Neem ‘n mens boonop in aanmerking dat Van Wyk Louw Mei-fees in Amsterdam saam met die digteres Sheila Cussons geskryf het (aldus F.I.J. Van Rensburg in sy Sewe Van Wyk Louw-studies, 1996), dring die ooreenkoms met die digter se persoonlike omstandighede hom as’t ware aan die leser op. En ja, skoolvakansies ook, wat altyd by die see was, of ‘n rivier, of ander plekke met warmwaterswembaddens. Water is ’n bron van leef en koestering, ‘n noodsaaklikheid. Soos hierdie reëls uit die ‘Tweede brief vir Breyten’: ‘Hoe meer ek sukkel om die stilte oop te wurg/ hoe vaster gly dit af in my keel/ Leen vir my ‘n paar van jou reëls . – dit lyk my hulle kom so ongevraag -/ dan beur ek met hulle skigtige hoeke/ die deksel op wat altyd digter sluit'(93). Twee studies vind hieruit neerslag: ‘n oeuvrestudie oor Joan Hambidge se poësie (tot op daardie stadium!) onder die titel Ars poëtiese solipsisme: ‘n Padkaart van Joan Hambidge se poësie (MA, 1990) en Eiendoms Onbeperk: Die onvoltooide groot gesprek met DJ Opperman in die Afrikaanse poësie (1995) waarin ondersoek ingestel word na sisteemteoretiese netwerke en die intertekstuele neerslae en uitlopers daarvan in en deur die poësie.