Die Frankiese kruistogte van Spanje (R. de Beaumont) - Inligting - 2022
Die Frankiese kruistogte van Spanje (R. de Beaumont)
Die kruistogte in die Ooste produseer steeds 'n hoeveelheid werke van geleerdes of meer algemene publiek, van soms twyfelagtige gehalte en belangstelling. Aan die ander kant word wat selde in Spanje gebeur het, en nog meer wat voorheen gebeur het, selde bespreek, met die uitsondering van die verhaal van 'n dikwels gefantaseerde of gekarikaturiseerde Al Andalus. Die Reconquista is in Frankryk weinig bekend, veral gedurende die vroeë Middeleeue, toe die bande met die geskiedenis van Frankryk talryk is. Die werk van René de Beaumont, Die Frankiese kruistogte van Spanje, is sy ambisie om die verhaal van die Reconquista vanuit 'n openhartige oogpunt te vertel, en om die verband te lê tussen wat hy die Frankiese kruistogte noem en die 'klassieke' kruistogte in die Heilige Land.
Watter chronologiese grense?
Die ondertitel van die werk sê '790-1228', maar eintlik begin die verhaal met die verowering van die Visigotiese Spanje deur die Moslems, en selfs 'n bietjie voorheen. René de Beaumont maak dit sy voorwoord en vertel hoe die Arabiere en hul Berber-kontingente die verdeeldheid onder die Visigote benut het om hul voete in die Iberiese skiereiland te sit en dit nooit langer as sewe eeue te verlaat nie. Aan die einde van hierdie proloog dring hy aan op die sak van Christelike verset in Galisië en in Asturië waarvandaan dit sal vertrek "Die lang beweging om die land te herower". Ons kan reeds die gebruik van die terme 'Arabiere', 'Berbers', 'Moslems', 'Visigote' en 'Christene' bespreek, dan 'Franke' of 'Sarasens', wat altyd 'n probleem is wanneer ons hierdie kwessie aanpak. periode. Die hoek wat die outeur gekies het, sal ons weer sien oor die titel van die boek, lyk hoe goed ook al die 'godsdienstige' invalshoek is, wat in die 8ste eeu bespreek word.
Vir die einde van die tydperk wat aangekondig is, kondig René de Beaumont 1228 aan, maar dit is in werklikheid 1235, en die einde van die verowering van die Balearen deur Aragon, aangebied as die laaste kruistog van Spanje.
'N Chronologiese plan, verskillende temas
Die historikus kies die eenvoudiger en duideliker met twee hoof chronologiese dele.
Die eerste (agt hoofstukke) dek die 8ste, 9de en 10de eeu, in Spanje (Christelik en deels Moslem), en in Gallië, selfs terug na Bourgondië. Die doel, en dit is relevant, is om die verbande in hierdie tyd aan te toon tussen wat in die Visigotiese Spanje, wat Al Andalus geword het, gebeur het, en in die Frankiese Gallië, wat op pad was om Karolinger te word. Die outeur roep uiteraard die slag van Poitiers op (met verloop van tyd interessante historiografiese opdaterings oor die bestaan ​​van die sak Autun al dan nie), asook die skepping van die Maart van Spanje (toekomstige Katalonië) ). Maar dit handel oor ander onderwerpe wat minstens so interessant en te min in hierdie soort werk is: Saracen seerowery en die dikwels vergete tiende eeu (wat die "Christelike kamp" betref, natuurlik). Daarbenewens stel dit ons in staat om beter mense te leer ken wat nie altyd baie bekend is nie, soos Bernard de Septimanie of Bernard de Plantevelue. Ten slotte dring René de Beaumont deur sy hele boek aan om nie net te praat van oorlogstrydige konfrontasies nie; dit roep dus verhoudings op tussen Christene en Moslems in Al Andalus, diplomatieke woordewisseling, die visie van die ander, bekerings, ...
Die tweede deel (sewe hoofstukke) kom tot die kern van die saak, die meer klassieke tydperk van die Reconquista. Die skrywer kies egter weer relatief oorspronklike hoeke, soos die skakel met die Ooste ("die Spaanse kruisvaarders in Palestina"), of persoonlike lotgevalle (die hertog troebadoer, Raymond van Bourgondië, ...). Hy lê groot klem op Aragon en Katalonië, terwyl die werke op die Reconquista (hoewel hierdie nie regtig een is nie) oor die algemeen meer op Castilië gerig is. Dit bly in die logika van die skakel met die Franke. Die belangrikste draad van sy boek is nietemin die kruistog, en ons sal sien dat dit vrae kan laat ontstaan.
