Die Japanse oorlogsmisdaadverhoor begin - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
In Tokio, Japan, begin die Internasionale Militêre Tribunale vir die Verre Ooste die saak aanhoor teen 28 Japannese weermag- en regeringsamptenare wat daarvan beskuldig word dat hulle oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg het.
Op 4 November 1948 eindig die verhoor met 25 van 28 Japannese beskuldigdes wat skuldig bevind is. Van die drie ander beskuldigdes is twee tydens die lang verhoor dood en een is as waansinnig verklaar. Op 12 November het die oorlogsmisdadigingstribunaal doodvonnisse opgelê op sewe van die mans, waaronder generaal Hideki Tojo, wat tydens die oorlog as premier van Japan gedien het, en ander skoolhoofde, soos Iwane Matsui, wat die verkragting van Nanking gereël het, en Heitaro Kimura , wat Geallieerde krygsgevangenes wreedaardig gemaak het. Sestien ander is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, en twee tot minderjarige gevangenisstraf. Op 23 Desember 1948 is Tojo en die ses ander in Tokio tereggestel.
Anders as die Neurenberg -verhoor van Nazi -oorlogsmisdadigers, waar daar vier hoofaanklaers was, om Groot -Brittanje, Frankryk, die Verenigde State en die USSR te verteenwoordig, het die verhoor in Tokio slegs een hoofaanklaer - Amerikaner Joseph B. Keenan, 'n voormalige assistent van die Amerikaanse prokureur -generaal. Ander lande, veral China, het egter tot die verrigtinge bygedra, en die Australiese regter William Flood Webb was die voorsitter. Benewens die sentrale verhoor in Tokio, het verskeie tribunale wat buite Japan sit, ongeveer 5000 Japannese beoordeel aan oorlogsmisdade, waarvan meer as 900 tereggestel is. Sommige waarnemers het gedink dat keiser Hirohito verhoor moes word vir sy stilswyende goedkeuring van die Japanse beleid tydens die oorlog, maar hy is beskerm deur Amerikaanse owerhede wat hom as 'n simbool van Japannese eenheid en konserwatisme beskou het, beide gunstige eienskappe in die Amerikaanse oorlog na die oorlog.
Die verhoor van Peter von Hagenbach deur 'n ad hoc -tribunaal van die Heilige Romeinse Ryk in 1474, was die eerste 'internasionale' oorlogsmisdaadverhore en ook kommando -verantwoordelikheid.   Hagenbach is tereggestel vir gruweldade wat tydens die besetting van Breisach gepleeg is, skuldig bevind en onthoof.  Aangesien hy skuldig bevind is aan misdade, is "hy as 'n ridder geag 'n plig om te voorkom", hoewel Hagenbach homself verdedig het deur aan te voer dat hy slegs opdragte van die hertog van Bourgondië, Charles the Bold, aan wie die Die Heilige Romeinse Ryk het Breisach gegee.
In 1865 is Henry Wirz, 'n Konfederale offisier, verantwoordelik gehou en gehang vir haglike omstandighede in die Andersonville -gevangenis, waar baie uniesoldate tydens die Amerikaanse burgeroorlog gesterf het.
Tydens die Tweede Boereoorlog het die Britse leër Breaker Morant, Peter Handcock, Alfred Taylor en verskeie ander offisiere in die hof geveg vir verskeie moorde op krygsgevangenes en baie burgerlike nie-stridendes in Noord-Transvaal. Sien krygsraad van Breaker Morant.
Na die Eerste Wêreldoorlog is 'n klein aantal Duitse personeel deur 'n Duitse hof in die Leipzig -oorlogsmisdade verhoor weens misdade wat na bewering tydens die oorlog gepleeg is.
Artikel 227 van die Verdrag van Versailles, die vredesverdrag tussen Duitsland en die geallieerde moondhede na die Eerste Wêreldoorlog, "openbaar [red] William II van Hohenzollern, voorheen die Duitse keiser, in die openbaar vir 'n hoogste oortreding van die internasionale moraliteit en die heiligheid van verdrae . "  Die voormalige Kaiser het egter na Nederland ontsnap, en ondanks die eis dat sy uitlewering gestel is, het die Nederlanders geweier om hom oor te gee,  en is hy nie tereggestel nie. Duitsland, as ondertekenaar van die verdrag, is dus in kennis gestel van wat in die geval van 'n daaropvolgende oorlog kan gebeur. [ aanhaling nodig ]
Proewe van misdade van die Tweede Wêreldoorlog Wysig
Na die Tweede Wêreldoorlog verwys die frase gewoonlik na die verhore van Duitse en Japannese leiers in howe wat deur die seëvierende geallieerde nasies ingestel is.
