige hy gepleeg het, waarvan hy meestal bestel het.
Maar sy dood herinner ons ook aan Manson se obsessiewe verlange om 'n naam vir homself te maak. Soos ek ondersoek het my boek oor Los Angeles in die 1960s, Ek is getref deur hoe beroemd - meer as kuns, meer as godsdiens, meer as geld - Manson gemotiveer soos hy van die tronk, na die musikant, gedink het om te moord. In sy manier was hy 'n vroeë adopter van iets wat die Amerikaanse kultuur deurdring.
Word iets uit niks
Volgens Charles Manson, toe hy 'n seun was, het sy familie hom nie veel aandag gegee nie: sy ma, 'n prostituut en 'n klein tye, het hom een ​​keer vir 'n bierkruik verhandel.
Manson is vir die eerste keer by 13 tronk toe gestuur vir inbraak. Teen die tyd dat hy in sy vroeë 30's was, het hy al half sy lewe agter tralies bestee.
Terwyl hy vrygelaat is van Kalifornië se Terminal Island-gevangenis in 1967, het hy paniek gevra en gevra dat die tronkbewaarder hom nie in die wêreld laat draai nie. Die wag het gelag, maar Manson was ernstig. Gevangenis was die enigste regte huis wat hy geken het.
Toe die lewenslange man die strate raak, het baie sedert 1960 verander, die jaar wat hy die laaste keer vryheid geproe het. Dit was die Somer van Liefde, en Manson dryf na San Francisco, die episentrum van Amerika se kulturele rewolusie.
Daar het hy maklike blomkinders gevind - maklike punte, selfs vir 'n onstuimige skelm. Hy het die hirsute voorkoms van die stam aangeneem, sommige van die Scientology-babbels wat hy in die gewrig opgetel het, herwin en 'n "familie" van volgelinge op sy vleier geword. Hy het getroud op verlore en beskadigde jong vroue - gewonde voëls - en laat hulle dink hulle was mooi, solank hulle hom gevolg het.
Hy het roem gesoek. Hy het roem verdien, het hy geredeneer, en hy moes die wêreld laat kennis maak. Musiek sal sy voertuig wees: Hy het 'n paar akkoorde geken en kan die vrede, liefde en blomme etos in sy lirieke redelikerwys naboots.
"Sy volgelinge het geen idee gehad dat Charlie obsessief was om bekend te word," biograaf Jeff Guinn geskryf het. "Hy het vir hulle gesê dat sy doel, sy missie, regtig was om die wêreld beter te leer om deur sy liedjies te lewe."
Hy het sy "familie" van beskadigde goedere na Los Angeles gebring en sy vrouens gestuur om mense te vind wat hom in sy soeke kon help. Terwyl hy eendag gehardloop het, het 'n paar meisies 'n maklike punt gevind: die groothartige, vrygewige en seks-obsessie drummer vir die Beach Boys, Dennis Wilson.
Hy het hulle opgetel, het hulle huis toe geneem vir melk, koekies en seks, en het daarna vir 'n opnamesessie gegaan. Toe Dennis in die middel van die nag teruggekom het, was die meisies nog daar, saam met Charles Manson en 15 ander jong vroue, almal meestal naak. Vir 'n seks junkie soos Dennis, dit was die paradys. Hy het oor sy nubile kamermaats na sy rockster-pals gegooi, en teen die einde van 1968, Brittanje se rekordspieël het 'n profiel gepubliseer getiteld "Dennis Wilson: Ek leef met 17 Girls."
Gryp op koetjies
Manson het Dennis en sy Beach Boy-broers, Brian en Carl, gesien as sy voorganger vir die musiekbesigheid en internasionale roem. Alhoewel die groep se ster by die laat 60's verduister was, was hulle nie meer die hip-boy band wat hulle ooit gehad het nie - dit was ten minste 'n voet in die musiekbedryf se deur. Deur sy tyd as Dennis Wilson se kamermaat het Manson rekordvervaardiger Terry Melcher, Cass Elliot van die Mamas en die Papas, Neil Young en Frank Zappa gekry.
Hy is oortuig dat hy Manson, wat hy die towenaar genoem het, in 'n ster sou maak, het Dennis aan sy broers aangemoedig om die flatterende sanger op die Beach Boys-ateljee in Brian Wilson se huis aan te teken. Waar Manson ook al was, het sy "familie" natuurlik gevolg. Marilyn Wilson, wat destyds met Brian getroud is, het die badkamers ná elke sessie ontwrig, omdat die vuil meisies bang was om siektes te versprei. (En hulle was, alhoewel nie die soort wat op toiletsitplekke opgedaag het nie. Dennis het op die voet geslaan, vir die Manson-vroue, waarna verwys word as die grootste gonorree-rekening in die geskiedenis.)
