Tyd om Apokaliptiek te kry: Sien duidelik en herbevestig die kernwaardes
Angstig oor die lewe in 'n afgebroke samelewing op 'n gestreselde planeet? Dit is amper verbasend: die lewe soos ons dit ken, is amper verby. Terwyl die dominante kultuur dysfunksionele ontkenning aanmoedig - pop 'n pil, gaan inkopies doen, vind jou geluk - daar is 'n meer sinvolle benadering: Aanvaar die angs, omhels die dieper angs - en kry dan apokaliptiese.
Ons staar verskeie ekologiese krisisse in die gesig staar, sukkel met politieke en ekonomiese instellings wat nie eens die dreigemente vir die menslike gesin en die groter leefwêreld kan erken nie. Ons maak 'n aanval op die ekosisteme waarin ons leef, wat die vermoë van die lewende wêreld ondermyn om 'n grootskaalse menslike teenwoordigheid in die toekoms te onderhou. Wanneer die hele wêreld donkerder word, is dit nie 'n deug nie, maar 'n teken van irrationaliteit om na die blink kant te kyk.
Wanneer is angs rasioneel en gesond - en 'n teken van moed?
In hierdie omstandighede is angs rasioneel en angs is gesond, tekens nie van swakheid nie, maar van moed. 'N Diepe hartseer oor wat ons verloor - en dit is alreeds verlore, miskien nooit herwin word nie - is gepas. In plaas daarvan om hierdie emosies te onderdruk, kan ons hulle konfronteer, nie as geïsoleerde individue nie, maar gesamentlik, nie net vir ons eie geestesgesondheid nie, maar om die doeltreffendheid van ons organisering vir die sosiale geregtigheid en ekologiese volhoubaarheid nog steeds binne ons greep te verhoog. Sodra ons deur die reaksies gesorteer het, kan ons apokaliptiek kry en ons werk aflees.
Miskien klink dit vreemd, aangesien ons gereeld aangeraai word om ons vrese te oorkom en nie wanhoop te gee nie. Aanvaarding van apokaliptisisme blyk selfs vreemdeling, gegewe assosiasies met "eindtydse" godsdienstige reaksionarisse en "doomer" sekulêre oorlewendes. Mense met kritiese sensitiwiteit, diegene wat bekommerd is oor geregtigheid en volhoubaarheid, dink aan onsself as realisties en minder geneig om te val vir teologiese of wetenskap-fiksie-fantasieë.
Die opheffing van die sluier: kom tot duidelikheid
Baie geassosieer "apokalips" met die wegraping wat uit sommige interpretasies van die Christelike Boek van Openbaring (ook bekend as die Apokalips van Johannes) bestaan, maar dit is nuttig om te onthou dat die oorspronklike betekenis van die woord nie die einde van die wêreld is nie. "Openbaring" van Latyn en "Apokalips" van Grieks beteken beide 'n opheffing van die sluier, 'n openbaarmaking van iets wat verborge is, 'n duidelikheid. Apokalipties praat, in hierdie sin, kan ons begrip van die krisisse verdiep en ons help om te sien deur die vele illusies wat kragtige mense en instellings skep.
Maar daar is 'n einde wat ons moet konfronteer. Sodra ons die krisisse eerlik gekonfronteer het, kan ons hanteer wat eindig - nie die hele wêreld nie, maar die stelsels wat tans ons lewens struktureer. Die lewe soos ons dit ken, is inderdaad tot 'n einde.
Teenoor die krisisse en sien deur die illusies
Kom ons begin met die illusies: Sommige stories wat ons onsself vertel het - eise deur blanke mense, mans of Amerikaanse burgers dat oorheersing natuurlik en toepaslik is - is redelik maklik om te ontbloot (alhoewel baie aan hulle vasklou). Ander afleidingsbeweringe - soos die aanspraak dat kapitalisme verenigbaar is met basiese morele beginsels, betekenisvolle demokrasie en ekologiese volhoubaarheid - vereis meer moeite om uitmekaar te kom (miskien omdat daar geen alternatief voorkom nie).