Die probleem van die titel en gebruik van die term "kruistogte"
As ons net die tesis van René de Beaumont wou saamvat, sou ons sê dat hy wou demonstreer dat die Oosterse kruistogte eers in Spanje gebore is, terwyl hy aangedring het op die sentrale rol van die Frankies in hierdie stryd, en so in die Reconquista. Ons kan die verband tussen wat in Spanje en daarna in die Heilige Land gebeur het, om verskeie redes nie effektief ontken nie. Die beroep van Clermont deur Urbain II in 1095 word tien jaar na die inname van Toledo deur die Christene uitgespreek, en baie ridders wat na Palestina gaan vertrek, het al in Spanje geveg, en nie die minste nie, aangesien Raymond onder hulle kan tel. de Saint-Gilles, graaf van Toulouse en toekomstige telling van Tripoli. Bowenal is die inname van Barbastro in 1063-1065 gedoen onder die toegeeflikheid van pous Alexander II (en nie Alexander III soos dit in die werk staan ​​nie), en baie historici beskou dit as die eerste kruistog, buite die eindelose debatte oor die oorsprong en definisie van hierdie term.
Die probleem met René de Beaumont se boek is dat dit daarop dui die kruistogte begin met die verowering van Visigotiese Spanje deur die Arabiere en hul Berber-bondgenote. Nou, soos ons byvoorbeeld weet oor die Slag van Poitiers, was daar niks streng godsdienstigs in die konfrontasie tussen die stryders voor die 11de eeu toe die pousdom die dans betree het nie. Die dubbelsinnigheid van die tesis van die historikus kan gesien word in die gebruik van die terme hierbo genoem ("Christene", "Arabiere", ens.), Maar veral in die "kruistogte", omdat hy onder hierdie term al die veldtogte van die Aragonese en Castiliërs vanaf die 11de tot die 13de eeu, insluitend die verowering van die Balearen. Dit is soms relevant, soos vir die slag van Las Navas de Tolosa (1212), soms minder. Dit gee 'n indruk van verwarring tussen terme en benaderings, nog meer as ons opmerk dat die term "kruistog" vir die eerste deel egter nie genoem word nie! En in teenstelling met sy titel, René de Beaumont self, in hoofstuk XV (Bydraes en einde van die Spaanse kruistogte), skryf: "Gedurende hul eerste eeue het die oorloë in Spanje hulself meer voorgehou as gevegte tussen vuurvaste Visigote of Frankies, enersyds as oorwinnaars van Arabiere en Berbers, as as 'n oorlog tussen Christene en Moslems". Dit is presies dit, maar in hierdie geval, waarom kies u hierdie titel wat die indruk wek van 'n deurlopende kruistog tussen die 8ste en 13de eeu wat boonop in die Ooste sou voortgaan? ...
Ten slotte betreur ons dat die gevolgtrekking slegs 'n samevatting van die werk met 'n paar openings is, eerder as 'n presisie van die proefskrif en die hoeke wat die outeur gekies het, wat dit moontlik sou maak om 'n bietjie duideliker te sien en om die debat voort te sit. Net so kan 'n mens terugkeer na sekere gedeeltes wat handel oor die 'beskawingsaspek' van Islam in die Frankies. Inderdaad, die beskawingshoek is nou 'n bietjie verouderd, en hoewel dit prysenswaardig is van die skrywer om uitwisseling en veral die oordrag van kennis aan te spreek, krap dit uiteindelik net die oppervlak van die onderwerp.
Hierdie reserwes lyk swaar, en ons moet dit in perspektief plaas, want die resultate is ver van negatief. Eerstens moet ons nie stilstaan ​​by die titel van die werk wat, van die gebruik van die woord 'kruistogte' tot chronologiese grense, nie reg laat geskied aan die inhoud wat 'n bietjie meer kompleks, ryk en genuanseer is nie. Die boek is nie regtig 'n boek oor die Reconquista nie, en ook nie oor die verhouding tussen Latyne (Frankies, Spaanse koninkryke, ...) en Moslems nie, en nog minder oor Al Andalus, wat dit soms verward maak in die gekose perspektiewe. Dit handel egter oor onderwerpe wat te selde in openbare publikasies aangespreek word, of dit nou die Spaanse optog is of die geskiedenis van Katalonië en Aragon, asook die lot van Frankiese ridders wat die kruisvaarders van Oos. Ons kan dus hierdie benadering verwelkom. Die boek bevat ook ryk aanhangsels (kaarte, woordelys, stambome) en 'n baie volledige tematiese bibliografie (wat selfs die bronne bevat) wat ons in staat stel om verder te gaan. Laat ons laastens byvoeg dat die geheel maklik gelees kan word, soos 'n avontuurverhaal.
Ons kan dus in die verleentheid kom, selfs geïrriteerd deur sekere benaderings en terme wat gebruik word, maar dit bring nie die belang van hierdie werk in twyfel nie, wat aanhangers van die geskiedenis van hierdie tydperk met kritiese agteraf, maar ook met plesier, kan hersien.
- R. de Beaumont, Die Frankiese kruistogte van Spanje (790-1228). Toe die Weste Islam ontdek, Toucan, 2011.