Beskrywing van groenvinkpampoentjies, voordele en nadele, veral
Gewone inwoners wat op soek is na sampioene, verkies die soek na edele wittes, soek na kantelare of is tevrede met gewone olies. Agter die skerms bly dit dikwels onbegryplik in kleur, versmoor in smaak, onbekend in die voorkoms groenvink. In elke ensiklopedie van sampioenplukkers waarsku hulle teen die versameling van onbekende, meer gereeld ongeïdentifiseerde sampioene. Dit kan moeilik wees om 'n sampioen op 'n foto te identifiseer, want dit is selfs moeiliker. As u 'n paar kenmerke van roei groen ken, moet u vir altyd u twyfel ontslae raak. 'N Noukeurige kennismaking met die groen ry sal baie verhelder en hierdie verteenwoordiger van die sampioenkoninkryk verander van 'n voorwerp van groter versorging tot 'n voorwerp van groter aandag.
Wat is die bekende vreemdeling, die groenvinkpampoentjie met die Latynse naam Tricholoma equestre en hoe om die subspesies daarvan te onderskei, word hieronder breedvoerig bespreek. Die kleurdeterminant in die naam groenvink ontvang vir kleurvastheid, wat nie vernietig word nie, selfs na hittebehandeling en suurbehandeling. In sommige gesaghebbende bronne word die sampioen aangebied onder die naam "geel-maerige nagereg-groenvink", wat aan die smaak daarvan dui. Mense verkies om dit eenvoudiger te noem - 'groen goed'. Hierdie spesie staan ​​ook bekend as suurlemoengras, goue gras, sandbak, afhangend van die terrein en die gewone weerstoestande wat die kleurtoon verander. As ons van geelsug en oorbelle praat, bly die onderwerp van die gesprek onveranderd - hulle praat oor die gewone groenvinkoor met subspesies. Groenvink - gemaalde swam en ongekompliseerd vir selfbeskikking in die veld.
Belangrik! Reuk is 'n kenmerkende teken van die eetbaarheid van die swam. Lewensbedreigende soortgelyke eweknieë van groenvinkies het 'n slegte reuk, soortgelyk aan die onaangename reuk van waterstofsulfied, asetileen of teer!
hoed plat aan alle kante, het 'n effense bult in die middel, groei tot 15 cm in deursnee. Met verloop van tyd plat die hoed. Die kleur is kenmerkend groen met variasies afhangend van die ouderdom van die roei: olyfskakerings van 'n hoed met geelheid is inherent aan 'n hoed van 'n jong instansie, donker versadigde kleure - van 'n ou. Bruin kolle op die hoed is die norm vir hierdie sampioene. Die rand van die dop kan op en af ​​gebuig word. Die binneste plate is gladde, suurlemoenkleure met variasies in die mate van geelheid. Die plate is naby mekaar geleë; in die plek van kontak met die been word hulle gekantel. Die breedte van die plate is van 5 tot 12 mm. Bo-op sand, aarde en naalde is 'n kenmerk van 'n roeihoed, aangesien die slym op die hoed al die puin bevat wat van bo geval het;
been dit is geel of groenerig van kleur, ligter as 'n hoed en byna heeltemal in die grond versteek. As u die basis behou as u sny, is dit maklik om die sampioen te kry. Dit is beter om nie 'n beenbevlekte grond te gebruik en heeltemal afgesny te word nie;
vlees op die breukplek is dit wit, in jong swamme is dit dig sowel in die dop as in die been; dit word veselagtig en met ouderdom los;
reuk sommige groen kaneel lyk soos 'n komkommer, sommige varsgemaalde meel. Dit is in elk geval aangenaam en opvallend. Die aroma word veral versterk as die swam naby die dennebome groei;
geskille kleurlose, gladde, eiervormige ellipsoïde vorm;
spoorpoeier wit kleur.
Die versadigde kleur van groenvinkies is nie altyd 'n aanduiding van 'n subspesie nie; die kleur is geneig om met ouderdom te verander. Daar is ook 'n groot aantal rye, waarvan nie almal eetbaar is nie. Dit is belangrik om die eetbare spesies van die groen ry te onderskei van die giftige, in baie opsigte dieselfde tweeling. U kan 'n voorbeeld gee van 'n ry swaelsuur, wat ook bekend staan ​​as "ry swaelgeel."
