Die laaste keer dat ek op 'n warm somerdag in 1943 gesterf het, was dit nogal 'n skok. Ek was net vyf jaar oud en dit het 'n rukkie geneem om te besef ek was dood. My naam was Mary Anne en ek het saam met my familie gereis na 'n reünie in die stad Harrisburg, Pennsylvania. Die laaste ding wat ek onthou het, was die geluid van bande wat skree en metaal bots. Ek was dadelik omring deur die hele duisternis. 'N Onverwagte ruk soos 'n beligting het al die sintuie na die aandag gebring toe my lyf in 'n baie harde voorwerp in 'n droomland met 'n dompel in 'n droomland geland het. Skerp pyn, in teenstelling met enigiets wat ek voorheen ervaar het, het my hele wese deurboor.
Ek het begin sluip vir lug. 'N Vrees vir verdrinking in hierdie dik duisternis en onheilspellende pyn het oorgeneem. Die spiere in my bors het gevoel dat 'n groot olifant daar sit en onmoontlik asemhaal. Ek wou nie hier bly nie. Dankbaar, lug het my longe geleidelik in groot gulps gevul en kalmte het die paniek stadig vervang.
Ek het tot God gebid vir hulp
Ek het besef ek kon my arms of bene nie beweeg nie en my kop het gevoel dat ek met 'n baksteen gebots het. Ek kon my oë ook nie om een ​​of ander rede oopmaak nie en so lê ek stil in die duisternis en wag. Soos my gedagtes teruggekeer het na die ongeluk, het ek begin bekommer oor die toestand van my ouers en my ouer broer. Ek het onthou dat my ma en my Sondagskoolonderwyser my vertel het of ek ooit bang was dat ek tot God kon bid en bid. Oor en oor het ek God gevra om ons te help soos 'n baken in die duisternis. Skielik voel ek 'n warmte omring en sluit my hele liggaam. Ek het nie meer seergemaak nie. Dit was asof iemand my in 'n warm kombers so saggies toegedraai het wat my van kop tot tone bedek het. Ek was in die middel van 'n briljante lig wat veilig en troosvol gevoel het.
Stadig is my oë aangepas na die lig en ek het vloeiende vorms aan die ander kant gesien. Terwyl alles in fokus was, het die hele toneel van die wrak onder my verskyn. Blykbaar het ek reg bo alles gedryf. Dit was beslis 'n vreemde droom. Die getuienis hieronder het bevestig dat die twee motors by die stopteken gebots het. Die impak het byna albei motors by die voorkant gesmelt. Metaal-, glas-, olie- en ander motoronderdele is oral gestrooi. Rook het onder die kappies van albei motors afgegooi en die reuk van verbrande rubber was merkbaar.
By verdere ondersoek was daar verskeie mense wat op die grond rond die wrak lê. Twee van hulle was dadelik herkenbaar as my ouers. My pa het langs die bestuurdersitplek op die grond gelê. Stukke glas glinster in sy voorkop in 'n ewekansige patroon. 'N Groot stamp bokant sy linkeroog het 'n oogopslag veroorsaak en hy het swaar bloei. Die stuurwiel het sy donkerbruin pak by sy bors aangebring. Alhoewel hy blykbaar sukkel om asem te haal, was hy wakker en vra ander om na sy familie te kyk.
My groot broer, Jason, was saam met my in die agterste sit van die motor en hy was nog daar. Sy lyf was verkrummel en sy bene het soos 'n klomp gedraai. Hy was bewusteloos maar asemhaal. Ek het my ma uiteindelik gesien, wat ook op die grond was. Sy was nie aan die beweeg nie en het my nie eens geantwoord nie. Ek het my bekommerd toe ek nader gekyk het en skarlaken bloed uit haar verpletterde voorkop ontdek het. Nog 'n soort vloeistof het uit dieselfde gebied geslinger, met haar wang afgegly en die sypaadjie met klein splete geslaan. Sy het glad nie beweeg nie.
My pogings om met haar en die ander familielede te praat, was nutteloos. Hulle het my ook nie kon hoor nie of wou nie reageer nie. Aanvanklik was ek bang om van myself te wees. Maar in die middel van al die verwarring is my aandag afgelei toe 'n ouer man uit die skare versigtig 'n dogtertjie opgetel het. Sy was klaarblyklik in die wrak en lê op die grond gesig. Terwyl hy haar tederlik omdraai het, het ek haar noukeurig ondersoek. Sy het reguit bruin hare byna tot by haar middel. Beide arms en bene hang slap en nutteloos van haar lyf. Sy dra 'n geel rok met wit, frilly sokkies. Wat vroeër blou oë en 'n geknipte neus was, was nie meer daar nie. In plaas daarvan is die vel in hul plek geskil om bene en spiere te openbaar. Die oë was in die rigting van die brein gebreek.
