3 beste Patti Smith-boeke ›Desember 2021
3 beste Patti Smith -boeke
Bob Dylan en Patti Smith, of hoe mites uiteindelik literatuur aanval. Want vandag is hierdie twee grotes van musiek wat die aantekeninge van geslagte en geslagte in die veranderende twintigste eeu geskryf het, nou legendes wat hul boeke transendentale visioene van ons wêreld maak, van die stawe na die bladsye.
Maar hoewel Dylan uiteindelik almal verras het deur die Nobelprys vir letterkunde in 2016 te wen, is dit wel so Patty Smith wat in 'n groter mate tot literatuur gegaan het as 'n nuwe smeltkroes waarin hulle kommer al meer volwasse kan word; waar om u herinneringe aan die dae van punk en rose te deel; of bloot waar om die waardevolle narratiewe afdruk daarvan te ontgin.
Met sy punk -oorsprong en die daaropvolgende afstemming van al die Beat -bewegings van die Keoruac en geselskap, is dit ongetwyfeld dat Patti Smith se boeke deurdrenk is van die punt van opstandige, kritiese ideologie, miskien alles vermom as 'n sekere hedonisme. Alles is in elk geval reeds gesif deur die oorblyfsel van die verloop van die jare wat die ideologiese met die melancholiese aanvul.
Top 3 aanbevole boeke deur Patti Smith
As daar toekennings was aan die ikoniese karakters van die musiekwêreld, sou twee van die mees gesogte toekennings van die XNUMXste eeu toegeken word David Bowie aan die manlike kant en vir Patti Smith aan die vroulike kant. Om 'n ikoon of simbool in die musiekblyspel te wees, strek veel verder as die musieknote, die komposisies en die lirieke.
In die onstuimige jare van die middel van die twintigste eeu, na groot konflikte en te midde van koue oorloë en gedesentraliseerde konflikte wat tot vandag toe geduur het, het musikale afgode die vermoë gehad om meningsstrome, estetiese en ideologiese volgelinge te genereer. Bowie was 'n brutale, kragtige, transformerende en oneerbiedige karakter. Patti Smith het dieselfde gedoen, maar met die grootste behoefte aan eise van vroue.
En Patti Smith skryf ook graag, met die oordrag van kuns en agtergrond van die musical na die literêre. In hierdie boek versamel Patti Smith geskrifte van hier en daar, uit verre tye van protes en eienaardige ervarings, met die oproep van haar literêre smaak soos gewone draad, verwysings na die Franse poësie sowel as die eksistensialisme van skrywers soos Camus.
By baie geleenthede ontdek die skrywer dat dit anekdoties is. 'N Paryse hotelkamer, 'n slaapbank en 'n televisie waar Patti die dans op 'n ys van 'n ervare skater ontdek. Skoonheid kan skryf dryf, en paradoksaal genoeg onthul skoonheid ook weemoed, hartseer en obsessies, maar Patti skryf steeds 'n soort geïmproviseerde literatuur saam wat sy tot vandag toe voortgesit het.
In hierdie boek Devotion vind ons 'n ideologie van die skrywer se motiewe wat ons almal na binne dra. Slegs die perspektief van die legendariese karakter deurdring die hele komposisie. Die perspektief van Patti Smith, die opstandige vrou wat van die androgyne voorkoms (selfs in haar gebroke stem) van haar punk -begin, na die kragtige transformerende toewyding van musiek gegaan het, bied 'n ander reikwydte vir wat geskryf word, veral omdat ons meer bekommernisse ken. miskien dié wat nooit in die lirieke pas nie, dié wat bevry is van die nodige liriese pas, ontwaak in 'n prosa wat egter eindelik streel na ander soorte musikale akkoorde wat perfek in pas is met die siel.
Daar is baie gepraat oor Patti Smith se verhouding met die fotograaf Robert Mapplethorpe. Die tipiese sou natuurlik nie in hul verhouding gevestig word nie, en nog minder in die intiemste aspekte daarvan.
Maar uit die skaarsheid eindig dit met die vestiging van 'n verhouding tussen meesters wat vrugte afwerp in 'n kreatiewe heelal rondom die mees emblematiese New York van die jare sestig en sewentig.Dit was die somer wat Coltrane gesterf het ... Die hippies het hul leë arms opgesteek en China het die waterstofbom laat ontplof. Jimi Hendrix steek sy kitaar aan die brand in Monterey ... Dit was die somer van liefde. En in die veranderlike en onherbergsame klimaat het 'n toevallige ontmoeting die loop van my lewe verander: dit was die somer wat ek Robert Mapplethorpe ontmoet het.Dit was Julie 1967 en hulle was kinders, maar van toe af het Patti Smith en Robert Mapplethorpe 'n vriendskap gesluit wat eers sou eindig met die dood van die groot fotograaf, in 1989.
Dit is waaroor hierdie wonderlike memoir praat, oor die lewe saam van hierdie kunstenaars, entoesiasties en passievol, wat die buitewyke van New York met groot stappe oorgesteek het om die senuweesentrum van die nuwe kuns te bereik. Dit is hoe hulle uiteindelik in die Chelsea Hotel gevestig het en die hoofkarakters geword het van 'n wêreld wat nou verlore gegaan het waar Allen Ginsberg, Andy Warhol en hul seuns regeer het, en die groot musiekorkes wat die laaste jare van die XNUMXste eeu was, geskep is, terwyl VIGS ontstaan ​​het was woedend.
Jaar van die aap
Die biografie as 'n punt om persoonlik te ondersoek terwyl die mite vir die algemene publiek verkrummel. As ons in "Ons was kinders" die reis na daardie land onderneem van die bevoorregte herinneringe aan 'n lewende legende, hierdie keer is die reis na die oomblik, na die nou. En in die saak is daar baie brutale opregtheid, erkenning van alle menslike val op ouderdom, in die ontdekking van die klatergoud wat altyd soos goud gelyk het. Toe ek na my beeld op die kwikgrys oppervlak van die broodrooster kyk, merk ek dat dit tegelykertyd jonk en oud lyk.
Dit is 2015:XNUMX op Oujaarsaand XNUMX wanneer Patti Smith by die Dream Motel, langs Santa Cruz Beach, aankom nadat sy 'n konsert in die legendariese Fillmore -kamer in San Francisco gehou het. Hy het pas sewentig jaar oud geword. Op die eerste oggend van die jaar stap sy uit en neem haar eerste Polaroid van die bordjie van die hotel, waarmee sy 'n duidelike gesprek voer, soos 'n moderne Alice in haar spesifieke Wonderland. Die praatjie inspireer hom met 'n paar verse en hy besluit om terug te keer na sy kamer, van wie se terras hy na die golwe luister en dink aan sy vriend Sandy Pearlman, die beroemde musiekvervaardiger, wat al twee dae in 'n koma is.
Hy was die persoon wat haar in haar jeug voorgestel het dat sy 'n rockgroep begin. So begin 'n reis deur plekke soos die Weskus, die woestyn van Arizona, Manhattan of Kentucky, maar ook deur onthoude of verbeelde plekke, die buitewêreld en die binnekant, waarin Patti Smith ons toelaat om langs haar sy te dwaal metgeselle. intiem.