Die voormalige verhore is gehou in Neurenberg, Duitsland, onder die gesag van twee regsinstrumente. Die een, die Handves van Londen is op 8 Augustus 1945 deur verteenwoordigers van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en die Sowjetunie in Londen onderteken, die ander, wet nr. 10, is op 20 Desember deur die Allied Control Council in Berlyn afgekondig , 1945.
Die Londense handves het voorsiening gemaak vir die oprigting van die Internasionale Militêre Tribunaal, bestaande uit een regter en een plaasvervanger -regter van elk van die ondertekenende lande, om oorlogsmisdadigers te verhoor. Ingevolge die Londense handves het die misdade teen beskuldigdes in drie kategorieë verdeel: misdade teen vrede, dit wil sê misdade wat die beplanning behels, begin en voer 'n oorlog van aggressie, dit wil sê oortredings van die wette en oorlogsgebruike as beliggaam in die Haagse konvensies en algemeen erken deur militêre magte van beskaafde nasies en misdade teen die mensdom, soos die uitwissing van rasse-, etniese en godsdienstige groepe en ander sulke gruweldade teen burgerlikes.
Op 8 Oktober 1945 was Anton Dostler die eerste Duitse generaal wat deur 'n Amerikaanse militêre tribunaal in die Royal Palace of Caserta in Caserta vir oorlogsmisdade verhoor is. Hy word daarvan beskuldig dat hy beveel het dat 15 gevange Amerikaanse soldate van Operasie Ginny II in Italië in Maart 1944 doodgemaak moet word. Die teregstelling van 15 Amerikaanse krygsgevangenes in Italië wat deur Dostler gelas is, was 'n implementering van Hitler se kommando -orde van 1942 wat die onmiddellike teregstelling van alle geallieerde kommando's vereis het, hetsy in behoorlike uniforms al dan nie, sonder verhoor as dit deur Duitse magte aangehou word. Die tribunaal het die verweer van Superior Orders verwerp en Dostler skuldig bevind aan oorlogsmisdade. Hy is ter dood veroordeel en op 1 Desember 1945 in Aversa deur 'n vuurpeloton tereggestel.
Die Dostler -saak het presedent geword vir die Neurenberg -verhore van Duitse generaals, amptenare en Nazi -leiers wat begin in November 1945 begin het dat die gebruik van Superior -bevele as 'n verweer nie die amptenare van die verantwoordelikheid onthef om onwettige bevele uit te voer en in die hof gestraf kan word nie. Hierdie beginsel is gekodifiseer in beginsel IV van die Neurenberg -beginsels, en soortgelyke beginsels is gevind in afdelings van die Universele Verklaring van Menseregte.
Die verhore vir die Japannese oorlogsmisdadigers is in Tokio, Japan, ingestel om die Kaïro -verklaring, die Potsdam -verklaring, die instrument van oorgawe en die Moskou -konferensie te implementeer. Die Potsdam -verklaring (Julie 1945) lui: 'streng geregtigheid sal geskied aan alle oorlogsmisdadigers, insluitend diegene wat wreedhede op ons gevangenes besoek het', hoewel dit nie spesifiek voorverhitte was nie.  Die opdrag vir die Tribunaal is uiteengesit in die IMTFE -handves wat op 19 Januarie 1946 uitgereik is.  Daar was groot meningsverskil tussen die Geallieerdes en binne hul administrasies oor wie om te probeer en hoe om dit te probeer hulle. Ondanks die gebrek aan konsensus, het generaal Douglas MacArthur, die opperbevelvoerder van die geallieerde magte, besluit om arrestasies te begin. Op 11 September, 'n week na die oorgawe, beveel hy die arrestasie van 39 verdagtes - die meeste van hulle lede van die Eerste Minister Hideki Tojo se oorlogskabinet. Tojo het probeer om selfmoord te pleeg, maar is met behulp van Amerikaanse dokters herleef. Hy is later onder meer skuldig bevind en opgehang.
Neurenberg -proewe Redigeer
Op 18 Oktober 1945 het die hoofaanklaers 'n klag teen die tribunaal ingedien waarin 24 individue aangekla word van 'n verskeidenheid misdade en gruweldade, insluitend die doelbewuste aanhitsing van aggressiewe oorloë, uitroeiing van rasse- en godsdienstige groepe, moord en mishandeling van krygsgevangenes, en die moord, mishandeling en deportasie van honderde duisende inwoners van lande wat tydens die oorlog deur Duitsland beset is.