Maar moeilik om te ontwyk, kan die sentrale illusie van die industriële wêreld se onttrekkingsekonomie wees: dat ons onbepaald 'n grootskaalse menslike teenwoordigheid op die aarde kan handhaaf teen iets soos die huidige Eerste Wêreld vlakke van verbruik. Die taak vir diegene met kritiese sensitiwiteit is nie net om onderdrukkende sosiale norme en onwettige gesag te weerstaan ​​nie, maar om 'n eenvoudige waarheid te praat wat amper niemand wil erken nie. Die hoë-energie / hoë-tegnologie-lewe van welvarende gemeenskappe is 'n doodloopbaan. Ons kan nie met presisie voorspel hoe hulpbron kompetisie en ekologiese afbraak in die komende dekades sal speel nie, maar dit is ekosidies om die planeet te behandel as niks anders as 'n myn waaruit ons onttrek nie en 'n stortingsterrein waarin ons dump.
Ons kan nie seker weet hoe laat die party sal eindig nie, maar die party is verby.
Mense druk die aarde verby die kruippunt: Is hierdie houding Histrionic en alarmist?
Dit lyk histrionies? Oormatig alarmistiese? Kyk na enige belangrike maatstaf van die gesondheid van die ekosfeer waarin ons woon. Grondwateruitputting, bogrondse verlies, chemiese besoedeling, verhoogde toksisiteit in ons eie liggame, die aantal en grootte van "dooie sones" in die oseane, versnelde uitsterwing van spesies, en vermindering van biodiversiteit - en vra 'n eenvoudige vraag: Waarheen is ons op pad?
Onthou ook dat ons in 'n olie-gebaseerde wêreld leef wat die goedkoop en maklik toeganklike olie vinnig uitplof. Dit beteken dat ons 'n groot herkonfigurasie van die infrastruktuur ondervind wat die daaglikse lewe onder die loep neem. Intussen het die desperaatheid om die herkonfigurasie te vermy, ons tot die era van "uiterste energie" gebring, deur steeds gevaarliker en vernietigende tegnologieë te gebruik (hidro-fraksie, diepwaterboring, bergtopkoolverwydering, teersandwinning).
Ag, het ek vergeet om die onmiskenbare trajek van aardverwarming / klimaatsverandering / klimaatversteuring te noem?
Wetenskaplikes praat deesdae oor wippunte en planetêre grense, oor hoe menslike aktiwiteit die Aarde oor sy grense stoot. Onlangs het 22-top-wetenskaplikes gewaarsku dat mense waarskynlik 'n kritiese oorgang in die planeet skaal dwing, "met die potensiaal om die aarde vinnig en onomkeerbaar te omskep in 'n toestand wat onbekend is in die menslike ervaring", wat beteken dat "die biologiese hulpbronne wat ons tans vanselfsprekend aanvaar, moontlik kan wees onderworpe aan vinnige en onvoorspelbare transformasies binne 'n paar menslike geslagte. "
Hierdie gevolgtrekking is die produk van wetenskap en gesonde verstand, nie bonatuurlike oortuigings of samesweringsteorieë nie. Die politieke / sosiale implikasies is duidelik: daar is geen oplossings vir ons probleme as ons aandring op die handhawing van die hoë-energie / hoë-tegnologie-bestaan ​​wat in baie van die geïndustrialiseerde wêreld geleef is (en deur baie van diegene wat tans uitgesluit is).
"Apokaliptiese" of die einde van lugversorging: wat kies ons?
Baie moeilike mense wat bereid is om ander onderdrukkende stelsels uit te daag, hou vas aan hierdie lewenstyl. Die kritikus, Fredric Jameson, het geskryf: "Dit is makliker om die einde van die wêreld voor te stel as om die einde van kapitalisme te verbeel." Maar dit is net deel van die probleem. Vir sommige kan dit die wêreld se einde makliker voorstel as om die einde van lugversorging voor te stel.