As dit geel is, is dit naby groenvink, dit is maklik om te verwar. Die grootte daarvan is minderwaardig as gewone groenvinkies, die struktuur is kleiner, die been is dunner, die borde pas minder gereeld as dié van die eetbare groenvink. Die giftige sampioen van die gewone rye onderskei die geel vlees, die walglike reuk, die bitter smaak, as dit bestem is om te probeer sonder gevolge.
Belangrik! Eetbare roeiborde van groen is altyd geel of groen en kan nie wit, grys, olywe, bruin wees nie! As u 'n geel of groen sampioen met 'n effense bloeiende reuk teëkom, waarvan die harde vleis (wit met 'n effense geelheid) broos is, is die sampioen maklik om te breek, en die been is amper heeltemal in die grond weggesteek - plaas die groenvink veilig in die mandjie.
'N Afsonderlike rys is nie giftig nie, maar verskil ook nie in 'n hoë smaaklikheid nie. Die hoed is tot 10 cm in deursnee, olyfbruin, die rande is onder, skaars donker skubbe. Die plate onder die hoed is wit of grys, breed, syagtig, selde geleë. Die steel van 'n jong swam is wit, in die proses van rypwording, liggroen of olywe, word dit tot 'n hoogte van 8-10 cm.
Groen ry kom meestal voor in naaldbos, veral dennebos. Minder gereeld, maar miskien in gemengde woude, onder populiere en sagtevrugtige aanplantings. Vir hulle word arm sandgronde verkies. Hulle kan 'n boog vorm volgens ouderdom: eerstens staan ​​groot volwasse individue in 'n halwe sirkel of sirkel, dan deur die ouderdom te verminder en dienooreenkomstig te groei. As die vektor van so 'n boog deur 'n stomp, 'n gevalle stam of 'n lewende boom geblokkeer word, sal groen roei hulle maklik omseil.
Die groen ry is 'n mikorrisale swam. Dit beteken dat plantwortels en kruie in wisselwerking is met die wortelstelsel van die swam. Met 'n ondergrondse mycelium met 'n wye bedekking van die gebied, kan u die sogenaamde “heksekringe” of “elfringe” van groenvinkies ontmoet. Die deursnee wissel van sirkel tot sirkel, van kolonie tot kolonie. Moenie verbaas wees as u 'n eensame onafhanklike groenvink ontmoet nie, hierdie sampioene kan beide afsonderlik en in die vorm van 'n gewone sirkel met 'n verpligte leë middel in die middel van die sirkel groei.
Het jy geweet? Die naam van die dialek vir groenvinkies in die Perm-gebied, die Oeral en Wit-Rusland is hoender en cockerel.
In 'n dennewoud word groepe rye merkbaar nadat die gras droog geword het as gevolg van die bekwame maskering van die swam. Sy been is byna altyd heeltemal weggesteek in die grond of onder 'n laag van 'n stok naalde, gras en mos. Ervare sampioenplukkers vind hierdie sampioen suksesvol langs slote en moerasse en selfs onder die aspen, wetende waar om te soek. Dit is moeilik om die groen ry op te let as die vrugliggaam heeltemal ondergronds gaan en die hoed in kleur naby die sanderige omgewing is, daarom is groenvinkies vir onervare sampioene nie altyd maklik prooi nie. Op die oop gebied is groenvinkies meer opvallend as die ander sampioene buite die seisoen is.
Die habitat is groot in lande waar die klimaat gematig is:
sommige lande van Europa en Sentraal-Asië;
Kazakstan (noordelike deel);
steppegebiede van Rusland (Volgograd, Saratov, Voronezh, Samara (langs die Volga-kanaal), Omsk-streek, Siberië, Altai, Ural;
Oekraïne (Polesie, bosstap).
Het jy geweet? Zelenushka leef tot laat herfs. Die soektog sal eers van die begin van die herfs tot die eerste sneeu slaag. Geen ander sampioene kan in November-Desember gevind word nie.
In die familie van geledere is daar 'n groot aantal variëteite. Nie almal is eetbaar nie. Sommige soorte rye word geklassifiseer as voorwaardelike eetbare sampioene. Wat groenvinkies betref, is dit met 'n voorbehoud eetbaar: in klein hoeveelhede is dit wenslik; u kan dit by elke gereg voeg na die verpligte week en kook. Maak dit deeglik skoon van sand voordat dit gekook word.In die winter en lente sal groen rowovka u spyskaart versier en diversifiseer, aangename herinneringe aan 'stil jag' in die bos bring, en sal dit geskik wees vir marinades, slaaie, eerste en tweede kursusse. Hulle kan gesout, gefermenteer, gekook word. Die belangrikste ding is om nie 'n fout te maak met die bepaling van die groen ry nie.
