Dit tref ’n mens hoe volkome Jesus ons sonde kom versoen het. Daar is geen aspek van ons ellende wat Jesus nie gedra en genees het nie. Hy het in Sy versoeningswerk nie alleen vir ons aan die kruis gely en so die straf van ons sonde ten volle op Hom geneem nie; Hy het ook deur Sy hele lewe ons ellende reggemaak deur te wees en te doen wat ons moes gewees en gedoen het, maar vanweë ons sonde nie kon wees en doen nie. Hy bedek met Sy lewe van volkome gehoorsaamheid ons arme, ongehoorsame lewe. So maak Hy voor God reg wat ons verkeerd gedoen het.
Rondom Kersfees sien ons telkens weer die heerlikheid van Jesus se eenvoud. Hy, die Koning van die konings en die Here van die here, word gebore in ’n stal. Hy word in doeke toegedraai en lê in ’n krip. Hy groei op in Nasaret wat nie gereken word nie. Hy swerf rond as iemand wat geen plek het om Sy hoof op neer te lê nie. Hy ry selfs met Sy “triomftog” Jerusalem binne op die vul van ’n esel. Aan die kruishout is dit ’n kleinigheid om sy boedel te beredder: daar is maar twee kledingstukke. In hierdie uiterlike eenvoud word Sy volmaakte innerlike eenvoud uitgedruk. Hy het Homself ontledig deur die gestalte van ’n dienskneg aan te neem en aan die mense gelyk te word – en in gedaante gevind as ’n mens, het Hy Homself verneder deur gehoorsaam te word tot die dood toe, ja die dood van die kruis (Fil. 2:5-8).
Niks wat nodig was om gedoen te word ten einde ons van die vloek van selfverheffing en eiewaan te verlos, is deur Jesus ongedaan gelaat nie. Maar juis daarom is dit ook duidelik dat daar geen egte verlossing in Christus kan wees, wat nie ten minste in beginsel ook die verbreking van eiewaan en selfverheffing inhou nie. ’n Mens kan nie verlos wees as jy ongebroke trots en hoogmoedig en vol van jouself is nie. ’n Verloste kind van God is iemand wat in beginsel gebreek het in homself. Natuurlik: ook die mens wat verlos is in Christus, kan nog lewe asof hy nie verlos is nie, kan nog vashou aan die ou dinge wat eintlik al lankal verby moet gewees het. So ’n verloste mens is dan egter kragteloos, hopeloos onvrugbaar en eerder ’n struikelblok vir andere as ’n wegwyser na Jesus. So ’n Christen maak die Naam van Christus tot skande in die wêreld en doen oneer aan die werk van die Middelaar. As daar iets van die verlossing in Christus aan ons sigbaar word, is dit dat ons bereid word om klein te word. Voor dit nie gebeur nie, is dit ’n baie ernstige vraag of ons werklik aan Christus verbind is.