Staande Applous | Herriemerrie
Desperaat of Dapper
As daar nou een ding is wat die Herriemerrie kan waardeer, is dit 'n goeie geveg. Ek kan seker 'n boek skryf van al die vereistes waaraan 'n goeie geveg moet voldoen. Ek het bewondering vir iemand wat die durf het om teen die ondeurdringbare op te staan. Hy of sy hoef nie eers te wen nie, die blote feit dat hulle tot die geveg toetree maak reeds 'n impak. Sou hy of sy as oorwinnaar uittree, maak dit my sommer liries. Ek haal enige dag my hoed vir iemand af wat nie gaan lê nie – seker omdat ek self te dom is om op te gee.
Vandag het die wêreld gegons oor Angelina Jolie se voorkomende masektomie. Jolie se ma is op 56 jaar weens borskanker dood. Jolie het gevrees dat sy een of ander tyd in haar ma se voetspore gaan volg. Waar gewone siele maar getrou voel vir knoppe, het sy gaan seker maak of sy die gevaarlike geen geërf het. Haar vrese is bewaarheid, sy is 'n draer van die BRCA1 geen. Daarmee saam het sy 'n 87 % kans gehad om borskanker en 'n 50% kans vir eierstokkanker. Nie juis goeie vooruitsigte nie. Dit is amper nie eers 'n kwessie of sy gaan borskanker kry nie, maar wanneer.
Jolie was egter nie van die soort wat gaan oë toeknyp en wag vir die beste nie. Sy het 'n masektomie vanjaar ondergaan om die skaal in haar guns te draai. Nadat haar borste verwyder is, het sy nou minder as 5% kans om borskanker te ontwikkel. In Amerika word 12.4 % van alle vroue getref deur borskanker – Jolie se kanse is dus onder die gemiddeld. Die operasies het in die geheim geskiet, maar Jolie het dit self aan die wêreld verkondig nadat die proses afgehandel is. Dit was haar besluit en dit was op haar terme gedoen.
Die aanvanklike nuusdraers het Angelina Jolie geloof vir haar dapperheid. Tog het die gewone sterflinge dadelik gedink dat sy mal is. Soos gewoonlik was ek 'n draadsitter.
Aan die een kant voel dit verkeerd om iets wat niks makeer te laat verwyder. Alle operasies is aan risiko's verbonde. Sou sy gereelde ondersoeke ondergaan, sou die kanker betyds opgetel geword het. Sy sou dalk in elk geval nie 'n kankerslagoffer geword het of daaraan gesterf het nie.
Tog, daar is net mooi niks romanties in die stryd teen kanker nie. As jy dit kan vermy, hoekom nie? Voorkoming was nog altyd beter as genesing. Maar tot watter punt? Mens kan nie alles laat uitsny wat jou moontlik in die toekoms 'n kanker slagoffer gaan laat word nie. Iewers moet daar 'n lyn wees? Nogtans is 87% seker ver oor daardie lyn.
Kanker het al baie mense baie desperate dinge laat doen. Hoekom eers wag vir 'n diagnose, as 'n desperate optrede borskanker kan verhoed?
Daar is tog iets soos hoop? Tog is daar niks verkeerd daarmee om hoop te verstewig nie?
Was Angelina Jolie se masektomie desperaat of dapper?
Dit maak seker nie saak wat mens dit noem nie. Sy het opgestaan teen haar eie gene (volgens haar) ter wille van haar kinders. Dit is 'n geveg waarvoor ek my hoed sal lig. 'n Geveg wat ek hoop sy as oorwinnaar sal uittree.
Breinvasbrand: Vir watter fliek het Angelina Jolie 'n Oscar vir beste ondersteundende aktrise gekry?
Breinlosbrand: Olga was reg met Gill Marcus
Kategorieë : So Wroeg ons, Staande Applous
7 uur nuus is amper 'n instelling. So deel van 'n mens se lewe as tandeborsel voor jy gaan slaap en piepie wanneer jy wakker word. Iets wat gedoen word – outomaties en sonder om regtig daaroor te dink. Dit is amper net.
Niemand beplan om die nuus te kyk nie. As jy toevallig daardie tyd by die huis is, is die TV aan. Indien nie – wel, daar is die internet, radio en koerante om seker te maak jy mis nie iets nie. As daar iets is wat jou belangstelling prikkel, maak jy wel 'n plan. Nogtans was dit waarskynlik die internet, sosiale media, radio of 'n koerant wat die saadjie geplant het. Dit is nogtans 'n kort termyn beplanning – ironies genoeg om iets te sien wat jy reeds weet.
26 November 2012 sal seker altyd die uitsondering bly. Ek het sedert 2 November 2012 al beplan om die 19:00 Afrikaanse Nuus op SABC 2 te kyk. Die laaste nuus uitsending wat Riaan Cruywagen aangebied het. Ek moes self 'n afspraak skuif om seker te maak ek is betyds voor die kassie. Nuus met Oom Riaan is 'n tradisie en ek sal van my kop af wees om die einde van 'n instelling te mis.