Die geslag van geledere is ontelbaar (meer as honderd spesies) en is verbasend in sy verskeidenheid. U kan nie verbygaan om dit nie te oorweeg nie, en bepaal dan of daar 'n plek vir sommige van hulle in die mandjie is. Soos in die hele koninkryk sampioene, word die geledere verdeel in eetbare, eetbare, giftige.
Belangrik!Groenvinkies is bestand teen die vernietigende letsels wat wurms dra! As die sampioen wurmagtige spore bevat, is dit nie normaal nie!
Eetbare spesies sluit in:
sampioen ongewoon in voorkoms en smaak. Die kleur trek aandag: 'n blou been, 'n pers hoed, waarvan die plate mettertyd geel word, 'n pers vleis met 'n grys of blou tint. Ongewoon helder, groot. Dit het 'n delikate smaak met soet vrugtige note wat soos 'n pynappel of 'n appel lyk. Lees die foto aandagtig as u van plan is om dit te probeer;
sampioen, rooibok, witbruin - voorwaardelik eetbare spesies. Dit beteken dat dit minstens 15 minute lank gekook moet word. In die lande van die verre buiteland word dit beskou as oneetbaar. Dit het eetbare variëteite, soos skubberige roei, gebreekte roei, goue roei, spikkelagtige roei, geelbruin roei. Kombineer hierdie spesies met 'n bruin of rooi plat hoed en 'n wit been. Almal groei nie in 'n dennebos nie. Hulle is so eenders onder mekaar dat selfs 'n spesialis slegs 'n mikroskoop sal vind. Terloops, soortgelyk, is nie baie helder eienskappe nie;
reuse sampioenvolgens die naam word dit onderskei aan die indrukwekkende grootte. 'N Baie groot vrugtige liggaam, vlesige dop tot 20 cm in deursnee, bruin of rooierig, word nader aan die rande verhelder, massief silindries, tot 10 cm lank. Die digte wit vlees het 'n aangename neutagtige aroma, effens bitter;
aardse roei, grys weduwee groei dikwels op dieselfde plek as groenvink, en kies sand- en dennebome. Medium, tot 10 cm in deursnee van die hoed, waarvan die kleur wissel van liggrys tot olywe. Die pulp is wit of grys, breekbaar, die been is veselagtig;
krip min bekend onder sampioen plukkers. Die konvekse hoed met 'n deursnee van tot 10 cm oranje-bruin kleur met ouderdomsvlakke, word radiaal veselagtig met wit toegegroeide plate binne. Die pote se hoogte is van 6 tot 10 cm, silindries, van die middelste hol binne, versier met 'n rooi-bruin ring, waarvan die wit wit is, onder die rooi-bruin;
rooierige rywaarvan die hoed asimmetries geleë is, plat, dikvlees, grys, met wit-pienk plate, met die ouderdom rooi, word die rand weggelaat. Die voet naby die basis is groenerig of blouerig, dan wit. Die pulp is dig, wit, daar is 'n aangename meelgeur. As dit gebreek word, word die vlees rooi. Baie lekker sampioen, kan selfs vars gebruik word.
