Sowjette Unviel AN 124 - Inligting
Sovjets Unviel AN 124 - Geskiedenis
Die Sowjets onthul in 1982 die reuse AN-124 vervoer. Op 26 Julie 1985 het die vliegtuig opgestyg met 'n vragvrag van 377.473 pond. dit oortref die rekord wat deur die C-5a opgestel is met 53%
The Avro Arrow: Die baanbrekende vliegtuie in Kanada sal nooit vergeet nie
The Avro Arrow is 'n frustrerende en tragiese verhaal oor 'n vliegtuig van wêreldgehalte wat eenvoudig te ambisieus was vir die land wat die uitdaging aangepak het om dit te haal.
Die vliegtuig het ontstaan ​​uit die era kort na die Tweede Wêreldoorlog, toe die Weste 'n oorlog met die Sowjets verwag het en geglo het dat 'n aanval van langafstandbomwerpers sou kom.
Hulle het begin met die bou van stralerskeppers wat hierdie inkomende bomwerpers vinnig kon bereik en afskiet. Die Avro Arrow was 'n voorgestelde interceptor in Kanada.
17 woorde wat die Sowjetunie gedefinieer het
Na die 1917 -rewolusie het die nuwe regering 'n koers ingestel om lewensomstandighede te optimaliseer. Daar was nie meer private eiendom nie, die staat was die voorsitter van alle vaste eiendom. Groot woonstelle, veral in Moskou en St. Petersburg, is omskep in gemeenskaplike woonhuise - of kommunalkas. Gesinne sou slegs een kamer ontvang (die grootes was in kleiner kamers verdeel) vir al hul lede en hul besittings. Die res van die ruimte was vir algemene gebruik.
Algemene badkamers, toilette en sale was egter meer as net 'n gedwonge kompromie in 'n reusagtige land met beperkte lewensreëlings. Die kwessie het gegaan oor nuwe huisvesting vir oud en nuut werkers - vir die Sowjet -persoon as geheel, wat nooit persoonlike behoeftes bo die behoeftes van baie stel nie.
Gemeenskaplike woonstelle bestaan ​​tot vandag toe, en wat nog meer is, is nog steeds in die mode as die goedkoopste manier van lewe.
Gevangenes by die bou van die Witsee-Baltiese kanaal
Die Sowjette het voortdurend hul gevangenesgeledere gegroei en dit gebruik as handearbeid by grawe, myne, vale en vir spoorwegbou. Hierdie arbeidskampe het geleidelik in getal toegeneem, in ooreenstemming met die toenemende erns van onderdrukkende maatreëls, sodat daar uiteindelik besluit is om dit in 'n stelsel te verenig. En so is die GULAG gebore - kort vir & ldquoglavnoe upravlenie lageryami & rdquo (& ldquoHoofkwartier van Kampe & rdquo).
Gedurende sy geskiedenis het die GULAG -strafstelsel meer as 30 000 gevangeniskampe opgelewer. Hulle verskil in hul strewe, sommige werk na ekonomiese doelwitte en ander werk op 'n meer produksiegebaseerde manier. Die lewensomstandighede was gevolglik oral anders. Die GULAG -stelsel is egter so gestruktureer dat gevangenes geen blywende kontak kon smee nie - niemand sal te lank in een fasiliteit gehou word nie en op 'n skofbasis omgedraai word.
Volgens die GULAG Historical Museum het meer as 20 miljoen gevangenes in die 1920's-1950's deur die stelsel gegaan. Meer as een miljoen van hulle is as gevolg hiervan dood.
& ldquo Vroom en rdquo -kommuniste is sedert die kinderjare so grootgemaak. Hulle sou dan pionierwese word - & ldquopioneers & rdquo. Die V.I. Lenin All Soviet Pioneer Organization het kinders van 9-14 jaar aanvaar. Hulle sou hul trou belowe en onafskeidbaar raak van hul rooi das, wat hulle altyd as 'n aanduiding van lidmaatskap moes aantrek.
Die eerste pioniers verskyn in 1922 en lidmaatskapvoorwaardes was 'n rukkie strenger, aangesien dit 'n elite -instelling was. Hierdie aspek van die lewe het kort verdwyn en lidmaatskap van die Pioniers het geword - indien nie verpligtend nie, dan ten minste baie wenslik vir elke Sowjet -kind. Metaal en papier versamel, allerhande ander gemeenskapsdiens doen, sowel as deelname aan verskeie militêre sportbyeenkomste en 'n uitstekende akademiese rekord - dit is wat van 'n pionier verwag is. Die groep het hul eie saluut: die regterhand sou effens hoër as die kop gelig word, om aan te dui dat die pionier die algemene voordeel bo persoonlike gewin waardeer het. Die oproep van & ldquoBe ready! & Rdquo sou beantwoord word met & ldquoAlways ready!
