Geskryf deur Hannah Critchlow
Baie van ons glo dat ons meesters van eie lot is, maar nuwe navorsing toon dat die mate waarin ons gene ons gedrag beïnvloed.
Dit is nou moontlik om ons individuele genetiese kode, die volgorde van 3.2 miljard DNA "letters" uniek vir elkeen van ons, te ontsyfer wat 'n bloudruk vir ons brein en liggaam vorm.
Hierdie volgorde laat blyk hoeveel van ons gedrag 'n stewige biologiese aanleg het, wat beteken dat ons dalk skeef kan trek om 'n spesifieke eienskap of eienskap te ontwikkel. Navorsing het getoon dat gene nie net ons gene kan beïnvloed nie hoogte, oogkleur or gewig, maar ook ons kwesbaarheid vir geestesongesteldheid, langslewendheid, intelligensie en impulsiwiteit. Sulke eienskappe word in verskillende grade in ons gene ingeskryf - soms werk duisende gene in konsert.
Die meeste van hierdie gene leer hoe ons breinkringe in die baarmoeder neergelê word en hoe dit funksioneer. Ons kan nou beskou die brein van 'n baba soos dit gebou is, selfs 20 weke voor geboorte. Daar bestaan ​​veranderinge in die brein sterk korreleer met gene wat vatbaar is vir outismespektrumversteuring en aandagafleibaarheid-hiperaktiwiteitsversteuring (ADHD). Hulle stel selfs voor voorwaardes wat dalk dekades lank nie verskyn nie: bipolêre versteuring, ernstige depressie en skisofrenie.
Ons word toenemend gekonfronteer met die vooruitsig dat geneigdheid tot meer komplekse gedrag ook in ons brein toegedraai word. Dit sluit in watter godsdiens ons kies, hoe ons vorm ons politieke ideologieë, en selfs hoe ons ons skep vriendskapsgroepe.
Aard en koestering is verweef
Daar is ook ander maniere waarop ons lewensverhale deur geslagte heen oorgedra kan word, behalwe dat dit in ons DNA ingeskryf is.
"Epigenetika" is 'n relatief nuwe gebied van die wetenskap wat kan onthul hoe verweefde natuur en koestering kan wees. Dit kyk nie na veranderinge aan gene self nie, maar eerder na die 'tags' wat op gene uit lewenservaring aangebring word, wat verander hoe ons gene tot uitdrukking kom.
Een 2014 studie gekyk na epigenetiese veranderinge by muise. Muise hou van die soet reuk van kersies, dus as 'n waffel hul neus bereik, verlig 'n plesiersone in die brein wat hulle motiveer om rond te skarrel en die bederf te jag. Die navorsers het besluit om hierdie reuk met 'n ligte elektriese skok te koppel, en die muise het vinnig in afwagting geleer vries.
Die studie het bevind dat hierdie nuwe geheue deur die generasies heen oorgedra is. Die kleinkinders van die muise was bang vir kersies, hoewel hulle nie self die elektriese skokke ervaar het nie. Die oupa se sperm-DNA het sy vorm verander en 'n bloudruk gelaat van die ervaring wat in die gene verstrengel was.
Dit is deurlopende navorsing en nuwe wetenskap, en daar is dus vrae oor hoe hierdie meganismes op mense van toepassing kan wees. Maar voorlopige resultate dui daarop dat epigenetiese veranderinge die nasate van uiters traumatiese gebeure kan beïnvloed.
Een studie het getoon dat die seuns van Amerikaanse burgeroorloggevangenes 'n 11% hoër sterftesyfer teen hul middel 40's. 'N Ander klein studie het getoon dat oorlewendes van die Holocaust en hul kinders epigenetiese veranderinge het in 'n geen gekoppel aan hul vlakke van kortisol, 'n hormoon wat betrokke is by die stresrespons. Dit is 'n ingewikkelde prentjie, maar die resultate dui daarop dat afstammelinge 'n hoër kortisolvlak het en dus meer vatbaar is vir angsversteurings.
Het ons 'n ruimte vir vrye wil?
Natuurlik is dit nie net so dat ons lewens in klippe geplaas word deur die brein waarmee ons gebore is, die DNA wat ons ouers aan ons gegee het, en die herinneringe wat van ons grootouers oorgedra is nie.
Daar is gelukkig nog ruimte vir verandering. Soos ons leer, nuwe verbindings vorm tussen senuweeselle. Namate die nuwe vaardigheid geoefen word, of die leer herleef, versterk die verbindings en word die leer gekonsolideer in 'n geheue. As die geheue herhaaldelik besoek word, sal dit die standaardroete vir elektriese seine in die brein word, wat beteken dat aangeleerde gedrag gewoonte word.
Neem byvoorbeeld fietsry. Ons weet nie hoe om een ​​te ry as ons gebore word nie, maar deur middel van proef en fout en 'n paar klein ongelukke langs die pad, kan ons leer om dit te doen.
Soortgelyke beginsels vorm die basis vir persepsie en navigasie. Ons maak en versterk neurale verbindings terwyl ons in ons omgewing beweeg en ons persepsie van die ruimte wat ons omring, besweer.
Maar daar is 'n vangs: soms maak ons ​​leer uit die verlede ons blind vir toekomstige waarhede. Kyk na die video hieronder - ons is almal bevooroordeeld om gesigte in ons omgewing te sien. Hierdie voorkeur laat ons die skadu-aanwysings ignoreer wat sê dat dit die agterkant van 'n masker is. In plaas daarvan vertrou ons op beproefde roetes in ons brein, wat die beeld van 'n ander gesig genereer.
U sal waarskynlik nie agterkom dat Albert Einstein se gesig die agterkant van 'n masker is, eerder as die voorkant nie, want ons brein is bevooroordeeld om gesigte in ons omgewing te sien.
Hierdie illusie illustreer hoe moeilik dit kan wees om van plan te verander. Ons identiteit en verwagtinge is gebaseer op ervarings uit die verlede. Dit kan te veel kognitiewe energie verg om die raamwerke in ons gedagtes af te breek.
Soos ek verken het in my jongste boek wat verlede jaar gepubliseer is Die wetenskap van die noodlot, hierdie navorsing raak een van die grootste raaisels in die lewe: ons individuele keuse.
Vir my is daar iets moois daaraan om onsself as elegante masjinerie te beskou. Invoer van die wêreld word verwerk in ons unieke brein om die produksie te lewer wat ons gedrag is.
Baie van ons wil egter nie afstand doen van die idee om vrye agente te wees nie. Biologiese determinisme, die idee dat menslike gedrag heeltemal aangebore is, maak mense tereg senuweeagtig. Dit is afskuwelik om te dink dat afgryslike dade in ons geskiedenis gepleeg is deur mense wat magteloos was om hulle te stop, want dit laat die spook ontstaan ​​dat dit weer kan gebeur.
Miskien kan ons aan onsself dink as word nie beperk nie deur ons gene. Die erkenning van die biologie wat ons individualiteit beïnvloed, kan ons dan in staat stel om ons sterkpunte beter saam te voeg en ons kollektiewe kognitiewe vermoë om die wêreld ten goede te vorm, te benut.
Hannah Critchlow, wetenskaplike uitreikgenoot aan Magdalene College, Universiteit van Cambridge
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Is ons regtig alles wat anders van mekaar is?