Sy lewensloop het mettertyd net so beroemd soos sy ander werk geword. Die rede daarvoor is omdat hy sy lewensverhaal in die beroemde ‘Confessiones’ of ‘Belydenisse’ of ‘Confessions’ vertel het en dit nou nog boei. Dit is steeds ‘n treffer en word daarom oor en oor herdruk. Sy denke, teologie en werk is nou met sy lewe verweef en daarom sal die ‘Confessiones’ altyd belangrik wees.
Sy vrome ma, Monnica, het hom op ’n manier nog aan die kerk gebind en hy was ten minste ’n ruk lank ’n ‘katechumeen’ of ’n katkisant. Dit het nie veel vir hom beteken nie en hy het dit weer gelos. In Kartago was die meisies mooi en Augustinus het hom aan losbandigheid oorgegee. Op ‘n stadium het hy saam met ’n vrou geleef en later het hulle ’n seun, Adeodatus, gehad.
Vanweë sy ma kon hy die Christelike geloof na sommer los nie. Vir nege jaar (373-382) was hy toe lid van die Manicheërs. ’n Sekte wat die katolieke kerk (of hoofstsroom kerk) op verskillende maniere bedreig het. Augustinus was ook nie so dol gelukkig by hulle nie en hy kon ook nooit verder as ’n ‘auditor’ of ’n hoorder vorder nie (Van der Meer 1957:16-26).
Dit het ook van die Bybel gegeld. Geen mistieke ervaringe nie, maar slegs deur harde studie word die Bybel verstaan. Ons verstaan daarom ook die brief wat hy in 391 aan sy biskop, Valerius, gestuur het. Hy was sopas en nogal teen sy sin as presbiter van die gemeente in Hippo Regius georden. Talle gemeenteverpligtinge het op hom gewag. Kort voor lank sou hy in allerlei aktiwiteite soos prediking, huisbesoek, katkisasie en administrasie vasgevang word. Augustinus het dit geweet en daarom die brief aan Valerius. Wat hy vra, is baie interessant. Hy vra ‘n vakansie en dit kon maar korterig wees. In elk geval nie langer as Pase nie. En wat wou hy doen? Hy wou net die Bybel bestudeer. Al sy tyd en kragte wou hy daaraan wy. In sy brief vermeld Augustinus ook die gesindheid waarin hy dit wou doen: met gebed, harde studie en ootmoed (Epistula 21,4).
Maar hoe gemaak met die moeilike dele? Almal weet daar is tekste wat nie so maklik verklaar kan word nie. Volgens Augustinus het God doelbewus hierdie moeilike gedeeltes in die Skrif (lees: Ou Testament) geplaas. Daarmee wou Hy die oormoedige leser temper. Onverstaanbare gedeeltes moes die hoogmoedige beteuel, die beterweterige nederig maak en die selfversekerde op sy onkunde wys. Niemand moet die intellektueel-bevredigende gevoel kry dat hy alles van die Bybel af weet nie. Niemand moet in oormoed meen hy verstaan alles en daarom die mag het om ander by sy Skrifbeskouing te laat inpas nie. Niemand ken en weet volledig nie. Daarvoor sorg die baie moeilike dele in die Bybel. Dus: om iets van die Ou Testament te verstaan, vereis baie harde werk en ‘n gesindheid van groot nederigheid (De docrina christiana, I,6,7).
Soos dit nog in die volgende artikel oor Augustinus sal blyk, kan ons nie meer soos hy die Skrif uitlê nie. En tog kan ons hom ook nie los nie. Die klem op die ‘onvolledigheid’ van die Bybelwoorde voor ons is so modern dat dit ons eintlik verstom. Sy klem op werklike harde Skrifstudie en diepgaande nadenke oor dit wat ons lees, moet ons altyd navolg. Sy vreugde wat hy in eksegetiese arbeid gevind het, is inspirerend. En die ontdekking van die liefde (of enige iets mooi) in en deur die kritiese Bybelwetenkap moet altyd ‘n ideaal bly.