Was ek dood?
Tot my verskrikking het ek besef dat dit my was! Maar dit kan nie wees nie, want ek kon nie op albei plekke gelyktydig wees nie en het beslis geen plek gehad nie. Ek het nie verstaan ​​wat dadelik beteken het nie, maar miskien is dit wat met my gebeur het. As dit so was, het ek dit glad nie gehou nie. Ek het besef dat ek heeltemal alleen was omdat die ander my nie kon sien of hoor nie. Dit het my stadig gegaan dat ek nooit weer huis toe kon gaan of saam met my vriende kon speel nie. Ek kon nooit in my pa se skoot sit of my ma se knuffel voel nie. Ek het begin huil asof my hart gebreek het. Wat het met my wêreld gebeur?
Soos die lot dit sou hê, het my ma ook in daardie ongeluk gesterf. Tot my verbasing en vreugde het sy uit haar lyf opgestaan ​​en daaroor gestaan. My huil het opgehou. Dis soosof sy haar rok of glip afneem. Sy het ook nie aanvaar om te sterf nie, maar het gou afgelei om my pa en Jason te help. Ons het hulle na die hospitaal gevolg en die meeste van die tyd by hulle gebly. Selfs al kon hulle ons nie sien of hoor nie, het ons ontdek dat ons hulle kon ontmoet in hul drome en praat en knuffel soos ons gewoond was. Vader het 'n gebreekte ribbekas en 'n harsingskudding gehad, en my broer, Jason, het bene in beide bene en sy neus gebreek. Hy het ook 'n besering aan sy nek gehad en het sy brein gekneus, wat hom vir verskeie dae in 'n koma laat bly het. Hulle het albei weke lank in die hospitaal gebly.
Moeder en ek het tyd geneem om die mense by die lykshuis versigtig skoon te maak en ons liggame vir die begrafnis aan te trek. Hulle het gedoen wat hulle kon in ons gesigte, maar die skade was redelik groot. Hulle het ons in ons Sondagklere aangetrek en probeer om ons hare op te los. My ouma het 'n helderblou rok vir Moeder uitgekies wat sy dikwels gedra het. Ek was baie bly om te sien dat my gunsteling teddiebeer by my geplaas is.
Ons het tydens die proses nie veel aan mekaar gesê nie, elkeen van ons is diep in ons eie gedagtes. Dit is moeilik om te beskryf hoe dit gevoel het om te kyk hoe mense skoonmaak en jou lyf aantrek wanneer jy reg is.
Ons het ook die begrafnis bygewoon, wat 'n baie interessante proses van ons kant was. Sedert ek nog nooit 'n begrafnis was nie, het ek voortdurend Moedervrae gevra. Een van die vrae wat ek haar gevra het, het betrekking op die twee bokse wat aan die voorkant van die kerk geplaas is. Sy het gesê, "Die bokse word kissies genoem en ons liggame word daarin geplaas. Dis waar ons bly."
Bang om in 'n boks te wees
Hierdie reaksie het my vrees gebring toe ek gedink het hoe dit moet voel om daar in te sluit. "Ek wil nie vir ewig in 'n boks bly nie. Ek is bang," het ek gejuig. Sy het my getroos deur te sê dat ons nie eintlik in die boks moes kom nie, hulle het ons liggame net daar gehou. Sy het verduidelik dit is 'n veilige plek, baie soos wanneer sy snags my ingehaal het. Dit antwoord het my gesond gemaak en kalmeer.
Ons het gesing saam met die pragtige liedjies wat hulle gespeel het en na die minister geluister en vriende sê mooi dinge oor ons. Ons het probeer om die familie en vriende te troos, maar hulle het ons nie gehoor nie. Die mees interessante deel van die hele begrafnis was toe hulle ons kissies agter in die kerk geneem het om hulle in die begraafplaas te begrawe. Dit was daar, ek het baie ander geeste soos ons ontdek, net op hul grafte gesit asof hulle iets of iemand verwag het. Ek het uiteindelik die senuwee gekry om 'n ouer man na te kom wat geduldig langs sy vrou gewag het.
