Aug | 2018 | MaanKind
Vandat ek my DNA-toets se uitslae gekry het, maak artikels soos hierdie net soveel sin. En mense spot nou lekker met my Neanderthal afkoms, omdat ek blykbaar fisiek sterker is as wat hulle gedink het. Ek het van nature lekker sterk spiere, maar ek is so gebore. Dokters is al my lewe lank verbaas dat ek nie 'n goeie atleet of sportmens is nie (ek het nooit op skool of later aan sport deelgeneem nie, behalwe aerobics in die tagtigs.) Vir baie jare het ek my geskaam oor my spiere, veral as mense opmerkings daaroor maak, maar deesdae beskou ek dit eerder as 'n kompliment, want my natuurlike krag stel my in staat om pole fitness te doen. Klaarblyklik is dit my soort spier.
Trisa, your genetic muscle composition is common in elite power athletes. This report is based on a genetic marker in the ACTN3 gene. This marker controls whether muscle cells produce a protein (called alpha-actinin-3).
My eie dokter skat my ook 10 kg ligter as wat ek is. Maar dis lekker! Blame it on the genes, ja! En is hierdie nie musiek in enige vrou se ore nie?
Trisa, your genes predispose you to weigh about 9% more than average. Your reported weight is lower than your genetic result would predict.
Dan ook, weet ek mos nou baie lankal dat koring my siek maak, in so 'n mate dat ek een happie brood deesdae vir 'n week lank voel. My resultate wys ook dat ek 'n verhoogde risiko het om Celiac te ontwikkel.
Trisa, you have both of the genetic variants we tested. People with this result have a slightly increased risk of developing celiac disease. Lifestyle and other factors can also affect your risk. One variant detected in the HLA-DQA1 gene and one variant detected in the HLA-DQB1 gene.
Uit 'n artikel oor die gekuiery van Homos Erectus met die Neanderdallers: "Although the groups separated from each other more than 390,000 years ago, they occasionally crossed paths, and evidently got along royally when they did."
Maar as jy nou na hierdie Neanderdalvrou kyk soos wat sy in ons tydlyn geplaas is met haarstyl en grimering, vind ek haar baie aantreklik! As ek 'n man was, het ek haar ook grot toe gesleep.
"Using techniques from the fields of anatomy, anthropology and artistry, forensic Anthropologists have reconstructed skeletal remains of several hominin species. In the photo above the reconstruction was made using a female Neanderthal skull. A striking twist on the result is to portray the individual as she would be perceived today with modern hairstyle and makeup."
Maar genoeg gepraat, dis tyd vir nog 'n lekker koffie saam met die koerant, aangesien ek mos nou ook geneties geneig is tot koffie…
Trisa, based on your genetics, you are likely to drink slightly more caffeine than average, if you drink caffeine at all.
Blame it on the genes, het hulle gesê.
Diamonds are forever. Klippe ook.
My oupa Pretorius het my geleer, mens loop nooit verby 'n "metjie" boxie nie, jy skop hom altyd om te hoor of iets ritsel, want mense sou dan diamante in 'n vuurhoutjiedosie bêre. Hy het so geleer toe hulle pad gemaak het as deel van werkskepping, nadat hulle uit die tronk vrygelaat is na die 1914-Rebellie. So het ek maar al die jare na vuurhoutjiesdosies loop en skop. Vir baie lank gebruik al die rokers mos net lighters, maar een ding het ek vir 'n feit geweet: Eendag is eendag, dan tel ek nog 'n diamant op.
So loop ek mos ook oral waar ek kom met my oog op die grond, vir 'n mooi klip. In Oranjemund het ek so al op 'n parkeerterrein die mooiste, mooiste halfedelstene opgetel, sommer daar uitgestrooi vir die karre om oor te ry.
Tydens dieselfde reis, 'n blommekyktoer in 2015 saam met sus Drinie en swaer Koos, was dit ook nie anders nie. Ons het die lieflikste blomme oral gesien waar ons gery het, maar ons het ons oë baie deeglik oopgehou vir daardie diamant tussen die klippies, ons was immers in diamantwêreld – Hondeklipbaai, Port Nolloth, Kleinzee, Oranjemund – op grondpaaie, teerpaaie en deur sandwalle het ons gery, met plate en plate blomme van alle kleure en soorte. Dis was 'n blommejaar soos min en dit was regtig 'n reis om vir altyd te onthou.
Tussen Hondeklipbaai en Kamieskroon het ons deur 'n Nasionale park gery, stadiger as die plan, want Drinie en ek wil by elke blom en dam stilhou vir 'n foto. So het die twee middeljarige blase ook begin protesteer, met geen openare plek of dorp in sig vir baie kilometers nie. Plaasdogters wat ons is, het dit nie as 'n probleem gesien nie, en het 'n entjie veld-in gestap en agter 'n groot klip gaan hurk. En net daar het hy gelê – die groot blinke. In die gebied waar dit voorkom, waar dit gemyn word. Mens noem hom mos ook nie by die naam nie.
