Laat daardie eerste liefde weer ontvlam!
1. Aan watter gemeente word Jesus se eerste boodskap gerig, en waaraan herinner hy die opsieners?
JESUS se eerste boodskap word gerig aan die gemeente in Efese, wat destyds ’n florerende kusstad van Klein-Asië naby die eiland Patmos was. Hy beveel Johannes: “Skryf aan die engel van die gemeente in Efese: Hierdie dinge sê hy wat die sewe sterre in sy regterhand hou, hy wat tussen die sewe goue lampstaanders wandel” (Openbaring 2:1). Soos in die ander ses boodskappe vestig Jesus hier die aandag op ’n kenmerk wat sy gesaghebbende posisie aandui. Hy herinner die opsieners in Efese daaraan dat alle ouer manne onder sy beskermende toesig is en dat hy al die gemeentes inspekteer. Hy oefen tot in ons tyd nog steeds hierdie liefdevolle hoofskap uit deur oor die ouer manne toesig te hou en almal wat aan die gemeente verbonde is, liefdevol soos ’n herder te lei. Van tyd tot tyd maak hy aanpassings in gemeentelike reëlings sodat die lig helderder kan skyn. Ja, Jesus is die Hoofherder oor die kudde van God.—Matteus 11:28-30; 1 Petrus 5:2-4.
2. (a) Vir watter goeie dinge het Jesus die gemeente in Efese geprys? (b) Watter raad van die apostel Paulus het die ouer manne in Efese blykbaar gehoorsaam?
2 Jesus stel dan ’n patroon vas vir vyf van sy sewe boodskappe deur met hartlike lof te begin. Hy het hierdie boodskap vir die Efesiërs: “Ek ken jou dade, en jou arbeid en volharding, en weet dat jy slegte mense nie kan verdra nie, en dat jy dié op die proef gestel het wat sê dat hulle apostels is, maar dit nie is nie, en hulle leuenaars bevind het. Jy lê ook volharding aan die dag, en jy het ter wille van my naam uitgehou en nie moeg geword nie” (Openbaring 2:2, 3). Jare tevore het die apostel Paulus die ouer manne in Efese gewaarsku teen “onderdrukkende wolwe”, afvallige verstoorders van die kudde, en hy het vir daardie ouer manne gesê om ‘wakker te bly’ en sy eie voorbeeld van onvermoeibaarheid te volg (Handelinge 20:29, 31). Hulle het sekerlik daardie raad toegepas, aangesien Jesus hulle nou prys vir hulle werk en volharding en vir die feit dat hulle nie moeg geword het nie.
3. (a) Hoe het “valse apostels” in ons tyd probeer om getroues te bedrieg? (b) Watter waarskuwing het Petrus oor afvalliges gegee?
3 Gedurende die dag van die Here het daar ook “valse apostels” verskyn wat “verdraaide dinge spreek om die dissipels agter hulle aan weg te trek” (2 Korintiërs 11:13; Handelinge 20:30; Openbaring 1:10). Hulle sien iets goeds in al die teenstrydige, sektariese godsdienste, beweer dat God nie ’n organisasie het nie en ontken dat Jesus in 1914 Koninkryksmag ontvang het. Hulle vervul die profesie in 2 Petrus 3:3, 4: “In die laaste dae [sal daar] spotters . . . kom met hulle spotterny, wat ooreenkomstig hulle eie begeertes handel en sê: ‘Waar is sy beloofde teenwoordigheid dan? Van die dag af dat ons voorvaders ontslaap het, bly alles dan net soos van die begin van die skepping af.’”
4. (a) Hoe word die trots en opstandigheid van spotters geopenbaar? (b) Deur watter optrede teen leuenagtige teenstanders toon hedendaagse Christene dat hulle soos die Efesiërs is?
4 Hierdie spotters skop teen die gedagte om hulle geloof in die openbaar bekend te maak (Romeine 10:10). Hulle het die ondersteuning van die Christendom se geestelikes gesoek en die hulp van koerante, nuustydskrifte en TV-stasies ingeroep om leuens oor hulle voormalige metgeselle te versprei. Getroues kom gou agter dat die spraak en gedrag van hierdie bedrieërs nie opreg klink nie. Soos die Efesiërs kan hedendaagse Christene “slegte mense nie . . . verdra nie”, en daarom sit hulle hulle uit hulle gemeentes uit.*
5. (a) Watter swakheid het die Efesiërs volgens Jesus gehad? (b) Watter woorde moes die Efesiërs onthou het?
5 Maar nou vestig Jesus, soos hy met vyf van die sewe gemeentes doen, die aandag op ’n ernstige probleem. Hy sê vir die Efesiërs: “Nietemin het ek dít teen jou, dat jy die liefde wat jy eers gehad het, verlaat het” (Openbaring 2:4). Hulle moes nie in hierdie opsig te kort geskiet het nie, want Paulus het 35 jaar tevore aan hulle geskryf en verwys na God se “groot liefde waarmee hy ons liefgehad het”, en hy het hulle aangespoor: “Word dan navolgers van God, as geliefde kinders, en gaan voort om in liefde te wandel, net soos die Christus julle ook liefgehad het” (Efesiërs 2:4; 5:1, 2). Daarbenewens moes Jesus se woorde onuitwisbaar op hulle harte gegraveer gewees het: “Jehovah ons God is een Jehovah, en jy moet Jehovah jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand en met al jou krag” (Markus 12:29-31). Die Efesiërs het daardie eerste liefde verloor.
6. (a) Vir watter gevaar en neigings moet ons oppas, hetsy ons veterane of nuwelinge in die gemeente is? (b) Wat moet ons liefde vir God ons beweeg om te doen?
6 Hetsy ons veterane of nuwelinge in die gemeente is, ons moet oppas dat ons nie ons eerste liefde vir Jehovah verloor nie. Hoe kan dit gebeur? Ons kan toelaat dat verkleefdheid aan ons sekulêre werk, die begeerte om baie geld te maak of die najaging van genot die belangrikste saak in ons lewe word. Sodoende kan ons vleeslikgesind word in plaas van geestelikgesind (Romeine 8:5-8; 1 Timoteus 4:8; 6:9, 10). Ons liefde vir Jehovah moet ons beweeg om enige neigings van hierdie aard teë te werk en om ‘aan te hou om eers God se koninkryk en sy regverdigheid te soek’, sodat ons ‘vir ons skatte in die hemel kan opgaar’.—Matteus 6:19-21, 31-33.
7. (a) Waaruit moet ons diens aan Jehovah spruit? (b) Wat het Johannes met betrekking tot liefde gesê?
7 Laat ons diens aan Jehovah altyd uit innige liefde vir hom spruit. Laat ons ’n vurige waardering hê vir alles wat Jehovah en Christus vir ons gedoen het. Soos Johannes self later geskryf het: “Hierin lê die liefde: nie dat ons God liefgehad het nie, maar dat hy ons liefgehad en sy Seun uitgestuur het as ’n soenoffer vir ons sondes.” Johannes sê verder vir ons: “God is liefde; en hy wat in die liefde bly, bly in eenheid met God, en God bly in eenheid met hom.” Mag ons nooit ons liefde vir Jehovah, vir die Here Jesus Christus en vir die lewende Woord van God laat kwyn nie! Ons kan hierdie liefde betoon, nie net deur ywerige diens aan God nie, maar ook deur gehoorsaamheid aan ‘hierdie gebod wat ons van hom het, dat die een wat God liefhet, ook sy broer moet liefhê’.—1 Johannes 4:10, 16, 21; Hebreërs 4:12; sien ook 1 Petrus 4:8; Kolossense 3:10-14; Efesiërs 4:15.
“Doen die dade van vroeër”
8. Hoe het Jesus gesê moet die Efesiërs optree?
8 Daardie Efesiërs moet die liefde wat hulle vroeër gehad het, weer laat ontvlam as hulle nie hulle voorreg wil verbeur nie. Jesus sê vir hulle: “Onthou dan waarvan jy geval het, en toon berou en doen die dade van vroeër. So nie, kom ek na jou toe, en ek sal jou lampstaander van sy plek verwyder, tensy jy berou toon” (Openbaring 2:5). Hoe het die Christene in die gemeente in Efese op hierdie woorde gereageer? Ons weet nie. Ons hoop dat hulle berou getoon het en daarin geslaag het om hulle liefde vir Jehovah opnuut aan te wakker. As hulle dit nie gedoen het nie, sou hulle lamp gedoof en hulle lampstaander verwyder word. Hulle sou hulle voorreg verbeur om die waarheid uit te straal.
9. (a) Watter aanmoediging het Jesus vir die Efesiërs gehad? (b) Hoe het die gemeentes ná Johannes se dag versuim om op Jesus se raad aan die Efesiërs ag te slaan?
9 Jesus het nietemin hierdie aanmoediging vir die Efesiërs: “Maar dít het jy, dat jy die dade van die sekte van Nikolaus haat, wat ek ook haat” (Openbaring 2:6). Ten minste het hulle sektariese verdeeldheid gehaat, net soos die Here Jesus Christus dit haat. Maar met die verloop van jare het baie gemeentes versuim om op hierdie woorde van Jesus ag te slaan. ’n Gebrek aan liefde vir Jehovah, vir die waarheid en vir mekaar het veroorsaak dat hulle geleidelik in geestelike duisternis verval het. Hulle het in baie twistende sektes versplinter. “Christelike” kopiïste wat geen liefde vir Jehovah gehad het nie, het God se naam uit Griekse manuskripte van die Bybel verwyder. ’n Gebrek aan liefde het ook ruimte gelaat vir die verkondiging van Babiloniese en Griekse leerstellings, soos die helse vuur, vaevuur en die Drie-eenheid, in die naam van die Christelike godsdiens. Omdat hulle geen liefde vir God en vir die waarheid gehad het nie, het die meeste van dié wat beweer het dat hulle Christene is, opgehou om die goeie nuus van God se Koninkryk te verkondig. Hulle het onder die oorheersing gekom van ’n selfsugtige geestelikeklas wat hulle eie koninkryk hier op die aarde opgerig het.—Vergelyk 1 Korintiërs 4:8.
10. Wat was in 1918 die godsdienssituasie in die Christendom?
10 Toe die oordeel in 1918 by die huis van God begin het, was die sektariese geestelikes van die Christendom besig om die Eerste Wêreldoorlog openlik te ondersteun en het hulle Katolieke en Protestante aan beide kante aangespoor om mekaar uit te moor (1 Petrus 4:17). In teenstelling met die gemeente in Efese, wat die dade van die sekte van Nikolaus gehaat het, was die Christendom se godsdienste reeds lank deurtrek van teenstrydige, godonterende leerstellings, en hulle geestelikes het hulle geskaar aan die kant van die wêreld, waarvan Jesus gesê het sy dissipels geen deel moet wees nie (Johannes 15:17-19). Hulle gemeentes, wat onkundig was omtrent die Bybel se tema, God se Koninkryk, was nie lampstaanders wat skriftuurlike waarheid uitstraal nie, en die gemeentelede was ook nie deel van Jehovah se geestelike tempel nie. Hulle manne (en vroue) wat die leiding geneem het, was nie sterre nie, maar is ontmasker as lede van “die mens van wetteloosheid”.—2 Tessalonisense 2:3; Maleagi 3:1-3.
11. (a) Watter Christelike groep wat in 1918 op die wêreldtoneel was, het Jesus se woorde aan die Efesiërs toegepas? (b) Wat het die Johannes-klas van 1919 af gedoen?
11 Die Johannes-klas het egter uit die onstuimige dae van die Eerste Wêreldoorlog te voorskyn gekom met ’n liefde vir Jehovah en vir die waarheid wat hulle beweeg het om hom met brandende ywer te dien. Hulle het dié weerstaan wat sektarisme probeer invoer het deur die eerste president van die Wagtoringgenootskap, Charles T. Russell, ná sy dood in 1916 feitlik te verafgod. Hierdie Christelike groep, wat deur vervolging en teëspoed gedissiplineer is, het beslis ’n oordeel van “mooi so” van hulle Meester ontvang, asook ’n uitnodiging om in sy vreugde in te gaan (Matteus 25:21, 23). Hulle het na aanleiding van die verloop van wêreldgebeure, en hulle eie ervarings, besef dat die teken wat Jesus gegee het om sy onsigbare teenwoordigheid in Koninkryksmag aan te dui, vervul word. Van 1919 af het hulle hulle daarop toegelê om ’n aandeel te hê aan die verdere vervulling van Jesus se groot profesie: “En hierdie goeie nuus van die koninkryk sal in die hele bewoonde aarde verkondig word as ’n getuienis vir al die nasies; en dan sal die einde kom” (Matteus 6:9, 10; 24:3-14). As hulle liefde vir Jehovah in enige opsig te kort geskiet het, is dit van toe af tot ’n vlam aangeblaas.
12. (a) Watter oproep is by ’n geskiedkundige byeenkoms in 1922 gedoen? (b) Watter naam het ware Christene in 1931 aangeneem, en waaroor het hulle berou getoon?
12 By ’n geskiedkundige byeenkoms wat van 5-13 September 1922 in Cedar Point, Ohio, VSA, gehou is en deur 18 000 van hierdie Christene bygewoon is, is die oproep gedoen: “Keer dan terug na die veld, o seuns van die allerhoogste God! . . . Die wêreld moet weet dat Jehovah God is en dat Jesus Christus die Koning van die konings en die Here van die here is. . . . Adverteer, adverteer, adverteer dus die Koning en sy koninkryk.” Jehovah se kosbare naam is meer prominent gemaak. In 1931 was hierdie Christene, wat by ’n byeenkoms in Columbus, Ohio, VSA, vergader was, verheug om die naam aan te neem wat God in Jesaja se profesie aangedui het—Jehovah se Getuies (Jesaja 43:10, 12). Met die nommer van 1 Maart 1939 is die naam van die organisasie se hooftydskrif na Die Wagtoring—Kondig Jehovah se Koninkryk aan verander, sodat die grootste eer aan ons Skepper en sy koninklike regering gegee word. Jehovah se Getuies het, met hernieude liefde vir Jehovah, berou getoon oor enige moontlike vroeëre versuim om sy roemryke naam en Koninkryk te eer en te verheerlik.—Psalm 106:6, 47, 48.
“Aan hom wat oorwin”
13. (a) Watter seën het vir die Efesiërs voorgelê as hulle sou “oorwin”? (b) Hoe sou Efesiese Christene “oorwin”?
13 Soos hy ook in sy ander boodskappe doen, vestig Jesus ten slotte die aandag op die feit dat dit God se gees is wat deur Jesus die belonings vir getrouheid bekend maak. Hy sê vir die Efesiërs: “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê: Aan hom wat oorwin, sal ek gee om van die boom van die lewe te eet, wat in die paradys van God is” (Openbaring 2:7). Diegene met horende ore sou gretig wees om op hierdie lewensbelangrike boodskap ag te slaan, in die wete dat dit nie by Jesus ontstaan het nie, maar van die Soewereine Heer Jehovah self gekom het deur Sy heilige gees, of werkende krag. Hoe sou hulle “oorwin”? Deur noukeurig die voetstappe te volg van Jesus, wat sy onkreukbaarheid tot die dood gehandhaaf het en dus kon sê: “Skep moed! Ek het die wêreld oorwin.”—Johannes 8:28; 16:33; sien ook 1 Johannes 5:4.
14. Waarna moet “die paradys van God” wat Jesus gemeld het, verwys?
14 Hoe kan gesalfde Christene, soos daardie Efesiërs, wat geen vooruitsig op lewe in ’n aardse paradys het nie, die beloning ontvang om “van die boom van die lewe te eet, wat in die paradys van God is”? Dit kan nie die herstelde Paradys op aarde wees nie, want die 144 000 gesalfde Christene, waaronder dié van die gemeente in Efese, word uit die mensdom gekoop om saam met die Lam, Christus Jesus, as geesseuns op die hemelse berg Sion te regeer (Efesiërs 1:5-12; Openbaring 14:1, 4). Hierdie woorde moet dus na die hemelse tuinagtige ryk verwys wat hierdie oorwinnaars beërf. Daar, “in die paradys van God”, ja, in die teenwoordigheid van Jehovah self, sal hierdie oorwinnaars wat onsterflikheid ontvang het, vir ewig bly lewe, soos hier afgebeeld word deur die feit dat hulle van die boom van die lewe eet.