'Verskoon my, ek wonder wat jy doen?' Ek het die man skokkend gevra.
Ek het regtig nie verwag om hulle te beantwoord nie, aangesien niemand anders my gehoor het nie. Maar die ou man het my reguit in die oë gekyk en tot my verbasing het sy geantwoord: "Sy is op soek na ons dogter. Ons wag hier vir ons dogter om ons te besoek. Sy kom nie gereeld nie, maar ons wag steeds in elk geval."
'Hoekom gaan jy haar nie kry nie?' Ek het ondervra.
"My vrou is bang om nêrens anders te gaan nie, want sy dink sy sal haar mis," het hy geantwoord. "Ek wou hierdie plek al 'n ruk gelede verlaat, maar sy dring daarop aan dat ons hier vir ons dogter is. Ek gaan haar nie al na hierdie tyd alleen los nie, so ons wag albei."
"Ek verstaan ​​nog steeds nie hoekom jy hier vas sit nie. Ons het verskillende plekke gereis; hoekom kan jy nie?"
"Kyk om jou heen," het hy ongeduldig gesê. "Sien jy al hierdie mense wat net rondhang?"
Dood of Droom?
Ek het 'n paar mense gesien wat vreemde klere en soldate met lang gewere dra. Mans, vroue en kinders het oral op die graf gesit, gesit of op hul grafte gelê. Die ou man het verduidelik dat die meeste geeste op God gewag het om hulle te kry of vas te maak om op familie te wag om hulle te los. Nog ander het nie eens geweet hulle is dood nie. Hulle het gedink hulle het net gedroom en sou eendag wakker word. Dit was regtig fassinerend om te sien dat al hierdie mense wag om vrygelaat of gered te word. Hulle het net op hul grafstene gesit en na ons begrafnis geluister, maar hulle het mekaar nie opgemerk nie. Die ou man het geweet hy kan aangaan, maar wou nie sonder sy vrou gaan nie. Sy het aan die hek van die begraafplaas gestaan ​​en wag op hul dogter. Sy voel die dogter het haar nog nodig. Haar man was so hartseer. Ek was regtig bly om daardie plek te verlaat.
Terwyl Moeder en ek om ons ou huis gehang het om te probeer help met die herstel van Vader en Jason, sal ek dikwels onrustig wees. Ek het in die twee maande sedert my dood gevind dat ek blyk te wees verander. Dit was asof ek baie vinnig grootword. Ek het nie meer gedink soos 'n vyfjarige kind nie, maar het begin om dinge as 'n volwassene te sien en te onthou. Dit was nie iets wat ek doelbewus probeer het nie, maar hoe meer gewillig ek was om ou vrese en gedagtes te laat vaar, hoe ouer het ek. Ek het ook ontdek dat daar 'n ander deel van hierdie wêreld was waaraan ek nou gewoon het. Ons was omring deur ander dooies, net soos ons.
Sommige van hulle het gelyk of hulle gedoen het toe hulle in die lewe was. Daar was nog moeders wat huis skoonmaak, kook, en omgee vir hul kinders. Daar was vaders aan die werk, gras gesny en die koerant gelees. Daar was selfs kinders wat skool toe gegaan het. Elkeen het gelyk asof hulle in hul roetine vasgehou het en heeltemal onbewus daarvan dat hulle nou dood was.
Daar was ook ander geeste wat skynbaar ronddwaal, soos hulle op soek was na iets. Alle ouderdomme en alle vorme van mense was voortdurend in groepe of net op hul eie. "Waarna soek hulle?" Ek het gewonder. Ek het eendag vir Moeder daaroor gevra.
Sy het verduidelik: "Sommige van die geeste is daar om diegene wat hul familie was, te help, en vriende het met hul dood of ander probleme omgaan. Ander blyk te hê om voort te gaan met hul werk en daaglikse roetine. Miskien weet hulle nie hulle is dood nie of dink die familie kan nie sonder hulle nie. "
Dit was interessant. Hoekom sou hierdie geeste net rondhang? Toe het die gedagte vir my gebeur dat dit wat Moeder en ek gedoen het. Maar hoekom sal hierdie mense gaan werk of skool toe gaan? Wat van die geeste wat blykbaar verlore geraak het en dwaal? Waarheen gaan ons almal van hier af? Ek het my antwoorde van 'n onverwagte bron ontvang.
