Amerika se eerste swart regiment het hul vryheid verkry deur teen die Britte te veg - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Amerika se eerste swart regiment het hul vryheid verkry deur teen die Britte te veg
Die 1st Rhode Island Regiment, wat algemeen beskou word as die eerste swart bataljon in die Amerikaanse militêre geskiedenis, het deels ontstaan ​​uit die desperaatheid van George Washington.
Aan die einde van 1777 tydens die Amerikaanse rewolusie het die kontinentale leër, onder leiding van generaal Washington, te kampe gehad met ernstige troepetekorte in sy oorlog met die Britte. "Nie minder nie as 2898 mans wat nou in die kamp is, is ongeskik omdat hulle kaalvoet en andersins naak is," het Washington aan die kongres geskryf en gesmeek om materiële ondersteuning. Siekte het byna 2 000 soldate geëis tydens die winterkamp van die weermag in Valley Forge, Pennsylvania. Toe genoeg blanke mans nie oortuig kon word om by die uitputtende weermag in te gaan met oorvloed van grond en geld nie, het die kongres die konsep aangewend. Sy mandaat: Elke staat moet 'n kwota milisies vul, gebaseer op sy bevolking.
Rhode Island, die kleinste staat met 'n bevolking onder 60 000 aan die vooraand van die rewolusie, moes twee bataljons vul. Toe die staat nie genoeg wit mans kon werf nie, het sy leiers 'n beroep op Washington gedoen om swart sowel as slawe van swart mans toe te laat.
As beide slawe-eienaar en opperbevelhebber van die kontinentale leër sedert sy stigting in 1775, was Washington lank reeds gekant teen die gebruik van swart soldate, uit vrees dat gewapende swart mans 'n opstand onder slawe sal aanhits en suidelike slawehouers vervreem. Maar mettertyd het die harde werklikheid van 'n mislukte oorlogspoging daartoe gelei dat die stigters van Amerika 'n paar pragmatiese besluite moes neem om die toekoms van hul land te bewaar.
Die 1st Rhode Island Regiment, algemeen erken as die Amerika se eerste Swart militêre regiment, het nie so begin nie. Vanaf die aanvang daarvan in 1775 as deel van die Rhode Island Army of Observation tot die herorganisasie daarvan as die 1st Rhode Island in 1777 en die werwing van swart soldate na hul eie eenheid vanaf Februarie 1778, was die regiment een van die min in die kontinentale leër wat al sewe jaar van oorlog gedien het. Die eenheid onderskei hom in gevegte van die beleg van Boston tot die Slag van Rhode Island en verder tot by Yorktown.
LEES MEER: 7 Black Heroes of the American Revolution
Die Britse gewerf eerste slawe van mense
Vir die kontinentale leër was die gebruik van swart soldate een van die mees omstrede kwessies van die oorlog. Lord Dunmore, die koloniale goewerneur van Brittanje in Virginia, het die staat se slawehouerklas woedend gemaak toe hy in 1775 krygswet verklaar en vryheid beloof het aan enige slaaf wat sy eienaar verlaat het en by die Britse magte aangesluit het. Eienaars het hul slawe -werkers aangemoedig om die versoeking te weerstaan ​​om 'u self te verwoes' en het vergifnis belowe aan diegene wat binne 10 dae na hul vlug teruggekeer het. Die belofte van vryheid het egter na raming 20 000 slawe geïnspireer om saam met Britse magte te vlug. Een van Washington se slawe -werkers, Henry Washington, het Mount Vernon vrygespring om by Dunmore se Ethiopiese regiment aan te sluit, 'n groep van 300 ontsnapte swart mans wat die eerste was om op die proklamasie te reageer.
Generaal Washington was bang vir Lord Dunmore se werk en wou dat sy pogings verpletter word. 'Andersins, soos 'n sneeubal wat rol, sal die leër van Dunmore groter word', het die toekomstige eerste president aan sy assistent-kamp, ​​Joseph Reed, geskryf. Kort na die gewaagde beroep van Lord Dunmore, het Washington die kongres gevra om vrye swart mans toe te laat om by die kontinentale leër aan te meld. Lord Dunmore se proklamasie het die denke van Washington oor die diens van Afro -Amerikaners in die kontinentale weermag verander, volgens Philip Morgan, professor in die vroeë Amerikaanse historikus aan die Johns Hopkins Universiteit. 'Dit is duidelik dat Washington se omkering van swart troepe baie te doen gehad het met sy vrees vir wat Dunmore kan bereik,' het hy geskryf. 'Voortaan beveel Washington 'n ras -geïntegreerde mag.'
LEES MEER: Die voormalige slawe wat met die Britte geveg het
'Daar kan maklik 'n bataljon negers grootgemaak word.'
Generaal James Mitchell Varnum, 'n prokureur en een van die betroubaarste offisiere in Washington, het die ywerigste voorstander geword van die stigting van 'n swart regiment op Rhode Island. Een van sy mees radikale voorstelle aan Washington was om die tekort aan blanke rekrute saam met slawe, asook vrye swart en Indiese mans, teen te werk. 'Daar word veronderstel dat 'n bataljon negers daar maklik opgewek kan word,' het Varnum aan Washington geskryf, wat die voorstel-sonder stilswyende goedkeuring of afkeuring-aan die Algemene Vergadering van Rhode Island gestuur het, waar dit die lig gekry het.
Die slawe -inskrywingswet, wat in Februarie 1778 aangeneem is, het bepaal dat enige slaaf tot die 1 aanvaar wordst Rhode Island word "onmiddellik ontslaan uit die diens van sy meester of meesteres, en wees absoluut vry, asof hy nooit sonder enige slawerny of slawerny belas was nie". Dit het ook finansiële vergoeding opgelê vir eienaars wat hul slawe -werkers aan die nuwe regiment verloor het - tot $ 400 elk in koloniale dollar. Meer as 130 slawe van regoor die staat het in die eerste maande na die inwerkingtreding van die daad by die Swart regiment aangesluit. Hulle het dit gedoen ondanks propaganda wat deur ontevrede slawehouers versprei is, wat probeer het om 'n uittog van slawe te onderdruk, beweer dat swart soldate in die algemeenste gevaar in die voorste linie geplaas sou word, en as hulle gevange geneem sou word, in slawerny in die Weste verkoop sou word Indië.
LEES MEER: Swart helde in die Amerikaanse militêre geskiedenis
Die Slag van Rhode Island
Onder leiding van heeltemal wit offisiere het die Swart regiment sy eerste gevegservaring tydens die Slag van Rhode Island beleef. Op 29 Augustus 1778 was die regiment in opdrag by die Aquidneck -eiland in Narragansettbaai naby Newport, waar hulle die taak gehad het om 'n verdedigende posisie te bewaak wat die regtervleuel van die kontinentale weermag veranker. In die loop van die geveg het die regiment drie Hessiese (Duitse) regimente van die Britse leër teruggedryf. 'Dit was in die terugdrywing van hierdie woedende aanvalle dat ons swart regiment hom met dade van groot dapperheid onderskei het,' onthou 'n regimentlid. 'Ja, dit was 'n regiment negers wat veg vir ons vryheid en onafhanklikheid. Generaal-majoor John Sullivan het vir Washington se tevredenheid met die prestasie van die regiment gepraat toe hy gesê het: "Volgens die beste inligting meen die opperbevelhebber dat die regiment geregtig sal wees op 'n behoorlike deel van die eerbewyse van die dag."
Kyk na 'Black Patriots: Heroes of the Revolution' op HISTORY Vault.
Die eerste erfenis van Rhode Island
Die moedige optrede van die 1ste Rhode Island tydens die Slag van Rhode Island het daartoe gelei dat meer Afro -Amerikaners by die Kontinentale Weermag ingeroep is, maar die Wet op Slawe -aanmelding is minder as 'n half jaar later deur die Rhode Island -wetgewer herroep, wat beteken dat die meeste daaropvolgende vrywilligers by die regiment kom uit die geledere van wit of bevryde Swart mans.
Volgens Cameron Boutin, 'n geleerde van die regiment, het die kongres en die militêre leierskap nooit die werwing van slawe mense ten volle aanvaar nie. 'Laat slaafse Afro -Amerikaners toe om as soldate te dien in ruil vir hul vryheid in eenhede soortgelyk aan die 1st Rhode Island sou die tekort aan mannekrag van die Amerikaanse magte verlig het, hul operasionele vermoëns verhoog en hul doeltreffendheid verhoog het, veral in gevegte, "het hy geskryf. 'Ondanks die suksesvolle voorbeeld wat deur die Rhode Island-wet van Februarie 1778 gestel is en die gevegsoptrede van die 1ste Rhode Island-regiment, het baie burgerlike leiers regoor die land hul teenstand teen die werwing van slawe volgehou en was daar geen grootskaalse wetgewing wat die werwing van slawe-persone toestaan ​​nie aangeneem. "
LEES MEER: Hoe 'n verslaafde mens-spioenasie gehelp het om 'n oorwinning te verseker tydens die Slag van Yorktown
Veg vir vryheid: Afro -Amerikaners kies kant tydens die Amerikaanse revolusie
1781 waterverf wat kontinentale soldate illustreer by die beleg van Yorktown, wat 'n lid van die 1ste Rhode Island -regiment insluit.
Die grootste wanopvatting is dat swart Amerikaners onsigbaar was tydens die Amerikaanse Revolusie, en dat hulle nie deelgeneem het aan direkte optrede teenoor Amerikaanse onafhanklikheid nie. Die redes vir hierdie wanopvattings spruit grotendeels uit die pogings van die negentiende eeu om die geskiedenis af te was, aangesien slawerny 'n baie meer verdeelde saak geword het. Pogings het tot in die twintigste eeu voortgeduur, aangesien die verhaal van die verlore oorsaak Afro -Amerikaanse bydraes tot ons geskiedenis as sekondêre voetnote verplaas het as dit nodig was vir bespreking. Eers in die 1960's het 'n nuwe skool van navorsers, historici en geleerdes die lae van verwaarlosing verwyder en die impak herontdek wat hierdie vroeë Amerikaners inderdaad op belangrike gebeurtenisse tydens die Amerikaanse Revolusie gehad het. Sedertdien is honderde uitstekende werke geproduseer wat toon hoe belangrik hierdie Amerikaners was en bly vir ons begrip van hoe ons 'n nasie geword het deur revolusie.
'N Portret van Crispus Attucks, een van die vyf mans wat in die Boston -slagting dood is. Wikimedia Commons
Om eerlik te wees, sou dit nie akkuraat wees om aan te dui dat swart Amerikaners troepe op die slagveld beveel nie, en ons moet ook nie hul werklike bydraes en plek tydens die Revolusionêre Oorlog sensasieer nie. Deelname was grootliks afhanklik van verskeie hooffaktore, onder meer die noodsaaklikheid om die bestaande leër in die veld te help. Beide die kontinentale en Britse leërs sou om hierdie rede swartes in die geledere in diens neem. Om vir emansipasie of vir vryheid te veg, veral in die geval van die Amerikaanse saak, was nie die dryfveer om hulle in diens te neem nie. Maar dit sou ook onakkuraat wees om te verklaar dat baie kontinentale offisiere nie hul vryhede in die naam van vryheid bepleit nie. Die beste wat ons kan doen, is om die motiewe van beide kante te skei deur swart steun te gebruik, waar dit elke weermag die beste kan help, soms ten koste van hierdie individue, en soms tot hul uiteindelike doel om vryheid vir hulself te bereik.
As ons na die Amerikaanse kant kyk, was swart Amerikaners reeds in die eerste minute van die rewolusie in die moeilikheid. Of ons nou wil wys daarop dat Crispus Attucks die eerste man is wat op 5 Maart 1770 by die Boston -bloedbad neergeskiet is, of die optrede van notuleerders wat uit die heuwels rondom Lexington en Concord vergader het, die bewyse is duidelik en duidelik dat swart burgers byeengekom het om te verdedig hul gemengde gemeenskappe uit die Britse leër. Individue soos Peter Salem, Lemuel Hayes, Barzillai Lew en Salem Poor, onder andere bekende deelnemers, was ooggetuie van gebeure omdat hulle daarin geveg het. Die Slag van Bunker Hill op 17 Junie 1775 is van besondere belang omdat Salem Poor amptelik deur sy meerderes erken is omdat hy die Britse luitenant-kolonel James Abercrombie, die hoogste offisier wat in die geveg gesterf het, dodelik gewond het.
Die eerste oproepe om die sigbare swart inskrywing te onderdruk, het gekom met die instroming van offisiere en soldate uit kolonies buite New England. Terwyl baie van die Massachusetts -manne boere was, was baie meer matrose en hawewerkers wat gewoond was aan interras -indiensneming en samewerking. Dit was nie die geval met aankomende soldate uit Virginia en elders nie, aangesien die swart werkers in die Suide meer geneig was tot slawe as dié in Boston. Genl George Washington, self 'n slawe -eienaar en 'n begrip van hierdie sentimente, het ook die behoefte aan 'n kontinentale mag verstaan ​​wat buite plaaslike verskille geïdentifiseer is. Dit beteken nie dat hy onmiddellik swart soldate in die weermag verwelkom het nie, maar dat ons moet verstaan ​​dat selfs Washington, net so versigtig as met die kyk van gewapende swart mans, was desperaat vir bekwame gewapende mans. Afro -Amerikaners wat in Massachusetts geveg het, word in die weermag opgeneem nadat nuwe reëls op 10 Julie 1775 in werking getree het, wat sowel vrye as slawe van swart Amerikaners verhinder het.
Dit sou nie lank duur nie. Soos gesê, was Washington, tesame met die gevoelens van mede -suidelike offisiere en soldate, nie daartoe gedwing om swart Amerikaners tot slaaf te bewapen nie, aangesien dit 'n duidelike raaisel vir die instelling van slawerny vir slawerny was. Maar Washington was ook desperaat vir mans, en namate die gebeure van 1776-77 afspeel, het hy gou berou gekry en geleidelik ondersteun om vrye burgers te bewapen, ongeag hul velkleur. 'N Handjie vol geanimeerde junior offisiere het Washington verder gestamp in die laaste jare van die oorlog. Hoof onder hierdie offisiere was John Laurens, seun van president van die kontinentale kongres, Henry Laurens Alexander Hamilton, 'n bekwame assistent in die kamp van Washington se binnekring, en die Marques de Lafayette, die jong Fransman wie se ywer vir vryheid en geloof in die opperbevelhebber het hom onder die vleuel van Washington gebring soos geen ander nie. Saam met 'n handjievol ander het hierdie beamptes stemme ondersteun dat swart Amerikaners in die weermag kon veg. En wat die bewapening van slawe betref, was John Laurens ongeëwenaard in sy strewe om regimente in Suid-Carolina en Georgië in 1780-81 op te rig. Hierdie pogings was tevergeefs teen die heersende plantasie -owerhede, maar dit dui duidelik op 'n teenstrydigheid wat die Amerikaanse Revolusie voorgehou het: wie was in aanmerking vir hierdie vryheid en vryheid waarvoor ons praat? Die effek daarvan het beslis versprei toe selfs die Amerikaanse generaal Nathanael Greene, self 'n slawe -eienaar, die bevel van slawe bepleit het om stryd teen getroue lojaliste in Suid -Carolina te beveg.
1781 waterverf wat kontinentale soldate illustreer by die beleg van Yorktown, wat 'n lid van die 1st Rhode Island Regiment insluit. Brown University Library
Aan die begin van die oorlog kon vrye swart burgers wel en wel by die geledere van die kontinentale leër aansluit. Dit was toe die bestaan ​​van die weermag nog bymekaar was, en daar was nog geen amptelike orde en dekor wat vasgestel kon word wie kan aansluit nie. Ons moet ook verstaan ​​dat swart soldate nie van wit soldate geskei is nie. Die enigste geval van segregasie was die opkoms van die First Rhode Island Regiment onder kolonel Christopher Greene. Hulle was bekend vir hul helder wit rok en was een van verskeie regimente wat in Augustus 1778 aan die verdediging van Rhode Island deelgeneem het. Behalwe hul regiment, het die oorgrote meerderheid van die oorblywende swart Amerikaners wat in die kontinentale weermag gedien het, dit ten volle geïntegreer in ander regimente en eenhede. Maar die meeste swart soldate was nie gewapende rekrute nie, dit was kokke, arbeiders, vakmanne, tromspelers, vlagdraers, koeriers en mediese assistente. Ons kan die gevalle dokumenteer waar individuele swart soldate in 'n geveg onder wapens geveg het, soos die bestorming van Redoubt 10 in Yorktown in Oktober 1781, maar dit sou nie akkuraat wees om te beweer dat elke regiment swart soldate met muskiete skouer-aan-skouer laat marsjeer het nie. met wit soldate. In sommige gevalle het regimente meer swart soldate as ander gehad, wat hulle 'n sigbare teenwoordigheid maak vir ooggetuies. Dit is waar ons die aanname gekry het dat 'n vyfde van die kontinentale leër in Yorktown swart was, 'n waarneming deur 'n besoekende Europese offisier. Rekords toon dat slegs ongeveer 5000 swart soldate gedurende die agt jaar van oorlog saam met die weermag vir Amerikaanse onafhanklikheid geveg het. Maar ons moet ook onthou dat die kontinentale leër op 'n gegewe tydstip nooit groter as 15.000 sterk was nie en dat die weermag teen 1780 in vier afsonderlike entiteite verdeel is: noordelik, hoof, suid en westelik. Dit is nie onbeduidend om driehonderd mans met minder as vyftig swart te hê nie, en ons moet ook nie aanneem dat dit om suiwer rasse -redes so was nie.
'N Groot deel van die swart Amerikaners het by die weermag aangesluit, maar 'n aansienlike hoeveelheid, veral diegene wat slawe was, is deur hul meesters aangemeld om in hul plek te dien. Dit was nie ongewoon dat welgestelde mense 'n individu betaal om hul plaasvervanger te wees nie, soos later in die burgeroorlog die geval was. Ondanks die verbod om slawe in die weermag te werf, is diegene wat in die plek van hul meesters dien, geneem. Toe die beleid verslap en individuele state begin werf wie hulle ook al kon kry om die rolle vir die weermag te bevredig, het meer slawe die geledere gevul. In sommige gevalle was dit moeilik om wit Amerikaners te vind wat bereid was om in te skakel. Dit was ook baie meer algemeen dat swart Amerikaners nie eiendom besit om na te streef nie, wat hulle meer geskik maak vir die weermag. Ons weet ook dat baie wat aan hul plantasies ontsnap het, ook as vrye swart Amerikaners geslaag het. Daar was 'n vermoede dat dit aan die gang was, en sommige state het geëis dat swart inskrywings by registrasie bewys lewer van hul regstatus. Maar die kontinentale kongres, Washington en ander het die inskrywings oor die algemeen goedgekeur. Dieselfde goedkeuring kan gesê word oor die swart Amerikaners wat by die Continental Navy aangesluit het. Terwyl die aanskoue van gewapende swart soldate 'n dreigende posisie beklee het met baie blanke Amerikaners, is daar nie aan swart matrose aan boord van handelsvaartuie gedink nie. Tussen eeue se werk op die oop see en die opgemerkte teenwoordigheid van swart werkers op skeepswerwe regoor die kontinent, was dit eenvoudig 'n baie meer aanvaarbare posisie vir hulle. En die vloot, meer desperaat vir mans as selfs die kontinentale weermag, kon letterlik nie nee sê nie.
As ons ons aandag vestig op die manier waarop die Britte swart Amerikaners in diens geneem het, moet ons begin met die proklamasie van Lord Dunmore in 1775 wat bepaal dat alle slawe in Virginia wat ontsnap en met die Britse/lojalistiese magte saamgespan het, daardeur wettiglik bevry sou word. Soveel as wat sommige van ons sou wou aanneem dat dit as 'n beweging van suiwer afskaffing gedoen is, was dit eintlik 'n manier om chaos te skep tussen die Virginian en die suidelike plantasie -ekosisteem. As die koninklike goewerneur van Virginia, John Murray, het graaf van Dunmore doelbewus probeer om rebelle te intimideer om dit te organiseer, hulle hopelik besig sou hou. Miskien het niks meer vrese onder regerende wit slawe -oortreders gewek as die gedagte dat hul swart slawe opstaan ​​en hul meesters met dodelike geweld omverwerp nie. 'N Handjievol opstande het hulself reeds in die koloniale geheue ingebed, sodat hierdie vrese nie heeltemal onregverdig was nie. Desondanks het die proklamasie van Lord Dunmore hierdie ingebedde nagmerries onder die heersende elite aangewakker, en binne maande na die openbare debuut het honderde slawe swart mans hulle by die Britse kant aangesluit ter ondersteuning van die stryd om hul vryheid. Die onmiddellike effekte was egter veel meer gemeng as wat gehoop is. Die eerste regiment van swart troepe het die slagoffer geword van pokke, terwyl ander wat verwag het dat hulle gewapen sou word, werklike posisies gekry het om die Britse leër te help.Dunmore se proklamasie sou later Sir Henry Clinton, die bevelvoerende generaal van Britse magte in Amerika, inspireer om sy eie bevel bekend as die Philipsburg -proklamasie uit te reik. Anders as die oorgawe van die Virginian, het die oorlog teen 1779 nie goed gegaan vir die Britte nie, en Clinton het probeer om die veldtog na die Suide te herlei. Omdat hy geweet het dat die verslaafde bevolking ver bo die vrye bevolking van blanke burgers was, het Clinton probeer om die suidelike state te destabiliseer deur vryheid te bied aan enige slaaf wat aan hul rebelle -meesters ontsnap het en na die Britse kant gekom het. Clinton se plan, eerder as om 'n hartseer afskaffer te wees, het gehoop om die ineenstorting van rebelle-steun in die Suide te inspireer. Alhoewel dit nie gebeur het nie, het dit wel die atmosfeer geskep vir hewige partydige oorlogvoering tussen bure en het meer as 100,000 slawe swart Amerikaners geïnspireer om uit hul plantasies te vlug. Gedurende die revolusie het die meeste swart Amerikaners, vry en verslaaf, geglo dat die Britte 'n beter argument vir vryheid as die Amerikaners het, wat verklaar waarom so baie almal die gevaar loop om na hulle te vlug. In sommige gevalle het die Britse leër self slawe beslag gelê. Aan die einde van die oorlog het die Britte die logistieke nagmerrie gehad om nie net hul verslaan leër te vervoer nie, maar ook lojalistiese burgers wat die Verenigde State wou verlaat en nou slawe bevry het op soek na 'n nuwe lewe uit slawerny in Amerika.