Eetbare rye sluit in:
ry veselagtige (puntig) 'N Hoed met 'n deursnee van 4 tot 8 cm, keëlvormig-klokvormig, plat op die rand met 'n skerp, uitsteekende knol in die middel, grys, met radiale vesels. Die rand van die hoed is gekraak. Die plate is wit, vrylik geleë. Die pulp is wit of grys, bitter. Die been is veselagtig in die lengte;
seep ry, wat baie ooreenstem met groenvink, is prakties 'n dubbele. Die dop is tot 10 cm lank, konvek, soms bolvormig, het 'n ongelyke lemvormige rand, grys, olywe, met skakerings wat geel, oneweredig gekleurd is. Die plate is groenerig met geel. 'N Dik kort been tap aan die basis. Geelgrys, met roes aan die basis. Die pulp is dig, het 'n afstootlike reuk van wasseep, wat verskerp tydens hittebehandeling.Met die pouse word die wit vlees pienk, effens bitter. Dit verskil van groenvink met seldsame ligte borde sonder setperke en 'n skeurgeur;
rooi-rooi ry (wollerig of gebaard) verwar met 'n eetbare ry skubberig. Haar droë hoed, tot 8 cm in deursnee, is soortgelyk aan 'n keël met die rande tot aan die onderkant gekrul. Vlek-skubberig aan die raak, rooi-bruin. Mediumfrekwente plate met 'n fyn tand, soms kom donker kolle voor. Die sny word donker. Die voet is sellulêr, hol. Die bokant van die bene is wit, aan die onderkant word bruin. Pulp: vlesig, met 'n hoë digtheid, lig, het 'n effense bloeiende of onaangename stowwerige reuk. Die smaak is bitter, daarom word dit as oneetbaar beskou, hoewel mikoloë hierdie variëteit soms effens giftig is;
afsonderlike ry (Verskillende). Nog 'n spesie wat met groenvinkies verwar kan word. Die dop se deursnee is 5–15 cm; die vleisagtige, digte, klokvormige vorm word konveks en plat tot aan die rande. Het kenmerkende donkerbruin groewe. Die kleurpalet is breed: van groengeel tot taupe. Die plate is wit, maar word mettertyd geel. Dit kom selde voor, hoewel dit wyd van grootte is. Die silindriese been is geboë, met vlokkige skubbe. Die digte vleis is bitter, die geur van meel. Sommige beskou dit as voorwaardelik eetbaar en gebruik dit nadat dit vir piekels gekook is. Daar is bewyse van die toksisiteit daarvan.
'N Mens kan nie die giftige soorte rye vir hul eie veiligheid bestudeer nie:
swaelagtige roei, dit is swaelgeel, genoem in die beskrywing van groenvink om verwarring in die bepaling te voorkom. Dit het 'n fluweelsagde oppervlak. Drink lei tot ligte maagontsteking;
wit ry giftige Wit hoed met moontlike kolle van oker tot 12 cm in deursnee. Die rande is golwend, oop. Wit plate word mettertyd geel. Die poeieragtige been kan geel, rooi of wit wees. Die pulp is vlesig, aan die basis lyk daar veselagtige, onherstelbare reuk van muwwe soos die swam groei;
tier ry. Die gevaar daarvan lê in die aangename reuk en smaak. Binne twee uur word iemand egter gedreig met 'n eetversteuring, braking, diarree. Haar gifstowwe is nog nie bestudeer nie. Die hoed is tot 12 cm in deursnee, bolvormig en word met die ouderdom plat. Het dun omringende rande. Die velkleur is naaswit, gryswit, swartgrys met 'n blou tint. Die hoed is bedek met donker vlokkies. Op seldsame plate kan daar klein druppels wees, soortgelyk aan druppels water. 'N Silindervormige been met vesels word kaal met ouderdom, wit met 'n dofgeel deklaag. Grys ​​vleis verander nie van kleur as dit gesny word nie. Die smaak is nie bitter nie, die reuk is aangenaam, meel.
Daar is twee moontlike opsies om te groei: in die oop grond en binnenshuis. Dit is nie moeilik om kweekhuise tuis te kweek nie.
Belangrik! Giftige tier-geslag word suksesvol gemasker deur sulke eetbare spesies soos aardse, swartskaal, rooierige. 'N Kenmerkende eienskap van giftige roei is 'n grys hoed met 'n donker skubbe, wat saam met smaak en reuk verwarrend is.
Ons benodig 'n skaduagtige oppervlakte van ongeveer 3 m², waar 'n uitsparing gegrawe word om alternatiewelik met 'n voedingsmengsel gevul te word:
brandende blare, gras, saagsels, boombas;
humus, sod, spore of mycelium;
'n ander laag plantafval;
Gereelde benatting deur te drup voor die voorkoms van groenvinkies en daarna, veral in droë weer, waarborg goeie sampioengroei en hoë opbrengste na 1,5-2 maande met 'n frekwensie van twee weke. Die optimale saaitydperk is Mei. Produktiwiteit bly tot aan die begin van die winter. Die sampioen plukker leef terwyl die boom lewendig is. Meerjarige struike stoor mycelium vir tot vyf jaar. As u binnenshuis groei, is die algoritme dieselfde as vir 'n oop gebied. Sorg vir goeie ventilasie en gereelde beligting vir 3-4 uur per dag.Diffuse sonlig of elektriese beligting is aan u. Hoë humiditeit kan voorsien word in waterhouers wat naby bokse met mycelium en grond geplaas word. Gedetailleerde instruksies en wenke van gesoute artikels kan in die handleiding gevind word, wat gewoonlik aan myelium of spore verpak word.