Onder die beskuldigdes was die nasionalistiese sosialistiese leiers Hermann Göring en Rudolf Hess, die diplomaat Joachim von Ribbentrop, die ammunisiemaker Gustav Krupp von Bohlen und Halbach, maarskalk Wilhelm Keitel, groot -admiraal Erich Raeder en 18 ander militêre leiers en burgerlike amptenare. Sewe organisasies wat deel uitmaak van die basiese struktuur van die Nazi -regering is ook as kriminele beskuldig. Hierdie organisasies het die SS (Schutzstaffel, Defence Corps), die Gestapo (Geheime Staatspolizei, Geheime staatspolisie), en die SA (Sturmabteilung, Stormtroepe), sowel as die algemene staf en die hoë bevel van die Duitse weermag.
Die verhoor het op 20 November 1945 begin. Baie van die getuienis wat die vervolging ingedien het, het bestaan ​​uit oorspronklike militêre, diplomatieke en ander regeringsdokumente wat in die hande van die Geallieerde magte geval het ná die ineenstorting van die Duitse regering.
Die uitspraak van die Internasionale Militêre Tribunaal is uitgespreek op 30 September en 1 Oktober 1946. Onder die belangrikste kenmerke van die besluit was die gevolgtrekking, in ooreenstemming met die Londense ooreenkoms, dat die beplanning of aanvang van 'n aggressiewe oorlog 'n misdaad is onder die beginsels van internasionale reg. Die tribunaal verwerp die bewering van die verweer dat sodanige dade nie voorheen as internasionale misdaad gedefinieer is nie en dat die veroordeling van die beskuldigdes dus die regverdigheidsbeginsel sal skend wat ex post facto -straf verbied. Soos met die Dostler -saak, het dit ook die bewering van 'n aantal verweerders verwerp dat hulle nie wettig verantwoordelik was vir hul dade nie, omdat hulle die dade uitgevoer het onder bevel van hoër gesag, en verklaar dat "die ware toets. . . is nie die bestaan ​​van die orde nie, maar of morele keuse (in die uitvoering daarvan) in werklikheid moontlik was."
Met betrekking tot oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom het die tribunaal oorweldigende bewyse gevind van 'n stelselmatige heerskappy van geweld, brutaliteit en terrorisme deur die Duitse regering in die gebiede wat deur sy magte beset is. Miljoene mense is vermoor in Nazi -konsentrasiekampe, waarvan baie toegerus was met gaskamers vir die uitwissing van Jode, Sigeuners en lede van ander etniese of godsdienstige groepe. Ingevolge die slawe -arbeidsbeleid van die Duitse regering is ten minste 5 miljoen mense met geweld uit hul huise na Duitsland gedeporteer. Baie van hulle is dood as gevolg van onmenslike behandeling. Die tribunaal het ook bevind dat gruweldade op groot skaal en as amptelike beleid gepleeg is.
Van die sewe aangeklaagde organisasies het die tribunaal die Leierskorps van die party, die SS, die SD (Sicherheitsdienst, Sekuriteitsdiens), en die Gestapo.
In Mei 1993, tydens die Joegoslaviese oorloë na die massiewe oorlogsmisdade, en dade van "etniese suiwering" in die voormalige Joegoslavië deur Bosnies-Serviese magte, het die Verenigde Nasies die Internasionale Strafhof vir die Voormalige Joegoslavië gestig om oorlogsmisdadigers van almal te verhoor nasionaliteite. Die aangeklaagde misdade sluit in ernstige oortredings van die Geneefse konvensies, oorlogsmisdade, misdade teen die mensdom en volksmoord, dit was die eerste tribunaal waarin seksuele aanranding as 'n oorlogsmisdaad vervolg is. Die ICTY was die eerste internasionale oorlogsmisdadigingstribunaal sedert die Neurenberg -verhore. Uiteindelik is bykans 161 individue in die ICTY aangekla: 68% van die Serwiese etnisiteit. Kroaties-Serwiërs, Bosnies-Serwiërs, Serwiërs en Bosnies-Kroate-amptenare is skuldig bevind aan misdade teen die mensdom en Bosniërs-leiers van volksmoord.
In 1994 het die VN die Internasionale Strafhof vir Rwanda geopen ná die volksmoord van April tot Junie in daardie land van Hutu -onderdane.
Alhoewel die tribunale effektief was in die vervolging van individue, was dit 'n duur onderneming en het die behoefte aan 'n permanente tribunaal, wat uiteindelik die Internasionale Strafhof bekend was, blootgelê.
Japanse oorlogsmisdade - Wewak -verhoor
Plaas deur David Thompson & raquo 06 Mei 2003, 23:32
Plaas deur David Thompson & raquo 06 Mei 2003, 23:47
Plaas deur Dan W. & raquo 07 Mei 2003, 01:03
Ek onthou hoe ek gehoor het van die bemanning van die B-29 wat oor Japan neergeskiet is wat na 'n mediese fasiliteit geneem is vir 'n paar grusame mediese eksperimente. Die vlieënier se lewer is verwyder en gekook, en is deur 'n paar van die top Japannese koper in 'n nabygeleë krygsgevangenekamp geëet.