15. Waarom is Jesus se aanmoediging om te oorwin, vandag vir die groot menigte van lewensbelang?
15 Wat dan van die lojale aardse ondersteuners van die 144 000 gesalfdes? ’n Groot menigte van hierdie Getuie-metgeselle oorwin ook. Maar hulle hoop is om ’n aardse paradys binne te gaan, waar hulle uit “’n rivier van water van die lewe” sal drink en genesing sal vind in “die blare van die bome” wat langs daardie rivier geplant is (Openbaring 7:4, 9, 17; 22:1, 2). Mag jy, as jy ’n lid van hierdie groep is, ook jou innige liefde vir Jehovah toon en in die stryd van die geloof oorwin. Sodoende sal jy die geluk van ewige lewe op die Paradysaarde kan smaak.—Vergelyk 1 Johannes 2:13, 14.
Vir geskiedkundige besonderhede oor die verskyning van valse apostels, sien bladsye 39-46 van die boek Redenering uit die Skrif, uitgegee deur Jehovah se Getuies.
[Venster op bladsy 36]
Liefdevolle lof aan Jehovah en sy Seun
In die liedereboek wat in 1905 deur Jehovah se volk uitgegee is, was daar twee keer soveel liedere wat Jesus geloof het as liedere wat Jehovah God geloof het. In hulle liedereboek van 1928 was daar omtrent ewe veel liedere wat Jesus verheerlik het as wat Jehovah verheerlik het. Maar in die jongste liedereboek van 1984 word Jehovah deur vier keer soveel liedere vereer as Jesus. Dit stem ooreen met Jesus se eie woorde: “Die Vader is groter as ek” (Johannes 14:28). Liefde vir Jehovah moet die voorrang geniet, tesame met innige liefde vir Jesus en waardering vir sy kosbare offerande en amp as God se Hoëpriester en Koning.
[Tabel op bladsy 34]
Jesus se patroon van raadgewing
(met die hoofstukke en verse van Openbaring)
Boodskap aan Gesag vir Inleidende lof duidelik en/of Gevolglike
gemeente raadgewing uitgewys aanmoediging seëninge
Efese 2:1 2:2, 3 2:4 2:5, 6 2:7
Smirna 2:8 2:9 — 2:10 2:11
Pergamum 2:12 2:13 2:14, 15 2:16 2:17
Tiatira 2:18 2:19 2:20, 21 2:24, 25 2:26-28
Sardis 3:1 — 3:1, 2 3:3, 4 3:5
Filadelfia 3:7 3:8 — 3:8-11 3:12
Laodisea 3:14 — 3:15-17 3:18-20 3:21
Streef daarna om oorwinnaars te wees
1. (a) Watter gemeente ontvang vervolgens ’n boodskap van die verheerlikte Jesus? (b) Waaraan het Jesus die Christene in daardie gemeente herinner deur homself “die Eerste en die Laaste” te noem?
EERTYDSE Efese is vandag ’n puinhoop. Maar daar is nog steeds ’n bedrywige stad op die plek waarheen Jesus se tweede boodskap gestuur is. Ongeveer 56 kilometer noord van die ruïnes van Efese lê die Turkse stad Izmir, waar daar vandag vier ywerige gemeentes van Jehovah se Getuies is. Smirna was in die eerste eeu hier geleë. Let nou op Jesus se volgende woorde: “En skryf aan die engel van die gemeente in Smirna: Hierdie dinge sê hy, ‘die Eerste en die Laaste’, wat doodgegaan en weer lewend geword het” (Openbaring 2:8). Deur hierdie woorde herinner Jesus die Christene in Smirna daaraan dat hy die eerste handhawer van onkreukbaarheid is wat regstreeks deur Jehovah tot onsterflike geeslewe opgewek is en dat hy die laaste een is wat so opgewek sou word. Jesus self sou alle ander gesalfde Christene opwek. Hy is derhalwe heeltemal bevoeg om raad te gee aan sy broers, wat die hoop het om saam met hom onsterflike hemelse lewe te geniet.
2. Waarom word alle Christene vertroos deur die woorde van die Een wat “doodgegaan en weer lewend geword het”?
2 Jesus het ’n voorbeeld gestel deur ter wille van regverdigheid vervolging te verduur, en hy het die regmatige beloning ontvang. Sy getrouheid tot die dood en sy daaropvolgende opstanding is die grondslag vir hoop vir alle Christene (Handelinge 17:31). Die feit dat Jesus “doodgegaan en weer lewend geword het”, bewys dat niks wat ter wille van die waarheid verduur moet word, tevergeefs is nie. Jesus se opstanding is ’n bron van groot aanmoediging vir alle Christene, veral wanneer hulle ter wille van hulle geloof moet ly. Bevind jy jou in hierdie situasie? Dan kan jy ook aanmoediging put uit Jesus se volgende woorde aan die gemeente in Smirna:
3. (a) Watter aanmoediging het Jesus die Christene in Smirna gegee? (b) Waarom het Jesus gesê dat die Christene in Smirna “ryk” was, al was hulle arm?
3 “Ek ken jou verdrukking en armoede—maar jy is ryk—en die lastering deur dié wat sê dat hulle Jode is, en dit tog nie is nie, maar ’n sinagoge van Satan is” (Openbaring 2:9). Jesus het geen kritiek teen sy broers in Smirna nie, net hartlike lof. Hulle het baie verdrukking gely weens hulle geloof. Hulle is materieel arm, waarskynlik vanweë hulle getrouheid (Hebreërs 10:34). Geestelike dinge is egter vir hulle van die grootste belang, en hulle het skatte in die hemel opgegaar, soos Jesus aangeraai het (Matteus 6:19, 20). Die Hoofherder beskou hulle dus as “ryk”.—Vergelyk Jakobus 2:5.
4. Van wie het die Christene in Smirna baie teenstand verduur, en hoe het Jesus hierdie teenstanders beskou?
4 Jesus meld spesifiek dat die Christene in Smirna baie teenstand van vleeslike Jode verduur het. Vroeër het baie aanhangers van hierdie godsdiens die verspreiding van die Christelike godsdiens kragtig teëgestaan (Handelinge 13:44, 45; 14:19). Nou, net ’n paar dekades ná die val van Jerusalem, toon daardie Jode in Smirna dieselfde sataniese gees. Geen wonder dat Jesus hulle as “’n sinagoge van Satan” beskou nie!*
5. Watter beproewinge het vir die Christene in Smirna voorgelê?
5 Die Christene in Smirna, wat met sulke haat te kampe het, word deur Jesus vertroos: “Moenie bang wees vir die dinge wat jy weldra gaan ly nie. Kyk! Die Duiwel sal aanhou om party van julle in die gevangenis te gooi sodat julle ten volle op die proef gestel kan word en sodat julle tien dae lank verdrukking kan hê. Wees selfs tot in die dood getrou, en ek sal jou die kroon van die lewe gee” (Openbaring 2:10). Hier gebruik Jesus drie keer die Griekse meervoudsvorm “julle”, wat toon dat sy woorde die gemeente as ’n geheel insluit. Jesus kan nie beloof dat die beproewinge van die Christene in Smirna binnekort sal eindig nie. Party van hulle sal nog steeds vervolg en in die gevangenis gegooi word. Hulle sal “tien dae” lank verdrukking hê. Tien is ’n getal wat aardse volledigheid of volkomenheid aandui. Selfs die handhawers van onkreukbaarheid wat geestelik ryk is, sal deeglik beproef word terwyl hulle in die vlees is.
6. (a) Waarom moes die Christene in Smirna nie bang wees nie? (b) Hoe het Jesus sy boodskap aan die gemeente in Smirna afgesluit?
6 Maar die Christene in Smirna moenie bang wees of toegee nie. As hulle tot die einde toe getrou bly, wag daar vir hulle as beloning “die kroon van die lewe”, in hulle geval onsterflike lewe in die hemel (1 Korintiërs 9:25; 2 Timoteus 4:6-8). Die apostel Paulus was van mening dat hierdie kosbare beloning dit die moeite werd gemaak het om alle ander dinge, selfs sy aardse lewe, op te offer (Filippense 3:8). Daardie getroues in Smirna het blykbaar dieselfde beskouing. Jesus sluit sy boodskap af deur te sê: “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê: Hy wat oorwin, sal hoegenaamd nie deur die tweede dood geskaad word nie” (Openbaring 2:11). Die oorwinnaars is verseker van onsterflike hemelse lewe wat nie deur die dood geraak kan word nie.—1 Korintiërs 15:53, 54.
“Tien dae lank verdrukking”
7, 8. Hoe is die Christengemeente, soos die gemeente in Smirna, in 1918 “ten volle op die proef gestel”?
7 Die Johannes-klas en hulle hedendaagse metgeselle is en word nog steeds, net soos die Christene in Smirna, “ten volle op die proef gestel”. Hulle getrouheid tydens beproewing toon dat hulle God se volk is (Markus 13:9, 10). Kort ná die begin van die dag van die Here was Jesus se woorde aan die Christene in Smirna waarlik vertroostend vir die internasionale groepie van Jehovah se volk (Openbaring 1:10). Sedert 1879 het hulle in God se Woord na geestelike rykdom gedelf, wat hulle vryelik met ander gedeel het. Maar gedurende die Eerste Wêreldoorlog het hulle die skyf van intense haat en teenstand geword, deels omdat hulle nie deur die oorlogskoors meegesleep is nie en deels omdat hulle die dwalinge van die Christendom onbevrees blootgelê het. Die vervolging wat hulle op aanstigting van party van die Christendom se leiers moes verduur, het in 1918 ’n kritieke punt bereik en kan vergelyk word met wat die Christene in Smirna van die Joodse gemeenskap daar moes verduur.
8 ’n Vlaag van vervolging in die Verenigde State van Amerika het ’n klimaks bereik toe die nuwe president van die Wagtoringgenootskap, Joseph F. Rutherford, en sewe metgeselle op 22 Junie 1918 tronk toe gestuur is, die meeste van hulle met ’n vonnis van 20 jaar. Hulle is nege maande later op borgtog vrygelaat. Op 14 Mei 1919 het die appèlhof hulle onjuiste skuldigbevindings ter syde gestel; daar is bewys dat daar 130 foute in die verhoor was. Rooms-Katolieke regter Manton, ’n ridder in die orde van St. Gregorius die Grote, wat hierdie Christene in 1918 borgtog geweier het, is later, in 1939, tot twee jaar tronkstraf en ’n boete van $10 000 gevonnis op ses aanklagte dat hy omkoopgeld gevra en aanvaar het.
9. Hoe is Jehovah se Getuies in Nazi-Duitsland deur Hitler behandel, en hoe het die geestelikes daarop gereageer?
9 Gedurende die Nazi-bewind in Duitsland het Hitler ’n algehele verbod op die predikingswerk van Jehovah se Getuies geplaas. Duisende Getuies is jare lank in konsentrasiekampe en gevangenisse opgesluit, waar hulle wreed behandel is en waar baie gesterf het, terwyl ongeveer 200 jong mans wat geweier het om in Hitler se leër te veg, tereggestel is. Die geestelikes se ondersteuning van dit alles blyk uit die woorde van ’n Katolieke priester, wat in die koerant The German Way van 29 Mei 1938 gepubliseer is. Hy het onder meer gesê: “Daar is nou een land op aarde waar die sogenaamde . . . Bybelstudente [Jehovah se Getuies] verbied is. Dit is Duitsland! . . . Toe Adolf Hitler aan die bewind gekom en die Duitse Katolieke Episkopaat hulle versoek herhaal het, het Hitler gesê: ‘Hierdie sogenaamde Opregte Bybelstudente [Jehovah se Getuies] is opstokers; . . . ek beskou hulle as kwaksalwers; ek kan dit nie duld dat die Duitse Katolieke so deur hierdie Amerikaanse regter Rutherford beswadder word nie; ek ontbind [Jehovah se Getuies] in Duitsland.’” Toe het die priester bygevoeg: “Bravo!”
10. (a) Voor watter vervolging het Jehovah se Getuies te staan gekom terwyl die dag van die Here gevorder het? (b) Wat was dikwels die gevolg wanneer Christene in die howe vir godsdiensvryheid gestry het?
10 Terwyl die dag van die Here gevorder het, het die Slang en sy saad nooit opgehou om teen die gesalfde Christene en hulle metgeselle te veg nie. Baie van hulle is opgesluit en wreed vervolg (Openbaring 12:17). Hierdie vyande het aangehou om ‘deur verordening moeilikheid te beraam’, maar Jehovah se volk hou standvastig vol: “Ons moet eerder aan God as heerser gehoorsaam wees as aan mense” (Psalm 94:20; Handelinge 5:29). In 1955 het Die Wagtoring berig: “Oor die sewentig lande het op die een of ander tyd gedurende die afgelope veertig jaar beperkende verordeninge gemaak en Jehovah se getuies vervolg.” Waar dit moontlik was om in die howe vir godsdiensvryheid te stry, het hierdie Christene dit gedoen, en in ’n aantal lande het hulle klinkende oorwinnings behaal. In die Hooggeregshof van die Verenigde State alleen het Jehovah se Getuies 50 oorwinnings verkry.
11. Watter profesie van Jesus oor die teken van sy teenwoordigheid is gedurende die dag van die Here vervul ten opsigte van Jehovah se Getuies?
11 Geen ander groep het Jesus se bevel om aan die keiser terug te betaal wat aan die keiser behoort, so gewetensgetrou gehoorsaam nie (Lukas 20:25; Romeine 13:1, 7). Tog is geen ander groep se lidmate in soveel lande onder soveel verskillende regeringsvorme opgesluit nie, en dit gebeur vandag nog in die Amerikas, in Europa, in Afrika en in Asië. Jesus se groot profesie oor die teken van sy teenwoordigheid het hierdie woorde ingesluit: “Dan sal mense julle aan verdrukking oorlewer en julle doodmaak, en julle sal weens my naam vir al die nasies voorwerpe van haat wees” (Matteus 24:3, 9). Dít is gedurende die dag van die Here beslis vervul ten opsigte van Jehovah se Christengetuies.
12. Hoe het die Johannes-klas God se volk teen vervolging versterk?
12 Om God se volk teen vervolging te versterk, het die Johannes-klas hulle voortdurend aan die inhoud van Jesus se woorde aan die Christene in Smirna herinner. Byvoorbeeld, toe die Nazi-vervolging begin het, het The Watchtower in 1933 en 1934 artikels bevat soos “Vrees hulle nie”, ’n bespreking van Matteus 10:26-33; “Die smeltkroes”, gebaseer op Daniël 3:17, 18; en “Die bekke van leeus”, met Daniël 6:22 as die sleutelteks. In die 1980’s, die dekade waarin hierdie boek verskyn het en Jehovah se Getuies in meer as 40 lande wreed vervolg is, het Die Wagtoring God se volk versterk met artikels soos “Gelukkig ondanks vervolging!” en “Christene verduur vervolging met volharding.”*
13. Waarom is Jehovah se Christengetuies, soos die Christene in Smirna, nie bang vir vervolging nie?
13 Jehovah se Christengetuies ondergaan voorwaar in simboliese sin tien dae lank fisiese vervolging en ander beproewinge. Soos die destydse Christene in Smirna is hulle nie bang nie; en geeneen van ons hoef bang te wees namate moeilikhede hier op die aarde vererger nie. Ons is bereid om onder lyding te volhard en selfs ‘die plundering van ons besittings’ met vreugde te aanvaar (Hebreërs 10:32-34). Deur God se Woord te bestudeer en dit ons eie te maak, sal ons toegerus wees om vas in die geloof te bly. Wees verseker dat Jehovah jou in jou onkreukbaarheid kan en sal beskerm. “[Werp] al julle sorge op hom . . . , want hy sorg vir julle.”—1 Petrus 5:6-11.
Ongeveer 60 jaar ná Johannes se dood is die 86-jarige Polikarpus in Smirna verbrand omdat hy nie sy geloof in Jesus wou verloën nie. The Martyrdom of Polycarp, ’n werk wat glo uit dieselfde tyd as hierdie gebeurtenis dateer, sê dat toe hout vir die brandstapel versamel is, “die Jode soos gewoonlik baie ywerig was om hiermee te help”—al het die teregstelling op “’n groot Sabbatdag” plaasgevind.
Sien The Watchtower van 1 November 1933; 1 en 15 Oktober, 1 en 15 Desember 1934; Die Wagtoring van 15 Julie 1983.