Belangrik! Die persentasie ontkieming van groenvinksmiselium in geslote ruimtes is erger as in oopruimte, sampioene groei stadiger, die gewas is armer.
Die chemiese samestelling van groenvink word baie waardeer deur voedingkundiges en smaakversamelaars. Proteïne, waarvan 'n hoë persentasie in groenvink voorkom (tot 47,2%), bied vinnige versadiging in klein porsies. Lae vetinhoud, slegs 5% vet en 49% gesonde koolhidrate gee die liggaam nuttige energie.
Vesel, vitamiene van groep B, D, PP, minerale in die vorm van kalium, koper, sink, mangaan, aminosure, fosfatiede, lesitien, glikogeen, triptofaan, karoteen, fosfor en pantoteensuur, koolhidrate, vesel, proteïene, vitamiene van groep B, minerale ( kalium, koper, mangaan, sink). - 'n Onvolledige lys voedingstowwe in groenvink.Raak tog nie by hulle betrokke nie. Slegs 'n klein hoeveelheid klaargemaakte maaltye sal nie seermaak nie.
Groenvink in enige vorm is goed: gekook, gebraai, gedroog, gepek of gesout. Die prosedure vir die verpligte voorbereiding van groenvink vir kook behels deeglike was en skoonmaak van die hoed, want vuil bene is die beste om glad nie te gebruik nie. Na droging word die smaak van groenvink helderder. As u kook en sout, verhoog groenvink die helderheid van groen. Dit is raadsaam om dit vir ongeveer 'n kwartier op sout hitte in soutwater te kook voordat dit verder gebruik word.
Het jy geweet? Middeleeuse Europa waardeer die groenvink op die tafel saam met truffels.
Dit is beter om kweekhuise in koue water te lê. Na kook, word dit aanbeveel om dit met koel water te spoel. Daarna kan hulle geëet word, by slaaie gevoeg word, gebraai, gepekel, en saam met hulle verskillende geregte gegeur. Dan word hulle eetbaar. Dit is beter om jong groenvinkies in te bak of te bak; oues sal smaakliker wees as dit gedroog of gebraai word. Eksperimenteer met 'n groot aantal resepte met groen brood, maar onthou: ooreet is gevaarlik!
Groenvink is uniek in sy vitamienkomplekse. Glukose en fruktose, vesel, daarin vervat, stabiliseer die vlak van glukose in die bloed en word aangetoon dat diabete 'n positiewe uitwerking op die mikroflora van die liggaam het.
Kalsium vir bene en die kardiovaskulêre stelsel, yster vir asemhaling en bestryding van cholesterolplakkies, magnesium vir die sentrale senuweestelsel en sterkte van die tandemalje, fosfor vir die voorkoming van verkoue, kalium om die slymvliese en vel te versterk - dit is 'n onvolledige opsomming van die gevolge van voordelige minerale van groenvinkies op die menslike liggaam.
En hulle bevat onder andere ook natrium, sink, koper, selenium en het 'n kalmerende effek. Dit is aangenaam en lonend om u gesondheid met groenvinkies te verbeter.
Greenfins kan nie weggevoer word nie: met langdurige gebruik in die menslike liggaam, vergiftig giftige stowwe in die groen van hoede. Onthouding daarmee is wenslik, aangesien gifstowwe bloedstollingsmiddels bevat en die niere en die spierveselstelsel nadelig beïnvloed. Die voortdurende inname van hierdie swamme lei tot kardio-, lewer- en miotoksisiteit. Raadpleeg dokters indien u enige kontraindikasie het vir die gebruik van hierdie sampioene.
Kontak die dokter onmiddellik met die volgende tekens van groenvinkvergiftiging:
spierswakheid en pyn;
Belangrik! Daar is 12 dodelike gevalle van rabdomyolise wat deur die gebruik van groen rowovka veroorsaak is, aangeteken!
Groenvinkies is teenaangedui in:
foute in die spysverteringstelsel;
naarheid gevolg deur braking;
swak funksionering van die immuunstelsel;
ontsteking van die slymvliese van die dermkanaal;
vir kinders jonger as 10 jaar.
Groenvink - 'n sampioen, in die algemeen nuttig en nie gevaarlik nie. U kan egter nie sonder om 'n dokter te raadpleeg voordat u dit gebruik nie. Sy kan maklik met haar broers verwar word, maar 'n noukeurige studie van haar eienskappe sal dit voorkom.
Video: roei groen