John Murray, 4de graaf van Dunmore (1765) Sir Joshua Reynolds
In baie opsigte het die Britse weermag gretige swart deelnemers as sekondêre ondersteuners van die hoofmagte gebruik. Dit beteken nie dat daar nie gewapende swart mans in die Britse geledere geveg het nie. Dit is slegs om aan te dui dat sulke voorbeelde min was, meestal oorgelaat aan lojalistiese aanvalpartye wat informeel was en nie deel was van die gereeld weermag. Voorbeelde van swart regimente binne die Britse weermag verskyn tydens die beginjare van die oorlog in die noordelike state en tydens die suidelike veldtog in 1780-81. Soos gesê, was die primêre taak van swart mans in die militêre ouderdom nie om in die weermag te veg nie, maar om as ondersteuningspersoneel daarvoor te dien. Arbeiders het slote gegrawe en afgrond vir die weermag saamgestel, veral in Yorktown. Ander het 'n grusame lot gekry: as gevolg van pokke, is baie doelbewus naby rebelplase en roetes van die Amerikaanse magte in Virginia gelaat. Ander, soos hul eweknieë aan die Amerikaanse kant, het waar moontlik na die Britte gespioeneer.
In hierdie kort oorsig van Afro -Amerikaanse deelname tydens die Revolusionêre Oorlog, moet ons van 'n paar dinge bewus wees. Daar was swart mans wat in die leërs as soldate gedien het en swart mans wat as steun vir die leërs gedien het. Daar was ook talle swart vroue en kinders wat albei leërs gehelp en ondersteun het. Die rol van kampvolger is egter vir 'n ander bespreking. Beide vrye en verslaafde mans het geveg vir Amerikaanse onafhanklikheid en vir die Britse poging om die opstand te onderdruk. Die meeste swart Amerikaners het die Britte gesteun om redes wat ons ken, maar baie het by die Kontinentale Weermag gedien omdat hulle geglo het in wat die revolusie vermoedelik voorstaan. Sommige het besluit om om persoonlike redes te dien, los van velkleur, terwyl ander presies vir die kleur van hul vel gedien het. Die kompleksiteite is deel van die rede waarom hierdie verhale op die rand van ons algemene kennis van die tydperk gebly het. Die gebrek aan eenvoud laat baie mense die waarheid ontwrig. Om te sien dat teenstrydigheid baie van hierdie verduidelikings tref, is om eers met duidelikheid te sien hoe die beginsels wat die Amerikaanse Revolusie gedryf het, die slawerny se legitimiteit in die Verenigde State sou ongedaan maak. Onder selfs die mans wat vir vryheid veg, het dit moeilik geword om te verduidelik hoe sommige mense vir vryheid bestem was en ander vir slawerny. Vir Afro -Amerikaners was die keuse altyd vryheid, en die talle wat tydens die Amerikaanse rewolusie gedien het, is 'n verdere bewys van hoeveel hulle bereid was om op te offer om dit te verkry.
Voor die revolusie het baie gratis Afro-Amerikaners die anti-Britse saak ondersteun, veral Crispus Attucks, wat vermoedelik die eerste persoon is wat tydens die Boston-slagting vermoor is. Ten tyde van die Amerikaanse rewolusie het 'n paar swart mans reeds as notuleerders aangestel. Beide vrye en verslaafde Afrikane het in privaat milisies gedien, veral in die noorde, om hul dorpe te verdedig teen aanvalle deur inheemse Amerikaners. In Maart 1775 het die Kontinentale Kongres eenhede van die Massachusetts -milisie as Minutemen toegewys. Hulle was beveel om geaktiveer te word as die Britse troepe in Boston die offensief sou aanpak. Peter Salem, wat deur sy eienaar bevry is om by die Framingham -burgermag aan te sluit, was een van die swart mans in die weermag. Hy dien byna vyf jaar lank.  In die Revolusionêre Oorlog het slawe -eienaars die mense wat hulle tot slawe gemaak het, dikwels toegelaat om met beloftes van vryheid aan die oorlog deel te neem, maar baie is na die einde van die oorlog weer in slawerny teruggesit. 
In April 1775, in Lexington en Concord, het swart mans op die oproep gereageer en met Patriot -magte geveg. Prins Estabrook is 'n geruime tyd gewond tydens die gevegte op 19 April, waarskynlik in Lexington.  Die Slag van Bunker Hill het ook Afro-Amerikaanse soldate laat veg saam met blanke patriotte, soos Peter Salem  Salem Poor, Barzillai Lew, Blaney Grusha, [ aanhaling nodig ] Titus Coburn, Alexander Ames, Cato Howe en Seymour Burr. Baie Afro -Amerikaners, beide slawe en vry, wou met die Patriots saamgaan. Hulle het geglo dat hulle vryheid sou bereik of hul burgerregte sou uitbrei.  Benewens die rol van soldaat, het swart mans ook gedien as gidse, boodskappers en spioene.
Op 26 April 1777, tydens Tyron se aanval op Danbury, Connecticut, is 'n slaaf genaamd Adams in 'n daad van roekelose waagmoed dood toe hy op die Britte losgebrand het. 
Amerikaanse state moes aan die kwotas van troepe voldoen vir die nuwe kontinentale leër, en regimente in New England het swart slawe gewerf deur vryheid te belowe aan diegene wat in die kontinentale leër gedien het. Gedurende die oorlog was ongeveer 'n vyfde van die mans in die noordelike leër swart.  By die beleg van Yorktown in 1781 het Baron Closen, 'n Duitse offisier in die Franse Royal Deux-Ponts Regiment, ongeveer 'n kwart van die Amerikaanse weermag as swart mans geraam. 
As gevolg van 'n tekort aan mannekrag op see, het beide die Kontinentale Vloot en die Royal Navy Afro -Amerikaners by hul vloot ingeteken. Selfs die suidelike kolonies, wat bekommerd was oor die inbring van gewere in die hande van slawe van die weermag, het geen moeite gehad om swart manne te gebruik om vaartuie te loods en om ammunisie op skepe te hanteer nie. [ aanhaling nodig ] In staatsvloote het sommige Afro -Amerikaners as kapteins gedien: Suid -Carolina het 'n aansienlike aantal swart kapteins.  Sommige Afro -Amerikaners is uit die Royal Navy gevange geneem en deur die Patriotte op hul vaartuie gebruik. [ aanhaling nodig ]
Revolusionêre leiers het begin bang wees om swart mans in die weermag te gebruik. Hulle was bang dat slawe van gewapende mense teen hulle sou opstaan. Slawe -eienaars het bekommerd geraak dat militêre diens uiteindelik hul mense sou bevry. [ aanhaling nodig ]
In Mei 1775 het die Massachusetts Committee of Safety slawe in die leërs van die kolonie ingeskryf. Die aksie is deur die Kontinentale Kongres aanvaar toe hulle die Patriot Army oorneem. Maar Horatio Gates het in Julie 1775 'n bevel aan werwers gegee en hulle beveel om "geen woestyn uit die ministeriële weermag in te skryf nie, en ook geen kinderwagen, neger of rondloper nie..." in die kontinentale weermag.  Die meeste swart mans is geïntegreer in bestaande militêre eenhede, maar sommige geskeide eenhede is gevorm.
Die Britse gereelde weermag het 'n paar vrese gehad dat swart mans, as hulle gewapen was, slaweopstand sou begin. In 'n poging om die suidelike planters te kalmeer, het die Britte Afro -Amerikaners as arbeiders, geskoolde werkers, voerders en spioene gebruik. Behalwe vir die swart mans wat by Lord Dunmore se Ethiopiese regiment aangesluit het, het slegs 'n paar swart mans, soos Seymour Burr, in die Britse leër gedien terwyl die gevegte in die noorde gekonsentreer was. Eers in die laaste maande van die oorlog, toe die mannekrag laag was, het lojaliste swart mans gebruik om vir Brittanje in die Suide te veg. 
In Savannah, Augusta en Charleston, toe hulle bedreig word deur Patriot -magte, het die Britte leemtes in hul troepe met Afro -Amerikaners gevul. In Oktober 1779 het ongeveer 200 Black Loyalist -soldate die Britte gehelp om Savannah suksesvol te verdedig teen 'n gesamentlike Franse en rebelse Amerikaanse aanval. 
In totaal skat geskiedkundiges dat ongeveer 20 000 Afrikane, wat hoofsaaklik bestaan ​​het uit ontsnapte, dienspligtiges of 'bevry' voorheen slawe, vir die Britse weermag geveg het. 
Lord Dunmore, die koninklike goewerneur van Virginia, was vasbeslote om die Britse heerskappy in die suidelike kolonies te handhaaf en belowe om die slawe van rebelleienaars wat vir hom veg, te bevry. Op 7 November 1775 het hy 'n afkondiging uitgevaardig: "Ek verklaar hiermee verder dat alle ingeboekte dienaars, negers of andere (wat op Rebelle betrekking het) vry is, wat in staat is en gewillig is om wapens te dra, en hulle sluit by sy majesteit se troepe aan." Teen Desember 1775 het die Britse weermag 300 slawe gehad wat 'n militêre uniform gedra het. Op die bors van die uniform was die opskrif "Liberty to Slaves" vasgewerk. Hierdie slawe is aangewys as "Lord Dunmore's Ethiopian Regiment".
Dunmore se swart soldate wek vrees by sommige patriotte. Die Ethiopiese eenheid is die meeste in die suide gebruik, waar die Afrikaanse bevolking tot die breekpunt onderdruk is.  As 'n reaksie op die uitdrukkings van vrees wat gewapende swart mans veroorsaak, het Washington in Desember 1775 'n brief aan kolonel Henry Lee III geskryf waarin hy verklaar dat sukses in die oorlog tot watter kant ookal die swart mans die vinnigste sou kon bewapen. beleid voorgestel om enige van die slawe wat sou probeer om vryheid te verkry, tereg te stel deur aan die Britse poging deel te neem.  Washington het bevele aan die werwers uitgereik om die gratis swart mans wat reeds in die weermag gedien het, weer aan te meld, maar hy was bekommerd dat sommige van hierdie soldate na die Britse kant sou oorgaan.
Die kongres in 1776 het met Washington ooreengekom en die vrystelling van gratis swart mans wat reeds gedien het, goedgekeur. Patriotte in Suid -Carolina en Georgië het verset om slawe as gewapende soldate te werf. Afro -Amerikaners van noordelike eenhede is oor die algemeen aangewys om in suidelike gevegte te veg. In sommige suidelike state het mans in die suide van swart slawe hul masters in Patriot -diens vervang. [ aanhaling nodig ]
In 1778 het Rhode Island probleme ondervind met die werwing van genoeg wit mans om aan die troepekwotas te voldoen wat deur die kontinentale kongres bepaal is. Die Rhode Island -vergadering het besluit om 'n voorstel van generaal Varnum aan te neem en slawe in die eerste Rhode Island -regiment te werf.  Varnum het die idee geopper in 'n brief aan George Washington, wat die brief aan die goewerneur van Rhode Island gestuur het. Op 14 Februarie 1778 het die Rhode Island-vergadering besluit om toe te laat dat "elke swakker neger, mulat of Indiese man slaaf", wat besluit het om dit te doen, en dat "elke slaaf wat so werf, by sy heengaan bymekaar moet kom voor Kolonel Christopher Greene, word onmiddellik ontslaan uit die diens van sy meester of minnares, en wees absoluut vry. " verslaaf is.
Altesaam 88 mans wat in slawerny was, het gedurende die volgende vier maande by die regiment aangesluit, saam met 'n paar gratis swart mans. Die regiment was uiteindelik ongeveer 225 man, waarskynlik minder as 140 swart mans.  Die 1ste Rhode Island -regiment het die enigste regiment van die kontinentale leër geword wat geskeide kompagnies van swart soldate gehad het.
Onder kolonel Greene het die regiment geveg in die Slag van Rhode Island in Augustus 1778. Die regiment het 'n redelik klein maar steeds geprysde rol gespeel in die geveg. Die slagoffers was drie dood, nege gewond en elf vermis. 
Net soos die meeste van die kontinentale leër, het die regiment die volgende paar jaar min aksie beleef, aangesien die fokus van die oorlog na die suide verskuif het. In 1781 is Greene en verskeie van sy swart soldate dood in 'n skermutseling met lojaliste. Greene se lyk is vermink deur die lojaliste, blykbaar as straf omdat hy swart soldate teen hulle gelei het. Veertig van die swart mans in sy eenheid is ook dood.  'n Monument vir die eerste Rhode Island -regiment ter herinnering aan die dapperheid van die swart soldate wat saam met Greene geveg en gesterf het, is in 1982 in Yorktown Heights, New York, opgerig.
Op 21 Julie 1781, toe die laaste Britse skip Savannah verlaat, is meer as 5000 slawe Afro -Amerikaners saam met hul lojalistiese meesters na Jamaika of Sint Augustinus vervoer. Ongeveer 300 swart mense in Savannah het nie ontruim nie, uit vrees dat hulle weer slawe sou word. Hulle stig 'n kolonie in die moerasse van die Savannah -rivier. Teen 1786 was baie terug in slawerny. [ aanhaling nodig ]
Die Britse ontruiming van Charleston in Desember 1782 het baie lojaliste en meer as 5000 swart mans ingesluit. Meer as die helfte hiervan is deur die lojaliste verslaaf. Hulle is deur hul meesters geneem vir hervestiging in Wes -Indië, waar die lojaliste plantasies begin of koop het. Die Britte vestig ook bevryde voorheen slawe in Jamaika en ander Wes -Indiese eilande, en gee hulle uiteindelik grond. Nog 500 slawe is na die ooste van Florida geneem, wat onder Britse beheer gebly het. [ aanhaling nodig ]
Die Britte het vryheid belowe aan slawe van mense wat rebelle aan die Britte gelaat het. In New York, wat die Britte beset het, het duisende vlugtelinge tot slawerny daarheen gemigreer om vryheid te verkry. Die Britte het 'n register opgestel van mense wat aan slawerny ontsnap het, genaamd die Boek van negers. Die register bevat besonderhede van hul slawerny, ontsnapping en diens aan die Britte. As dit aanvaar word, het die voormalige slaaf 'n sertifikaat ontvang wat vervoer uit New York gee. Teen die tyd dat die Boek van negers gesluit is, het dit die name van 1,336 mans, 914 vroue en 750 kinders, wat in Nova Scotia hervestig is. Hulle was in Kanada bekend as Black Loyalists. Vyf en sestig persent van die ontruimdes was uit die Suide. Ongeveer 200 voorheen slawe is na Londen geneem met Britse magte as vry mense. 
Na die oorlog het baie bevryde swart mense wat in Londen en Nova Scotia woon, gesukkel met diskriminasie, 'n stadige tempo van grondtoelaes en, in Kanada, met die ernstiger klimaat. Ondersteuners in Engeland het georganiseer om 'n kolonie in Wes -Afrika te vestig vir die hervestiging van Poor Blacks van Londen, waarvan die meeste vroeër in slawerny in Amerika was. Freetown was die eerste nedersetting van die kolonie Sierra Leone. Black Loyalists in Nova Scotia is ook gevra of hulle wil verhuis. Baie het gekies om na Afrika te gaan, en op 15 Januarie 1792 het 1,193 swart mense uit Halifax vertrek na Wes -Afrika en 'n nuwe lewe. Later is die Afrika-kolonie aangevul deur Afro-Karibiese marone wat deur die Britte uit Jamaika vervoer is, sowel as Afrikane wat deur die Britte bevry is in hul ingryping in die Atlantiese slawehandel, nadat Brittanje dit in 1807 verbied het.
Die Afro-Amerikaanse patriotte wat die kontinentale leër gedien het, het bevind dat die naoorlogse weermag min belonings vir hulle inhou. Dit is aansienlik verminder, en staatswetgewers soos Connecticut en Massachusetts in onderskeidelik 1784 en 1785 het alle swartes, vry of as slaaf, van militêre diens verbied. Suidelike state het ook alle slawe van hul milisies verbied. Noord -Carolina was een van die state wat vrye kleurlinge toegelaat het om in hul milisies te dien en wapens te dra tot in die 1830's. In 1792 het die Amerikaanse kongres Afro-Amerikaners formeel uitgesluit van diensplig, en slegs "vrymoedige blanke manlike burgers" toegelaat om te dien. 
Ten tyde van die bekragtiging van die Grondwet in 1789 kon gratis swart mans stem in vyf van die dertien state, waaronder Noord -Carolina. Dit het bewys dat hulle nie net as burgers van hul state nie, maar ook in die Verenigde State as burgers beskou word. 
Baie slawe wat in die oorlog geveg het, het vryheid verkry, maar ander nie. Sommige eienaars het hul beloftes om hulle te bevry na hul diens in die weermag afgestaan. [ aanhaling nodig ]
Sommige Afro-Amerikaanse afstammelinge van rewolusionêre oorlogsveterane het hul afkoms gedokumenteer. Professor Henry Louis Gates en regter Lawrence W. Pierce het as voorbeelde by die Sons of the American Revolution aangesluit op grond van die dokumentasie van manlike afstammelinge.
In die eerste twee dekades na die rewolusie het die meeste noordelike state slawerny afgeskaf, sommige geleidelik, ander soos Vermont en Massachusetts tydens die revolusionêre tydperk.  Noordelike state het slawerny deur die wet of in hul nuwe grondwette afgeskaf. Teen 1810 was ongeveer 75 persent van alle Afro -Amerikaners in die Noorde vry. Teen 1840 was feitlik alle Afro -Amerikaners in die Noorde vry of woon hulle in die vrystaatse jurisdiksie. 
Alhoewel wetgewers in die suidelike staat die instelling van slawerny handhaaf, is veral in die Bo -Suide talle slawehouers geïnspireer deur revolusionêre ideale om die mense wat hulle as slawe gemaak het, te bevry. Boonop het metodiste-, baptiste- en kwakerpredikers in hierdie tydperk ook gemanifesteer. Die deel gratis swart mense in die Bo -Suid het aansienlik toegeneem, van minder as 1 persent van alle swart mense tot meer as 10 persent, selfs al het die aantal slawe in die algemeen toegeneem.  Meer as die helfte van die aantal gratis swartmense in die Verenigde State was in die Bo -Suide gekonsentreer.  In Delaware was bykans 75 persent van die swart mense teen 1810 vry.  Dit was ook die gevolg van 'n veranderende ekonomie, aangesien baie planters van arbeidsintensiewe tabak na gemengde goedere gewasse oorgeskakel het, met minder behoefte aan intensiewe arbeid.
Na daardie tydperk het min slawe mense vryheid gekry. Die uitvinding van die katoen-jenewer het die verbouing van kort-stapel-katoen winsgewend gemaak, en die diep suide is vir hierdie produk ontwikkel. Dit het die vraag na arbeid van mense wat in die ontwikkelende gebied tot slawe was, verhoog, en 'n vraag na meer as 'n miljoen mense om slawe te word na die diepe suide in die binnelandse slawehandel veroorsaak. 
In gewilde kultuur wysig
Die film van 2000, Die Patriot, beskik oor 'n Afro-Amerikaanse karakter met die naam Occam (gespeel deur Jay Arlen Jones). Hy is 'n slaaf wat in die oorlog in die plek van sy meester veg. Nadat hy 'n jaar in die kontinentale leër gedien het, word hy 'n vry man en dien hy tot by die einde van die oorlog saam met die milisie.
Die roman vir jong volwassenes uit 2011, Smee, deur Laurie Halse Anderson, volg 'n tiener-Afro-Amerikaanse jeug wat uit slawerny ontsnap het om by die oorlog aan te sluit. 
Hoewel dit nie Amerikaans was nie, het 'n Franse regiment van bruin troepe (die Chasseurs-Volontaires de Saint-Domingue) onder bevel van Comte d'Estaing en een van die grootste kleurryke kontingente in die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, geveg namens die Patriotte in die beleg van Savannah.