[Venster/Prent op bladsy 39]
Geskiedskrywers lewer reeds baie jare lank bewys van die onkreukbaarheid van die Duitse Getuies van Jehovah gedurende die Nazi-bewind. Die boek Mothers in the Fatherland, deur geskiedskryfster Claudia Koonz, wat in 1986 uitgegee is, sê die volgende: “Die oorgrote meerderheid Duitsers wat nie ’n Nazi-agtergrond gehad het nie, het maniere gevind om onder ’n bewind te leef wat vir hulle veragtelik was. . . . Aan die ander end van die statistiese en ideologiese spektrum was die 20 000 Jehovasgetuies wat, feitlik sonder uitsondering, ondubbelsinnig geweier het om enige vorm van gehoorsaamheid aan die Nazi-staat te betoon. . . . Die mees verenigde groep opponente is deur godsdiens versterk. Van die staanspoor af het die Jehovasgetuies met geen faset van die Nazi-staat saamgewerk nie. Selfs nadat die Gestapo hulle nasionale hoofkwartier in 1933 vernietig en die sekte in 1935 verbied het, het hulle geweier om selfs net ‘Heil Hitler’ te sê. Omtrent die helfte (meestal mans) van al die Jehovasgetuies is na konsentrasiekampe gestuur, eenduisend van hulle is tereggestel en nog eenduisend het tussen 1933 en 1945 gesterf. . . . Katolieke en Protestante het gehoor hoe hulle geestelikes hulle aanspoor om met Hitler saam te werk. As hulle hulle verset het, het hulle dit téén bevele van sowel kerk as staat gedoen.”
1. Watter gemeente het Jesus se volgende boodskap ontvang, en in watter soort stad het daardie Christene gewoon?
AS ONS van Smirna af met die kuspad 80 kilometer noord en dan 24 kilometer deur die Caicusrivier-vallei na die binneland reis, bereik ons Pergamum, wat nou Bergama genoem word. Die stad was beroemd vir sy tempel van Zeus, of Jupiter. Argeoloë het die altaar van daardie tempel in die 1800’s na Duitsland vervoer, waar dit nog steeds, tesame met baie standbeelde en reliëfs van heidense gode, in die Pergamon-museum in Berlyn gesien kan word. Watter boodskap sou die Here Jesus aan die gemeente stuur wat te midde van al daardie afgodediens gewoon het?
2. Hoe bevestig Jesus sy identiteit, en wat beteken dit dat hy ‘die tweesnydende swaard’ het?
2 Jesus bevestig eers sy identiteit deur te sê: “En skryf aan die engel van die gemeente in Pergamum: Hierdie dinge sê hy wat die skerp, lang tweesnydende swaard het” (Openbaring 2:12). Jesus herhaal hier die beskrywing wat in Openbaring 1:16 van hom gegee is. As Regter en Skerpregter sal hy dié wat sy dissipels vervolg, doodmaak. Hoe vertroostend is hierdie versekering tog! Maar wat oordeel betref, laat diegene in die gemeente ook gewaarsku wees dat Jehovah, wat deur sy “boodskapper van die verbond”, Jesus Christus, optree, “’n haastige getuie [sal] word” teen alle verklaarde Christene wat hulle skuldig maak aan afgodediens, onsedelikheid, leuens en oneerlikheid en wat nie vir die behoeftiges sorg nie (Maleagi 3:1, 5; Hebreërs 13:1-3). Dit is noodsaaklik om ag te slaan op die raad en teregwysing wat God deur Jesus gee!
3. Watter valse aanbidding is in Pergamum beoefen, en waarom kan daar gesê word dat “die troon van Satan” daar was?
3 Jesus sê nou vir die gemeente: “Ek weet waar jy woon, dit wil sê waar die troon van Satan is” (Openbaring 2:13a). Daardie Christene was waarlik omring deur sataniese aanbidding. Benewens die tempel van Zeus was daar ’n heiligdom vir Asklepios, die god van die geneeskunde. Pergamum was ook beroemd as ’n sentrum vir die kultus van keiseraanbidding. Die Hebreeuse woord wat met “Satan” vertaal word, beteken “Teenstander”, en sy “troon” beeld sy wêreldheerskappy af wat ’n tyd lank deur God toegelaat word (Job 1:6, voetnoot in NW). Die oorvloed van afgodediens in Pergamum het getoon dat Satan se “troon” stewig gevestig was in daardie stad. Hoe kwaad moes Satan tog gewees het omdat die Christene daar nie in nasionalistiese aanbidding voor hom gebuig het nie!
4. (a) Watter lof swaai Jesus die Christene in Pergamum toe? (b) Wat het die Romeinse gesant Plinius aan keiser Trajanus geskryf omtrent die behandeling van Christene? (c) Watter weg het die Christene in Pergamum ondanks die gevaar ingeslaan?
4 Ja, “die troon van Satan” is daar in Pergamum. “En tog”, sê Jesus verder, “hou jy vas aan my naam, en jy het jou geloof in my nie verloën nie, selfs in die dae van Antipas, my getuie, die getroue, wat aan julle sy, waar Satan woon, doodgemaak is” (Openbaring 2:13b). Dit is inderdaad aangrypende lof! Antipas se marteldood was ongetwyfeld die gevolg van sy weiering om demonistiese gebruike te beoefen en die Romeinse keiser te aanbid. Nie lank nadat Johannes hierdie profesie ontvang het nie, het Plinius die Jongere, persoonlike gesant van keiser Trajanus van Rome, aan Trajanus geskryf en verduidelik wat hy doen wanneer hy te doen kry met mense wat daarvan beskuldig word dat hulle Christene is—’n metode wat deur die keiser goedgekeur is. Dié wat ontken het dat hulle Christene is, is vrygelaat nadat hulle, soos Plinius gesê het, “’n smeekbede aan die gode agter my aan gesê het, wierook en wyn aan u [Trajanus se] beeld geoffer het . . . en, daarbenewens, Christus gevloek het”. As daar bevind is dat iemand ’n Christen is, is hy tereggestel. Hoewel die Christene in Pergamum voor sulke gevaar te staan gekom het, het hulle nie hulle geloof verloën nie. Hulle het ‘vasgehou aan Jesus se naam’ deur voort te gaan om sy hoë posisie as Jehovah se Verdediger en aangestelde Regter te eer. As Koninkryksgetuies het hulle lojaal Jesus se voetstappe gevolg.
5. (a) Watter hedendaagse teenbeeld van die kultus van keiseraanbidding het vir Christene in ons tyd kwaai beproewinge meegebring? (b) Watter hulp het Die Wagtoring aan Christene voorsien?
5 Jesus het by verskeie geleenthede bekend gemaak dat Satan oor hierdie teenswoordige goddelose wêreld heers, maar danksy Jesus se onkreukbaarheid het Satan geen houvas op hom gehad nie (Matteus 4:8-11; Johannes 14:30). In ons tyd het magtige nasies, veral “die koning van die noorde” en “die koning van die suide”, om wêreldoorheersing gestry (Daniël 11:40). Patriotiese ywer word opgesweep, en die kultus van keiseraanbidding het ’n hedendaagse teenbeeld in die vlaag van nasionalisme wat die aarde teister. Artikels oor neutraliteit in The Watchtower van 1 November 1939 en weer in Die Wagtoring van 15 Januarie 1980 en 1 September 1986 het duidelik uiteengesit wat die Bybel oor hierdie kwessie leer en het riglyne voorsien vir Christene wat in die naam van Jehovah wil wandel en die wêreld wil oorwin, soos Jesus so moedig gedoen het.—Miga 4:1, 3, 5; Johannes 16:33; 17:4, 6, 26; 18:36, 37; Handelinge 5:29.
6. Hoe het Jehovah se Getuies, soos Antipas, in hedendaagse tye ’n sterk standpunt ingeneem?
6 Sulke raad was dringend nodig. Jehovah se Getuies, die gesalfdes sowel as hulle metgeselle, moes te midde van blinde patriotiese ywer standvastig in die geloof bly. In die Verenigde State is honderde kinders en onderwysers uit skole gesit omdat hulle nie die landsvlag gesalueer het nie, terwyl die Getuies in Duitsland wreed vervolg is omdat hulle geweier het om die swastika te salueer. Soos reeds gemeld is, het Hitler se Nazi’s duisende van Jehovah se lojale knegte doodgemaak omdat hulle geweier het om aan sulke nasionalistiese afgodediens deel te neem. In die 1930’s, gedurende die bloeityd van Sjintoïstiese keiseraanbidding in Japan, het twee pionierbedienaars baie Koninkryksaad gesaai in Taiwan, wat deur die Japannese beset was. Die militêre maghebbers het hulle in die gevangenis gegooi, waar een van hulle weens die wrede behandeling gesterf het. Die ander een is later vrygelaat, maar toe in die rug geskiet—’n hedendaagse Antipas. Daar is vandag nog lande waar die aanbidding van nasionalistiese simbole en uitsluitlike toegewydheid aan die Staat vereis word. Talle jong Getuies is opgesluit, en heelparty selfs tereggestel, vanweë die moedige standpunt wat hulle as neutrale Christene ingeneem het. As jy ’n jongmens is wat met sulke geskille te kampe het, moet jy God se Woord daagliks bestudeer sodat jy ‘geloof kan hê tot behoud van die siel’, met die ewige lewe in die vooruitsig.—Hebreërs 10:39–11:1; Matteus 10:28-31.
7. Hoe het kinders in Indië die geskil ten opsigte van nasionalistiese aanbidding die hoof gebied, en met watter gevolg?
7 Skoliere het soortgelyke geskille die hoof gebied. In 1985 het drie jong kinders van Jehovah se Getuies in die staat Kerala, Indië, geweier om hulle Bybelse geloof prys te gee en het hulle nie die volkslied gesing nie. Hulle het eerbiedig gestaan terwyl ander gesing het, maar hulle is nietemin uit die skool gesit. Hulle vader het tot in die Hooggeregshof van Indië teen hierdie optrede geappelleer, waar die twee regters ten gunste van die kinders beslis het en moedig gesê het: “Ons tradisie leer verdraagsaamheid; ons filosofie leer verdraagsaamheid; ons grondwet pas verdraagsaamheid toe; laat ons dit nie afwater nie.” Die publisiteit in koerante en gunstige hoofartikels wat uit hierdie saak voortgespruit het, het die hele volk, wat destyds feitlik een vyfde van die wêreldbevolking uitgemaak het, ingelig dat daar Christene in daardie land is wat die ware God Jehovah aanbid en dat hulle lojaal by Bybelbeginsels bly.
8. Waaroor moes Jesus die Christene in Pergamum berispe?
8 Ja, die Christene in Pergamum was handhawers van onkreukbaarheid. “Nietemin”, sê Jesus, “het ek ’n paar dinge teen jou.” Wat het hulle gedoen om berisping te verdien? Jesus sê vir ons: “Dat jy daar diegene het wat vashou aan die leer van Bileam, wat vir Balak geleer het om ’n struikelblok voor die kinders van Israel te lê, om afgodsoffers te eet en om hoerery te pleeg.”—Openbaring 2:14.
9. Wie was Bileam, en hoe het sy raad “’n struikelblok voor die kinders van Israel” gelê?
9 In Moses se dag is Bileam, ’n nie-Israelitiese profeet wat kennis gedra het van Jehovah se weë, deur koning Balak van Moab gehuur om Israel te vervloek. Jehovah het Bileam weerstaan en hom gedwing om seëninge vir die Israeliete en weë vir hulle vyande uit te spreek. Bileam het Balak se gevolglike gegriefdheid laat bedaar deur ’n subtieler aanval voor te stel: Laat die Moabitiese vroue Israel se mans tot growwe geslagsonsedelikheid en afgodediens aan die valse god Baäl van Peor verlei! Hierdie taktiek het gewerk. Jehovah se regverdige toorn het ontvlam, en hy het ’n plaag gestuur wat 24 000 van daardie Israelitiese hoereerders doodgemaak het—’n plaag wat eers gestuit is toe priester Pinehas daadwerklik opgetree het om die kwaad uit Israel te verwyder.—Numeri 24:10, 11; 25:1-3, 6-9; 31:16.
10. Watter struikelblokke het die gemeente in Pergamum binnegedring, en waarom het daardie Christene dalk gedink dat God hulle oortredings sou verskoon?
10 Is daar nou, in Johannes se dag, soortgelyke struikelblokke in Pergamum? Daar is! Onsedelikheid en afgodediens het die gemeente binnegedring. Daardie Christene het hulle nie gesteur aan God se waarskuwings wat deur middel van die apostel Paulus gegee is nie (1 Korintiërs 10:6-11). Dalk dink hulle dat Jehovah hulle seksuele oortredings sal verskoon omdat hulle vervolging verduur het. Jesus stel dit dus duidelik dat hulle sulke goddeloosheid moet vermy.
11. (a) Waarvoor moet Christene oppas, en watter denkwyse moet hulle vermy? (b) Hoeveel mense is deur die jare heen uit die Christengemeente gesit, en hoofsaaklik om watter rede?
11 Christene moet ook vandag oppas dat hulle nie “die onverdiende goedhartigheid van ons God in ’n verskoning vir losbandige gedrag verander” nie (Judas 4). Ons is verplig om te haat wat sleg is en om ‘ons liggaam te kasty’ sodat ons ’n weg van Christelike reinheid kan volg (1 Korintiërs 9:27; Psalm 97:10; Romeine 8:6). Ons moet nooit dink dat ywer in God se diens en onkreukbaarheid tydens vervolging ons die reg gee om ons aan seksuele wangedrag skuldig te maak nie. Deur die jare heen is tienduisende oortreders uit die wêreldwye Christengemeente gesit, hoofsaaklik weens geslagsonsedelikheid. In sommige jare was daar selfs meer as wat in eertydse Israel weens die Baäl van Peor geval het. Mag ons waaksaam bly sodat ons nooit in daardie geselskap beland nie!—Romeine 11:20; 1 Korintiërs 10:12.
12. Soos in die geval van knegte van God in vroeë tye, watter beginsels geld vandag vir Christene?
12 Jesus berispe die Christene in Pergamum ook omdat hulle ‘afgodsoffers eet’. Wat sou dit behels? Met die oog op Paulus se woorde aan die Korintiërs het party dalk hulle Christelike vryheid misbruik en die gewetens van ander opsetlik gekwets. Maar dit is waarskynliker dat hulle op die een of ander manier daadwerklik aan afgodiese seremonies deelgeneem het (1 Korintiërs 8:4-13; 10:25-30). Getroue Christene moet vandag onselfsugtige liefde betoon wanneer hulle hulle Christelike vryheid uitoefen en oppas dat hulle ander nie laat struikel nie. Hulle moet beslis moderne vorme van afgodediens, soos die aanbidding van TV-, rolprent- en sportsterre of die verafgoding van geld of selfs hulle eie buik, vermy!—Matteus 6:24; Filippense 1:9, 10; 3:17-19.
13. Watter teregwysing gee Jesus vervolgens aan die Christene in Pergamum, en waarom het die gemeente dit nodig gehad?
13 Jesus wys die Christene in Pergamum verder tereg en sê: “So het jy ook dié wat op dieselfde wyse vashou aan die leer van die sekte van Nikolaus” (Openbaring 2:15). Jesus het die Efesiërs vroeër geprys omdat hulle die dade van hierdie sekte haat. Maar die Christene in Pergamum het raad nodig om die gemeente teen sektarisme te vrywaar. Christelike standaarde moet strenger nageleef word sodat die eenheid waarvoor Jesus in Johannes 17:20-23 gebid het, bewaar kan word. Dit is nodig “om deur die gesonde leer te vermaan sowel as om die teësprekers tereg te wys”.—Titus 1:9.
14. (a) Met wie het die Christengemeente van die begin af te kampe gehad, en hoe het die apostel Paulus hulle beskryf? (b) Op watter woorde van Jesus moet enigiemand wat dalk ’n splintergroep wil volg, ag slaan?
14 Die Christengemeente het van die begin af te kampe gehad met trotse afvalliges, wat deur vleiende, bedrieglike woorde “in stryd met die leer” wat deur Jehovah se kanaal voorsien word, “verdeeldheid veroorsaak en tot struikeling aanleiding gee” (Romeine 16:17, 18). Paulus het in byna al sy briewe teen hierdie gevaar gewaarsku.* In hedendaagse tye, waarin Jesus die ware gemeente tot sy Christelike reinheid en eenheid herstel het, bestaan die gevaar van sektarisme nog steeds. Enigiemand wat dalk ’n splintergroep wil volg, waardeur ’n sekte gevorm word, moet dus op Jesus se volgende woorde ag slaan: “Toon dan berou. So nie, kom ek gou na jou toe, en ek sal met die lang swaard van my mond teen hulle oorlog voer.”—Openbaring 2:16.