Nadat Dennis se pogings geen vrugte gehad het nie, het Manson op Melcher geglimlag, wat die Byrds en Paul Revere en die Raiders vervaardig het. Melcher en Wilson het Manson in Los Angeles se musiekvereniging bekendgestel, hoofsaaklik deur uitbundige partye by die landgoed op Cielo Drive wat Melcher met die aktrise Candace Bergen gedeel het. By Cass Elliot se partytjies het Manson op die dansvloer wervelende dervish gespeel en almal met sy spastiese aap beweeg.
Toe Neil Young Manson gehoor het sy komposisies sing Tydens 'n inval by Dennis Wilson se huis het hy Mo Ostin, president van Warner-Reprise Records, genooi om die baas te versoek om die man te laat luister. Young het hom gewaarsku dat Manson 'n bietjie daar buite was en meer liedjies gespoeg het as om hom te sang. Maar nog steeds het Young daarop aangedring dat daar iets daar was.
En daar was. Manson se stem was goed genoeg wat hy gehad het 'n redelike verwagting om 'n opname kontrak te kry. Sy oorspronklike komposisies was goed genoeg om aangeteken te word. Die Beach Boys het een van sy liedjies aangepas in iets wat genaamd "Never Learn not to Love" nie, wat hulle op die uiters gesonde "Mike Douglas Show" uitgevoer het.
Manson se lirieke was ongelukkig meestal gibberish, sleg genoeg om Ostin se verwerping te regverdig en vir Melcher om Manson te vertel, kon hy hom nie die rekordkontrak kry wat hy so desperaat wou hê nie.
Maar dit was te laat om nou te stop. Hy het dronk geword van roem. Hy het met rocksterre gemeng en gedink hy was geregtig op een.
Manson se Amerikaanse droom
Die Amerikaanse droom was dus so beskryf: Kom na Amerika met niks en met die groot vryhede en geleenthede wat die land bied, verlaat die lewe met welvaart. Dit is ook beskryf as bloot die ideale van vryheid - om in 'n vrye en robuuste samelewing te leef, met niks om mense te belemmer nie, maar 'n oop pad.
Op 'n stadium het dit verander. In die na-oorlogse wêreld van oorvloedige ontspanning en onmiddellike bevrediging het 'n etos van geleentheid, harde werk en die geleidelike ophoping van rykdom weggeval, vervang deur 'n verlange na onmiddellike roem en fortuin. Miskien was dit die gevolg van die opvallende rykdom wat so sigbaar was op die nuwe televisiemedium. Miskien het hierdie nuwe bekendes soveel helderder verbrand omdat hul beelde deur die katodestraal in miljoene Amerikaanse huise gegly het, die huis in die nuwe rolprent verander.
Hoe dan ook, vir miljoene vandag, is die Amerikaanse droom eenvoudig die vervelige strewe na roem. Vra 'n skoolkind wat hy wil en baie sal sê om bekend te wees - op enige manier wat nodig is.
Charles Manson was 'n vroeë avatar vir hierdie nuwe konsep van die Amerikaanse droom. Hy het op alle koste roem gesoek. Hy het probeer om beroemdheid deur middel van musiek te bereik en toe hy nie daardie doel bereik het nie, het hy na misdaad verander. Seker, hy sal 61 van sy 83-jaar in die tronk spandeer. Maar die kameras het gerol, die koerante is gedruk, die boeke is verkoop. Niemand sal ooit sy naam vergeet nie.
In die somer van 1969 was die aktrise Sharon Tate en sommige huiseienaars in 'n Cielo Rylaan tuis onlangs ontruim deur Terry Melcher en Candace Bergen. Manson het nie sy moorddadige familie vir Melcher en Bergen gestuur nie - hy het geweet hulle het verhuis. In plaas daarvan wou hy Melcher en ander lede van die rock'n'roll clerisy bang maak. Die volgende nag se moord op Leno en Rosemary LaBianca was ook bedoel om histerie te kweek. Dit het gewerk.
Manson het sy doel bereik, word so bekend dat sy naam dié van sy slagoffers vervang het. Die misdade het bekend geword as die Manson-moorde.
Kyk vandag na die media om Manson se ideologiese afstammelinge te sien, dors na roem. Sommige het nie net vernedering nie, hulle het dit reggekry. Onthou die vroeë ronde van "American Idol" met jarringly verskriklike optredes gee die verwerpbare "sangers" hul 15 sekondes van roem?
Ander, meer dodelike nageslag, kan die seuns wees wat skole en koffiewinkels en gebedsgroepbyeenkomste opskiet. Hulle mag dood wees, hulle het dalk 'n spoor van vernietiging in hul kakebeen gelaat en hulle word nie getreur nie. Maar soos Manson, word hulle onthou. Dit is beslis meer as die meeste mislukte kon mans kan eis.
Ongelukkig het Manson uiteindelik sy doel bereik. Miskien is die beste manier om sy slagoffers te eer, om sy naam te vergeet.