Herlewing van die Swart Regiment
Die meeste Amerikaners vandag sal waarskynlik nog steeds die ontroerende woorde van Ralph Waldo Emerson & rsquos & ldquoConcord Hymn & rdquo: & ldquo herken: Deur die onbeskofte brug wat die vloed gebuig het,/ hul vlag tot April en die wind van rsquos ontvou,/ hier het die gestremde boere gestaan, en die skoot afgevuur om die wêreld. & rdquo Die meeste van ons is nog steeds bewus daarvan dat die boere wat in die stryd was, die vryhede vir ons gewen het wat ons vandag te gereeld as vanselfsprekend aanvaar.
Maar hoeveel van ons is bewus van die mate waarin geloof die boere aangespoor het om hul gesinne en huise te verlaat en hul lewens in gevaar te stel vir 'n saak wat die meeste destyds hopeloos sou geag het? Hoeveel is bewus van die mate waarin predikers aktief deelgeneem het aan ons Oorlog vir Onafhanklikheid en nie net retories vanaf die kansel nie, alhoewel die groot preke namens die vryheidstryd baie gemeentelede tot aksie uitgelok het? Hoeveel ken die frase & ldquoBlack Regiment & rdquo?
Hierdie frase bevat wat koloniale Amerika besit het in sy oorlog vir onafhanklikheid wat vandag ongelukkig ontbreek.
The Black Regiment is 'n naam wat aan die patriot-predikers van koloniale Amerika gegee is. Hulle is die 'Black Regiment' genoem, omdat baie van hulle die neiging gehad het om lang, swart gewaad op die kansel te dra.
Volgens historikus/opvoeder dominee Wayne Sedlak, in sy artikel het The Black Regiment die stryd gelei in ons oorlog vir onafhanklikheid & rdquo:
Dit was die Britse simpatiseerder Peter Oliver, wat eintlik eers die naam & ldquoBlack Regiment gebruik het. & Rdquo Hy het gekla dat sulke geestelikes altyd die kern van die revolusionêre versteurings was. Hy het hul invloed gekoppel aan koloniale leiers soos Samuel Adams, James Otis en ander van prominente belang in die saak. Hy haal koloniale leierskap aan in sy strewe om die stem van die geestelikes te verkry. In een geval noem hy minagtend 'n openbare pleidooi van James Otis wat op 'n besondere manier hulp van die geestelikes gesoek het:
& ldquoMnr. Otis, met die begrip van die Foibles van die menslike natuur, het hy 'n skerpsinnige standpunt ingeneem, wat selde nie in staat is om gewilde oproer te bevorder nie, en dat dit nodig was om die swart regiment te beveilig. Waar beter sou hy om hulp kon vlieg as na die horings van die altaar? … Hierdie orde van Men & hellip, soos hul voorgangers van 1641, en hellip het onophoudelik die geskreeu van rebellie in die ore van 'n onkundige en bedrieglike volk laat klink. & Rdquo
Die patriotkansels van koloniale Amerika was so invloedryk dat dit deur premier Horace Walpole in die Britse parlement gesê is, en neef-neef-Amerika het met 'n presbiteriaanse pastoor weggeloop. Opstand. & Rdquo En tydens die Revolusionêre Oorlog het Britse troepe dikwels koloniale kerke militêre doelwitte gemaak. Kerke is aan die brand gesteek, geplunder en geplunder.
Hierdie patriot-predikers was vasbeslote patrioties, ernstig onafhanklik en standvastig. Hulle is destyds in byna al die verskillende Protestantse denominasies gevind: Baptiste, Presbiteriaanse, Gemeentelike, Anglikaanse, Lutherse, Duitse Gereformeerdes, ens. of Thomas Paine & rsquos & ldquoSummer Soldiers en Sunshine Patriots & rdquo & mdash het die koloniste geïnspireer, geleer en gemotiveer om die tirannie van die Britse Kroon te weerstaan ​​en te veg vir hul vryheid en onafhanklikheid. Sonder die Swart Regiment is daar absoluut geen twyfel dat ons steeds 'n kroonkolonie sou wees, sonder 'n onafhanklikheidsverklaring, geen Amerikaanse grondwet, geen handves van regte en min vryheid.
Die uitbuiting van die Black Regiment is legendaries. Toe generaal George Washington die Lutherse pastoor John Peter Muhlenberg vra om 'n regiment vrywilligers op te rig, stem Muhlenberg graag in. Voordat hy wegtrek om by die Washington & rsquos-weermag aan te sluit, het hy 'n kragtige preek gelewer uit Prediker 3: 1-8 wat met hierdie woorde afgesluit het: & ldquoDie Bybel sê vir ons dat daar 'n tyd is vir alle dinge en daar is 'n tyd om te preek en 'n tyd om te bid, maar die tyd vir my om te preek is verby, en daar is 'n tyd om te veg, en daardie tyd het nou aangebreek. Dit is nou die tyd om te veg! Bel vir rekrute! Klink die tromme! & Rdquo
Toe trek Muhlenberg sy predikantskleed uit om die uniform van 'n kolonel in Virginia te onthul. Hy gryp sy musket agter die kansel, trek sy kolonelhoed aan en trek oorlog toe. En soos hy gedoen het, het meer as 300 van sy manlike gemeentes hom gevolg.
Die broer van Muhlenberg en rsquos haal John Peter aan en sê: 'U kan sê dat as predikant niks my optrede kan verskoon nie. Ek is 'n predikant, dit is waar, maar ek is 'n lid van die samelewing, sowel as die armste leek, en my vryheid is my so dierbaar as enige ander mens. Ek word deur my land geroep tot sy verdediging. Die oorsaak is regverdig en edel. Was ek 'n biskop en 'n hellip wat ek sonder huiwering moes gehoorsaam, en sover ek dink dat ek verkeerd is, is ek oortuig dat dit my plig is om so 'n plig te doen wat ek my God en my land verskuldig is. & Rdquo
Onthou ook dat dit pastoor Jonas Clark en sy gemeentes by die Church of Lexington was wat bestaan ​​het uit die eerste groep dapper koloniste genaamd Minutemen. Dit was die manne, wat u kan onthou, wat weerstaan ​​het dat Britse troepe op Concord gevorder het om die koloniste en vuurwapens in beslag te neem en Sam Adams en John Hancock in hegtenis te neem en die skote regoor die wêreld gehoor het. & Rdquo
Die opperste ridder en die groot martelaar van presbiterianisme was pastoor James Caldwell van die Presbiteriaanse kerk van Elizabethtown (huidige Elizabeth), New Jersey. Hy word die & ldquoRebel High Priest & rdquo en die & ldquoFighting Chaplain genoem. & Rdquo Hy is die bekendste vir die verhaal & ldquoGive & rsquoem Watts! & Rdquo Daar word gesê dat Parson Caldwell by die Springfield -verlowing, toe die militante op was om vir hul muskiete te loop, na die galop galop. Presbiteriaanse kerk en keer terug met 'n groot hoeveelheid gesangboeke, gooi dit op die grond en roep uit: 'Nou, seuns, gee & rsquoem Watts! Gee & rsquoem Watts! & Rdquo & mdash 'n verwysing na die beroemde gesangeskrywer, Isaac Watts.
Nie 'n maklike pad nie: Presbiteriaanse predikant James Caldwell, wat bekendheid verwerf het tydens die slag van Springfield, New Jersey, toe hy Watts -gesange van 'n kerk versamel vir gebruik as geweerwol en skreeu vir die troepe terwyl hy dit uitgedeel het, en ldquoput Watts in hulle , & rdquo is in die oorlog vermoor, net soos sy vrou. Caldwell het die Britse bevelvoerders so kwaad gemaak dat hulle martelaars van hom en sy vrou gemaak het. Generaal Knyphausen & rsquos ekspedisie het Elizabethtown in 1780 geneem, die Caldwell & rsquos kerk verbrand en sy vrou geskiet. Later is Caldwell self geskiet. (Bron: Humphrey, Nasionalisme en godsdiens in Amerika, 1924)
Dan was daar die Baptis, Joab Houghton, van New Jersey. Houghton was in die Hopewell Baptist Meeting-huis tydens die erediens toe hy die eerste inligting van Concord en Lexington en die terugtrekking van die Britte na Boston met groot verliese ontvang het. Sy agterkleinseun het die volgende welsprekende beskrywing gegee van die manier waarop hy die tyding behandel het:
Terwyl hy die asemrowende boodskapper stilmaak, sit hy rustig deur die dienste, en toe hulle klaar is, flou hy, en monteer die groot klipblok voor die vergaderinghuis, en wink vir die mense om te stop. Mans en vroue het 'n rukkie gestop om te hoor, nuuskierig om te weet wat so 'n ongewone opvolg tot die diens van die dag kan beteken. By die eerste woorde val 'n stilte, streng soos die dood, oor alles. Die sabbatsstilte van die uur en van die plek is verdiep in 'n vreeslike plegtigheid. Hy het hulle die hele verhaal vertel van die lafhartige moord in Lexington deur die koninklike troepe, die heroïese wraak wat die gevolg was van die terugtog van Percy, die byeenkoms van die kinders van die pelgrims om die beleërde heuwels van Boston. Toe hy stilstaan ​​en oor die stille skare kyk, sê hy stadig: & ldquoManne van New Jersey, die rooi jasse vermoor ons broers van New England! Wie volg my na Boston? & Rdquo En elke man van die gehoor stap in die ry en antwoord: & ldquoI! & Rdquo Daar was daardie dag nie 'n lafaard of 'n verraaier in die ou Hopewell Baptist Meeting-huis nie. [Bron: Cathcart, Die Baptiste en die Amerikaanse Revolusie, 1876]
Dink ook aan pastoor M & rsquoClanahan, van Culpepper County, Virginia, wat 'n militêre geselskap van Baptiste opgerig het en in die veld gedien het, beide as kaptein en kapelaan. Dominee David Barrow en ldquosh het sy spier geskou en gewys hoe velde gewen word. & N Ander Baptis, generaal Scriven, op bevel van 'n Britse offisier om Sunbury, naby Savannah, op te gee, het die antwoord teruggestuur, & ldquoCome en dit kry. & Rdquo Deacon Mills, van die Eerste Baptistekerk van Philadelphia, en het by die Slag van Long Island vaardig beveel en 1 000 geweermanne beveel, en vir sy dapperheid is hy tot brigadier -generaal aangestel. Diaken Loxley van dieselfde kerk was bevelvoerder oor die artillerie in die Slag van Germantown met die rang van kolonel. (Bron: McDaniel, Die mense het Baptiste genoem, 1925)
'N Lys wat deur regter Curwen, 'n vurige Tory, opgestel is, bevat 926 name van Britse simpatiseerders wat in Amerika woon, en mdash koloniale reg het al 'n groter aantal verban, maar daar was ook die naam van een Baptis op die lys. & Rdquo Miskien is dit die rede waarom president George Washington het in sy brief aan die Baptiste die volgende hulde gebring: & ek onthou met tevredenheid dat die godsdienstige samelewing waarvan u lid is, in Amerika, eenvormig en byna eenparig, die vaste vriend van die burgerlike vryheid was, en die volhardende promotors van ons glorieryke Revolusie. & rdquo Miskien verklaar dit waarom Thomas Jefferson aan 'n Baptiste -kerk kan skryf en sê: 'Ons het saam opgetree van die oorsprong tot die einde van 'n onvergeetlike rewolusie. & rdquo (Bron: Ibid.)
Geloof en oortuiging
Dit was nie die dade van fanatieke met wilde oë nie, dit was die dade van mense met 'n diep en blywende geloof en oortuiging. Hulle begrip van die beginsels van die Natuurlike sowel as die Openbare Wet was so vaardig, so deeglik en so saggeaard dat hulle gewete hulle niks anders kon laat doen nie. Hoor die wyse raad van die opvallende koloniale prediker dominee Samuel West (1730-1807):
Ons verpligting om die publieke goed te bevorder, strek net soveel as die teenkanting van elke uitoefening van willekeurige mag wat die staat benadeel, sowel as die onderwerping aan goeie en heilsame wette. Geen mens kan dus 'n goeie lid van die gemeenskap wees wat nie so ywerig is om tirannie teë te staan ​​as wat hy bereid is om landdros te gehoorsaam nie.
Eerwaarde West het verder gesê:
As landdroste bedienaars van God is slegs omdat die wet van God en die rede die noodsaaklikheid van so 'n instelling vir die mensdom se voordeel aandui, volg dit dat wanneer hulle maatreëls tref wat direk vernietigend is vir die openbare welvaart, hulle ophou om godsdienstige diens te wees, verbeur hulle hul reg op gehoorsaamheid aan die onderwerp, word dit die plae van die samelewing, en die gemeenskap is onder die sterkste plig teenoor God sowel as teenoor sy eie lede om hulle te weerstaan ​​en teë te staan, wat ver van die verordening sal wees van God dat dit sy bevele streng sal gehoorsaam.
Dit was die gees van 1776, dit was die prediking wat 'n vrye en onafhanklike nasie gebou het. Dit is wat koloniale Amerika gehad het wat Amerika in die algemeen nie het nie.
Morele onderbou: Baptiste -predikant David Barrow het sy hele wese gegee aan die redes waarom hy aangesluit het. Hy is byna verdrink deur waaksaamdes omdat hy as 'n Baptis as prediker preek in gebiede wat deur die Kerk van Engeland oorheers word, en hy het 'n geweer opgeneem om in die Revolusionêre Oorlog te veg. In die denke en prediking van die Swart Regiment was vryheid en onafhanklikheid kosbare gawes van God, om nie deur mense vertrap te word nie, menslike gesag was beperk en onderworpe aan behoorlike goddelike parameters, en die verstand van die mens sou nooit deur enige meester tot slaaf gemaak moes word nie, red Christus self.
Lidmaatskap by die Swart Regiment was nie -amptelik en sonder menslike toesig. Predikers van die swart klere was jonk en oud, hard en saggeaard, rof en sag, stedelik en landelik. Hulle het verskil oor sekondêre leerstellings en het nooit hul teologiese kenmerke oorgegee nie. Tog vorm hulle 'n onweerstaanbare en onvermoeibare leër wat nie Koning George of die demone van die hel kon keer nie.
As 'n mens die koloniale geskiedenis van die Verenigde State lees, moet 'n mens opval met die opmerking dat die Amerikaanse volk in die algemeen die moed en onafhanklikheid van hul predikers waardeer. Selfs Amerika en rsquos se vroeë politieke leiers het hierdie waardering gedeel.
Byvoorbeeld, John Adams het eenkeer opgemerk:
Dit is die plig van die geestelikes om hulle diskoerse by die tye aan te pas, om te preek teen die sondes wat die meeste voorkom, en die deugde aan te beveel wat die gewildste is. As buitensporige ambisie en venaliteit byvoorbeeld oorheersend is, moet hulle dan nie hul hoorders waarsku teen die ondeugdes nie? As die openbare gees baie gewild is, moet hulle dan nie hierdie groot deug inboesem nie? As die regte en pligte van Christelike landdroste en onderdane betwis word, moet hulle dit dan nie verduidelik nie, hulle aard, doelwitte, beperkinge en beperkings aandui, hoeveel kan dit die gal van Massachusetts laat beweeg?
Die probleem vandag is dat Amerika en rsquos -predikers die swart klere uitgetrek en geel aangetrek het. Waar is die prediking teen heersende sondes? Waar is die geestelike, skriftuurlike verduideliking rakende die regte en pligte, of beperkings en beperkings van burgerlike landdroste uit Amerika en rsquos preekstoele vandag?
Die beroemde 19de-eeuse herlewingswenner Charles G. Finney het 'n paar treffende woorde oor hierdie onderwerp gehad. Hy het gesê,
As die gewete verval, is die kansel daarvoor verantwoordelik. As die openbare pers morele diskriminasie ontbreek, is die kansel daarvoor verantwoordelik. As die kerk ontaard en wêrelds is, is die kansel daarvoor verantwoordelik. As die wêreld sy belangstelling in godsdiens verloor, is die kansel daarvoor verantwoordelik. As Satan in ons wetgewers regeer, is die kansel daarvoor verantwoordelik. As ons politiek so korrup raak dat die fondamente van ons regering gereed is om weg te val, is die kansel daarvoor verantwoordelik.
Swart regiment vandag
Ja inderdaad. Dit was die patriot-preekstoel wat Amerika uit slawerny bevry het, en dit is die bedeesde kansel van diegene wat weet of moet weet, wat help om Amerika op die rand van vernietiging en oordeel te bring.
Dit is om hierdie rede dat ek die taak aangeneem het om die Swart Regiment op te wek. In Julie 2007 het ek my eerste beroep gedoen om 'n moderne Swart Regiment op te spoor. (En my appèl weerspieël ander groot Amerikaners, soos professor David Alan Black en ds Wayne Sedlak, wat 'n opstanding van die Black Regiment gevra het nog voordat ek dit gedoen het.) Ek het lesers gevra om my te help om dapper en moedige patriot-pastore in die gelykenis van die Swart Regiment van ouds. Die resultaat van hierdie appèl was werklik opwindend.
Op my Black Regiment-webwerf (www.chuckbaldwinlive.com/blackregiment.php) het ons nou meer as 200 pastore en evangeliste wat aangemeld het om by 'n hedendaagse Black Regiment opgeneem te word. Dit is hoofsaaklik gedoen sodat mense regoor die land wat honger is om 'n kerk by te woon met 'n patriot-pastoor op die kansel, 'n plek van aanbidding kan vind. Ek rig die uitnodiging aan lesers van hierdie rubriek om my verder te help met die opspoor van sulke patriotpredikers.
Ek is persoonlik daarvan oortuig dat die enigste ding wat God nodig het om nog 'n Great Awakening & mdash saam met die gepaardgaande herwinning van vryheid en onafhanklikheid en mdash te stuur, is dat Gods en rsquos -manne op die kansels moet terugkeer na hul erfenis deur die kampioene van vryheid te word: oproep om tirannie te weerstaan ​​en die vryheid te verdedig, net soos ons voorvaders in die Swart Regiment.
Chuck Baldwin is 'n radio -omroeper, gesindikeerde rubriekskrywer en pastoor. Hy was in 2008 genomineer vir die Constitution Party as president.
Swart lojaliste het tydens die Amerikaanse rewolusie vir hul vryheid geveg
Die verhaal van die Black Loyalists of the American Revolution is die verhaal van 'n volk wat in slawerny gesteel is, wat die kans kry om vir hul vryheid te veg, wraak te neem op wrede meesters en een van die eerste gratis swart nedersettings op die vasteland te vestig. Dit is ook 'n verhaal van gebroke beloftes, rasse -onenigheid en hoe lank mense sal gaan om 'n beter lewe te vind. En dit is 'n byna vergete hoofstuk in die Noord -Amerikaanse geskiedenis.
Toe die Amerikaanse kolonies in 1776 onafhanklikheid verklaar het, was Afrika -slawe 20 persent van die koloniale bevolking. Die bevolking van Suid -Carolina was 60 persent slawe, en Virginia was 40 persent, meestal swoeg op groot plantasies. (Slawerny was toe nie net 'n suidelike instelling nie - in sommige noordelike stede soos Boston het slawe 20 persent van die bevolking uitgemaak.) Selfs voordat die onafhanklikheidsoorlog amptelik begin het, het die Britte probeer om Amerikaanse slawe te werf om op te staan ​​en te veg teen hul & quotrebel & quot plantasie -eienaars. "Loyalist" was die term wat gegee word aan mense in die Amerikaanse kolonies wat Brittanje ondersteun het.
In 1775 het die Britse koninklike goewerneur van Virginia, lord Dunmore, 'n asemrowende proklamasie en 'n belofte van vryheid en grond uitgereik aan alle slawe wat wapens sou opneem teen hul rebelle -meesters. Dunmore was op soek na mannekrag om 'n gewapende rebellie in Virginia te beëindig, en hy het dit gevind. Tussen 800 en 2 000 slawe en bediende dienaars het uit hul plantasies gevlug en saam met die Britte aangesluit, waaronder 'n strydlustige milisie wat bekend sou staan ​​as Dunmore's Ethiopian Regiment. Die Ethiopiese regiment marsjeer om te veg in uniforms met die insigne "Liberty to Slaves."
Dunmore se proklamasie was die eerste massa -emansipasie in die Amerikaanse geskiedenis, sê Isaac Saney, professor in geskiedenis aan die Saint Mary's University in Nova Scotia. Dit het byna 90 jaar gebeur voordat Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation onderteken het, waarmee slawerny beëindig is in gebiede wat nie onder die beheer van die Amerikaanse regering is nie.
Toe die getye in 1779 teen die Britte draai, het hulle 'n tweede emansipasie uitgereik, genaamd die Philipsburg -proklamasie, wat die belofte van vryheid en grond uitgebrei het tot enige slaaf wat die Britse grense sou oorsteek sonder om te veg. Saney sê die stap was 'n vorm van ekonomiese oorlogvoering teen die kolonies.
