Ek het eenkeer 'n onderhoud gevoer met 'n bekende persoonlikheid wat hom sleg gedra het. Sy erg seksistiese opmerkings het teen die einde van die tweede dag vir my te veel geword. Toe gooi ek hom met 'n glas water. He returned the favour.
Grimering: Ek hou nie van grimering nie. Ek sit dit so kort moontlik voor die shoot aan en stap reguit wasbak toe as ek by die huis kom.
Behalwe die knope wat ek los as ek fluff en die kere dat ek soet smile terwyl ek koue kos eet (dit moet net mooi lyk) en agterna gesigte trek, kan ek aan vier dink:
Ek het eenkeer my skakel in alle erns na die mikrofoon pleks van die kamera gelewer sonder om enigiets agter te kom.
Ons het 'n profiel oor Saartjie Botha gedoen en ek het haar herhaaldelik Saartjie Baartman genoem. Onskuldig en onbedoeld.
'n By het dit reggekry om my aan die binnekant van my mond te steek toe ek op 'n byeplaas was. Ek het 'n allergie-tablet gedrink sodat ek nie lyk asof 'n bokser my bygekom het nie en moes die res van die tyd my arms blou knyp om nie aan die slaap te raak voor die kamera nie.
Dis nie snaaks nie, maar mooi. Ons het 'n insetsel oor De Rust gedoen. 'n Oudinwoner, oom Pieter Burger (ver anderkant sewentig), het die vorige dag vanaf Bredasdorp gery om vir ons die storie oor Meiringspoort se bruggies te vertel. Dié dag wys hy vir my hoe 'n mens platpens water uit die poel by die waterval drink. Dit gooi my nog as ek sulke aardse mense ontmoet. Maar ek like dit.
All and none of the above. Soms herken die vrou in die kiosk wat die Cape Times sit en lees terwyl sy P4 luister my, terwyl die Afrikaanse juffrou op Bloemfontein wil weet watse werk doen ek nou eintlik. Omdat dit 'n leefstylprogram is wat soveel aspekte dek, is dit moeilik om te sê wie of wat die kykers is en wie hulle nie is nie.
Op die eerste vraag, Zani se weeklikse e-pos. Dit orden die beste van die nuwe bydraes wat op LitNet beskikbaar is vir my. Ek is dikwels, moet ek erken, te ongeduldig om deur al die stuiwers in die armbeurs te sif. Dis seker die voor- en nadeel van 'n openbare platform wat oop is vir wie ook al wat ook al wil sê. Maar dit maak my opgewonde dat daar 'n ruimte is waar 'n mens die duiwel op die naam kan noem wanneer dit nodig is. Die afdeling wat ek altyd direk besoek, is Fiksie en Poësie. Dit gee my 'n groot kick om die ongepubliseerde skrywers wat ek ken, 'n kans te sien kry op LitNet. Al wat my benewens die sifting soms moerig maak, is die flippen flitsende advertensies.