Gebruikers kan nie hulself beskerm nie, aangesien hulle uit webwerwe soos Facebook en Google nie vir die meeste lewensvatbaar is nie. David MG / Shutterstock.com
Stedelike ruimtes is dikwels ontwerp om subtiel vyandig te wees vir sekere gebruike. Dink byvoorbeeld aan die sitplek partisies op busterminale banke wat dit moeiliker maak vir die haweloses om daar te slaap of die dekoratiewe blare op rekkies voor kantoorgeboue en op universiteitskampusse wat dien om skateboarding gevaarlik te maak.
Geleerdes noem dit "Vyandige stedelike argitektuur."
Toe 'n paar weke gelede, het dit die nuus gebreek Facebook het miljoene gebruikers se private inligting gedeel Met Cambridge Analytica, wat dit dan vir politieke doeleindes gebruik het, het ek die parallelle gesien.
As 'n geleerde van die sosiale en politieke implikasies van tegnologie, sou ek argumenteer dat die internet ontwerp is om vyandig te wees teenoor die mense wat dit gebruik. Ek noem dit 'n "vyandige inligtingargitektuur."
Die diepte van die privaatheidsprobleem
Kom ons begin met Facebook en privaatheid. Sites soos Facebook veronderstel beskerm gebruiker se privaatheid met 'n praktyk genaamd "kennisgewing en toestemming." Hierdie praktyk is die sakemodel van die internet. Sites befonds hul "gratis" dienste deur versamel inligting oor gebruikers en verkoop daardie inligting aan ander.
Natuurlik bied hierdie webwerwe privaatheidsbeleid aan gebruikers aan om hulle in kennis te stel hoe hulle inligting gebruik sal word. Hulle vra gebruikers om hier "te klik om dit te aanvaar". Die probleem is dat hierdie beleid is byna onmoontlik om te verstaan. As gevolg daarvan weet niemand wat hulle ingestem het nie.
Maar dis nie alles nie. Die probleem loop dieper as dit. Regswetenskaplike Katherine Strandburg het uitgewys dat die hele metafoor van 'n mark waar verbruikers privaatheid vir dienste verhandel, diep gebrekkig is. Dit is adverteerders, nie gebruikers nie, wie is Facebook se regte kliënte. Gebruikers het geen idee wat hulle "betaal" en het geen moontlike manier om die waarde van hul inligting te ken nie. Gebruikers kan ook nie hulself beskerm nie, aangesien hulle uit webwerwe soos Facebook en Google nie vir die meeste lewensvatbaar is nie.
Soos ek het aangevoer in 'n akademiese tydskrif, die belangrikste ding kennisgewing en toestemming nie is subtiel kommunikeer aan gebruikers die idee dat hul privaatheid is 'n kommoditeit wat hulle handel vir dienste. Dit beskerm beslis nie hul privaatheid nie. Dit maak ook onskuldige mense seer.
Dit is nie net dat die meeste van diegene wie se data dit aan Cambridge Analytica gemaak het, nie ingestem het tot die oordrag nie, maar dit is ook die geval dat Facebook oorvloedige data het, selfs op diegene wat weier om te gebruik sy dienste.
Nie verwant nie, nuus het onlangs gebreek dat duisende Google Play-programme - waarskynlik onwettig - spoor kinders. Ons kan so verwag dat sulke stories keer op keer oorval. Die waarheid is dat daar te veel geld in persoonlike inligting is.
Facebook se vyandige inligtingargitektuur
Facebook se privaatheidsprobleem is albei 'n simptoom van sy vyandige inligtingargitektuur en 'n uitstekende voorbeeld daarvan.
Verskeie jare gelede, twee van my kollegas, Celine Latulipe en Heather Lipford en ek het gepubliseer n artikel waarin ons aangevoer het dat baie van Facebook se privaatheidskwessies probleme met ontwerp was.
Ons argument was dat hierdie ontwerpelemente die gewone mense se verwagtinge van hoe inligting oor hulle sou reis, oortree het. Byvoorbeeld, Facebook het programme toegelaat om inligting oor gebruikers se vriende te versamel (dit is waarom die Cambridge Analytica-probleem so baie mense beïnvloed het). Maar niemand wat aangemeld het nie, sê tennislesse sal dink dat die tennisklub toegang moet hê tot persoonlike inligting oor hul vriende.