My hart het geklop en ek het gewéét, dis die een waaroor ek al my hele lewe lank droom. Ek het eers doodstil gebly, toe versigtig by 'n kenner kers opgesteek. Hy het my toetse laat doen, ek het 'n spieël gekrap, dit in soutsuur laat lê. Alles. Nou het net die finale toets oorgebly. Die een met die elektroniese toetser. Maar waar kry ek so iets?
Die groot vraag was natuurlik, wat maak ek as dit nou regtig Die Grote is, want volgens die afmetings het my navorsing het hier 'n paar miljoen in my hand gelê. Gelukkig het ek gesien daar is sekere state in Amerika waar mens dit wettig kan verkoop, maar gedagtig aan ons Poskantoor, het ek nie kans gesien om dit onder my oë uit te neem nie. My plan was klaar, as dit eg is, monteer ek dit self met goedkoop silwerdraad en hang dit aan 'n riempie om my nek, en trek my boho klere aan en vlieg terug Amerika toe met die klip om my nek, die handelaars se adresse op bookmarks op my foon en aftreeplanne in Oregon in my kop.
Amazon verkoop toe nou die toetsers, vir 'n heel billike prys, en in Mei met ons besoek aan Georgia en South Carolina, het ek een saamgebring. Reg vir die toets. Die eerste battery wat ek gekoop het, was die goedkoper weergawe en was nutteloos. Die duur battery het toe die regte liggies laat flikker. As dit die ware Jacob is, piep-piep die instrument, en die liggies gaan in die oranje en rooi. Toe vir die groot oomblik. Ek bewe eers te veel … En toe raak daardie toetspen aan die sing en piep-piep-piep dat dit klink soos 'n ICU saal vol hartpasiënte! Die toetsinstrument wys onteenseglik dit is een, 'n diamant! Dit wys toe die enigste diamant aan in hierdie huis – die een in my trouring. Die klip was net 'n klip, 'n pragtige dofblink klip.
En was ek teleurgesteld? Nee. Om die waarheid te sê, ek was baie verlig. My moraliteit, my gierigheid of niks van die aard hoef getoets te word nie. Geen komplikasies, die klip kom net by al my ander klippe waaraan ek baie waarde heg, as 'n simbool van drome, wat kon gewees het.
Elke klip, edelsteen en half-edelsteen is so oud soos die aarde self, sommige is net blinker en meer of minder kleurvol. Sommige is meer waardevol as ander, maar as jy mooi dink, waarin lê die waarde eintlik? Bloot in die skaarsheid en bemarkbaarheid daarvan, as 'n simbool van die liefde. A diamond is forever, so het De Beers ons laat verstaan, so het Shirley Bassey dit uitgerasper en ons het dit met sterre in ons oë geglo.
Frances Gerety, van die Philadelphia advertising agency N.W. Ayer het net een kliënt gehad – De Beers. Tussen 1943 through 1970 het sy al De Beers se advertensies geskryf, ook die ikoniese frase "A Diamond Is Forever."
Daar is by my 'n algehele gevoel van magteloosheid deesdae. Dis asof ek van ver af staan en kyk na elke klein oorloggie wat hom afspeel. 'n Groot veld met mishopies hier en daar, maar as jy van nader kyk, is die mishopie 'n klomp stokmannetjies met stokgeweertjies en stokmessies wat na mekaar kap. Ons dink maar hierdie mishopies is 'n dorp wat geteister word deur onluste, treine of veld wat brand (waar die mishopie 'n rokie maak) of mense wat doodgaan onder die gewig van hulle huise wat meegee onder die aarde wat aan die ruk en bewe raak.
Dis net dat die mishopies al hoe meer word, al hoe nader aan mekaar begin staan, sodat die effek van die een die ander ook beïnvloed.
Dit klink maklik om jou te distansieer daarvan, nie koerant te lees of TV te kyk nie, maar doen jy dit vir 'n rukkie, is die ontnugtering net soveel groter as jy die realiteit om jou sien. Dan wil ek terugtree, verder van die mishopies en konsentreer op die groen grassies en blommies tussenin. Intussen het klimaatverandering nou gesorg dat die toenemende droogtes ook die grassies verdroog en die mishopies begin nou groter lyk as wat hulle eintlik is.
Dan maar weer verder en verder retireer om perspektief te probeer kry, maar vandag voel dit of ek met my rug teen 'n muur staan en ek kan nie meer verder terug nie. As ek probeer sywaarts padgee, voel dit soos die binnekant van 'n enorme ronde silo waarbinne hierdie veld met mishopies al hoe kleiner lyk hoe hoër ek opstyg teen die kante van die silo se muur waarvan mens die bokant nie kan sien nie – dit gaan so hoog op dat daar net 'n spikkel lig sigbaar is, wat al hoe helderder word hoe hoër en vinniger ek styg.