4. & lsquoKopeika & rsquo
Die VAZ 2101 was die gewildste massa -vervaardigde Soivet -motor, met liefde bekend as die kopeika - oftewel die kopek, die klein geldeenheid van Rusland en die voormalige USSR. Dit was ook die goedkoopste motor. Vir baie was die kopeika die eerste (en enigste) wat hulle ooit besit het. Dit veroorsaak steeds nostalgie by 'n groot aantal Russe.
Die eerste ses kopeikas het in 1970 van die vervoerband af gerol. Sowjet-konstrukteurs het die Italiaanse vervaardigde FIAT-124 as prototipe gebruik en dit by Russiese paaie en vereistes aangepas. Die kopeika het 'n aantal weergawes. Daar was die wedrenmodus, toe 'n mod vir die polisie, 'n kombi - en selfs 'n elektriese motor!
Akademikus Andrey Sakharov
Die woord kom van die Latynse woord dissidence (& ldquoto verskil nie & rdquo, & ldquoto staan ​​uitmekaar & rdquo). Die naam is in die 1960's die eerste keer aan die Sowjet -opposisie gegee, wat gewelddadige middele gebruik het om te eis dat die Sowjetregering die wette wat in die Grondwet vervat is, nakom. Die dissidente het baklei vir vryheid van spraak, die vryheid van samekoms en vrye beweging, regverdige verkiesings, die vrylating van politieke gevangenes en basiese menseregte in die algemeen. Hulle doel was nie om die mag te gryp nie - daar was selfs nie 'n voorgestelde plan om dit te hervorm as dit sou gebeur nie. In die 1960's-1980's was die aantal mense wat die KGB-belangstelling wek en vir 'n geselsie uitgenooi is, op 'n halfmiljoen mense. Maar dit is slegs die amptelike statistiek. Die werklike getal is onbekend, aangesien die meeste van hierdie mense polities aktief was en byvoorbeeld net lektuur in hul besit verbied het. Daar was ook diegene wat self gepubliseer het.
Die teenstanders is vervolg, gevangenisstraf opgelê, soms na GULAG (sien bl. 2) arbeidskampe gestuur - of selfs in psigiatriese afdelings geplaas, sowel as burgerskap ontneem en na ander lande verban. Die beweging het aan die einde van die tagtigerjare begin vaar, terwyl die land sy eerste stappe gedoen het na demokratiese hervorming.
Hierdie woord is gebruik om die bogenoemde self gepubliseerde literatuur, brosjures en klankbande te impliseer. Samizdat (uit die woorde & ldquoself gepubliseer & rdquo) was die enigste manier om sensuur te omseil. Soms was dit 'n boek wat vasgevang was in die voorpublikasie, terwyl die skrywer dit wou publiseer voordat die sensuur daarmee klaar was. Mense publiseer ook self Bybels - nie dat die Bybel onwettig was nie, maar die vraag het die aanbod aansienlik oorskry. Samizdat is vroeër met tikmasjiene geskryf, meestal in staatsfoute, agter geslote deure - wat baie gevaarlik was, aangesien daar 'n papiertelling was. Slegs een eksemplaar van 'n boek wat self gepubliseer is, kan honderde kere die rondte maak. Dit is hoe Valery Grossman & rsquos boek & lsquoIt & rsquos All Flowing & rsquo deur 200 mense gelees het (die presiese getal is bekend, aangesien dit almal mense was wat Grossman persoonlik geken het).
Brutalisme is miskien die minste ondubbelsinnig van alle modernistiese argitektoniese style: dit lyk asof Europa dit geleidelik op sloop rig, as gevolg van assosiasies met kommunisme en net die algehele voorkoms. Maar selfs die moderne Rusland vind nog steeds gebruik vir hierdie metaal- en betonmonsters.
Brutalisme het baie kundiges in die USSR gehad. 'N Ware ontploffing van die styl het in die 1950's-1970's oral in die land plaasgevind. Die strukture was veral gerieflik as administratiewe geboue, aangesien dit groter segmentering moontlik gemaak het. Die blokvorme en eenvoudige teksture was ideaal vir die periode en behoeftes, met gigantisme ook 'n opvallende hoogtepunt van die Sowjet -konstruksiestyl. Grafiese voorstellings van verskillende wetenskaplike en tegniese prestasies sou dikwels die fasades versier. U hoef slegs na die The State Scientific Center for Robotics in St.
