'n Toonstamp-revolusie | Maroela Media
Ek het weer een van daai dae beleef: Daai dae wat jy solank as moontlik neem om op te staan in die oggend, want jy wil solank as moontlik die realiteit vermy.
Dis een van daai dae wat jy rêrig, rêrig sielsmoeg is. Moeg is vir sukkel, moeg is vir swaarkry, moeg vir wonder, moeg vir hoop, moeg vir die lewe en moeg vir planne beraam.
Omdat ek 'n depressielyer is, leef ek die afgelope paar jaar al so op die randjie van 'n diep, donker gat. Party dae val ek in en dan verg dit ongelooflik baie wilskrag om daar uit te kom.
Die droogte maak dit nie maklik om op die wal van daardie gat te bly nie. Dit is maar 'n swartgallige besigheid.
Nou vandag was weer so, ten spyte van die feit dat dit eintlik een van daardie dae was wat ek as boervrou na smag.
My man en kinders is dorp toe, om die werksmense te gaan haal, dus was dit net ek en my viervoetkinders op die plaas.
Dit was veronderstel om een van daardie dae te wees waar ek take doen waar kinderhandjies nie nodig is nie, wanneer ek dalk my naaimasjien bietjie kon afstof, die heerlike chaos wat twee kleuters veroorsaak, kon regmaak. Dit was 'n dag waarop ek dalk 'n nuwe resep kon skryf en toets, en orde kon skep in hierdie holderstebolder tyd waarin ons leef.
Maar toe is dit eerder een van daai dae wat ek doelloos deur die huis drentel. My kop baklei met my lyf omdat ek nie rigting kry nie, maar ek het eenvoudig nie die krag om enige take aan te pak nie, want ek is doodeenvoudig net te moeg. Dán verg dit ongelooflik baie baklei om nie terug te klim in die bed en net my oë en kop en siel vir die wêreld te sluit nie.
En so met die drentel en sleepvoet loop, stamp ek mos my kleintoontjie teen 'n bankie.
Bliksem. En daar breek die damwal…
Foto: Jenny Caywood/Unsplash
Ek sak net daar op die grond neer en huil soos 'n klein kindjie, ek snik só dat my viervoetkinders huiwerig nader staan om te troos. Dit is net snot en trane dat ek naderhand my hemp moet gebruik om die stortvloed te keer. Ek huil oor nog 'n kleuter wat kanker moet beveg, ek huil oor nog 'n boer wat nie meer kans gesien het vir die struggle nie, ek huil oor 'n nasie wat op sy knieë is. Ek huil oor die hanslammers wat op kraal staan, en oor die noordewind wat ons elke dag tevergeefs deurmekaar waai. Ek huil oor al die gewonder oor wat die toekoms vir ons inhou, oor die ganse wat asvaal is omdat hulle al 'n maand op hul eiers sit en sonder moedverloor, en oor engele wat oor ons pad kom en alles in hul vermoë doen om ons las ligter te maak.
"Dankie, Here, vir die skoonwas, maar kan ek volgende keer nie maar eerder my vinger raaksny nie, want blikemmer, 'n toonstamp is darem nie speletjies nie."
Ek verrys letterlik van die vloer met my rug en skouer wat effe minder hang, en met 'n stap wat meer doelgerig is. Ek gaan soek sommer dadelik 'n stoflap en begin verwoed skoonmaak en regpak. Ek kry die wasmasjien aan die gang en so met die gewoel sê ek weer – baie teensinnig – dankie vir die toonstamp-revolusie.
Pragtig geskryf. Toe jy by die toonstamp kom kon ek voel hoe pyn my kleintoontjie.
Sterkte vir jull boere!!
So so waar en sterkte!!
Kostelik en lewensgetrou. Daar word beweer dat as n mens n koppie trane sou drink, jy as gevolg daarvan kan sterf agv vd gifstowwe daarin. Wat die reaksie op die toonstamp betref : ek kan die prentjie so duidelik sien…….hoe ouer n mens word, lyk vir my, hoe meer sensitief raak jou voete en bene. Mag die tranevloed opgevolg word deur n rëenvloed!
Pragtig gestel. Dit is hoe dit met ons almal moet gaan. Opkyk na bo en vra vir Hom om ons te dra in hierdie moeilike tye.
Pragtig eerlik geskryf!! Dalk is hierdie skryfstuk die begin van 'n nuwe seisoen in jou lewe, Charne!! As ek na die 3 kommentare bo myne kyk, is dit duidelik dat jy die lesers, insluitende myself vasgevang het met dit wat jy neergepen het. Dalk kan jy dit meer dikwels doen en selfs later in boek-vorm uitgee. Dis harde realiteit wat jy deel waarmee mense kan identifiseer. Jy kan jouself mooi uitdruk in woorde. Doen so voort!!! Voorspoed.