Ons leef in eindtyd, van 'n soort. Nie die einde van die wêreld nie - die planeet sal voortgaan met of sonder ons - maar die einde van die menslike stelsels wat ons politiek, ekonomie en sosiale lewe struktureer. "Apokalips" hoef nie hemelse reddingsfantasieë of oorlewende oorlewingspraatjies te betrek nie; Om apokaliptiek te kry, beteken om duidelik te sien en aan kernwaardes terug te gee.
Eerstens moet ons die waarde van ons werk vir geregtigheid en volhoubaarheid bevestig, alhoewel daar geen waarborg is dat ons die rampspoedige verloop van die hedendaagse samelewing kan verander nie. Ons neem aan projekte wat ons weet dalk misluk, want dit is die regte ding om te doen, en sodoende skep ons nuwe moontlikhede vir onsself en die wêreld. Net soos ons almal weet dat ons eendag sal sterf en steeds uit die bed kom, moet 'n eerlike weergawe van die planeetwerklikheid ons nie verlam nie.
Clichés laat vaar: Sien die werklikheid van wat is
Laat ons dan verslapte kliches laat vaar soos: "Die Amerikaanse volk sal die regte ding doen as hulle die waarheid ken," of "Verlede sosiale bewegings bewys dat die onmoontlike kan gebeur."
Daar is geen bewyse dat bewustheid van ongeregtigheid outomaties Amerikaanse burgers of enigiemand anders sal lei om dit reg te stel nie. Wanneer mense glo dat onreg nodig is om hul materiële troos te handhaaf, aanvaar sommige die voorwaardes sonder klagtes.
Sosiale bewegings rondom ras, geslag en seksualiteit was suksesvol om onderdrukkende wette en praktyke te verander, en in 'n mindere mate in die verskuiwing van diep geglode oortuigings. Maar die bewegings wat ons die meeste vier, soos die burgeroorlogstryd ná die Tweede Wêreldoorlog, het in 'n kultuur gegaan wat voortgesette ekonomiese uitbreiding aangeneem het. Ons leef nou in 'n tyd van permanente sametrekking - daar sal minder, nie meer, van alles wees nie. Deur 'n dominante groep te druk om sommige voorregte te gee wanneer daar 'n einde is aan eindelose oorvloed, is dit 'n baie ander projek as wanneer daar mededinging vir hulpbronne versterk word. Dit beteken nie dat daar niks gedoen kan word om geregtigheid en volhoubaarheid te bevorder nie, net dat ons nie moet slaan oor die onvermydelikheid daarvan nie.
Hier is nog 'n cliché om te sien: Nodigheid is die moeder van uitvinding. Tydens die industriële era het mense wat nuwe voorrade van gekonsentreerde energie gebruik, in kort tyd ongekende tegnologiese innovasie gegenereer. Maar daar is geen waarborg dat daar tegnologiese oplossings vir al ons probleme is nie; ons leef in 'n stelsel wat fisiese grense het, en die bewyse dui daarop dat ons naby hierdie grense is. Tegnologiese fundamentalisme - die kwasi-godsdienstige oortuiging dat die gebruik van gevorderde tegnologie altyd gepas is en dat enige probleme wat veroorsaak word deur die onbedoelde gevolge deur meer tegnologie herstel kan word - is so leeg as 'n belofte as ander fundamentalisme.
Ons kan nie wegbreek nie, net omdat die wêreld meer onwrikbaar gewek het
As dit alles lyk asof meer kan dra, is dit omdat dit is. Ons staan ​​voor nuwe, meer uitgebreide uitdagings. Nog nooit in die menslike geskiedenis is potensiële rampe so globaal nie; nooit sosiale en ekologiese krisisse van hierdie skaal het gelyktydig gedreig nie; Ons het nog nooit soveel inligting gehad oor die bedreigings waaroor ons moet kom nie.
Dit is maklik om ons onvermoë om dit te konfronteer, te bedek deur dit op ander uit te beeld. Wanneer iemand vir my sê: "Ek stem saam met jou assessering, maar mense kan dit nie hanteer nie." Ek neem aan wat daardie persoon werklik beteken, "ek kan dit nie hanteer nie." Maar die hantering daarvan is uiteindelik die enigste verstandige keuse.