Uiters bisar gedrag, amper ongelooflik, dit kon gebeur het.
Plaas deur michael meulens & raquo 07 Mei 2003, 05:35
Daar was gevalle van kannibalisme deur Japannese soldate in Nieu -Guinee.
Daar was ook gevalle van kannibalisme deur gevangenes in konsentrasiekampe en deur Sowjet -krygsgevangenes.
Al hierdie gevalle van kannibalisme het dieselfde oorsaak gehad dat die persone wat hulle gepleeg het, honger ly.
Hulle het tot kannibalisme gegaan om dieselfde rede dat die oorlewendes van 'n vliegtuigongeluk in die Andes in die vroeë sewentigerjare die lyke van diegene wat doodgemaak is, geëet het om hul eie lewens te red.
Ek dink nie 'n redelike persoon sou 'n honger konsentrasiekampgevangene of 'n Sowjet -krygsgevangene in 'n Duitse kamp beoordeel omdat hy vleis geëet het uit die lyk van 'n medegevangene wat gesterf het nie.
Dit lyk my asof die doodsvonnis wat die Japannese offisier gegee het wat vleis geëet het uit die lyk van 'n Australiese soldaat wat in die geveg gedood is, onregverdig was. Daar word nie eers beweer dat die soldaat vermoor is om hom te eet nie. Ek is egter glad nie verbaas oor die vonnis op daardie tydstip nie; my landgenote is deur 'n wrede, op ras gebaseerde rassevooroordeel teenoor alle Asiërs, veral die Japannese, verteer.
Die bewerings dat die Japannese doelbewus Indiese gevangenes doodgemaak en geëet het, val in 'n ander kategorie, maar dit is onwaarskynlik dat dit waar is. Die feit dat die Japannese owerhede 'n straf opgelê het op luitenant Tazaki vir kannibalisme, toon dat hulle dit as 'n misdaad beskou het, ondanks die feit dat die straf minimaal was weens die uiterste hongerstoestande wat dit veroorsaak het.
Ek het opgemerk dat geen van die aangehaalde koerantberigte 'n poging aangewend het om die opspraakwekkende aanklagte van kannibalisme in verband te bring met die objektiewe situasie in Wewak waarin dit plaasgevind het nie, naamlik dat die Japannese garnisoen afgesny is en honger ly.
Die materiaal wat Dan Weakley geplaas het, klink soos 'n stedelike mite. Amerikaners van die Tweede Wêreldoorlog het ongetwyfeld geglo dat die Japannese kannibalisme as deel van hul kultuur beoefen het. Dit is natuurlik heel moontlik dat mediese eksperimente met betrekking tot chemiese of biologiese oorlogvoering op krygsgevangenes uitgevoer is.
Plaas deur David Thompson & raquo 07 Mei 2003, 06:08
Dan en Michael - Die aanklagte wat by hierdie Wewak -verhoor betrokke is, is geensins 'n tipiese oorlogsmisdaad nie, in die Stille Oseaan se oorlogsteater of op enige ander plek. Hierdie artikels is hopelik die begin van meer materiaal wat oor die algemene onderwerp van oorlogsmisdade in die Verre Ooste geplaas kan word. Soos dit gebeur, was hierdie verhoor die vroegste een waarvoor ek 'n volledige koerantberig gehad het. (Die artikels was aan die kant van mikrofilmkopieë wat ek gemaak het van nuusberigte oor Europese oorlogsmisdade en medewerkerproewe).
Net soos Dan, het ek gelees van 'n paar gevalle (minder as 5) waarin Japannese offisiere toegegaan het op ontspannings kannibalisme en nie noodwendig na die praktyk gedryf is nie. Kolonel Masanobu Tsuji, IJA, en sommige van sy mede -offisiere het byvoorbeeld na bewering op die lewer van 'n uitgevoerde geallieerde vlieënier geëet - die voorval word vertel op: http://www.danford.net/tsuji.htm
Vir myself glo ek nie dat hierdie voorvalle meer verteenwoordig as die afwykende gedrag van 'n baie, baie klein aantal afwykende misdadigers nie.
Plaas deur michael meulens & raquo 11 Mei 2003, 07:13
Ek lees die artikel oor kolonel Masanobu Tsuji waarna die skakel verskaf is.
(Ek het baie jare gelede Tsuji se boek oor die val van Singapoer gelees).
Dit blyk dat die kannibalisme -verhaal aan 'n groep oorlogskorrespondente vertel is wat nie eintlik die makabere fees bygewoon het nie. Dit is duidelik dat hulle die verhaal deurgegee het, wat gelei het tot die naoorlogse ondersoek van Tsuji.
