Paniekkoop ken geen grense nie.
Inkopies Australië, Japan, Hong Kong en die Verenigde State het toiletpapierkoors agter op die COVID-19 coronavirus gekry. Winkelrakke word so vinnig leeggemaak as dit in voorraad is.
Hierdie paniek koop is die gevolg van die vrees om mis te loop. Dit is 'n verskynsel van verbruikersgedrag, soortgelyk aan wat gebeur as daar banke aanloop.
'N Banklopie kom voor wanneer deposante van 'n bank kontant onttrek omdat hulle glo dat dit kan ineenstort. Wat ons nou sien, is 'n toiletpapier.
'N Bank hou slegs 'n fraksie van sy deposito's as kontantreserwes. Hierdie praktyk staan ​​bekend as "fraksiereserwe-bankwese". Dit leen soveel as moontlik van sy deposito's - onderworpe aan 'n bankreguleerder vereistes vir kapitaaltoereikendheid - wins te maak uit die rente wat dit hef.
As elke kliënt terselfdertyd besluit om al hul deposito's te onttrek, sal die bank onder die aanspreeklikheid verval.
Waarom hou ons dan nie gewoonlik lopies in die bank nie? Of toiletpapier loop?
Die antwoord kom van die Nobelprys-ekonoom John Nash (gespeel deur Russell Crowe in die film in 2001) A Beautiful Mind). Nash het gedeel die Nobelprys in ekonomie vir sy insigte in spelteorie, veral die bestaan ​​van wat nou 'n "Nash ewewig'In' speletjies '.
Beide bank- en toiletpapiermark kan beskou word as 'n 'koördineringspel'. Daar is twee spelers - jy en almal anders. Daar is twee strategieë: koop of handel normaalweg paniekerig. Elke strategie het 'n gepaardgaande afbetaling.
As almal normaal optree, het ons 'n ewewig: daar sal toiletpapier op die winkelrakke wees, en mense kan ontspan en dit koop soos hulle dit nodig het.
Maar as ander paniekerig raak, is die optimale strategie vir u om dieselfde te doen, anders word u sonder toiletpapier gelaat. Almal het dieselfde strategieë en afbetalings in die gesig, so ander sal paniekbevange wees as u dit doen.
Die resultaat is nog 'n ewewig - hierdie een waar almal paniek koop.
Voorkoming van koördinasie mislukking
Niemand koop dus paniek ('n suksesvolle koördinasie) of almal doen dit nie ('n koördinasie mislukking).
Die vrees vir almal om paniek te koop, het sommige mense ook laat paniekerig koop. Maar diegene wat paniekerig raak, tree nie irrasioneel op nie. Hulle is nie dom nie! Hulle voer 'n optimale strategie uit, omdat die vrees 'n werklike basis het: baie mense het ervaar om na supermarkte te gaan en leë rakke te vind.
Dit is duidelik dat slegs een van hierdie ewewigte wenslik is. Wat kan ons dus doen om mislukking van koördinasie te voorkom?
Een oplossing is 'n markmeganisme - waardeur die prys van toiletpapier toeneem om die vraag te verminder. Dit sal waarskynlik nie gebeur nie, gegewe die moontlike terugslag wat verband hou met 'prysgogging'.
Daar is twee ander oplossings.
Die eerste is dat die regering as borg optree.
In 2008, byvoorbeeld, het die markongeluk wat veroorsaak is deur die subprima-verbandkrisis, meerdere Australiese banke kwesbaar vir lopers van deponeerders. In antwoord hierop het die Australiese regering aangekondig dat a waarborgskema vir deposito's. Stort het die versekering gegee dat die regering hul verliese sou dek, selfs as hul bank in duie stort, en nie meer die vrees gehad het om betrap te word deur nie hul spaargeld te onttrek nie.
In die geval van toiletpapier kan die regering as borg optree om 'n strategiese voorraad toiletpapier te hou. Maar alles wat oorweeg word - van logistiek tot koste - is waarskynlik nie 'n goeie idee nie.
Die tweede oplossing is om die kommoditeit te rantsoen - beperk die hoeveelheid wat 'n kliënt kan koop. Onvolmaakte alhoewel hierdie kooplimiete wel is, is dit uitvoerbaar, soos blyk uit die beperkings wat daargestel is Australië se supermarkte.