'N Span werkers by die bou van die BAM.
Die Baikal -Amur -hooflyn - of BAM - kan met reg beskou word as die verpersoonliking van die grootsheid van die Sowjet -megakonstruksie. Projekte wat op komplekse infrastruktuurbehoeftes gerig is, duur dikwels jare en is ideologies versterk en beskou dit as die trots en prestasie van die sosialisties-kommunistiese regime. Ongelukkig het die voltooiing van die projekte dikwels 'n tragiese prys. En BAM was in hierdie opsig 'n absolute rekordhouer!
In 1932 het die party besluit om 'n totaal van 4,287 km spoor deur 11 riviere en verskillende onbereikbare gebiede te lê, tot in Rusland en rsquos Verre Ooste. Ongelooflik dat die regering se tydlyn vir die projek slegs 3,5 jaar was. Die onrealistiese plan het geval en gevolglik is die werk eers dekades later, in 1989, net twee jaar voor die val van die USSR voltooi.
Die aanvanklike konstruksie is uitgevoer deur gevangenes, wat in ondermenslike omstandighede moes werk en anderhalf jaar onder oop lug geslaap het, met daaglikse kosrantsoene van in totaal 400 gram brood. Elke keer as daar sterftes was, sou nuwe gevangenes opdaag. Later is die hele land aan die gang gesit om BAM te voltooi, wat die kommunistiese droom geword het - ter wille van droom. Dit blyk toe die spoorweg in die vroeë 2000's gelanseer is, onderbenut en slegs verliese gely het.
Die kultus van Vladimir Lenin was fenomenaal in omvang. Elke Sowjet -stad het 'n prospekt ('n lang straat), 'n plein of 'n kollektiewe boerdery -unie genoem na die vader van die Revolusie. En natuurlik was daar die monumente. Teen 1991 het die USSR 14 290 daarvan gehad.
In kuns is hierdie tipe aanbidding 'lsquoLeniniana & rsquo' genoem. Tussen 1910-1980 bevat hierdie uitdrukkingsvorm 'n magdom verskillende beelde van die leier - die Lenin -museum alleen bevat 470 skilderye van hom. Daar was streng reëls waaraan elke beeldhouwerk en kunswerke moes voldoen. En dit was eers in die era van sosiale kuns en postmodernisme dat mense buite hierdie grense begin afdwaal het.
Siberiërs staan ​​tou buite 'n winkel
Die Sowjet -ekonomie, soos baie ander lewensfere, is deur die regering gereguleer. Dit was die voorsitter van die tipe, hoeveelheid en prys van produkte wat oor die hele land versprei moes word. Die besluite is in Moskou geneem, met die regeringsplan wat dikwels lei tot 'n gebrek aan selfs die mees basiese benodigdhede (soos dat daar geen toiletpapier in 'n hele stad is nie). Elena Osokina, 'n historikus van die Sowjet -tydperk, skryf: & ldquo Die voortplanting en verergering van die tekort is ingebak in die resep van gesentraliseerde verspreiding, wat onderbrekings en krisisse veroorsaak het, en die kaartstelsel 'n chroniese stapelvoedsel gemaak het. & Rdquo
Tekorte (insluitend 'n tekort aan inligting) was inderdaad 'n chroniese siekte van die Sowjet -tydperk. Alles is in dosisse toegedien. 'N Situasie het ontstaan, waardeur mense as 'n geheel geld gehad het, maar niks het om aan te bestee nie. In die 1970's-1980's was feitlik alles tekort: daar was lang rye vir alles, van broekiekouse tot kondensmelk tot skoene, kinderklere en kitskoffie.
Hierdie realiteite het die lewenswyse en denkwyse van die Sowjet-burger gevorm, wat altyd probeer om voorraad op te slaan en die hele naweke en na-werkure in toue te staan. Hierdie lewenswyse het selfs die openbare vervoer geraak. Byvoorbeeld, daar was & ldquobaloney -treine & rdquo, wat deur die owerhede opgestel is vir bevolkings wat aan die buitewyke woon, sodat hulle na groter stede kon reis en vir produkte voor 'n viering of 'n staatsvakansie (meestal vir die nuwe jaar) kon opdaag.
