Jy leef darem…nog | Chessalee
« Eish! What is that?
Omdat ek wou…because I wanted… »
Jy leef darem…nog
21/10/2012 by Nikita
Dit het darem een keer in my lewe gebeur. Dit is ‘n Saterdagoggend – iewers in Pretoria. Dis vroeeeeeeeg oggend. ‘n Dringende klop aan die deur. Jy weet, dus sulke tyd… vinnig opstaan, opgewonde in die kar spring en Wonderboom lughawe toe jaag. Oppad, onder deur ‘n brug, word so byna ‘n verkeerde afrit geneem, maar gelukkig kon jy teen die verkeer in omdraai, sommer ‘n u-draai, dis vroeeeeeg oggend en daar is in elk geval byna geen verkeer nie – ook geen verkeerskonstabel in sig nie. ‘n Klein groepie meld aan vir ‘opleiding’ – drie ure [min of meer] se opleiding of eerder ‘n ‘crash course’. Buffel is gereed vir jou. Hy skree op jou en meisies word ‘cockroaches‘ genoem. – O ja, byna almal is studente. Braaf. Baie braaf. Niemand is beindruk met Buffel nie. Daar word van hoogtes afgespring, rond gehardloop, getel en gerol. Uiteindelik, om en by 10:00 uur sit jy en wag om te spring. Technikon studente sit ook en wag. Hulle is ‘n groter groep -om en by 35 – en dalk mag daar enkele plekke beskikbaar wees en kan jy saam met hulle spring. Skielik wonder jy wat jy daar maak. Skielik wonder jy waarom jy ‘ja‘ gesê het. Skielik wonder jy oor baie dinge. Wat as… te veel ‘wat as’-‘se maal en flits deur jou kop, maar jy bly sit. Dan kom die aankondiging… jy kan gaan spring. Jy’s in die Cesna. Almal brabbel opgewonde-bang. Dan word daar op jou geskree…volgende! Jy staan gereed…wat het jou besiel…en jy spring! Het jy gespring? Jy’s uit, jy weet nie wat jou getref het nie. Jy kom ‘by’ en besef jy leef darem nog! Jy onthou dat jy het nie getel nie. Dis doodstil. Jy beweeg die ‘toggles’ en kyk om jou rond. Dit voel ‘vér’ en jy sien baie om jou. Dis doodstil. Jy hoor nie eers die wind nie. Jy kan nie glo dit kan so stil wees nie. Nog nooit het jy hierdie stilte beleef nie. Jy wil langer ‘daar bo’ hang om die stilte langer te beleef. Dis wonderlik – die stilte. Jy probeer dink hoe jy dit aan iemand anders gaan verduidelik. Dis nie moontlik nie. Dan val jy op die grond, gelukkig het jy onthou om jou bene bymekaar te hou en om te rol. Geen pyne of kluite wat jou pyn aandoen nie. Die valskerm – nie die moderne matras-tipe nie, maar ‘n ‘rocket’-tipe. Jy word beveel om die valskerm op te vou. In ‘n bondel verskree ‘n ou jou soos jy laag vir laag moet vou en almal doen dieselfde ding gelyk. Jy kry die volgende ou jammer wat daarmee moet spring – gaan hy dit lewendig maak? Jy voel selfvoldaan – tevrede, maar stap weg met die gedagte om nie weer te spring nie. Nie voordat jy nie voldoende opleiding gekry het nie. ‘n Oggend van 3ure kon ‘n lewe geneem het. Jy stap weg en dink weer na oor die lewe. Jy het nooit voorheen so daaroor gedink nie. In die foto – Leon vér regs. Hy het in ‘daardie jare‘ die Griekse marathon gewen – die eerste Suid-Afrikaner, toe hy nie mag deelgeneem het nie, sy neef, ook ‘n marathon hardloper, en die uwe. Dit was ‘n lekker tyd in my lewe. Baie opwindend.
Posted in Lewe | Tagged Lewe | 14 Comments
on 21/10/2012 at 20:46 | Reply Eugene
Gaan spring! Ek het nooit gespring nie. Die pelotonbevelvoerder het my net uit die vliegtuig uitgegooi. Dit was in 1976. 🙂
on 21/10/2012 at 21:20 | Reply Nikita
Jy is uitgegooi, ek dink dis wat die ou met ons ook gedoen het, jy het nie ‘n kans gehad om om te draai nie. 🙂
on 22/10/2012 at 11:29 | Reply Sugel
Volgens oorlewering was die twaalfjarige Racheltjie de Beer in 1843 met haar ouers en sesjarige boetie, Japie, op die trekpad op soek na grond in die binneland toe hulle onderweg op ’n reeds gevestigde boer se plaas oornag het.
