Die Kabinet - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die kabinet vorm die kern van uitvoerende besluite in die Britse politiek. In Januarie 2005 is die kabinet van die regering soos volg:
Eerste Minister = Tony Blair
Adjunk-premier = John Prescott
Kanselier van die Skatkis = Gordon Brown
Binnelandse sekretaris = Charles Clarke
Minister van Buitelandse Sake = Jack Straw
Leier van die Huis = Peter Hain
Hoofsweep = Hilary Armstrong +
Minister van Verdediging = Geoff Hoon
Minister van Gesondheid = Dr John Reid
Minister van Onderwys = Ruth Kelly
Minister van Omgewing = Margaret Beckett
Minister van vervoer = Alaistair Darling
Minister van Werke en Pensioene = Andrew Smith
Minister van Handel en Nywerheid = Patricia Hewitt
Kultuur en Sport = Tessa Jowell
Hoofsekretaris van die Tesourie = Paul Boateng
Minister sonder portefeulje = Ian Macartney *
Hertogdom van Lancaster = Alan Milburn
Noord-Ierland Minister = Paul Murphy
Minister van Internasionale Ontwikkeling = Hilary Benn
Leier van die House of Lords = Barones Amos
Grondwetlike aangeleenthede = Lord Falconer *+
* = ook partyvoorsitter
+ = nie in beheer van 'n departement nie en nie streng 'n kabinetslid nie, maar die hoofsweep is op die kabinetsvergaderings sodat die kabinet 'n idee kan kry van hoe die LP's voel oor beleid ens.
*+ = Ook lordskanselier terwyl die here + hul regstatus hersien word
Die prokureur-generaal en die prokureur-generaal kan ook ingeroep word om in te sit op 'n kabinetsvergadering; dit is tans onderskeidelik Lord Goldsmith en Harriet Harman. Net so kan die Lord's Whip (Lord Grocott) ook sit as dit nodig is.
Daar word na alle kabinetslede verwys as die regte eervolle.
Daar is tans 88 ander junior ministers en privaat sekretarisse in die parlement wat sowel in die Commons as die here werk. 'N Aantal hiervan is onbetaalde posisies.
Die Minister van die Kroonwet (1937) het aan ministers 'n hoër salaris gegee - saam met die Hoofsweep en die Leier van die Opposisie ter erkenning van wat hulle doen. Die Ministeriële en ander salariswet van 1975 het die aantal betaalde kabinetsposte op 'n maksimum van 22 bepaal.
Elke minister is hoof van 'n tak van die regering waarvoor hy / sy verantwoordelik is.
Binne daardie tak word hy / sy aangeraai deur senior staatsamptenare wat het
ervaring op daardie gebied en sal in hierdie sin 'n inset in die departement se beleid hê en kan gesien word as deel van die uitvoerende gesag. (Dit sluit nie die staatsdiens in die geheel in wat bloot regeringsbeleid uitvoer nie).
As dinge in daardie departement sleg gaan, kan 'n aantal dinge gebeur.
i) U kan ontslaan word - maar dit kan die geskiktheid van die Eerste Minister in die eerste plek bevraagteken.
ii) U kan deel wees van 'n kabinetskommeling
iii) U kan bedank
iv) U kan enige probleme uitsteek en wag dat hulle oorwaai of deur 'n ander saak in 'n ander afdeling oortref word.
Onlangs was die minister van immigrasie, Beverley Hughes, aan die skerp einde van die Konserwatiewes en sekere dele van die media vir die waargenome krisis in immigrasie rakende immigrante na Brittanje uit Bulgarye en Roemenië. Aan die einde van Maart 2004 het sy dit duidelik gestel dat sy nie sal bedank nie, ondanks die oproepe hiervoor van die opposisie. In die verlede, toe ministers verklaar het dat hulle nie gaan bedank nie, het hulle! Beverley Hughes het kort ná haar verklaring van die Commons dat sy nie gaan bedank nie, presies dit gedoen.
Spesifieke redes vir bedankings word gewoonlik binne die party gehou, maar dit kan ondenkbaar wees om te dink dat die senior lede van die regering nie hul mening oor die kwessie uitgespreek het nie, wat gewoonlik deur die premier of die hoofsweep uitgespreek word. In 'n bedankingstoespraak in die Huis ('n konvensie vir afwykende ministers) word gewoonlik gesê dat hulle die party bo hul eie persoonlike oortuigings plaas, en dat die foute wat die minister gemaak het nie doelbewus of 'n poging om die parlement te mislei nie.
Daar was 'n neiging van laat om staatsamptenare te blameer in teenstelling met ministers van die regering. Senior staatsamptenare is na beide die Kelly-ondersoek in die parlement ('n geselekteerde ondersoek van die regeringskomitee) en die Hutton-ondersoek (saam met ministers van die regering) geroep. Hughes was in die huidige immigrasiery nog in haar pos toe die amptenaar 'fluitjieblaser' en die diplomaat in Roemenië uit hul posisies geskors is.