"Ontsnapping van Afrikaners sal die rebelle -ekonomie verswak," sê Saney. U sou hierdie massa -emansipasie laat plaasvind, en die koloniste sou nou hulpbronne moes bestee om die plantasies te bewaak, in plaas daarvan om dit in die geveg te gebruik. & quot
Na raming het 12 000 slawe van Afrika -afkoms vir die Britte geveg, maar die oorlog het verlore gegaan. Toe die Britte in 1783 oorgegee het, was een van die belangrikste twispunte, sê Saney, die terugkeer van wat George Washington in die Verenigde State van Amerika ag. eiendom, 'wat die verslaafde Afrikane is. & quot
Na die Revolusionêre Oorlog
Die Britse opperbevelhebber Guy Carleton het sy woord gestand gedoen en onderhandel oor 'vryheidsertifikate' vir alle sogenaamde Black Loyalists wat by die Britse geledere aangesluit het voor die oorgawe, onder een voorwaarde: hulle moes die land verlaat. Carleton se manne het die name van 3000 nuut bevryde mans en vroue noukeurig aangeteken in wat bekend staan ​​as die Boek van Negers, en dit dan op skepe neergesit na Nova Scotia, destyds 'n Kanadese provinsie wat onder Britse bewind was.
Nova Scotia aan die einde van die 18de eeu het bekend gestaan ​​as "Nova Scarcity." Toe 40 000 wit en swart lojaliste in 1783 na Nova Scotia vlug - waaronder 1 232 slawe van wit lojaliste - het hulle die inheemse bevolking verdriedubbel en die geringe hulpbronne van die provinsie heeltemal oorweldig. Die pas bevryde Swart Loyaliste, ver van die ontvangs van hul regverdige belonings in 'n nuwe huis, was laas in die ry vir grond en word as goedkoop arbeid uitgebuit.
Uitgebreide armoede en onder -werkloosheid in Nova Scotia het wantroue onder blankes veroorsaak, wat die goedkoop Afrikaanse arbeid die skuld gegee het dat hulle hul werk gesteel het. Rassespanning het tot geweld uitgebreek, sê Saney, toe 'n swart prediker met die naam David George 'n blanke vrou gedoop het, wat baie mense glo een van die eerste rasse -onluste in Noord -Amerika is. Die geweld in 1784 het maande lank gewoed en baie swart huise en lewens geëis totdat troepe uiteindelik uit die hoofstad Halifax ingestuur is.
Die Black Loyalists het herhaaldelik 'n versoekskrif aan die Kroon versoek om sy beloftes uit die oorlog te hou, en uiteindelik het die afgevaardigde Thomas Peters die hele pad na Londen gestuur om die saak persoonlik te maak. Peters het nêrens met koninklike amptenare gekom nie, maar wel met 'n groep Britse afskaffingskenners wat 'n sosiale eksperiment begin het in Sierra Leone, Wes -Afrika, 'n heiligdom vir slagoffers van slawehandel. Hulle het Peters oortuig dat die beste plek vir die vrygelate slawe terug in Afrika was.
In 1792 vaar 15 skepe uit die hawe van Halifax in Nova Scotia na Sierra Leone met 1,196 swart lojaliste wat met hul voete gestamp het teen gebroke beloftes van land en vryheid, "sê Saney, wat dit die eerste reis van die & quotBack to Africa & quot -beweging noem. Diegene wat in Nova Scotia agtergebly het, vestig hulle grootliks in die dorpie Birchtown, vernoem na Samuel Birch, een van die Britse generaals wat die oorspronklike vryheidsertifikate onderteken het.
Jason Farmer is 'n negende generasie afstammeling van die Black Loyalists wat Birchtown die eerste keer gevestig het. Boer kan sy wortels terugvoer na Jupiter Farmer - een van vyf Jupiters in die Boek van Negers, en 'n ontsnapte slaaf uit Brunswick, New Jersey. Jupiter is getroud met 'n vrou met die naam (ja) Venus en het 'n deurlopende geslag van die Farmer -gesin gevestig wat al meer as 230 jaar in die Birchtown -omgewing bly.
Farmer is 'n tolk by die Black Loyalist Heritage Center & amp; Historical Site in Nova Scotia, waar hy trots is om die merkwaardige verhaal van sy voorvaders te deel, wat dit gewaag het om uit die plantasies te ontsnap en saam met 'n besettende leër om hul vryheid te wen, net om voort te gaan veg vir ware vryheid en gelykheid in 'n nuwe land.
"Dit is 'n onbekende geskiedenis hier in Nova Scotia," sê Farmer, wat veral daarvan hou om die verhaal van Black Loyalists aan mede -Nova Scotians van Afrika -afkoms te vertel. & quot Hulle is verstom. Dit is kragtig. Sommige van hulle kan nie eers daar sit en na alles luister nie. Hulle moet pouses neem. Sommige van hulle huil. & Quot Sowat 20 000 swart mense woon vandag in Nova Scotia, waarvan die meeste afstammelinge is van die Black Loyalists.
Die historikus Saney sê dat die nalatenskap van die Black Loyalists is van 'n vervolgde volk wat swart agentskap uitoefen.
"Dit is mense wat hul lot en hul lot in hul eie hande geneem het," sê Saney. Om die Britse kant te bereik, het baie moed, vaardigheid en vindingrykheid geverg. Die feit dat so baie van hulle gekies het om te veg - en hulself nie net hul vryheid verdedig nie, maar ook deelneem aan die bevryding van ander - spreek die breedte en diepte van hul opvatting van die mag, maar ook as deel van 'n gesamentlike vryheidstryd. . & quot
In 2015 vervaardig die CBC 'n bekroonde TV-minireeks genaamd The Book of Negroes, gebaseer op 'n topverkoper van historiese fiksie oor die Black Loyalists deur die skrywer Lawrence Hill.
Ek bied die swartes van alle rebelle wat by my aansluit vryheid aan: Lord Dunmore's Ethiopian Regiment, 1775-1776
As die rewolusionêre oorlog se eerste swartgesentreerde gevegseenheid verdien die kortstondige Ethiopiese regiment aandag. Soos die gesegregeerde 1ste Rhode Island Regiment ('n geïntegreerde eenheid voor Februarie 1778, en weer geïntegreer vanaf Julie 1780), is dit uit nood gebore en was dit sentraal rondom vrygemaakte slawe. Hierdie monografie ondersoek die loopbaan van die eenheid, die gebeure wat gelei het tot die stigting daarvan, en die rimpelings van die bestaan ​​daarvan, selfs na ontbinding.
John Murray, vierde graaf van Dunmore, het Virginia se onwillige koninklike goewerneur geword in 1771. Sy loopbaan was tot op daardie datum relatief suksesvol, van diensplig in die 1750's en 60's, deur sy aanstelling in 1770 as goewerneur van New York. In Virginia het sy geluk begin verkrummel. Terwyl sy somer- en herfs 1774 -veldtog teen die Indiërs in die weste van Virginia hom 'n gewildheid gewek het, het hy die Algemene Vergadering vroeër daardie jaar ontbind nadat hulle 'n resolusie aangeneem het wat die mense van die hawe van Boston ondersteun en gesluit het onder die dwangwette. Om sy probleme te vererger, het lede van die House of Burgesses weer byeengekom as die Eerste Virginia -konvensie, weer steun aan Boston toegesê, Britse handel verbied en afgevaardigdes tot die eerste kontinentale kongres verkies.
Sake het die jaar daarna vererger toe 'n Tweede Konvensie belê is. Die lede het nie net afgevaardigdes gekies vir 'n Tweede Kontinentale Kongres nie, maar Patrick Henry se toespraak "Liberty, or ... Death" het gehelp om die oproep tot gewapende verset te beklink. In April, met Virginians wat aktief militisiemaatskappye oprig, besluit lord Dunmore om 'n groot hoeveelheid kruit uit Williamsburg te verwyder. Na 'n bietjie moeite is die winkels aan boord van die HMS geneem Magdalen, maar die konfiskering het die antipatie teenoor die goewerneur net verhoog. Begin Junie het Dunmore en sy gesin uit die hoofstad gevlug vir die veiligheid van die gewapende skip Fowey in die Yorkrivier. Met hierdie optrede, en ondanks die bedoeling om dit te doen, het hy permanent sy regering oor die kolonie prysgegee.
Dunmore se gewapende magte bestaan ​​uit seemanne en mariniers van die paar Britse oorlogskepe in die omgewing, plus 'n klein aantal getroue Virginiërs. In die herfs is hy versterk deur die ondersterkte Britse 14de regiment (vanaf 23 Oktober 1775, bestaande uit ongeveer vyf kompanjieë, met 13 offisiere en 156 aangewese manne). Om sy penarie te herstel, was meer troepe nodig en die goewerneur het 'n plan bedink wat sy klein korps sou toevoeg en die opstandige Virginiërs terselfdertyd materieel en finansieel sou tref.
Soldaat van Dunmore's Ethiopian Regiment, uit 'n beskrywing in die Virginia Gazette, 2 Desember 1775. Marvin-Alonzo Greer
Tydens die kruitkrisis het Dunmore gedreig om 'Vryheid aan die slawe te verklaar en die stad Williamsburg tot as te verminder'. In die herfs van 1775 het hy 'n stap verder gegaan en 'n korps van vrygemaakte slawe, die Ethiopiese regiment, geskep. Die Britse tuisregering en ander het hulself voorgeneem om sulke maatreëls in te stel. In Oktober 1775 verklaar 'n groep "here, handelaars en handelaars" in Brittanje hul onwilligheid om die gruwels van 'n slaweopstand teen 'ons Amerikaanse broers' los te laat. Die gebrek aan behoorlike instruksies Britse bevelvoerders in Amerika het op hul eie hak gegaan. Luitenant -generaal Thomas Gage neem 'n huiwerige leiding. Op 12 Junie 1775 skryf hy William, 2de Burggton, koloniale sekretaris in Londen, "Dinge kom nou tot die krisis, dat ons moet van elke bron gebruik maak, selfs om die negers in ons saak op te wek. " (Gage is waarskynlik aangevoer deur goewerneur Dunmore, wat twee maande tevore verklaar het dat as hy gedwing word om teen opstand te reageer, hy kan staatmaak op "al die slawe aan die kant van die regering.") Die koninklike goewerneur van Suid -Carolina, Lord William Campbell, het Gage aangeraai om nie " val 'n prooi vir die negers 'en die militêre goewerneur van Massachusetts het geen verdere optrede teen die kop gedoen nie.
Nadat hy in Junie 1775 uit Williamsburg gegaan het om aan boord te bly, het Lord Dunmore spoedig ander vaartuie by sy klein vloot gevoeg. Hierdie vergroting, tesame met 'n groeiende mag van lojaliste en uiteindelik die 14de voet, het die goewerneur in staat gestel om die rebelle terug te slaan en rekrute vir die Ethiopiese regiment te versamel. Een Virginianus het geskryf dat Lord Dunmore in Oktober op en af ​​met die rivier vaar en waar hy 'n weerlose plek vind, land hy, plunder die plantasie en dra die negers weg. Hierdie bewegings het die opstandige Virginiërs ontstel, veral toe die woord versprei en slawe wat ontsnap het, hulle onder die beskerming van die goewerneur begin plaas. 'N Ontroerende goewerneur Murray het 'n proklamasie van 7 November 1775 uitgereik waarin hy krygswet verklaar en sy voorneme bekend maak om vrygemaakte slawe te bewapen: "Hiermee verklaar ek verder alle ingedrukte dienaars, negers of andere, (met betrekking tot rebelle,) vry wat bekwaam en gewillig is om wapens te dra, sluit hulle so gou as moontlik aan by sy majesteit se troepe om die kolonie vinniger te laat terugkeer tot 'n behoorlike sin van hul plig ... "Op 30 November 1775 skryf lord Dunmore generaal-majoor sir William Howe, hoofkommandant in Amerika, 'kan u in my proklamasie opmerk dat ek vryheid bied aan die swartes van alle rebelle wat by my aansluit, waarvan twee tot driehonderd reeds ingekom het, en diegene wat ek tot korps vorm ... onderoffisiere in verhouding ... '. Op 2 Desember het die Virginia Gazette die volgende gepubliseer: 'Aangesien Lord Dunmore se proklamasie hier verskyn het, word gesê dat hy sy leër in die provinsies van prinses Anne en Norfolk gewerf het tot ongeveer 2000 man, insluitend sy swart regiment, wat vermoedelik 'n aansienlike deel is, met hierdie opskrif op hul borste:- 'Liberty to Slaves.' onstuimig in elk geval, die frase was uiters uitdagend.
Kaart van die gebied rondom Norfolk, Virginia, 1775. Kemp's Landing en Great Bridge is duidelik gemerk, net soos Fort Murray, opgerig deur Britse magte onder Lord Dunmore. Die kaart is omgekeerd, met noord aan die onderkant. Library of Congress
Op 15 November 1775 het Dunmore 'n geringe oorwinning behaal oor die plaaslike Whig -magte by Kemp's Landing, naby Norfolk (tydens hierdie aksie het twee swart soldate na bewering 'n Virginia -offisier gevange geneem). Terwyl sommige swart troepe aan die saak deelgeneem het, was hul eerste werklike geveg by Great Bridge, waar die troepe van Crown en Whig vestings aan weerskante van 'n paadjie opgerig het. Op 9 Desember het Dunmore, in 'n poging om 'n rebelle -aanval te voorkom, sy eie magte teen die teenoorgestelde borswerke gestuur. Die aanval, onder leiding van die 14de regiment, ondersteun deur kontingente van die Queen's Own Loyal Virginians en die Ethiopiese regiment, was 'n rampspoedige mislukking. Terwyl die Ethiopiërs min optrede by die Groot Brug gesien het, was daar twee van Dunmore se pas bevryde slawe, nou soldate: James Anderson, gewond en gevange geneem, geslaan "in die voorarm-bene gebreek en vlees baie geskeur", en Casar, gewond "in die dy, deur 'n bal, en 5 skote - een het ingedien." As gevolg van die nederlaag, was die troepe van Lord Dunmore gedwing om die vasteland te verlaat en terug te keer na hul klein vloot, wat soms afgeleë eilande of geïsoleerde, verdedigbare land in die gebied beset. (As 'n kanttekening het William Flora, 'n gratis swart militêr van Virginia, die aanval op die brug gekant, wat dit die eerste bekende geval gemaak het in hierdie konflik tussen Afro-Amerikaners wat mekaar in die geveg in die gesig staar.)
Die daaropvolgende maande is daaraan bestee om Whig -eiendomme langs die water te teister en te plunder, kos te soek en ander benodigdhede. Teen die laat winter van 1776 was daar 'n nuwe vyand vir Dunmore se manne om mee rekening te hou, variola major, andersins bekend as pokke. In vergelyking met Europeërs was Noord -Amerikaners veral vatbaar. Nog meer was die groot suidelike slawe -bevolkings, gewoonlik gesekwestreer in die omgewing waar hulle gewoon en gewerk het, en selde ver gereis het. Die manne van die Ethiopiese regiment is swaar getref, net soos ander voormalige slawe wat na Britse beskerming gekom het. Namate die siekte versprei het, het Dunmore se magte 'n inentingskamp op Tucker's Island, naby Portsmouth, gevestig. Gedurende die lang proses het hulle 'n meer verdedigbare posisie nodig gehad. Daarom het hulle aan die einde van Mei 1776 na Gwynn's Island, in die Chesapeakebaai, verhuis. onverwante koors, miskien tifus, gedurende die lente en somer. Verskeie ander het opgemerk dat inentings op Gwynn's Island plaasgevind het. Hoe dit ook al sy, die soldate het in groot getalle gesterf. In Junie skryf lord Dunmore: 'As dit nie vir hierdie gruwelike wanorde was nie, moes ek twee duisend swartes gehad het ...' Teen die tyd dat die koninklike goewerneur Virginia verlaat het, het ongeveer 300 swart mans, vroue en kinders saam met hom noordwaarts gevaar. Ongeveer 150 was soldate.
A View of the Great bridge near Norfolk in Virginia, waar die aksie plaasgevind het tussen 'n afskeiding van die 14de Regt. en 'n liggaam van die Rebelle. A. 'n Opgeboude fort wat voor die optrede deur die Gereelde gegooi is. B. Verskansings van die Rebelle. C. 'n [Onleesbare woord] Causeway waardeur die gereelde persone gedwing is om na die aanval te gaan. D. Die kerk beset deur die Rebels William L. Clements Library, Ann Arbor, Michigan
Einde Augustus 1776 by New York kom die Ethiopiese regiment op Staten Island af. Die korps het gou ontbind en sy lede het versprei. Sommige het hulself moontlik verbind tot die "Company of Negroes", 'n arbeidseenheid wat in 1775 in Boston gestig is en in Maart 1776 na Nova Scotia ontruim is. Ander het waarskynlik by die Black Pioneers aangesluit, die enigste swart korps wat amptelik in die Loyalist -onderneming geplaas is: met hierdie erkenning, het die eenheid dieselfde loon, kledingkwaliteit, voorraad en ander benodigdhede gekry en onder dieselfde dissipline gedien as die Britse troepe. Alle ander korps wat geheel of gedeeltelik deur Afro -Amerikaners beman is en vir die Kroon veg, was privaat georganiseer of as 'n burgermag beskou, en het nie onder dieselfde beperkings gedien of die voordele van die amptelik erkende Provinsiale Korps geniet nie. Die Black Pioneers is die eerste keer in 1776 gestig, meestal saam met mans uit die Carolinas en 'n paar uit Georgia. Die eenheid het saam met luitenant -generaal Sir Henry Clinton se magte noord gegaan toe hulle einde Julie die pogings om Charleston, Suid -Carolina, te verower, laat vaar het. Die pioniers het gewapend gewerk, van die bou van vestings en die skoonmaak van strate, tot die vervoer van hout, kos en ander goedere. Hulle het diens gedoen in New York, Philadelphia (waar hulle 72 privaat persone, 15 vroue en 8 kinders gehad het), Rhode Island, en later in die oorlog in Charleston. Baie ander Afro -Amerikaners het as individue of in klein groepies gewerk om die Britse oorlogspoging te ondersteun.
Uiteindelik het die Ethiopiese regiment slegs een jaar gedien, maar die blote bestaan ​​daarvan het verreikende gevolge gehad. Eerstens moet opgemerk word dat die idee van Lord Dunmore dat slawe vrygelaat word vir militêre diens niks te doen gehad het met die afskaffing van slawerny nie, maar 'n pragmatiese daad was om sy eie klein leër te versterk en die rebellende Virginiërs seer te maak. die feit dat die goewerneur nie net sy eie verslaafde Afrikaners behou het nie, maar dat lojale Amerikaners dit ook kon doen. Ondanks enige voordeel op kort termyn, het Dunmore se dade 'n nadelige uitwerking op die lang termyn gehad. 'N Historikus sê: "Sy aanbod van vryheid aan slawe om teen blanke Virginiërs te veg en sy werwing van 'n regiment swart soldate vervreem die meeste van die oorblywende invloedryke planters en politieke leiers wat tot dan aan die Kroon lojaal gebly het." En die nuus van 'n lojalistiese regiment wat uit vrygemaakte slawe bestaan, bereik gou die noordelike kolonies. In 1775 het sommige bevelvoerders en politici van Whig 'n tweede gedagte gehad oor die toestemming dat Afro -Amerikaners, vry of as slaaf, in die kontinentale leër kon dien, ondanks die feit dat 'n aantal swart soldate tydens die 19 April -operasies in Lexington en Concord, en weer by Bunker, geveg het. Hill daardie Junie. Vroeg in 1776 het die poging om swart inskrywing te ontken, misluk en Afro -Amerikaners is (met slegs enkele uitsonderings) in die kontinentale weermag en militiese diens aanvaar, 'n praktyk wat tot die einde van die oorlog voortduur. Alhoewel dit beslis nie bekend is nie, was hierdie ommeswaai van die beleid ten minste gedeeltelik te wyte aan die bestaan ​​van die Ethiopiese regiment. Die woord dat die kroon se militêre magte vryheid vir slawe van swartes belowe het, versprei vinnig en ver. Einde September 1777, met die leër van Sir William Howe op die punt om die hoofstad te verower, neem dominee Henry Muhlenberg ''n versorgingsmeisie ... aan met drie Engelse kinders van 'n prominente familie wat uit Philadelphia vlug ... Daar was ook twee negers, dienaars van die Engelse familie . Hulle wou heimlik dat die Britse weermag sou wen, want dan sal alle negerslawe hul vryheid verkry. "
'N Duidelike tweespalt oor swart soldate bestaan ​​tussen die militêre magte van Crown en Whig. Ten spyte van die vroeë aanmelding van Afro -Amerikaners, het majoor -generaal Howe hulle in 1777 verbied om in Loyalistiese eenhede by die Crown -stigting te dien. Britse weermagbevele, New York, 16 Maart 1777:
Die opperbevelhebber wou hê dat die provinsiale magte op die mees respekvolle voet geplaas moet word en volgens sy eerste voorneme moet bestaan ​​uit die lojale Amerikaanse onderdane van sy majesteit, dat alle negers, molato's en ander onbehoorlike persone wat opgeneem is in hierdie korps onmiddellik ontslaan word. Die inspekteur genl. van Provinsiale Korps sal spesifieke bevele oor hierdie onderwerp ontvang om sodanige misbruik in die toekoms te voorkom.
