Sport en politiek werk nie altyd lekker saam nie. Maar, soos wat ’n vrou in die Middeleeue teruggegaan het na ’n man wat nie ’n stukkende deur in die huis kon herstel nie, so is die twee eintlik onafskeidbaar van mekaar.
Sport is ’n kragtige wapen om ’n politieke idee, agenda of doelwit te bemark. Dink maar aan die huidige Black Lives Matter-beweging, die Meelbomtoets van 1981, en so meer. Dit kan ook ’n belangrike politieke versoeningsrol speel – soos met die Wêreldbeker-rugbytoernooi van 1995.
Die twee het swart armbande gedra terwyl hulle op die veld was. Toe hulle oor die simboliek daarvan gepols is, het hulle ’n verklaring uitgereik met dié treffende woorde: “Ons treur oor die dood van demokrasie in ons geliefde Zimbabwe”.
In ’n onderhoud vroeër vanjaar met die krieketjoernalis Neil Manthorp het Flower gesê hy wens hy kon destyds meer gedoen het.
“Ek is eintlik spyt dat ons nie slimmer was nie. As ek net ’n bietjie meer kennis gehad het en nie so mediasku was nie, sou ons ’n baie groter invloed gehad het,” het Flower gesê.
“Met die swart armband wou ons die media se aandag op die skending van menseregte in Zimbabwe gevestig het. In daardie opsig het die protes op ’n manier gewerk.”