15. Hoe ontstaan sektarisme?
15 Maar hoe ontstaan sektarisme? ’n Selfaangestelde onderrigter saai dalk twyfel deur die een of ander Bybelwaarheid (soos die feit dat ons in die laaste dae lewe) te betwis, en gevolglik skei ’n splintergroep wat hom volg, hulle af (2 Timoteus 3:1; 2 Petrus 3:3, 4). Of iemand kritiseer die manier waarop Jehovah sy werk laat doen en moedig laksheid aan deur te beweer dat dit nie skriftuurlik of nodig is om die Koninkryksboodskap van huis tot huis te verkondig nie. Dit sal hierdie persone nederig hou as hulle Jesus en sy apostels se voorbeeld volg deur aan hierdie diens deel te neem; maar hulle verkies om af te stig en dan agteroor te sit, terwyl hulle die Bybel miskien net af en toe as ’n private groep lees (Matteus 10:7, 11-13; Handelinge 5:42; 20:20, 21). Sulke mense versin hulle eie idees oor die Herdenking van Jesus se dood, die skriftuurlike bevel om ons van bloed te onthou, die viering van vakansiedae en die gebruik van tabak. Verder minag hulle Jehovah se naam; hulle val baie gou heeltemal terug in die permissiewe weë van Babilon die Grote. Nog erger, party word deur Satan beweeg om teen ‘hulle medeslawe’, hulle eertydse broers, te draai en hulle te “slaan”.—Matteus 24:49; Handelinge 15:29; Openbaring 17:5.
16. (a) Waarom moet dié wat weens afvalliges se invloed weifel, sonder versuim berou toon? (b) Wat sal gebeur met dié wat weier om berou te toon?
16 Enigiemand wat weens afvalliges se invloed weifel, moet sonder versuim ag slaan op Jesus se aansporing om berou te toon! Afvallige propaganda moet verwerp word soos die gif wat dit is! Dit is gegrond op afguns en haat, in teenstelling met die regverdige, kuise en lieflike waarhede waarmee Jesus sy gemeente voed (Lukas 12:42; Filippense 1:15, 16; 4:8, 9). Wat dié betref wat weier om berou te toon, die Here Jesus voer inderdaad “met die lang swaard van [sy] mond teen hulle oorlog”. Hy sif sy volk om die eenheid te bewaar waarvoor hy gedurende sy laaste aand saam met sy dissipels op die aarde gebid het (Johannes 17:20-23, 26). Aangesien afvalliges die liefdevolle raad en hulp verwerp wat deur die sterre in sy regterhand aangebied word, oordeel en straf Jesus hulle “met die grootste strengheid” en lewer hy hulle oor aan “die duisternis daar buite”. Hulle word uitgesit, sodat hulle nie meer soos suurdeeg onder God se volk kan werk nie.—Matteus 24:48-51; 25:30; 1 Korintiërs 5:6, 9, 13; Openbaring 1:16.
‘Verborge manna en ’n wit klippie’
17. Watter beloning wag op gesalfde Christene wat “oorwin”, en wat moes die Christene in Pergamum weerstaan?
17 Daar wag ’n wonderlike beloning op almal wat ag slaan op Jesus se raad, wat onder leiding van Jehovah se heilige gees gegee word. Luister! “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê: Aan hom wat oorwin, sal ek van die verborge manna gee, en ek sal hom ’n wit klippie gee, en op die klippie staan ’n nuwe naam geskrywe wat niemand ken nie, behalwe die een wat dit ontvang” (Openbaring 2:17). Die Christene in Pergamum word dus, soos die Christene in Smirna, aangespoor om te “oorwin”. As hulle suksesvol wil wees, moet diegene in Pergamum, waar die troon van Satan is, afgodediens vermy. Hulle moet die onsedelikheid, die sektarisme en die afvalligheid wat met Balak, Bileam en die sekte van Nikolaus verband hou, weerstaan. As hulle dit doen, sal daardie gesalfde Christene genooi word om van “die verborge manna” te eet. Wat beteken dit?
18, 19. (a) Wat was die manna wat Jehovah aan die Israeliete voorsien het? (b) Watter manna was verborge? (c) Wat word deur die eet van die verborge manna afgebeeld?
18 In Moses se dag het Jehovah manna voorsien om die Israeliete gedurende hulle reis deur die wildernis te voed. Daardie manna was nie verborge nie, want dit het elke oggend—behalwe op die Sabbat—wonderdadig verskyn, soos ’n vlokkerige ryp wat die aarde bedek. Dit was ’n goddelike voorsiening om die Israeliete aan die lewe te hou. Jehovah het Moses beveel om “in al [Israel se] geslagte” van hierdie “brood” as aandenking in ’n goue kruik in die heilige verbondsark te hou.—Eksodus 16:14, 15, 23, 26, 33; Hebreërs 9:3, 4.
19 Wat ’n gepaste simbool! Hierdie manna was in die Allerheiligste van die tabernakel verberg, waar die wonderdadige lig wat bokant die Ark se deksel geskyn het, die teenwoordigheid van Jehovah afgebeeld het (Eksodus 26:34). Niemand mag daardie heilige plek binnegegaan het om die verborge manna te eet nie. Maar Jesus het gesê dat sy gesalfde volgelinge wat oorwin, “die verborge manna” sou eet. Soos Christus voor hulle sal hulle ingaan, “nie . . . in ’n heiligdom wat met hande gemaak is, wat ’n kopie van die werklikheid is nie, maar in die hemel self” (Hebreërs 9:12, 24). By hulle opstanding beklee hulle hulle met onverderflikheid en onsterflikheid—’n wonderlike voorsiening van Jehovah, afgebeeld deur die feit dat die onbederfbare “verborge manna” aan hulle gegee word. Hoe bevoorreg is hierdie groepie oorwinnaars tog!—1 Korintiërs 15:53-57.
20, 21. (a) Wat word gesimboliseer deur die feit dat gesalfde Christene ’n wit klippie ontvang? (b) Watter hoop koester die groot menigte, aangesien daar net 144 000 wit klippies is?
20 Hulle ontvang ook “’n wit klippie”. In Romeinse howe is klippies gebruik wanneer ’n oordeel gevel is.* ’n Wit klippie het vryspraak beteken, terwyl ’n swart klippie veroordeling, dikwels tot die dood, beteken het. Die feit dat Jesus “’n wit klippie” aan die Christene in Pergamum gee, sou aandui dat hy hulle onskuldig, suiwer en rein bevind. Maar Jesus se woorde het moontlik ’n verdere betekenis. In Romeinse tye is klippies ook as toegangskaartjies tot belangrike geleenthede gebruik. Die wit klippie kan dus dui op iets baie besonders vir die gesalfde Christen wat oorwin—toegang tot ’n geëerde plek in die hemel tydens die huwelik van die Lam. Net 144 000 sulke klippies word voorsien.—Openbaring 14:1; 19:7-9.
21 Beteken dit dat jy buite rekening gelaat word as jy een van die groot menigte medeaanbidders is? Glad nie! Hoewel jy nie die wit klippie ontvang wat toegang tot die hemel verleen nie, kan jy, as jy volhard, uit die groot verdrukking kom om ’n aandeel te hê aan die vreugdevolle werk om die Paradys op aarde te herstel. Verrese getroues uit voor-Christelike tye en lede van die ander skape wat korter gelede gesterf het, sal hierdie werk saam met jou doen. Uiteindelik sal al die ander vrygekoopte dooies begunstig word met ’n opstanding tot lewe op ’n paradysaarde.—Psalm 45:16; Johannes 10:16; Openbaring 7:9, 14.
22, 23. Wat is die betekenis van die naam wat geskrywe staan op die klippie wat aan gesalfde Christene gegee word, en watter aansporing behoort dit te gee?
22 Wat is die nuwe naam wat op die klippie geskrywe staan? ’n Naam is ’n manier om ’n persoon te identifiseer en hom van ander te onderskei. Hierdie gesalfde Christene ontvang die klippie nadat hulle hulle aardse loopbaan as oorwinnaars voltooi het. Dit is derhalwe duidelik dat die naam op die klippie verband hou met hulle voorreg om in die hemel met Jesus verenig te word—’n uiters intieme posisie van koninklike diens wat slegs deur dié wat die hemelse Koninkryk beërf, ten volle waardeer en geniet sal word. Dit is dus ’n naam, of ’n ampsbetiteling, “wat niemand ken nie, behalwe die een wat dit ontvang”.—Vergelyk Openbaring 3:12.
23 Wat ’n aansporing is dit tog vir die Johannes-klas om te “hoor wat die gees vir die gemeentes sê” en dit toe te pas! En hoe spoor dit tog hulle metgeselle, die groot menigte, aan om getrou saam met hulle te dien terwyl hulle hulle kameraadskap hier op die aarde kan geniet en Jehovah se Koninkryk saam met hulle kan bekend maak!
Sien ook 1 Korintiërs 3:3, 4, 18, 19; 2 Korintiërs 11:13; Galasiërs 4:9; Efesiërs 4:14, 15; Filippense 3:18, 19; Kolossense 2:8; 1 Tessalonisense 3:5; 2 Tessalonisense 2:1-3; 1 Timoteus 6:3-5; 2 Timoteus 2:17; 4:3, 4; Titus 1:13, 14; 3:10; Hebreërs 10:26, 27.
Sien Handelinge 26:10 en voetnoot in NW.
[Prente op bladsy 43]
Hierdie bewyse van wydverspreide heidense aanbidding word in die Pergamon-museum in Berlyn uitgestal
[Prente op bladsy 45]
’n Hoeveelheid manna is in die verbondsark verberg. Vir gesalfdes wat oorwin, beteken die feit dat simboliese verborge manna aan hulle gegee word, dat hulle onsterflikheid ontvang
[Prent op bladsy 45]
Die wit klippie is vir dié wat toegang tot die huwelik van die Lam verkry
1. Wat is die geestelike toestand van die gemeente in Sardis, en hoe begin Jesus sy boodskap?
SOWAT 48 kilometer suid van hedendaagse Akhisar (Tiatira) is die ligging van die volgende gemeente wat ’n boodskap van die verheerlikte Jesus ontvang: Sardis. In die sesde eeu voor ons Gewone Jaartelling was hierdie stad die trotse hoofstad van die eertydse koninkryk Lidië en die setel van die skatryk koning Kroisos. Teen Johannes se dag maak dit moeilike tye deur, en die vroeëre glorie onder Kroisos is bloot geskiedenis. Die Christengemeente daar het eweneens geestelik verarm. Vir die eerste keer begin Jesus nie sy boodskap met lof nie. Hy sê eerder: “En skryf aan die engel van die gemeente in Sardis: Hierdie dinge sê hy wat die sewe geeste van God en die sewe sterre het: ‘Ek ken jou dade, dat jy die naam het dat jy lewend is, maar jy is dood.’”—Openbaring 3:1.
2. (a) Wat beteken die feit dat Jesus “die sewe geeste” het, vir die Christene in Sardis? (b) Watter reputasie het die gemeente in Sardis gehad, maar wat was die ware toedrag van sake?
2 Waarom identifiseer Jesus homself as die een “wat die sewe geeste . . . het”? Omdat hierdie geeste Jehovah se heilige gees afbeeld wat in sy volheid vloei. Later beskryf Johannes hulle ook as “sewe oë”, ’n aanduiding van die deurdringende gesigsvermoë wat God se heilige gees aan Jesus verleen (Openbaring 5:6). Hy kan derhalwe enige situasie onthul en hanteer (Matteus 10:26; 1 Korintiërs 4:5). Die gemeente in Sardis het die reputasie dat dit lewend, bedrywig, is. Maar Jesus kan sien dat dit geestelik dood is. Klaarblyklik het die meeste gemeentelede in ’n toestand van onverskilligheid verval wat soortgelyk is aan dié waarin hulle verkeer het voordat hulle Christene geword het.—Vergelyk Efesiërs 2:1-3; Hebreërs 5:11-14.
3. (a) Waarom moet “die engel van die gemeente in Sardis” veral let op die feit dat Jesus “die sewe sterre” het? (b) Watter reguit raad gee Jesus die gemeente in Sardis?
3 Jesus herinner ook “die engel van die gemeente in Sardis” daaraan dat Hy die een is wat “die sewe sterre” het. Hy hou daardie gemeentelike ouer manne in sy regterhand en het die gesag om hulle in hulle herderswerk te rig. Hulle moet hulle harte daarop rig om ‘die voorkoms van die skape goed te ken’ (Spreuke 27:23). Hulle moet derhalwe sorg dat hulle aandagtig na Jesus se volgende woorde luister: “Word waaksaam, en versterk die oorblywende dinge wat op die punt was om te sterf, want ek het nie gevind dat jou dade ten volle voor my God verrig is nie. Onthou dan hoe jy ontvang en hoe jy gehoor het, en hou aan om dit te bewaar, en toon berou. Waarlik, tensy jy wakker word, sal ek soos ’n dief kom, en jy sal glad nie weet in watter uur ek op jou sal afkom nie.”—Openbaring 3:2, 3.
4. Hoe sou Petrus se woorde die gemeente in Sardis help om ‘die oorblywende dinge te versterk’?
4 Die ouer manne in Sardis moet terugdink aan hulle aanvanklike vreugde toe hulle die waarheid geleer het en aan die seëninge wat hulle destyds ontvang het. Maar nou is hulle dood wat geestelike bedrywigheid betref. Hulle gemeentelike lamp flikker weens ’n gebrek aan werke van geloof. Jare tevore het die apostel Petrus aan die gemeentes in Asië (waarskynlik ook aan Sardis) geskryf om waardering op te bou vir die glorieryke goeie nuus wat Christene aangeneem het en wat verkondig is “met heilige gees wat uit die hemel gestuur is”—soos afgebeeld deur die sewe geeste van Johannes se visioen. Petrus het daardie Christene in Asië ook daaraan herinner dat hulle behoort tot ‘’n uitverkore ras, ’n koninklike priesterdom, ’n heilige nasie, ’n volk vir spesiale besit, sodat hulle die voortreflikhede alom bekend sou maak van die een wat hulle uit die duisternis tot in sy wonderbare lig geroep het’ (1 Petrus 1:12, 25; 2:9). Bepeinsing oor sulke geestelike waarhede sal die gemeente in Sardis help om berou te toon en ‘die oorblywende dinge te versterk’.—Vergelyk 2 Petrus 3:9.
5. (a) Wat het met die Christene in Sardis se waardering gebeur? (b) Wat sal gebeur as die Christene in Sardis nie aan Jesus se raad gehoor gee nie?
5 Op die oomblik is hulle waardering en liefde vir die waarheid soos ’n vuur wat byna uitgebrand het. Net ’n paar kole gloei nog. Jesus spoor hulle aan om die vonk aan te blaas, die vuur op te stook, berou te toon oor die sondes wat hulle weens hulle nalatigheid gedoen het en om weer eens ’n geestelik lewende gemeente te word. (Vergelyk 2 Timoteus 1:6, 7.) Anders sal die gemeente in Sardis onvoorbereid wees wanneer Jesus onverwags—“soos ’n dief”—kom om oordeel te voltrek.—Matteus 24:43, 44.
Hy kom “soos ’n dief”
6. Hoe het Jesus in 1918 “soos ’n dief” gekom, en watter situasie het hy onder sy verklaarde volgelinge gevind?
6 Jesus se waarskuwing dat hy “soos ’n dief” sou kom, geld nog steeds in hedendaagse tye. Dit was in die besonder van toepassing op Christene wat tot in die dag van die Here behoue gebly het. Kort ná 1914 het Maleagi se profesie in vervulling gegaan: “‘Skielik sal die ware Heer, na wie julle soek, na Sy tempel kom, en die boodskapper van die verbond, in wie julle behae het. Kyk! Hy sal beslis kom’, het Jehovah van die leërs gesê” (Maleagi 3:1; Openbaring 1:10). Jesus het as “boodskapper van die verbond” gekom om dié wat beweer het dat hulle sy volgelinge is, te inspekteer en te oordeel (1 Petrus 4:17). Op daardie tydstip, in 1918, was die Christendom verwikkel in die vergieting van bloed in die Eerste Wêreldoorlog en was sy, geestelik gesproke, heeltemal dood. Selfs ware Christene, wat voor die oorlog so ywerig getuig het, het ’n tyd van geestelike lomerigheid deurgemaak. Party van hulle vooraanstaande ouer manne is in die gevangenis gegooi, en die predikingswerk het byna tot stilstand gekom. Toe Jehovah se gees hierdie Christene die volgende jaar gewek het, was nie almal gereed nie. Party was, soos die dwase maagde van Jesus se gelykenis, nie geestelik toegerus vir die voorreg om Jehovah te dien nie. Maar gelukkig was daar baie wat, soos die verstandige maagde, ag geslaan het op Jesus se waarskuwing: “Hou dus aan waak, want julle weet nie die dag en ook nie die uur nie.”—Matteus 25:1-13.
7. Waarom moet Christene vandag wakker bly?
7 Die nodigheid dat ’n Christen waaksaam moet wees, het nie vroeg in die dag van die Here geëindig nie. In sy groot profesie oor “die teken . . . wanneer al hierdie dinge bestem is om tot ’n voleinding te kom”, het Jesus ’n sterk waarskuwing gegee: “Van daardie dag of die uur weet niemand nie . . . Bly op die uitkyk, bly wakker, want julle weet nie wanneer dit die vasgestelde tyd is nie. Maar wat ek vir julle sê, sê ek vir almal: Hou aan waak” (Markus 13:4, 32, 33, 37). Ja, tot op hierdie oomblik moet ons almal, hetsy ons van die gesalfdes of van die groot menigte is, waaksaam bly en stry dat ons nie geestelik aan die slaap raak nie. Mag ons wawyd wakker bevind word wanneer Jehovah se dag “soos ’n dief in die nag” kom, sodat ons ’n gunstige oordeel kan ontvang.—1 Tessalonisense 5:2, 3; Lukas 21:34-36; Openbaring 7:9.
