Hoe het koring die gewas wat die meeste geproduseer word, ter wêreld geword? - Inligting
Hoe het koring die gewas wat die meeste geproduseer word, ter wêreld geword?
In hierdie artikel word koring aangewys as die belangrikste gewas ter wêreld. Vir een of ander rede is ek lus vir rys, of koring is die meer logiese keuse. Wat was die omstandighede en gebeure wat gelei het tot die wydverspreide mielieproduksie?
Die groot verskil is geografiese diversiteit. Koring vaar nie baie goed in die trope nie. Rys benodig tropiese en semi-tropiese gebiede waar baie water beskikbaar is. Mielies kan egter byna oral verbou word.
Mielies het in die Amerikas 'n moeilike ry gehad (pardon the pun). Dit is die eerste keer gedomestiseer uit die gras Teosinte in tropiese gebiede van Mexiko. Die geografiese as in die deel van die Amerikas is egter noord-suid eerder as oos-wes, soos in Eurasië. Dit beteken dat koring, in teenstelling met die Eurasiese gewasse, na nuwe verbouingsgebiede moes geteel word vir nuwe variëteite wat op verskillende breedtegrade kan floreer as waarin dit oorspronklik gedomestiseer is.
Hierdie proses het 8 millennia geneem (meer as u in die oorspronklike Teosinte -domestisering tel) om die onderste Mississippi -vallei te bereik. Toe dit eers voltooi is, het dit egter een van die enigste basiese korrels ter wêreld geword wat beide in gematigde en tropiese klimate verbou kan word.
Mielies is die mees veelsydige gewas.
Rys benodig 'n byna tropiese klimaat om te groei, en ook baie water vir veldjies. Hierdie toestande kom meestal in Suidoos -Asië voor.
Koring is 'n noordelike gewas wat beter vaar in droë land. Dit groei die beste in Kansas, en gebiede in die noorde, en gebiede in die weste van die staat.
Mielies kan verbou word in 'subtropiese' gebiede soos dele van Mexiko, maar sonder om soveel water as rys nodig te hê, en groei redelik ver noord, tot dele van Nebraska en basies die Great Lakes -gebied, solank daar genoeg water is ( meer as wat nodig is vir koring). Dit is dus die gewas wat die meeste verteenwoordigend is van 'groeiende' klimate.
Koring en rys is voedsel wat mense eet, maar mense eet ook hoender, vark, beesvleis, kalkoen, eiers, kaas, melk en vele ander diereprodukte. So, wat dink jy eet diere in hokke en voerkrale? Mielies en nog mielies. Diere soos beeste vreet die hele mielieplant. Die opbrengs van mielieplante is ook baie hoër en bevat meer voedingstowwe as koring en rys.
Opsomming: dit is nie.
In die eerste plek is daar 'n noodlottige gebrek aan die basiese aannames hier. Mielies is net nie die belangrikste oes. Dit is vanaf 2016 die grootste graanprodusent, styselplant en inderdaad baie belangrik. Maar dit word verdwerg deur 'n ander gewas, wat geproduseer word byna dubbel die gewig wat geoes en gebruik word. Rys word deur mense geëet, mielies word hoofsaaklik deur diere geëet. Mielies het 'n paar voordele, maar ook baie nadele. En ondanks die korrekte maar te eenvoudige: "mielies verdien meer geld", moet dit sedertdien in ag geneem word wanneer speel mielies die rol wat dit speel?
Wêreldwye produksie vir gewasse in miljoen ton
Mense en diere mag mielies eet soos dit is. In die ander geval van riet, is dit byna uitsluitlik vir 'voedsel' wat baie lekker is, soos lekkers? Net as iemand ooit weer die oorsake van die diabetes -epidemie sou vra. Om eerlik te wees, is die stelsel nou onbillik genoeg om verskillende persentasies van al die bogenoemde gewasse in aggro-brandstof te plaas. (Die dubbele g is geen tikfout nie.)
As ons net kyk hoe mielies so goed gevaar het, vergeleke met koring en rys, moet dit in verskillende klasse faktore verdeel word:
Plant inherente faktore
Rys en koring is C3 -koolstofbindende plante:
Hoë oesopbrengste is redelik belangrik-om mense gevoed te hou, en ook om ekonomieë aan die gang te hou. As u hoor dat daar 'n enkele faktor is wat die opbrengs van koring met 20% en die opbrengs van sojabone in die Verenigde State met 36% verminder, is u miskien nuuskierig om te weet wat dit is.
Soos dit blyk, is die faktor agter die (werklike) getalle fotorespirasie. Hierdie vermorsende metaboliese weg begin wanneer rubisco, die koolstofbindende ensiem van die Calvynsiklus, O gryp2 eerder as CO2.
Dit gebruik vaste koolstof, vermors energie en is geneig om te gebeur wanneer plante hul huidmondjies (blaarporieë) toemaak om waterverlies te verminder. Hoë temperature maak dit nog erger.
Sommige plante kan, anders as koring en sojabone, die ergste gevolge van fotorespirasie ontduik. Die C4- en CAM-roetes is twee aanpassings-voordelige eienskappe wat ontstaan ​​deur natuurlike seleksie-wat sekere spesies in staat stel om fotorespirasie te verminder. Hierdie paaie werk deur te verseker dat Rubisco altyd hoë CO -konsentrasies teëkom2 , wat dit onwaarskynlik maak om aan O te bind2 (C3, C4 en CAM plante)
Mielies is C4. Mielies is ook redelik maklik om in nuwe variëteite te teel, selfs sonder genetiese manipulasie. 'N Feit wat getoon word deur hoe nougesette wilde koringsoorte, in vergelyking met baie swak teosinte waaruit die inheemse Amerikaners daarin geslaag het om mielies te teel.
(WP: Lys van makgemaakte plante)
Soos ons weet, kan Eurasië gesien word as georiënteerde Oos-Wes, terwyl die Amerikas as Noord-Suid beskryf kan word. Sodra 'n plant goed genoeg geag word om gekweek te word, versprei dit geografies. Die plante moet uit sy natuurlike habitat geteel word om aan te pas. In Eurasië beteken dit meestal dat koring meer 'horisontaal' op die kaart versprei as 'vertikaal'.
Oorsprong en verspreiding van rys
Fabio Silva et al .: "Die modellering van die geografiese oorsprong van rysverbouing in Asië met behulp van die rysargeologiese databasis", PLoS ONE 10 (9): e0137024. doi: 10.1371/journal.pone.0137024
Oorsprong en verspreiding van koring
Versprei na Europa:
Soos gesien kan word, is koring ook vroeg reeds op baie hoër breedtegrade gebring. Dit alleen kan die huidige verspreiding tussen koring en mielies nie volledig verklaar nie.
Huidige koring verbouing:
Oorsprong en verspreiding van mielies
(Claudia A. Bedoya: "Genetiese diversiteit en bevolkingstruktuur van inheemse mieliebevolkings in Latyns -Amerika en die Karibiese Eilande", 2017. DOI)
Koring en mielies kan slegs op droëland verbou word. Rys kan ook op nat velde verbou word. Koring is goed vir meganiese oes, mielies is uitstekend, rys is problematies, afhangende van die metode.
In Europa het wit aartappels en mielies stadiger geraak, maar die effek was merkwaardig soortgelyk. Ou koring het slegs 5 korrels vir elke 1 geplant teruggegee, terwyl mielies 25 tot 100 teruggekeer het ('n enkele oor van moderne mielies lewer ongeveer 1 000 korrels op) en teen die middel van die sewentiende eeu 'n stapelvoedsel geword van die kleinboere van die noordelike Spanje, Italië en in mindere mate Suid -Frankryk. Van daar af het mielies na 'n groot deel van die res van Europa verhuis, en teen die einde van die agtiende eeu het sulke mieliemoes (polenta in Italië) via die Ottomaanse Ryk na die Balkan en Suid -Rusland versprei.
Van daar af versprei die plant na die Oeralberge, waar rog lank reeds die enigste stapelvoedsel was wat gedurende die kort, dikwels reënerige somers sou ryp word. Aartappels het nie net goed gevaar onder sulke omstandighede nie, hulle het ongeveer vier keer soveel kalorieë per hektaar as rog verskaf, en was in die eerste dekades van die negentiende eeu 'n belangrike dieetelement in die voortbestaan ​​van 'n groot aantal Noord -Europeërs, net soos mielies in sommige van die suidelike streke onontbeerlik geword het vir mense. (Kiple, p3)
Waarom is hierdie toeval onder die hoof?
Die Columbian exchange was nie net nodig nie. As een van die redes vir die stadige aanneming van mielies, is dit 'n uiters vitamiengebrekkige gevolg dat 'n dieet op koring gebaseer is op mielies wat in die ou wêreld geproduseer word:
Teen die tyd van Columbus het mielies reeds die staf van die lewe in die Nuwe Wêreld geword. Dit is versprei oor beide hemisfere van Argentinië en Chili noordwaarts na Kanada en van seevlak tot hoog in die Andes, van moeraslande tot droë toestande en van kort tot lang daglengtes. Deur so wydverspreid te word, ontwikkel dit honderde rasse, elk met spesiale aanpassings vir die omgewing, insluitend spesiale hulpmiddels vir die mens.
Namate mielies in Europa en Afrika sowel as in die suide van die VSA wortel geskiet het, kon die nuwe verbruikers dit nie met kalk behandel voordat hulle geëet het nie - soos die inheemse Amerikaners vermoedelik deur lang ervaring geleer het. Die gevolg van mielies in onervare hande, veral as daar min dieet was om dit aan te vul, was niasientekort en die vier D's van pellagra: dermatitis, diarree, demensie en dood.
mielies het 'n tekort aan 'n aantal belangrike voedingstowwe. Zein - die proteïen in mielies - het 'n tekort aan lysien, isoleucien en tryptofaan (FAO 1970), en as mielieverbruikers nie hul dieet aanvul met voedsel wat hierdie aminosure bevat nie, soos boontjies, is aansienlike groeivertraging 'n uitkoms. Boonop bevat mielies, hoewel dit nie 'n tekort aan niasien (vitamien B3) bevat nie, dit in 'n chemies gebonde vorm wat die vitamien onbehandeld van die verbruiker weerhou. Gevolglik ontwikkel menslike bevolkings wat onbehandelde mielies verbruik gereeld pellagra, 'n tekortsiekte wat gekenmerk word deur 'n aantal simptome, waaronder growwe en geïrriteerde vel, geestesimptome en diarree (Roe 1973).
Soos uit die kaarte hierbo gesien kan word, kan al drie die gewasse feitlik regoor die wêreld verbou word. Maar nooit die klimaat, grond of ander toestande maak dat hierdie gewas werklik geskik is vir alle streke nie, selfs as u die mees aangepaste kultivar kies. Een probleem wat nog nie bespreek is nie, is dat rys meestal geëet word. Koring word gemaak van vlokkies, brood en pasta. Koring word ook aan diere gevoer. Maar mielies word deur mense geëet, aan vee gevoer, in agro-brandstof gemaak en ook in mielie-olie en mieliesiroop. Ondanks die feit dat dit baie sleg is vir broodmaak, is mielies inderdaad meer veelsydig in toepassing.
Die verhaal van koring. Ore van oorvloed. Die verhaal van die mens se hoofvoedsel. Ekonoom 2005
Maar dit is slegs een manier om daarna te kyk.