Hoofstroom-politici sal voortgaan om bestaande stelsels van mag te beskerm, korporatiewe bestuurders sal voortgaan om wins sonder winsbejag te maksimeer, en die meerderheid mense sal voortgaan om hierdie vrae te vermy. Dit is die taak van mense met kritiese sensitiwiteit - diegene wat konsekwent praat vir geregtigheid en volhoubaarheid, selfs wanneer dit moeilik is - om nie weg te kom nie, net omdat die wêreld meer onheilspellend gegroei het.
Die aanvaarding van hierdie apokaliptiese raamwerk beteken nie dat die hoofstroomgenootskap geskei word nie, of deurlopende projekte op te gee wat 'n meer regverdige wêreld binne bestaande stelsels soek. Ek is 'n professor aan 'n universiteit wat nie my waardes of analise deel nie, maar ek gaan voort om te leer. In my gemeenskap is ek deel van 'n groep wat mense help om werkers-koöperasies te skep wat binne 'n kapitalistiese stelsel werk wat ek glo 'n doodloopbaan is. Ek behoort aan 'n gemeente wat sukkel om die Christendom te radikaleer, terwyl dit deel is van 'n versigtige, dikwels lafhartige, denominasie.
Dit is tyd om apokaliptiek te kry: Sien duidelik, herbevestig die kernwaardes, en bevestig die lewe
Ek is apokalipties, maar ek stel nie belang in leë retoriek wat uit vorige revolusionêre oomblikke getrek is nie. Ja, ons het 'n rewolusie nodig - baie revolusies - maar 'n strategie is nog nie duidelik nie. Dus, soos ons geduldig werk aan hervormingsprojekte, kan ons voortgaan om 'n radikale analise te bied en eksperimenteer met nuwe maniere om saam te werk. Terwyl ons betrokke is by onderwys en gemeenskapsorganisasie met beskeie onmiddellike doelwitte, kan ons bydra tot die bevordering van netwerke en instellings wat die basis kan vorm vir die meer radikale verandering wat ons nodig het. In hierdie ruimtes vandag kan ons die waardes van solidariteit en billikheid wat altyd noodsaaklik is, artikuleer en leef.
Om 'n apokaliptiese wêreldbeskouing aan te neem, is nie om hoop te laat vaar nie, maar om die lewe te bevestig. Soos James Baldwin dit dekades gelede voorgestel het, moet ons onthou dat "die lewe die enigste raaksteen is en dat die lewe gevaarlik is en dat sonder die vreugdevolle aanvaarding van hierdie gevaar, daar nooit vir enigeen, ooit en oral, enige veiligheid kan wees nie." Deur te vermy Die skrale werklikheid van ons oomblik in die geskiedenis maak ons ​​nie veilig nie, ons ondermyn die potensiaal van stryd vir geregtigheid en volhoubaarheid.
Soos Baldwin dit so pynlik in dieselfde 1962-opstel gestel het: "Nie alles wat gekonfronteer word, kan verander word nie; maar niks kan verander word totdat dit gekonfronteer word nie. "
Dit is tyd om apokaliptiek te kry, of om uit die weg te kom.
Robert Jensen is die skrywer van:
Beredeneer vir ons lewe: 'n gebruikersgids vir konstruktiewe dialoog
deur Robert Jensen.
Vry van akademiese of politieke jargon, hierdie boek is vir enigiemand wat sukkel om ons wêreld te verstaan ​​en daartoe by te dra dat dit 'n beter plek is.
Robert Jensen het hierdie artikel geskryf vir Liefde en die Apokalips, die somer 2013 uitgawe van JA! Magazine. Hy is 'n professor in die Skool vir Joernalistiek aan die Universiteit van Texas, Austin, die skrywer van Beredeneer vir ons lewe: 'n gebruikersgids vir konstruktiewe dialoog en Ons is almal Apokalipties Nou: oor die verantwoordelikhede van onderrig, preek, verslagdoening, skryf en praat. Besoek sy tuisblad by http://uts.cc.utexas.edu/~rjensen/
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Dit is tyd om duidelik te sien en weer te gee aan kernwaardes