Doris Lessing - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Doris May Lessing CH, UGO (née Tayler; 22 Oktober 1919 - 17 November 2013) was 'n Britse skrywer, skrywer van romans insluitend The Grass is Singing en Die Goue Notaboek.
Lessing se fiksie word gewoonlik in drie verskillende fases verdeel, hoewel haar invloede te veel was om maklik te kategoriseer. Sy begin as Kommunis (1944-1956), toe sy skryf oor die tema radikale sosiale kwessies (waarheen sy teruggekeer het in Die Goeie Terroris (1985). Gedurende die 1960's is sy beïnvloed deur die sielkunde van die Britse radikale psigiater, R. D. Laing, wat haar sielkundige fase begin het (1956-1969). Laing beskou die simptome van sy pasiënte as 'n uitdrukking van hul werklikheid en nie as 'n geestesongesteldheid nie op sigself.
Later het Lessing hom tot die studie van Sufism beywer. In samewerking met hierdie nuwe Sufi-fase, wend sy haar tot die skryf van wetenskapfiksie en stel die Canopus reeks in die ruimte. Sufisme bied haar dieselfde soort idealisme as wat kommunisme en radikale psigiatrie gehad het - 'n sleutel tot die volgende stadium van menslike ontwikkeling. Lessing het deur haar skryfloopbaan 'n gevoel van verontwaardiging oor onreg en 'n poging om 'n alternatiewe lewenswyse en sosiale sisteem te vind wat voldoen aan haar eie en die mensdom se ambisies.
Lessing het in 2007 die Nobelprys vir letterkunde gewen.
Doris is gebore uit kaptein Alfred Tayler en Emily Maude Tayler (onder McVeagh), albei Engels en Britse nasionaliteit.1 Haar pa, wat tydens sy diens in die Eerste Wêreldoorlog 'n been verloor het, ontmoet sy toekomstige vrou, 'n verpleegster, in die Royal Free Hospital waar hy herstel het van sy amputasie.2
Alfred Tayler het sy gesin na Kermanshah, in Persië (nou Iran), verhuis om 'n pos as klerk by die Imperial Bank of Persia te neem, en hier is Doris in 1919 gebore.34 Haar pa het ongeveer duisend hektaar bos gekoop en die gesin het in 1925 na die Britse kolonie Suid-Rhodesië (nou Zimbabwe) verhuis om mielies te boer. Haar ma het probeer om 'n Edwardiaanse lewensstyl in die rowwe omgewing te lei, wat maklik sou gewees het as die gesin ryk was; helaas, dit was nie. Die plaas was nie suksesvol nie en kon nie die rykdom lewer wat die Taylers verwag het nie.5
Doris is opgevoed aan die Dominican Convent High School, 'n Rooms-Katolieke klooster all-meisieskool in Salisbury (nou Harare).6 Sy het op 14-jarige ouderdom die skool verlaat en daarna selfopgevoed. Sy is op 15-jarige ouderdom uit die huis en werk as verpleegster, en dit was omstreeks hierdie tyd dat Doris materiaal begin lees het oor politiek en sosiologie wat haar werkgewer haar gegee het om te lees.2 Sy het ongeveer hierdie tyd begin skryf. In 1937 verhuis Lessing na Salisbury om as telefoonoperateur te werk, en sy trou spoedig met haar eerste man, Frank Wisdom, met wie sy twee kinders het. Die huwelik is in 1943 beëindig.2
Na haar egskeiding is Doris na die Left Book Club, 'n kommunistiese boekklub, getrek5, en dit is hier waar sy haar tweede man, Gottfried Lessing, ontmoet het. Hulle is getroud kort nadat sy by die groep aangesluit het en saam 'n kind gehad het, maar die huwelik het ook in 1949 in 'n egskeiding geëindig. Gottfried Lessing het later die Oos-Duitse ambassadeur in Uganda geword en is vermoor in die rebellie van 1979 teen Idi Amin.2
Vanweë haar veldtog teen kernwapens en Suid-Afrikaanse apartheid, is Lessing jare lank uit daardie land en uit Rhodesië verban.7 Lessing het in 1949 saam met haar jongste seun na Londen verhuis en dit was in hierdie tyd haar eerste roman, Die gras sing, gepubliseer is.5 Haar deurbraakwerk was egter Die Goue Notaboek, in 1962 geskryf.4
In 1984 het sy gepoog om twee romans onder 'n skuilnaam, Jane Somers, te publiseer om die probleme wat nuwe skrywers ondervind met die gebruik van die drukwerk te demonstreer. Die romans is deur die Britse uitgewer van Lessing afgekeur, maar aanvaar deur 'n ander Engelse uitgewer, Michael Joseph, en in die VSA deur Alfred A. Knopf.8
Sy weier om 'n dame te wees, maar aan die einde van 1999 'n metgesel van eer aanvaar vir "opvallende nasionale diens".9 Sy is ook 'n metgesel van letterkunde gemaak deur die Royal Society of Literature.