Meer van die aardoppervlak word bedek met koring as met enige ander voedselgewas. Koringproduksie is die derde grootste graanproduksie ter wêreld, naas mielies en rys. Wat die inname van die dieet betref, kom koring egter tweede as rys as die belangrikste voedselgewas, gegewe die meer uitgebreide gebruik van mielies as veevoer. Koring is 'n geharde gewas wat in 'n wye verskeidenheid omgewingstoestande kan groei en wat grootskaalse verbouing en langtermynopberging moontlik maak, wat die sleutel tot die opkoms van stedelike samelewings vir duisende jare maak. Tans word ongeveer 65 persent van die koringoes vir voedsel gebruik, 17 persent vir veevoer en 12 persent vir industriële toepassings, insluitend biobrandstof. (Feeding the World) Statistical Yearbook of the Food And Agricultural Organization FAO (PDF)
Selfs as dit verbou word op plekke waar koring 'n baie beter keuse sou wees, geskik vir die omstandighede, kan mielies 'n groter opbrengs lewer as dit 'behoorlik' versorg word. Wat ekologie of organiese boerdery betref, is hierdie 'behoorlike sorg' natuurlik baie rampspoedig. Groot velde van mielie -monokultuur benodig kranksinnige hoeveelhede kunsmis, onkruiddoders en plaagdoders; en dit maak die grond nog steeds op sy eie, om nie eens te praat van die gemeganiseerde boerdery -effekte en erosie nie. Alhoewel die meeste van hierdie faktore histories nie beskikbaar was nie en vanweë hul onvolhoubaarheid weer onbeskikbaar sal wees, is dit die belangrikste rede vir die ongekende uitbreiding van mielieverbouing.
Bob Nielsen: "Historiese graanopbrengste vir die VSA", 2017.
Dit is histories 'n relatief onlangse neiging, maar dit gaan voort:
Ten spyte van die beperkings, glo ons dat hierdie datastel 'n geweldige geleentheid bied om die impak van klimaatsveranderlikheid en verandering op opbrengste en die invloed van die landbou op die klimaat-, koolstof- en stikstofsiklusse, waterbronne, grondgebruiksveranderings en biodiversiteit te ondersoek, asook toets die betroubaarheid van gewassimulasies op wêreldwye skaal.
Ontledings van ons datastel het getoon dat die opbrengs van gewasse op globale vlak hoër en stabieler geword het en dat die globale opbrengste van die drie graangewasse (mielies, rys en koring) nooit tussen 1994 en 2006 gestagneer het nie. gemiddelde vlak. Ons resultate bevestig die opbrengsstagnasie en ineenstortings in sommige streke wat voorheen gerapporteer is, en onthul dat streke in die lae en midde breedtegrade van die Suidelike Halfrond, waar baie ontwikkelende lande geleë is, in die afgelope tyd 'n toename in opbrengs van jaar tot jaar ondervind het . Omdat hierdie streke in die afgelope tyd beperkte stygings in gemiddelde opbrengste behaal het, is die toenames in die opbrengsvariasie van jaar tot jaar waarskynlik ten minste gedeeltelik verantwoordelik vir die opbrengsstagnasie en ineenstortings. Verdere navorsing is nodig om die meganismes onderliggend aan die verband tussen die verhoogde opbrengsvariasie van jaar tot jaar en opbrengsstagnasie of ineenstorting toe te lig.
Toshichika Iizumi et al .: "Historiese veranderinge in globale opbrengste: groot graangewasse en peulgewasse van 1982 tot 2006", Global Ecology and Biogeography, (Global Ecol. Biogeogr.) (2014) 23, 346-357. (PDF)
Globale bron vir hierdie antwoord: Kenneth F. Kiple & Kriemhild Coneè Ornelas: "The Cambridge World History of Food", Cambridge University Press, 2000.
Die wêreldwye neiging 1961-2016, in ton geoes, gegewensbron FAO stat, twee sienings, vergeleke met die globale oes van 186 belangrikste gewasse in 1961 en 2016:
Die direkte plofbare groei van mielies en die oorheersende rol daarvan in vergelyking met ander voedselkorrels kom dus baie onlangs. Dit was reeds goed aangepas vir groot klimaatstreke, en is onwrikbaar doeltreffend om CO te gebruik2, is maklik om te teel, baie geskik vir industriële landbou, gemeganiseerde oes, kunsmis, plaagdoders en onkruiddoders is beskikbaar en goedkoop, en die mark het toenemende hoeveelhede vereis vir 'n wye verskeidenheid toepassings, nie die minste vet, mense en motors nie. Voeg daarby staatsubsidies in baie lande wat die prentjie verder verdraai. Sommige wil regtig hê dat hul boere soveel mielies moet plant dat die vertroue op ideale markfaktore onvoldoende blyk te wees, en daarom ontken dit ook baie van die inherente eienskappe van die plant self.
Mielies was voor 2011 die beste gewas vir subsidiebetalings. Volgens die Energy Policy Act van 2005 was miljarde liter etanol elke jaar in voertuigbrandstof gemeng, wat die vraag verseker, maar Amerikaanse mielie -etanol -subsidies was tussen $ 5,5 miljard en $ 7,3 miljard per jaar . Produsente het ook baat by 'n federale subsidie ​​van 51 sent per liter, bykomende staatsubsidies en federale oessubsidies wat die totaal op 85 sent per liter of meer te staan ​​gebring het. Die federale etanol-subsidie ​​het egter op 31 Desember 2011 verstryk. (Amerikaanse mielie-etanolprodusente was teen 'n tarief van 54 sent per liter teen mededinging teen goedkoper Brasiliaanse suikerriet-etanol beskerm; die tarief het egter ook op 31 Desember 2011 verval. )
Sonder kapitalisme sou die regering se ingryping, industriële landbou, mielies baie minder belangrik wees. Maar dit word altyd deur ander gewasse getroef. Nou is dit suikerriet.
Hoe het koring die gewas wat die meeste geproduseer word, ter wêreld geword? - Geskiedenis
Dit is verhandel van Noord -Amerika na Europa, Afrika, ens.
Oorspronklik is mielies meer as 5000+ jaar gelede die eerste keer verbou deur die Maya-, Aztec- en Incan -ryke in Mexiko en Sentraal -Amerika.
Alhoewel koring 'n voedselbron is, het dit ook verskillende gebruike. Cornhusk is geweef en in verskillende items gevleg. Sommige hiervan was skoene, beddegoed, mandjies en huishoudelike items. Mielies het ook godsdienstige betekenis gehad. Stamme het geglo dat koring 'n geskenk van die gode of God was. Dit is geprys tydens rituele seremonies. In die Columbian Exchange het mielies lewens verander. Mielies het in baie lande 'n stapelgewas geword. Dit het mense meer werk as boere gebied. Die boere kon die mielies as voer vir hul diere gebruik. Die boere kon ook aan handelaars verkoop sodat hulle aan die mense kon verkoop wat die ekonomie gestimuleer het. Mielies was ook 'n belangrike voedselbron. Dit het meer voeding aan die mense verskaf. 'N Beter voeding het gehelp om die gesondheid van mense te verhoog, wat hul lewensduur verhoog het. Mielies was uiters voordelig as voedselbron, materieel, godsdienstig belangrik en het die ekonomie 'n hupstoot gegee.
Die belangrikste sleutelfigure bied u 'n kompakte opsomming van die onderwerp van & quotCorn & quot en neem u direk na die ooreenstemmende statistieke.
Gebied en produksie in die VSA
Mielies vir graanproduksie in die VSA 2000-2020
Produksiewaarde van koring vir graan in die VSA 2000-2020
Gebied koring vir graan wat in die VSA 2000-2020 geoes is
Amerikaanse koringgebied vir kuilvoer wat 2000-2020 geoes is
Amerikaanse kunsmis gebruik projeksies vir mielies 2010-2025
Top Amerikaanse state gebaseer op die produksiewaarde van koring vir graan 2019
Handel en pryse in die VSA
Amerikaanse uitvoer van mielies 2001-2020
Amerikaanse invoer van koring 2001-2020
Mieliepryse per ton op die Amerikaanse mark 1940-2019
Gebruik en verbruik in die VSA
Amerikaanse huishoudelike gebruik van koring 2001-2020
Verbruik per mielie van mielieprodukte in die VSA 2000-2019
Verbruik per capita van mieliesiroop met hoë fruktose in die VSA 2000-2019
Amerikaanse mielies vir etanol
Mielies vir Amerikaanse etanolproduksie: projeksie 2010-2025
Amerikaanse mieliestoof vir etanolproduksie: projeksie 2010-2025
'N Kort geskiedenis van die hibriede koringbedryf
Mielies is die grootste suksesvolle landbou -suksesverhaal van die Amerikas, van sy begin af as 'n wilde gras 7000 jaar of meer gelede in Mexiko om een ​​van drie dominante voedsel- en voergewasse van die moderne wêreld te word. Die opkoms daarvan as die graangewas met opbrengste wat die van alle ander oortref, val saam met die skepping van hibriede koring.
Verskeie boeke is geskryf oor die geboorte en vroeë dae van bastermielies, insluitend Mielies en sy vroeë vaders, deur Henry A. Wallace en William L. Brown, en Richard Crabb's Die baster koringmakers. Albei is uitstekend. Hierdie en ander verwysings word aan die einde van hierdie artikel gelys. Hierdie artikel is geskryf om 'n oorsig van 5300 woorde (20 minute) te bied vir diegene wat nie tyd het om meer te lees nie.
Die begin van Hybrid Corn
Bastermielies verteenwoordig moontlik die grootste landbouwonder van die twintigste eeu. Die volledige verhaal begin eintlik in 1694 toe 'n Nederlandse plantkundige, Rudolph Camerarius, ontdek waarom koring stuifmeel nodig is vir saadvorming, en in 1716 in Massachusetts toe Cotton Mather, 'n Puriteinse predikant, die belangrikheid van windbestuiwing ontdek. Die vermenging van wortels was voorheen verantwoordelik vir genetiese interaksies tussen aangrensende plante.
In die vroeë 1800's het John Lorain, 'n innoverende boer en skrywer in Pennsylvania, geleer dat natuurlike kruisbestuiwing tussen suidelike kalksaadvariëteite en noordelike vuurstene 'n nuwe soort mielies oplewer met intermediêre pitte (d.w.s. "deuk") en hoër opbrengste.
Die krediet vir die eerste professionele belangstelling in hibriede mielies kom gewoonlik toe aan professor James Beal, 'n plantkundige aan die Michigan Agricultural College (nou Michigan State University), wat in 1879 twee oopbestuifde variëteite gekruis het met die uitsluitlike doel om die opbrengs te verhoog. Beal het die inspirasie gekry van professor Asa Gray, een van sy voormalige professore aan die Harvard Universiteit. Gray, op sy beurt, was 'n vriend van Charles Darwin wat die toenemende plantkrag ontdek het wat plaasvind wanneer onverwante koringvariëteite gekruis word. Beal se inisiatief is nie kommersieel nagestreef nie.
In 1896 het professor Cyril Hopkins aan die Universiteit van Illinois begin met 'sel-tot-ry' seleksie vir koringlyne wat hoog of laag in proteïene of olie was, begin met die algemene variëteit, Burr White. In 1900 het hy 'n pas gegradueerde, Edward M. East, aangestel om met die projek te help. Benewens die bestuur van Hopkins se projek, het East en 'n paar universiteitskollegas begin om mielies in teel, begin met 'n ander gewilde variëteit, Leaming. Toe East in 1905 'n pos inneem by die Connecticut -eksperimentele stasie, het hy die inteeltjies saamgeneem en in 1907 begin hybride -kruisings met die opbrengs toets met die Leaming -inteeltjies.