Die besonderhede het sedertdien verander, maar hulle is nie beter nie. Facebook maak dit steeds baie moeilik om te beheer hoeveel data dit oor jou kry. Alles oor die Facebook-ervaring word baie versigtig georganiseer. Gebruikers wat nie daarvan hou nie, het min keuse, aangesien die webwerf 'n virtuele monopolie op sosiale netwerk het.
Die internet se vyandige argitektuur
Lawrence Lessig, een van die voorste regsgeleerdes van die internet, het 'n pioniersboek geskryf wat die ooreenkomste tussen argitektuur in fisiese ruimte en dinge soos interfaces aanlyn bespreek het. Albei kan reguleer wat jy op 'n plek doen, aangesien enigiemand wat probeer het om toegang tot die inhoud van 'n "betaalmuur" te verkry, dadelik verstaan.
In die huidige konteks is die idee dat die internet in ieder geval ietwat van 'n openbare ruimte is waar jy vriende kan ontmoet, musiek kan luister, inkopies doen en nuus kry, is 'n volledige mite.
Tensy jy geld verdien deur handel in gebruikersdata, is internet argitektuur vyandig van bo na onder. Dat die sakemodel van maatskappye soos Facebook gebaseer is op geteikende advertensies, is slegs deel van die storie. Hier is 'n paar ander voorbeelde van hoe die internet ontwerp is deur en vir maatskappye, nie die publiek nie.
Oorweeg eers dat die internet in die VSA nie eintlik, in enige wetlike sin, 'n openbare ruimte is nie. Die hardeware is almal besit deur telekommunikasieverkeer maatskappye, en hulle het suksesvol gelobbyd 20 staatswetgewers om pogings deur stede te verbied om openbare breëband uit te bou.
Die Federale Handelskommissie het onlangs verklaar sy voorneme om die Obama-era te onttrek netto neutraliteit reëls. Die terugrol, wat die internet as 'n voertuig vir die lewering van betaalde inhoud, sal toelaat dat ISP's soos die telekommunikasiemaatskappye hul eie inhoud, of betaalde inhoud, vinniger as (of in plaas van) almal anders se lewer. So adverteer kan vinniger wees, en jou blog oor vrye spraak kan baie lank duur om te laai.
Kopiereg wet gee webwerwe soos YouTube baie sterk wettige aansporings aan eenzijdig en outomaties, sonder toestemming van die gebruiker, afneem Materiaal wat iemand sê is inbreukmakend en baie min aansporings om dit te herstel, al is dit wettig. Hierdie bepalings sluit in inhoud wat vryspraak in ander kontekste beskerm sal word; beide President Barack Obama en Senator John McCain-veldtogte het materiaal in hul weke voor die 2008-verkiesings uit hul YouTube-kanale verwyder.
Federale vereistes dat inhoudsfiltrering sagteware geïnstalleer word in openbare biblioteke wat federale befondsing ontvang reguleer die enigste internet wat die armes het, kan toegang verkry. Hierdie privaat geproduseerde programme is ontwerp om toegang tot pornografie te beperk, maar hulle is geneig om ander materiaal op te wek, veral as dit gaan oor LGBTQ + -vraagstukke. Erger, die maatskappye wat hierdie programme maak, is nie verplig om te openbaar hoe of wat hul sagteware blokkeer nie.
Kortom, die internet het genoeg sitplekverdelers en dekoratiewe blare om 'n vyandige argitektuur te wees. Hierdie keer is dit egter 'n vyandige inligtingargitektuur.
'N Breër gesprek
Dus, laat ons praat oor Facebook. Maar kom ons maak deel van 'n groter gesprek oor inligtingsargitektuur, en hoeveel daarvan moet aan korporatiewe belange gesedeer word.
As die gevierde stedelike teoretikus en aktivis Jane Jacobs beroemd geskryf, die beste openbare ruimtes behels baie systrate en onbeplande interaksies. Ons huidige inligtingargitektuur, soos ons swaaropgevoerde stedelike argitektuur, gaan in die teenoorgestelde rigting.
Gordon Hull, Medeprofessor in die Filosofie, Direkteur van die Sentrum vir Professionele en Toegepaste Etiek, Universiteit van Noord-Carolina - Charlotte