Toer deur Cape York - 'n Australiese avontuur. - www.turas. Tv
Toer deur Cape York - 'n Australiese avontuur.
Gepos deur TURAS | Desember 11, 2017 | Gasteartikels, Uitgawe Vyf, toer | 0 |
Cape York bly die voorste 4WD-bestemming in Australië, maar u hoef nie noodwendig 'n ten volle tuig 4WD-voertuig te hê om die magie wat die Kaap bied, te geniet nie, maar dit help! Ron en Viv Moon gee jou 'n draai.
Toe Bev en Lang Kidby in Junie 1928, 'Daisy', 'n paar jaar terug op die strand in Punsandbaai naby die bopunt van Cape York gery het, het hulle niks nuuts gedoen nie. In werklikheid het hulle soveel moontlik in hierdie tyd en tyd die eerste gemotoriseerde voertuigreis na Cape York herskep. Twee Nieu-Seelanders, Hector MacQuarrie en Dick Mathews, het die oorspronklike avontuur in 7 in 'n Austin 7 voltooi, en hul gare is later in die boek We and the Baby vertel.
Op die punt
In die lig hiervan, versterk Lang en Bev se onlangse ontsnapping (dit is waarskynlik die grootste avonturiers van Australië per vliegtuig, motorfiets en motorvoertuig, oud en nuut - sien: www.next-horizon.org) dat u nie 'n swaardiens nodig het nie. 4WD-voertuig om na Kaapstad te reis. Die roete is nou meer as ooit oop vir enige SUV of ligte 4WD op die mark, hoewel 'n volledig toegeruste 4WD u na 'n magdom plekke sal bring wat langs die groot grondpaaie in die streek lê, of u sal help om deur te kom as grondpaaie na gladde modder draai. Tog is die Kaap meestal van begin Junie tot einde September oop vir die meeste mense wat bereid is om 'n bietjie stof op die duco te kry, of 'n spaander in hul voorruit.
Vir die eerste keer besoekers aan die Kaap begin die reis gewoonlik rondom die toeriste-enklawe van Cairns en Port Douglas, terwyl hulle deur die welige reënwoud klim en binnelands oor die skilderagtige Atherton Tablelands tot by Mt Molloy en Mt C klim.arbene. Op hierdie punt begin die toeristegetalle daal en reisigers word meer onafhanklik en net 'n bietjie stowweriger.
Sodra jy by die klein enklawe van Lakeland, met sy ryk landbougrond, kan jy noord-wes op die Skiereiland-ontwikkelingspad (PDR) swaai, maar ons beveel aan dat jy verder gaan op die swartpunt na die historiese Cooktown, en stop om van een van die die mees ikoniese en historiese kroeë van die noorde, die Lions Den Hotel op Helensvale.
Die koningin van die Noorde, soos daar gereeld na Cooktown verwys word, sit op die oewer van die Endeavour-rivier aan die leekant van 'n wye landstreek wat oorheers word deur die afgeronde koepel van Grassy Hill. Kaptein James Cook, tydens sy 'ontdekking' van die ooskus van Australië in 1770, het sy skip, die Endeavour, hier aan die suidelike oewer van die stroom op die strand gesit en herstel, en daarna 'n Aboriginiese bevolking agtergelaat met die skielike aankoms en ewe skielike vertrek.
Meer as 100 jaar later, toe goud aan die afgeleë Palmerrivier ontdek is, het die hawe van Cooktown skielik ontstaan ​​as die naaste en maklikste toegangspunt tot hierdie afgeleë, maar wonderlik ryk, alluviale goudvelde. Aan die einde van 1874 was daar ongeveer 36 gelisensieerde 'hotelle' en grogwinkels en meer as honderd bordele in Cooktown, en dit was 'n wilde dorp om die minste te sê.
Teen die begin van die 20ste eeu was die bevolking van die stad meer as 35,000, maar die kompetisie van ander hawens verder suid langs die kus, en 'n paar groot siklone en die vreemde brand langs die hoofweg van Charlottestraat het die stad laat agteruitgaan. Die meeste inwoners is ontruim tydens die Tweede Wêreldoorlog en 'n ander sikloon het in 2 die wat oor was, verwoes en meer mense pak toe gestuur. Toerisme het amper 'n spookdorp in die vyftigerjare begin merk, en teen 1949 het die bitumen deurgedring deur 'n bestendige aanbod toeriste en 'grys nomades' te verseker om 'die koningin' lewendig en selfs florerend te hou.
Neem die Battle Camp Road vanaf Cooktown, wat in die droë seisoen geskik is vir 'n AWD-voertuig wat versigtig bestuur word. Hierdie roete neem u verby die Endeavor-waterval en die Isabella-waterval, na kruisings van die Normanby- en Laura-riviere, die enigste moeilike plekkies op die hele roete. Sodra u op die westelike oewer van die Laura is, sal u die historiese en goed bewaarde ou Laura Homestead vind, wat die moeite werd is om te oornag.