Hierdie verskynsel dateer uit die 1970's-1980's, wat gedurende die tydperk van die tekort en 'n effens oop ystergordyn ontstaan ​​het. Dit impliseer dat swartmark koop en verkoop van tekortgoedere wat uit die buiteland gebring word, verkoop. Die meerderheid van die kopers van sulke goedere in die vroeë stadium was fashionistas, wat verlief was op die Amerikaanse leefstyl en wou probeer om allerhande buitelandse goedere in die hande te kry in 'n tyd toe die bevolking nie kon droom van internasionale reise nie. Mettertyd het die vraag toegeneem na ander segmente van die bevolking, insluitend skoolkinders, wat 'n indruk op hul klasmaats wou maak. Die pryse was astronomies: jeans van buitelandse handelsmerke kon tot 150 roebels kos, wat in die 1980's 'n gemiddelde maandelikse salaris beloop.
Die verkoop van sake kan u tot agt jaar tronkstraf opgelê word. 'N Borrelgom, 'n vinylplate, jeans en sigarette - dit maak nie saak wat die betrokke goedere is nie. Tog was daar mense wat bereid was om die risiko's te neem. Dit was meestal te danke aan kontak met buitelanders: diplomate, taxibestuurders, toergidse, ens. Dit was eers aan die begin van die negentigerjare dat die praktyk begin afneem het toe die Sowjet -isolationisme tot 'n einde gekom het en mense deur die wêreld kon reis.
Werk in 'n Volgograd -trekkerfabriek
Die land se prioriteit was sogenaamde planne vir vier jaar om die ekonomie te versterk. Hulle impliseer die volgende projekte: die bou van 'n X aantal paaie, fabrieke en hidro -elektriese aanlegte, die verhoging van olie- en steenkoolproduksie met 50 persent, ensovoorts. Die planne was terselfdertyd 'n vorm van ekonomiese beplanning en sosialistiese mededinging - die eerste pyatiletki was eintlik vier jaar. Een van die leuse wat gebruik is, is: Bereik 'n vyfjaarplan in vier jaar! & Roep die land op om hard te werk en die doelwitte voor die tyd te voltooi. En dit werk 'n rukkie: Teen die einde van die derde pyatiletka het die land wat hoofsaaklik agraries was, 'n industriële moondheid geword.
Sedert die laat vyftigerjare het die pyatiletkas van vyf jaar egter semiletka's geword-of meer as sewe jaarplanne. Die na-oorlogse ontwikkeling kon net nie inhaal wat op papier was nie. Maar selfs die sewejaarplanne het mettertyd begin misluk. In plaas van die beplande ekonomiese groei van 70 persent, sou dit net 15 beloop. Daarna kom die agtjaarplanne. Uiteindelik was die eerste drie pyatiletkas die enigste planne wat as 'n sukses beskou is.
Felix Edmundovich Dzerzhinsky by sy lessenaar.
Die woord chekist kom van die afkorting van die naam van die eerste Sowjet -veiligheidsagentskap - die VChK (en die hele Russiese noodkommissie). Dit het bestaan ​​uit getroue bolsjewiste, ldquorevolution & rsquos gendermes en rdquo, wat die belange van die party bewaak en die teenrevolusie beveg het. Die lyk verskyn in 1917, en binne drie jaar het die chekiste reeds die mag gehad om enige vyandige agente, spekulante op die swart mark, goons en hoodlums, kontrarevolusionêre propagandiste en oproeriges en Duitse spioene te skiet.
Binnekort konsentreer hierdie ideologiërs alle ideologiese regeringsbevoegdhede in hul hande, nadat hulle die reg gehad het om reg te laat geskied sonder om te verhoor. Verskeie bronne stel die aantal tereggestelde op tussen 50,000 en 140,000 - en dit is slegs die amptelike. Gedurende die geskiedenis van die Sowjet -regime het die organisasie sy naam verskeie kere verander (VChK, GPU, OGPU, NKVD, NKGB, MVD, MGB en KGB), maar die woord chekist het onveranderd gebly en bly steeds 'n lid van die Russiese veiligheid diens. Vandag behoort hulle aan die FSB.
Alexander Ovchinnikov, Oleg Sizov/TASS
Die Sowjets het probeer om 'n spesiale soort mens te skep - die & ldquoSoviet man & rdquo, wat 'n aantal morele en fisiese eienskappe impliseer. Peredovik was een van die weergawes van so 'n ideaal. Die naam is gegee aan almal wat gereeld beter presteer het op hul werk, wat hul kwota oorskry. Hierdie vrywillige opoffering in die naam van industrialisasie is baie meer waardeer as die werksomstandighede of die gesondheid van een individu. Hulle is feitlik 'n held gemaak. Peredoviks het aan sogenaamde sosialistiese wedstryde deelgeneem terwyl hulle gejaag het om hul kwotas te voltooi en te oorskry om hul posisie te bevorder - iets waarvoor hulle beloon sou word met 'n reis na 'n mediese spa of om in die ry te kom vir die ontvangs van 'n woonstel van die staat. Daar word na hierdie houding verwys as & ldquoloyalty to the Soviet state & rdquo.