Terwyl departementele aangeleenthede op die regte spoor kan deurgedring word, kan persoonlike dominees nie deur die ministers besluit word nie. In 1997 het een van die kwessies waaroor Blair verkies is, 'n regering 'witter as wit' gehad. Deesdae lei enige seksuele onbehoorlikheid of enige verband met skandaal gewoonlik tot die bedanking van die betrokke minister. Daar is niemand anders om die skuld te gee nie, terwyl departementele kwessies die moontlikheid bied om ander na die skuld te bring. Die twee voormalige hoëprofielministers wat die afgelope jaar bedank het, is Peter Mandelson en Ron Davies; Mandelson vir die verkryging van 'n verband / lening van Geoffrey Robinson en Davies vir persoonlike onbehoorlikheid.
As 'n eenheid word daar van die kabinet verwag om openbare steun aan die regeringsbeleid te gee, selfs al sou hulle nie die beleid privaat ondersteun het nie - dit staan ​​bekend as kollektiewe verantwoordelikheid.
Tydens die Irakse oorlog van 2003 moes Robin Cook sowel as Claire Short uit die kabinet bedank omdat hulle nie die regering se lyn ondersteun het nie en dit nie in die openbaar sou doen nie. In sy bedankingsrede op die Commons was Cook veral heftig in sy kritiek op die regering ('n regering waarvan hy dae tevore 'n senior lid was).
Daar word verwag dat die kabinet die beleid op televisie en radio, in koerante en in hul kiesafdelings sal verdedig (alle ministers is LP's). Hulle sal dit miskien ook moet doen tydens die vraestyd van die premier in die Commons.
Wat is die belangrikheid van kollektiewe verantwoordelikheid?
Dit wys dat die kabinet verenig en tegelyk is - 'n kragtige beeld vir die publiek in die algemeen. Dit is ook 'n kragtiger teenstander vir die opposisie. As hulle teen 'n verdeelde kabinet veg, veg hulle teen 'n verswakte vyand. Op die oomblik is die huidige kabinet verenig agter Blair en is eenheid sterk.
Daar is diegene wat argumenteer dat kollektiewe verantwoordelikheid nou meer 'n saak van die verlede is. Gesamentlike verantwoordelikheid as konsep behels gewoonlik 'n volledige en oop bespreking van kwessies binne 'n kabinet, sodat al die argumente uitgesaai is. Hierdeur sal selfs diegene wat nie met die beleid saamstem nie, die argumente ken om dit in die openbaar te ondersteun.
Met die waargenome groei van 'n eerste ministeriële regeringstyl, met die stilswyende oortuiging dat bespreking tot die minimum beperk word, het bedankings van die Ministerieël egter plaasgevind, aangesien ministers nie gebonde sou wees aan dit wat as kollektiewe verantwoordelikheid voorgehou word nie. Michael Heseltine het presies dit gedoen oor die Westland-kwessie in die tyd van Margaret Thatcher aan bewind.
As 'n parlementslid tot die kabinet bevorder word, word daar verwag dat hy / sy die persoon sal steun wat aan hom daardie bevoorregte posisie gegee het - die Eerste Minister. Soms word hierdie 'reël' laat val wanneer ministers toegelaat word om hul eie persoonlike siening oor 'n saak uit te spreek. Dit is gewoonlik wanneer die kabinet 'n baie kontroversiële saak bespreek en die hele teorie van kollektiewe verantwoordelikheid verloop, en die premier waag massiewe bedankings uit sy kabinet as hy probeer om kollektiewe verantwoordelikheid af te dwing. Sulke 'ooreenkoms om te verskil' is skaars en kan gebruik word as LP's 'n vrye stem in die Huis het (soos jag op jakkalse). Daar word algemeen gedink dat as die model van die premierministerie meer dominant word, sulke ooreenkomste om te verskil meer en meer skaars sal word.
Die laaste bedankings uit die kabinet het Blair nie te veel skade berokken nie. Robin Cook en Claire Short kon nie 'n kern van anti-Blairiete rondom hulle saamtrek nie.
Soos die kabinet tans lyk, lyk dit 'n lojale entiteit agter Blair. Of dit slegs 'n rubberstempel of 'n kollektiewe liggaam is, sal in die toekoms deur historici beslis word. Die lidmaatskap van die kabinet is 'n opvallende bevoorregte politieke posisie en diegene daarin wil geneig bly. Dit kan insluit dat u saamstem met wat die premier glo tydens die kabinetsvergaderings en dat so 'n standpunt die premier sal voorhou as die volle steun van sy kabinet. Wanneer 'n lid van die huidige kabinet bedank uit suiwer familieregte (soos Alan Milburn - Minister van Gesondheid), gebruik hy / sy dit selde as 'n geleentheid om Blair te kritiseer - net die teendeel. Hier het 'n voormalige lid van die kabinet die premier toegejuig. Dit kan uiteraard daartoe lei dat sommige mense die standpunt en kommentaar wat deur ander wat die kabinet verlaat, om ander redes bevraagteken.