...EN VERGEET GEENEEN VAN SY WELDADE NIE
Daar breek tye in 'n mens se lewe aan wat jy so moedeloos raak dat jy net geen uitkoms uit jou nood kan sien nie. Alhoewel selfbejammering verkeerd is, is dit tog menslik dat ons soms uiters moedeloos raak. Dink maar aan die moedeloosheid wat vir Elia beetgepak het. "...maar self het hy 'n dagreis ver die woestyn ingegaan en daar onder 'n besembos gaan sit en gewens dat hy mag sterwe. En hy sê: Dit is genoeg, neem nou my siel weg, HERE, want ek is nie beter as my vaders nie." (1 Kon. 19:4). U is dalk meer bekend met die moedeloosheid van Job. "AG, mag my bede maar uitkom, en mag God my verwagting maar gee! En mag dit God behaag om my te verpletter, sy hand uit te strek en my af te sny." (Job 6:8&9). Daar was selfs die man na aan God se hart, koning Dawid, wat sy moedeloosheid in Ps. 42:10-12 laat blyk. "Ek wil spreek tot God: My rots, waarom vergeet U my? Waarom gaan ek in die rou deur die vyande se verdrukking? Met 'n doodsteek in my gebeente smaad my teëstanders my as hulle die hele dag vir my sê: Waar is jou God? Wat buig jy jou neer, o my siel, en wat is jy onrustig in my? Hoop op God, want ek sal Hom nog loof – die verlossing van my aangesig en my God!"
Daarenteen breek daar ook tye van verkwikking in ons lewens aan - tye wanneer die lig in ons lewens helder deurbreek. Daardie tye waarin ons besef dat ons eie vermoë ons nie daartoe sal leen om sulke hoogtes te bereik nie. Dit is in daardie tye wanneer ons nie anders kan as om te besef dat die Almagtige, Drie-enige God se hand na ons uitgestrek is om hulp en ondersteuning nie. Hoe Hy te werk gaan , weet ons dalknie aldag nie. Maar ons weet wel dat ons hierdie wonders met ons eie oë raaksien ten spyte daarvan dat ons dit menslik nie kan verklaar nie.
Ons is geneig om die volk Israel in ons harte te veroordeel vir hul ondankbaarheid teenoor God terwyl hulle self sy wondertekens onder hulle gesien het. Die waarheid is egter dat hierdie karaktertrek maar eie aan die menslike natuur is. Dink maar daaraan hoedat Jesus Christus eeue later feitlik presies dieselfde woorde uit die mond van Fillipus hoor."Toe Jesus dan sy oë opslaan en sien dat 'n groot menigte na Hom kom, sê Hy vir Fillipus: Waarvandaan sal ons brood koop, sodat hierdie mense kan eet? Maar Hy het dit gesê om hom op die proef te stel, want Hy het self geweet wat Hy wou doen. Fillipus antwoord Hom: Brood vir tweehonderd pennings sal nie genoeg wees vir hulle, sodat elkeen van hulle 'n stukkie kan kry nie." (Joh. 6:5&6). Het Fillipus dan nie van Moses geweet of van die geskiedenis van die volk Israel nie? Natuurlik het hy. En net so weet ons ook van Moses, en van die geskiedenis van Israel en boonop ook van Fillipus en soveel ander!
Die Woord leer ons dat God bedroef word deur hierdie tipe van gesindheid waarin Hy nie verheerlik word vir die wonders wat Hy aan ons bewys nie. Dit is daarom nodig dat ons gereeld daardie geleenthede in herinnering sal roep toe sy genade en barmhartigheid vir ons groot was en dat ons Hom met ons hart, mond en hande (dade) daarvoor sal loof. Dink aan daardie omstandighede toe u siek was en Hy u weer gesondheid geskenk het. U kan dalk terugdink aan tye in u lewe dat hartseer u verpletter het, maar dat Hy ook vertroosting gebring het. Daar was dalk 'n tyd in u lewe dat u werkloos was of dat u in groot finansiële ellende verkeer het en dat Hy ook daarin vir u voorsiening vir uitredding bewerk het.