Wat nog groter gewaardeer is - maar nooit beloon is nie, aangesien dit beskou is as 'n eienskap wat elke Sowjet -burger moet besit - was vrywillige, onbetaalde werk.
Inwoners van die stad by die Lenin kommunistiese subbotnik.
Een van die vorme van arbeid wat onbetaald was, was (en is nog steeds soms) die Subbotnik - van die Russiese woord vir & lsquoSaturday & rsquo, wat gewoonlik gebeur het: elke Sowjetburger sou in die lente of herfs skoonmaakwerk doen gebied rondom hul gebou, skool of universiteit.
Volgens kommunistiese ideologie sou 'n ordentlike man hierdie vorm van kollektiewe onbetaalde arbeid nie vermy nie - net soos hulle die parade van 1 Mei nie sou vermy nie. Almal wat nie opgedaag het nie, word vinnig as lui bestempel en in die openbaar bespot. As die party 'n beroep op dade van arbeidsheldemoed doen, het 'n mens die oproep beantwoord.
Kollektivisering was nog 'n faset van die Sowjet -utopisme - 'n idee dat miljoene mense saam kan werk in 'n toestand van geluk en ooreenkoms en met 'n gemeenskaplike doel vir die groei van 'n jong land. Sedert 1927 het kollektivisering privaat eiendom en individuele boerderybesit afgeskaf, en dit het kollektiewe boerderye opgerig - oftewel kolkhozes, wat vakbonde van staatsplase was. Kolkhoz -werkers het nie 'n salaris gehad om van te praat nie en het net geleef van wat hul kollektiewe plaas produseer - streng genoeg vir hul gesinne, nie meer nie. Ryk boere, bekend as kulaks, is van hul eiendomme ontneem en uitgesit.
Teen 1932 het die hele land meer as 200 000 sulke kolkhozes getel. Die paspoortstelsel is dieselfde jaar ingestel, maar Kolkhozniks is nie by die hervorming ingesluit nie, wat hulle die geleentheid ontneem het om na 'n stad te verhuis. Vir alle doeleindes was kollektivizatsiya 'n gemuteerde vorm van diensbaarheid, wat miljoene mense aan 'n stuk grond verbind het.
In die periode van massiewe onderdrukking, begin in die vroeë 1930's, het duisende wetenskaplikes, ingenieurs en konstruktore agter tralies gekom. Hulle het egter nie hul tyd in die algemene pop gedoen nie - daar was gespesialiseerde dele van die GULAG -stelsel vir hulle. Daar word na hulle verwys as sharashki, plekke wat verdubbel het as gevangenisinstellings vir hoogs geskoolde arbeid (byvoorbeeld die atoombom is op so 'n plek geproduseer). Die omstandighede daar was meer genadig as in arbeidskampe iewers in die taiga, hoofsaaklik as gevolg van die feit dat daar geen harde arbeid was nie. U kan u vryheid verdien deur 'n regeringsprojek suksesvol af te handel. Dit het die deur oopgemaak vir volledige kwytskelding en rehabilitasie.
Intussen het dit byna geen moeite nodig om by een van die instellings in te gaan nie. Die vegvlieënier Mikhail Gromov onthou: & ldquo Arrestasies sou plaasvind omdat ontwerpers van die vliegtuigbedryf verslae oor mekaar sou skryf - elkeen prys hul eie werk en probeer om sy mededinger & rsquos te laat sak. & Rdquo Dikwels sou hierdie spesialisbrigades groter dinge bereik as hul gratis kamerade - en die Sowjetregering het dit verstaan: daar was eenvoudig groter motivering toe u vrylating op die spel was.
Opvallende sharashka -gevangenes sluit in Sergey Korolev - die vader van die Sowjet -kosmonautiek, verantwoordelik vir Yury Gagarin en rsquos 1961 -ruimtevlug Vladimir Petlyakov, die bouer van die Pe -2, die mees massaproduseerde Sowjet -bomwerper in die geskiedenisskrywer Aleksandr Solzhenitsyn - wat as wiskundige opgelei is en vele ander, wat vandag bekend staan ​​as die trots van die Sowjet -wetenskap.
Sentraal -Asië was ook die toneel van groot industrialisasieprojekte: die bou van spoorweë, fabrieke, hidro -elektriese kragstasies en kanale. Terloops, die plaaslike Stakhanoviete ontvang altyd erkenning van Moskou in die vorm van bonusse of bevat verhale daaroor in nasionale koerante en tydskrifte.