Ter vergelyking, die milisie van die kontinentale weermag en die Whigs -state is, met baie min uitsonderings, die hele oorlog geïntegreer.
Afro -Amerikaners het ná Maart 1777 steeds as gewapende soldate in Loyalistiese eenhede gedien, maar dit was meestal militia of onreëlmatige korps. Die bekendste is miskien 'n groep "vlugtelinge" onder bevel van "kolonel Tye." Dit is bekend dat Titus, oftewel Tye, in November 1775 van sy meester in Shrewsbury, New Jersey, weggeloop het, wat na bewering in die Ethiopiese regiment gaan dien het. Hy het later 'n groep swart en wit lojaliste gelei vanaf die versterkte vuurtoring Sandy Hook.Tye en sy manne (in die volksmond bekend as die "Black Brigade") het die plaaslike Whigs geteister van vroeg in 1779 tot sy dood as gevolg van wonde in die herfs van 1780. Tye se "Brigade" het ná sy dood ontbind. maar die lojale Afro -Amerikaanse partisane, met hul blanke eweknieë, het tot in 1782 langs die kus van New Jersey opgehou werk.
Nawoord: Pokke bly 'n probleem vir die res van die oorlog, veral vir swartes wat slawerny agtergelaat het om hul kanse met die koningsmagte te waag. Historikus Gary Sellick voer aan dat die feit en die gevaar van pokke die Britse militêre beleid beïnvloed het om Afro -Amerikaners te huisves soos die oorlog vorder. Lord Dunmore het gewapende en ingeënt eks-slawe in 1775 en 1776, maar vanaf 1777 is swartes onder Britse beskerming, veral in die suide, nie ingeënt nie. In plaas daarvan, nadat hulle met pokke besmet was, is hulle sonder sorg gelaat en is hulle in kwarantyn geplaas of uit die lyne gesit. Van Virginia tot Suid -Carolina het honderde, indien nie duisende nie, voorheen verslaafde Afro -Amerikaners gely en gesterf as gevolg van hierdie beleid. Een rede vir hierdie verwaarlosing was die Britse besluit van 1777 om nie die diens van gewapende swartes in die Loyalistiese militêre establishment te aanvaar nie. Sonder enige militêre doel, gewapen of andersins, is swart mans en hul gesinne grootliks verwaarloos. Daarteenoor is Afro-Amerikaners in kontinentale diens saam met hul blanke kamerade ingeënt toe 'n grootskaalse immuniseringsprogram in die lente van 1777 ingestel is.
('n aanlyn leeslys) Deur: Todd W. Braisted, in Gaan voort: Swart lojaliste in die Afro-Atlantiese wêreld Deur: James Corbett Davis Deur: Elizabeth Fenn Deur: Benjamin Quarles
'They were Good Soldiers': Afro-Amerikaners wat in die kontinentale leër gedien het, 1775-1783 Deur: John U. Rees
Die skrywer bedank Todd W. Braisted, Don N. Hagist, Don Troiani en Gregory J. W. Urwin vir hul bydraes tot hierdie werk.
Afro -Amerikaners en die oorlog vir onafhanklikheid
Hierdie afdruk uit 1779, getiteld "The beleg of Rhode Island, taken on Mr. . Alhoewel sy geledere nie uitsluitlik Afro-Amerikaans was nie, was die regiment bekend daarvoor dat hy verskeie kompanies Afro-Amerikaanse soldate gehad het.
In Oktober 1986 onderteken president Ronald Reagan die wet op die Black Revolutionary War Patriots, wat toestemming gee vir die oprigting van 'n gedenkteken in die hoofstad van die land, in gebied 1, "die National Mall en sy omgewing". Die beplande gedenkteken sal die 5 000 verslaafde en vrye Afro-Amerikaners vereer wat van 1775-1781 die saak van onafhanklikheid gedien het. Vanaf 2015 word die beplande herdenkingsbeeld as die National Liberty Memorial genoem. Die belangrike rol wat Afro -Amerikaners in die oorlog vir onafhanklikheid gespeel het, kan nie betwis word nie. Afro -Amerikaners het met lof vir die Amerikaanse saak gedien, van die openingskonferensies by Lexington en Concord tot die klimaatsbelegging van Yorktown agt jaar later. Baie het ook in die ontluikende Amerikaanse vloot gedien of aan boord talle Amerikaanse privaat personeellede. Crispus Attucks, 'n Bostoniaan wat in die maritieme nywerhede werk, was inderdaad een van die vyf slagoffers van die Boston -bloedbad in Maart 1770, een van die vyf Amerikaners van enige ras wat vir vryheid gesterf het. die Britte as die Amerikaners, maar wat duidelik is, is dat die belangrikste dryfkrag agter deelname die belofte van vryheid of die van 'n beter lewe was.
Dit is van kardinale belang om te verstaan ​​dat ten tyde van die Onafhanklikheidsoorlog die instelling van slawerny in al dertien kolonies beoefen is. Namate die openbare mening in die kolonies na onafhanklikheid beweeg het, het die Kongres die kontinentale leër georganiseer. Daar word van state verwag om troepe vir die nuwe leër te voorsien, en regimente is georganiseer en deur state aangewys nadat onafhanklikheid in 1776 verklaar is. In die vroeë fase van die oorlog kon hulle dit nie, maar namate gevegte voortduur en manne in die geledere nodig was, het dinge begin verander. In sommige gevalle het vryswartes wat ingeroep het, saam met wit patriotte in dieselfde eenhede gedien, maar die weermag het later geskeide eenhede geskep.
In Julie 1775 neem George Washington, 'n Virginiër en 'n slawe -eienaar, die bevel oor die vroeë kontinentale leër wat buite Boston laer opgeslaan het. Soos die meeste slawe -eienaars, was Washington bang vir gewere in die hande van swartes, veral slawe, en geglo dat gewapende slawe 'n opstand kan veroorsaak. Slawe -eienaars was ook bevrees dat deur die verskaffing van slawe in die weermag die verwagting sou wees dat hulle op grond van hul diens bevry sou word. Daarom het hy spesifiek verbied om swartes aanvanklik in die leër se geledere te bring. Tog was William Lee, sy dienskneg, wat Washington tydens die oorlog getrou was, wat Washington in die geveg vergesel het.
In November 1775 het Virginia se Britse koninklike goewerneur, lord Dunmore, egter 'n afkondiging uitgereik dat hy enige slaaf wat sy meester verlaat het, sou vrylaat om saam met Britse magte te dien. Binne 'n maand het 300 aangesluit by wat Dunmore sy 'Ethiopiese regiment' genoem het. Die optrede het Patriot -slawehouers verskrik, en die kongres en Washington het besluit om hulself te keer, wat toegelaat het dat vrye swartes in die weermag bly en werwing van gratis swartes begin. Uiteindelik het die aanvanklike skeptisisme van Washington oor die toelating van Afro -Amerikaners tot die geledere van die kontinentale leër tot bewondering gekom toe hy swart mans sien veg vir dieselfde saak as hy saam met hul blanke eweknieë. Miskien was dit die waardering vir swart bydraes tot die oorlogspoging wat daartoe gelei het dat hy uiteindelik besluit het om sy slawe by sy dood te bevry en die prominentste stigter geword het.
Die bekendste gevegs-eenheid vir gemengde rasse aan die Patriot-kant was die 1ste Rhode Island-regiment, wat in 1778 georganiseer is, hoewel hul rol beperk was tot die Noordelike Teater van die oorlog. Die organisasie van hierdie regiment is onderskryf deur Washington. In die regiment was 88 slawe wat aan die einde van hul diens vryheid gewaarborg is. Die Rhode Island -staatsvergadering het hul voormalige meesters vergoeding belowe.
In sommige gevalle het verslaafde Afro -Amerikaners gedien in partydige groepe soos dié wat in Suid -Carolina gereël is deur Francis Marion, beter bekend as die "Swamp Fox". Baie minder swart mans het uiteindelik in die Suide gedien as in die Noorde, weens die strenger heersende rassegevoel. Tog was daar swart soldate, waaronder die 1ste Rhode Island Regiment, wat die Amerikaanse beleëringslyne by Yorktown beman het, terwyl Washington 'n ondergreep op generaal Lord Cornwallis gebring het om die groot militêre optrede van die oorlog te beëindig. Hulle en ander het gehelp om die parallelle Amerikaanse beleëringslyne te grawe en was in 'n geveg betrokke toe die Britte 'n stryd teen die Amerikaanse posisie probeer kry.
Die resultate van die Onafhanklikheidsoorlog was gemeng vir Afro -Amerikaners. M enige noordelike state het slawerny na die oorlog verbied, met Vermont die eerste nuwe staat wat by die Unie aangesluit het wie se staatsgrondwet dit verbied het. In sommige noordelike state is gratis Afro -Amerikaners wat daar gewoon het, selfs 'n beperkte tyd toegestaan. Dit beteken egter nie dat Afro-Amerikaners volle gelykheid besit nie. Terwyl noordelike state slawerny afgeskaf het, kon swart mense steeds nie amptelik in die weermag dien nie. Vir suidelike lojaliste wat slawe aangehou het, het hulle hul slawe saamgeneem toe hulle Amerika na die oorlog ontruim het, veral diegene wat verkies het om hulle te hervestig in die Britse kolonies in die Karibiese Eilande.
Interessant genoeg was die Franse edelman wat ywerig die Amerikaanse saak gedien het, die Marquis de Lafayette, die mees kritieke kritikus in Washington se weermag oor slawerny en die gebrek aan gebruik van swart soldate om hul saak te dien. Na die oorlog het Lafayette persoonlik aandag gegee aan die afvaardiging van James Armistead, wat tydens sy beleg van Yorktown onder sy bevel was. Armistead het sy van verander na Lafayette by ontvangs van sy vryheid en het sy voormalige bevelvoerder gelukkig gegroet toe 'n sewe en sestigjarige Lafayette in 1824 sy triomfantelike terugkeer en 'n toer deur die Verenigde State maak. Toe Lafayette New Orleans op sy toer besoek het, groet hy veterane van die Afro -Amerikaanse Revolusionêre Oorlog wat daarheen gemigreer het. Volgens historikus Jack Kelly was Lafayette "ontsteld oor die mislukking van die stigtergenerasie om die groot paradoks van 'n volk wat toegewyd is aan vryheid, te trotseer". Hierdie paradoks sou nog nie een-en-veertig jaar opgelos word nie, toe weer gewere in Virginia stilgemaak word, op 'n plek genaamd Appomattox Court House.
Hierdie eenheid het 21 ere -medaljes en 4 000 bronssterre ontvang terwyl hy Amerika se wantroue hanteer het
Geplaas op 03 September 2020 01:15:02
Na Pearl Harbor het Hawaii geen wydverspreide internering ondervind nie, anders as op die vasteland, waar daar baie wantroue teenoor Japannese inwoners was, te midde van moontlike inval uit die keiserlike Japan. Die plaaslike Japannese bevolking was te sleutel tot die ekonomie van Hawaii om eenvoudig af te rond, maar daar was steeds diep vrese dat dit 'n sabotasiebedreiging inhou, veral omdat die vrees vir 'n inval deur die keiserlike Japan baie werklik was.
Hierdie vrese strek tot militêre personeel van Japannese afkoms. Meer as 1300 soldate van Japannese oorsprong uit die Hawaiiaanse nasionale garde is uit hul regimente getrek en is gevorm tot die 100ste infanteriebataljon (apart) of "One Puka Puka. " Hulle is na Camp McCoy in Wisconsin gestuur, soveel as om dit as 'n veiligheidsrisiko te verwyder om dit op te lei.
Die 100ste het goed presteer tydens opleiding, en die oorlogsdepartement het besluit om 'n Japannese-Amerikaanse gevegseenheid te vorm, die 442ste regimentele gevegspan. Nisei -mans, saamgestel uit die kinders van immigrante wat Amerikaanse burgerskap gehad het, kon 'n lojaliteitsvraelys onderteken en vir die konsep geregistreer word, hoewel baie geweier het en honderde tyd in die federale gevangenis deurgebring het.
(Foto: Amerikaanse weermag)
Die oorgrote meerderheid van die vrywilligers kom uit Hawaii, maar meer as 800 is uit die interneringskampe op die vasteland gewerf. Die 100ste en die vrywilligers het by Camp Shelby, mej., Aangesluit en die 442ste gevorm, ontwerp as 'n selfonderhoudende gevegseenheid met sy eie artillerie en logistiek.
Dit was amper 'n gegewe dat die 442ste of enige ander Japannese-Amerikaanse eenheid geen diens in die Stille Oseaan sou sien nie, aangesien daar steeds wydverspreide agterdog was oor hul lojaliteit, maar baie van die rekrute is aan die Militêre Inligtingsdiens toegewys. Hulle is toe opgelei in taal- en intelligensie -vaardighede, en is aangewys as tolke, ondervraers en spioene in die Stille Oseaan -teater, wat 'n deurslaggewende intelligensierol speel.
Terwyl die res van die eenheid in Mississippi opgelei het, het die 100ste vertrek om by die 34ste Infanteriedivisie in Noord -Afrika aan te sluit, wat voorberei het op die inval in Italië. Nadat hy by die Italiaanse veldtog by Salerno aangesluit het, het die 100ste deelgeneem aan die vreeslike bloedige gevegte in Monte Cassino vroeg in 1944, die plek van 'n beroemde Benediktynse klooster wat deur die geallieerde bombardemente vernietig is. Die bataljon het sulke groot ongevalle opgedoen dat sommige oorlogskorrespondente na hulle verwys het as die " Purple Heart Battalion. Die 100ste het later sy eerste van vier presidensiële eenheidsaanhalings ontvang.
Na verdere intense gevegte by Anzio en bystand in die verowering van Rome, is die 100ste daar aangesluit deur die res van die 442ste, hoewel die 100ste steeds as 'n kwasi-aparte eenheid beskou word vanweë sy uitstekende rekord. Hulle het op 26 Junie 1944 saam geveg, en het te kampe gehad met 'n reeks bloedige aksies wat Italiaanse dorpe en sterkpunte verower het, waaronder groot aksies in Belvedere, Castellina Marrittima en Hill 140. Na maande se slypgevegte is hulle na Marseille in Suid -Frankryk gestuur , en die mees gevierde episode in die 442ste geskiedenis het plaasgevind met die redding van die " Verlore Bataljon. "
Die 442ste is noordwaarts na die Vosges -berge gestuur om die stad Bruyere, waarvan die omliggende heuwels deur die Duitsers sterk versterk is, in beslag te neem. Hulle het daarin geslaag om die stad in te neem na 'n bloedige reeks aanvalle en vyandelike teenaanvalle, maar het byna geen rus gekry voordat hulle tot die redding van die 1ste Bataljon, 141ste Infanterieregiment, oorspronklik deel van die Texas National Guard, gestuur is nie. Dit is afgesny en omring deur Duitse magte na 'n mislukte aanval naby die stad Biffontaine, en alle pogings om dit weer deur die lug te voorsien of uit te breek, het misluk.
Gekonfronteer met swaar mis, steil terrein, digte woude en swaar vyandelike artillerie, het die 442ste hul intensste geveg van die oorlog beleef, wat meer as 800 slagoffers gely het voordat hulle die 211 beleërde oorlewendes van die 141ste verbind en verlig het. Na die redding het hulle aangehou om na Saint-Die te gaan totdat hulle op 17 November van die lyn afgetrek is. In 'n bietjie meer as drie weke het die 442ste meer as 2 000 slagoffers gely. Die 100ste alleen was laer as 'n sterkte van meer as 1400 per jaar voor minder as 300 man. Toe die bevelvoerder van die 36ste afdeling 'n inspeksie van die 442e later ontbied, het hy kwaad geword oor wat hy gesien het as soldate wat nie 'n formasie misloop nie, net om te hoor dat die aanwesiges al oor was.
BEWEER OM RESPEK: Afro-Amerikaanse soldate in die Eerste Wêreldoorlog
Terwyl die mense in die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog in Europa aanskakel, het Afro -Amerikaanse burgers 'n geleentheid gesien om die respek van hul blanke bure te wen. Amerika was 'n gesegregeerde samelewing en Afro -Amerikaners is op sy beste as tweedeklasburgers beskou. Desondanks was daar baie Afro -Amerikaanse mans wat bereid was om in die land se weermag te dien, maar selfs toe dit duidelik geword het dat die Verenigde State die oorlog in Europa sou betree, word swartes steeds van militêre diens afgewys.
Toe die Verenigde State in April 1917 oorlog teen Duitsland verklaar, het beplanners van die oorlogsdepartement vinnig besef dat die staande leër van 126,000 man nie genoeg sou wees om oorwinning oorsee te verseker nie. Die standaard vrywilligersstelsel was onvoldoende om 'n weermag op te rig, en op 18 Mei 1917 het die kongres die Wet op selektiewe diens goedgekeur wat vereis dat alle manlike burgers tussen die ouderdomme van 21 en 31 jaar vir die konsep registreer. Selfs voordat die wet uitgevaardig is, het Afro -Amerikaanse mans van regoor die land gretig by die oorlogspoging aangesluit. Hulle beskou die konflik as 'n geleentheid om hul lojaliteit, patriotisme en waardigheid vir gelyke behandeling in die Verenigde State te bewys.
Na die burgeroorlog ontbind die weermag vrywillige "gekleurde" regimente en stig ses gereelde weermagregimente van swart troepe met wit offisiere. In 1869 is die infanterieregimente herorganiseer in die 24ste en 25ste infanterie. Die twee kavallerieregimente, die 9de en 10de, is behou. Hierdie regimente is in die weste en suidweste geplaas, waar hulle sterk betrokke was by die Indiese oorlog. Tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog het al vier regimente diens gedoen.
Toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek, was daar vier heeltemal swart regimente: die 9de en 10de Kavallerie en die 24ste en 25ste Infanterie. Die mans in hierdie eenhede is as helde in hul gemeenskappe beskou. Binne 'n week na Wilson se oorlogsverklaring, moes die oorlogsdepartement ophou om swart vrywilligers te aanvaar omdat die kwotas vir Afro -Amerikaners gevul is.
Wat die konsep betref, was daar egter 'n ommekeer in die gewone diskriminerende beleid. Konsepborde bestaan ​​geheel en al uit wit mans. Alhoewel daar geen spesifieke segregasiebepalings in die wetsontwerp was nie, is swartes aangesê om een ​​hoek van hul registrasiekaartjies af te breek sodat hulle maklik geïdentifiseer en afsonderlik ingewy kon word. In plaas daarvan om swartes weg te draai, het die konsepborde alles in hul vermoë gedoen om dit in diens te neem, veral suidelike konsepborde. Een vrystellingsraad van die Georgia-distrik het op fisiese redes vier-en-veertig persent van die blanke registrante ontslaan en slegs drie persent van die swart registrante vrygestel op grond van dieselfde vereistes. Dit was redelik algemeen dat poswerkers in die suide doelbewus die registrasiekaarte van swart mans wat hulle in aanmerking geneem het, teruggehou het en dat hulle gearresteer is omdat hulle 'n ontwyking was. Afro -Amerikaanse mans wat hul eie plase gehad het en gesinne gehad het, is dikwels opgestel voor enkele wit werknemers van groot planters. Alhoewel swartes slegs tien persent van die hele Amerikaanse bevolking uitmaak, het swartes dertien persent van die geïnduseerdes voorsien.
Alhoewel dit steeds diskriminerend was, was die weermag baie meer progressief in rasseverhoudinge as die ander takke van die weermag. Swartes kon nie in die mariniers dien nie, en kon slegs beperkte en swak posisies in die vloot en die kuswag beklee. Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Afro -Amerikaners diens gedoen in kavallerie-, infanterie-, sein-, mediese, ingenieur- en artillerie -eenhede, sowel as kapelane, landmeters, vragmotorbestuurders, aptekers en intelligensiebeamptes.
Hoewel dit tegnies in aanmerking kom vir baie poste in die weermag, het baie min swartes die geleentheid gekry om in gevegseenhede te dien. Die meeste was beperk tot arbeidsbataljons. Die gevegselemente van die Amerikaanse weermag is heeltemal geskei. Die vier gevestigde all-black Regular Army-regimente is nie in oorsese gevegsrolle gebruik nie, maar is versprei oor die hele Amerikaanse gebied. Die Afro -Amerikaanse gemeenskap het egter so 'n terugslag gekry dat die Oorlogsdepartement uiteindelik die afdelings 92d en 93d, beide hoofsaaklik swart gevegseenhede, in 1917 geskep het.
Met die skepping van Afro-Amerikaanse eenhede het ook die vraag na Afro-Amerikaanse offisiere gekom. Die oorlogsdepartement het gedink dat die soldate meer geneig sou wees om mans van hul eie kleur te volg en sodoende die risiko van opstand te verminder. Die meeste leiers van die Afro -Amerikaanse gemeenskap was dit eens, en daar is besluit dat die weermag 'n afgesonderde, maar kwansuis gelyke, offisieropleidingskamp sou skep. In Mei 1917 het Fort Des Moines sy deure vir swart offisiere oopgemaak. Ongeveer 1 250 mans het die kamp in Des Moines, Iowa, bygewoon.