Maar of die voorval van kannibalisme werklik plaasgevind het, is 'n kwessie van veronderstelling. Dit was moontlik 'n verhaal wat uitgevind is deur een van die vyande van Tsuji, waarvan hy blykbaar baie in die Japannese weermag gehad het. volgens die artikel. Of anders was dit miskien 'n makabere grap van Tsuji self, dit lyk asof hy die soort persoon was wat dit sou geniet om sulke verhale oor homself te vertel.
Wat ook al die geval was, die artikel sê nie beslis dat die kannibalisme -verhaal waar was nie, en laat dit "na bewering" staan. Daar blyk beslis geen definitiewe bewys te wees nie.
Plaas deur David Thompson & raquo 11 Mei 2003, 07:25
Michael - Die oorlogskorrespondentweergawe was nie die enigste weergawe van die Tsuji -ontspannings kannibalisme nie. Soos u reg opgemerk het, het die oorlogskorrespondente nie die aandete gehaal nie. Hulle verhaal is noodwendig tweedehands. Die weergawe van die oorlogskorrespondent word egter voorafgegaan in die gekoppelde verhaal (op http://www.danford.net/tsuji.htm) deur hierdie aanhaling:
"Dieselfde verhaal is vertel deur 'n Japannese weermagoffisier, majoor Mitsuo Abe van die 49ste afdeling, wat volgens hom eintlik by die makabere maaltyd was, die vlieënier was 'n Amerikaanse luitenant genaamd Parker. In hierdie weergawe was die banket spontaan. Parker is neergeskiet in 'n aanval, ondervra deur Abe en Tsuji, en weier om nuttige inligting te gee. vir wraak en vir die praktiese oorweging dat daar skaars genoeg vervoer was vir die Japannese personeel, sonder om die Amerikaner saam te neem. Die twee beamptes wou vermoedelik dat hy tereggestel word. . "Dit was toe en daar, in hierdie weergawe, dat die vlieënier se lewer ingebring is."
Vir wat dit tot hierdie bespreking kan bydra, is die ander voorvalle waarvan ek gehoor het:
Blykbaar het Amerikaanse militêre tribunale in Truk en Guam Japannese beamptes skuldig bevind aan kannibalisme. Die Truk -veroordelings word genoem by:
Die Guam -skuldigbevinding en 'n ander saak van dieselfde karakter, onbekende plek, word beskryf as:
Luitenant -generaal Joshio Tachibana, die Keiserlike Japannese weermag en 11 ander Japannese militêre personeel is in Augustus 1944 in Chichi Jima op die Bonin -eilande verhoor vir die onthoofding van twee Amerikaanse vlieëniers.  Hulle is op bevel van Tachibana onthoof. Een van die uitgevoerde vlieëniers, 'n derdeklas -radioman van die Amerikaanse vloot, is ontleed en sy 'vlees en ingewande' deur Japannese militêre personeel geëet. Die VSA verhoor ook vise -admiraal Mori en 'n majoor Matoba vir moord in die dood van vyf Amerikaanse vlieëniers, in Februarie 1945. Majoor Matoba het erken dat hy kannibalisme was. Militêre en internasionale reg het egter geen bepalings vir straf vir kannibalisme op sigself nie. Hulle is beskuldig van moord en 'voorkoming van eerbare begrafnis'.
Hierdie proewe word genoem by:
Die Chichi Jima -voorval word vermoedelik ook in Sherrod, Robert Lee, genoem. 1952. Geskiedenis van Marine Corps Aviation in die Tweede Wêreldoorlog. Combat Forces Press.
Die B-29 lewende eetverhaal waarna Dan verwys, was deel van die aanklagte in 'n oorlogsmisdaadverhoor wat 'n Amerikaanse militêre tribunaal te Yokohama begin het op 11 Maart 1948. Alhoewel hierdie klagte blykbaar van die hand gewys is, was daar veroordelings die viviseksiemoorde op verskeie lede van die bemanning van die spesifieke B-29. Daar is meer inligting hieroor by:
Daar is 'n foto van die webwerf af wat die lede van die lugbemanning toon, waarvan sommige dood is en waarvan ten minste een die oorlog oorleef het.
Tans is daar eise teen die Japannese regering, waarvan sommige kannibalisme behels wat inheems is aan inheemse slagoffers, waarvoor die inwoners van die voormalige Japanse Stille Oseaan -eilande Trustgebiede herstel vra. Hierdie eise word genoem by:
Laastens is daar 'n dokumentêre film wat ek nog nie gesien het nie, 'Japanese Devils' waarin 14 voormalige Japannese soldate ondervra word en waarvan ten minste een nog 'n kannibaalverhaal vertel. Ek weet nie wat die omstandighede van die voorval of voorvalle was nie. Hierdie film word genoem by:
Generaal Macarthur en ander senior weermagoffisiere, by sy aankoms by die Atsugi -lughawe, naby Tokio, Japan, 30 Augustus 1945. Amerikaanse nasionale argief.