Kazakse bouers van TURKSIB, een van die belangrikste bouprojekte van die eerste vyfjaarplan van Stalin se industrialisering. Die spoorlyn verbind Siberië met die Kazakse en Kirgisiese republieke 1930.
Op die bouperseel van die Toktogulskaya-waterkragaanleg, Kirgisiese SSR 1975-1976.
Bouwerk aan die Great Fergana -kanaal vernoem ter ere van Stalin. Die kanaal van 350 km het dit moontlik gemaak om meer as 500 000 hektaar grond in die Oezbeekse, Kirgisiese en Tadjikse republieke in 1939 te besproei.
Kollektiewe boere uit die Tasjkent-streek vertrek na die bouperseel van die Chirchik-masjienbou-fabriek, 'n industriële reus wat letterlik alles vervaardig het, van bomme tot trekkers in die dertigerjare.
Stakhanoviet Gemulin Geledzhiyeva uit die Tadzjikiese Republiek 1936.
'N Modeltrein, Oezbeeks SSR 1930-1949.
Stakhanovite Maria Nasilbayeva, 'n werker by die katoenmeule Alma-Ata, het in 'n weeshuis grootgeword. Haar span voldoen aan die produksieplan met 200 persent. Uit die argief van Ogonyok tydskrif 1950.
Die dagboek van die Duitse generaal onthul Hitler se planne vir Rusland
Op 8 Julie 1941, tydens die Duitse weermag se inval in Pskov, 180 myl van Leningrad, Rusland, het die hoof van die Duitse leër se algemene staf, generaal Franz Halder, in sy dagboek Hitler se planne vir Moskou en Leningrad opgeteken: & #x201C Om hul bevolking ten volle te benut, wat ons andersins gedurende die winter moet voed. "
Op 22 Junie het die Duitsers 'n massiewe inval in die Sowjetunie geloods, met meer as 3 miljoen mans. Enorme suksesse is behaal, grootliks te danke aan 'n ongeorganiseerde en niksvermoedende Russiese leër. Teen 8 Julie is meer as 280 000 Sowjet -gevangenes geneem en byna 2600 tenks vernietig. Die as -mag was reeds 'n paar honderd myl binne die Sowjet -gebied. Stalin was in paniek, selfs teregstelling van generaals wat nie die indringers kon afweer nie.
Franz Halder, as stafhoof, het 'n dagboek gehou van die daaglikse besluitnemingsproses. Namate Hitler opgewonde geraak het oor sy suksesse in Rusland, het Halder opgemerk dat die 𠇏uhrer vasbeslote is om Moskou en Leningrad op die grond gelyk te maak. tussen faksies binne die weermag oor strategie. Onder andere Halder wou die hoofstad binnegaan, Moskou Hitler wou met veldmaarskalk Wilhelm Leeb ' se weermaggroep, wat op pad was na Leningrad, ontmoet. Die voordeel wat Hitler teen die Sowjets gehad het, sou nie duur nie. Die winter kom nader en so ook die voordeel van sulke toestande aan die Russe.
Tsjeggiese diplomaat Jan Masaryk sterf onder vreemde omstandighede
Die kommunisties beheerde regering van Tsjeggo-Slowakye berig dat minister van buitelandse sake, Jan Masaryk, aan selfmoord gesterf het. Die verhaal van die nie -kommunistiese Masaryk se dood is met skeptisisme in die Weste begroet.
Masaryk is gebore in 1886, die seun van die eerste president van Tsjeggo -Slowakye. Na die Eerste Wêreldoorlog dien hy as minister van buitelandse sake in die nuwe Tsjeggiese regering. Later dien hy as die Tsjeggiese ambassadeur in Groot -Brittanje. Tydens die Tweede Wêreldoorlog neem hy weer die pos van minister van buitelandse sake in, hierdie keer saam met die Tsjeggiese ballingskap in Londen. Na die oorlog keer Masaryk terug na Tsjeggo -Slowakye om as minister van buitelandse sake onder president Eduard Benes te dien. Dit was 'n spanningsvolle tyd in Masaryk se geboorteland. Die Sowjetunie het die land tydens die Tweede Wêreldoorlog beset en daar was die vrees dat die Sowjets sou probeer om 'n kommunistiese regering in Tsjeggo -Slowakye te installeer, soos in Pole, Oos -Duitsland en elders in Oos -Europa. Masaryk was egter vaardig in die omgang met die Sowjets en het hulle verseker dat 'n demokratiese Tsjeggo -Slowakye geen veiligheidsbedreiging vir Rusland inhou nie.