Dit was laat een nag toe Vader 'n besonder slegte tyd in sy slaap gehad het. Hy het die ongeluk voortdurend herleef, homself blameer, so hy het 'n paar vreeslike nagmerries gehad. Moeder en ek het probeer help, maar niks sou werk nie. Skielik was daar hierdie verblindende lig in die duisternis en ek het vorms gesien wat om Father staan. Hulle het hom versigtig getroos en probeer om sy pyn te verlig.
Hulle was wonderlike wesens. Eers was die lig so helder dat ons nie direk na hulle kon kyk nie. Die buitelyn van hul vorm het net soos ons liggame gelyk. Hulle was heeltemal deursigtig, maar was gevul met hierdie ontploffende lig. Ek het uiteindelik die moed gekry om een ​​van hulle reg in die oë te kyk. My hart het blyk te stop. Dit het gevoel asof hulle reg deur my kon sien en my gedagtes ken. 'N Stem het die stilte verbreek wat ek net kon beskryf as een wat die krag van 'n donderstorm en die sagmoedigheid van 'n fluister het.
Sonder om hul lippe te beweeg, het die wesens gesê: "Ons is julle Vader se engele." "Dis nie moontlik nie," het ek dadelik gedink, "want ek sou jou voorheen gesien het en ek het nie."
Hulle het geantwoord: "Ons was nog altyd hier, jy het ons net nie gesien nie."
Nou was dit nie 'n aanvaarbare antwoord nie. Daar is geen manier om hierdie briljante wesens te mis nie. Tog het hulle verduidelik dat ek hulle nie kon sien nie, want ek was nie reg om hulle te sien nie. Hulle het my albei Moeder vertel en ek het ons eie engele gehad. Dit was moeilik om te aanvaar, want wat het ek gedoen om hierdie wesens te verdien?
"Ons was altyd reg langs jou," het hulle gesê, "maar jou aandag was met jou familie en vriende. U het ons net in u drome gesien."
Miskien was ek op soek na die verkeerde ding. Anders as die Sondagskoolfoto's wat ek gesien het, het hulle nie vlerke of halos gehad nie. Hulle het hierdie ligstrale uit hul hele vorms geskiet. Elkeen van hulle het my herinner aan die helder lig van die son toe ek dit regstreeks wou sien. Na die aanvanklike skok het ek hulle gevra om my vrae oor al die ander geeste om ons te beantwoord.
Hulle het geantwoord: "Sommige mense is net nie gereed om te aanvaar dat hulle dood is nie. Miskien vrees hulle wat met hulle sou gebeur as hulle dit gedoen het. Hulle probeer om in beheer te voel deur hulleself te oortuig dat hulle net sal doen wat hulle normaalweg doen en dit sal Ons probeer om hul aandag te kry, maar hulle sal ons nie sien nie. Ander het gevoel dat hulle iets moes voltooi voordat hulle kan voortgaan. Miskien moes hulle iemand iets vertel of onvoltooide sake probeer voltooi.
"Nog steeds lyk ander mense in hierdie wêreld deur sterk emosies aan iemand of iets. Miskien is hulle kwaad vir iemand of voel hulle is bedrieg of benadeel. Dikwels blyk dit dat mense wat dood is, aan die dood van mense se moordenaars dink. vir 'n geruime tyd. As hulle 'n sterk gehegtheid aan 'n plek of 'n persoon het, sal hulle nie eers na die dood gaan nie. As die mens afhanklik van alkohol of 'n dwelm is, sal hulle dit selfs in die dood aanhou soek. "
Hulle het ook gepraat oor die groepe geeste wat net in die duisternis ronddwaal. Hulle het gesê hierdie wesens dink hulle is verlore of verwag 'n soort straf vir dade wat hulle in die lewe gedoen het. Dikwels glo hulle dat hulle in die hel is wanneer so 'n plek nie bestaan ​​nie. Hulle is op soek na iets wat hulle nie eens kon kry terwyl hulle in die lewe was nie. Hul hoop is om uit hierdie plek 'n weg te vind.