Terselfdertyd en onafhanklik begin dokter George Shull in 1905 net 'n paar kilometer verder by die Carnegie Institute in Cold Springs Harbour op die eiland New York. Hy het ingeteelde en hibriede kruisings geproduseer, begin met die saad van 'n witmieliesoort wat hy van 'n plaas in Kansas gekry het. Shull het erken dat dit 'n manier kan wees om mielie -opbrengste te verhoog en het in 1908, 1909 en 1910 onder meer toesprake gehou oor Amerikaanse saadjies - gesprekke wat daartoe bygedra het om verwante navorsing en kommersiële ontwikkeling in die Amerikaanse Midde -Weste aan die gang te sit. Shull was egter 'n plantkundige wat meer geïnteresseerd was in genetika as landbou, en hy het sy navorsing oor koring gestaak as gevolg van voëlprobleme in veldpersele, en het eerder oorgegaan na Evening Primrose, Shepherd's Purse en ander wilde spesies.
Beide East en Shull het die potensiële waarde van hibriede krag in die verhoging van mielie-opbrengste erken, maar nie een het 'n realistiese plan om boere in staat te stel om voordeel te trek nie, gegewe die baie lae saadopbrengste van ingeteeltes wat dan beskikbaar was as enkel-kruis baster saadouers. Ooste het 'n skema voorgestel wat gebaseer is op kruisings van oopbestuifde variëteite of 'top-kruis'-basters (stuifmeel van inteeltjies wat gebruik word om sye van afgetakte oopbestuifde variëteite te bestuif) wat boere self kan doen. Maar geen boere is oortuig om dit te doen nie. Shull beskou sy bevindinge hoofsaaklik as akademiese belang.
Dr. H.K. Hayes het begin met die inteling van mielies terwyl hy 'n assistent van Dr. East by die Connecticut -stasie was en ook 'n gegradueerde aan die Harvard -universiteit, waar East 'n fakulteitslid was. Na die gradeplegtigheid neem Hayes 'n pos aan by die Universiteit van Minnesota in 1915. Hy word 'n suksesvolle openbare mielieteler en 'n baie invloedryke vroeë promotor van hibriede koring met 'n direkte invloed op die loopbane van verskeie ontluikende koringtelers.
Donald Jones, 'n gegradueerde student en assistent van dr. East wat ná Hayes se vertrek gehuur is, het dubbelkruisbasters uitgevind. Dit het 'n tweestap-proses behels: vier ingeteelde pare is in pare gekruis om twee enkelkruisbasters te produseer, en dit was weer die saadouers vir die maak van dubbelkruisbastersaad wat deur boere geplant kon word. Dubbelkruis-tegnologie het toegelaat dat bastersaad teen 'n redelike prys in groot hoeveelhede geproduseer word en 'n groot deurbraak wat die grootskaalse gebruik van hibriede koring in die Noord-Amerikaanse landbou moontlik maak.
George S. Carter, 'n boer in Connecticut, het enkelkruis saad wat in 1920 by die Connecticut-stasie geproduseer is, gebruik om die eerste kommersiële skaal dubbelkruisbastersaad in 1921 te produseer. Hy verkoop dit in 1922 aan ander boere. Sy dubbelkruisbaster betrokke een ouer wat met twee Burr White -ingeteeltes vervaardig is, en die ander uit twee Leaming -ingeteeltes. George Carter was dus die eerste persoon ter wêreld wat ware hibriede saadmielies verkoop het.
Funk Brothers Seed Company, James Holbert en USDA
Eugene Funk en sy gesin, in Bloomington Illinois, was aan die begin van die 20ste eeu grootboere en saadmanne. Hulle was aktief in baie aspekte van die landbou in Illinois en het hul eie variëteite met oop bestuiwing ontwikkel, Funk's Yellow Dent en 'n vorige weergawe, Funk's 90-Day. Albei is afgelei van die bekendste variëteit in die Midde-Weste aan die begin van die eeu, Reid Yellow Dent. Reid Yellow Dent is op sy beurt ontwikkel deur Robert Reid en sy seun, James, in Illinois gedurende die middel tot laat 1800's. Dit is vandag steeds die belangrikste oorspronklike bron vir Noord-Amerikaanse mielie-ingeteeltes, insluitend verskillende weergawes wat op hierdie tydstip algemeen was, en een is 'n vroeë rypwording, Iodent, ontwikkel deur die Iowa State College, wat prominent in die genetiese agtergrond van baie moderne kommersiële ingeteeltes.
(Daar is 'n groot hoeveelheid ouer literatuur oor die name en aard van die baie oopbestuide (OP) koringvariëteite wat in ongeveer 1900 gegroei het. Bespreking daaroor is buite die omvang van hierdie artikel, maar lesers wat meer inligting soek, word verwys na 'n uitstekende, uitgebreide resensie deur dr. A. Forrest Troyer, voorheen by Pioneer, DeKalb en die Universiteit van Illinois. Dit is deel van 'n ewe indrukwekkende boek genaamd Spesialis Koring geredigeer deur dr. Arnel Hallauer van die Iowa State University. Troyer se oorsig beskryf die oorsprong van baie gewilde koringteelt, waaronder sommige uit Frankryk. 'N Kopie van die hele boek wat nie betaal word nie, kan hier afgelaai word.)
Funk het in ongeveer 1902 met mielie -teling begin, insluitend 'n paar inteling. Funk het die basterwerk egter na 'n paar jaar verminder as gevolg van sy onvermoë om opbrengste te verbeter wat groot genoeg was om die koste te dek. Nie moedeloos nie, in 1915 huur Funk James Holbert, 'n nuwe gegradueerde van die Purdue -universiteit, as sy mielieteler. Holbert ontmoet dr. Hayes in Minnesota, ten tyde van die gradeplegtigheid, en Hayes moedig hom aan om te konsentreer op inteling en hibriede kruisings, en wat hy gedoen het. Holbert het by die aankoms in Bloomington byna onmiddellik begin met die ontwikkeling van die ingeteel, met die keuse van 500 ouervee wat gekies is na die ondersoek van meer as 'n miljoen individuele plante.
In 1916 begin Funk Brothers Seed Company saad verkoop van 'n produk genaamd 'Funk 's Tribred Corn', die eerste sogenaamde hibriede koring wat oral op die mark gebring word, selfs al was dit eintlik 'n kruising tussen drie onverwante, bestuifde variëteite . Die verkoop van hierdie produk stop na 'n paar jaar omdat die opbrengsverhoging onvoldoende was om die bykomende koste te dek. Funk het sy eerste ware dubbelkruis-kommersiële baster in 1927 verkoop.
In 1918, na die druk van Eugene Funk op Washington om 'meer te doen' oor koringsiektes, het die Amerikaanse departement van landbou (USDA) 'n navorsingsstasie vir koringteel op die Funk -boerdery in Bloomington gestig, met Holbert as sy nuwe mielieteler. Hierdie stasie werk tot 1937 toe dit gesluit is (of volgens een verwysing na die Universiteit van Illinois oorgeplaas is) en Holbert terugkeer na die teel van koring vir Funk Brothers. Gedurende sy 19 jaar by USDA, het Holbert gratis advies en teelmateriaal aan baie jong private koringteelprogramme verskaf en verskeie belangrike vroeë ingeteelde en openbare basters ontwikkel.
Sommige van die vroeë Holbert/USDA-ingeteeltes is 'A', 'B', 'Hy' en 'R4' genoem, en dubbelkruisbasters is vervaardig deur dit te kombineer met vroeë ingeteelde, Wf9 en 38-11, van Purdue (die Purdue -mielieteler was Ralph St. John) en L317 van Iowa State College (ISC, later Iowa State University, met dr. Merle Jenkins as teler). US 13 was 'n vroeë dubbelkruisbaster met die stamboom, (Wf9 x 38-11) x (Hy x L317).
Funk Brothers was miskien die belangrikste kommersiële saadmieliemaatskappy in die sentrale Cornbelt in die bemarking van koringvariëteite met oop bestuiwing en vroeë hibriede ontwikkeling gedurende die eerste derde van die 20ste eeu. Funk's was nog baie dekades lank 'n prominente naam in hibriede koring.
In my era het Funk -hibriede name/syfers altyd met die letter begin, G. Ek het uiteindelik die verduideliking ontdek in Die stigting van funksade, wat ongeveer 1983 deur die onderneming vervaardig is (nie op die internet beskikbaar nie). Aan die begin was plaaspublikasies in die Amerikaanse Midde -Ooste blykbaar huiwerig om maatskappyname in hul artikels te publiseer, slegs hibriede getalle. Dus het Funk die letters B en G in sommige van hul hibriede name ingesluit, met die hoop dat boere die brief met die onderneming sou assosieer. Niemand het blykbaar aangeteken waarom B en G. Toevallig blyk dit dat G -basters beter as B was nie, dus B is gou laat val. En die hibriede getalle van Funk ' het almal in die daaropvolgende jare met G begin.
Eugene Funk sterf in 1944 en Jim Holbert in 1957. In 1967 is die eienaarskap van Funk Brothers Seed Company verkry deur CPC International, 'n mielieverwerker in New Jersey wat uitgebreide styselmaalbedrywighede in Illinois gehad het, en waarmee Funk 'n koöperasie gehad het. werksverhouding in Italië sedert die Tweede Wêreldoorlog. Volgens sommige mense het die verkoop Funk se sukses op lang termyn ernstig benadeel. Die nuwe eienaar het groot klem gelê op die ontwikkeling van basters met 'n hoë olie-inhoud (wat ooreenstem met CPC se destydse winsgewende mark vir Mazola-mielieolie, 'n neweproduk van styselmaal). Dit het verminderde aandag aan agronomiese eienskappe soos hoër opbrengs en staanvermoë (weerstand teen verblyf) wat vir boere belangrik was, beteken.
'N Hoogtepunt vir Funk's was die jaar 1970 toe die basters van hierdie onderneming bestand was teen 'n wydverspreide epidemie van Southern Corn Blight. Die rede was dat, anders as die meeste ander maatskappye, Funk erken het dat die gebruik van 'n bron van manlike steriliteit wat wyd gebruik word in die produksie van hibriede sade, vatbaarheid vir die siekte veroorsaak. Funk het die gebruik van handontsteking in saadproduksie steeds behou en sy verkope het tydelik gestyg. Die G4444 van die baster Funk het gou in die vroeë sewentigerjare die gewildste baster in die Amerikaanse Midde -Weste geword, en vervang DeKalb XL45 wat in die dekade tevore die gunsteling was. F44's G4444 was eintlik 'n kruising tussen twee openbare ingeteelde Minnesota (A619 en A632), wat beteken dat dit waarskynlik ook by ander maatskappye beskikbaar was, maar dit was beslis 'n kommersiële sukses vir Funk.
Maar die swak kwaliteit van die stam sou die bemarkingsvoorspoed van Funk se handelsmerk 'G' -basters teen die middel van die sewentigerjare beskadig en boere het oorgeskakel na mededingende produkte, veral nuwe basters soos P3780 van Pioneer met 'n uitstekende standaarde. Die verkope van Funk -mieliebasters het gedaal. Funk het op sy beurt twee gerespekteerde koringgenetici van die universiteit aangestel om sy koringnavorsingsprogram te lei-dr. RI (Bob) Braun van die McGill-universiteit in Quebec en dr. Steve Eberhart van die Iowa State University (wat ek albei geken en bewonder het). ) Maar dit het geen verskil gemaak nie Funk -saadverkope het gedaal.
