Greuze en morele skilderkuns - Interessant
Greuze en morele skilderkuns
Titel: 'N Huwelik, en die oomblik wanneer die vader van die accordeon die bruidskat aan sy skoonseun besorg, sê L'Accordée de village.
Afmetings: Hoogte 92 - Breedte 117
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Louvre Museum) / Franck Raux
Prentverwysing: 11-514811 / INV5037
'N Huwelik, en die oomblik wanneer die vader van die accordeon die bruidskat aan sy skoonseun besorg, sê L'Accordée de village.
Publikasiedatum: Oktober 2013
In die tweede helfte van die XVIIIe eeu het die oormaat van die aristokratiese en libertynse samelewing die regering sowel as sekere denkers, soos La Font de Saint-Yenne of Denis Diderot, aangespoor om die terugkeer na 'n meer deugsame lewe sterk aan te moedig. In 1761 het die publikasie van Morele verhale de Marmontel begin met hierdie nuwe voorlesing wat geskik is vir die opbou van die leser en wat die Republiek van Letters en die Kunste bespreek tydens die sessies waarin Greuze, Diderot, d'Alembert, La Live de Jully, Grimm in die sitkamer van mevrou Geoffrin saamgevoeg word.
Kuns moet ook hierdie moralisering bevorder. Die markies van Marigny, direkteur-generaal van die King's Buildings en broer van Madame de Pompadour, is die oorsprong van hierdie vernuwing. Die finansiële probleme wat verband hou met die Sewejarige Oorlog, het egter verhinder dat die staat sy kunstenaars in 1761 'n opbouende geskiedenisskildery laat skilder het; Marigny, in 'n privaat hoedanigheid, het toe Jean-Baptiste Greuze, 'n selfgeleerde genre-skilder van Tournus, in opdrag gegee, 'N Huwelik, en op die oomblik dat die bruid se pa die bruidskat aan haar skoonseun besorg, gesê Die Dorpsakkoord. Die onafhanklike kunstenaar het die sentimentele genre-toneel reeds met sy eerste werk bevoordeel, 'N Vader wat die Bybel aan sy kinders verduidelik, aangebied op die Salon van 1753. Hy is een van die merkwaardigste skilders van hierdie twee dekades vanweë die ware en natuurlike karakter wat hy gee aan sy figure en sy komposisies, wat meer aangrypend lyk as dié van die skildery van 'geskiedenis.
In 'n beskeie interieur, maar relatief maklik vir die boerewêreld, val twaalf figure met krag op, danksy die ritme wat gedryf word deur die agtermuur, die rak en die imposante klerekas. Deur die statiese karakter van die figure en hul realisme slaag Greuze daarin om die illusie te gee van 'n toneel wat voor die oë van die toeskouer ontvou.
'N Jong man spreek sy ouer verloofde se ouer vrou aan, geklee in wit en wie se lyfie versier is met 'n klein boeket blomme. Met sy linkerhand ontvang die bruidegom die bruidskat wat sy toekomstige skoonpa hom gee. Die arms van die twee jongmense, diskreet gekruis, roep die band op wat hulle dwarsdeur hul lewens sal verenig. 'Hierdie sjarmante meisie is nie reguit nie, maar daar is 'n effense buiging in haar hele gesig en in al haar ledemate wat haar met genade en waarheid vul. […] Haar arm is half verby die van haar toekomstige man, en die punte van haar vingers val en druk saggies op sy hand; dit is die enigste teken van teerheid wat sy hom gee, en miskien sonder om dit self te weet "(Diderot). Haar ma hou haar regterhand styf vas, terwyl een van haar susters haar huil omhels en die hartseer en verlies toon wat haar oorweldig.
Ander kinders is aan die linkerkant van hierdie komposisie: 'n nuuskierige jong seun wat hys op die tone, 'n dogtertjie wat 'n hen en haar kuikens voer, 'n poëtiese element en die oproep van die verwagte voortplanting van die twee jongmense. . Langs die ou vader kyk een van die jong bruid se susters die hoofpaar hard aan, miskien met jaloesie. Die laaste manlike figuur, wat regs in die komposisie sit, is toevallig die burgerlike beampte; hy berei die huwelikskontrak voor wat die twee jongmense ewig sal verenig.
Die werk, wat laat by die Salon aangekom het ('n paar dae voor sluiting aangebied), was eenparig suksesvol. Die pers is in ekstase en die publiek word voor die doek versamel, in so 'n mate dat dit vir Diderot moeilik is om hulle te nader.
Die piramidestruktuur van hierdie komposisie, wat twee ruimtes wat deur die karakters, maar ook deur die interieurargitektuur, onderstreep word, is 'n nuwigheid wat 'n natuurlike aspek van die hele toneel gee. Die regterkant beklemtoon die manlike wêreld, regeer deur geld en die wet, in donker kleure, terwyl die vroulike ruimte aan die linkerkant met trane gevul is. Die feit dat Greuze die burgerlike huwelik van die twee jongmense blootstel, wie se sosiale rang moeilik is om te identifiseer, gee die episode 'n universele karakter wat in werklikheid 'n model word wat tot alle gehore kan spreek, anders as die akteurs van geskiedenis skildery.
Die eenvoud en eerlikheid van die gevoelens, aangenaam leesbaar deur die beeldvorming van die verskillende reekse, maak die groot sukses van hierdie skildery. Dit bied die elemente aan wat enkele jare later deurslaggewend sal wees vir die vorming van die nuwe geskiedenisskildery, wat deur Jacques Louis David tot 'n hoogtepunt gebring is. Danksy die private toewyding van Marigny en die bekwaamheid van Greuze, het die Salon van 1761 dus voordeel getrek uit die ikonografiese en morele verandering in die rigting van 'n eenvoudige, aangrypende en opbouende kuns, waarna die Republiek Letters en die Kunste lank gewag het, maar ook deur Geboue van die Koning.
· Denis DIDEROT, "Salon van 1761", Voltooi werke, volume XVIII, Parys, Garnier Frères, 1876.
Robert ROSENBLUM, Kuns in die 18de eeu. Transformasies en mutasies, Saint-Pierre-de-Salerne, G. Montfort, coll. "Imago mundi", 1989 (Franse red.).