on 22/10/2012 at 21:29 | Reply Nikita
Hi Sugel, Welkom op my blog, dankie vir jou boodskap. En die Amerikaanse meisie se storie is van 1920…
on 22/10/2012 at 16:56 | Reply brieweuitdievreemde
Moes amazing gewees het. Wou dit nog altyd self ook gedoen het! Die tyd sal seker kom 😉
on 22/10/2012 at 21:25 | Reply Nikita
Hi BrieweUDV – dit was! Ek sal dit ENIGE tyd aanbeveel vir enige iemand, maak net seker jy kry behoorlike opleiding en nie daardie 3ure se ‘crash-course’ nie. Agterna het ek besef hoe so ‘n sprong kon geeindig het – mens dink nie so daaraan nie.
on 23/10/2012 at 11:17 | Reply boerinballingskap
Ek is beindruk! Jy het guts! 🙂
on 23/10/2012 at 19:32 | Reply Nikita
hi Boer, al moet ek dit self se, moet ek erken ek het nogal guts gehad, as ek dink wat KON gebeur het. As iemand vir my nou se hy het dit gedoen na daardie ‘opleiding’, dan stem ek heeltemal saam. Dit was eintlik ‘stupid’ van ons om te gaan spring na daardie amperse ‘opleiding.’ – maar, as jy ‘n student is, dan ‘worry’ jy mos nie, jy doen als vir die ‘pret’ en dink eers agterna daaroor – en soms dink jy nie eers nie. 🙂
on 25/10/2012 at 07:40 | Reply kyker
Geluk! En jy het sommer ‘n perfekte landing ook gedoen.
Wanneer spring jy weer?
on 25/10/2012 at 18:50 | Reply Nikita
Hi Kyker, die landing was perfek, ek moet erken. 🙂 Wanneer weer spring? Oee, nou vra jy my. Ek weet nie of ek ooit die Britte hier sal vertrou in opleiding nie.- Hierdie sprong was in my ‘jonger’ dae. 🙂 Ek sal graag eerder wil gaan stap – as om te gaan spring. Tyd is ook ‘n faktor, ek weet nie hoe hulle opleiding hier werk nie, maar ‘n familie-lid in SA het dit gaan doen – deur die Weermag en hulle opleiding was taamlik intensief en oor ‘n paar weke/maande – nie seker hoe lank nie, maar taamlik lank. Daardie tyd gaan ek nooit weer he nie – ongelukkig.
on 25/10/2012 at 15:58 | Reply Africadayz
I have just discovered your wonderful blog! I’ve been trying to track down the poem ‘Op die Hoeveld’ for ages and to find out who wrote it and here it is. Thank you. The first several lines always find their way into my head when driving down to the Kruger, for some reason. We were taught this poem at school in the Eastern Cape back in the 60ties and 70ties and although I loved it then, I only came to appreciate it fully when living on the Highveld.
on 25/10/2012 at 18:52 | Reply Nikita
Hi Africadayz! Welcome to my blog. I’m glad you could finally find the poem. It is a lovely poem. I had to know it when at Primary – age 12 – and it’s still one of my big favourites. You are right, you can only appreciate it fully when you know the Highveld – like you [and me!]
on 28/11/2012 at 09:07 | Reply kindvanafrika16
ek dink jy was vreeslik braaf, het jy al weer of was dit die eerste en laaste
flip ek is so bang vir hoogtes, maar ek moet tog sê ek sou daarvan hou om iewers daar bo tussen nerens en erens te hang en vir ‘n wyle alles wat op die grond is te vergeet en net sweef………………. maar ek is te skytbang om te probeer
on 28/11/2012 at 18:58 | Reply Nikita
LOL! Hi KvAfrika16, Welkom op my blog. Nee, ek het nie weer nie, dit was die enigste keer – en nooit weer daarna kans [of tyd] gehad om te gaan spring nie – ek sou eers wou ‘ordentlike’ en DEEGLIKE opleiding wou deurgaan – en daarvoor was daar net nie tyd nie. Om eerlik te wees, ek het self hoogtevrees! Ek weet nie waarom nie, as ek op hoogtes is, moet iemand nie aan my RAAK nie, ek wil die ritteltits kry! Ek is banger as dooiejan, maar gaan ek op my eie op hoogtes is ek OK – en ek moet net nie af kyk nie, maar met die valskermspring was dit ‘anders’. Ek kan nie verklaar waarom ek nie dieselfde ‘hoogtevrees’ gehad het nie. Dit was TE HEERLIK om daarbo rond te sweef/hang en af- en rondom my te kyk en net alles in te neem en te beleef. Jy moet dit tog eendag probeer. [O ja, ek het darem my kaartjie – met die skribbel van die persoon wat dit geteken het – as bewys tot vandag toe dat ek darem daardie sprong ‘goed’ gedoen het . 🙂 ]