Die beroepsbeampte het historikus Richard B. Finn opgemerk, "Die Tweede Wêreldoorlog was die eerste groot konflik in die geskiedenis waarin die oorwinnaars verhoor en gestraf is teen duisende mense in die verslane nasies vir 'misdade teen vrede' en 'misdade teen die mensdom, 'twee nuwe en breed gedefinieerde kategorieë internasionale misdaad.' Vir die meeste mense herinner dit aan die verhore van Nazi -oorlogsmisdadigers in Neurenberg. Maar 'n ewe moeilike, fassinerende en omstrede stel proewe het in Tokio plaasgevind onder die wakende oog van opperbevelhebber Douglas MacArthur.
Die Tokio -verhore was nie die enigste forum vir die straf van Japannese oorlogsmisdadigers nie, net die mees sigbare. In werklikheid het die Asiatiese lande wat deur die Japannese oorlogsmasjien gevang is, veel meer Japannees probeer - na raming vyfduisend, wat tot 900 tereggestel het en meer as die helfte tot lewenslange tronkstraf gevonnis het. Maar met Japan onder die beheer van die Amerikaners, val die mees prominente Japannese oorlogsleiers onder MacArthur se jurisdiksie.
Die Potsdam -verklaring van Julie 1945 het 'n beroep op verhore en suiwering gedoen van diegene wat die Japannese 'mislei en mislei' het tot oorlog. Dit was die eenvoudige deel, daar was groot meningsverskil, onder die Geallieerdes en in die VSA, oor wie om te probeer en hoe om dit te probeer. Ondanks die gebrek aan konsensus, verloor MacArthur geen tyd nie en beveel die arrestasie van nege en dertig verdagtes-die meeste van hulle lede van generaal Tojo se oorlogskabinet-op 11 September, net meer as 'n week na die oorgawe. Miskien het Tojo probeer om selfmoord te pleeg, maar is met die hulp van Amerikaanse dokters herleef om hom selfs die ontsnappingsmiddel te ontken.
Op 6 Oktober het MacArthur 'n opdrag ontvang, spoedig goedgekeur deur die ander geallieerde moondhede, wat hom die bevoegdheid gegee het om met die groot verhore voort te gaan en hom basiese riglyne vir hul optrede gegee het. Soos hulle in Duitsland gedoen het, het die Geallieerdes drie breë kategorieë opgestel. 'Klas A' -aanklagte wat beweer dat' misdade teen vrede 'ingedien sou word teen Japan se voorste leiers wat die oorlog beplan en gelei het. Klas B- en C -aanklagte, wat op Japannese van enige rang geëis kan word, het onderskeidelik "konvensionele oorlogsmisdade" en "misdade teen die mensdom" gedek. Begin November het die opperbevelvoerder die mag gekry om ander leiers uit die oorlog uit die openbare lewe te verwyder. Weereens het MacArthur vinnig beweeg: teen 8 Desember het hy 'n internasionale vervolgingsafdeling opgestel onder die voormalige Amerikaanse assistent-prokureur-generaal Joseph Keenan, wat begin het met die insameling van bewyse en voorbereiding vir die hoë profiel Klas A-verhore.
Op 19 Januarie 1946 kondig MacArthur die oprigting van die Internasionale Militêre Tribunaal vir die Verre Ooste aan (IMFTE) aan, en kies 'n paar weke later sy elf regters uit name wat die regerings in die Allied Far Eastern Commission aan hom voorgelê het. Hy het Keenan ook die hoofaanklaer en die Australiese sir William Webb die president van die tribunaal genoem. Agt-en-twintig hooggeplaaste politieke en militêre leiers is op 55 aanklagte van "misdade teen vrede, konvensionele oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom" aangekla.
Die Tokio -proewe het op 3 Mei 1946 begin en het twee en 'n half jaar geduur. Alhoewel die verbetering van die oorhaastige Manila -verhore, wat ook deur MacArthur gereël is en gelei het tot die teregstellings van generaals Yamashita en Homma, is die Tokio -verhore gekritiseer as nog 'n voorbeeld van 'geregtigheid van oorwinnaars'. Een van die meer gesaghebbende studies veroordeel hulle ten sterkste: "Ons het gevind dat die grondslag daarvan in die volkereg wankelrig was. Ons het gesien dat die proses ernstig gebrekkig was. Ons het die uitspraak se ontoereikendheid as geskiedenis ondersoek."