Op 11 Oktober 2007 word Lessing aangewys as die wenner van die Nobelprys vir letterkunde.10 Sy was 87 en maak haar die oudste wenner van die literatuurprys ten tyde van die toekenning11 en die derde oudste Nobelpryswenner in enige kategorie.1213 Sy is ook die enigste elfde vrou wat in die 106-jarige geskiedenis die Nobelprys vir letterkunde deur die Sweedse Akademie bekroon het.14 Sy het aan verslaggewers buite haar huis gesê: "Ek het al die pryse in Europa gewen, almal bebloede, so ek is verheug om hulle almal te wen. Dit is 'n koninklike vlak."15 In 'n 2008-onderhoud vir die BBC Voorry, Sy het gesê dat die toenemende belangstelling in die media na die toekenning haar sonder tyd vir skryf gelaat het.16 Haar finale boek, Alfred en Emily, verskyn in 2008.
Lessing is op 17 November 2013, 94 jaar oud, in haar huis in Londen oorlede.
Idries Shah, wat Lessing aan Sufism voorgestel het17
Lessing se fiksie word gewoonlik in drie verskillende fases verdeel: die Kommunistiese fase (1944-1956), toe sy skryf oor die tema van radikale sosiale kwessies (waarheen sy teruggekeer het) Die Goeie Terroris (1985), die sielkundige fase (1956-1969), en daarna die Sufi-fase, wat ondersoek is in 'n wetenskapfiksie-omgewing in die Canopus reeks.
Lessing se oorskakeling na wetenskapfiksie was nie gewild by baie kritici nie. Byvoorbeeld, in die New York Times in 1982 skryf John Leonard met verwysing na The Making of the Representative for Planet 8 dat "Een van die vele sondes waarvoor die 20ste eeu aanspreeklik gehou sal word, is dat dit mev. Lessing ontmoedig het. Sy propageer nou namens ons onbeduidendheid in die kosmiese razzmatazz."18 Lessing antwoord: "Wat hulle nie besef het nie, is dat wetenskapfiksie van die beste sosiale fiksie van ons tyd is. Ek bewonder ook die klassieke soort wetenskapfiksie, soos Bloedmusiek deur Greg Bear. Hy is 'n wonderlike skrywer. '19 Anders as sommige skrywers wat hoofsaaklik bekend is vir hul hoofstroomwerk, het sy nooit gehuiwer om te erken dat sy wetenskapfiksie geskryf het nie. Sy was skrywer eregas tydens die World Science Fiction Convention (1987) in 1987, en het 'n welgestelde toespraak gelewer waarin sy haar wetenskapfiksie beskryf Memoires of a Survivor as ''n poging tot 'n outobiografie.'20
Haar roman Die Goue Notaboek Dit word deur sommige geleerdes as 'n feministiese klassieke beskou, maar veral nie deur die skrywer self nie, wat later geskryf het dat die tema van geestelike afbreekpunte as 'n manier om die persoon van illusies te genees en bevry te word, oor die hoof gesien is deur kritici. Sy is ook spyt dat kritici nie die besonderse struktuur van die roman waardeer nie. Soos sy verduidelik Stap in die skadu Lessing het Molly in 'n sekere mate op haar goeie vriendin Joan Rodker, die dogter van die skrywer en uitgewer John Rodker, gemodelleer.21
Lessing het die etiket van 'feministiese skrywer' verwerp:
Wat die feministe van my wil hê, is iets wat hulle nie ondersoek het nie, want dit kom van godsdiens. Hulle wil hê dat ek moet getuig. Wat hulle regtig wil hê dat ek moet sê, is: 'Ha, susters, ek staan ​​langs mekaar in u stryd om die goue dageraad waar al die diere nie meer is nie.' Wil hulle regtig hê dat mense oorvereenvoudigde uitsprake oor mans en vroue lewer? In werklikheid doen hulle dit. Ek het hierdie spraak met groot spyt gekom.