Funk word in 1972 'n publieke maatskappy met die naam verander na Funk Seeds International. Dit is in 1974 deur die Switserse chemiese/chemiese onderneming Ciba-Geigy gekoop. Die naam handelsnaam, Funk's, is in 1993 deur Ciba-Geigy gestaak-'n hartseer einde vir so 'n belangrike naam in die Amerikaanse en Kanadese koringgeskiedenis.
Ciba-Geigy het saamgesmelt met 'n ander chemiese onderneming, Sandoz om Novartis in 1997 te vorm en 'n verdere samesmelting met AstraZeneca het gelei tot die stigting van Syngenta in 2000. Syngenta is nou in besit van ChemChina en Syngenta verkoop saadmielies onder die handelsnaam NK. ('NK ' kom van Northrup-King, 'n saadmaatskappy in Minnesota wat uit die 1800's dateer en wat in 1969 deur Sandoz gekoop is.)
Let daarop dat daar 'n nie -verwante en kleiner mieliesaadmaatskappy in Indiana was met die naam Edward J Funk and Sons wat die handelsnaam 'Supercrost' gebruik het. Die twee Funk -maatskappye was dikwels verward. Die Edward Funk -onderneming is in 1990 aan die Garst Seed Company verkoop, waarna Garst in besit was van 'n Britse chemiese onderneming, ICI. ICI het later sy verskillende saadbedrywighede saamgesmelt om Zeneca te vorm. En deur 'n daaropvolgende samesmelting met 'n Sweedse firma het Zeneca deel geword van AstraZeneca.
Boonop het Funk Brothers Seed Company 'n aantal 'Associated Growers' wat gelisensieer was om Funk G -basters as onafhanklike ondernemings te vervaardig en te bemark. Die produksie en verkope van saadmielies in Kanada is in die veertigerjare deur 'n geassosieerde onderneming bestuur. Na die verkoop aan Ciba-Geigy in 1974, het verskeie van hierdie medewerkers hul eie onderneming gestig wat hulle Golden Harvest genoem het. Dit is later deur Syngenta gekoop, alhoewel saadmielies steeds in die Verenigde State as 'Golden Harvest' basters verkoop word.
Henry Wallace en Pioneer Hi-Bred Corn Company
Die Wallace-familienaam is legendaries in Iowa, begin met die eerste Henry Wallace wat in 1862 as 'n presbiteriaanse minister in die staat aangekom het, daarna boer geword het, en later hoofredakteur van 'n publikasie genaamd die Iowa Homestead. Sy seun Henry C. Wallace het nog 'n plaaspapier gekoop, wat hy herdoop het, Wallace se boer, en dien as professor in melkery aan die Iowa State College (ISC, later Iowa State University). In 1921 word hy die Amerikaanse minister van landbou.
Henry C se seun, Henry Agard Wallace, is in 1888 gebore en het op 'n vroeë ouderdom 'n entrepreneur geword wat belangstel in koringverbetering. As 'n jongeling het hy sy eerste saadmielies, 10 bossies, verkoop uit 'n kruising tussen twee oopbestuifde variëteite vir $ 50. Op 16-jarige ouderdom daag hy die destydse gewilde aanname uit dat saad uit die ore van die kampioenskap 'skoumielies' die volgende jaar voortreflike gewasse sou lewer. 'N Spesiale opbrengstoets wat deur ISC uitgevoer is en deur die tiener Henry A en sy pa, Henry C, aangevoer is, het getoon dat Henry A se skeptisisme gegrond is. Plante wat uit toonoorsaad gekweek is, het niks meer opgelewer nie.
Die misleiding van die meerderwaardigheid van skoumielies, wat eers gedurende die 1890's 'n gewilde kenmerk van valbeurse in die Midde -Weste geword het, belemmer die vordering van mielies vir ten minste drie dekades daarna. Ondersteuning vir die veronderstelde oppergesag van skoumielies was so sterk dat dit die oordeel van leiers in die koringbedryf oral beïnvloed het. Verskeie opbrengsproewe, tot dan toe grootliks onbekend, het in ongeveer 1920 in Iowa begin, wat binnekort na ander state en Ontario versprei het, en dit was effektief om die mite uiteindelik te vernietig. In elk geval het erwe wat uit saad van die mielie-oorwinnende ore gegroei het, dikwels onder die gemiddelde opgelewer. Die moderne siening van hoe 'n 'mooi' koringoor moet lyk, spruit nogtans uit die koringskou-era.
Henry A studeer in 1910 aan die Iowa State College en begin in 1913 met mielie teel in 'n tuin van 10 voet by 20 voet agter die gesinshuis in Des Moines. Dit is spoedig gevolg deur meer uitgebreide teling-hoewel dit volgens moderne standaarde nog klein is. – op 'n nabygeleë plaas in besit van sy oom. 'N Enkele kruisbaster genaamd Copper Cross wat deur Wallace ontwikkel is-wat 'n kruising was tussen 'n ingeteelde uit die variëteit Leaming en 'n ander van Bloody Butcher (bekend vir sy donkerrooi pitte) en#8211 is deelgeneem aan 'n nuutgeskepte streeksvariëteitproef. Die baster het eers in 1924 opgelewer en sy saad is op kontrak met George Kurtzwell van die Iowa Seed Company op 'n stuk grond naby Altoona Iowa geproduseer. (Kurtzwell se suster het later verklaar dat sy daardie jaar die hele baster -mielie -oes van Iowa ontwrig het.) Die gevolglike 15 bossies saad is in 1925 vir $ 1 per pond verkoop.
Copper Cross was weens die lae saadopbrengs nie 'n kommersiële sukses nie. Dit is inderdaad slegs vir een jaar verkoop, en Wallace en vennote het vinnig oorgeskakel na dubbelkruisbasters. Maar as die eerste ware hibriede koring wat in die Amerikaanse Midde -Weste verkoop word, is die historiese bekendheid van Copper Cross verseker.
Die mielieprogram het omstreeks hierdie tyd na nuut aangekoopte grond in Johnston, noord van Des Moines, verhuis. Die Hi-Bred Corn Company is in 1926 deur Wallace en twee vennote geskep. Dit is in 1935 herdoop tot Pioneer Hi-Bred Corn Company.
Behalwe dat hy 'n visioenêr en entrepreneur was, was Henry A. Wallace ook 'n uitstekende kommunikeerder en promotor, en sy eindelose bevordering van hibriede koring in Wallace se boer was van kritieke belang vir die jong basterbedryf.
Die 'boer-verkoopsman'-benadering wat Pioneer in die dertigerjare aangeneem het, het opmerklik goed gewerk en is steeds die basis vir die meeste mieliesaadverkope deur groot ondernemings in Noord-Amerika.
Henry A word in 1933 die Amerikaanse minister van landbou, wat sy direkte betrokkenheid by Pioneer beëindig. Hy dien later van 1941 tot 1945 as vise-president van die Verenigde State onder president Roosevelt. Onder ander prestasies as sekretaris en visepresident, het Henry A 'n kritieke rol gespeel in die opstel van die Rockefeller-befondsde mielie- en koringverbeteringsprogram (later CIMMYT) in Mexiko.
Wallace het 'n paar uitstaande mense na sy span gelok, waaronder 'n boerseun en 'n onlangse ISC -gegradueerde, Raymond Baker, wat in 1928 by Pioneer aangesluit het. Baker het in 1933 hoof van mielienavorsing geword.
Ek het die seldsame voorreg gehad om Baker, sowel as die skrywer Bill Brown, destydse vise-president van navorsing en later as Pioneer-president, te ontmoet toe ek in 1969 vir 'n navorsingspos by Johnston 'n onderhoud voer. -stene gebou op die Johnston -eiendom wat destyds die hoofkwartier van die Pioneer -mielienavorsingsprogram was -ver van die uitgestrekte Pioneer -navorsingskampus wat daar vandag bestaan.) Onder my onderhoudvoerders was ook Don Duvick en Forrest Troyer, twee uitstaande koringtelers en die industrie leiers en goeie kontakte in die daaropvolgende jare. So 'n seldsame geleentheid vir my (alhoewel ek nie die aangebied werk aanvaar het nie).
Geen verhaal van die begin van Pioneer Hi-Bred is volledig sonder om van Garst en Thomas te praat nie. 'N Buitengewone entrepreneur, Roswell Garst, het Wallace in 1930 oorreed om hom Pioneer -saad te laat produseer in Coon Rapids Iowa, ongeveer 50 kilometer noordwes van Des Moines, en dit te verkoop in die weste van Iowa en state verder wes. (Thomas was 'n minderjarige speler in die onderneming en sy aandeel is gou deur Garst gekoop.) Dit was 'n finansiële goudmyn vir Garst. Dit duur voort tot sy dood in 1977 toe Pioneer hierdie produksie-/bemarkingsregte teruggeëis het. Garst se seun, Steve, het Garst Seeds in 1980 gestig; dit is in 1985 aan Imperial Chemical Industries (ICI) verkoop. Die rede wat ek gehoor het vir die oorspronklike ooreenkoms met Rosell Garst (waar of onwaar ??) is dat Wallace nie sy basters om so ver as Coon Rapids te verkoop, dus sou die onderneming Garst en Thomas nie met 'n onderneming in Des Moines/Johnston meeding nie.
Pioneer Canada het 'n soortgelyke begin gehad, met die aanvanklike besigheid die van 'n boer en sakeman wat later uitverkoop het aan die Johnston-onderneming. Ek sal meer skryf oor die Kanadese verband in 'n latere rubriek.
Ek het ook die voorreg gehad om Roswell (ook bekend as Bob) Garst en sy verskillende ondernemings in Coon Rapids in ongeveer 1972 te besoek. Garst was 'n baie kleurvolle, aggressiewe en hoogs opinievolle karakter wat nasionaal bekend geword het omdat hy die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjov aangebied het tydens sy besoek in 1959 na Iowa. Bob Garst sou Donald Trump soos 'n muurblom laat lyk het.
Pioneer se saadmieliesbedryf was van die begin af aansienlik groot, maar die verkope het in die sewentigerjare en die daaropvolgende jare baie gegroei, danksy 'n goeie reputasie vir stresverdraagsaamheid en uitstekende stronkwaliteit. Daar is 'n interessante internetdraad hier waar boere in die Midde -Weste beskryf hoekom hulle destyds oorgeskakel het na Pioneer -basters, en weg van Funk's.
Pioneer se sukses kan toegeskryf word aan ten minste drie faktore: 1) uitgebreide gebruik in die teling van die Iowa Stiff Stalk Synthetic, 'n spesiale populasie wat deur dr. George Sprague, 'n USDA -teler by Iowa State College, gebaseer is op vroeë ingeteeltes met 'n uitstekende stronkwaliteit ( verwys hier), 2) 'n groot voor-vrystelling hibriede toetsprogram met baie plekke regoor koringverbouende streke van Noord-Amerika, en 3) 'n unieke drie-herhaalde toetsproses wat deur Don Duvick, destyds hoof van mielienavorsing, bekendgestel is. Laasgenoemde behels een rep wat met 'n 'standaard' plantdigtheid geplant is, een met 5000 minder plante per hektaar en een met 5000 meer. Ek onthou dat Don dit in 1970 omstreeks middagete in Chicago bespreek het. (Ek het hom probeer oorreed om standaard twee reps te neem en twee by 5000 plus plus advies wat hy verwerp het.) Hy het natuurlik 'n briljante besluit geneem wat betaal het baie af vir die onderneming. Pioneer het in 1981 die Noord -Amerikaanse leier geword in die verkoop van mieliesaad, en ek dink dit was sedertdien meestal daar. (Dit het 67% van die Kanadese saadmielieverkope in die laat 1990's bereik, hoewel die persentasie daarna afgeneem het.)
