Elifas draai nie doekies om nie. Hy val Job nou op sy sterk punt af, en dit is sy vroomheid. Hy maak die stelling dat Job se vroomheid geen voordeel vir God inhou nie – heeltemal onbewus natuurlik van die hemelse gesprek waarin Job se vroomheid inderdaad ‘n voordeel vir God in sy gesprek met die Satan ingehou het.
Daarom, sê Elifas, gaan dit so sleg met jou. God is nie só ver in die hemel dat Hy nie kan raaksien op die aarde nie, dat Hy nie kan sien dat Job op die pad loop wat sondige mense uitgetrap het nie. Sóós hulle sal Job voortydig uit die lewe weggeruk word en sal sy goed ook soos hulle s’n meegesleur word asof deur ‘n stroom water, omdat hulle geen erkenning aan God se gawes gegee het nie.
Hierdie wonderlike waarheid word egter ‘n onwaarheid in die wrede woorde van Elifas, omdat sy beoordeling van die lewe van Job heeltemal van die merk af is. Hy wil hê dat Job sy “goud” in God sal vind, nie in sy eie wysheid nie, want dit sal die verhoring van sy gebede beteken. Maar dit is ironies genoeg presies wat Job wil doen, maar waarin hy ervaar dat hy gedwarsboom word. Elifas sê dus die regte goed, maar pas dit op die verkeerde manier in die lewe van Job toe.