Soms kry mens die drang om iets wat al lank aan die deur van jou hart klop, in te laat. Dan is die verrassing so groot as jy dit eindelik in die oë kyk en weet: dis nou, dis hier, dis dit wat ek al so lankal wou. As jy jou klaar verlustig het in die besef, draai jy die idee om en om, speel daarmee, bekyk dit van alle kante, en die moontlikhede begin een vir een by jou verby stap; die een meer opwindend as die ander. En jy weet sommer jy gaan probeer; jy moet probeer om dit te doen wat jy al so lank begeer.
Jy val weg met entoesiasme, en jy hamer en beitel aan jou skepping. Soms sak jy moedeloos terug, dink dis ŉ groot gemors; jy kan nie, want dit lyk nie goed nie, dit lees nie lekker nie, dis nie mooi nie, dis nie jy nie. En as die moedeloosheid en die wil om op te gee amper oorneem, dan staan jy op en begin jy voor, weer en weer. Jy hou aan, al fluister ŉ stemmetjie dat jy energie en tyd mors. Tot daar eendag ŉ klein vonk spat, en jy meteens weet jou skepping is uiteindelik in wording soos jy jou dit voorgestel het.
O, die vreugde as jy terugstaan en jou handewerk aanskou… Dit is ŉ stukkie van jouself wat daar voor jou staan. Dis jou breinkind en jy weet nie of jy moet lag of huil omdat dit klaar is nie. Jy koester dit nog vir ŉ rukkie, stilletjies verlustig jy jou in die wete dat iets van jou gaan agterbly – iets wat vreugde gaan verskaf aan iemand anders.
As die tyd gekom het, breek jou vrug oop en jou saad word op die wind gedra om te groei waar dit moet. En jy weet: die tyd daarvoor het gekom.
Dan pak jy die volgende projek met groot entoesiasme aan en is dankbaar vir alles wat jy geleer het.