'N Kruispad nearby beteken dat u suid kan draai na die gemeente Laura vir voorraad en of herstelwerk. Hierdie klein dorpie het 'n indrukwekkende Quinkan & Regional Cultural Centre en is die hart van 'Quinkan Country', waar 'n besoek aan die indrukwekkende Aboriginal rotskunsgalerye wat in die platorand rondom die stad skuil, 'n "moet doen" is. Natuurlik is daar ook 'n kroeg in die stad, en die tradisionele Laura-dansfees word elke onewe jaar gehou, met Junie 2019 as die volgende groot byeenkoms van mense in die Aboriginal en Torresstraat van regoor die Kaap.
As u regs draai, naby die Old Laura Homestead, neem u deur die hartjie van die Lakefield Nasionale Park, die tweede grootste park in Queensland, en bied 'n oorvloed aan voëllewe, kangoeroes en krokodille. 'N Aantal aangewese kampeerterreine in die park hanteer die toestroming van besoekers in die droë seisoen, van wie baie op soek is na ongelooflike visvang. Neem u tyd om hier deur te dwaal, die paaie is dalk stowwerig, maar die kampeerplek is die moeite werd. Ons gunsteling kamp is by die Hann Crossing op die rotsrak van die Hann River, terwyl voëlliefhebbers betower sal word deur die verbygaande parade by Nearby Low Lake of Sweatwater Lake.
Hiervandaan verlaat die roete noord die park en ontmoet die PDR net suid van die historiese Musgrave Roadhouse, een van die belangrikste herhalerstasies op die Overland Telegraph Line, wat strek tot by die noordelike punt van die land. Almal stop hier, al is dit net vir 'n koeldrank en 'n blaai deur die ou koerantknipsels en dies meer. As u op 'n Donderdag daar is, let op die posvliegtuig wat die strook sal strooi om die vee, kangaroes en toeriste te verwyder voordat u reg voor die pad van die straat af beland.
Coen, die volgende halte in die noorde van die PDR, is die grootste stad wat u deurgaan sonder om in Weipa in te gaan, en dit bestaan ​​as gevolg van die ontdekking van goud hier naby in 1876. Die stad het in 1893 gebly nadat die Groot Noordelike Goudmyn geopen het. Daar is nou 'n wonderlike klein museum hier; die kroeg - amptelik die Exchange Hotel, wat dikwels deur 'n paar wags herdoop word as die 'Sexchange Hotel' - is 'n skoonheid om 'n koue plek te geniet, terwyl daar 'n aangename boskamp is 'n paar kilometer noord van die stad, net langs die pad langs die sandoewers van die Coenrivier.
Noord van Coen loop die Oyala Thumotang Nasionale Park oor die PDR, met 'n toegangspoor wat lei na 15 aangewese kampplekke versprei langs die riviere wat hierdie uiteenlopende en opwindende park uitmaak. In die meeste strome word visvang toegelaat, terwyl die voël- en dierelewe ongelooflik is.
Die Archerrivier en sy begeleide padhuis met sy beroemde hamburgers en aangename kampeerterrein is die volgende stilhouplek langs die hoofroete noord. Vir diegene wat na die groenerige reënwoud van Iron Range gaan; die onkonvensionele, selfs eksentrieke, Portlandweg-gemeenskap; of die wonderlike kampeerplek wat onder die bome van die Chili Beach-kampeerplek ingebou is, is die Archerrivier-padhuis die laaste herbenuttingspunt.
As u die Iron Range-pad omseil en u aan die PDR vashou, bring u u gou na 'n belangrike padkruising, waar u weswaarts kan swaai na die mynkolossus van Weipa; nie dat die dorp groot is nie, maar die myngebied en die hoeveelheid bauxiet wat hiervandaan gestuur word, is enorm. Weipa met sy belangrikste infrastruktuur en aangename kampeerterrein vorm 'n goeie basis vir verkenning, veral die monding van die Pennefatherrivier, die magtige Wenlockrivier of die pragtige afgeleë kus in die Aboriginale Shire of Mapoon.
As u regs by die belangrikste padkruising hierbo draai - oorkant die toegang tot die Australiese Wildlife Conservancy-eiendom van Piccaninny Plains (ongelukkig nie oop vir die breë publiek nie), neem u die hoofspoor - die enigste roete - noord.
Sodra u die Wenlockrivier op sy lae brug oorgesteek het, kom u by die ingang na die ou Moreton Telegraph Station met sy kampeerplek, akkommodasie en basiese voorrade. Verder noord is die toegangspoor na die Steve Irwin Wildlife Reserve (gesluit vir die publiek) voordat u by die Bramwell Junction Roadhouse en diearby Bramwell Station Tourist Park, albei met 'n verskeidenheid aangename en aangename toeristefasiliteite.
Dit is die beslissingstyd!
Die maklikste manier om noord na die top van Cape York te ry, is om die ompadpaaie vanaf Bramwell Junction na die veerboot oor die breë en verruklike Jardinerivier te neem. Maar dit is nie die beste manier nie; Ek sê altyd dat mense ten minste een rigting op hul avontuur in Cape York gaan via die Old Telegraph Line (OTL) baan - maar u benodig 'n 'regte' 4WD met 'n lae reikafstand en 'n hoë afstand vir die OTL!