In 1947 het Masaryk egter 'n noodlottige fout begaan. Toe die Verenigde State die Marshall-plan onthul, het die multimiljoen dollar-hulpprogram vir die na-oorlogse Europa Masaryk aangedui dat Tsjeggo-Slowakye belangstel om deel te neem. Toe hy die Sowjets in kennis stel, het hulle absoluut geweier om hul goedkeuring te gee. Dit is vinnig gevolg, in Februarie 1948, deur 'n kommunistiese staatsgreep in Tsjeggo -Slowakye. President Benes is gedwing om 'n kommunisties-gedomineerde regering te aanvaar. Masaryk was een van die min nie-kommuniste wat in plek was. Op 10 Maart 1948 het die Tsjeggiese regering berig dat Masaryk selfmoord gepleeg het deur uit die venster van die derde verdieping by die ministerie van buitelandse sake te spring.
'N Historiese tydlyn van Afghanistan
Die land wat nou Afghanistan is, het 'n lang geskiedenis van oorheersing deur buitelandse veroweraars en twis onder interne strydende faksies. By die poort tussen Asië en Europa, is hierdie land verower deur Darius I van Babilonië omstreeks 500 v.C., en Alexander die Grote van Masedonië, onder andere in 329 v.C.
Mahmud van Ghazni, 'n veroweraar uit die 11de eeu wat 'n ryk van Iran na Indië geskep het, word beskou as die grootste veroweraars van Afghanistan.
Genghis Khan het die gebied in die 13de eeu oorgeneem, maar dit was eers in die 1700's dat die gebied as 'n enkele land verenig is. Teen 1870, nadat die gebied deur verskillende Arabiese veroweraars binnegeval is, het Islam wortel geskiet.
Gedurende die 19de eeu het Brittanje probeer om sy Indiese ryk teen Rusland te beskerm, om Afghanistan te annekseer, wat gelei het tot 'n reeks Brits-Afgaanse oorloë (1838-42, 1878-80, 1919-21).
Die Britte, beleër in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog, word verslaan in die Derde Brits-Afgaanse Oorlog (1919-21), en Afghanistan word 'n onafhanklike nasie. Bekommerd dat Afghanistan agter die res van die wêreld agterweë gebly het, begin Amir Amanullah Khan 'n streng veldtog vir sosio -ekonomiese hervorming.
Amanullah verklaar Afghanistan as 'n monargie, eerder as 'n emiraat, en verklaar homself as koning. Hy loods 'n reeks moderniseringsplanne en poog om die krag van die Loya Jirga, die Nasionale Raad, te beperk. Kritici, gefrustreerd deur die beleid van Amanullah, neem die wapen in 1928 en teen 1929 abdikeer die koning en verlaat die land.
Zahir Shah word koning. Die nuwe koning bring 'n skyn van stabiliteit in die land en hy regeer vir die volgende 40 jaar.
Die Verenigde State erken formeel Afghanistan.
Brittanje onttrek hom uit Indië, wat die oorwegend Hindoe -maar sekulêre staat Indië en die Islamitiese staat Pakistan tot stand bring. Die nasie Pakistan bevat 'n lang, grootliks onbeheerbare, grens met Afghanistan.
Die pro-Sowjet-genl Mohammed Daoud Khan, neef van die koning, word premier en soek na die kommunistiese nasie vir ekonomiese en militêre hulp. Hy stel ook 'n aantal sosiale hervormings bekend, waaronder om vroue meer openbare teenwoordigheid te gee.
Die Sowjet -premier Nikita Chroesjtsjof stem in om Afghanistan te help, en die twee lande word hegte bondgenote.
As deel van die hervormings van Daoud ', word vroue toegelaat om die universiteit by te woon en die arbeidsmag te betree.
Die Afghaanse Kommunistiese Party vorm in die geheim. Die hoofleiers van die groep is Babrak Karmal en Nur Mohammad Taraki.
Khan omverwerp die laaste koning, Mohammed Zahir Shah, in 'n militêre staatsgreep. Die regime van Khan, die People's Democratic Party van Afghanistan, kom aan bewind. Khan skaf die monargie af en noem homself president. Die Republiek Afganistan is gevestig met vaste bande met die USSR.
Khan stel 'n nuwe grondwet voor wat vroueregte verleen en werk om die grotendeels kommunistiese staat te moderniseer. Hy gaan ook teenstanders af, en dwing baie wat verdink word dat hulle Khan nie uit die regering ondersteun het nie.