8. Hoe spoor die Johannes-klas God se volk vandag aan om geestelik lewend te bly?
8 Die Johannes-klas is vandag self daarvan bewus dat dit nodig is om God se volk aan te spoor om geestelik lewend te bly. Met dié doel word spesiale byeenkomste etlike kere elke jaar wêreldwyd gereël. In ’n onlangse jaar was die gesamentlike bywoning by 2 981 streekbyeenkomste 10 953 744, en 122 701 nuwe gelowiges is gedoop. Die Johannes-klas gebruik die tydskrif Die Wagtoring al meer as honderd jaar lank om Jehovah se naam en voorneme bekend te maak. In antwoord op die bittere vervolging gedurende die twee wêreldoorloë het Die Wagtoring Jehovah se Getuies tot hernieude ywer gewek deur artikels te publiseer soos “Geseënd is die onverskrokkenes” (1919), “’n Oproep tot aksie” (1925) en “Verydeling van vervolging” (1942).
9. (a) Wat behoort alle Christene hulle af te vra? (b) Watter aansporing het Die Wagtoring gegee?
9 Soos in Sardis is volgehoue selfondersoek lewensbelangrik vir alle Christene in die hedendaagse gemeentes. Ons almal moet aanhou om ons af te vra: Is ons ‘dade ten volle verrig’ voor ons God? Kweek ons persoonlik, sonder om ander te oordeel, ’n selfopofferende gees aan en streef ons daarna om heelhartige diens aan God te verrig? Die Wagtoring het in hierdie verband aansporing gegee deur ’n bespreking van onderwerpe soos “Stel julleself voortdurend op die proef” en “Ons lewe nie langer vir onsself nie”.* Laat ons ons diepste wese aan die hand van sulke skriftuurlike hulp ondersoek, terwyl ons probeer om nederig en biddend in onkreukbaarheid voor Jehovah te wandel.—Psalm 26:1-3; 139:23, 24.
“’n Paar name”
10. Watter aanmoedigende aspek het Jesus in die gemeente in Sardis opgemerk, en watter uitwerking moet dit op ons hê?
10 Jesus se volgende woorde aan die gemeente in Sardis is baie aanmoedigend. Hy sê: “Jy het nietemin ’n paar name in Sardis wat nie hulle boklere verontreinig het nie, en hulle sal in wittes saam met my wandel, omdat hulle dit waardig is. Hy wat oorwin, sal so geklee word in wit boklere; en ek sal sy naam hoegenaamd nie uit die boek van die lewe uitwis nie, maar ek sal sy naam voor my Vader en voor sy engele erken” (Openbaring 3:4, 5). Wek hierdie woorde ons nie op en versterk dit nie ons vaste voorneme om getrou te wees nie? Nalatigheid aan die kant van ’n liggaam van ouer manne kan veroorsaak dat ’n gemeente in sy geheel geestelik vas aan die slaap raak. Maar sommige individue in die gemeente probeer dalk moedig om hulle Christelike identiteit rein en vlekkeloos te bewaar en behou sodoende ’n goeie naam by Jehovah.—Spreuke 22:1.
11, 12. (a) Hoe moes party, selfs gedurende die groot afvalligheid, soos daardie getroue “paar name” in Sardis gewees het? (b) Watter verligting het koringagtige Christene gedurende die dag van die Here ontvang?
11 Ja, daardie “boklere” verwys na ’n persoon se regverdige identiteit as ’n Christen. (Vergelyk Openbaring 16:15; 19:8.) Dit moet vir Jesus verblydend wees om te sien dat “’n paar name”, ’n paar gesalfde Christene in Sardis, dit nog steeds regkry om hierdie identiteit te behou, ondanks die onverskilligheid van die oorgrote meerderheid. Daar moes ook, toe verklaarde Christene gedurende die lang eeue van die groot afvalligheid geabsorbeer is deur Babilon die Grote, die wêreldryk van valse godsdiens, altyd ’n paar persone gewees het wat, ondanks alle teenstand, probeer het om Jehovah se wil te doen. Hulle was regverdig soos koring wat tussen ’n magdom van sektariese onkruid versteek was.—Openbaring 17:3-6; Matteus 13:24-29.
12 Jesus het beloof dat hy “al die dae tot aan die voleinding van die stelsel van dinge” met hierdie koringagtige Christene sal wees. Hy weet wie hulle is en watter goeie naam elkeen gemaak het (Matteus 28:20; Prediker 7:1). Stel jou die vreugde voor van daardie “paar” getroues wat nog aan die begin van die dag van die Here gelewe het! Hulle is uiteindelik afgeskei van die geestelik dooie Christendom en is versamel in ’n regverdige gemeente wat meer soos die gemeente in Smirna was.—Matteus 13:40-43.
13. Watter seëninge lê voor vir gesalfde Christene wat nie “hulle boklere verontreinig” nie?
13 Vir diegene in Sardis wat tot die einde toe getrou is en nie hulle Christelike identiteit besoedel nie, word ’n wonderlike hoop verwesenlik. Hulle word ná die oprigting van Jesus se Messiaanse Koninkryk in 1914 tot geeslewe opgewek en word as oorwinnaars beklee met wit boklere as simbool van hulle vlekkelose, onbesoedelde regverdigheid. Hulle sal ’n ewige beloning geniet omdat hulle die smal pad wat na die lewe lei, bewandel het.—Matteus 7:14; sien ook Openbaring 6:9-11.
Vir ewig in die boek van die lewe!
14. Wat is “die boek van die lewe”, en wie se name word daarin opgeteken?
14 Wat is “die boek van die lewe”, en wie se name sal daarin behou word? Die boek, of boekrol, van die lewe verwys na die verslag oor Jehovah se knegte wat in aanmerking kom om die ewige lewe as gawe te ontvang (Maleagi 3:16). Hier in Openbaring word spesifiek na die name van gesalfde Christene verwys. Maar die name van dié wat in aanmerking kom vir ewige lewe op die aarde, word ook daarin opgeteken. Wat meer is, name kan uit daardie boek ‘uitgewis’ word (Eksodus 32:32, 33). Nietemin ontvang die lede van die Johannes-klas wie se name tot hulle dood in die boek van die lewe bly, onsterflike lewe in die hemel (Openbaring 2:10). Dit is die name wat Jesus spesifiek voor sy Vader en voor Sy engele erken. Wat ’n wonderlike beloning tog!
15. Hoe sal lede van die groot menigte hulle name onuitwisbaar in die boek van die lewe geskryf kry?
15 Die groot menigte, wie se name ook in die boek van die lewe geskryf word, sal lewend uit die groot verdrukking kom. As hulle dwarsdeur Jesus se Duisendjarige Heerskappy en gedurende die beslissende toets wat daarop volg, geloof beoefen, sal hulle met ewige lewe in die Paradys op aarde beloon word (Daniël 12:1; Openbaring 7:9, 14; 20:15; 21:4). Hulle name sal dan onuitwisbaar in die boek van die lewe geskryf bly. Reageer jy nie, noudat jy weet wat hier deur middel van die heilige gees bekend gemaak word, geesdriftig op Jesus se herhaalde vermaning nie: “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê”?—Openbaring 3:6.
Sien Die Wagtoring, 15 Julie 2005 en 15 Maart 2005.
[Prent op bladsy 57]
Mag jou naam in die boek van die lewe bly
1. Jesus se sesde boodskap word gerig aan die gemeente in watter stad, en wat beteken daardie stad se naam?
BROEDERLIKE GENEENTHEID—wat ’n gewenste eienskap! Jesus het dit ongetwyfeld in gedagte wanneer hy sy sesde boodskap gee, wat hy aan die gemeente in Filadelfia rig, want daardie naam beteken “Broederlike geneentheid”. Die bejaarde Johannes onthou nog die geleentheid, meer as 60 jaar tevore, toe Petrus Jesus drie keer daarvan verseker het dat hy, Petrus, innige geneentheid vir sy Here het (Johannes 21:15-17). Betoon die Christene in Filadelfia, op hulle beurt, broederlike geneentheid? Blykbaar doen hulle dit!
2. Watter soort stad was Filadelfia, watter soort gemeente was daar geleë, en wat sê Jesus vir die engel van hierdie gemeente?
2 Die Filadelfia van Johannes se dag, wat sowat 48 kilometer suidoos van Sardis (op die terrein van die hedendaagse Turkse stad Alasehir) geleë is, is ’n betreklik welvarende stad. Maar die welvaart van die Christengemeente daar is opmerkenswaardiger. Met watter vreugde moes hulle tog die bedienaar ontvang het wat na hulle gereis het, waarskynlik oor Sardis! Die boodskap wat hy bring, bevat besielende raad vir hulle. Maar eers verwys dit na die gesag van die roemryke Afsender daarvan. Hy sê: “En skryf aan die engel van die gemeente in Filadelfia: Hierdie dinge sê hy wat heilig is, wat waaragtig is, wat die sleutel van Dawid het, wat oopmaak sodat niemand sal sluit nie, en sluit sodat niemand oopmaak nie.”—Openbaring 3:7.
3. Waarom is dit gepas dat Jesus “heilig” genoem word, en hoe kan daar gesê word dat hy “waaragtig is”?
3 Johannes het gehoor hoe Petrus vir die mens Jesus Christus sê: “U het woorde van die ewige lewe; en ons het geglo en te wete gekom dat u die Heilige van God is” (Johannes 6:68, 69). Aangesien Jehovah God die verpersoonliking van heiligheid is, moet sy enigverwekte Seun ook “heilig” wees (Openbaring 4:8). Jesus is ook “waaragtig”. Die Griekse woord wat hier gebruik word (a·le·thi·nosʹ), bevat die gedagte van egtheid. In hierdie sin is Jesus die ware lig en die ware brood wat uit die hemel neergedaal het (Johannes 1:9; 6:32). Hy is die ware wingerdstok (Johannes 15:1). Jesus is ook waaragtig in die sin dat hy betroubaar is. Hy praat altyd die waarheid. (Sien Johannes 8:14, 17, 26.) Hierdie Seun van God is inderdaad waardig om as Koning en Regter te dien.—Openbaring 19:11, 16.
“Die sleutel van Dawid”
4, 5. Met watter verbond het “die sleutel van Dawid” verband gehou?
4 Jesus het “die sleutel van Dawid”. Hy gebruik dit om ‘oop te maak sodat niemand sal sluit nie en te sluit sodat niemand oopmaak nie’. Wat is hierdie “sleutel van Dawid”?
5 Dit was met koning Dawid van Israel dat Jehovah ’n verbond vir ’n ewige koninkryk gesluit het (Psalm 89:1-4, 34-37). Dawid se huis het van 1070 tot 607 v.G.J. vanaf Jehovah se troon in Jerusalem regeer, maar toe is God se oordeel aan daardie koninkryk voltrek omdat dit goddeloos geword het. So het Jehovah sy profesie in Esegiël 21:27 begin vervul: “’n Puinhoop, ’n puinhoop, ’n puinhoop sal ek dit [aardse Jerusalem] maak. Ook wat dit betref, dit [die septer van koningskap in Dawid se geslag] sal beslis niemand s’n word nie totdat hy kom wat die wetlike reg het, en ek sal dit aan hom gee.”
6, 7. Wanneer en hoe sou die een met “die wetlike reg” verskyn?
6 Wanneer en hoe sou hierdie een met “die wetlike reg” verskyn? Hoe sou die septer van Dawid se koninkryk aan hom gegee word?
7 Ongeveer 600 jaar later het ’n nakomeling van koning Dawid, die Joodse maagd Maria, deur heilige gees swanger geraak. God het die engel Gabriël gestuur om Maria mee te deel dat sy ’n seun sou hê, wat Jesus genoem moes word. Gabriël het bygevoeg: “Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en Jehovah God sal hom die troon van sy vader Dawid gee, en hy sal vir ewig as koning oor die huis van Jakob heers, en daar sal geen einde aan sy koninkryk wees nie.”—Lukas 1:31-33.
8. Hoe het Jesus bewys dat hy bevoeg is om die Dawidiese koningskap te erf?
8 Toe Jesus in 29 G.J. in die Jordaanrivier gedoop en met heilige gees gesalf is, het hy die aangewese Koning in die geslag van Dawid geword. Hy het die goeie nuus van die Koninkryk met voorbeeldige ywer verkondig en sy dissipels opdrag gegee om ook te preek (Matteus 4:23; 10:7, 11). Jesus het homself verneder, selfs tot die dood aan ’n folterpaal, en het sodoende bewys dat hy ten volle bevoeg is om die Dawidiese koningskap te erf. Jehovah het Jesus as ’n onsterflike gees opgewek en hom tot Sy eie regterhand in die hemele verhef. Daar het hy al die regte van die Dawidiese koninkryk geërf. Jesus sou ná verloop van tyd sy reg uitoefen om te “gaan oorwin te midde van [sy] vyande”.—Psalm 110:1, 2; Filippense 2:8, 9; Hebreërs 10:13, 14.
9. Hoe gebruik Jesus die sleutel van Dawid om oop te maak en te sluit?
9 Intussen sou Jesus die sleutel van Dawid kon gebruik om geleenthede en voorregte in verband met die Koninkryk van God te open. Deur middel van Jesus sou Jehovah nou gesalfde Christene op die aarde “van die gesag van die duisternis” verlos en hulle “in die koninkryk van die Seun van sy liefde” oorbring (Kolossense 1:13, 14). Die sleutel sou ook gebruik word om enige ontroues uit te sluit van sulke voorregte (2 Timoteus 2:12, 13). Aangesien hierdie permanente erfgenaam van Dawid se koninkryk Jehovah se steun geniet, kan geen skepsel hom verhinder om sulke pligte na te kom nie.—Vergelyk Matteus 28:18-20.
10. Watter aanmoediging gee Jesus die gemeente in Filadelfia?
10 Jesus se woorde aan die Christene in Filadelfia moet besonder vertroostend wees, aangesien dit van so ’n gesaghebbende bron kom! Hy prys hulle deur te sê: “Ek ken jou dade—kyk! ek het ’n geopende deur voor jou gestel, wat niemand kan sluit nie—dat jy ’n bietjie krag het, en jy het my woord bewaar en my naam nie verloën nie” (Openbaring 3:8). Die gemeente was bedrywig, en ’n deur het daarvoor oopgegaan—ongetwyfeld ’n deur wat die geleentheid skep vir bedieningswerk. (Vergelyk 1 Korintiërs 16:9; 2 Korintiërs 2:12.) Jesus spoor die gemeente derhalwe aan om ten volle gebruik te maak van die geleentheid om te preek. Hulle het volhard en getoon dat hulle, met behulp van God se gees, genoeg krag het om verdere “dade” in Jehovah se diens te verrig (2 Korintiërs 12:10; Sagaria 4:6). Hulle het Jesus se bevele gehoorsaam en het Christus nie deur woord of daad verloën nie.
‘Hulle sal hulle voor jou neerbuig’
11. Watter seën beloof Jesus aan die Christene, en hoe is dit verwesenlik?
11 Jesus beloof dus aan hulle goeie resultate: “Kyk! Ek sal dié gee wat uit die sinagoge van Satan is, wat sê dat hulle Jode is, en dit tog nie is nie maar lieg—kyk! ek sal hulle laat kom en voor jou voete hulde laat bewys en hulle laat weet dat ek jou liefgehad het” (Openbaring 3:9). Soos in Smirna het die gemeente dalk probleme met die plaaslike Jode ondervind. Jesus noem hulle “die sinagoge van Satan”. Maar ten minste party van daardie Jode sal binnekort besef dat wat die Christene oor Jesus verkondig, die waarheid is. Hulle sal waarskynlik ‘hulde bewys’ op die manier wat Paulus in 1 Korintiërs 14:24, 25 beskryf het, sodat hulle in werklikheid berou toon en Christene word, met volle waardering vir die groot liefde wat Jesus getoon het deur selfs van sy siel afstand te doen ten behoewe van sy dissipels.—Johannes 15:12, 13.
12. Waarom sou dit lede van die Joodse sinagoge in Filadelfia waarskynlik verbaas om te hoor dat party van hulle hulle voor die plaaslike Christengemeenskap sou “neerbuig”?