Tweehonderd -vyftig van die mans was reeds onderoffisiere, en die res was burgerlikes. Die gemiddelde man wat die kamp bywoon, moes slegs 'n hoërskoolopleiding hê, en slegs twaalf persent het bo die gemiddelde behaal in die klassifikasietoetse wat die weermag afgelê het.
Hardloop dan teen LTC Charles C.Ballou, die personeel van die fort van twaalf West Point-gegradueerdes, en 'n paar onderoffisiere van die vier oorspronklike geheel-swart regimente het die kandidate deur 'n streng opleidingsroetine gelei. Hulle het geoefen om met en sonder arms te boor, seine, fisiese opleiding, memorisering van die organisasie van die regiment, die lees van kaarte en opleiding oor die geweer en bajonet. Soos Ballou na die oorlog opgemerk het, het die manne wat die opleiding gedoen het, egter nie die taak baie ernstig opgeneem nie, en dit lyk asof hulle die skool en die kandidate as 'n vermorsing van tyd beskou het. Gevolglik het die oorlogsdepartement bepaal dat die instruksie by Fort Des Moines swak en onvoldoende was. Die swak opleiding het ook bygedra tot die feit dat niemand presies weet wat om in Frankryk te verwag nie, dus was dit moeilik om so presies te oefen as wat nodig was.
Op 15 Oktober 1917 ontvang 639 Afro-Amerikaanse mans hul opdrag as kaptein of as eerste of tweede luitenant, en word aangestel vir infanterie-, artillerie- en ingenieurs-eenhede by die afdeling 92d. Dit sou die eerste en enigste klas wees wat aan Fort Des Moines gegradueer het, en die oorlogsdepartement het dit kort ná hul vertrek gesluit. Toekomstige swart kandidate het óf spesiale opleidingskampe in Puerto Rico (waaruit 433 offisiere gegradueer het), die Filippyne, Hawaii en Panama, óf gereelde offisieropleidingsfasiliteite in die Verenigde State bygewoon.
Die weermag het geen geskrewe beleid oor wat om te doen as 'n offisieropleidingskamp geïntegreer word nie, sodat elke kamp self die manier waarop die integrasie uitgevoer is, kan besluit. Sommige was heeltemal geskei en ander het toegelaat dat swartes en blankes saam oefen. Meer as 700 ekstra swart offisiere studeer aan hierdie kampe, wat die totale getal op 1,353 te staan ​​bring.
Alhoewel Afro -Amerikaners hoër posisies in die weermag verdien, beteken dit nie noodwendig dat hulle gelyk behandel word nie. Swart trekelinge is met uiterste vyandigheid behandel toe hulle opdaag vir opleiding. Wit mans het geweier om swart offisiere te groet en swart beamptes is dikwels uit die offisierklubs en -kwartiere belet. Die Oorlogsdepartement tree selde in, en diskriminasie word gewoonlik oor die hoof gesien of soms goedgekeur. Omdat baie suidelike burgers protesteer dat swartes van ander state in die nabygeleë oefenkampe woon, het die oorlogsdepartement bepaal dat nie meer as 'n kwart van die leerlinge in enige leërkamp in die VSA Afro-Amerikaners kan wees nie.
Selfs as hulle in taamlik progressiewe kampe geïntegreer is, is swart soldate dikwels sleg behandel en soms lang tyd sonder behoorlike klere. Daar was ook berigte van swartes wat ou burgeroorlog -uniforms ontvang het en gedwing is om buite in opgeslaan tente te slaap in plaas van warmer, stewiger kaserne. Sommige was gedwing om buite te eet gedurende die wintermaande, terwyl ander maande lank op 'n keer sonder klere omgedraai het. Nie alle swart soldate is egter so behandel nie, aangesien diegene wat gelukkig was om by die nuut opgerigte kantore van die Nasionale Weermag te oefen, in 'n gemaklike kaserne gewoon het en sanitêre latrines, warm kos en baie klere gehad het.
Die eerste swart troepe wat oorsee gestuur is, het aan dienseenhede behoort. Omdat die werk wat hierdie eenhede verrig absoluut van onskatbare waarde was vir die oorlogspoging, het bevelvoerders spesiale voorregte beloof in ruil vir hoë opbrengste. Met so 'n motivering sou die soldate gereeld vier en twintig uur lank werk om skepe af te laai en mans en materiaal na en van verskillende basisse, hawens en spoorwegdepots te vervoer. Namate die oorlog voortduur en soldate na die slagvelde kom, het swart arbeidseenhede verantwoordelik geword vir die grawe van loopgrawe, die verwydering van onontplofte skulpe uit die velde, die verwydering van toerusting vir gestremdes en doringdraad en die begrawe van soldate wat in aksie gedood is. Ten spyte van al die harde en noodsaaklike werk wat hulle gelewer het, het Afro -Amerikaanse stewedores die swakste behandeling ontvang van alle swart troepe wat in die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het.
Alhoewel dit nie naastenby so gerespekteer was as enige van die wit soldate wat by die oorlog betrokke was nie, was Afro -Amerikaanse gevegstroepe in baie opsigte baie beter daaraan toe as die arbeiders. Die twee gevegsafdelings en die 92d en 93d afdelings het twee heeltemal verskillende ervarings gehad terwyl hulle die Groot Oorlog beveg het.
Die 92d -afdeling is in Oktober 1917 gestig en onder bevel van BG Charles C. Ballou, wat die eerste Afro -Amerikaanse offisierkandidaatskool gereël het. Die 92d, wat op soortgelyke wyse as die ander Amerikaanse afdelings georganiseer is, bestaan ​​uit vier infanterieregimente, drie veldartillerie -regimente, 'n slootbattery, drie masjiengeweerbataljons, 'n seinbataljon, 'n ingenieursregiment, 'n ingenieursopleiding en verskeie ondersteuningseenhede.
Hoewel 'n swart offisier in geen geval 'n wit offisier beveel het nie, was die meeste offisiere (tot die rang van eerste luitenant) in die eenheid Afro -Amerikaner. Anders as byna elke ander Amerikaanse eenheid wat opgelei het om die stryd aan te gaan, moes soldate uit die 92d afsonderlik oefen terwyl hulle in die Verenigde State was. Die oorlogsdepartement, uit vrees vir rasse -opstande, was bereid om die eenheid se vermoë om samehorigheid en trots te ontwikkel, op te offer. Die gebrek aan 'n sterk band tussen die mans was een van die faktore wat gelei het tot die swak prestasie van die eenheid in die Meuse-Argonne-veldtog.
Die persoonlike vyandigheid tussen LTG Robert Bullard, bevelvoerder van die Amerikaanse Tweede Weermag, en BG Ballou was nog 'n probleem. Bullard was nie net 'n sterk rassis nie, maar hy het ook 'n wedywering met BG Ballou gehad. Om Ballou en die swart soldate heeltemal onbevoeg te laat lyk, het Bullard verkeerde inligting versprei oor die suksesse en mislukkings van die 92d.
Selfs COL Allen J. Greer, stafhoof van Ballou, was van plan om die reputasie van sy Afro -Amerikaanse eenheid te saboteer en het gehelp om stories uit die voorste linies te verander. Ongeag hoe goed die afdeling 92d op die slagveld gevaar het, was dit feitlik onmoontlik om die laster van vooroordeeloffisiere te oorkom.
Na 'n paar aanvanklike suksesse in Lorraine, middel Augustus, op 20 September 1918, is die 92d beveel om na die Argonne-bos te gaan ter voorbereiding van die Meuse-Argonne-offensief. Die afdeling bereik die voorste linies net voor die eerste aanval. Die 368ste Infanterieregiment het onmiddellik bevele ontvang om 'n gaping tussen die Amerikaanse 77ste Afdeling en die Franse 37ste Afdeling te vul. Vanweë hul gebrek aan opleiding by die Franse, tekort aan toerusting en onbekendheid met die terrein, het die regiment hierdie belangrike opdrag nie suksesvol voltooi nie. Die mislukking om hierdie belangrike missie uit te voer, was 'n gebrek aan die gevegsrekord van die 92d, en dit is meer as dertig jaar lank deur militêre owerhede gebruik om die ontoereikendheid van Afro -Amerikaanse soldate in die geveg te bewys.
Na die ramp in die Argonne is die hele afdeling na 'n relatief stil gebied aan die voorkant in die Marbache -sektor gestuur. Hulle primêre missie was nietemin 'n gevaarlike taak: teister die vyand met gereelde patrollies. Die gevaar van die opdrag is weerspieël in die 462 slagoffers wat slegs in die eerste maand van patrollie opgedoen is. Alhoewel Amerikaanse bevelvoerders ontevrede was met die prestasie van die eenheid, het die Franse natuurlik 'n ander mening gehad: hulle versier lede van die 365ste infanterie en die 350ste masjiengeweerbataljon vir hul aggressiwiteit en dapperheid.
Teen die einde van 1918 was die Duitse leër in volle toevlug, die geallieerde opperbevelhebber, veldmaarskalk Ferdinand Foch, wou swaar druk uitoefen vir 'n beslissende deurbraak en nederlaag. Die 92d is beveel om die hoogtes oos van Champney, Frankryk, op 10 November 1918 te neem. Hoewel die aanval net een dag duur, was die aanval kwaai en bloedig en het die afdeling meer as 500 slagoffers gekos.
Aangesien die 92d -afdeling gesukkel het om sy reputasie uit die weg te ruim, het die 93d -afdeling 'n baie meer suksesvolle ervaring gehad. Onder leiding van BG Roy Hoffman is die 93d -afdeling ook in Desember 1917 georganiseer. Anders as ander Amerikaanse infanteriedivisies was die 93d beperk tot vier infanterieregimente, waarvan drie bestaan ​​uit National Guard -eenhede uit New York, Illinois, Ohio, Maryland, Connecticut, Massachusetts, die District of Columbia en Tennessee. Die 93d, wat bestaan ​​uit meestal ontwerpers en nasionale wagte, het geen konsekwentheid in sy ervaring of komposisie gehad nie. Die eenheid het ook nie sy volle aantal gevegseenhede en ondersteuningselemente gehad nie, en het gevolglik nooit die volle verdeeldheidskrag bereik nie. Dit lyk asof die kans op die kans gestaan ​​het, maar die 93d was merkwaardig goed in die stryd.
Die situasie was wanhopig in Frankryk, en met uitgeputte en kwynende leërs het die Franse die Verenigde State om mans gesmeek. GEN John Pershing, bevelvoerder van die American Expeditionary Force, het hulle vier Amerikaanse regimente belowe. Hy het besluit om hulle die regimente van die 93d -divisie aan hulle te gee, aangesien die Franse, wat Franse koloniale troepe uit Senegal gebruik het, ervaring gehad het om swart soldate in gevegte in diens te neem. Die eerste Afro -Amerikaanse gevegstroepe wat hul voete op Franse bodem gesit het, het tot die 93d -afdeling behoort. Gewapen, georganiseerd en toegerus as 'n Franse eenheid, het die 93d vinnig aangepas by hul nuwe opdrag. Alhoewel hulle probleme ondervind het, soos taalprobleme, is die swart soldate as gelykes behandel.
Die 369ste Infanterie was die eerste regiment van die 93d -afdeling wat Frankryk bereik het. Hulle het in Desember 1917 in die hawestad Brest aangekom. Op 10 Maart, na drie maande diens by die Services of Supply, het die 369ste bevele ontvang om by die Franse 16de afdeling in Givry en Argonne aan te sluit vir ekstra opleiding. Na drie weke is die regiment na die voorste linies gestuur in 'n gebied net wes van die Argonne -woud. Byna 'n maand lank het hulle hul posisie teen Duitse aanvalle beklee, en na slegs 'n kort onderbreking van die voorkant is die 369ste weer in die middel van die Duitse offensief geplaas, hierdie keer in Minacourt, Frankryk. Van 18 Julie tot 6 Augustus 1918 bewys die 369ste Infanterie, nou met trots die bynaam 'Harlem Hellfighters', hul vasberadenheid weer deur die Franse 161ste divisie te help om die Duitsers uit hul loopgrawe te verdryf tydens die teenaanval van Aisne-Marne.
In hierdie tydperk van drie weke het die Duitsers baie klein nagaanvalle op die geallieerde gebied gedoen. Tydens een van hierdie klopjagte het 'n lid van die 369ste Infanterie, CPL Henry Johnson, 'n hele Duitse aanvalspan met slegs 'n pistool en 'n mes afgeveg. Deur vier van die Duitsers dood te maak en baie meer gewond te maak, het sy optrede 'n gewonde kameraad in staat gestel om te ontsnap en het gelei tot die beslaglegging van 'n voorraad Duitse wapens. Johnson en sy kameraad is gewond en albei ontvang die Franse Croix de Guerre vir hul dapperheid. Johnson is ook tot sersant bevorder.
Van 26 September tot 5 Oktober het die 369ste aan die Meuse-Argonne-offensief deelgeneem en die res van die oorlog goed geveg. Die regiment het altesaam 191 dae in die voorste linies geveg, vyf dae langer as enige ander regiment in die AEF. Frankryk het die hele eenheid die Croix de Guerre toegeken, asook 171 individuele toekennings vir buitengewone dapperheid in aksie.
Alhoewel die 369ste 'n groot deel van die glorie verower het vir die 93d -afdeling, het die 370ste, 371ste en 372d -regiment, elk aan verskillende Franse afdelings toegewys, ook aan die voorkant waardig bewys. Die 370ste het hard geveg in beide die Meuse-Argonne en Oise-Aisne veldtogte. Een en sewentig lede van die regiment het die Franse Croix de Guerre ontvang, en nog een en twintig soldate het die Distinguished Service Cross (DSC) ontvang. Kompanie C, 371ste Infanterie, verdien die Croix de Guerre met Palm. Die 371ste regiment het meer as drie maande aan die voorste linies in die Verdun -gebied deurgebring, en vir sy buitengewone diens in die Champagne -offensief is die hele regiment aan die Croix de Guerre met Palm toegeken. Boonop is drie van die 371ste offisiere bekroon met die Franse Legioen van Eer, 123 mans het die Croix de Guerre gewen en ses en twintig verdien die DSC.
Die 372d Infanterie het ook uitstekend gevaar tydens die Amerikaanse aanval in Champagne, en daarna gehelp om Monthois te vang. Dit was daar waar die regiment sterk weerstand en talle teenaanvalle ondervind het, wat baie gevalle van hand-tot-hand-geveg tot gevolg gehad het. In minder as twee weke diens in die voorste linie, het die 372d 600 slagoffers gely. Die regiment verdien 'n eenheid Croix de Guerre met Palm, en boonop het drie-en-veertig offisiere, veertien onderoffisiere en 116 soldate óf die Croix de Guerre óf die DSC ontvang.
Op 11 November 1918 om 1100 het die wapenstilstand tussen die geallieerdes en sentrale magte in werking getree. Soos alle ander Amerikaanse soldate, het die Afro -Amerikaanse troepe hulde gebring met trots en was hulle trots op die groot oorwinning wat hulle gehelp het om te behaal. Dit was nie sonder veel koste nie: die 92d -divisie het 1 647 slagoffers gely en die 93d -afdeling het 3,534 gely. In die verwagting dat hulle helde huis toe sou kom, het swart soldate 'n onbeskofte ontwaking gekry toe hulle teruggekeer het. By die huis was baie blankes bang dat Afro -Amerikaners sou terugkeer om gelykheid te eis en dit sou probeer bereik deur hul militêre opleiding aan te wend. Toe die troepe terugkeer, was daar 'n toename in rassespanning. Gedurende die somer en herfs van 1919 het teen-swart rasse-onluste in ses-en-twintig stede in Amerika uitgebreek. Die lynch van swartes het ook toegeneem van agt-en-vyftig in 1918 tot sewe-en-sewentig in 1919. Ten minste tien van die slagoffers was oorlogsveterane, en sommige is in uniform aangetas. Ondanks hierdie behandeling het Afro -Amerikaanse mans steeds by die weermag aangesluit, insluitend veterane uit die Eerste Wêreldoorlog wat by sulke geweld en ondankbaarheid tuisgekom het. Hulle dien hul land in die kort tydperk van vrede na die Eerste Wêreldoorlog, en baie veg in die Tweede Wêreldoorlog. Eers in 1948 het president Harry S Truman 'n uitvoerende bevel uitgevaardig om die weermag te skei, hoewel dit die Koreaanse Oorlog geneem het om die weermag volledig te integreer. Afro -Amerikaners het uiteindelik die gelyke behandeling gekry wat hul voorgangers tydens die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk, sowel as in die Amerikaanse Revolusie, in gevegte verdien het.
Vir meer inligting oor Afro -Amerikaanse soldate in die Eerste Wêreldoorlog, sien: Die onbekende soldate: Afro-Amerikaanse troepe in die Eerste Wêreldoorlog deur Arthur E. Barbeau en Florette Henri, Die reg om te veg: 'n geskiedenis van Afro-Amerikaners in die weermag, deur Gerald Astor en Soldate of Freedom, deur Kai Wright.
Amerika se eerste swart regiment het hul vryheid verkry deur teen die Britte te veg - GESKIEDENIS
Die rewolusie se swart soldate
deur Robert A. Selig
Dokter Selig het sy Ph.D. in geskiedenis cum laude van Universit & aumlt W & uumlrzburg, 1988
Hy was onlangs besoekende professor in geskiedenis en Duits aan die Hope College in Michigan.
Sy artikels, wat baie toekennings en toekennings ontvang het, het verskyn in American Heritage, Colonial Williamsburg (waar hierdie werk die eerste keer in die somer 1997 verskyn het), Military History Quarterly, William and Mary Quarterly en ander. Ander goeie artikels deur hom sluit in Franz Ludwig Michel, die verhaal van 'n vroeë besoeker aan Amerika, Georg Daniel Flohr's Journal, wat binnekort in 'n boek uitgebrei word, en Deux-Ponts Duitsers, sowel as artikels oor admiraal DeGrasse in Yorktown en Lauzun's Legion .
Hy is beskikbaar vir lesings oor die huidige onderwerp. Hy kan gekontak word deur op sy naam hierbo te klik, of besoek die webwerf van Dr. Selig deur hier te klik.
John Murray, die vierde graaf van Dunmore, die laaste koninklike goewerneur van Virginia, het in April 1772 sy oortuiging uitgespreek teenoor Lord Dartmouth, staatsekretaris van Bntish vir die kolonies, dat 'n geval van 'n oorlog 'die slawe', sonder 'n band aan hul meester of na die land sou 'by die eerste aansluit wat hulle sou aanmoedig om wraak te neem, waardeur 'n verowering van hierdie land noodwendig binne 'n baie kort tyd sou plaasvind. & quot homself sou probeer om die verowering van hierdie land te kwoteer met behulp van Afro-Amerikaanse slawe.
Die vroeë 1770's was 'n tydperk van onrus in die slawe in Virginia, wat die stad Williamsburg in Julie 1772 aangespoor het om 'n ongeoorloofde mense, slawe sowel as ander vas te trek. September 1772. James Somersett, 'n slaaf wat deur sy meester Charles Steuart na Engeland geneem is, het weggehardloop. Herower en in kettings in die romp van 'n skip wat na Jamaika op pad was, dagvaar hy vir sy vryheid. In Junie 1772 was Lord Mansfield, hoofregter van die King's Bench, van mening dat slawerny so kwaad is dat niks gely kan word om dit te ondersteun nie, maar positiewe wet. "die swart moet ontslaan word."
Mansfield se besluit verbied slawerny slegs in Engeland, en dit was nie van toepassing op Britse kolonies nie. Maar dit was nie belangrik vir Amerikaanse slawe nie. In Januarie 1773 het die Algemene Hof in Boston die eerste van drie versoekskrifte ontvang waarin slawe hul vryheid pleit met die argument dat Mansfield se besluit inderdaad van toepassing sou wees op die kolonies, waar hulle in 'n staat van slawerny was in 'n vrye en Christelike land. & quot
Teen September 1773 het die eerste van Virginia se 250 000 slawe ook probeer om uit die kolonie te kom, veral na Brittanje. kant - of so het slawe gedink - en teen hul meesters, wat gevrees het vir 'n opstand deur die Britse slawe. Na die ontdekking in November 1774 van slawe wat saamgesweer het om te verlaat en wanneer die Engelse troepe moet opdaag, skryf James Madison aan William Bradford van sy oortuiging dat as Amerika en Brittanje tot 'n vyandige breuk kom, is ek bevrees dat 'n opstand onder die slawe moontlik sal wees bevorder & quot in 'n poging om Virginia te bewaar vir die kroon van koning George III.