Die maatskappy het sy naam in 1970 verander na Pioneer Hi-Bred International en het in 1973 bekend geword. Dit het saamgeval met 'n groot herorganisasie en uitbreiding van maatskappye buite Noord-Amerika, insluitend 'n nuwe mielie-teelprogram in Frankryk. Pioneer is die eerste keer in 1995 in die openbaar verhandel op die New York Stock Exchange. Twintig persent eienaarskap is deur DuPont in 1997 gekoop en die oorblywende 80% in 1999. Na die samesmelting van DuPont met Dow om DowDuPont in 2017 te vorm, is Pioneer nou 'n handelsnaam vir die nuwe korporatiewe entiteit, Corteva AgriScience.
DeKalb, die saadmieliemaatskappy, het in 1912 begin as die DeKalb County Agricultural Association wat deur 'n plaasorganisasie in die noorde van Illinois, die DeKalb County Farm Bureau, gestig is. Die vereniging het ten doel gehad om goeie saadkwaliteit vir sy lede te verseker - 'n duidelike probleem op die oomblik. Tom Roberts is aangestel as landelike agent en as bestuurder van die vereniging. Die vereniging het ook Charlie Gunn aangestel, wat 'n prominente rol gespeel het in die mielie-teelprogram.
In 1923 nooi Roberts en Gunn Henry C. Wallace, destyds Amerikaanse minister van landbou, uit om te spreek tydens 'n verenigingsgeleentheid (die trein van Washington DC na Des Moines reis deur DeKalb) en Wallace deel sy entoesiasme vir die verbetering van mielies met behulp van basters. Roberts en Gunn het daardie somer in die geheim met mielie -inteling begin, maar eers vyf jaar later aan die direkteure van die vereniging gesê. Dit is blykbaar gedoen om 'n plaaslike mededinger in die saadbedryf te weerhou om te weet wat hulle doen.
Nuwe inteeltjies wat deur DeKalb ontwikkel is, is gekruis met later volwasse inteeltjies wat deur Holbert by die USDA-stasie in Bloomington IL verskaf is om dubbele kruisbasters te produseer. Die eerste produksie van kommersiële saad was in 1934 'n groot droogte in daardie jaar, wat beteken dat slegs 325 skepels bastersaad op 75 hektaar geproduseer word. Die verkoop van hierdie klein hoeveelheid in 1935 verteenwoordig DeKalb se eerste verkoop van bastermieliesaad. Hulle was nie moedeloos nie en het in 1935 14.500 skepels op 310 hektaar en in 1936 90.000 skepels geproduseer. Prairie Boer.
Hierdie advertensies het gelei tot versoeke vir aankope van boere regoor die Amerikaanse Midde -Weste, insluitend volwassenheidsgebiede wat baie anders is as die noorde van Illinois. Ralph St. John, 'n prominente mielieteler Purdue-universiteit, is aangestel om as koringteler vir DeKalb te dien, met die fokus op volwassenheidsgebiede vir 'n langer seisoen. Saadproduksiefasiliteite is in 1938 in Nebraska, Iowa en Indiana gevestig. Die eerste DeKalb -mielies is in 1939 in Ontario verkoop.
Vier miljoen hektaar van die Midde -Weste is in 1940 beplant met DeKalb -basters. Die baster, DeKalb 404A, wat in 1940 bekendgestel is, het baie gewild geword in die sentrale Cornbelt, met meer as 500 000 bossies saad wat in 1947 verkoop is. Dit is gevolg deur XL45, 'n vorige ryp baster wat baie suksesvol was gedurende die sestigerjare - met sy roem wat verbeter is toe Clyde Hight dit gebruik het om die eerste boer in die Midde -Weste te word wat gemiddeld meer as 200 skepels mielies per hektaar op 'n aansienlike oppervlakte gemiddeld het.
DeKalb was vanaf die middel van die dertigerjare tot die sewentigerjare die grootste Amerikaanse saadmieliebemarker toe dit deur Pioneer oortref is.
Die DeKalb Landbouvereniging is in 1968 herdoop tot DeKalb AgResearch. 'N Gesamentlike onderneming met Pfizer in 1982 het die naam DeKalb-Pfizer Genetics tot gevolg gehad wat in 1985 die DeKalb Corporation geword het. DeKalb Corporation het ook uitgebreide beleggings gehad in nie-landbou-ondernemings, insluitend petroleum.)
Monsanto het 40% van DeKalb in 1996 gekoop en die res in 1998. Met die aankoop van Monsanto deur Bayer in 2018 voltooi, is DeKalb nou 'n handelsnaam vir Bayer.
Op 'n persoonlike noot was ek gedurende die sewentigerjare etlike jare lank baie naby aan DeKalb toe ons 'n paar van my idees vir koring -ingeteelde seleksie (ek was destyds 'n gewasfisioloog aan die Universiteit van Guelph) in hul kommersiële teelstelsel toets. in die noorde van Illinois. Ek was nooit 'n betaalde konsultant nie, hoewel DeKalb wel 'n paar van my gegradueerde studente geborg het. Dit het geëindig toe daar 'n groot verandering in die DeKalb -navorsingsbestuur plaasgevind het - veroorsaak deur 'n groot verlies aan markaandeel vir Pioneer - en ek die Universiteit van Guelph verlaat het om vir 'n plaasorganisasie te werk - albei in die vroeë 1980's.
Lester Pfister en PAG
Lester Pfister, gebore in 1897, het op 14-jarige ouderdom die skool verlaat om naby El Paso, Illinois, te boer, en daarna 'n stelsel ontwikkel om opbrengstoets-vergelykings van oop bestuifde variëteite te vergelyk. In daardie era was opbrengstoets-vergelykings baie ongewoon; boere kies gewoonlik saad vir die volgende jaar op grond van oorkenmerke-gewoonlik omdat hulle die ore van hul eie gewasse met die hand geoes het, maar ook by die aankoop van saadare by bure. (Boere betaal gewoonlik meer vir saad wat nog steeds op die ore is - teenoor die dop, sodat hulle kan sien hoe die ore lyk.) Vanaf hierdie begin het Pfister 'n variëteit genaamd Krug Yellow Dent ontwikkel wat baie gewild geword het in die middel van Illinois. Hy het in 1925 met Krug begin inteel.
Pfister het gesukkel met 'n byna finansiële ondergang wat veroorsaak is deur die depressie en droogtes in 1934 en 1936, maar het volgehou en in 1937 37 000 skepels bastersaad te koop gebring, in die algemeen met ingeteelde groente deur Holbert by die USDA -stasie in die nabygeleë Bloomington. Pfister het ook baat gevind by 'n nasionale publisiteit wat deur 'n funksieverhaal in Lewe tydskrif wat beweer dat hy die uitvinder van hibriede koring is. Hy het hierdie publisiteit baie vaardig gebruik om sy onderneming uit te brei.
Pfister se benadering tot produksie en bemarking was byna die teenoorgestelde van DeKalb. Pfister het erken dat hy nie saad op mededingende skaal vir die hele Cornbelt kon produseer en bemark nie, en daarom ontwikkel hy 'n stelsel van geassosieerde produsente-soortgelyk aan Funk's wat in 1943 goed ontwikkel is. Trouens, daardie jaar het die franchisekwekers het die moedermaatskappy van die Pfister -familie gekoop om 'n koöperasie genaamd Pfister Associated Growers te word. Dit het die P.A.G. Afdeling van W.R. Grace, 'n kunsmis-/chemiese onderneming, in 1967.
P.A.G. Seeds het in 1971 of 1972 'n afdeling van Cargill geword en die handelsnaam het verander na Cargill Seeds in 1987. Dit is daarna in 1998 deur Dow Agrosciences gekoop en saamgesmelt met die bestaande handelsmerk van Dow, Mycogen, om Dow Seeds te vorm. Dit is nou deel van Corteva Agriscience na die samesmelting van Dow-DuPont in 2017.
Terloops, toe ek in 1972 naby Guelph begin boer het, was twee van my vroegste basters PAG SX42 en SX47.
In hierdie artikel het ek gefokus op kommersiële hibriede mieliepioniers eerder as openbare telers. Dit is deels kortliks (erken dat die artikel in elk geval nie so kort is nie) en deels omdat hul geskiedenis meer interessant en minder bekend is.
Dit is egter belangrik om erkenning te gee aan die rol van openbare telers. USDA, wat sy koringnavorsingspoging omskep het in 'n dominante klem op mieliebasterontwikkeling in ongeveer 1921, was verantwoordelik vir baie vroeë ingeteelde en basters. US 13 was een van die vroegste basters wat Holbert by USDA-Bloomington geskep het, maar daar was baie ander.
Werk aan die Universiteit van Illinois, die Connecticut Agricultural Experiment Station, die Carnegie Cold Harbour -laboratorium op Long Island, New York, is beskryf, tesame met openbare koringteling aan die Universiteit van Minnesota, Iowa State College en Purdue University. Maar ander grondtoelaaiprogramme in die Amerikaanse Midde-Weste het ook vroegtydig ingeteelde en hibriede ontwikkelingsprogramme ingestel, waaronder Ohio, Nebraska, Missouri en Illinois.
Die baster Iowa 939, wat ook onder ander name verkoop is, was 'n vroeë sukses. Dit is selfs in die laat dertigerjare in Ontario verbou, hoewel dit te laat was om as aangepas te word.
Ek maak spesiale melding van die mielie -teelprogram van dr. Norman Neal aan die Universiteit van Wisconsin in Madison. Neal was 'n Nieu -Seelander wat aanvanklik na Wisconsin gekom het om meerjarige voer te bestudeer. 'N Tydelike werk in die teelkwekery van dr. Alexander Brink (Brink is veral bekend vir sy pionierwerk oor lusernfokkery, maar ook gewerk aan koring) om die nodige kontant te verdien, het gelei tot 'n lewenslange verbintenis tot koring. 'N Geassosieerde program vir koringteel van A.M. Strommen by die Spooner -navorsingstasie van die Universiteit van Wisconsin, baie kilometers verder noord. 'N Paar groot vroegryp rasse uit Madison en Spooner, Wisconsin, vorm die basis vir die meeste vroeë basters in die Verenigde State en Kanada. 'N Ondersoek van die lys basters wat in die vroeë veertigerjare goedgekeur is vir die verkoop van boere in Ontario, het getoon dat byna almal van Wisconsin afkomstig is, insluitend die eerste bekende basterlande wat in 1937 verbou is. Meer hieroor sal in 'n toekomstige rubriek volg. .
Vroeë uitbreiding van bastermielies en die betekenis van droogte
Die oppervlakte hibriede koring het na 1930 geleidelik toegeneem, gelei deur die staat Iowa, grootliks te danke aan die promosiepogings van Henry A. Wallace, Wallace Farmer en Iowa State College. Dit was egter waarskynlik die droogtejare van 1934 en 1936 wat die grootste stukrag veroorsaak het. Die droogte van 1934 was erg en wydverspreid oor die hele Midde -Weste, en die uitstekende stresverdraagsaamheid van hibriede koring was daardie jaar baie duidelik. Alhoewel die droogte van 1936 verder wes gesentreer was ('n totale ramp in state soos Kansas, maar nie so erg in Illinois en ooswaarts nie), het dit die les van 1934 versterk. Hybride koring was meer droogtetolerant.
