Wat dink jy as jy die woord ‘kerk’ hoor?Foto: VinnyCiro/Pixabay.com Wat is die eerste beeld wat by jou opkom as jy die woord “kerk” hoor? Vir baie mense is dit ŉ gebou met ŉ toring en ŉ hoender daarop. Vir ander is dit ŉ ouditorium met ŉ verhoog en ŉ orkes. Sommiges sal sê ŉ kansel met ŉ dominee of ŉ pastoor wat preek en ander sal dadelik dink aan ŉ selgroep of ŉ Bybelstudiegroep. Hierdie dinge is nie verkeerd nie, maar dit is dalk nodig dat ons net weer kyk na die eerste twee beelde van die kerk wat ons in die Nuwe Testament kry. In Handelinge 2 staan daar: “Al die gelowiges was eensgesind en het alles met mekaar gedeel. Hulle het hulle grond en besittings verkoop en die geld aan almal uitgedeel volgens elkeen se behoefte. Hulle het almal elke dag getrou by die tempel bymekaargekom, van huis tot huis die gemeenskaplike maaltyd gehou, hulle kos met blydskap en in alle eenvoud geëet, en God geprys.” Handelinge 4 skets baie dieselfde prentjie: “Die groot getal wat gelowig geword het, was een van hart en siel. Niemand het sy goed net vir homself gehou nie, maar hulle het alles met mekaar gedeel…” As jy iemand in die antieke tyd sou vra wat die woord kerk beteken sou jy waarskynlik iets hoor soos: “Daai vreemde groep mense wat alles met mekaar deel, wat oor kultuur en ekonomiese grense heen mekaar “broer” en “suster” noem….” Jesus het radikale idees gehad oor leierskap, familie, hoe ŉ mens met jou vyande maak en veral oor geld en besittings. Die vroeë kerk het duidelik iets hiervan gesnap. Die uitdaging vir elke geslag Christene is om weer die ou kuns van kerk wees in ŉ nuwe tyd te ontdek. Jesus het meer gepraat oor hoe sy volgelinge moet lewe as oor wat hulle moet glo. Hy het duidelik nie net gekom om ŉ klomp nuwe godsdienstige reëls of bloot ŉ nuwe filosofie voor te stel nie, maar om ŉ groepie volgelinge op aarde te vestig, ŉ alternatiewe gemeenskap wat iets van sy droom vir die wêreld sou illustreer – wat Hy die koninkryk noem. Ons word aan die een kant geroep om te bid “laat U koninkryk kom, soos in die hemel so ook op aarde…”, maar ook om dit te lewe, om iets van daardie gebed waar te maak in ons tyd deur ŉ alternatiewe gemeenskap te wees. As Christene bloot mense is wat weekliks geestelike byeenkomste bywoon, daagliks bid en uit die Bybel lees, terwyl ons vir onsself leef en net uithang met ons eie mense, getuig ons uiteindelik teen die boodskap van die Evangelie. “Hoe die kerk lyk” is net so belangrik as “wat die kerk verkondig”. Christene se lewens sê eintlik meer as hulle preke.