12 Dit sou lede van die Joodse sinagoge in Filadelfia waarskynlik verbaas om te hoor dat party van hulle voor die plaaslike Christengemeenskap ‘hulde sou bewys’. Met die oog op die feit dat daar ongetwyfeld baie nie-Jode in daardie gemeente is, sou hulle verwag dat presies die teenoorgestelde sou gebeur. Waarom? Omdat Jesaja voorspel het: “[Nie-Joodse] konings sal vir jou [die volk Israel] oppassers word, en hulle vorstinne versorgsters vir jou. Met die gesig na die aarde sal hulle hulle voor jou neerbuig” (Jesaja 49:23; 45:14; 60:14). Sagaria is geïnspireer om in ’n soortgelyke trant te skryf: “In dié dae sal tien man [nie-Jode] uit al die tale van die nasies die slip van ’n Joodse man vasgryp, ja, hulle sal dit vasgryp en sê: ‘Ons sal saam met julle gaan, want ons het gehoor dat God met julle is’” (Sagaria 8:23). Ja, nie-Jode moes hulle voor Jode neerbuig, nie andersom nie!
13. Wie was die Jode oor wie profesieë vervul sou word wat tot eertydse Israel gerig is?
13 Daardie profesieë is tot God se uitverkore nasie gerig. Toe hulle geuiter is, het vleeslike Israel daardie ereposisie beklee. Maar toe die Joodse nasie die Messias verwerp het, het Jehovah hulle verstoot (Matteus 15:3-9; 21:42, 43; Lukas 12:32; Johannes 1:10, 11). Op Pinkster 33 G.J. het hy die ware Israel van God, die Christengemeente, in hulle plek gekies. Die lede daarvan is die geestelike Jode met die ware besnydenis van die hart (Handelinge 2:1-4, 41, 42; Romeine 2:28, 29; Galasiërs 6:16). Al manier waarop individuele vleeslike Jode daarna weer ’n begunstigde verhouding met Jehovah kon verkry, was deur geloof te stel in Jesus as die Messias (Matteus 23:37-39). Blykbaar sou dit spoedig met sommige persone in Filadelfia gebeur.*
14. Hoe is Jesaja 49:23 en Sagaria 8:23 in hedendaagse tye op ’n betekenisvolle wyse vervul?
14 Profesieë soos Jesaja 49:23 en Sagaria 8:23 is in hedendaagse tye op ’n uiters betekenisvolle wyse vervul. As gevolg van die predikingswerk van die Johannes-klas het groot getalle mense Koninkryksdiens deur die geopende deur betree.* Die meeste van hulle het uit die Christendom gekom, wie se godsdienste valslik beweer dat hulle geestelike Israel is. (Vergelyk Romeine 9:6.) Hierdie mense, as ’n groot menigte, was hulle klere en maak dit wit deur geloof te beoefen in Jesus se offerbloed (Openbaring 7:9, 10, 14). Hulle is gehoorsaam aan Christus se Koninkryksheerskappy en hoop dus om die seëninge daarvan hier op die aarde te beërf. Hulle kom na Jesus se gesalfde broers en ‘buig hulle’, geestelik gesproke, voor hulle ‘neer’, omdat ‘hulle gehoor het dat God met hulle is’. Hulle verrig diens aan hierdie gesalfdes, met wie hulle in ’n wêreldwye broederskap verenig word.—Matteus 25:34-40; 1 Petrus 5:9.
“Die uur van beproewing”
15. (a) Wat het Jesus aan die Christene in Filadelfia beloof, en wat is hulle aangespoor om te doen? (b) Watter “kroon” het die Christene uitgesien om eendag te ontvang?
15 Jesus sê verder: “Omdat jy die woord oor my volharding bewaar het, sal ek jou ook bewaar van die uur van beproewing, wat oor die hele bewoonde aarde gaan kom om dié wat op die aarde woon, op die proef te stel. Ek kom gou. Hou vas wat jy het, sodat niemand jou kroon wegneem nie” (Openbaring 3:10, 11). Hoewel die Christene van Johannes se dag nie tot die dag van die Here (wat in 1914 begin het) behoue sou bly nie, sou hulle vertroue in Jesus se koms hulle krag gee om aan te hou preek (Openbaring 1:10; 2 Timoteus 4:2). Die “kroon”, of beloning van die ewige lewe, het in die hemel op hulle gewag (Jakobus 1:12; Openbaring 11:18). As hulle tot in die dood getrou was, sou niemand hulle daardie beloning kon ontneem nie.—Openbaring 2:10.
16, 17. (a) Wat is “die uur van beproewing, wat oor die hele bewoonde aarde gaan kom”? (b) Wat was die toestand van die gesalfdes aan die begin van “die uur van beproewing”?
16 Maar wat is “die uur van beproewing”? Daardie Christene in Asië moes ongetwyfeld ’n verdere vlaag van verskriklike vervolging deur die keiserlike Romeinse Ryk verduur het.* Nietemin is die grotere vervulling die uur van sifting en oordeel wat uiteindelik gedurende die dag van die Here aangebreek en van 1918 af ’n klimaks bereik het. Die toets was om te bepaal of ’n persoon ten gunste van God se opgerigte Koninkryk of ten gunste van Satan se wêreld is. Dit duur ’n betreklike kort tydjie, ’n “uur”, maar dit is nog nie verby nie. Intussen moet ons nooit vergeet dat ons in “die uur van beproewing” lewe nie.—Lukas 21:34-36.
17 In 1918 moes die Johannes-klas van gesalfde Christene—soos daardie getroue gemeente in Filadelfia—teenstand van die hedendaagse “sinagoge van Satan” die hoof bied. Godsdiensleiers van die Christendom, wat beweer het dat hulle geestelike Jode is, het die heersers op listige wyse gemanipuleer om ware Christene te onderdruk. Tog het hierdie Christene hard probeer om ‘die woord oor Jesus se volharding te bewaar’; gevolglik het hulle met geestelike hulp, ’n betekenisvolle “bietjie krag”, voortbestaan en is hulle gewek om in te gaan deur die deur wat nou voor hulle oopgegaan het. Hoe?
“’n Geopende deur”
18. Watter aanstelling het Jesus in 1919 gedoen, en hoe het die aangestelde gevolglik soos Hiskia se getroue bestuurder geword?
18 In 1919 het Jesus sy belofte nagekom en die groepie ware gesalfde Christene as sy “getroue en verstandige slaaf” erken (Matteus 24:45-47). ’n Voorreg soortgelyk aan dié wat die getroue bestuurder Eljakim in die tyd van koning Hiskia geniet het, het hulle te beurt geval.* Jehovah het van Eljakim gesê: “Ek sal die sleutel van die huis van Dawid op sy skouer lê, en hy sal oopmaak sonder dat iemand sluit, en hy sal sluit sonder dat iemand oopmaak.” Eljakim het groot verantwoordelikhede vir Hiskia, die koninklike seun van Dawid, op hom geneem. Net so is “die sleutel van die huis van Dawid” vandag op die skouer van die gesalfde Johannes-klas gelê in die sin dat die aardse belange van die Messiaanse Koninkryk aan hulle toevertrou is. Jehovah het sy knegte vir hierdie voorreg versterk deur hulle bietjie krag te vermeerder tot dinamiese energie wat voldoende is vir ’n ontsaglike wêreldwye getuienis.—Jesaja 22:20, 22; 40:29.
19. Hoe het die Johannes-klas die verantwoordelikhede behartig wat Jesus hulle in 1919 gegee het, en wat het dit tot gevolg gehad?
19 Sedert 1919 het die gesalfde oorblyfsel Jesus se voorbeeld gevolg en ’n kragtige veldtog aangepak om die goeie nuus van die Koninkryk wyd en syd te verkondig (Matteus 4:17; Romeine 10:18). Gevolglik het party van die hedendaagse sinagoge van Satan, die Christendom, na hierdie gesalfde oorblyfsel gekom, berou getoon en hulle ‘neergebuig’ ter erkenning van die slaaf se gesag. Hulle het Jehovah ook eensgesind saam met die oueres van die Johannes-klas kom dien. Dit het voortgeduur totdat die volle getal van Jesus se gesalfde broers versamel is. Daarna het “’n groot menigte . . . uit alle nasies” hulle voor die gesalfde slaaf kom “neerbuig” (Openbaring 7:3, 4, 9). Die slaaf en hierdie groot menigte dien saam as die een kudde van Jehovah se Getuies.
20. Waarom moet Jehovah se Getuies vandag besonder sterk in die geloof en bedrywig in God se diens wees?
20 Jehovah se Getuies, wat soos die Christene in Filadelfia in ’n band van opregte broederlike geneentheid verenig is, besef vandag dat hulle predikingswerk dringend gedoen moet word. Die groot verdrukking sal binnekort die gordyn oor Satan se goddelose wêreld laat sak. Mag elkeen van ons op daardie tydstip sterk in die geloof en bedrywig in God se diens bevind word, sodat ons name nie uit Jehovah se boek van die lewe uitgewis sal word nie (Openbaring 7:14). Laat ons Jesus se vermaning aan die gemeente in Filadelfia baie ernstig opneem, sodat ons aan ons diensvoorregte kan vashou en die ewige lewe as beloning kan verkry.
Seëninge vir die oorwinnaars
21. Hoe het gesalfde Christene vandag ‘die woord oor Jesus se volharding bewaar’, en watter vooruitsig het hulle?
21 Die Johannes-klas het vandag ‘die woord oor Jesus se volharding bewaar’, dit wil sê, hulle het sy voorbeeld gevolg en volhard (Hebreërs 12:2, 3; 1 Petrus 2:21). Jesus se verdere woorde aan die gemeente in Filadelfia het hulle dus grootliks aangemoedig: “Die een wat oorwin—ek sal hom ’n pilaar in die tempel van my God maak, en hy sal daar hoegenaamd nie meer uitgaan nie.”—Openbaring 3:12a.
22. (a) Wat is die tempel van Jesus se God? (b) Hoe sal die gesalfde Christene wat oorwin, pilare in hierdie tempel word?
22 Wat ’n voorreg is dit tog vir iemand om ’n pilaar in die tempel van Jehovah te wees! In eertydse Jerusalem was die letterlike tempel die sentrum van Jehovah se aanbidding. In die tempel het die hoëpriester, een dag elke jaar, die bloed van offerdiere geoffer voor die wonderdadige lig wat Jehovah se teenwoordigheid in “die Allerheiligste” afgebeeld het (Hebreërs 9:1-7). Toe Jesus gedoop is, het ’n ander tempel tot stand gekom, ’n groot geestelike, tempelagtige reëling vir die aanbidding van Jehovah. Die allerheiligste van hierdie tempel is in die hemel, waar Jesus gepas “voor die aangesig van God” verskyn het (Hebreërs 9:24). Jesus is die Hoëpriester, en net een offer word vir die algehele versoening van sondes gebring: die vergote bloed van die volmaakte mens Jesus (Hebreërs 7:26, 27; 9:25-28; 10:1-5, 12-14). Solank hulle getrou bly, dien gesalfde Christene op aarde as onderpriesters in die aardse voorhowe van hierdie tempel (1 Petrus 2:9). Maar wanneer hulle oorwin het, gaan hulle ook in daardie hemelse allerheiligste in en word hulle onbeweegbare stutte, soos pilare, van die tempelagtige reëling vir aanbidding (Hebreërs 10:19; Openbaring 20:6). Daar is geen gevaar dat hulle ‘meer daar sal uitgaan nie’.
23. (a) Watter belofte maak Jesus vervolgens aan die gesalfde Christene wat oorwin? (b) Wat het die feit dat Jehovah se naam en die naam van die nuwe Jerusalem op Christenoorwinnaars geskryf word, tot gevolg?
23 Jesus sê verder: “En ek sal op hom die naam van my God skryf en die naam van die stad van my God, die nuwe Jerusalem, wat van my God af uit die hemel neerdaal, en my nuwe naam” (Openbaring 3:12b). Ja, die naam van Jehovah—hulle God en Jesus se God—word op hierdie oorwinnaars geskryf. Dit toon duidelik dat Jehovah en Jesus twee afsonderlike persone is en nie twee dele van ’n drie-enige God, of Drie-eenheid, nie (Johannes 14:28; 20:17). Die hele skepping moet besef dat hierdie gesalfdes aan Jehovah behoort. Hulle is sy getuies. Op hulle word ook geskryf die naam van die nuwe Jerusalem, die hemelse stad wat uit die hemel neerdaal in die sin dat die welwillende heerskappy daarvan oor die hele getroue mensdom uitgebrei word (Openbaring 21:9-14). Al die aardse Christenskape sal op dié manier ook weet dat hierdie gesalfde oorwinnaars burgers van die Koninkryk, die hemelse Jerusalem, is.—Psalm 87:5, 6; Matteus 25:33, 34; Filippense 3:20; Hebreërs 12:22.
24. Wat stel Jesus se nuwe naam voor, en hoe word dit op getroue gesalfde Christene geskryf?
24 Ten slotte word Jesus se nuwe naam op gesalfde oorwinnaars geskryf. Dit verwys na Jesus se nuwe amp en die unieke voorregte wat Jehovah aan hom gegee het (Filippense 2:9-11; Openbaring 19:12). Niemand anders leer daardie naam ken nie, in die sin dat niemand anders daardie ondervindinge het of daardie voorregte ontvang nie. Maar wanneer Jesus sy naam op sy getroue broers skryf, verkry hulle ’n intieme verhouding met hom in daardie hemelse ryk en deel hulle selfs in sy voorregte (Lukas 22:29, 30). Dit is geen wonder nie dat Jesus sy boodskap aan sulke gesalfdes afsluit deur die vermaning te herhaal: “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê.”—Openbaring 3:13.
25. Hoe kan elke individuele Christen vandag die beginsel agter Jesus se raad aan die gemeente in Filadelfia toepas?
25 Wat ’n groot aansporing moes hierdie boodskap tog vir die getroue Christene in Filadelfia gewees het! En dit bevat beslis nou, gedurende die dag van die Here, ’n kragtige les vir die Johannes-klas. Maar die beginsels daarvan is vir elke individuele Christen belangrik, hetsy hy van die gesalfdes of van die ander skape is (Johannes 10:16). Dit sal van ons almal verstandig wees om aan te hou om Koninkryksvrugte voort te bring, soos daardie Christene in Filadelfia gedoen het. Ons almal het ten minste ’n bietjie krag. Ons almal kan iets in Jehovah se diens doen. Laat ons hierdie krag gebruik! Laat ons, wat groter Koninkryksvoorregte betref, wakker wees om in te gaan deur enige deur wat vir ons oopgaan. Ons kan selfs tot Jehovah bid om so ’n deur oop te maak (Kolossense 4:2, 3). Terwyl ons Jesus se voorbeeld van volharding volg en aan sy naam getrou bly, sal ons toon dat ons ook ’n oor het om te hoor wat God se heilige gees vir die gemeentes sê.
In Paulus se tyd het Sostenes, die presiderende beampte van die Joodse sinagoge in Korinte, ’n Christenbroer geword.—Handelinge 18:17; 1 Korintiërs 1:1.
Die tydskrif Die Wagtoring, wat deur die Johannes-klas uitgegee word, het deurgaans beklemtoon hoe dringend dit is om hierdie geleentheid aan te gryp en soveel moontlik in die predikingswerk te doen; sien byvoorbeeld die artikels “Laat almal die heerlikheid van Jehovah verkondig” en “‘Hulle geluid het oor die hele aarde uitgegaan’” in Die Wagtoring van 1 Januarie 2004. In die artikel “Geseënd is dié wat aan God heerlikheid gee”, in die nommer van 1 Junie 2004, is klem gelê op die geleentheid om die voltydse diens deur ’n “geopende deur” te betree. Daar was gedurende een maand in 2005 ’n hoogtepunt van 1 093 552 pioniers wat sulke diens gerapporteer het.
McClintock en Strong se Cyclopedia (Deel X, bladsy 519) sê: “Die Christelike godsdiens is onder die aandag van die keisers gebring deur die opskuddings wat onder die bevolking verwek is deur heidense priesters, wat die merkwaardige vooruitgang van daardie geloof met ontsteltenis gadegeslaan het, en Trajanus [98-117 G.J.] het gevolglik bevele uitgevaardig vir die geleidelike onderdrukking van die nuwe leer wat mense in haters van die gode verander het. Die bewind van Plinius die Jongere as goewerneur van Bitinië [wat in die noorde aan die Romeinse provinsie Asië gegrens het] is bemoeilik deur aangeleenthede wat voortgespruit het uit die vinnige uitbreiding van die Christelike godsdiens en die gevolglike woede van die heidense bevolking in sy provinsie.”
Die naam Hiskia beteken “Jehovah versterk”. Sien 2 Konings 16:20, voetnoot in NW.