Verlede week was nogal 'n goeie week vir Suid-Afrikaanse swem gewees. Cameron van der Burgh en Chad le Clos is twee name wat nie sommer vergeet gaan word nie. Roland Schoeman ook nie – kyk, as daar die dag wat daar 'n Olimpiese item vir whine (is die Afrikaans daarvoor neul?) is, gaan hy loshande goud, silwer en brons vat. Maar dit tersyde.
Vrydagaand sien ek toe dat Chad le Clos veronderstel is om net na Noot vir Noot te swem. Ek moet tog seker ten minste een Olimpiese item kyk en siende dat ek in elk geval niks beters het om te doen nie, besluit ek maar om vir Chad te kyk. Almal praat van daardie 0.05 sekondes waarmee hy goud voor Michael Phleps se neus weggesteel het. Dit is weer hy teen Phleps en enige iets kan weer gebeur. Tipies, sweer die uitsaaiers weer saam en toe hulle oorskakel, is dit beslis nie die mans vlinderslag item op die skerm nie.
Dit is eers een of ander vroueswem item – ek het nie juis opgelet wat nie. Swem is swem in my boekies. Ek het maar so met 'n halwe oog gekyk en gesien dat die poppie van Amerika gewen het. Siende dat geen Suid-Afrikaner gewen het nie, was dit vir my maar om ewe wie wen. Toe hoor ek iets wat my dadelik 'n aanhanger van 'n Amerikaanse swemmer gemaak het.
Haar naam is Missy Franklin. 'n 17 jarige Amerikaner van Denver wat pas haar tweede goue medalje in haar eerste Olimpiese spele ingepalm het. As 'n amateur!
In vandag se sportmal wêreld is amateursport – wel, net vir drawwers en fietsryers bedoel. Die meeste sportgeesdriftiges is met 'n drankie in die hand voor elke sport uitsending voor die TV. Dit help hulle nou nie juis om na sport geesdriftiges te lyk nie. As jy naam wil maak in sport, doen jy sport vir 'n lewe.
Mej Franklin het daardie idee 'n bietjie nek omgedraai. Sy is nog steeds by dieselfde afrigter as wat sy as 'n 7 jarige gehad het. Sy gaan selfs nog skool en is beplan om na skool te gaan swot. Sy bedank egter alle prysgelde en borgskappe om te verseker dat sy 'n amateur bly.
Missy het ook moed, iets wat ek in enige mens kan waardeer. Haar ouers is Kanadese en Missy het dubbele burgerskap. Toe dit begin blyk het dat sy dalk Olimpiese drome kan droom, wou haar ouers hê dat sy vir Kanada swem. Juis omdat dit daar makliker sal wees om die swemspan te haal. Sy het egter besluit dat sy in haar hart 'n Amerikaner is en sy sal vir Amerika swem of glad nie.
Dan gaan wen sy boonop nonchalant 2 individuele goue medaljes. Dit sit nie in enige een se broek nie, of jy nou nommer 13 voete het of nie.
Breinvasbrand: Watter jaar het Penny Heyns twee goue Olimpiese medaljes gewen?
Breinlosbrand: Olga was reg met Roseanne Bar
(Verskoon die posts wat Vrydag in die slag gebly het. Eers het my internet nie gewerk nie en toe het ek nie gewerk nie).
Nonchalantheid. Ongeërgdheid dalk. Ek is nie heeltemal seker watter woord die mees toepaslike is nie. Ek praat van mense wat buitegewone dinge na kinderspeletjies laat lyk. Mense wat iets moeilik na pret laat lyk. Soos Michelle Jenneke in die video hieronder.
Danksy 12 jaar (eintlik 13 jaar) se gedwonge atletiek bywone weet ek dat daar gewoonlik nie tyd vir grappies op die wegspringstreep is nie. Selfs nie eers onder die wat vir spangees hardloop nie – waarskynlik omdat hulle teen daardie tyd wonder wat hulle besiel het. Die meer ernstige atleet is gewoonlik op die wenpaal gefokus.
Dit is dus nogal verfrissend om die video te sien. Michelle Jenneke wat haar opwarming heel danserig aanpak en duidelik geniet. Die ander lyk so asof hulle sal bars as hulle aan die pret deelneem. Jenneke lyk egter soos iemand wat niks het om te verloor nie. Dan gaan sy nog voort om die resies te wen.
Ek dink as alle atlete ooglopend soveel pret het as hulle deelneem, sal ek dalk die bohaai oor atletiek kan verstaan.
Ek wonder partykere of lag sonde is. Daar word van almal verwag om hulle dagtaak ernstig aan te pak en te sweet vir hulle prestasies. Dit is seker hoekom ek dit soveel geniet as iemand die moeilike / onmoontlike na niks laat lyk nie. Dit is nie net om te kan loop sonder dat jou voete grond raak nie, maar om dit met 'n wip in jou stap en 'n glimlag op jou gesig te doen. Dit maak dit nie net vir jou lekker nie, maar ook vir die mense wat dit kan aanskou.
Het jy bewondering vir mense wat pret met hulle werk het? Wat van ander mense se werksgedrag (insluitende stokperdjies en sport) waardeer jy? Geniet jy jou werk, stokperdjies of sport?
Breinvasbrand: Van watter land is Michelle Jenneke?
Breinlosbrand: Regulation of Interception of Communication and Provision of Communication-Related Information Act No. 70 of 2002