Veroudering en kognitiewe verandering, geheue agteruitgang? - Artikels - 2020
Tradisioneel is die kognitiewe sielkunde die studie van geheue (en die ander basiese sielkundige prosesse) by volwassenes en gesonde mense gegee het.
Dit beteken nie dat ander benaderings wat ons toelaat om 'n ander vraag te beantwoord nie moontlik is nie. 'N Mens kan byvoorbeeld wonder of die redeneringsprosesse dieselfde is by iemand wat 'n skisofreniese afwyking en by 'n gesonde persoon, hoe en wanneer begin kinders taal gebruik, of wat gebeur met ons geheue as ons ouer word.
In hierdie laaste aspek sal ons nou ophou om die verhoudings tussen geheue en ouderdom te ontleed en te probeer beskryf hoe ons vermoë om veranderinge te stoor, bewaar en herwin inligting wanneer ons die laaste dekades van ons lewe bereik.
1 Ouderdom en agteruitgang?
2 Geheue en normale veroudering
Ouderdom en agteruitgang?
Ouderdom word klassiek beskou as die fase waarin die fakulteite wat gedurende die jeug en volwassenheid sou ontwikkel en gestabiliseer het, regressie of agteruitgang sou ervaar.
Die bestaan ​​van 'n agteruitgang van kognitiewe funksies gekoppel aan ouderdom en wat prakties onomkeerbaar is, is lankal as 'n feit beskou.
In die afgelope jaar het verskillende outeurs egter daarop aangedring dat ons regdeur die rypwordingsproses, en nie net tydens bejaardheid nie, die konstante vind dat sekere funksies verouder terwyl ander agteruitgaan.
Volgens hierdie siening daar sou geen lewensfase wees waar daar net groei of net agteruitgang was nie.
Die gevolgtrekkings wat gemaak is uit die gegewens wat in verskillende ondersoeke oor geheue en tydsverloop verkry is, kan soos volg opgesom word:
1. Eerstens blyk dit dat veranderingsprosesse nie dieselfde kognitiewe funksies op dieselfde manier beïnvloed nie.
Intelligensie sal nie op 'n eenvormige manier verskil nie, maar sal verskillende patrone volg, afhangende van watter vaardigheid daarby betrokke is.
In die algemeen word die bekende verskil tussen 'n vloeibare intelligensie en 'n gekristalliseerde intelligensie bevestig: die eerste, wat verband hou met basiese kognitiewe prosesse en onafhanklik van kultuur, het eers in die laaste jare van die lewensiklus afgeneem; die tweede stem ooreen met die kennis wat verwerf is, kan verstaan ​​word as die opgehoopte ervaring en bly by bejaardes stabiel.
2. Tweedens, die prosesse van verandering sou by elke persoon verskil, dit wil sê, wat waargeneem word, is 'n beduidende toename in individuele verskille in kognitiewe funksionering tydens veroudering.
Hierdie individuele verskille toon dat hulle aanleiding gee tot 'n baie heterogene reeks persoonlike situasies, wat kan wissel van bejaardes wat 'n vroeë en beduidende agteruitgang van hul kognitiewe funksies toon, tot diegene wat goeie kognitiewe funksionering handhaaf tot baie gevorderde ouderdomme.
Dit is een van die bevindinge van geriatrie-navorsing: die bevindings in die fisiologiese en sielkundige sfere toon 'n veranderlikheid wat toeneem parallel met die ouderdom van die persone wat waargeneem is (op ouer ouderdom, meer variasie tussen vakke); Dit maak dit uiters moeilik om 'n 'tipiese ouderling' te definieer.
3. Derdens lyk dit dat ons nie van die begin af moet aanvaar dat kognitiewe veranderinge onomkeerbaar is nie en dit lyk onvermydelik gekoppel aan veroudering.
Dit wil voorkom asof daar 'n duidelike verband bestaan ​​tussen die handhawing van hoë vlakke van intellektuele funksie enersyds en die lewenstyl wat sekere vlakke van stimulasie behels, en veral die voortsetting van formele en informele vorme van onderwys, andersyds.