Doris Lessing, The New York Times, 25 Julie 19823
Op die vraag oor watter van haar boeke sy die belangrikste beskou, kies Lessing die Canopus in Argos wetenskapfiksiereeks (1979-1983). Hierdie boeke toon uit verskillende perspektiewe 'n gevorderde samelewing se pogings tot gedwonge evolusie (sien ook Progressor en Uplift). Die Canopus-reeks is deels gebaseer op Sufi-konsepte, waartydens Lessing in die middel 1960's deur haar 'goeie vriend en onderwyser', Idries Shah, bekendgestel is.17 Vroeër werke van 'innerlike ruimte' fiksie soos Briefing vir 'n daling in die hel (1971) en Memoires of a Survivor (1974) hou ook verband met hierdie tema (Lessing se belangstelling draai na Sufisme nadat hy tot die besef gekom het dat Marxisme geestelike aangeleenthede geïgnoreer het, wat haar ontnugter laat het).
Lessing het te kampe gehad met baie van die relevante sosiale en politieke kwessies van moderniteit. Haar werk was dié van 'n soeker, en haar lesers was soortgelyk aan volgelinge. Haar eie soektog het die onderwerp geword van een van haar belangrikste romans. "Die goue notaboek (1962), waarin 'n vroueskrywer probeer om haar lewe te verwerklik deur haar kuns, is een van die mees ingewikkelde en mees geleesde van haar romans."22
Haar ingewikkeldheid weerspreek maklike klassifikasie. Ondanks die wye verskeidenheid genres en bekommernisse, word haar skryfwerk "verenig deur sekere aanhoudende bekommernisse: die ontleding van die hedendaagse kultuur en die sosiale proses; 'n gevoel van die twintigste-eeuse geskiedenis as katastrofies en 'n poging om dit te koppel aan persoonlike ongelukkigheid; 'n mistieke en soms utopiese klem op hoër bewussynstoestande, 'n intense woede teen sosiale onreg; belangstelling in radikale hersiening van die self en persoonlike en seksuele verhoudings.23
In 2007 het Lessing die Nobelprys vir letterkunde verower. Sy is deur die Sweedse Akademie beskryf as "daardie epicist van die vroulike ervaring, wat met skeptisisme, vuur en visioenêre mag 'n verdeelde beskawing onderworpe het aan 'n ondersoek."24 Lessing is die elfde vrou wat die prys wen in sy geskiedenis van 106 jaar,2526 en ook die oudste persoon wat die literatuurprys ooit gewen het.27
Lessing se grootste literêre argief word gehou deur die Harry Ransom Geesteswetenskaplike Navorsingsentrum, aan die Universiteit van Texas in Austin. Die 45 argiefdosies van Lessing se materiaal in die Ransom-sentrum verteenwoordig byna al haar bestaande manuskripte en tikskrifte tot en met 1999. Daar word aanvaar dat oorspronklike materiaal vir Lessing se vroeë boeke nie bestaan ​​nie, omdat Lessing nie een van haar vroeë manuskripte behou het nie.28 Ander instansies, soos McFarlin-biblioteek aan die Universiteit van Tulsa, hou kleiner versamelings.29
Somerset Maugham-toekenning (1954)
Oostenrykse Staatsprys vir Europese letterkunde (1981)
W. H. Smith Literêre Toekenning (1986)
James Tait Black-gedenkprys vir biografie (1995)