Op 4 November 1948 kondig Webb aan dat al die beskuldigdes skuldig bevind is. Sewe is ter dood veroordeel, sestien lewenslange gevangenisstraf, twee tot mindere terme, twee is dood tydens die verhore en een is as kranksinnig bevind. Nadat MacArthur hul besluite nagegaan het, het hy sy spyt uitgespreek, maar die werk van die tribunaal geprys en die uitsprake bekragtig. Alhoewel MacArthur die plig vir my 'heeltemal afstootlik' noem, is 'geen menslike besluit onfeilbaar nie, maar ek kan my nie voorstel dat daar 'n geregtelike proses is om 'n groter beskerming te bewerkstellig om geregtigheid te ontwikkel nie.'
Op 23 Desember 1948 word generaal Tojo en ses ander in die Sugamo -gevangenis gehang. MacArthur, wat bang was om die Japannese mense in die verleentheid te bring en te verset, het die wense van president Truman getwis en fotografie van enige aard belet, en het in plaas daarvan vier lede van die Geallieerde Raad ingebring om as amptelike getuies op te tree.
Onbedekte rekords toon dat Japannese oorlogsmisdadigers met laer posisie onskuld voor die teregstelling beweer het
Baie Japannese oorlogsmisdadigers wat ná die Tweede Wêreldoorlog in 'n Amerikaanse militêre tribunaal in die Filippyne skuldig bevind is, het beweer dat hulle onskuldig is en kritiek op hul doodsvonnisse uitgespreek in hul laaste woorde, volgens afskrifte van Amerikaanse militêre rekords wat onlangs in Japan gevind is.
Die rekords wat insig gee oor hoe klas-B en klas-C Japannese oorlogsmisdadigers op hul vonnisse gereageer het, is op 'n mikrofiche by die National Archives of Japan ontdek deur Kenji Nagata, 'n professor in strafreg aan die Kansai Universiteit. Die oorspronklikes word in die Amerikaanse nasionale argief bewaar.
In die rekords word besonderhede van 58 Japannese soldate onthul wat ter dood veroordeel is in die tribunale van Manila wat in Desember 1945 begin het. Hulle is tussen April en Desember die volgende jaar tereggestel.
Die 58 soldate is skuldig bevind aan konvensionele oorlogsmisdade of misdade teen die mensdom, waaronder moord op gevangenes en burgerlikes. Van hulle het 19 soldate hul laaste woorde laat opneem.
Die verslae, wat in Engels geskryf is, het getoon dat 13 van die 19 hulle verhore en vonnisse in die gesig gestaar het of hul onskuld beweer het.
Ek, as 'n laaggeplaaste offisier, behoort nie so 'n vonnis te verdien nie, " het een gesê, terwyl 'n ander die Amerikaanse weermag gevra het om die getuienis redelik gewig te gee, en gesê dat dit 'n groter gewig op die Filippyne is. 8221 en sommige gevangenes gevonnis wat werklik onskuldig is. "
'N Afsonderlike individu het gesê:' Ek is nie skuldig nie, want ek het niemand doodgemaak nie. Ek het slegs die Japannese weermag te perd op die pad gelei. "
Vyf van die 19 het waardering uitgespreek vir hul behandeling tydens aanhouding.
Ek spreek my dank uit teenoor die Amerikaanse weermag en veral die offisiere en wagte tydens my verblyf in 'n kamp in die Filippyne, het een gesê.
Benewens klas-A-oorlogsmisdadigers wat skuldig bevind is aan misdade teen vrede, was daar volgens die Japannese regering ongeveer 5 700 klas-B- en klas-C-misdadigers. Baie was laaggeplaaste offisiere, onderoffisiere of wagte.
Deur in te teken, kan u ons help om die storie reg te stel.
7. Jesselton -opstand
Britse North Borneo Company
Jesselton -opstand was 'n multietniese opstand op die besette eiland Borneo in Oktober 1943. Die opstand is gelei deur 'n guerrillamag wat hoofsaaklik bestaan ​​het uit inheemse Suluk -mense en etniese Chinese. Die rebelle was hoofsaaklik gewapen met spiese en Indonesiese swaarde wat parang genoem word, met min of geen vuurwapens nie.
Die Japannese keiserlike wagte het daarin geslaag om die opstand te verpletter, waarna hulle 'n volksmoordveldtog teen die Suluk -bevolking geloods het, as 'n straf vir deelname aan die opstand.
Die berugte Kempeitai, wie se metodes van marteling en ondervraging baie ooreenstem met die Duitse Gestapo, het die stelselmatige slagting van die Suluks uitgevoer terwyl hy die oorblyfsels van die Chinese guerrillas agtervolg het.
Hulle bajonet en onthoof die Suluks en verbrand hul dorpe tot die punt dat die inheemse mense byna heeltemal uitgewis is. Ongeveer 3 000-4 000 van die Suluks is uitgeroei.