Dit is meer as oorsaaklike, wederkerige verhoudings: mense wat hul kognitiewe vermoëns handhaaf, is meer geneig om opvoedkundige aktiwiteite te ontwikkel as diegene wat dit nie onderhou nie, en wederkerig kan hierdie soort opvoedkundige ervarings bydra tot die handhawing van 'n relatiewe stabiele vlak van funksionering. intellektuele.
Aan die ander kant is daar in onlangse jare 'n toenemende belangstelling in die bestudering van plastisiteit en hoe kognitiewe opleidingsmetodes kognitiewe vermoëns kan handhaaf of selfs verbeter; Daar is dus verskeie studies gedoen om te ontleed in watter mate die intellektuele funksionering van bejaardes verbeter kan word en intervensieprogramme is vir hierdie doel ontwikkel.
Geheue en normale veroudering
Tot nou toe het ons verwys na algemene kognitiewe veranderinge wat met die verouderingsproses verband hou. Onder hierdie veranderinge is dit egter diegene wat gereeld 'n groter aantal klagtes en daaglikse probleme onder bejaardes oplewer, wat verband hou met die verlies van hul geheue.
Dit het daartoe gelei dat 'n toenemende aantal ondersoeke en publikasies ontwikkel is wat vanuit verskillende perspektiewe handel oor die verhouding tussen veroudering en die werking van geheueprosesse.
In hierdie ondersoeke word die normale en die patologiese meestal verstaan ​​as twee uiterstes van 'n kontinuum waarin dit moeilik is om 'n skeidslyn te vestig. Ons sou kon sê dat dekanteer na een van die uiterstes van hierdie kontinuum demensie-verwante afwykings sou wees, en veral met Alzheimersiekteterwyl dit aan die teenoorgestelde kant die normale veranderinge is wat verband hou met die verouderingsproses. Laasgenoemde sou nie-patologiese veranderinge wees wat bejaardes sou ervaar en dit sou deel uitmaak van die stel normale veranderinge wat op hierdie stadium van die lewe kan verskyn.
Aan die einde van die vyftigerjare het Kral, 'n Kanadese dokter, beskryf wat hy genoem het beningn vergeetagtigheid (vergeetlik seniel goedaardig) om die geheueveranderings wat deur bejaardes ervaar word, waar te neem van 'n koshuis in Montreal.
Kral het hierdie sindroom gekenmerk as die probleem om name of datums wat in die verlede verwys is, te onthou en wat voorheen sonder probleme herstel het. Hy was van mening dat dit 'n nie-progressiewe afwyking was en dat dit duidelik onderskei word van 'kwaadaardige' vergeetagtigheid (demensie) deur die lae sterftesyfer na 'n ses jaar lange opvolg van bejaardes wat dit aangebied het.
Sedertdien het 'n groot aantal ondersoeke wat in die daaropvolgende dekades uitgevoer is, bevestig dat daar in die laaste dekades van hul lewe 'n afname in geheue by gesonde bejaardes kan voorkom.
Nou, net soos nie alle kognitiewe funksies ontwikkel op ouderdom dieselfde nieen ook nie al die geheuestelsels ervaar dieselfde veranderinge nie.
Verskeie ondersoeke wat in die laboratorium sowel as in die alledaagse konteks uitgevoer is, het probeer om te ontleed hoe verskillende geheuestelsels en subsisteme gedurende die laaste dekades van die lewe ontwikkel.
Veranderings in kognitiewe funksies volg nie 'n eenvormige patroon nie: kom nie op dieselfde manier voor in alle vakke nie, en ook nie in dieselfde vak in alle funksies nie.
Kognitiewe veranderinge wat tydens ouderdom plaasvind, moet nie van die begin af onomkeerbaar oorweeg word nie.
Die geheue kan 'n reeks veranderinge op ouderdom manifesteer wat deel sou wees van die normale verouderingsproses.
Daarbenewens is aangetoon dat bejaardes slegs probleme met retensie toon as dit kom by visuele stimuli.
Die belangrikste probleme kom voor wanneer hulle die inligting moet bewaar terwyl hulle dit hanteer.
Die belangrikheid daarvan om vroeë lees aan te moedig
Probleme met u naels? Let op u emosionele konflik
40 Avicii-frases oor die lewe en musiek
Copyright 2020 \ Artikels oor sielkunde en intelligensie \ Veroudering en kognitiewe verandering, die agteruitgang van geheue?