Los Angeles Times-boekprys (1995)
Order of the Companions of Honor (1999)
S.T. Dupont Golden PEN-toekenning (2002)
Nobelprys vir letterkunde (2007)
Die Goue Notaboek (1962)
Briefing vir 'n daling in die hel (1971)
Die somer voor die donker (1973)
Memoires of a Survivor (1974)
Die dagboek van 'n goeie buurman (soos Jane Somers, 1983)
As die ou kon ... (soos Jane Somers, 1984)
Die Goeie Terroris (1985)
Die Vyfde Kind (1988)
Speel die spel (grafiese roman, geïllustreer deur Charlie Adlard, 1995)
Liefde, weereens (1996)
Mara en Dann (1999)
Ben, in die wêreld (2000) - vervolg op Die Vyfde Kind
Die soetste droom (2001)
Die verhaal van generaal Dann en Mara se dogter, Griot en die sneeuhond (2005) - vervolg op Mara en Dann
Alfred en Emily (2008)
Die Kinders van geweld reeks
'N Behoorlike huwelik (1954)
'N Rimpeling uit die storm (1958)
Die Vier-Gated City (1969)
Die Canopus in Argos: Argiewe reeks
Die huwelike tussen sones drie, vier en vyf (1980)
Die Siriese eksperimente (1980)
Die sentimentele agente in die Volyen-ryk (1983)
Die huwelike tussen sones drie, vier en vyf (musiek deur Philip Glass, 1997)
Elkeen sy eie woestyn (drie toneelstukke, 1959)
Speel met 'n Tiger (1962)
Veertien gedigte (1959)
The Wolf People - INPOPA Anthology 2002 (gedigte deur Lessing, Robert Twigger en T.H. Benson, 2002)
Vyf kort romans (1953)
Die gewoonte om lief te hê (1957)
'N Man en twee vroue (1963)
Afrikaanse Stories (1964)
Winter in Julie (1966)
Die Swart Madonna (1966)
Die verhaal van 'n nie-huwelike man (1972)
Die son tussen hul voete: Versamelde Afrikaanse verhale, vol. 2 (1973)
Deur die tonnel (1990)
London waargeneem: stories en sketse (1992)
Die regte ding: Stories en sketse (1992)
Spioene wat ek al geken het (1995)
Die put (1996)
Die oumas: vier kort romans (2003)
Veral Cats (verhale en niefiksie, 1967)
Veral Cats en Rufus the Survivor (verhale en niefiksie, 1993)
Die ouderdom van El Magnifico (verhale en niefiksie, 2000)
Gaan huistoe (memoir, 1957)
Gevangenisse wat ons kies om binne te woon (opstelle, 1987)
Die wind waai weg van ons woorde (1987)
Afrikaanse gelag: vier besoeke aan Zimbabwe (memoir, 1992)
'N Klein persoonlike stem (opstelle, 1994)
gesprekke (onderhoude, onder redaksie van Earl G. Ingersoll, 1994)
Stel die vrae anders (onderhoude, onder redaksie van Earl G. Ingersoll, 1996)
Tydbyt (opstelle, 2004)
Under My Skin: Deel een van my outobiografie, tot 1949 (1994)
Walking in the Shade: Volume Two of My Autobiography, 1949 tot 1962 (1997)
↑ Lesley Hazelton, 2007-10-11, skrywer 'Golden Notebook' Lessing wen Nobelprys Bloomberg. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Lessing. kirjasto.sci.fi Onthou 19 Januarie 2009.
↑ 3.0 3.1 Lesley Hazelton, "Doris Lessing oor feminisme, kommunisme en 'ruimtefiksie'." Die New York Times 1982-07-25 1 Onttrek 19 Januarie 2009.
↑ 4.0 4.1 2007-10-11 Skrywer Lessing wen Nobelprys. BBC News Aanlyn onttrek 19 Januarie 2009.