[Venster op bladsy 63]
Hulp aan baie om hulle neer te buig
Van die 144 000 gesalfdes wat die hemelse Koninkryk sal beërf, is daar klaarblyklik ’n oorblyfsel, die Johannes-klas, van minder as 9 000 wat nog hulle aardse loopbaan moet voltooi. Terselfdertyd het die groot menigte gegroei tot ’n skare van meer as 6 600 000 (Openbaring 7:4, 9). Wat het tot hierdie ontsaglike vermeerdering bygedra? Die verskillende skole wat Jehovah se Getuies gereël het, het ’n groot rol hierin gespeel. In skerp teenstelling met die kweekskole van die Christendom wat wêreldse filosofieë leer en die Bybel afkraak, bou hierdie Getuieskole sterk geloof in God se Woord op. Hulle toon hoe prakties die Bybel is wat ’n rein, sedelike lewe en toegewyde diens aan God betref. Sedert 1943 hou elke gemeente van Jehovah se Getuies regoor die aarde ’n Teokratiese Bedieningskool in sy Koninkryksaal. Miljoene woon elke week hierdie skool by, waar hulle ’n verenigde Bybelonderrigprogram volg.
Sedert 1959 hou Jehovah se Getuies ook Koninkryksbedieningskole vir die opleiding van gemeentelike ouer manne en bedieningsknegte. En sedert 1977 het die Pionierdiensskole honderdduisende broers en susters opgelei wat Jehovah met ’n ware Filadelfiese gees voltyds in die predikingswerk dien. In 1987 is die Bedieningsopleidingskool begin om manlike Getuies vir spesiale toewysings in die wêreldveld op te lei.
’n Besondere skool van Jehovah se Getuies is die Wagtoring-Bybelskool Gilead. Sedert 1943 het daar feitlik elke jaar twee groepe studente uit hierdie sendingskool in die staat New York gegradueer. Dit het altesaam meer as 7 000 bedienaars van Jehovah vir buitelandse sendingdiens opgelei. Die gegradueerdes van hierdie skool het al in meer as honderd lande gedien, en in baie van hierdie lande het hulle gehelp om die Koninkrykswerk aan te voor. Ná sowat 60 jaar is party van die vroeë sendelinge nog steeds bedrywig en werk hulle saam met nuwer sendelinge om die wêreldwye uitbreiding van Jehovah se organisasie te bevorder. Wat ’n wonderlike uitbreiding was dit tog!
[Tabel op bladsy 64]
In 1919 het die heersende Koning Jesus ’n deur oopgemaak wat die geleentheid skep vir Christelike diens. Al hoe meer toegewyde Christene benut hierdie geleentheid.
Lande deur prediking Christene wat Voltydse Jaar bereik gepreek het* predikers*
1918 14 3 868 591
1928 32 23 988 1 883
1938 52 47 143 4 112
1948 96 230 532 8 994
1958 175 717 088 23 772
1968 200 1 155 826 63 871
1978 205 2 086 698 115 389
1988 212 3 430 926 455 561
1998 233 5 544 059 698 781
2005 235 6 390 022 843 234
Die bogenoemde syfers is maandelikse gemiddeldes.
[Tabel op bladsy 65]
Die bedrywigheid van Jehovah se Getuies is heelhartig. Beskou byvoorbeeld die ure wat hulle aan die predikings- en onderrigtingswerk bestee het en die groot getal gratis Bybelstudies wat hulle in mense se huise gehou het.
Ure van Bybelstudies gehou predikingswerk (Maandelikse
Jaar (Jaarlikse totaal) gemiddelde)
1918 19 116 Nie opgeteken nie
1928 2 866 164 Nie opgeteken nie
1938 10 572 086 Nie opgeteken nie
1948 49 832 205 130 281
1958 110 390 944 508 320
1968 208 666 762 977 503
1978 307 272 262 1 257 084
1988 785 521 697 3 237 160
1998 1 186 666 708 4 302 852
2005 1 278 235 504 6 061 534
’n Romeinse sleutel van die eerste eeu
1, 2. Wat is die ligging van die laaste van die sewe gemeentes wat ’n boodskap van die verheerlikte Jesus ontvang, en wat is ’n paar kenmerke van die stad?
LAODISEA is die laaste van die sewe gemeentes wat ’n boodskap van die verrese Jesus ontvang. En watter insiggewende, aansporende inligting dra dit tog oor!
2 Jy sal die ruïnes van Laodisea vandag naby Denizli, ongeveer 88 kilometer suidoos van Alasehir, aantref. Laodisea was in die eerste eeu ’n welvarende stad. Aangesien dit by ’n belangrike padkruising geleë was, was dit ’n sleutelsentrum vir die bankwese en die handel. Die verkoop van ’n welbekende oogsalf het sy rykdom vergroot, en die stad was ook beroemd vir sy kledingstukke van hoë gehalte wat plaaslik uit goeie swart wol vervaardig is. ’n Gebrek aan water, ’n groot probleem vir die stad, is te bowe gekom deur water uit warmbronne ’n hele ent daarvandaan in kanale af te voer. Teen die tyd dat die water die stad bereik het, was dit dus net lou.
3. Hoe begin Jesus sy boodskap aan die gemeente in Laodisea?
3 Laodisea was naby Kolosse. In sy brief aan die Kolossense meld die apostel Paulus ’n brief wat hy aan die Laodiseërs gestuur het (Kolossense 4:15, 16). Ons weet nie wat Paulus in daardie brief geskryf het nie, maar die boodskap wat Jesus nou aan die Laodiseërs stuur, toon dat hulle in ’n jammerlike geestelike toestand verval het. Soos gewoonlik noem Jesus egter eers sy eie kwalifikasies deur te sê: “En skryf aan die engel van die gemeente in Laodisea: Hierdie dinge sê die Amen, die getroue en waaragtige getuie, die begin van die skepping deur God.”—Openbaring 3:14.
4. Hoe is Jesus “die Amen”?
4 Waarom noem Jesus homself “die Amen”? Hierdie titel verleen regterlike krag aan sy boodskap. “Amen” is ’n transliterasie van ’n Hebreeuse woord wat “beslis”, “laat dit so wees”, beteken en word aan die einde van gebede gebruik om die gedagtes wat daarin uitgedruk is, te bevestig (1 Korintiërs 14:16). Jesus is “die Amen” omdat sy vlekkelose onkreukbaarheid en sy offerdood die vervulling van al Jehovah se kosbare beloftes bevestig en gewaarborg het (2 Korintiërs 1:20). Sedertdien word alle gebede gepas deur Jesus tot Jehovah gerig.—Johannes 15:16; 16:23, 24.
5. In watter sin is Jesus “die getroue en waaragtige getuie”?
5 Jesus is ook “die getroue en waaragtige getuie”. Hy word in profesieë dikwels met getrouheid, waarheid en regverdigheid verbind, want hy is volkome betroubaar as ’n kneg van Jehovah God (Psalm 45:4; Jesaja 11:4, 5; Openbaring 1:5; 19:11). Hy is die grootste Getuie vir Jehovah. Trouens, as “die begin van die skepping deur God” het Jesus van die begin af God se heerlikheid bekend gemaak (Spreuke 8:22-30). As ’n mens op die aarde het hy van die waarheid getuig (Johannes 18:36, 37; 1 Timoteus 6:13). Ná sy opstanding het hy heilige gees aan sy dissipels beloof en vir hulle gesê: “Julle sal getuies van my wees in Jerusalem sowel as in die hele Judea en Samaria en tot in die mees afgeleë deel van die aarde.” Van Pinkster 33 G.J. af het Jesus hierdie gesalfde Christene gerig om die goeie nuus “in die hele skepping wat onder die hemel is”, te verkondig (Handelinge 1:6-8; Kolossense 1:23). Jesus verdien werklik om die getroue en waaragtige getuie genoem te word. Dit sal vir die gesalfde Christene in Laodisea voordelig wees om na sy woorde te luister.
6. (a) Hoe beskryf Jesus die geestelike toestand van die gemeente in Laodisea? (b) Watter goeie voorbeeld van Jesus het die Christene in Laodisea versuim om te volg?
6 Watter boodskap het Jesus vir die Laodiseërs? Hy het geen lof vir hulle nie. Hy sê onomwonde: “Ek ken jou dade, dat jy nie koud of warm is nie. Ek wens jy was koud of anders warm. Omdat jy dan nou lou is en nie warm of koud nie, gaan ek jou uit my mond uitbraak” (Openbaring 3:15, 16). Hoe sou jy op so ’n boodskap van die Here Jesus Christus reageer? Sou jy nie wakker word en jouself ondersoek nie? Daardie Laodiseërs moes hulle beslis regruk, want hulle het geestelik traag geword en blykbaar te veel as vanselfsprekend aanvaar. (Vergelyk 2 Korintiërs 6:1.) Jesus, wie se voorbeeld hulle as Christene moes gevolg het, toon altyd ’n vurige ywer vir Jehovah en sy diens (Johannes 2:17). Bowendien het sagmoediges gevind dat hy altyd vriendelik en saggeaard is, so verkwikkend soos ’n koppie koue water op ’n snikhete dag (Matteus 11:28, 29). Maar die Christene in Laodisea is nie warm of koud nie. Soos die waters wat na hulle stad vloei, het hulle lou geword. Hulle loop gevaar om geheel en al deur Jesus verwerp, ‘uit sy mond uitgebraak’, te word! Mag ons, soos Jesus, altyd ywerig daarna streef om ander geestelik te verkwik.—Matteus 9:35-38.
“Jy sê: ‘Ek is ryk’”
7. (a) Hoe identifiseer Jesus die grondoorsaak van die probleem van die Christene in Laodisea? (b) Waarom sê Jesus dat die Christene in Laodisea “blind en naak” is?
7 Wat is in werklikheid die grondoorsaak van die Laodiseërs se probleem? Jesus se volgende woorde gee ons ’n goeie aanduiding: “Omdat jy sê: ‘Ek is ryk en het rykdom verwerf en het hoegenaamd niks nodig nie’, maar jy nie weet dat jy ellendig en bejammerenswaardig en arm en blind en naak is nie.” (Openbaring 3:17; vergelyk Lukas 12:16-21.) Hulle woon in ’n ryk stad en is vol selfvertroue weens hulle rykdom. Hulle lewenswyse is waarskynlik beïnvloed deur die stadion, teaters en gimnasiums, sodat hulle “liefhebbers van genot eerder as liefhebbers van God” geword het (2 Timoteus 3:4).* Maar die Laodiseërs, wat materieel ryk is, is geestelik arm. Hulle het min of geen ‘skatte in die hemel opgegaar’ nie (Matteus 6:19-21). Hulle het nie hulle oog eenvoudig gehou deur God se Koninkryk eerste te stel in hulle lewe nie. Hulle is in werklikheid in duisternis, blind, sonder geestelike gesigsvermoë (Matteus 6:22, 23, 33). Wat meer is, ondanks die pragtige kledingstukke wat hulle moontlik met hulle materiële rykdom gekoop het, is hulle in Jesus se oë naak. Hulle het geen geestelike kledingstukke om hulle as Christene te identifiseer nie.—Vergelyk Openbaring 16:15.
8. (a) In watter sin bestaan daar ook vandag ’n situasie soos dié in Laodisea? (b) Hoe het sommige Christene hulleself in hierdie hebsugtige wêreld bedrieg?
8 Wat ’n skokkende toestand! Maar sien ons deesdae nie dikwels ’n soortgelyke situasie nie? Wat is die grondoorsaak daarvan? Dit is ’n selfversekerde gesindheid wat spruit uit vertroue op materiële besittings en menslike hulpbronne. Party onder Jehovah se volk bedrieg hulleself, net soos die kerkgangers van die Christendom, deur te dink dat hulle God kan behaag deur net af en toe vergaderinge by te woon. Hulle is daarmee tevrede om bloot vormlike “daders van die woord” te wees (Jakobus 1:22). Ondanks herhaalde waarskuwings van die Johannes-klas sit hulle hulle hart op modieuse klere, motors en huise, asook op ’n lewe wat om vermaak en genot draai (1 Timoteus 6:9, 10; 1 Johannes 2:15-17). Dit alles laat geestelike insig vervaag (Hebreërs 5:11, 12). Pleks van lusteloos lou te wees, moet hulle weer “die vuur van die gees” aanblaas en verkwikkende gretigheid om ‘die woord te verkondig’, aan die dag lê.—1 Tessalonisense 5:19; 2 Timoteus 4:2, 5.
9. (a) Watter woorde van Jesus behoort lou Christene wakker te skud, en waarom? (b) Hoe kan die gemeente afgedwaalde “skape” help?
9 Hoe beskou Jesus lou Christene? Sy reguit woorde behoort hulle wakker te skud: “Jy [weet nie] dat jy ellendig en bejammerenswaardig en arm en blind en naak is nie.” Hulle gewete is so gevoelloos dat hulle nie eens besef in watter verskriklike toestand hulle verkeer nie. (Vergelyk Spreuke 16:2; 21:2.) Hierdie ernstige toestand in die gemeente kan nie ligtelik opgeneem word nie. Deur ’n goeie voorbeeld van ywer te stel en liefdevolle herderswerk te doen, sal ouer manne en ander wat deur hulle aangewys word, hierdie afgedwaalde “skape” dalk kan help om hulle vroeëre vreugde in heelhartige diens te herwin.—Lukas 15:3-7.
Raad oor hoe om ‘ryk te word’
10. Wat is die “goud” wat Jesus die Christene in Laodisea aansê om by hom te koop?
10 Kan daar iets omtrent die droewige situasie in Laodisea gedoen word? Ja, indien daardie Christene Jesus se raad volg: “Ek [raai] jou aan om by my goud te koop wat deur vuur gelouter is, sodat jy ryk kan word” (Openbaring 3:18a). Ware Christelike “goud”, wat deur vuur gelouter en waaruit al die onsuiwerhede verwyder is, sal hulle “ryk . . . teenoor God” maak (Lukas 12:21). Waar kan hulle sulke goud koop? Nie by die plaaslike bankiers nie, maar by Jesus! Die apostel Paulus het verduidelik wat hierdie goud is toe hy vir Timoteus gesê het om ryk Christene te beveel “om goed te doen, om ryk te wees in goeie werke, om vrygewig te wees, mededeelsaam, en vir hulleself ’n goeie fondament vir die toekoms veilig as ’n skat te bewaar”. Alleenlik deur hulle op hierdie manier in te span, kon hulle “’n stewige houvas op die werklike lewe . . . kry” (1 Timoteus 6:17-19). Die materieel welgestelde Laodiseërs moes op Paulus se raad ag geslaan en sodoende geestelik ryk geword het.—Sien ook Spreuke 3:13-18.
11. Watter hedendaagse voorbeelde het ons van mense wat “goud . . . koop wat deur vuur gelouter is”?
11 Is daar hedendaagse voorbeelde van mense wat “goud . . . koop wat deur vuur gelouter is”? Ja, daar is! Selfs terwyl die dag van die Here nader gekom het, het ’n groepie Bybelstudente bewus geword van die valsheid van die Christendom se baie Babiloniese leringe, soos die Drie-eenheid, onsterflikheid van die siel, foltering in die helse vuur, kinderdoop en aanbidding van beelde (insluitende die kruis en Mariabeelde). Hierdie Christene, wat voorstanders van Bybelwaarheid was, het verkondig dat Jehovah se Koninkryk die mensdom se enigste hoop is en dat Jesus se losprysoffer die grondslag vir redding is. Byna 40 jaar voor die tyd het hulle gesê dat 1914 die jaar is wanneer die tye van die nasies volgens Bybelprofesie sou eindig, wat met skrikwekkende gebeurtenisse op die aarde sou gepaardgaan.—Openbaring 1:10.
12. Wie was een van dié wat die leiding geneem het onder ontwakende Christene, en hoe het hy ’n uitmuntende voorbeeld gestel as iemand wat skatte in die hemel opgegaar het?
12 Charles Taze Russell, wat in die vroeë 1870’s ’n Bybelstudieklas in Allegheny (nou deel van Pittsburgh), Pennsilvanië, VSA, gestig het, het die leiding geneem onder hierdie ontwakende Christene. Toe Russell na die waarheid begin soek het, was hy in vennootskap met sy vader en op pad om ’n miljoenêr te word. Maar hy het sy sakebelange in ’n kettingwinkel verkoop en sy fortuin daaraan bestee om die verkondiging van God se Koninkryk oor die hele aarde te help finansier. In 1884 het Russell die eerste president geword van die korporasie wat nou bekend staan as die Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania. Hy is in 1916 naby Pampa, Texas, op ’n trein op pad na New York oorlede, uitgeput deur sy laaste predikingsreis deur die westelike Verenigde State. Hy het ’n uitmuntende voorbeeld gestel as iemand wat geestelike skatte in die hemel opgegaar het, ’n voorbeeld wat vandag deur honderdduisende selfopofferende pionierbedienaars gevolg word.—Hebreërs 13:7; Lukas 12:33, 34; vergelyk 1 Korintiërs 9:16; 11:1.