As u die ompadpaaie (suidelike en noordelike ompad) gebruik - so genoem omdat hulle al die spruit- en rivierkruisings op die OTL-baan tussen hier en die Jardine omseil, kan u op 'n aantal punte in die OTL-baan beland gewoonlik naby die plek waar die OTL-spoor 'n rivier of rivier kruis. Maar dit is 'n langer (en verveliger) alternatief en nie so aangenaam of so uitdagend soos om die OTL-baan te bestuur nie.
Dus, op die OTL-baan noord van Bramwell, begin u 'n aantal strome oorsteek, begin met Palm Creek, dan vinnig agtereenvolgens die South Alice en North Alice voordat u by die pragtige Dulhunty-rivierkruising uitkom. Bertie Creek en Cholmondeley Creek volg met die intimiderende Gunshot Creek volgende. Dit kan omseil word en die verstandigste mense doen dit. Dan is dit na Cockatoo en Sailor Creeks voordat die suidelike verbypadweg die oorspronklike roete noord verbind.
Die noordelike ompadpad swaai weg na die weste naby die spoor-aansluiting, wat u ooswaarts kan neem na die gewilde swempunt Fruit Bat Falls op die Eliot Creek, terwyl die OTL-baan verder noordwaarts ry. Scrubby Creek is dan die volgende en kan diep wees, en dan sal u toegang hê tot die kampterrein van Eliot Falls en op een plek wat u nie moet misloop nie. nearby is Twin Falls op Canal Creek en 50 meter daarvandaan, Indian Head Falls op Eliot Creek. Dit is 'n wonderlike plek!
Noord van die kampeerterrein kom u vinnig tot uitdagende kruisings - Canal Creek, dan Sam, Mistake, Cannibal en die bedrieglik gemaklike Cypress Creek, wat elke jaar talle stralers en enjins opeis met mense wat die verkeerde lyn loop of te vinnig inry.
Kort daarna is jy in die hartjie van die Jardine-moerasse wat aan die magtige rivier met dieselfde naam grens. U kan op die suidelike oewer van die rivier gaan kamp, ​​naby waar die OTL een keer naby die rivier oorgesteek het - min mense kom hierheen. Sommige steek egter steeds die stroom oor, maar dit is 'n geweldige uitdaging; nie die minste nie, is die diep, donker leliebedekte water langs die noordoewer waar krokodille dikwels loer.
Vir die meeste reisigers bied die veerboot oor die Jardine 'n ent verder wes en die noordelike eindpunt van die Noordelike Verbypad 'n maklike, veilige alternatief, en een keer op die noordoewer is dit 'n veeleisende rit na die Torres Strait Islander-gemeenskappe van Bamaga en Seisia. Daar is 'n keuse tussen kampeerterreine wat in die gemeenskap besit, ten noorde van die Jardinerivier en 'n paar boskampe wat deur die veerbootfooi gedek word.
Natuurlik is die reis eers afgehandel voordat u die 32 km van Bamaga af ry en deur die reënwoud stap, oor die bluf en af ​​na die rotsagtige punt wat die noordelikste punt van die Australiese vasteland vorm, terwyl die koepelvormige eilande van Torres Straat stip die blou water voor jou. U het dit gemaak!
Terwyl u in die omgewing is, geniet u die pragtige strand by Somerset en die historiese tuiste en tuine van Frank Jardine en sy gesin wat hier woon vanaf die 1860's tot die Tweede Wêreldoorlog, het hulle suid ontruim. Hulle het nooit weer teruggekeer nie.
Nog 'n uitstappie wat nie misgeloop word nie, terwyl dit noord van die Jardine is, is na Donderdag-eiland en nearby Horn Island. U sal aangenaam verras word deur die multikulturele atmosfeer en geskiedenis van TI, soos die Donderdagse eiland hoofsaaklik bekend is, en die WW2-geskiedenis van Horn Island wat dit 'n paar keer deur die Japannese laat bombardeer het. Vir pêreliefhebbers is 'n besoek aan die pêrelplaas op Roko-eiland verhelderend (hier is ook tente-akkommodasie). Vissermanne kan stry met 'n keuse van opwindende teëstanders vir vars water of selfs groter soutwater-teenstanders, terwyl die pier op Seisa - of die Red Island Point - meer korrek moet wees - een van die beste visvangplekke in die land moet wees Australië!
Wat meer kan u vra as 'n vakansiebestemming vir 'n avontuurlike reisiger? Cape York maak dit op ... in grawe.
Ron en Viv Moon het die afgelope 40 jaar ongeveer 37 keer na Kaapstad gereis en al 32 jaar lank 'n gids oor die streek geskryf. Hulle reis jaarliks ​​wyd in Australië en oorsee per voertuig. Vir meer inligting, gaan na: www.guidebooks.com.au, en: