fastJSON - CodeProject 10,726,096 members (66,415 online) CodeProject::Workspaces
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 11-Jul-14 13:34Refresh« Prev1234567891011 Next » http:///.www.springbokboek.co.za/admin.php Ben Venter boek lyste
Hier is ‘n lys van werke deur Ben Venter waaronder:
Waterbobbejaan - 1968 (Scheepersprys vir jeuglektuur) - boek deur Ben Venter
Register van SA en SWA Kunstenaars - 1969 - boek deur Ben Venter
Bubo - 1970 - boek deur Ben Venter
Salmaklak , 1971 - boek deur Ben Venter
Frik - 1973 - boek deur Ben Venter
Stoker - 1976 - boek deur Ben Venter
Kommie - 1977 - boek deur Ben Venter
Rondom - Lelik -1978 - boek deur Ben Venter
Malgas - Oorlogsperd -1979 - boek deur Ben Venter
Poana en sy ratel - 1979 - boek deur Ben Venter
Merzuk - Rebellieperd - boek deur Ben Venter
Pels - 1969 - boek deur Ben Venter
Die haelstorm -1981 - boek deur Ben Venter
Die haelstorm - 1981 - boek deur Ben Venter
Rondom - Lelik -1978
Salmaklak 1971 - boek deur Ben Venter
Bubo - diereverhaal geskryf deur Ben Venter
Bubo is ‘n gevlekte-ooruil uit die Soutpansberge en sy wedervaringe word hier deur ‘n fyn waarnemer en woordekunstenaar gebeeld. Ben Venter se styl is saaklik, kernagtig en funsioneel. Die verhaalstruktuur is hier meer verwikkeld as sy vorige dierverhaal, Pels. In die boek word twee dierkarakters naamlik, Bubo en Falco, ‘n vleivalk, gebeeld. Daar is ook mense, Koos Kaloes en sy Engelse buurman en dan die seun Frik en die jong boer.
Dit is ‘n eenvoudige verhaal maar die gegewe word op boeiende en knapperende wyde aangebied.
Anette Stork was verantwoordelik vir die illustrasies, wat verder bygedra het tot die bekoring van die roman.
Salmaklak handel oor die legende van die Vaalrivier; ‘n afstammeling van koninklike afkoms wat deur omstandighede na moord gedryf word. Sy ondervindings in die tronk laat hom besef dat dit nie is hoe ‘n koniklike afstammeling behandel behoort te word nie, en na sy onsnapping begin die legende met sy werk.
voorblad van Salmaklak - ‘n legende van die Vaalrivier geskryf deur Ben Venter
"Vaalrivier se vloed is verby. Die stroom vloei stil en gladweg. By die seekoeigat kan net die oor van ´n kenner fynweg die gesels van die water hoor wat voordurend aankom en verbyspoel.
In die gat is die water al weer donkergroen.
Dis vroeg in die aand.
Skimagtig slinger ´n kwartmaan op ´n ongelyke pad tussen die wolke deur wat vinnig ooswaarts trek.
Op die bodem van die rivier is daar ´n roering. Iets maak hom stadigaan los uit die modderige bodem. ´n Vuil modderwolk verrys rondom hom. Toe hy los is, begin hy stadigaan opwaarts styg. Hy styg loodreg na bo. Hy ken sy stroom te goed om hom na hierdie op daardie kant te laat druk. Toe hy naby die oppervlakte kom, lyk dit asof ´n groot wawiel ´n ligte draai onder die water maak. Toe is dit weer doodstil, maar die ligte golfies wat uitkring, is net af en toe sigbaar weens die veranderende weerkaatsing van die dowwe maan op die donkerkleurige water. Daar is ´n geringe verandering op een plek van die oewer; die klotsing van die golfies teen die geel spoelsand is so ligweg dat dit slegs met groot inspanning gehoor kan word indien daar iemand sou wees wat dit kon waarneem.
Maar Salmaklak is te uitgeslape om na die oppervlakte te kom as hy weet iemand is daar wat hom sal sien. Slegs twee bloedrooi oë loer versigtig bo die water uit." - omslag
Merzuk - Rebellieperd
Die Driejarige oorlog is pas verby. Die Boere, trotse heersers van die veld, is verslaan. Hul vryheid verlore, hul gewere hul ontneem, voer hul armblanke bestaan.
Maar een glorieryke ding het Johan tog waar hy tussen Vrededorp se krotte met sy ouers in die sak en as van die oorlogsnederlaag sit: ‘n perd met die naam Merzuk, wat “’n gawe van God” beteken. Hy is die seun van Malgas wat homself as uitnemende oorlogsperd bewys het. Merzuk is ‘n wenner, en salf vir ‘n Boerseun se gemoed.
Soos Malgas, is Merzuk se verhaal terselfdetyd ‘n oorlogsverhaal - ‘n oorlog wat nuwe wonde slaan in die gees van die Boerevolk - die Rebellie.
Weer vloei Boerebloed. Net, die keer is die Boer teen Boer. Maar die gewraakte Rebellie word ‘n vertoning van tragiese heroisme - ‘n groep moeë Rebelle wat kaalvoet voortstrompel en met elke tree ‘n bloedkol laat - en van die verplettering van illusies - die “kantoor” in Pretoria wat die Siener vir die Rebellieleiers voorspel, word oplaas ‘n tronksel!
Merzuk, met Johan op sy rug, maak ook die stryd en ontbering deur en word in die slotsinne die simbool van die hoop en vryheid wat die beëindiging van elke oorlog inhou :
Hy speel met sy kop dat dit ‘n aardigheid is. Hy het geen verwyte nie en niks pla hom nie. Merzuk is mos ‘n perd
Malgas- Oorlogsperd (Ben Venter)
Malgas - Oorlogsperd waarin die leser meeleef met die Boere in die veld tydens die Driejarige Oorlog. Ook in die werk is met groot sorg tot in die fynste besonderhede na historiese juistheid in die weergawe van belewenisse gestreef. Sentraal in die gebeure is Malgas, die Basoetoelandse Arabier, die trots van die skrywer se voorsate en van Klein-Marico - en op sy beurt voorsaat van Merzuk, baasperd van die Rebellie
boek geskryf deur Ben Venter
Is daar so iets soos ‘n Waterbobbejaan?
In Wes-Transvaal (Noordwes provinsie) woon daar vandag nog mense wat onder eed sal verklaar dat hulle Waterbobbejaan met hul eie oë gesien het.
Wat is hy?
Vriend of vyand?
“Neef” het oom Paul Raaswater die dag op die stoep aan die boer gesê, “jy voel natuurlik asof jy die oorspronklike eienaar, Waterbobbejaan, se bywoner is”
Dis groot woorde dié, ‘n man swoeg en sweet nie verniet om ‘n ruwe stuk aarde skoon en bewoonbaar te maak net om te hoor dat jy ‘n ander man.....e.... iets se bywoner is nie! En wanneer hierdie....hierdie ding wat in die nag wandel nog boonop jou vrugteboord plunder dan .... wil ‘n man moord steek en jy gryp jou sambok en jy gaan lê vir Waterbobbejaan voor en jy moker hom en .... jou hele lewensopvatting varander daarna. Soos die ander aanvaar ook jy nou so baie dinge filisofies.
Maar hierdie verhaal word nie net bevolk deur die boer, oom Paul Raaswater of Waterbobbejaan nie. Nee, daar is ander interessante - onvergeetlike karakters - soos oom Stoffel Wolf, oom Hans Meerkat wat deur sy sesde vrou oorleef is, die broers Piet, Willem en Koos en daar is nog die oorlamse Trappies en - die swart wolf.
En een of ander tyd kruis elkeen van hulle die massale voetspore van Waterbobbejaan - hy wat alles van agter sy watergordyn dophou. Hy wat sterker as enige mens is en deur almal gevrees word.
In hierdie skitterende verhaal laat Ben Venter die legendes oor die geheimsinnige mens-dier vir ons werklikheid word. Hier is benutting van ons eie Afrikaanse folkore. Hier is kostelike vermenging van konkrete werklikheidsbeelding en die geheimnisvolle puik aangebied. ‘n Verhaal wat nooit sy bekoring sal verloor nie.
Lees ook diereverhale deur HJ Vermaas
Lees ook stories van dier deur H.S. van Blerk
Lees ook Pieter Pieterse se diereverhale
Die haelstorm - 1981 uitgegee deur HAUM (skrywer - Ben Venter)
Die haelstorm is die verhaal van ‘n moordenares, maar dit is ook ‘n ontdekkingsreis in die verwarde dinkwêreld van Dorothea van der Merwe - (Kraft) - die tweede vrou wat in Suid-Afrika vir moord gehang was. Sy was ‘n produk van ‘n oorlog, van armoede en elende, en sy was vasbeslote om nooit weer daarin vas te val nie - ten alle koste...
Hoewel die verhaal gebaseer is op feitelike gegewens en werklike gebeure, word dit meer as geskiedkundige relaas. Die skrywer, Ben Venter, slaag daarin om die karakters uit te beeld as eg menslike wesens met wie ‘n mens meegevoel kan hê ten spyte van hul swakhede.
Dorothea van der Merwe (Kraft) en Louis Tumpowski
Lees ook verhale deur Kas van den Bergh
Frik - Stofomsklag deur Annette Stork en uitgegee 1973 deur Perskor - geskryf deur Ben Venter
Hierdie verhaal berus hoofsaaklik op persoonlike waarnemings van die natuur in wes-Transvaal. Die gedragspatroon van die groot-otter (en van mense) is opgemerk in die gebied soos aangedui: vanaf Kommandodrif in Vaalrivier, by Baviaanskrans verby na Doodsedrif en verder op to waar Skoonspruit in die Vaalrivier vloei. Van daar af op in Skoonspruit tot waar hy deur Klerksdorp stroom en dan verder op in die spruit tot by die Kafferskraaldam noord van die dorp.
Otters word in die meeste lande van die wêreld aangetref. In Afrika is daar twee soorte: die klein-otter en die groot-otter. Laasgenoemde se wetenskaplike naam is Aonyx capensis, dit wil sê die kloulose otter van die Kaap. Hierdie benaming is nie heeltemal korrek nie, omdat die groot-otter wel naels het, maar hulle is kort en hy kan feitlik niks daarmee doen nie.
In wes-Transvaal kry ons ‘n sub-spesie van die groot-otter. Sy naam is Aonyx capensis angolae, met ander woorde die Kaapse kloulose otter van Angola. Hierdie otter kom voor van Angola en in die wes-Transvaal.
Maar eintlik het hierdie storie sy bestaan heelwal vroeër.... dalk in Johannesburg. Toe die skrywer, Ben Venter, drie jaar oud was, het hy ‘n ottervelletjie persent gekry. Dit was vir baie jare ‘n matjie voor sy bed.
Kommie - geskryf deur Ben Venter
Die watermuishond, of soos hy algemeen by ons Boeremense bekend is, die Kommetjiegatmuishond, se wetenskaplike naam is Atilax paludinosus.
In Engels word hy ‘n Water Mungoose” of “Water Mongoose” genoem. Sy naaste familie is die Silwetkat, Muskejaatkat, Witstertmuishond en die Dikstertmuishond.
Ek verneem die Kommetjiegatmuishond se afskeiding ruik betreklik skerp. Dis ‘n verdedigingsmeganisme. Ek het dit nooit geruik nie, en die rede daarvoor sal gegee word.
Ek sie Kommie vanuit ‘n ander hoek, dis my waarnem ing en ek besryf dit so. ‘n Hele aantal persone het ook met Kommie te doen gekry - van Waldemar Frosman tot Emily, die Zoeloe. Hulle waarnemings is opgeteken soos hulle dit self vertel en opgeskryf het. Die taal, styl en siening is hulle s’n, daarom is dit onveranderd gelaat.
Poana en sy ratel - geskryf deur Ben Venter
Waarheen is hy op pad? dink Poana, die seun van die Tswana-kaptein. Hy weet nog nie, maar dis nie die uitgetrapte veldpaadtjies van sy mense nie. Hy moet ‘n nuwe voetpad begin loop ... Toe kry hy vir homself lag. Begin? Maar hy het mos al lankal begin. Anders, wat maak hy hier?
Hier sit hy op sy gemak in ‘n heilige grot, onbevrees vir die dreigemente van die toordokters en die geeste wat deur hul stories vir hul eie voordeel aan die lewe gehou word ...
Dit is hierdie “eie voetpad” wat Poana ‘n bedreiging vir sy vader en dié toordokter maak, en hulle probeer op allerhande slinkse manier om hom uit die weg te ruim. Poana slaag egter telkens daarin om hulle te uitoorlê.
‘n Ratel wat hy mak grootgemaak het, is Poana se gevreesde “waghond”, en dit is dan ook sy ratel wat in die beslissende oomblik sy lewe red.
Scheeperspryswenner Ben Venter vertel, soos gewoontlik, nie net ‘n boeiende verhaal nie, maar verstrek ook allerlei interessante inligitng oor die gewoontes en gebruike van die Tswanas en die diere van die veld.