Slag van Fort McHenry in die Oorlog van 1812
Oorlog van 1812: Slag van Fort McHenry
Die stryd van Fort McHenry is geveg op 13/14 September 1814 tydens die Oorlog van 1812 (1812-1815). Nadat Napoleon vroeg in 1814 verslaan is en die Franse keiser uit mag verwyder het, kon die Britte hulle volle aandag gee aan die oorlog met die Verenigde State. 'N Sekondêre konflik terwyl die oorloë met Frankryk aan die gang was, het hulle nou begin om addisionele troepe wes te stuur in 'n poging om 'n vinnige oorwinning te behaal.
In die Chesapeake
Terwyl luitenant-generaal, mnr. Sir George Prevost , die goewerneur-generaal van Kanada en die bevelvoerder van die Britse magte in Noord-Amerika, 'n reeks veldtogte uit die noorde begin het, het hy die Adjunk-Adjunk Alexander Cochrane, bevelvoerder van die Royal Navy se skepe op die Noord-Amerikaanse stasie , om aanvalle teen die Amerikaanse kus te maak. Alhoewel Cochrane se tweede bevelvoerder, Admiraal George Cockburn, al lank geruime tyd in die Chesapeake-baai was, was addisionele magte onderweg.
In Augustus het Cochrane se versterkings 'n krag van ongeveer 5.000 mans onder leiding van generaal-generaal Robert Ross ingesluit. Baie van hierdie soldate was veterane van die Napoleontiese Oorloë en het onder die Hertog van Wellington gedien. Op 15 Augustus het die vervoer met Ross se opdrag die Chesapeake binnegekom en die baai gevaar om saam met Cochrane en Cockburn aan te sluit. Deur hul opsies te hersien, het die drie mans verkies om 'n aanval op Washington DC te vestig.
Die gekombineerde vloot het toe die baai verhuis en vinnig gevang Commodore Joshua Barney se vuurwapenflotilla in die Patuxentivier.
Hulle het die rivier gedruk en Barney se mag vernietig en op 19 Augustus die Ross se 3400 mans en 700 mariniers aan wal gegooi. In Washington het president James Madison se administrasie vrugteloos gewerk om die bedreiging te hanteer.
Moenie dink dat die hoofstad 'n teiken sou wees nie, min werk was gedoen met die opstel van verdediging. Die toesig oor die troepe rondom Washington was Brigadier-generaal William Winder, 'n politieke aangewese van Baltimore wat in Junie 1813 by die Slag van Stoney Creek gevang is. Aangesien die meerderheid van die Amerikaanse weermag se stamgele op die Kanadese grens beset was, was Winder se mag grootliks uit militia bestaan.
Mars van Benedictus na Upper Marlborough, het die Britte besluit om van die noordooste van Washington na die Oos-tak van die Potomac by Bladensburg te kom. Op 24 Augustus het Ross 'n Amerikaanse mag onder Winder by die Slag van Bladensburg betrek . Om 'n beslissende oorwinning te behaal, wat later die "Bladensburg-renne" genoem word weens die aard van die Amerikaanse toevlug, het sy manne daardie aand Washington beset. Met die besit van die stad het hulle die Capitol, die Presidentskantoor en die Tesouriegebou verbrand voor die kamp. Bykomende vernietiging het die volgende dag gevolg voordat hulle vertrek het om weer by die vloot aan te sluit.
Na hul suksesvolle veldtog teen Washington DC het Cochrane en Ross die Chesapeake Bay gevorder om Baltimore, MD, aan te val. 'N Belangrike hawestad, Baltimore, is deur die Britte geglo om die basis te wees van baie van die Amerikaanse private mense wat op hul skeepvaart was.
Om die stad te neem, het Ross en Cochrane 'n tweeledige aanval met die voormalige landing by North Point beplan en oorland gevorder, terwyl laasgenoemde Fort McHenry en die hawe verdediging met water aangeval het.
Veg op North Point
Op 12 September 1814 het Ross met 4,500 mans op die punt van North Point geland en begin noordwaarts na Baltimore. Sy mans het gou Amerikaanse troepe onder die Britse generaal John Stricker gekry. Stricker is bestel om die Britte te vertraag terwyl die fortifikasies rondom die stad voltooi is. In die daaropvolgende Slag van Noordpunt is Ross vermoor en sy bevel het swaar verliese gely. Met Ross se dood het bevele oorgedra aan kolonel Arthur Brooke wat verkies het om deur 'n reënerige nag op die veld te bly terwyl die mans van die Sticker teruggetrek het na die stad.