Richard Sutch (2010) het oortuigende bewyse gelewer dat droogte meer as enigiets anders verantwoordelik was, insluitend die tipiese opbrengsverhoging van heterose vir die groot omskakeling van Amerikaanse koring in die Midde -Weste teen basters teen 1940.
Hier is twee grafieke uit Sutch se koerant:
Die vinnige uitbreiding in die aanvaarding van hibriede mielies het gelei tot 'n massiewe toename in die aantal ondernemings wat bastermielies vervaardig en bemark. 'N Oorsig deur USDA van samesmeltings en verkrygings in die Amerikaanse hibriede mieliebedryf, voltooi in 2004, lui dat 190 maatskappye gedurende die dertigerjare bastersaadmielies vervaardig en/of verkoop het.
In die 1930's was die gemiddelde opbrengs van mielies in die Amerikaanse Midde-Weste ongeveer 30-40 skepels per hektaar-soos dit al baie dekades tevore was. Daar is inderdaad voorstelle dat hierdie opbrengs in sommige dele van die Verenigde State laer neig, veral in die oostelike mielieband, vanweë die kombinasie van koringsiektes en grondafbraak, het 100 jaar boerdery teen daardie tyd 'n belangrike afname in die inhoud van organiese materiaal in die grond beteken . Die toenemende voorkoms van koringsiektes was die rede vir die oprigting van die USDA -mielienavorsingstasie op die Funk -plaas in Bloomington in 1917.
Sommige het aangevoer dat die opbrengste-voordeel uit hibriede tegnologie te hoog is, miskien as die ekwivalente hoeveelheid teelpogings gegaan het in die verbetering van oopbestuifde variëteite, die beter opbrengsvlakke van vandag (tipiese staatsgemiddeldes van 170 tot meer as 200 skepels per akker) sou steeds gerealiseer gewees het. Maar dit gesê, dit is hoogs onwaarskynlik dat dit sou gebeur het sonder die winsaansporing vir mielieteling met hibriede tegnologie en die behoefte van boere om elke jaar saad terug te koop.
Let daarop dat byna alle ingeteelde in die vroeë dae van hibriede mielies in die openbaar beskikbaar was en dat boere die reg gehad het om hul eie hibriede mieliesaad te produseer as hulle dit sou verkies. Trouens, baie min het dit gedoen, en onder diegene wat dit gedoen het, het baie hul eie hibriede saadkoringondernemings ontwikkel.
Vir baie jare was die aantal klein mieliemaatskappye in die VSA en Kanada groot. Die meeste hiervan sou basters verkoop wat in die algemeen beskikbaar is, en dit was dieselfde basters wat by baie verskillende verskaffers beskikbaar was. Dit is nou nie regtig waar nie, vanweë skaalvoordele wat die ondernemingsgetalle op byna elke gebied van moderne handel verminder het, en die feit dat byna alle koringteelt tans deur private ondernemings gedoen word.
Hybride mielies is 'n merkwaardige Noord -Amerikaanse en wêreldwye suksesverhaal.
Erkennings en naslaanmateriaal
Benewens die onderstaande skakels, bedank ek die volgende persone vir hul hulp met die verskaffing van sleutelverwysings en skakels daarna:
Karen Daynard, dr. Greg Edmeades, dr. Gustavo Garcia, dr. Peter Hannam, Daniel Hoy, dr. Bruce Hunter, David Morris, dr. Raymond Shillito en dr. Stephen Smith.
As u iets in hierdie artikel sien wat feitelik verkeerd is, kontak my asseblief by [email protected], sodat die regstelling gemaak kan word. Dankie.
Crabb, Richard, 1992, The Hybrid Corn-Makers, Golden anniversary edition. West Chicago Publishing Company. (Hierdie uitgawe bevat 'n volledige kopie van die eerste uitgawe, ook deur R. Crabb, gepubliseer in 1948 deur die Rutgers University Press.)
Hallauer, Arnel R. 2009. Mielieteling. Iowa State University Research Farm Progress Report.
Sprague, George F., red. 1977. Mielie- en mielieverbetering. Amerikaanse Vereniging van Agronomie.
Sutch, Richard. 2010. Die impak van die 1936-mielie-droogte op Amerikaanse boere se aanneming van hibriede koring. Universiteit van Kalifornië, Riverside en die National Bureau of Economic Research.
Troyer, A. Forrest. 2000. Gematigde mielies: Agtergrond, gedrag en teling. Chapter in Speciality Corns, tweede uitgawe, uitg. Arnel R. Hallauer. CRC Pers. (Die boek kan hier afgelaai word.)
Departement van Landbou van die Verenigde State, Ekonomiese Navorsingsdiens. 2004. Samesmeltings en verkrygings het die afgelope drie dekades toegeneem. Hoofstuk uit Die saadbedryf in die Amerikaanse landbou.
Wallace, Henry A., en William L. Brown. 1988. Mielies en sy vroeë vaders, hersiene uitgawe. Iowa State University Press
Funk Bros. Seed Co. Publikasiedatum nie vermeld nie, maar waarskynlik 1941. Funk Farms se geboorteplek vir kommersiële hibriede koring. 'N Geskiedenis van hibriede koring. Dokument 633.15709773 F963f. Illinois Historical Society.
Funk Seeds International. Publikasiedatum nie vermeld nie, maar waarskynlik 1983. The Founding of Funk Seeds. Saamgestel deur dr Leon Steele. Ciba-Geigy Corporation.
Brown, William L. 1983. H.A. Wallace en die ontwikkeling van hibriede koring. The Annals of Iowa, State Historical Society of Iowa, Vol 47 (2), 167-179.
Pioneer Hi-Bred International, Inc geskiedenis. 2001. International Directory of Company Histories, Vol. 41. St. James Press.
Jarnigan, Robert A. 2016. 'n Kort opsomming van die geskiedenis van Pioneer op die 90ste herdenking. Gereproduseer uit die tydskrif Iowan.
DeKalb Genetics Corporation geskiedenis. 1997. International Directory of Company Histories, Vol. 41. St. James Press.
Northern Illinois Regional History Center. Ongedateer. DeKalb AgResearch, DeKalb, Illinois. Versamelingsitem RC 190.
Broehl, Wayne G. 1998. Uittreksel uit Cargill, Growing Global. University Press van New England.
Fussell, Betty H. 1992. Uittreksel uit The Story of Corn. Universiteit van New Mexico Press.
Gewasproduksie -indeks: grond benodig per eenheid gewasproduksie
Hierdie visualisering toon die indeks van die bewerkbare grondoppervlakte wat nodig is om 'n ekwivalente totaal van gewasproduksie te produseer, relatief tot die landoppervlakte wat in 1961 benodig is, dws waardes in 1961 is gelyk aan 1.0. Byvoorbeeld, wêreldwyd in 2014 was die indekswaarde 0,3, wat beteken dat slegs 30% van die bewerkbare oppervlakte nodig was om dieselfde hoeveelheid gewasse te produseer relatief tot 1961. 70% minder grond was nodig.
Hierdie data kan vir ander lande en streke bekyk word deur ' te kies
Voeg land ' op die grafiek by.
Die gewasproduksie -indeks (PIN) is die som van die gewasprodukte (na aftrekking van hoeveelhede wat as saad en voer gebruik word). Dit word geweeg deur die kommoditeitspryse. Die FAO verduidelik die konstruksie van die PIN hier in detail.
Die idee vir hierdie grafiek is geneem uit Ausubel, Wernick en Wagoner (2013). 3
Die skrywers skryf: 'n Kombinasie van landboutegnologieë het die opbrengs verhoog, wat die druk op die omvang van die landerye afneem en grond vir die natuur bespaar.
Die stryd teen die wêreldwye toename in bevolking en welvaart deur ouers en werkers, verbruikers en boere het die uitbreiding van bewerkbare grond belemmer deur van smaak te verander en opbrengste te verhoog. Die merkbare krimp in die omvang van die landbougrond as 'n funksie van die gewasproduksie -indeks sedert 1990, moedig boere aan om grond te spaar. '
Produksie, opbrengs en grondgebruik verander oor tyd
In die grafiek sien ons indeksneigings in graanproduksie, opbrengs, grondgebruik en bevolking gemeet vanaf 1961 (dws 1961 = 100). Van 1961 tot 2014 het die wêreldwye graanproduksie met 280 persent toegeneem. As ons hierdie toename vergelyk met die van die totale bevolking (wat in dieselfde tydperk slegs 136 persent toegeneem het), sien ons dat die wêreldwye graanproduksie baie vinniger toegeneem het as die bevolking. As dit gelykop verdeel word, het die graanproduksie per persoon toegeneem ondanks 'n groeiende bevolking.
Het ons dit bereik deur gronduitbreiding of verbeterde opbrengste? 'N Bietjie van albei. In 2014 gebruik ons ​​16% meer grond vir graanproduksie as in 1961 (ongeveer gelykstaande aan die dubbele oppervlakte van Duitsland). In die algemeen beteken dit dat ons minder grond per persoon gebruik as vyftig jaar gelede. Ten spyte van 'n noemenswaardige uitbreiding van landbougrond in die vroeë negentigerjare, het die landgebruik vir graanproduksie die afgelope paar dekades slegs effens toegeneem.
Die meeste van ons verbeterings in graanproduksie het ontstaan ​​as gevolg van verbeterings in opbrengs. Die gemiddelde graanopbrengs het sedert 1961 met 175 persent gestyg.Vandag kan die wêreld byna drie keer soveel graan produseer uit 'n gegewe gebied as in 1961.
Opbrengste versus grondgebruik
Daar is dus 'n belangrike verband tussen opbrengsverbeterings en grondgebruik. Om meer voedsel te verbou, kan ons die opbrengs van 'n gegewe landoppervlak (genaamd 'intensification ') verhoog, of die gebied waaroor ons ons voedsel verbou, uitbrei (genaamd 𠆎xtensification '). Verhoogde opbrengste verminder die druk van die uitbreiding van landbougrond.
In die grafiek sien ons die geïndekseerde verandering in landoppervlakte wat vir graanproduksie vanaf 1961-2014 (op die y-as) gebruik word, gemeet aan die geïndekseerde verandering in graanopbrengs oor dieselfde tydperk (op die x-as). In hierdie tendense sien ons groot streeksverskille in hierdie opruil-opbrengs op grondgebruik.
Die meeste Europese, Amerikaanse (beide Noord- en Latyns -Amerikaanse), Asiatiese en Stille Oseaan -lande het 'n baie groter styging in graanopbrengste gesien in verhouding tot die oppervlakte wat vir produksie gebruik word. Vir baie was veranderinge in die bewerkbare grond minimaal (of het dit afgeneem). Dit is 'n belangrike kontras met Afrika, waar die resultate meer gemeng is. Sommige lande, waaronder Ethiopië, Nigerië en Algerië, het die res van die wêreld in opbrengsverhogings gevolg. Die versuim om die landbouproduktiwiteit in baie lande suid van die Sahara te verhoog, het egter gelei tot groot stygings in grond wat vir graanproduksie gebruik word.
Verskillende benaderings om voedsel te verbou: Suid-Asië versus Afrika suid van die Sahara
Hierdie afweging tussen grondgebruik vir landbou en opbrengste word baie duidelik getoon in 'n vergelyking tussen graanproduksie in Asië en Afrika suid van die Sahara. Uitbreiding van graanproduksie het baie verskillende weë in Afrika en Asië suid van die Sahara gevolg.