Een van die engele, met die naam van Michael, het gepraat: "Vir al hierdie mense wat gesterf het, staan ​​hulle engele reg langs hulle. Dit maak nie saak wat hulle doen of dink nie, hulle het ons hulp. Almal van hulle is almal. wat ons moet doen, is om hul aandag en gedagtes weg te neem van die afleiding en na ons te kyk. Dit is regtig alles wat daarvoor is. Hulle moet selfs in die dood kies wat hulle wil doen. 'n tussen-plek vir onvoltooide sake. Dit is nie vir straf nie, maar vir voltooiing. Ons het geen plek van straf nie. "
Ons gesprek het die nag voortgesit. Hulle het vir my gesê mense was perfek. Ek het net nie gesien hoe. Sedert ek die skepties was, het hulle ingestem om my te wys. Dit het my verlei om Moeder te verlaat om vir Vader en Jason te sorg en saam met hulle te gaan na 'n plek waar ons die hemel noem. Dit was soos 'n oomblik van wanneer ek my klein hande in hul groot kinders aanbring toe ons aangekom het. In 'n oomblik het ons van 'n skaduwee duisternis gegaan wat ons niks anders as 'n bal gloeiende lig omring het nie. Dit was anders as enige iets wat ek nog ooit gesien het. Ek moes eers my oë skerm omdat die lig my verras het. Dit het alles omring en was so briljant dat dit moeilik was om direk daaraan te kyk, net soos die son. Die kleure van die lig sal van suiwer wit na ligte blou verander, net soos die kleur van die lug op 'n somerdag. Hierdie lig blyk te wees van binne af van elke persoon en uitgestort buite sy of haar liggaam. Hulle het deursigtig gekyk, maar alles het stewig gevoel.
Die volgende ding wat ek opgemerk het, was al die aktiwiteit. Dit het gelyk soos 'n by se nes, aangesien mense by elke plek betrokke was. Party mense het soos 'n magie in en uit gespring. Michael, 'n engel, het my vertel dat dit baie maklik was om hier te reis. Jy het net gedink oor waar jy wou wees en jy sou dadelik daar wees. Hy het verder verduidelik dat hierdie mense wat in en uit was, waarskynlik terug na die Aarde reis om familie of vriende te besoek. Hy het my ook gerusgestel dat ek dieselfde kon doen as ek my familie nodig gehad het.
Dit het gelyk soos die Aarde in die feit dat daar geboue was, maar dit lyk asof hulle van hierdie vreemde stof wat lyk solied maar deurskynend was, net soos die mense. Die kamers was gevul met wesens soos ek en onderwysers wat natuurlik engele was. Die studente was opgewonde om vrae te vra en onder mekaar te praat. Ander kamers was gevul met mense wat musiek speel wat letterlik oral kon gehoor word, maar daar was nie 'n mikrofoon of radio wat gesien kon word nie. Jy het dit met jou hele liggaam gehoor, nie net jou ore nie. Dit het gelyk soos 'n rivier deur jou hele liggaam, wat alles wat dit aangeraak het, genees het.
Daar was velde van blomme van elke kleur en tik in ewige bloei. Jy kan kies een en die ander het sy plek. Daar was ook bome, groot genoeg om skaduwee te verskaf en tog klein genoeg vir kinders om te klim. Diep blou riviere vloei in, uit, en rondom die geboue en mense.
Diere en kinders het in die velde saamgesmelt en in die water gespeel, onbewus van ander rondom hulle. Daar was oral mense en elkeen het hul eie engele by hulle en die gesprekke het almal ingesluit.
Ek het opgemerk kunstenaars wat skilder, beeldhou, teken en skep. 'N Groot, duidelike sfeer het ontstaan ​​waarheen ek vertel is dat mense oor toekomstige uitvindings leer. Dit was groot, veel groter as enigiets wat ek nog ooit gesien het. Die sfeer was heeltemal rond, soos 'n groot kristalbal, en tog was daar verskillende kamers dwarsdeur wat net in die lug bly hang. Mense en engele was in verskillende afdelings verwoes, heeltemal betrokke by hul studies. In die middel van al hierdie aktiwiteite was daar groepe mense wat praat, lag en herenig.
Ek het opgemerk addisionele mense aan die buitewyke van hierdie hemel wat blyk te wees in hul eie klein wêreld. Hulle het nie blykbaar al die aktiwiteite wat regoor hulle verby is, opgemerk nie. Hulle het vurig plekke van aanbidding gebou, besig om die filosofie te betwis, en probeer om plekke vir hulself in hierdie nuwe wêreld te vind. Ek het my engel, John, gevra wat aangaan.