Bevelvoerders en magte:
Majoor Generaal Samuel Smith
Groot George Armistead
1000 mans (by Fort McHenry), 20 gewere
Vise Admiraal Sir Alexander Cochrane
Die Amerikaanse Verdediging
Terwyl Brooke se mans in die reën gely het, het Cochrane sy vloot op die Patapsco-rivier na die hawe-verdediging van die stad begin beweeg. Dit is geanker op die stervormige Fort McHenry. Geleë op Locust Point, bewaak die fort die benaderings tot die noordwestelike tak van die Patapsco wat gelei het tot die stad sowel as die middelste tak van die rivier. Fort McHenry is oor die Noordwes-tak ondersteun deur 'n battery by Lazaretto en deur Forts Covington en Babcock in die weste aan die middeltak. By Fort McHenry besit die garnisoenbevelvoerder, Major George Armistead 'n saamgestelde mag van ongeveer 1000 mans.
Bomme wat in die lug bars
Vroeg op 13 September begin Brooke na die Philadelphia langs die stad. In die Patapsco is Cochrane bemoeilik deur vlak water wat die swaarste skepe nie kon stuur nie. As gevolg hiervan, sy aanval krag bestaan ​​uit vyf bom ketches, 10 kleiner oorlogskepe, en die vuurpyl vaartuig HMS Erebus . Teen 6:30 was hulle in die posisie en het hulle op Fort McHenry ontsnap. Die Britse skepe het, buite die omvang van Armistad se gewere, die fort met swaar mortelskulp (bomme) en Congreve-vuurpyle van Erebus getref.
Brooke, wat glo geglo het dat hulle die verdedigers van die stad die vorige dag verslaan het, was verbaas toe sy mans 12.000 Amerikaners agter aansienlike grondwerke oos van die stad gevind het.
Onder bevele om nie aan te val nie, behalwe met 'n hoë kans op sukses, het hy Smith se lyne begin ondersoek, maar kon hy nie 'n swakheid vind nie. Gevolglik is hy gedwing om sy posisie te beklee en te wag vir die uitslag van Cochrane se aanval op die hawe. Vroeg in die namiddag het die agterste admiraal George Cockburn, wat gedink het die fort is erg beskadig, die bombardeerkrag vererger, wat die doeltreffendheid van hul brand nader maak.
Soos die skepe gesluit het, het hulle uit Armistad se gewere onder 'n groot vuur gekom en moes hulle terugkeer na hul oorspronklike posisies. In poging om die dooiepunt te breek, het die Britte probeer om die fort na donker te beweeg. Hulle het 1200 manne in klein bote aangeval, en hulle het die Middeltak opgerol. Hulle het verkeerdelik gedink hulle was veilig, hierdie aanrandingsmag het vuurwapens afgegooi wat hul posisie weggegee het. As gevolg hiervan het hulle vinnig onder 'n intense kruisvuur gekom van Forts Covington en Babcock. Met swaar verliese het die Britte onttrek.
Die vlag was nog daar
Teen die oggend het die Britte tussen die 1500 en 1.800 rondtes by die fort met min impak ontslaan. Die grootste oomblik van gevaar het gekom toe 'n dop die onbeskermde tydskrif van die fort getref het, maar dit kon nie ontplof nie. Armistead het die fort se kruitvoorraad op veiliger plekke verdeel. Toe die son begin styg, het hy beveel dat die fort se klein stormvlag verlaag en vervang word met die standaard garnisoenvlag wat 42 voet by 30 voet meet. Deur die plaaslike naaister Mary Pickersgill gesaai, was die vlag duidelik sigbaar vir al die skepe in die rivier.
Die oog van die vlag en die ondoeltreffendheid van die 25-uur-bombardement het Cochrane oortuig dat die hawe nie oortree kon word nie. Ashore, Brooke, sonder ondersteuning van die vloot, het besluit teen 'n duur poging op die Amerikaanse lyne en begin terugtrek na North Point waar sy troepe weer begin het.
Die aanval op Fort McHenry kos Armistead se garnisoen 4 vermoor en 24 gewond. Britse verliese is ongeveer 330 vermoor, gewond en gevange geneem, waarvan die meeste plaasgevind het tydens die slegte poging om die Midde-tak te verhuis. Die suksesvolle verdediging van Baltimore tesame met die oorwinning in die Slag van Plattsburgh het gehelp om die Amerikaanse trots ná die brand van Washington DC te herstel en het die land se bedingingspos tydens die vrede-gesprekke van Gent versterk.
Die stryd word die beste onthou vir inspirerende Francis Scott Key om die Star-Spangled Banner te skryf. Key was in hegtenis geneem met die skip Minden . Key het met die Britte vergader om die vrylating van dr. William Beanes, wat tydens die aanval op Washington gearresteer is, te verseker. Nadat hy die Britse aanval planne oorheers het, was Key gedwing om vir die duur van die stryd by die vloot te bly. Gedruk om tydens die fort se heldhaftige verdediging te skryf, het hy die woorde saamgestel aan 'n ou drinkliedjie, getiteld ' Anacreon in Heaven' . Aanvanklik gepubliseer ná die stryd as die verdediging van Fort McHenry , het dit uiteindelik bekend as die Star-Spangled Banner en is die Volkslied van die Verenigde State gemaak.