Grondgebruik vir graanproduksie in Suid -Asië het sedert 1961 met minder as 20 persent toegeneem, intussen het graanopbrengste meer as verdriedubbel, wat beteken dat baie meer voedsel in Suid -Asië geproduseer kan word sonder 'n ekwivalente uitbreiding van die landbougrond. Dit is in sterk kontras met Afrika suid van die Sahara, waar die grondoppervlakte wat vir graanproduksie gebruik is, meer as verdubbel het sedert 1961 en die opbrengs slegs met 80 persent toegeneem het.
Grond wat spaar vir verbeterings in graanopbrengste
Alhoewel daar enkele uitsonderings is, veral in Afrika suid van die Sahara, was die voortgesette toename in graanopbrengste regoor die wêreld die belangrikste dryfveer vir die totale graanproduksie. Dit het ons noodwendig in staat gestel om grond te spaar wat ons andersins sou moes omskep vir graanproduksie.
In die grafiek sien ons dat die wêreldwye gebied onder graanproduksie (in blou) toegeneem het van 625 tot 721 miljoen hektaar vanaf 1961-2014. Vir konteks is hierdie verskil ongeveer gelyk aan die landoppervlakte van Mexiko. As die gemiddelde gemiddelde opbrengs van graan op die 1961 -vlak sou bly, sien ons die hoeveelheid ekstra grond (in blou) wat ons sou moes omskep in bewerkbare grond as ons dieselfde vlakke van graanproduksie sou bereik. Hierdie gespaarde grond beloop 1,26 miljard hektaar in 2014 en is ongeveer gelyk aan die oppervlakte van Mexiko en Europa saam.
Ons gebruik tans ongeveer 50 persent van die wêreld se bewoonbare grond vir die landbou sonder 'n toename in graanopbrengs, dit kan tot 62 persent gestyg het. Hierdie landbou-uitbreiding sou waarskynlik in vrugbare beboste grond gewees het, wat tot 'n derde van die wêreld se woude tot gevolg gehad het.
Iowa se koring- en landboubedryf
Iowa lei die Verenigde State in die produksie van mielies. Die staat het 'n rekord in 2016 opgestel met 2,7 miljard skepels, effens voor 2017 en 2018. In 2018 het die beraamde opbrengs egter 'n all-time high op 204 skepels gestel. Die ongelooflike vrugbare landerye van Iowa in die noordelike sentrale deel van Iowa strek oor kilometers mielies en sojabone, wat die Verenigde State twee van hul waardevolste uitvoere bied.
Geskiedenis van Corn en Iowa
Mielies is al byna duisend jaar lank die middelpunt van die lewe in Iowa. Die voorvaders van ons moderne mielieplante het die eerste keer in Sentraal -Mexiko verskyn as 'n klein oor wat in 'n stywe skil toegedraai is. Deur sorgvuldige verbouing, meestal deur Amerikaanse Indiese vroue, het die plant uiteindelik ontwikkel in grootte en vorm wat ons dit vandag ken. Dit het versprei na wat vandag die Amerikaanse suidweste is, langs die Golfkus en langs die Mississippirivier en sy sytakke totdat dit 'n stapelvoedsel van die Bo -Midde -Weste en die meeste stamme oos van die Mississippi was. Engelse koloniste het dit die eerste keer teëgekom met die stamme wat hulle aan die Atlantiese kus ontmoet het, van New England suid na Georgië. Mielieverbouing het 'n groot impak op die seisoenale aktiwiteite van diegene wat dit geplant het. Die jaar het gedraai rondom lente -aanplantings en herfs -oes, dikwels met die viering van 'n suksesvolle oes met jaarlikse feeste. In die pioniertye in Iowa kon plaasseuns dikwels slegs in die winter skoolgaan omdat hulle tuis nodig was vir plant, verbouing en herfsoes.
Mielies is 'n reuse grasplant en kan dus maklik aangepas word by die vrugbare vlaktes van die Iowa -weivelde. Dit is ongelooflik produktief, aangesien een geplante pit een of twee ore met 700+ pitte elk produseer. Hybride variëteite wat in die 1920's en 1930's ontwikkel en versprei het, was so suksesvol dat die meeste Iowa -plase dit vir die einde van die Tweede Wêreldoorlog aangeneem het. Plante wat uit basters gegroei word, het egter nie die krag van die ouers nie, wat 'n jaarlikse mark en 'n baie winsgewende hibriede saadbedryf vir die staat skep.
Omdat mielies groot is, het boere vroeg geleer dat dit meer winsgewend is om hul mielies aan vee, hoofsaaklik varke, te voer en dan die "mielies" as vark te bemark. Die mielie/varke -ekonomie van die mieliebelt het aan die einde van die 19de eeu ontwikkel toe die spoorlyne midwestwestelike boere met oostelike markte verbind het. Die meeste van die mielies wat in Iowa verbou word, is wat 'veldmielies' genoem word. Slegs een persent koring wat in die Verenigde State geplant is, is suikermielies. Byna alle veldmielies word gebruik vir veevoer, die vervaardiging van etanol as brandstof vir motors en vir die vervaardiging van produkte soos plastiek.
Koring se effek op boerderypraktyke
Boerderypraktyke het sedert die vroeë Amerikaanse Indiërs en pioniertye radikaal ontwikkel. 'N Vroeë tegniek was om 'n klein gaatjie met 'n skoffel te grawe en drie tot vyf pitte in te gooi. Indiërs het dikwels boontjies geplant en om die mielies gedruk om die wingerdstokke te laat opgroei. Onkruid is gedurende die groeiseisoen uitgekap. Die vereiste arbeid het die velde klein gehou. Die bekendstelling van perdeploeë en planters in die middel van die 19de eeu het een boer in staat gestel om baie groter lande te bewerk. Die modder en klei het John Deere se staalploegskaar geskuur ("afgegly"), wat die tyd bespaar het wat die boer moes stop en die taai grond verwyder. Met die trekker in die vroeë 20ste eeu en die meganiese mielieplukker, het veldgroottes weer 'n groot sprong gemaak.
Landbou was 'n belangrike beroep in Iowans, en mielies was die belangrikste produk. Iowa is werklik 'n produk van hierdie ongelooflike graan.
Aartappels is 3000 tot 7000 jaar gelede die eerste keer verbou in die bergagtige streke van Peru en Bolivia, waar hulle vermoedelik ontstaan ​​het. Die Inkas het geleer om aartappels te dehidreer en te kap tot 'n stof wat jare lank met die naam chunu gestoor kan word, en daarom het aartappels 'n stapelgewas geword.
Die Britse natuurkundige, Darwin, het tydens sy wetenskaplike ekspedisie na Patagonië in die 1830's oor die aartappel geskryf: 'Dit is opmerklik dat dieselfde plant op die steriele berge van Sentraal -Chili gevind kan word, waar 'n druppel reën nie meer val nie. langer as ses maande en binne die klam bosse van die suidelike eilande. " Met ander woorde, die aartappel was aanpasbaar en maklik om te kweek. Aartappels is ook hoogs voedsaam, bevat vitamien C en B -vitamiene, kalium, behalwe koolhidrate en vesel.
In 1570 het die Spaanse die aartappel van Peru na Spanje gebring. Die Europeërs was bedag op sy lelike voorkoms en sagte smaak, sodat die aartappel aanvanklik vir veevoer gebruik is, maar as gevolg van voedseltekorte het dit gewild geword as 'n smaaklike groente. Toe die Europese dieet uitgebrei het tot aartappels, kon boere meer voedsame kos op kleiner stukke produseer, wat die Europese geboortesyfers en bevolking help toeneem. Alhoewel hulle hul oorsprong in die Westelike Halfrond het, is die aartappels eers in 1620 deur die Noord -Amerikaanse koloniste verbou en geëet toe hulle uit Engeland gestuur is. Thomas Jefferson het hulle gewild gemaak deur dit aan sy gaste in die Withuis te bedien.
Montana het 'n geskiedenis van aartappelverbouing. Die lande Gallatin, Beaverhead en Madison is om verskeie redes belangrike produsente van gesertifiseerde aartappels van hoë gehalte: Ons koel klimaat het minder insekte wat siektes dra. Ons kort seisoen produseer 'n klein aartappel wat die beste verkoop word vir saad. Ons harde winters maak virusse in die grond dood. En ons is geïsoleer van ander aartappelverbouingsgebiede, wat help om siektes weg te hou. Die Montana State University was 'n belangrike faktor in die vasstelling en uitvoering van die gedetailleerde inspeksieproses wat nodig is om saadappels te sertifiseer. Plaasgesinne soos die Schutters en Weidenaars in die nabygeleë gemeenskappe van Churchill-Amsterdam-Manhattan verbou al vier geslagte lank gesertifiseerde saadappels, meestal Russett Burbank.
Vandag, Dit begin alles met mielies
Alhoewel die opsies van 'n supermark uiteenlopend lyk, hang baie van die aanbiedinge van koring af. Trouens, van die 45 000 items in die supermark bevat 'n kwart mielies. Die industriële voedselketting begin dus met 'n plaas in die mielieband:
Die stuur wat steak word, eet koring.
Hoenders, varke, kalkoene, lammers, baber, tilapia en salm word mielies gevoer.
Koeie wat suiwelprodukte produseer, is gekoppel aan melkmasjiene en koringbakke.
Bestanddele afkomstig van mielies oorheers supermarkrakke.
Byvoorbeeld, 'n hoenderklomp bevat hoendervleis, mieliestysel, mielieblom, mielieolie, lesitien, trigliseriede, kleurstof en sitroensuur afkomstig van mielies.
Frisdrank en vrugtedrankies word versoet met mieliesiroop met hoë fruktose.
Bier bevat alkohol wat gefermenteer is uit glukose, verfyn uit mielies.
Mielies is 'n komponent van koffiekoek, mikrogolf -etes, koekmengsels, meeste speserye en bologna.
Selfs nie-voedsel gebruik stowwe wat afkomstig is van mielies. Sulke items sluit in vullissakke, weggooidoeke, vuurhoutjies, skoonmaakmiddels en skoonheidsmiddels.
Die supermark het ons daarin geslaag om te oortuig dat 45 000 items verskeidenheid verteenwoordig, ondanks die hoeveelheid wat uit dieselfde plant kom - mielies. Dit is die gevolg van 'n lang geskiedenis van koring, wat duisende jare gelede begin het.
Mieliegeskiedenis en hoe dit groei
Alles oor die verlede van koring en die verskillende tipes wat beskikbaar is.
Mielies is eg Amerikaans. Dit was 'n lid van die grasfamilie en is duisende jare gelede die eerste keer deur 'n wilde graan deur Azteke en Maya -Indiërs in Mexiko en Sentraal -Amerika gematig. Die eerste mielies was 'n losboom variëteit wat soos die saadkop bo-op koringstingels gelyk het. Die pitte was klein en elkeen bedek met 'n romp. Die mense in Sentraal- en Suid -Amerika was so sterk afhanklik van mielies - of mielies - dat hulle 'n paar van die vroegste kalenders opgestel het net om hul skedules vir die aanplant en oes van die koring by te hou.
Uiteindelik het die gewildheid van koring na Noord -Amerika versprei. Teen die tyd dat die eerste Europese setlaars op hierdie kontinent aangekom het, was mielies die belangrikste voedselgewas van die inheemse Indiane. Die koloniste het vinnig geleer hoe om koring te verbou, en hulle het die nuwe stapelvoedsel entoesiasties aangeneem. Trouens, baie van die vroeë gevegte wat tussen die setlaars en die Indiërs plaasgevind het, was oor mielielande. Die spel was hoog om 'n mielieland te verloor, wat beteken dat u u voedselvoorraad verloor.
