Nie altyd gewelddadig nie. Dirk Ercken via Shutterstock
Toe die Britse konserwatiewe parlementslid Nigel Evans tydens 'n televisie-onderhoud aan die begin van September onderbreek is deur 'n betoger teen die Brexit, het hy gekritiseer die “ekstremisme” van die oorblywendes. Terug in Februarie waarsku die toegewyde Brexiteer Jacob Rees – Mogg dat hy Brexit uitstel sou 'n oplewing waag in regse ekstremisme. ander het Brexit ook die skuld gegee vir die opkoms van “Ekstremistiese sienings” van beide kante van die politieke spektrum - en dit gekla ekstremisme word van bo aangemoedig.
Maar die woord ekstremisme moet nie ligtelik gebruik word nie. soos Sara Khan - die hoofkommissaris van die Kommissie vir Ekstremisme - het in Julie gesê:
Ons moet nie lui die woord 'ekstremisme' rondgooi nie. Ons moet dit noukeurig en versigtig gebruik.
In minder onstuimige tye was hierdie dubbelsinnigheid in die betekenis van ekstremisme miskien nie 'n groot kommer nie. Met inagneming van die verdeling in die Britse samelewing wat deur Brexit blootgestel is en geleidelik verdiep word, bly dit 'n dringende probleem.
Die regering definieer ekstremisme amptelik as die:
Vokale of aktiewe teenkanting teen fundamentele Britse waardes, waaronder demokrasie, die oppergesag van die reg, individuele vryheid en wedersydse respek en verdraagsaamheid van verskillende gelowe en oortuigings ... vra dat die dood van lede van ons gewapende magte (is ook) ekstremisties is.
Volgens 'n onlangse opname, 75% van die openbare respondente vind hierdie definisie “baie nuttig” of “onbehulpsaam”. 'N Onlangse studie selfs gewys dat regse groepe met 'n duidelik gevaarlike ideologie die definisie gebruik om te "bewys" dat hulle nie ekstremisties is nie.
Hierdie konseptuele uitdagings word ook weerspieël in die taal van die politiek. In ons onlangse ontleding van Britse parlementêre Met debatte tussen 2010 en 2017, het ons 'n beduidende en kommerwekkende konvergensie ontdek tussen die terme “terrorisme” en “ekstremisme” totdat hulle toenemend omruilbaar gebruik word.
Hierdie terme het op baie maniere saamgevoeg in die politieke diskoers wat dieselfde verwysingsraamwerke vir beide konsepte herhaal. Terug in 2013 het die destydse premier, David Cameron, verwys na die “ekstremistiese ideologie wat Islam verdraai en verdraai om 'n kultuur van slagoffer te skep en geweld te regverdig”. Hy het aangevoer dat die Verenigde Koninkryk “daardie ideologie in al sy vorme moet konfronteer ... en nie net met gewelddadige ekstremisme nie.”
Meer onlangs het die voormalige tuissekretaris, Sajid javid, het aangevoer dat ekstremisme “gegaan het van 'n minderheidskwessie na een wat ons almal raak ... en die manier waarop ons almal leef, onder ongekende aanval is”.
Maar ekstremisme en terrorisme moet nie so maklik met mekaar verbind word nie.
Ekstremisme verwys na gewelddadige sowel as nie-gewelddadige vorme van politieke uitdrukking, terwyl terrorisme oorwegend gewelddadig is. Om 'n ekstremis te wees, kan alles beteken van 'n nasionalis, 'n kommunis, tot 'n diereregte-aktivis - solank hierdie ideologie as ekstreme beskou word ten opsigte van die regering se posisie. In die 1,037-parlementsdebatte wat ons ontleed het, het terrorisme egter gewoonlik verwys na iemand wat by politieke geweld betrokke was.
Politici van alle partye beklemtoon toenemend die oorgang van ekstremisme na terrorisme deur die terme "gewelddadige ekstremisme" en "nie-gewelddadige ekstremisme" as 'n plaasvervanger vir mekaar te gebruik. Ekstremisme is dikwels as 'n weg na terrorisme opgestel.
Maar dit is kommerwekkend om die betekenis van terrorisme op hierdie manier uit te brei om sowel gewelddadige as nie-gewelddadige ekstremisme te dek. 'N Persoon se begrip van iets vorm hoe hy daarop reageer. Dus sal 'n kind wat die see as 'n speelgrond beskou, swem en speel, terwyl 'n visserman dit as 'n bestaan ​​beskou en sy staf en nette dienooreenkomstig werp. Anders gestel, weerspieël en vorm die manier waarop ekstremisme en terrorisme deur politici geraak word, hoe die polisie en veiligheidsbeamptes beleid implementeer en hoe die publiek hierdie beleid waarneem.
Nie-gewelddadige ekstremisme teiken asof dit terrorisme is, is 'n probleem omdat dit pogings teen terrorisme teen mense se politieke identiteit in plaas van politieke geweld gerig word. As u dit doen, sluit u moontlike geleenthede vir dialoog af.
Te veel aanname
Die terreur van die bestryding van terrorisme-beleid is die voorkomende program. Die Voorkomingsplig, wat betrekking het op onderwysers en universiteitspersoneel, wil beskerm teen kwesbare individue wat tot politieke geweld aangetrek word. Volgens die amptenaar 2017-18 statistieke, 7,318 mense is onderworpe aan 'n verwysing onder die Voorkom program, as gevolg van kommer dat hulle kwesbaar is vir die aantrekkingskrag van terrorisme. Hiervan is 14% verwys vir kommer rakende Islamitiese ekstremisme en 18% vir kommer rakende regse ekstremisme.
Ons ontleding toon dat dit wat voorheen uitsluitlik as 'terrorisme' beskou is, toenemend as 'ekstremisme' beskou word. En die betekenis van nie-gewelddadige ekstremisme word geleidelik verminder tot die punt waar dit slegs as terrorisme verstaan ​​kan word. Kragtens die huidige beleid teen terrorisme het sekere openbare liggame die gesag om nie-gewelddadige ekstremisme te monitor asof dit terrorisme is.
Dit alles weerspieël 'n onderliggende aanname dat ekstremisme altyd as 'n weg na terrorisme funksioneer. Hierdie aanname is gebruik om maatreëls teen terrorisme teen gewelddadige en nie-gewelddadige ekstremisme te legitimeer. Hierdie maatreëls fokus nie meer op die gedrag of ondersteuning van politieke geweld nie - hulle fokus eerder op die ideologieë wat nie ooreenstem met die staat se definisie van “normale” waardes nie.
Die aanpak van ekstremisme kan help om terrorisme te voorkom, maar slegs as die onderskeid tussen hulle goed verstaan ​​word. Teenstrydige ekstremisme en terrorisme kan selfs ondermyn teen-terrorisme as gevolg van kwessies soos gemeenskapsvervreemding. Dit is waarom die aanname van die aanname dat alle ekstremisme tot terrorisme lei, belangrik is om beleidsreaksies op die werklike bedreiging van politieke geweld te verbeter.
Daniel Kirkpatrick, Navorsingsgenoot, navorsingsentrum vir konflikanalise, Universiteit van Kent en Onthaal van onthaal, Assistentdosent en PhD-kandidaat in internasionale konflikanalise, Universiteit van Kent
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Nie alle soorte ekstremisme is terrorisme nie - die twee is teenstrydig met mekaar