Khan word dood in 'n kommunistiese staatsgreep. Nur Mohammad Taraki, een van die stigterslede van die Afghaanse Kommunistiese Party, neem as president die beheer oor die land, en Babrak Karmal word as adjunk -premier aangewys. Hulle verklaar onafhanklikheid van die Sowjet -invloed en verklaar dat hul beleid gebaseer is op Islamitiese beginsels, Afghaanse nasionalisme en sosio -ekonomiese geregtigheid. Taraki teken 'n vriendskapsverdrag met die Sowjetunie. Maar 'n wedywering tussen Taraki en Hafizullah Amin, 'n ander invloedryke kommunistiese leier, lei tot gevegte tussen die twee kante.
Terselfdertyd begin konserwatiewe Islamitiese en etniese leiers wat beswaar aangeteken het teen sosiale veranderings wat deur Khan aangebring is, 'n gewapende opstand op die platteland. In Junie word die guerrilla-beweging Mujahadeen geskep om die regering wat deur Sowjet gesteun word, te beveg.
Die Amerikaanse ambassadeur Adolph Dubs word vermoor. Die Verenigde State sny hulp aan Afghanistan af. 'N Magstryd tussen Taraki en adjunk -premier Hafizullah Amin begin. Taraki word op 14 September vermoor in 'n konfrontasie met Amin -ondersteuners.
Die USSR val Afghanistan op 24 Desember binne om die wankelende kommunistiese regime te versterk. Op 27 Desember word Amin en baie van sy volgelinge tereggestel. Adjunk -premier Babrak Karmal word premier. Wydverspreide opposisie teen Karmal en die Sowjets veroorsaak gewelddadige openbare betogings.
Vroeg in 1980 het die Mujahadeen-rebelle verenig teen Sowjet-indringers en die deur die USSR gesteunde Afghaanse leër.
Ongeveer 2,8 miljoen Afghanen het uit die oorlog na Pakistan gevlug, en nog 1,5 miljoen het na Iran gevlug. Afghaanse guerrillas kry beheer oor landelike gebiede, en Sowjet -troepe besit stedelike gebiede.
Alhoewel hy beweer dat hy onmiddellik na die Sowjet-inval na Afghanistan gereis het, onderneem die Saoedi-Islamis Osama bin Laden sy eerste gedokumenteerde reis na Afghanistan om anti-Sowjet-vegters te help.
Die Verenigde Nasies ondersoek aangemelde menseregteskendings in Afghanistan.
Die Mujahadeen ontvang wapens van die Verenigde State, Brittanje en China via Pakistan.
In September vorm Osama bin Laden en 15 ander Islamiste die groep al-Qaida, of " die basis ", om hul jihad, of heilige oorlog, voort te sit teen die Sowjets en ander wat volgens hulle teengestaan ​​is teen hul doel van 'n suiwer regeerde nasie deur Islam. Met hul oortuiging dat die Sowjet -wankelende oorlog in Afghanistan direk aan hul gevegte toegeskryf kon word, eis hulle oorwinning in hul eerste geveg, maar begin hulle fokus ook na Amerika verskuif en sê die oorblywende supermoondheid is die belangrikste struikelblok vir die vestiging van 'n staat gebaseer op Islam.
Die VSA, Pakistan, Afghanistan en die Sowjetunie onderteken vredesooreenkomste in Genève wat die onafhanklikheid van Afganistan en die onttrekking van 100,000 Sowjet -troepe waarborg. Na die onttrekking van die Sowjetunie, gaan die Mujahadeen voort met hul weerstand teen die regime wat deur die Sowjetgesteunde is van die kommunistiese president, dr. Mohammad Najibullah, wat in 1986 tot president van die marionette van die Sowjet-staat verkies is.
Die Mujahadeen en ander rebellegroepe bestorm, met die hulp van regeringsmagte, die hoofstad, Kaboel, en verdryf Najibullah aan bewind. Ahmad Shah Masood, legendariese guerrilla -leier, lei die troepe na die hoofstad. Die Verenigde Nasies bied beskerming aan Najibullah. Die Mujahadeen, 'n groep wat reeds begin breek namate krygshere baklei oor die toekoms van Afghanistan, vorm 'n grootliks Islamitiese staat met professor Burhannudin Rabbani as president.
Nuut gevormde Islamitiese milisie, die Taliban, kom aan bewind op grond van beloftes van vrede. Most Afghans, exhausted by years of drought, famine and war, approve of the Taliban for upholding traditional Islamic values. The Taliban outlaw cultivation of poppies for the opium trade, crack down on crime, and curtail the education and employment of women. Women are required to be fully veiled and are not allowed outside alone. Islamic law is enforced via public executions and amputations. The United States refuses to recognize the authority of the Taliban.