Smeer geestelike oogsalf aan
13. (a) Hoe sal geestelike oogsalf die toestand van die Laodiseërs verbeter? (b) Watter soort kledingstukke beveel Jesus aan, en waarom?
13 Jesus vermaan daardie Laodiseërs ook streng: “Koop . . . wit boklere, sodat jy geklee kan word en die skande van jou naaktheid nie openbaar word nie, en oogsalf om in jou oë te smeer, sodat jy kan sien” (Openbaring 3:18b). Hulle moet genesing vir hulle geestelike blindheid soek deur genesende oogsalf te koop, nie dié van die plaaslike genesers nie, maar die soort wat net Jesus kan verskaf. Dít sal hulle help om geestelike onderskeidingsvermoë te verkry sodat hulle “die pad van die regverdiges” kan bewandel terwyl hulle hulle stralende oë daarop gevestig hou om God se wil te doen (Spreuke 4:18, 25-27). Sodoende kan hulle hulle klee, nie met die duur kledingstukke van swart wol wat plaaslik in Laodisea gemaak word nie, maar met pragtige “wit boklere” wat hulle bevoorregte identiteit as navolgers van Jesus Christus openbaar.—Vergelyk 1 Timoteus 2:9, 10; 1 Petrus 3:3-5.
14. (a) Watter geestelike oogsalf is sedert 1879 beskikbaar? (b) Wat is die eintlike bron van Jehovah se Getuies se geldelike steun? (c) Hoe verskil Jehovah se Getuies van ander wat die gebruik van bydraes betref?
14 Is geestelike oogsalf in hedendaagse tye beskikbaar? Dit is beslis! In 1879 het pastor Russell, soos hy met toegeneentheid genoem is, die tydskrif wat vandag wêreldwyd bekend staan as Die Wagtoring—Kondig Jehovah se Koninkryk aan, ter verdediging van die waarheid begin publiseer. In die tweede nommer daarvan het hy gesê: “Ons glo dat JEHOVAH die ondersteuner van [hierdie tydskrif] is, en terwyl dit die geval is, sal dit nooit bedel of mense om ondersteuning smeek nie. Wanneer Hy wat sê: ‘Al die silwer en die goud van die berge is myne’, nie die nodige geld voorsien nie, sal ons verstaan dat dit tyd is om die publikasie te staak.” Sommige televisie-evangeliste het ontsaglike fortuine vergaar en in skaamtelose (en soms onsedelike) weelde gelewe (Openbaring 18:3). Daarenteen het die Bybelstudente, wat vandag as Jehovah se Getuies bekend staan, al die vrywillige bydraes wat hulle ontvang het, gebruik om die wêreldwye verkondiging van Jehovah se inkomende Koninkryk te organiseer en te bevorder. Die Johannes-klas rig vandag nog die publikasie van Die Wagtoring en Ontwaak!, tydskrifte wat in 2006 ’n gesamentlike oplaag van meer as 59 miljoen gehad het. Die Wagtoring is in ongeveer 150 tale beskikbaar. Dit is die amptelike tydskrif van ’n gemeente van meer as sesmiljoen Christene wat sulke geestelike oogsalf gebruik het om hulle oë oop te maak vir valse godsdiens en vir die dringendheid daarvan om die goeie nuus in al die nasies te verkondig.—Markus 13:10.
Vind baat by
teregwysing en dissipline
15. Waarom gee Jesus die Christene in Laodisea reguit raad, en hoe moet die gemeente daarop reageer?
15 Laat ons nou na die Laodiseërs terugkeer. Hoe sal hulle op Jesus se streng raad reageer? Moet hulle mismoedig raak en dink dat Jesus hulle nie meer as sy volgelinge wil hê nie? Nee, dit is glad nie die geval nie. Die boodskap sê verder: “Almal vir wie ek geneentheid het, wys ek tereg en dissiplineer ek. Wees dus ywerig en toon berou” (Openbaring 3:19). Soos in die geval van Jehovah se dissipline, is Jesus se dissipline ’n blyk van sy liefde (Hebreërs 12:4-7). Die gemeente in Laodisea moet by sy liefderyke besorgdheid baat vind en sy raad toepas. Hulle moet berou toon en erken dat hulle louheid op sonde neerkom (Hebreërs 3:12, 13; Jakobus 4:17). Laat die ouer manne hulle materialistiese weë agterlaat en die gawe wat hulle van God ontvang het, ‘soos ’n vuur aanwakker’. Laat almal in die gemeente, danksy die werking van die geestelike oogsalf, verkwikking vind, soos dié wat ’n verkoelende drankie koue fonteinwater bied.—2 Timoteus 1:6; Spreuke 3:5-8; Lukas 21:34.
16. (a) Hoe word Jesus se liefde en geneentheid vandag getoon? (b) Hoe moet ons reageer as ons reguit raad ontvang?
16 Wat van ons vandag? Jesus het nog steeds ‘dié lief wat syne is en in die wêreld is’. Dit sal die geval wees “al die dae tot aan die voleinding van die stelsel van dinge” (Johannes 13:1; Matteus 28:20). Sy liefde en geneentheid word deur middel van die hedendaagse Johannes-klas en die sterre, of ouer manne, in die Christengemeente getoon (Openbaring 1:20). In hierdie uiters beproewende tye wil die ouer manne ons almal, oud en jonk, baie graag help om binne die grense van die teokratiese kraal te bly en die onafhanklikheid, die materialistiese hebsug en die onsedelike smerigheid van die wêreld te weerstaan. As ons soms reguit raad of streng dissipline ontvang, moet ons onthou dat “die teregwysings van dissipline . . . die weg van die lewe” is (Spreuke 6:23). Ons is almal onvolmaak en moet ywerig wees om berou te toon wanneer dit nodig is sodat ons reggehelp kan word en in God se liefde kan bly.—2 Korintiërs 13:11.
17. Hoe kan rykdom vir ons geestelik gevaarlik wees?
17 Ons moenie toelaat dat materialisme, rykdom of die gebrek aan rykdom ons lou maak nie. Rykdom kan help om nuwe diensmoontlikhede te skep, maar dit kan ook gevaarlik wees (Matteus 19:24). ’n Welgestelde persoon dink dalk dat hy nie so ywerig soos ander in die predikingswerk hoef te wees nie, mits hy van tyd tot tyd groot skenkings doen. Of hy dink dalk dat sy rykdom hom geregtig maak op gunste. Daarbenewens kan ’n ryk persoon baie vorme van genot en vermaak geniet wat ander nie kan bekostig nie. Maar hierdie dinge neem tyd in beslag, en dit kan die onbehoedsames se aandag van die Christelike bediening aflei, wat die onverstandige persoon laat lou word. Mag ons al sulke strikke vermy en heelhartig aanhou om ‘hard te werk en ons in te span’, met die ewige lewe in die vooruitsig.—1 Timoteus 4:8-10; 6:9-12.
‘Die aandmaal eet’
18. Watter geleentheid bied Jesus die Christene in Laodisea?
18 Jesus sê verder: “Kyk! Ek staan by die deur en klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal ek in sy huis inkom en die aandmaal saam met hom eet, en hy saam met my” (Openbaring 3:20). As die Christene in Laodisea Jesus maar net in hulle gemeente wil verwelkom, sal hy hulle help om hulle louheid te bowe te kom!—Matteus 18:20.
19. Wat bedoel Jesus wanneer hy beloof om die aandmaal saam met die gemeente in Laodisea te eet?
19 Jesus se melding van die aandmaal herinner die Laodiseërs ongetwyfeld aan die kere toe hy maaltye saam met sy dissipels geëet het (Johannes 12:1-8). Sulke geleenthede het altyd vir die aanwesiges geestelike seëninge meegebring. Daar was ook ná Jesus se opstanding opmerkenswaardige geleenthede toe hy saam met sy dissipels by ’n maaltyd was, en hierdie geleenthede het hulle baie versterk (Lukas 24:28-32; Johannes 21:9-19). Sy belofte om in die gemeente in Laodisea in te kom en die aandmaal saam met hulle te eet, is dus ’n belofte om vir hulle ryk geestelike voordele te bring as hulle hom maar net wil ontvang.
20. (a) Wat het die Christendom se louheid aan die begin van die dag van die Here tot gevolg gehad? (b) Watter uitwerking het Jesus se oordeel op die Christendom gehad?
20 Jesus se liefdevolle vermaning aan die Laodiseërs het vandag vir die oorblywende gesalfde Christene groot betekenis. Party van hulle onthou dat die lidmate van die Christendom se godsdienste aan die begin van die dag van die Here in ’n skokkende mate lou was. Pleks van ons Here se terugkeer in 1914 te verwelkom, het die geestelikes verwikkel geraak in die slagting van die Eerste Wêreldoorlog, waarin 24 van die 28 strydende nasies beweer het dat hulle Christelik is. Hoe groot is hulle bloedskuld tog! Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, wat ook hoofsaaklik in die Christendom gevoer is, het valse godsdiens se sondes weer eens “tot aan die hemel opgehoop” (Openbaring 18:5). Bowendien het die geestelikes Jehovah se inkomende Koninkryk die rug toegekeer deur die Volkebond, die Verenigde Nasies en nasionalistiese, revolusionêre bewegings te steun, waarvan nie een die mensdom se probleme kan oplos nie. Jesus het die geestelikes lankal verwerp, hulle veroordeel en weggegooi, net soos ’n visser ontslae raak van visse wat hy in sy sleepnet gevang het, maar wat nie geskik is nie. Die jammerlike toestand waarin die Christendom se kerke vandag verkeer, getuig van haar veroordeling. Mag haar uiteindelike lot vir ons ’n waarskuwing wees!—Matteus 13:47-50.
21. Hoe het Christene in die ware gemeente vanaf 1919 op Jesus se woorde aan die Christene in Laodisea gereageer?
21 Selfs in die ware gemeente is daar lou persone wat soos ’n drankie is wat nie prikkelend warm of verkwikkend koud is nie. Maar Jesus het sy gemeente nog steeds innig lief. Hy stel hom beskikbaar vir Christene wat met gasvryheid reageer, en baie het hom verwelkom, asof vir ’n aandmaal. Gevolglik is hulle oë vanaf 1919 oopgemaak vir die betekenis van Bybelprofesieë. Hulle het ’n tydperk van groot verligting geniet.—Psalm 97:11; 2 Petrus 1:19.
22. Watter toekomstige aandmaal het Jesus moontlik in gedagte gehad, en wie sal dit eet?
22 Toe Jesus aan die Laodiseërs geskryf het, het hy moontlik ook ’n ander aandmaal in gedagte gehad. Later in Openbaring lees ons: “Gelukkig is dié wat na die aandmaal van die Lam se huwelik genooi is.” Dit is die majestueuse oorwinningsmaal tot lof van Jehovah nadat hy oordeel aan valse godsdiens voltrek het—’n feesmaal wat Christus en sy voltallige bruid van 144 000 in die hemel saam geniet (Openbaring 19:1-9). Ontvanklike lede van daardie eertydse gemeente in Laodisea—ja, en getroue hedendaagse broers van Christus Jesus, wat skoon kledingstukke van identifikasie as ware gesalfde Christene dra—sal almal daardie aandmaal saam met hulle Bruidegom eet (Matteus 22:2-13). Wat ’n kragtige aansporing is dit tog om ywerig te wees en berou te toon!
’n Troon vir die oorwinnaars
23, 24. (a) Van watter verdere beloning praat Jesus? (b) Wanneer het Jesus op sy Messiaanse troon gaan sit, en wanneer het hy verklaarde Christene begin oordeel? (c) Watter wonderlike belofte het Jesus aan sy dissipels gemaak toe hy die Herdenking van sy dood ingestel het?
23 Jesus praat van ’n verdere beloning en sê: “Aan die een wat oorwin, sal ek gee om saam met my op my troon te sit, net soos ek oorwin het en saam met my Vader op sy troon gaan sit het” (Openbaring 3:21). Ter vervulling van Dawid se woorde in Psalm 110:1, 2 is Jesus, wat sy onkreukbaarheid gehandhaaf en die wêreld oorwin het, in 33 G.J. opgewek en verhef om saam met sy Vader op Sy hemelse troon te sit (Handelinge 2:32, 33). In ’n ander kritieke jaar, 1914, het Jesus gekom om as Koning en Regter op sy eie Messiaanse troon te gaan sit. Die oordeel het blykbaar in 1918 by verklaarde Christene begin. Gesalfde oorwinnaars wat voor daardie tyd gesterf het, sou toe opgewek word en by Jesus in sy Koninkryk aansluit (1 Petrus 4:17). Hy het dit aan hulle beloof toe hy die Herdenking van sy dood ingestel en vir sy dissipels gesê het: “Ek sluit ’n verbond met julle, net soos my Vader ’n verbond met my gesluit het, vir ’n koninkryk, sodat julle aan my tafel in my koninkryk kan eet en drink en op trone kan sit om die twaalf stamme van Israel te oordeel.”—Lukas 22:28-30.
24 Wat ’n wonderlike toewysing—om tydens “die herskepping” saam met die heersende Koning te sit en saam met hom, op grond van sy volmaakte offer, ’n aandeel daaraan te hê om die wêreld van die gehoorsame mensdom tot volmaaktheid soos dié in die tuin van Eden te verhef! (Matteus 19:28; 20:28). Soos Johannes ons meedeel, maak Jesus dié wat oorwin, “’n koninkryk . . . , priesters vir sy God en Vader”, om op trone rondom Jehovah se luisterryke hemelse troon te sit (Openbaring 1:6; 4:4). Laat ons almal—hetsy van die gesalfdes of van die “nuwe aarde”-gemeenskap wat hoop om ’n aandeel te hê aan die herstel van die Paradys—Jesus se woorde aan die Laodiseërs ter harte neem!—2 Petrus 3:13; Handelinge 3:19-21.
25. (a) Hoe sluit Jesus, soos met vorige boodskappe, sy boodskap aan Laodisea af? (b) Hoe moet individuele Christene vandag op Jesus se woorde aan die gemeente in Laodisea reageer?
25 Soos met vorige boodskappe, sluit Jesus hierdie boodskap met ’n vermaning af: “Laat die een wat ’n oor het, hoor wat die gees vir die gemeentes sê” (Openbaring 3:22). Ons lewe diep in die tyd van die einde. Daar is oral om ons bewyse dat die Christendom koud is wat liefde betref. Mag ons as ware Christene daarenteen geesdriftig reageer op Jesus se boodskap aan die gemeente in Laodisea, ja, op al sewe van ons Here se boodskappe aan die gemeentes. Ons kan dit doen deur ’n ywerige aandeel te hê aan die vervulling van Jesus se groot profesie vir ons dag: “En hierdie goeie nuus van die koninkryk sal in die hele bewoonde aarde verkondig word as ’n getuienis vir al die nasies; en dan sal die einde kom.”—Matteus 24:12-14.
26. Wanneer praat Jesus weer regstreeks met Johannes, maar waaraan neem hy deel?
26 Dit is die einde van Jesus se raad aan die sewe gemeentes. Hy praat eers weer in die laaste hoofstuk van Openbaring met Johannes; maar hy neem deel aan baie van die visioene deur byvoorbeeld Jehovah se oordele te voltrek. Laat ons nou die tweede merkwaardige visioen wat deur die Here Jesus Christus geopenbaar is, saam met die Johannes-klas ondersoek.
Hierdie plekke is tydens argeologiese opgrawings op die terrein van Laodisea gevind.
Materialisme versus wysheid
In 1956 het ’n nuusrubriekskrywer geskryf: “Daar word geskat dat die deursneemens ’n eeu gelede 72 dinge wou hê, waarvan 16 as noodsaaklikhede beskou is. Vandag word daar geskat dat die deursneemens 474 dinge wil hê, waarvan 94 as noodsaaklikhede beskou word. ’n Eeu gelede is 200 artikels deur verkoopkuns aan die deursneemens opgedring—maar vandag is daar 32 000 artikels wat kopersweerstand verg. Die mens se noodsaaklike behoeftes is min—die dinge wat hy wil hê, ontelbaar.” Vandag word mense gebombardeer met die idee dat materiële rykdom en besittings die belangrikste ding in die lewe is. Baie mense slaan dus die wyse raad van Prediker 7:12 in die wind: “Wysheid dien as ’n beskerming net soos geld as ’n beskerming dien; maar die voordeel van kennis is dat wysheid die besitters daarvan in die lewe hou.”
[Prent op bladsy 67]
Die water wat Laodisea bereik het, was onaangenaam lou. Christene in Laodisea het ’n onbevredigende lou gees geopenbaar