Destyds het mense grootgemaak wat nou veldmielies genoem word. 'N Paar mielies is vars geëet, maar die grootste deel van die oes was in gebakte koeke, brood en poedings, gedroog vir winterberging of in mieliemeel en koringmeel. Veldmielies is ook gebruik vir veevoer, soos dit vandag is. Suikermieliesoorte is eers in die 1700's ontwikkel.
Deur die jare heen het kruisbestuiwing tydens verbouing genetiese veranderinge veroorsaak wat koring verander het in die vorm en grootte wat ons nou ken. Tans is koring steeds gewilder in hierdie land as op enige ander plek ter wêreld. Daar is duisende koringrasse, met meer as 200 soorte mielies alleen.
Al die variëteite kan in vier basiese groepe verdeel word: veldmielies, suikermielies, springmielies en siermielies. Daar is baie soorte veldmielies, sommige is die gunsteling van tuiniers en boere wat dit as braaivleis eet. Dit kan "duik" of "vuursteen" korrels wees, wat beide gedroog en gemaal kan word vir tuisgemaakte maaltye. Vuurmielies het 'n harde pit, en dit vaar goed in die koeler klimaat van New England en Kanada. Duike mielies is ietwat hard, en die bokant van die pit vorm 'n kenmerkende ingedrukte vorm as die ore volwasse is.
Springmielies, 'n ander variëteit met harde omhulsel, bevat baie harde stysel wat uitbrei wanneer dit verhit word totdat die pit verskyn. Vir al die koringgroepe word die tekstuur, vorm en geur van die korrels gereeld bepaal deur die stysel- en suikerinhoud, en dit verskil met elke variëteit. Hierdie variasies is presies wat ons gunsteling vars mielies variëteite maak met die sagte dop, klam en soet smaak, daarom staan ​​dit bekend as suikermielies.
Of jy nou veldmielies, springmielies of suikermielies grootmaak, hulle groei almal op dieselfde manier. Sodra die saad of pit in 'n sentimeter grond geplant is, ontkiem dit binne 5 tot 12 dae, afhangende van die variëteit en die grondtemperatuur. Mielies ontkiem nie as die grondtemperatuur onder 55 ° F. is nie. Dit ontkiem die vinnigste in grond wat 68 ° tot 86 ° F.
Nadat die saad uitloop, stuur dit 'n penwortel af en begin sy eerste blare ontwikkel. Hierdie blare lyk soos grashalms wanneer hulle spruit.
Soos dit groei, ontwikkel koring 'n dik, veselagtige stingel en baie plat, skerp blare. Die stingel kan tot 15 voet lank word, afhangende van die klimaat en verskeidenheid. Die wortels van elke plant groei 3 tot 5 voet en strek ongeveer 1 voet of so aan elke kant van die steel. Sommige van die wortels ontwikkel bo die grond. Dit word 'stutwortels' genoem, en dit dien as natuurlike stutte vir die lang stingels.
As die steel ongeveer twee derdes van sy volle hoogte bereik, begin sy voortplantingsproses. Die plant ontwikkel eers strooikleurige tossels naby die bokant. Dit is die "manlike" blomme van die plant. Ongeveer drie dae na mielies, verskyn die sy of stigma van die "vroulike" blomme laer op die steel. Hierdie lang, draadagtige sy ontwikkel uit die nuut gevormde koringare. Elke sy stem ooreen met 'n enkele pit in die oor, en elke pit moet bestuif word om 'n heeltemal gevulde oor te hê. Die tossels bevat stuifmeel wat val en deur die wind na die sy gedra word. Die tossels produseer baie meer stuifmeel as wat ooit nodig is, en die sy fladder in die wind om drywende stuifmeel op te vang. Die oppervlak van elke sy het klein haaragtige reseptore om die stuifmeel vas te hou sodra dit land. Dit beweeg dan met die sy af na die pitgebied, waar bevrugting plaasvind.
Alhoewel dit moontlik is vir 'n mielieplant om self te bemes, beweeg die stuifmeel gewoonlik na die sy van naburige plante. Om volledige bevrugting te verseker, is dit die beste om mielies in 'n paar kort rye of blokke te plant eerder as in lang, smal rye.
Selfs met die ekstra versekering van die natuur, kan bestuiwing belemmer word deur weer, grondtoestande en swak vrugbaarheid. Daarom kan sommige ore heeltemal gevul wees en ander nie.
Elke mielieplant produseer oor die algemeen een of twee ore, behalwe spesiale variëteite met meer are. Sodra bestuiwing plaasgevind het, begin die pitte op elke kolf ontwikkel. Dit neem gewoonlik ongeveer drie weke van sy totdat die eerste ore gereed is om te oes. Die weer speel hier 'n groot rol. Die pitte ontwikkel die vinnigste as die weer warm is en daar baie water is. As dit te koel of te droog is, word die oes vertraag.
Die volgende stadiums van mielie se groei bepaal die geur en tekstuur van die pit. Hier het u baie beheer, want dit is dikwels net die tydsberekening van die oes wat tel.
Pasgemaakte mieliepitte is vol vloeistof of "melk". Die melkstadium duur nie lank in die meeste variëteite nie, want die plant se natuurlike doel is om die soet vloeistof in stysel te omskep. (As die saad sy lewensiklus kon voortsit, sou die stysel gestoor word en later as voedsel gebruik word om die nuwe plant te onderhou.)
Die melktydperk is egter die maksimum oestyd vir suikermielies, en tuiniers wat die groeivordering van hul koring suksesvol kan beoordeel, word goed beloon.
As koring nie tydens die melktydperk geoes word nie, gaan die styselproses voort, en die binnekant van elke mieliepit word stewiger en verloor sy soet smaak. Dit word die 'deeg' -stadium genoem.
Die laaste fase van die ontwikkeling van pitte vind plaas as u nie die stingels oes nie, of as u dit droogmaak vir winterberging. Suikermieliesaad word verrimpel en deursigtig, aangesien die natuurlike stysel uiteindelik hul waterinhoud verloor.
Waarom verbou ons al hierdie koring?
Terwyl die stropers hierdie tyd van die jaar oor miljoene hektaar landbougrond in die VSA loop, ry honderde miljoene nie-plaasverbruikers op snelweë en landelike paaie verby en vra: 'Waarom verbou ons al hierdie koring?' is 'n logiese vraag as u geen idee het waarna u kyk nie en geen idee het hoe die plaasekonomie u daaglikse lewe kan beïnvloed nie. Navorsing het getoon dat 'n groot aantal motoriste glo dat die mielies wat hulle by hul vensters sien verbyvlieg, eintlik suikermielies, of springmielies, of ingemaakte mielies of mielieolie is. Sommige meen dat die koring wat hulle sien, gebruik word om etanol te maak, terwyl ander weet dat dit vir veevoer is. Natuurlik, in 'n sekere mate, is hulle almal korrek, alhoewel die werklike persentasies in elke kategorie die meeste sou verbaas. Oes is 'n geleentheid om voordeel te trek uit die nuuskierigheid van mense en inligting oor koring te verskaf.
Volgens die National Corn Growers Association verbruik die gemiddelde Amerikaner 25 pond mielies per jaar. As verbruikers aan mielieverbruik dink, dink hulle meestal aan mielieprodukte wat hulle ken, soos suikermielies, springmielies, mielievlokkies of mielieolie. Mielies kan egter gevind word in 'n wye verskeidenheid voedselprodukte wat nie koring op hul naam het nie. Twee en sestig persent van 'n pit mielies is stysel, wat dit ideaal maak vir 'n verskeidenheid industriële gebruike, insluitend matte, skuurpapier, gom, skoenpolitoer, vuurwerk en bande. Minder as 20% van die pit is proteïen en vesel en slegs 3,8% olie en die dele wat die meeste vir voedsel gebruik word.
Mielies is die koning in die VSA, dit is die grootste oes wat deur Amerikaanse boere verbou word en maak die VSA die wêreldleier in mielieproduksie, wat verantwoordelik is vir 32% van alle koring wat in die wêreld verbou word. Waarom ons soveel mielies verbou (ongeveer 87 miljoen hektaar per jaar), is omdat ons dit kan. Soos dr Bob Thompson uitwys, is die VSA die enigste plek ter wêreld met die klimaat, grond, water en topografie om koring te produseer in die hoeveelhede wat ons doen.En dit is 'n goeie ding dat ons doen, want sonder hierdie produksievlak sou die wêreld, insluitend die VSA, 'n honger plek wees. Ongeveer 200 miljoen skepels mielies word gebruik om voedselprodukte te produseer, ongeveer 400 miljoen skepels gaan vir die vervaardiging van koringversoeters, 135 miljoen skepels vir drank en alkohol, net minder as 2 miljard skepels om vleisbeeste te voer, 1,5 miljard om hoenders te voer, en ongeveer 'n miljard skepels vir die vervaardiging van varkvleis.
As die grootste oes, het koring die teiken geword vir diegene wat die moderne landbou teenstaan. Die biotegnologie -bashers is veral krities oor koring, aangesien 82% van die koring wat in die VSA geproduseer word, GMO -mielies is. Wat die vreesaanjaers nie noem nie, is dat meer as die helfte (52%) van die 82%gestapelde eienskapbasters is, wat beteken dat hulle 'n natuurlike weerstand teen siektes en insekte het. Dit beteken dat 'n boer minder, of in sommige gevalle geen, swamdoders en insekdoders op sy gewas moet gebruik. Kortom, biotegniekorrels wat GEEN bewese negatiewe gevolge het nie, is eintlik meer omgewingsvriendelik as nie-GMO-mielies.
Voorstanders van etanol pluk ook graag koring. Hulle voer 'n tweeledige argument: dat te veel goeie voedsel wat koring produseer, as brandstof gebruik word, en dat etanol die koste van mielies en dus voedsel verhoog. Ondanks die feit dat albei hierdie aanklagte keer op keer bewys is, word dit steeds deur die media aangehaal en gereeld op die internet versprei. Mielies wat in etanolproduksie gebruik word, het in 2010 'n hoogtepunt bereik en neem sedertdien af. Ongeveer 4,5 miljard mielies is in 2012 vir etanol gebruik. Maar dit is slegs 'n deel van die verhaal, 'n groot persentasie van die mielies is na die voedselketting teruggegee in die vorm van neweprodukte wat geproduseer word nadat die etanolproses voltooi is. Etanol het ook petrolpryse laer gehou as wat dit andersins sou gewees het. En die mieliepryse is in 2013 met die helfte verlaag, so die kruideniers sal iemand anders moet kry wat die skuld vir hul voortgesette hoë voedselpryse het.
Die volgende keer vra iemand: Waarom verbou ons al hierdie mielies? " Gee hulle net die feite. As u egter te besig is om hierdie oes van $ 80 miljard te oes, gee hulle 'n afskrif van hierdie artikel en vertel hulle om met hul bande en brandstof wat koring bevat, na hul plaaslike kitskoswinkel te ry, sit in 'n plastiekstoel van mielies, en eet 'n hamburger gemaak van beesvleis terwyl jy 'n koeldrank drink met koringversoeter, en lees hierdie artikel oor hoekom ons soveel mielies verbou.
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe het koring die gewas wat die meeste geproduseer word, ter wêreld geword?...