Die Tokio oorlogsmisdade verhoor " indeks beskryf Japannese gruweldade as 'n oënskynlik stelselmatige poging om die Suluk -wedloop tussen Februarie en Junie 1944 " uit te wis.
Homma is gebore op die Sado -eiland, in die See van Japan, by die Niigata -prefektuur. Hy studeer in die 14de klas van die Imperial Japanese Army Academy in 1907 en in die 27ste klas van die Army Staff College in 1915. [ aanhaling nodig ]
Homma het 'n diepe respek vir en 'n mate van begrip vir die Weste, nadat hy agt jaar as militêre attaché in die Verenigde Koninkryk was. In 1917 was hy verbonde aan die East Lancashire Regiment, en in 1918 het hy by die Britse ekspedisiemag in Frankryk gedien, met die militêre kruis. 
Van 1930 tot 1932 is Homma weer as 'n militêre attaché na die Verenigde Koninkryk gestuur, waar sy vaardigheid in die Engelse taal nuttig was. Hy is ook aangestel om deel te wees van die Japannese afvaardiging na die ontwapeningskonferensie in Genève in 1932 en het van 1932 tot 1933 by die persafdeling van die weermagbediening gedien. 1933 tot 1935, en is bevorder tot bevelvoerder van die IJA 32ste Infanterie Brigade van 1935 tot 1936. 
In 1937 word Homma aangestel as hulpverlener van prins Chichibu, 'n broer van die keiser. Saam met hom het hy 'n diplomatieke toer na Wes -Europa onderneem, wat in Duitsland geëindig het. Daar woon hy die byeenkoms van Neurenberg by en ontmoet Adolf Hitler, met wie die prins die betrekkinge probeer versterk het, na aanleiding van die Anti-Komintern-verdrag van 1936. Daarna dien hy as die bevelvoerder van die Taiwanese leër van die keiserlike gewapende magte en skryf die liriek van die militêre lied "Taiwan Army". Yamaguchi Yoshiko ("Lee Shiang Lan" in Chinees) is genooi om die liedjie te sing om die Taiwanese moraal te versterk. [ aanhaling nodig ]
Met die aanvang van die Tweede Sino-Japannese Oorlog, is Homma aangestel as bevelvoerder van die IJA 27th Division in China van 1938 tot 1940 en het hy die blokkade van die buitelandse toegewings in Tientsin gelei, waar hy die onderhandelinge met die Britte gelei het.  Na die val van Nanjing verklaar hy in die openbaar dat "tensy vrede onmiddellik bereik word, dit rampspoedig sal wees".  Homma is uit sy pos by die voorste linies verwyder en is weer aangestel om van 1940 tot 1941 die opperbevelhebber van die Taiwan Army District te word. Hy word in Julie 1938 tot luitenant -generaal bevorder. [ aanhaling nodig ]
Met die aanvang van die Stille Oseaan-oorlog, is Homma aangewys as bevelvoerder van die IJA 14th Army van 43,110 man en die taak om die Filippyne binne te val. Hy het sy troepe beveel om die Filippyne nie as vyande te behandel nie, maar as vriende en hul gebruike en godsdiens te respekteer. In 'n geval het Homma op sy benadering tot Manila sy kolomme gestop en die mans beveel om formasies op te ruim en strenger te maak, in die oortuiging dat onversorgde soldate meer geneig is om te plunder en te verkrag. 
Sy benadering tot Filippynse burgers het hom die vyandskap besorg van sy meerdere, generaal graaf Hisaichi Terauchi, bevelvoerder van die suidelike leër, wat nadelige berigte oor Homma na Tokio gestuur het vanaf sy hoofkwartier in Saigon. Daar was ook 'n groeiende ondergrawing binne die bevel van Homma deur 'n klein groepie ondergeskiktes, onder die invloed van kolonel Masanobu Tsuji. In Homma's name, they sent out secret orders against his policies, including ordering the execution of Filipino Chief Justice José Abad Santos and attempted execution of former Speaker of the House of Representatives Manuel Roxas, which Homma found out about in time to stop. 
Despite Japanese victory in the Battle of Bataan, the deteriorating relationship between Homma and Sugiyama led to the removal of Homma from command shortly after the fall of Corregidor, and he was thereafter commander of the 14th Army in name only. Die New York Times erroneously reported prior to the fall of Bataan that Homma was replaced by General Yamashita, and that Homma had committed suicide. 
The Imperial General Headquarters regarded Homma as not aggressive enough in war (resulting in the high cost and long delay in securing the American and Filipino forces' surrender), and too lenient with the Filipino people in peace, and he was subsequently forced into retirement in August 1943.  Homma retired from the military and lived in semi-seclusion in Japan until the end of the war. [ aanhaling nodig ]