Hy het verduidelik: "Dit is mense wat besig is om te skep wat hulle dink die hemel moet wees. Hulle is nie gereed om hul vooropgestelde idees te laat vaar oor wat dit veronderstel is om te wees nie en is nie gereed om nuwe idees te aanvaar nie. 'n bietjie van hierdie op 'n sekere tyd en bereid wees om die ander aan te sluit. Hulle dink dat hulle verbinding met God slegs in geboue of seremonies gevind kan word. Hulle verstaan ​​nie dat hulle die verbinding is nie, nie die gebou nie.
Ek het selfs buite hierdie mense gekyk en tot my verbasing gevind ander wat blyk te wees aan die slaap. Hulle engele was geduldig en wag net langs hulle om wakker te word.
"Wat doen daardie mense?" Ek het ondervra.
"Hulle slaap, want hulle het so 'n moeilike tyd gehad in hul laaste leeftyd, die siel moet rus. Die hele tyd wat hulle rus, hulle ontvang wat hulle dink drome is. Hierdie drome is werklik boodskappe om hulle voor te berei vir die res van hemel, "antwoord Jona, nog een van my engele. Dit het my nuuskierigheid bevredig.
Aanvanklik het ek tyd saam met my engele op 'n baie spesiale plek spandeer wat soos 'n klein kamer met 'n groot skerm lyk. Ons was alleen, maar ek het geweet dat ander mense om ons dieselfde was. Ek kon hulle nie sien nie en hulle kon ons nie sien nie. Ons het die skerm saam gekyk en elkeen van my lewens en selfs die tye tussen een, een op 'n slag gesien. Dit was baie interessant en my engele het geduldig al my vrae beantwoord. Dikwels sal ek hulle vra om die foto te stop sodat ek kan onthou en voel wat die ander mense in my lewe gevoel het. Soms het dit soveel seergemaak dat dit gevoel het soos die pyn wat ek by my dood ervaar het. En tog was dit tydelik so opwindend en vreugdevol. My engele het my vertel dat dit soos 'n reünie met myself was. Al met al het ons twee en twintig leeftye gekyk, insluitend die een wat ek nou net verlaat het. Ek was sprakeloos.
Die engele het verduidelik dat die doel van die hersiening van al die leeftye was om my beter te verstaan ​​waarom ek die dinge wat ek gedoen het en wat ek regtig is, gekies het. Totdat jy dit sien, kan jy nie alle dele van jouself sien om beter besluite te neem in toekomstige lewens nie. Ek het hulle gevra wanneer sal ek geoordeel word? Moeder en ander het my deur my lewe vertel toe ek sleg was, dat ek gestraf sou word. Ek het geweet dat ek meer as 'n paar "slegte" ervarings gehad het en aanvaar dat ek duur sal moet betaal. Michael het my baie verras.
"Daar is geen straf hier nie, net begrip. Hoekom sal ons jou straf om te probeer om te leer oor die lewe en jouself? As jy na jou verskillende lewens kyk en voel wat ander gevoel het, het jy net meer begrip van wie jy is, "verduidelik michael. "As God jou perfek geskep het, hoe kan enigiets verkeerd wees? Omdat God jou nie oordeel nie, hoekom moet iemand anders?" Ek was vinnig verlig, want dit het sin gemaak.
Ons het geleidelik na verskeie klaskamers geloop wat naby 'n meer gaan. Ek het verskeie van die mense wat in my verlede was, herken en besluit om by hul gesprek aan te sluit. Hulle het gepraat oor universele wette en hoe hulle met ons verband hou.
Ek het nooit ooit gehoor van die Universele Wette nie, maar ek het nogal snaaks verstaan ​​wat hulle gesê het, selfs soos dit uit hul mond kom. Dit was die gidse vir die heelal wat spesiaal vir ons geskep is en ek moes meer weet. Ek het geweet dit was die waarheid soos ek dit nog nooit ervaar het nie. Ek het stil geluister, want elke wet het teruggekom na die feit dat ons elkeen perfek was. Nadat ek net teruggekom het van al my vorige lewens, het ek nog nie gesien hoe.
Baie vrae is gevra en beantwoord voordat die groep gebreek het. Ek was so honger om meer te hoor dat ek bly loop totdat ek 'n ander groep gevind het wat oor dieselfde dinge praat. Ek het geleer in hierdie groep is daar agt universele wette. Hulle is:
1) Jy is kokreators met God en skep jou eie lewe
2) Wanneer jy jou skep, doen dit in kringe of siklusse
3) Die wet van oorsaak en gevolg - slegs keuses
4) Daar is geen goed of sleg nie - net teenstellings
5) Oordeel - daar is nie enige nie
6) Alle wesens het engele om hulle te help
7) Perfeksie is die kombinasie van jou teenoorgesteldes en die aanvaarding van beide
8) Alle paaie lei uiteindelik tot dieselfde plek; waarom nie die reis geniet nie?