Toe die spanning tussen Dunmore en die heersende elite van Virginia vroeg in 1775 toeneem, was die grond goed voorbereid vir sy heerskappy om al my eie negers te ontvang en alle ander wat na my toe sal kom te ontvang, wat ek as vry sal verklaar, 'soos hy in Maart aan Dartmouth geskryf het 1. Dunmore kan redeneer dat, aangesien die koloniste die Engelse reg beywer het, hulle 'n voorsmakie daarvan kon kry, Somersett en al. Die slawe, daarenteen, het die regering in Londen en sy plaaslike verteenwoordigers as simpatiek teenoor hul saak beskou, en hulle het net gewag dat die teken die wapens sou opneem om die vuurvaste mense van hierdie kolonie tot gehoorsaamheid te verminder. & Quot
Gewapende konflik dreig, en Dunmore beveel Royal Marines om beslag te lê op die kruit wat gedurende die nag van 20 tot 21 April in die Williamsburg Magazine gestoor is. Toe Virginia dreig om met openlike geweld uit te breek, het Dunmore teruggetrek. Gedwing om vergoeding vir die poeier te betaal, verloor Dunmore sy humeur voor die stadsleiers.William Pasteur, inwoner van Williamsburg, het die goewerneur hoor sê dat hy die vryheid aan die slawe sou verklaar en die stad Williamsburg tot as sou verminder. Medio Mei het gerugte van Dunmore se planne tot in Boston versprei, waarvandaan generaal Thomas Gage, goewerneur van Massachusetts, Dartmouth in kennis gestel het: & quot Ons hoor dat 'n verklaring wat sy heerlikheid afgelê het, van die verkondiging van al die negers vry is, wie moet aansluit hom, het die opstandelinge laat skrik. & quot
Gage spring met die geweer, maar nie veel nie. Op 8 Junie het Dunmore uit Williamsburg gevlug vir die veiligheid van die oorlogsman Fowey in Yorktown. Die Virginia -konvensie het die goewerneur vinnig verseker van sy eie persoonlike veiligheid, maar het sy uiterste misnoeë uitgespreek oor hierdie 'mees diaboliese' plan 'deur 'n persoon met 'n groot invloed gemediteer en aanbeveel om vryheid aan ons slawe te bied en hulle teen hul meesters te keer. Maar Dunmore het gevoel dat hy geen alternatief het nie. Sy geledere het verminder tot ongeveer 300 soldate, matrose en lojaliste; hy het laat weet dat hy ondersteuners van enige velkleur verwelkom. Namate die berig langs die kus versprei het, het ongeveer 100 swart vlugtelinge Dunmore se vloot bereik tydens die herfs van 1775. Begin November het sy troepe 'n korps van Virginia -milisie by Kemp's Landing geloods. Dit was die teken vir die publikasie van Dunmore se langverwagte proklamasie aan Amerikaanse slawe.
Gedateer 7 November, verklaar dit dat diensknegte, negers of ander (met betrekking tot rebelle) ingekruip is, wat wapens kan en wil dra, en hulle sluit hom so gou as moontlik aan by sy majesteit se troepe om hierdie kolonie vinniger te verminder tot 'n behoorlike gevoel van hul plig, aan sy majesteit se kroon en waardigheid & quot; Dunmore het slegs die slawe na sy vaandel genooi wat deur rebelle besit is, en van hulle kon slegs mans die wapens dra.
Die reaksie was oorweldigend. Teen 1 Desember het ongeveer 300 weglopers muskiete gedra en die kledingstuk van Lord Dunmore's Ethiopian Regiment gedra, met die woorde & quotLiberty to Slaves & quot op hul kiste. Tydens die Slag om die Groot Brug op 9 Desember was hulle verantwoordelik vir ongeveer die helfte van Dunmore se 600 man. Nadat hy 17 dood en 49 gewondes verloor het, het hy teruggetrek na sy vloot.
Die Virginia -konvensie het die dood vir 'n neger of ander slawe bepaal, wat saamgesweer het om in opstand te kom of opstand te bewerkstellig. Om 'n voorbeeld te stel, is 32 swart wegholbane wat by Great Bridge geneem is, in Januarie 1776 bestel in die Karibiese Eilande.
Ten spyte van 'n koorsepidemie en berigte van swaar mae, kaal rug en geen brandstof nie. die wreedste en onmenslikste behandeling, en weglopers is na die kus gelok. Op 30 Maart 1776 het Dunmore Lord Germain meegedeel: "Ek het probeer om twee regimente hier op te rig - een van wit mense, die ander van swart. Eersgenoemde gaan baie stadig aan, maar laasgenoemde baie goed. & Quot
Teen die somer van 1776 het ten minste 800 swartes wat bereid was om wapens te dra, by Dunmore se mag aangesluit wat nou op Gwynn's Island gekwartier is. Toe hy op 7 Augustus vir altyd uit Virginia vertrek, het slegs ongeveer 300 nog gelewe, al die ander is dood aan koors. Toe Dunmore sewe dae later anker in New York gegooi het, is die regiment ontbind en die voormalige soldate het gegaan om vir hulself te sorg.
Dunmore se proklamasie is net so deur politieke as deur militêre oorwegings gedryf, maar sy vroeë poging om swartes as soldate te gebruik, het nooit 'n algemene beleid geword nie. Sir William Howe, wat Gage in September 1775 vervang het, was persoonlik gekant teen die gebruik daarvan en ontslaan swartes waar hy hulle ook al kon vind. Provinsiale magte het beveel om op die mees respekvolle voet [en] alle negers, molatte en ander onbehoorlike persone wat in hierdie korps opgeneem is, onmiddellik ontslaan te word. & Quot; King George se leër sou 'n wit leër bly.
Dit is moeilik om te skat hoeveel gratis swartes en slawe in die koninklike leër gedien het, maar wat ook al die getal, dit is slegs 'n fraksie van diegene wat bereid was om rooi jasse aan te trek-as die Britte dit maar toegelaat het. Dit is nie die feit dat die swartes noodwendig pro-Brits was nie, in die eerste plek dat hulle swart was, bereid was om die kant te ondersteun wat die grootste hoop vir hulle gehad het om hul lot te verbeter. Die kant was die Britte, soos hul reaksie op Dunmore se proklamasie getoon het. Maar vryheid, die prys vir swart hulp in die oorlog, was 'n prys wat nie die Britte of hul lojalistiese bondgenote bereid was om te betaal nie.
Aangesien swart soldate 'n seldsaamheid in die Britse leër geword het, het hul getalle aan Amerikaanse kant toegeneem. Toe die kongres die state in September 1776 opdrag gee om 88 infanteriebataljons op te rig, is daar min Afro-Amerikaners in die kontinentale leër oor. Suidelike opposisie het tot die uitsluiting van die meeste swart mans gelei. Die werklikheid van oorlog het die kongres en die state egter gedwing om hul beleid te herevalueer.
Ten spyte van bonusse en premies, het rekrute stadig ingetree. Om die kontinentale weermag sterk te maak, het die Kongres die state in Januarie 1777 beveel om hul eenhede, konsepte, uit hul burgermag of op enige ander manier, te vul. gebaseer op die bestaande militiese lyste moes oorweeg word. Die Militia Act van die somer van 1775 het vereis dat alle manne, huurknegte en vakleerlinge tussen 16 en 50 jaar gratis moet wees. . . ingeskryf of gedwing word tot maatskappye. & quot Dit het per definisie slawe uitgesluit, maar gratis swartes is geregistreer om te dien, alhoewel "sonder wapens."
Registrasie op 'n lys van milisies was een ding, en in die kontinentale leër was dit 'n ander ding. Die milisie dien gewoonlik op kort termyn en amper nooit buite staatsgrense nie. Die Kontinentale Weermag wou langtermyn soldate hê wat diens doen waar nodig, 'n onaantreklike vooruitsig vir Virginiërs in 'n tyd van toenemende onrus in die slawe en die bedreiging van grootskaalse verlating van hul swart eiendom vir die Britte.
Die op lotery gebaseerde wetsontwerp wat in Mei 1777 uitgevaardig is, het die aantal swartes in die Virginia Line aansienlik verhoog. Gratis swartes was die eerste mense wat opgeroep is, aangesien Virginia die uitvoering van die konsep verskerp het. "Daar is gedink dat hulle die beste gespaar kan word," het goewerneur Thomas Nelson George Washington ingelig.
Baie min vryswartes was so ryk soos James Harris van Charles City County, wat in 1780 'n plaasvervanger kon bekostig, maar die meeste het geen ander keuse as om aan te sluit nie. Maar slawe -eienaars kon plaasvervangers bekostig, en as hulle voor 'n konsepkennisgewing te staan ​​kom, het menige meester 'n slaaf aan die werwingsbeampte oorhandig vir 'n vryman en 'n plaasvervanger. Baie vlugtelinge het vir die naaste werwer gesê dat hy 'n vryman is, wat graag wil veg.
Hy word meer as nie aanvaar nie, sonder om te veel vrae, die leër het altyd 'n tekort aan manne gehad. Generaal Washington self het die deur vir Afro-Amerikaners oopgemaak in sy algemene bevele van 12 Januarie 1777, waarin hy werwers opdrag gegee het om niemand anders as Freemen op te lys nie, en die implikasie is dat die werf swart kan wees, solank hy vry is. Om 'n einde te maak aan sulke onpatriotiese gedrag van sommige meesters en om die self-emansipasie van slawe te stop, het die Virginia-wetgewer die militêre wet van 1775 in Junie 1777 gewysig deur enige werwingsbeamptes in hierdie Statebond te versoek om enige neger of mulatt in te skakel die diens hiervan, of een van die Verenigde State, totdat sodanige neger 'n sertifikaat lewer. dat hy 'n vryman is. & quot
Gedurende die winter van 1777-78 het tientalle swart Virginiërs in elk van die staatsregimente gedien, terwyl hulle in Valley Forge vries, honger ly en sterf. Teen Februarie 1778 marsjeer die oorlewendes met wit kamerade deur die sneeu en oefen Baron von Steuben se nog onbekende oefening. Toe die Steuben-opgeleide weermag in Junie sy slag bewys het by Monmouth, het ongeveer 700 swartes langs mekaar met blankes geveg. Agt weke later bevat 'n weermagverslag 755 swartes in die kontinentale leër, waaronder 138 swartes in die Virginia Line.
Gedeeltelik in reaksie op Monmouth het sir Henry Clinton, wat Howe in Mei 1778 vervang het, die oorlogsteater na die suide verskuif. Op 30 Junie 1779 het Clinton in sy verklaring van Philippsburg belowe dat elke NEGRO wat die Rebel Standard verlaat, volle sekuriteit [verleen] om binne hierdie lyne, enige beroep wat hy goed dink, te volg. & Quot In reaksie hierop, tienduisende slawe het agter Britse lyne gevlug.
In Mei 1780 val Charleston, en die grootste deel van die Virginia Line is gevange geneem. Toe generaal Horatio Gates in Augustus in Camden verloor, lê Virginia feitlik weerloos voor Lord Cornwallis. Die militêre situasie was ernstig genoeg dat 'n debat oor die bewapening van slawe in die nuwe hoofstad Richmond begin het. Daar was genoegsame voorrang vir so 'n stap.
New Jersey se Militia Act van Mei 1777 het meesters toegelaat om slawe as plaasvervangers in te roep. New Hampshire het die deur oopgemaak vir die werwing van slawe om die kontinentale kwota van die staat in die herfs van daardie jaar te vul, en Connecticut het spoedig gevolg. In Oktober 1780 word 'n geheel swart eenheid, die 2de Kompanjie, 4de Connecticut Regiment, gestig. Die onderneming, ongeveer 48 swart privaat persone en onderoffisiere onder vier wit offisiere, het tot November 1782 bestaan.
In Januarie 1778 het generaal Washington sy goedkeuring verleen aan die plan van Rhode Island om 'n hele regiment swart slawe op te rig. Gedurende die volgende vyf jaar het 250 voormalige slawe en vrymanne in die 1ste Rhode Island Regiment gedien. Die geheel-swart eenheid van Massachusetts, die Bucks of America onder Samuel Middleton, die enigste swart opdragoffisier in die kontinentale leër, het waarskynlik ook vroeg in 1778 sy oorsprong gehad. Soortgelyk aan Rhode Island het die staat slawe gekoop en vrygestel wat bereid was om soldate te word. In Oktober 1780 aanvaar selfs Maryland 'n liggaamlike slaaf tussen 16 en 40 jaar, wat vrywillig in diens tree. . . met die toestemming en instemming van sy meester. & quot New York sou in Maart 1781 begin om slawe te werf.
Hoewel die wit seile van generaal -majoor Alexander Leslie se vloot met 2 500 Britse troepe aan boord reeds in Hampton Roads verskyn het, het die Virginia -wetgewer geweier om slawe te bewapen. In plaas daarvan het dit in Oktober 1780 gestem om elke werf wat vir die duur van die oorlog ingespan het, 300 hektaar grond toe te staan ​​en die keuse tussen 'n gesonde swart manlike slaaf tussen 10 en 30 jaar of £ 60 in spesie. Die slawe -bonus word verhoog deur 'n spesiale belasting op planters wat meer as 20 slawe besit. Die gebruik van slawe as premies het later bekend geword as 'Sumter's Law', na generaal Thomas Sumter, wat Tory -slawe in April 1781 as aanbiedingsbonusse in Suid -Carolina begin aanbied het.
Militêre noodsaaklikheid het die kontinentale leër en die Virginia State Line 'n geïntegreerde mag gemaak. Het 'n Hessiese offisier opgemerk: & quot Die neger kan die veld in plaas van sy meester inneem, en daarom is daar geen regiment te sien waarin daar nie negers in oorvloed is nie, en onder hulle sterk en sterk maats. & Quot Wat die dagboekskrywer nie gedoen het nie berig was dat elke Hessiese regiment ook swart soldate bevat.
Brittanje se Duitse hulpverleners het teen Maart 1777 in die vroeë somer van 1776 in New York aan boord gegaan, en hulle het hegun gehad om swart vrywilligers te werf. Omdat hulle 'n tekort aan mannekrag het wat net so erg was as die van die Britte, het hulle vinnig die arbeidspoel van weglopers getik. Honderde het as arbeiders of bediendes gedien, maar die Duitsers het ook maklik swartes in uniform aangetrek.
Die meeste van die 115 Afro-Amerikaners op die regimentroosters Hessen-Cassel en Hessen-Hanau kom uit suidelike state. Baie was baie jong, bloot kinders van 11, 12, 13 jaar, wat as tromspelers en vywers gedien het, wat ouer, groter blankes vir diens by die muskiet bevry het. Hessiese rekords van 1777 tot 1783 toon 83 swart tromspelers sowel as 3 vywers.
Op die vooraand van vertrek na Europa het die Hessiërs ongeveer twee dosyn swart mans ontslaan wat in Amerika wou bly. Ongeveer 30 soldate plus 'n onbekende aantal amptenare wat nie op regimentele roosters was nie, sommige met hul vrouens en kinders, steek die Atlantiese Oseaan oor na Cassel, waar hulle laat in 1783 aankom.
'N Kontingent van Brunswick -troepe onder baron Friedrich Adolf von Riedesel wat in Saratoga gevange geneem is, het vier jaar deurgebring as deel van die konvensie -leër wat rondom Charlottesville geïnterneer was. In Februarie 1781 moedig die uitgewisselde Baron Riedesel sy offisiere aan om swart soldate uit die vlugtelinge in New York te werf. Onder hulle was James Barkes van Williamsburg, moontlik 'n voormalige slaaf van die handelaar James Parker in Norfolk en 'n oorlewende van Dunmore se regiment.
In Frankryk het Afrikaners sedert die laat 17de eeu in die weermag gedien. Toe die ekspedisiekorps van die Comte de Rochambeau in 1780 in Newport aan wal kom, tel dit minstens een swart soldaat in sy geledere: Jean-Baptiste Pandoua van Madagaskar, wat in 1777 as musikant by die Bourbonnais-regiment aangesluit het. Hy verlaat in Junie 1782, terwyl sy regiment in Virginia gesetel is. Anders as ander deelnemers aan die oorlog, kon die Franse nie Amerikaanse swartes werf nie. Hulle het immers die Amerikaners kom help, nie om hul eiendom te steel nie.
In Junie 1781 het die Franse en Amerikaanse leërs hul kragte saamgesnoer by White Plains. Baron Closen, 'n Duitse offisier in die Franse Royal Deux-Ponts, het geskat dat die Amerikaanse weermag ongeveer 'n vierde swart was, ongeveer 1200-1500 man uit minder as 6 000 vastelande! Op die vooraand van sy deurslaggewende oorwinning oor Lord Cornwallis, het die kontinentale leër 'n mate van integrasie bereik wat hy vir nog 200 jaar nie weer sou bereik nie. Onder die troepe by White Plains was die Rhode Island Regiment (die twee bataillons was op 1 Januarie 1781 gekonsolideer) met sy hoë persentasie Afro-Amerikaners, wat Closen as die beste Amerikaanse eenheid beskou het: "die netjiesste geklede, die beste onder die arms, en die presiesste in sy maneuvres.
In Julie vertrek dit na Virginia, waar die Marquis de Lafayette maande lank Cornwallis beskadig het. Sy sukses om die graaf te vermy, was deels te danke aan James Armistead (portret links wys Armistead in die latere lewe), die slaaf van William Armistead van New Kent County. Die jong swartman, gebore omstreeks 1760, het Lafayette in Williamsburg of tydens die reis na Annapolis genader, waar hy op 3 April 1781 aangekom het. Armistead het toestemming van sy meester gehad om as dienaar by die markies te dien. Maar Lafayette het ander planne vir hom: Gebruik hom om betroubare intelligensie te bekom oor Cornwallis se planne.
Lafayette se pogings om die Britse hoofkwartier te infiltreer, was tevergeefs tot die eerste week van Julie, toe Cornwallis James Armistead aangestel het om op die Amerikaners te spioeneer. Alhoewel Lafayette op 31 Julie vir Washington moes in kennis stel dat 'sy heerlikheid so skaam is vir sy papiere dat my eerlike vriend sê dat hy dit nie kan kry nie', het die geskrewe en mondelinge verslae van die onwaarskynlike dubbelagent die bondgenote op hoogte gehou van Britse planne. Op 25 Augustus kon Lafayette rapporteer dat Cornwallis in York begin vertroetel het. & Quot Op 28 September het die beleg begin.
Die First Rhode Island Regiment, die enigste geheel-swart Amerikaanse eenheid tydens die beleg, het deel uitgemaak van generaal-majoor Benjamin Lincoln se afdeling. Die soldate was een van die 4300 mans wat die eerste parallel op die aand van 6 Oktober ongeveer 500 meter van die vyand gegrawe het. Hulle was op die 9de in die loopgrawe, toe die eerste Amerikaanse artillerie -skulpe Yorktown tref. En hulle was weer in die loopgrawe in die nag van die 15de, toe lord Cornwallis sy enigste ernstige slag teen die Frans-Amerikaanse beleëringsreëls gemaak het.
Twee dae later het oorhandigingsonderhandelinge begin in die vroeë namiddag van die 19de, het die verslane Britse leër en Duitse bondgenote hul wapens neergelê. Yorktown lê in puin. Dood en vernietiging was oral. & quot; oral en oral waar u kyk, & quot; privaat Georg Daniel Flohr van die Royal Deux-Ponts saw & quotcorpses. oor die leuen wat nie begrawe is nie, was die grootste deel hiervan Mohren. & quot Dit was die lyke van swart Hessiërs en swart Fransmanne, swart Engelse en swart Amerikaners. Hulle het almal in Yorktown teen mekaar baklei.
Onder die oorlewendes het 'n paar swart Hessiërs na Duitsland gekom, en 'n kleiner aantal is deur die Franse weggejaag. Swart patriotte van ongeveer 5 000, waaronder ongeveer 500 swart Virginiërs, het ook gou huis toe gegaan.
In 1782 het Virginia 'n wet goedgekeur wat toestemming gee vir die toestemming van bemanning met die bepaling dat voormalige eienaars verantwoordelik bly vir slawe wat nie toegelaat is om hulself te onderhou nie. Tussen 1782 en 1792 is ongeveer 1000 slawe, wat ongetwyfeld sommige insluit wat vir hul meesters geveg het, deur hulle ontneem. Maar meer is teruggekeer na slawerny, sodat selfs 'n wetgewer soos Virginia, wat deur slawe -eienaars gedomineer is, hom uitgespreek het teen die ooglopende onreg.
In die herfs van 1783 het die Vergadering 'n wetsontwerp goedgekeur waarin eienaars veroordeel word wat, in stryd met die beginsels van geregtigheid, en met hul eie plegtige belofte, hul soldate se plaasvervangers as slawe gehou het. Hulle is deur wetgewende bevel bevry met opdragte aan die prokureur -generaal van Virginia om op te tree namens enige voormalige slaaf wat in diensbaarheid gehou word ondanks sy werwing. Hoeveel slawe hul vryheid as gevolg van hierdie wetsontwerp ontvang het, is nie bekend nie, aangesien 'n slaaf nie self 'n regsgeding vir sy eie vrystelling kon begin nie.
Maar as die aantal slawe wat deur die wetgewer bevry is as 'n beloning vir nie -militêre diens, 'n aanduiding is, was dit min. Dit is bekend dat dit agt slawe is wat deur die wetgewer vryheid verleen is vir diens in die Revolusionêre Oorlog.
Onder hulle was James Armistead, wat uit Yorktown uitgeglip het voordat die beleg begin het en na Lafayette se diens teruggekeer het. Toe Cornwallis 'n opregte oproep aan die markies doen, was hy verbaas om 'n swart man te ontmoet wat hy as sy salaris beskou het.
