Sien jy 'n Golden Retriever sonder bene? Ek het onlangs 'n hartseer hondstorie gelees oor 'n golden retriever, genaamd Chi Chi. Dit is 'n ware verhaal in die lewe.
Chi Chi: Moenie my opgee nie, asseblief
Chi Chi is 'n gelukkige en ongelukkige hond. Hy het baie onregverdig gely en is in 2016 buite 'n restaurant in die asblik gegooi. Gelukkig ontken hy deur die reuse-organisasie. Die storie begin in die winter. Toe hy deur die redders gevind is, was sy bene erg besmet en moes 'n amputasie-operasie ondergaan. Mense wil eers sy pyn beëindig en pynloos laat sterf. Maar almal het aangeraak toe hulle sy oë sien. Dit druk uit dat moenie my opgee nie, asseblief.
Na die operasie lyk Chi Chi soos 'n corgi sonder sy lang bene. Hy leer self loop en leef gelukkig. Dit lyk of die onregverdige en pynlike lyding hom niks maak nie. Hy is gesluit vir mense en speel elke dag met hulle. Daar is vertroue, hoop en warmte in sy oë.
Niemand wil egter Chi Chi in Korea aanneem nie. Die redders wil 'n liefdevolle gesin vir Chi Chi vind. En hulle het uiteindelik.
Begin 'n nuwe lewe
Chi Chi word deur 'n gesin aangeneem en begin sy nuwe lewe. Al die familielede is vriendelik daarmee. Wanneer hulle vind dit kan nie die trappe klim nie, maak hulle stompe om Chi-Chi te help. Dit help regtig. Nou kan dit die trappe klim en met ander honde in die tuin speel. Dit kan saam met die gesin uitgaan. Dit leer selfs om in die swembad te swem.
Wat meer is, Chi Chi gaan na die hondeskool en leer om 'n roofhond te wees. Nou sal hy gereeld na die rushuis gaan en by die ouderlinge bly. Sy ervaring bemoedig die jongeres wat hul bene verloor. En hy help die outistiese kinders en speel met hulle.
As ek sy glimlag sien, voel ek so warm en beweeg. Hoekom glimlag hy altyd en bly hy hoopvol? Kry jy die antwoord?