Ek het deur verskeie klasse gegaan om soveel inligting as moontlik te kry. Ek het geweet soos ek dit gehoor het, wat ek geleer het, was die waarheid. Ek wou dit baie onthou. Maar hoe?
Ek het met talle mense ontmoet om te besluit wanneer en waar hulle weer in die volgende lewe moet aansluit. Met al die inligting wat ek ontvang het, het ek my seks, ras, kultuur, ouers, leefstyl en rigting gebaseer op wat ek hierdie keer wou leer. Ek het my ouers gekies omdat hulle my sou herinner aan die sterk punte wat ek wou behou en die swakpunte wat ek wou verstaan ​​en verander. Ek het geweet wat ek die volgende keer moes doen en ek wou soveel as moontlik onthou. Toe ek besluit het op die ouers en rigting van my lewe, het ek die baarmoeder begin besoek. Dit was nogal lekker, maar ek wou nie daar bly nie. Ek sal voortdurend heen en weer van die baarmoeder na die hemel gaan en probeer om soveel as moontlik van die Universele Wette te memoriseer. Net voor die tyd van my werklike geboorte, het Michael my 'n klein, gedra boek gegee. Ek was regtig verras; n geskenk? Op die voorblad was dit getiteld "Die Handboek vir Volmaakte Wesens".
"Wat is hierdie?" Ek het gevra.
"Dit is wat jy versoek het," antwoord John, 'n engel wat ek die bekendste was. "Dit is 'n boek om jou te help onthou hoe om terug te kom na wie jy werklik is. Jy gaan vasgevang word as jy net daar woon terwyl jy daar is. Soms is dit nie genoeg dat ons by jou is nie. Soms benodig jy meer. 'n kopie van hierdie boek kry op een of ander tyd. Dit is jou tyd. U kan ons ook hierdie keer sien, wat u sal help. '
Ek het die boek noukeurig ondersoek en ontdek dat al die universele wette daar was, sowel as antwoorde op die meeste van die vrae wat ek in die groepe gehoor het. Ek het die laaste paar uur voor die geboorte my boek probeer memoriseer. Uiteindelik het die tyd gekom.
Terwyl ek my uit hierdie baie nou oopgemaak het, het ek aan myself gesê: "Onthou die boek, onthou die boek, onthou die boek."
Wel, dit is vyftig jaar geneem om die boek heeltemal te onthou. Stukke daarvan het 'n bietjie op 'n slag gekom. Soms het dit deur ander se woorde gekom. Soms was dit deur lewenservarings. Die meeste het deur my gekom omdat ek engele in groepe of individuele sessies gekanaliseer het. Die verfyning van die materiaal het gekom omdat ek baie tyd spandeer het en met my eie engele gesels het. Hulle was so belangrik vir my in hierdie lewe. Dit het gehelp dat ek hulle kon sien en met hulle kon praat. Maar ek, soos almal, het tydperke in my lewe gehad toe ek nog alleen gevoel het. Hulle het my gehelp om my te lei en die beste van almal herinner my altyd aan hoe perfek ons ​​almal is.
Handboek vir perfekte wesens: die manier waarop die lewe werklik werk
deur BJ Wall.
Hersien met toestemming van die uitgewer, Hampton Roads Publishing. © 2001. http://www.hrpub.com.
BJ Wall het besef, teen die tyd dat sy ses jaar oud was, dat sy engele en dooies kon sien en hoor, maar dit was baie jare voor sy haar vermoë verstaan ​​het. Sy het 'n meestersgraad in berading en kombineer die metafisiese met die professionele in haar genesingswerk. Sy het die waarheid wat sy van haar engele gehoor het, aangeteken Die Handboek vir Volmaakte Wesens. BJ is ook die skrywer van Die gids vir volmaakte wesens, en sy het die Genootskap van die Volmaakte Wese Kerk gestig en gaan voort om te onderrig, raad en skryf. Besoek haar webblad by http://shatteringthematrix.com/profile/BJWall
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > 'N besoek aan die ander kant: 'n herinnering aan hoe perfek ons ​​almal is