In Oktober 1784 het Lafayette (op die foto links met Armistead wat sy perd vasgehou het) 'n sertifikaat neergeskryf waarin verklaar word dat James Armistead 'Essential Service' gedoen het in die versameling van 'Intelligence from the Ennemy's Camp' en dus 'geregtig was op elke beloning wat sy situasie kan erken'. Armistead het die dokument byderhand na die wetgewer geneem waar sy versoek om ontslag in Desember ter sprake gekom het. Maar meer as twee jaar sou verloop tot sy emansipasie op 9 Januarie 1787.
"Op die gevaar van sy lewe" het hy "gevind" om die Britse kamp gereeld te besoek en inligting te versamel wat noodsaaklik is vir die Amerikaanse saak. Nou was hy vry, terwyl sy meester vergoed is by die huidige veilingsblokfiguur.
In 1816 koop hy 40 hektaar grond in New Kent County, waar hy sy gesin grootmaak. In 1819 verleen Virginia vir hom $ 60 vergoedingsgeld en plaas hy hom op die gewone pensioenrol teen $ 40 per jaar.In 1824 ontmoet die markies en James Lafayette - soos hy homself nou genoem het - 'n laaste keer in Richmond, tydens Lafayette se seëvierende toer deur die Verenigde State.
Koloniale milisies was tipies saamgestel uit die meeste volwasse mans wat wapens in 'n gemeenskap kon dra. In teenstelling met 'n staande weermag, het milities hoofsaaklik gedien as 'n mannekragpoel waaruit soldate getrek is soos nodig in noodgevalle en vir ekspedisies teen Indiërs. Oorspronklik was milisies baie inklusief, maar toe die 17de eeu sy einde nader, het hulle meer selektief geword. Bediende, vry swartes en slawe was die eerste wat hy gesuiwer het.
Virginia het die leiding geneem tussen die kolonies in die uitsluiting van swartes uit die diens van die burgermag, toe die Huis van Burgesses in Januarie 1639 vereis dat slegs wit Virginiërs hulself moet bewapen. Tog, in 'n patroon wat homself in die 18de eeu sou herhaal, het beide kante slawe gewapen en hulle vryheid belowe in ruil vir militêre diens in 1676 tydens Bacon's Rebellion.
Die jaar 1705 het die eerste ware slawekode na Virginia gebring. Onder hierdie kode was - en bly - slawe uitgesluit van militêre diens. Velkleur eerder as wettige status het ook die rol van vryswartes bepaal. Op baie maniere was hulle ook onderworpe aan die slaafkode.
Die kode van 1705 het die paar vry swartes wat in die kolonie woon, die reg ontken om op gelyke voet met blankes in die milisie te dien. Die kode van 1723, wat in 1748 bevestig is, het gratis swartes slegs 'n rol as tromspelers of trompettiste toegeken. Maar in noodgevalle soos inval, opstand of rebellie, kan hulle met die milisie en. . . doen die plig van pioniers of ander diens wat hulle opgedra moet word. & quot
Na 1723 mag & quotno negro, mulatto of Indiër hoegenaamd 'n vuurwapen dra met 'n boete van tot 39 houe. Slegs 'n swart slaaf wat op die grens gewoon het en 'n lisensie van die vrederegter gehad het, of as hy 'n vry man was en in die burgermag was. mag toegelaat word om een ​​geweer, poeier en skoot te hou. & quot
Dit was die wet in 1754, toe Virginia voorberei het vir nog 'n oorlog met Frankryk en haar Indiese bondgenote. In 'n stap wat hom nie vir wit Virginiërs bemoedig het nie, het generaal Edward Braddock hierdie bepaling aangegryp en middel Maart 1755 Robert Napier uit Williamsburg geskryf: & quotDaar is hier 'n aantal mulatoes en vrye negers van wie ek kolfmanne sal maak, van wie ek die provinsie moet loon en rokke voorsien. & quot In Julie het Braddock se ekspedisie met 'n ramp by die Monongahelarivier geëindig, ondanks die opdragte van die laaste minuut dat kolfmanne vuurwapens dra en gereed is vir gevegte.
Om die verwagte Frans-Indiese inval te voorkom, het die goewerneur van Virginia, Robert Dinwiddie, die House of Burgesses onder druk geplaas vir 'n nuwe milisiewet. Maar die vergadering het slegs toestemming gegee om gratis swartes as tromspelers, trompettiste of pioniers in te skakel. Die volgende jaar, 1756, verhoog die wetgewer die gemagtigde sterkte van kolonel George Washington se Virginia Regiment tot 1500 man. Maar toe wit rekrute nie genoegsaam bymekaar was nie, het vrye swartes hul plek ingeneem. Tog het die Militia -wet van 1757 die vryswartes nog steeds die reg geweier om wapens te dra. Op die grens het militêre noodsaaklikheid egter wetgewende bedoeling ontneem. Ongeveer 36 swart soldate was deel van die Washington -mag wat in Oktober 1758 gereed was om Fort Duquesne aan te val.
Wat kroonamptenare en planters van Virginia daarvan weerhou het om die potensiaal van swart kollegas van die kolonie te gebruik, was vrees. Hulle was bang dat vrye en bevryde swartes in 'n opstand gemeenskaplike saak met hul eie slawe kan maak. In Julie 1755 skryf goewerneur Robert Dinwiddie aan Charles Carter dat "die skare van die negers in 'n noodsituasie van die regering nie altyd vrees nie."
Twintig jaar later, vroeg in 1775, verkoop bang Virginiane 'n vrygemaakte swart genaamd Sam in slawerny, en toe ontdek word dat hy 'n aantal negers na die nuwe of Indiese land wou wegneem. & Quot Sam het sy vryheid in 1772 gekoop en het in die laat somer en herfs van 1774 saam met Lord Dunmore teen die Indiane gedien.
Toe Sam in Mei 1775 van sy nuwe meester weghardloop, word daar in Richmond 'n nuwe militisiewet bespreek, wat inklusief genoeg klink toe dit die reg om in die burgermag te dien aan vrye manlike persone, huurknegte en vakleerlinge tussen die eeue toeken. van 16 en 50 jaar. verouderd.
Aanbevole verdere leesstof
Aptheker, Herbert. 'n Dokumentêre geskiedenis van die negermense in die Verenigde State. "New York, 1962.
Buckley, Robert N., & quot Slaves in Red Coats: The British West India Regiments, 1795-1815 & quot. New Haven: Yale U, 1979.
Davis, Burke, "Black Heroes of the American Revolution." New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1976. Sagteband, 82 bladsye.
Hierdie leesbare werk, geskryf vir hoërskoolleerlinge, bied 'n maklik verstaanbare opsomming van 'n paar bekende swart soldate, weermagboodskappers en ander swart patriotte.
Davis, Lenwood G. en George Hill. "Swart in die Amerikaanse weermag, 1776-1983: 'n bibliografie." Voorwoorde deur Benjamin O. Davis, Jr. en Percy E. Johnston. Greenwood Press, Westport, Connecticut. 1985.
Eicholz, Alice en James M. Rose, komp. Gratis swart hoofde van huishoudings in die federale sensus van die staat New York, 1790-1830. Gale Genealogy and Local History Series, vol. 14. Detroit, MI: Gale Research Co., 1981.
Foner, Philip S. "Black in the American Revolution." Greenwood Press, Westport, Connecticut. 1975.
Alhoewel daar min nuut aangebied word, hetsy in inligting of in interpretasies, kan hierdie boek nuttig wees in klaskamers. Daar is agtergrondmateriaal oor afskaffingsbewegings voor die oorlog, die rol van swart regimente aan beide kante van die gevegte en die naoorlogse beëindiging van die slawehandel in die noorde. Drie nuttige bylaes is aangeheg aan die basies honderd bladsye teks wat in Foner se vorige werk oor koloniale swartes verskyn het.
Frey, Sylvia R. & quot; Water From the Rock: Black Resistance in a Revolutionary Age. & Quot; Princeton, NJ, 1991.
Garrison, William L., et al. "Die negersoldaat: 'n geselekteerde samestelling" NY: Negro U, 1970 orig pub 1861. Gids vir artikels oor swartes in Amerikaanse oorloë, 1641-1815.
Glasrud, Bruce A. en Smith, Alan M. (Eds) & quotRace Relations in British North America, 1607-1783. & Quot, Chicago, 1982.
Guthrie, James M. & quotCamp-Fires of the Afro-American & quot, Phila: Afro-American, 1899. Sien Chaps 3-13.
Johnson, Jesse J. (Redakteur). & quotA Pictorial History of Black Soldiers (1619-1969) in Peace and War. & quot Hampton Institute, Hampton, Virginia. 1969.
Kaplan, Sidney en Emma Nogrady Kaplan. "The Black Presence in the Era of the American Revolution, 1770-1800." New York, 1973.
Alhoewel sonder voetnote of 'n bibliografie, kan hierdie mooi geïllustreerde bundel nuttig wees vir voorgraadse studente. Kaplan merk op dat swartes by feitlik elke groot veldtog betrokke was, en dat sommige lojaliste was. Die visuele materiaal is uitstekend.
MacLeod Duncan J. & quot; Slavery, Race and the American Revolution. & Quot; New York, 1974.
McConnell, Richard C. & quot; Negro Troops of Antebellum Louisiana, A History of the Battalion of Men of Free Color. & Quot; Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1968.
Bladsye vyftien tot twee-en-twintig bevat gegewens oor swart milisies wat onder die Spaanse geveg het onder leiding van Galvez by Mobile en Pensacola.
Moore, Frank. Dagboek van die Amerikaanse revolusie uit koerante en oorspronklike dokumente. 2 vols. NY: Scribner, 1860. Sien indeks & quotNegroes. & Quot
Moss, Bobby. "Die Patriotte by die Cowpens." 'n Rooster van die patriotte wat tydens die Slag van Cowpens geveg het. Sagteband, 338 bladsye. Bevat inskrywings vir verskeie individuele gratis swartes.
Mullen, Robert F. & "Black in America's Wars: The Shift in Attitudes from the Revolutionary War to Vietnam." Monad Press. 1974.
Nalty, Bernard C. Sterkte vir die stryd: 'n Geskiedenis van swart Amerikaners in die weermag. New York: Free Press, 1986.
Nell, William Cooper. Die Kleurlingpatriotte van die Amerikaanse Revolusie, met sketse van verskeie uitstaande gekleurde persone, waarby 'n kort oorsig van die toestand en vooruitsigte van bruin Amerikaners gevoeg word. Boston: R.F. Wallcut, 1855. Herdruk. New York: Arno Press, 1968.
Dit is een van die eerste wetenskaplike werke om die bydraes van swartes in die patriotiese saak te dokumenteer. Harriet Beecher Stowe en Wendell Phillips, die beroemde afskaffers, het inleidings tot hierdie boek geskryf.
Menings van die vroeë presidente en die vaders van die Republiek oor slawerny en oor negers as mans en soldate. Pamflette, Loyal Publication Society, vol. 18. New York: C. Bryant & amp Co., Printers, 1863.
Quarles, Benjamin. "Die neger in die Amerikaanse revolusie." van Noord -Carolina, 1961.
Hierdie fyn studie is die eerste omvattende behandeling van hierdie onderwerp. Alhoewel dit nou verouderd is deur die huidige geleerdheid, dui dit duidelik aan hoe belangrik die deelname van swartes vir beide kante aan die oorlog was. Die boek is veral nuttig om te verduidelik waarom sommige state nie hul regimentskwotas met swart slawe of vrymanne kon vul nie. Die materiaal oor die koloniale status van swartes is uitstekend.
Quarles, Benjamin en Fishell, Leslie H. Jr. "The Black American." Glenview, Ill., 1970.
Sterling, Dorothy, red. Spreek in donderweë: briewe en ander geskrifte deur swart noordelinge, 1787-1865. Garden City, NY: Doubleday, 1973.
Dit is 'n voetgangersverslag oor die status van slawerny in Connecticut. Maar die opsomming van ongeveer 290 swart soldate uit die staat is nuttig, want die skrywer het bepaal watter dorpe die swartes bedien, hul diens en of hulle pensioen het.
Wilkes, Laura E. Missing "Pages in American History, Revealing the Services of Negroes in the early Wars of the United States of America, 1641-1815." (In "The Negro Soldier: A Select Compilation." Reprint. Negro University Press, New York. Oorspronklik gepubliseer 1861, Robert F. Walcutt, Boston.) 1970.
Williams, George W. & quot; History of the Negro Race in American From 1619 to 1880 & quot, 2 vols., See Vol 1, Chaps 26-31, NY, Putnams, 1883.
Wilson, Joseph T. & quot; The Black Phalanx, A History of the Negro Soldiers of the United States in the wars of 1775-1812, 1861-1865. & Quot Herdruk. Arno Press, New York. (Oorspronklik gepubliseer1885, Robert F. Walcutt, Boston.) 1968.
Navorsingsversameling van die Amerikaanse weermag oor militêre geskiedenis. Die Amerikaanse weermag en die neger. Carlisle Barracks, Pa: US Army Military History Research Collection, 1971.
Hierdie artikel dek die epos van die Haïtiaanse Swart Legioen wat die Amerikaners en die Franse gehelp het tydens hul afgebroke beleg van Savannah in 1779.
Hier is 'n leesbare behandeling van 'n swart regiment wat onder kolonel Christopher Greene dien.
Ongeveer 5000 swartes het aan Amerikaanse kant gedien, en 'n onbekende aantal vir die Britte. Baie slawe wou by die patriot aangaan, maar die meeste koloniste was bang vir 'n opstand van die slawe.
Bowman, Larry G. & quot; Virginia's Use of Blacks in the French and Indian War. & Quot; Western Pennsylvania Historical Magazine 53: 57-63. 1970.
Bruin, Wallace. "Negroes and the American Revolution." Hist Today, 14 (1964), 556-563.
Brown bied 'n maklike ontleding van swartes wat deur die Amerikaners en die Britte in die weermag en as arbeiders tydens die oorlog gebruik is.
Bull, Lisa A. "The Negro." Hist J van West Mass, Supplement, (1976), 67-74.
Die skrywer verduidelik dat die belangrikste motivering van swartes wat in geïntegreerde en gesegregeerde militêre eenhede gedien het, was om vryheid te verkry.
Conlon, Noel P. & quot; Rode Island Negers in the Revolution: A Bibliography. & Quot; RI Hist, 29 (1970), 52-53.
Hier is 'n paar veertig aanhalings oor Rhode Island -swartes tydens die oorlog.
Hierdie opsomming is nuttig vir hoërskoolleerlinge.
Farley, M. Foster. Die South Carolina Negro in die Amerikaanse Revolusie, 1775-1783. & quot SC Hist Mag, 79 (1978), pp. 75-80.
Carolina -slawe is deur beide kante gebruik as soldate, matrose en arbeiders.
Met die uitsondering van swartes uit die vooroorlogse koloniale milisie, het New Jersey in 1777 vrygemaakte swartes toegelaat om in gemengde regimente te dien, maar die status van swart soldate was tot 1792 onseker.
Greene, Lorenzo J. & quot The Negro in the Armed Forces of the United States, 1619-1783. & quot Negro History Bulletin 14: 123-127. 1951.
Greene, Lorenzo J. & quot; Sommige waarnemings oor die Black Regiment of Rhode Island in the American Revolution. & Quot Journal of Negro History 37 (1952), 142-172.
In 'n waardevolle opstel gee Greene die name van 168 mans wat vir 'n Rhode Island -regiment in Februarie 1778 grootgemaak is. Slawe is toegelaat om aan te sluit en hul meesters is vergoed.
Hargrove, W.B. "Die negersoldaat in die Amerikaanse revolusie." Journal of Negro History 1: 110-137. 1916.
Hargrove ondersoek die debat in die kongres oor die toestemming van vrymanne om by agtien regimente in te skryf en hoe die state die saak hanteer het.
Jackson, Luther P. & quot; Virginia Negro Soldiers and Seamen in the American Revolution. & Quot Journal of Negro History 27: 247-287. 1942.
In 'n kort opsomming fokus Jackson op die debat oor die gebruik van vrymanne of slawe as soldate. Meesters gebruik slawe as plaasvervangers vir hul eie diens, miskien was 500 swartes in Virginia tydens die oorlog in uniform.
Jones, George Fenwick. & quotThe Black Hessians: Negers Recruited by the Hessians in South Carolina and Other Colonies. & quot SC Hist Mag 83 (Oct 1982): pp. 287-302.
Maslowski, Pete se nasionale beleid oor die gebruik van swart troepe in die rewolusie. South Carolina Historical Magazine 73: 1-17. 1972.
Ondanks die pogings van Henry en John Laurens om swartes in die dienste op te stel, het die wetgewers van Suid -Carolina en Georgia hierdie benadering gekant. Tog het Benjamin Lincoln en Nathanael Greene swart troepe in hul bevele gehad.
McElroy, Guy C. & quot; Face History: the Black Image in American Art, 1710-1940 & quot. Opstel deur Henry Louis Gates, Jr.Bydraes deur Janet Levine, Francis Martin, Jr., en Claudia Vess. Geredigeer deur Christopher C. Washington, DC: Corcoran Gallery of Art, 1990.
Moore, George H. & quot Historiese aantekeninge oor die indiensneming van negers in die Amerikaanse leër van die rewolusie. & Quot MAG OF HIST, 1 (1907)
Dit is 'n vroeë poging om die aantal swartes wat as gereelde, milisie en as arbeiders vir die vastelande gebruik word, te ontleed.
Porter, Dorothy B. "Die swart rol tydens die rewolusie." SMITHSONIAN, 4 (1973), 52-57.
Hierdie opstel gee 'n opsomming van die rol van prominente Amerikaanse swart mans in die 1700-1800-era.
Quarles, Benjamin. & quotCrispus Attucks. & quot Amer Hist Illus, 5 (4) (1970), pp. 38-42.
Hier is 'n maklike opsomming oor 'n swart held van die rewolusie wat tydens die Boston -slagting vermoor is.
Quarles, Benjamin. "The Colonial Militia and Negro Manpower." MS Valley Hist Rev 45 (Maart 1959): pp. 643-652.
Reddick, L.D. Die negerbeleid van die Amerikaanse weermag, 1775-1945. Journal of Negro History 34: 9-29. 1949.
Rider, Sidney S. & quot Historiese ondersoek oor die poging om 'n regiment van slawe op te rig deur Rhode Island tydens die oorlog van die Amerikaanse rewolusie. & Quot RI Hist Tracts, 10 (1880), pp, 1-86.
Rider het 'n goeie verslag geskryf oor slawe wat by kontinentale regimente aangesluit het, met kommentaar oor hul eienaars en hul markwaarde.
Walker, James St. "Swart as Amerikaanse lojaliste: die slaweoorlog vir onafhanklikheid." Hist Reflections, 2 (1975), pp.51-67.
Onder Dunmore en Clinton het die Britte swart troepe gewerf wat nie pro-Brits was nie, maar 'swart' was, en in die hoop dat militêre diens tot vryheid sou lei. Dit is 'n baie deurdagte artikel en miskien die beste oor die onderwerp.
Boonop bevat The Journal of Negro History uit die 1910's tot die 1970's 'n aantal artikels oor die onderwerp uit die hele kolonies.
Ansel, kolonel Raymond. "Van segregasie tot desegregasie: swartes in die Amerikaanse weermag 1703-1954." Tesis, U.S. Army War College, Carlisle Barracks, Pennsylvania. 1990.
Aptheker, Herbert. Die neger in die Amerikaanse rewolusie. NY: Internasionaal, 1940. 47 bl.
Moore, George H. Historiese aantekeninge oor die indiensneming van negers in die Amerikaanse weermag van die rewolusie. NY: Evans, 1862. 24 bl.
Amerikaanse weermagoorlogskollege. Hist Sec. Die pogings van Rhode Island om 'n regiment slawe vir diens in die rewolusieoorlog op te rig - The So -Called & quotRhode Island Black Regiment & quot van 1778. Verslag, 10 bl. Lêer #127-23F/W, Arch. Sluit 2 uitknipsels in.
Die Clements -biblioteek aan die Universiteit van Michigan is 'n nasionaal bekende argief van Amerikaanse militêre geskiedenis. Hierdie argief spesialiseer in Early Americana met uitgebreide besittings oor Britse militêre korrespondensie. Binne hierdie dokumente kan navorsers verslae vind van verslaafde en bevryde Afro -Amerikaners wat die Britse poging ondersteun het.
Die Clements -biblioteek bevat ook die vraestelle van Thomas Clarkson, 'n vooraanstaande Britse afskaffer wat saam met Black Loyalists die Sierra Leone -kolonie gestig het. Die Schoff -versameling spesialiseer in manuskripte van die burgeroorlog en bevat 'n lys van swart mense wat in die leër van die Unie gedien het.
Die Black Cultural Center van Nova Scotia het 'n paar besittings oor Swart Loyaliste wat hulle na die Amerikaanse Revolusie in Nova Scotia gevestig het.Die meeste versamelings oor hierdie onderwerp word egter in die openbare argief van Nova Scotia en die National Archives of Canada gehou
Kleurlingpatriotte van die Amerikaanse Revolusie
Die hele 1855 -klassieke deur Nell in elektroniese vorm
Na my mening is jy nie reg nie. Ek is verseker. Kom ons bespreek dit. Skryf vir my in PM, ons sal praat.
Copyright 2022 \ Amerika se eerste swart regiment het hul vryheid verkry deur teen die Britte te veg...