↑ 5.0 5.1 5.2 Biografie. Onthou 19 Januarie 2009 'N Lesergids vir die goue notaboek en onder my vel. (HarperCollins, 1995)
↑ Carol Simpson Stern. Doris Lessing Biografie. biography.jrank.org. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Kevin Billinghurst, Voices of America 2007-10-11 Die Britse skrywer Doris Lessing wen Nobelprys vir letterkunde. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Adam Hanft, toe Doris Lessing Jane Somers geword het en die publiseringswêreld (en moontlik ook in die proses) vir haar verlei het. Huffington Post. Onthou 19 Januarie 2009. Die dagboek van 'n goeie buurman2 is in 1983 in Engeland en die VSA gepubliseer, en As die ou kon in beide lande in 19843, albei soos geskryf deur "Jane Somers." In 1984 is albei romans in beide lande weer uitgegee (Viking Books-uitgewery in die VSA), hierdie keer onder een omslag, met die titel The Diaries of Jane Somers: The Diary of a Good Neighbour and If the Old Could, Doris Lessing as skrywer gelys.
↑ Doris Lessing-onderhoud. Ontsluit 19 Januarie 2009. Oudio BBC Radio
↑ Motoko Rich en Sarah Lyall, Doris Lessing wen Nobelprys vir letterkunde. Die New York Times. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ David Wilkes, die Britse skrywer (87), wen Nobel terwyl hy inkopies doen. Daaglikse pos. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Lessing is die derde oudste persoon wat 'n Nobelprys ontvang. Leonid Hurwicz was 90 toe hy die Nobelprys vir Ekonomiese Wetenskap in 2007 in 2007 bekroon het. Raymond Davis jr., Ook 87 toe hy die Fisika-prys in 2002 gewen het, is vyf dae ouer as Lessing.
↑ Pierre-Henry Deshayes. Doris Lessing wen die Nobelprys vir Letterkunde. Herald Sun. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Nigel Reynolds, Doris Lessing wen Nobelprys vir letterkunde. The Telegraph (UK). Onthou 19 Januarie 2009.
↑ David Hinckley, Doris Lessing wen Nobelprys vir letterkunde. New York Daily News. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Lessing: Nobel wen 'n 'ramp'. BBC News Aanlyn 11 Mei 2008 Ontsluit 19 Januarie 2009
↑ 17.0 17.1 Doris Lessing. The Daily Telegraph)" dorislessing.org. "On the Death of Idries Shah (uittreksel uit Shah se nekslag in Londen. Onttrek 19 Januarie 2009
↑ John Leonard (Amerikaanse kritikus), The Spacing Out of Doris Lessing. Die New York Times. 16 Oktober 2008 herwin.
↑ Doris Lessing: Hot Dawns, Onttrek 19 Januarie 2009. Onderhoud deur Harvey Blume in Boston Book Review.
↑ "Eregas-toespraak," in Worldcon eregas-toesprake, onder redaksie van Mike Resnick en Joe Siclari (Deerfield, IL: ISFIC Press, 2006), p. 192.
↑ Lessing se vroeë en oorgangsromane: die begin van 'n sin van selfwees Ontsluit 19 Januarie 2009.
↑ Die Bloomsbury-gids vir Engelse letterkunde. (ISBN 0136896626), 671
↑ 4. NobelPrize.org. toegangsdatum 19 Januarie 2009
↑ Sarah Crown, Doris Lessing wen Nobelprys. Kyk na haar gesig. The Guardian (UK). Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Skrywer Lessing wen Nobelprys. BBC News. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Philip Marchand, Doris Lessing oudste om literatuurprys te verower. Toronto Star. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Harry Ransom-sentrum vir geesteswetenskappe, Harry Ransom-sentrum hou die argief van die Nobelpryswenner Doris Lessing. hrc.utexas.edu. Onthou 19 Januarie 2009.
↑ Manuskripte van Doris Lessing. Universiteit van Tulsa. Onthou 19 Januarie 2009.
Fahim, Shadia S. Doris Lessing: Sufi-ewewig en die vorm van die roman. New York, NY: Palgrave Macmillan / St. Martins Press, 1995. ISBN 0312102933
Fleischner, Jennifer. 'N Lesergids vir die goue notaboek en onder my vel. New York, NY: HarperCollins Publ, 1995. ISBN 9780060993283
Galin, Müge. Tussen Oos en Wes: Sufisme in die romans van Doris Lessing. Albany, NY: State University of New York Press, 1997. ISBN 0791433838
Kyk die video: Doris Lessing wins Nobel Prize for Literature 2007 - Newsnight archives (April 2020).