Smokkelgoed - Inligting - 2022
Een groot probleem waarmee Abraham Lincoln aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog te kampe gehad het, was hoe om ontsnapte slawe wat beskerming van Unie -leërs in die suide gesoek het, te hanteer. Alhoewel hy as Republikein gekant was teen slawerny, was hy nog nie gereed om na emansipasie te beweeg nie. Sy eerste bekommernis was om die Unie te herstel, en hy was deeglik bewus daarvan dat enige vroeë stap na emansipasie die werk baie moeiliker sou maak en die risiko loop om Kentucky en moontlik selfs Maryland in die Konfederale kamp te stoot.
Sommige van sy militêre bevelvoerders was minder bekommerd oor die politieke gevolge van hul optrede. Generaal Fremont het sover gegaan om sy eie emansipasieverklaring vir Missouri op 30 Augustus uit te reik, hoewel Lincoln dit vinnig omvergewerp het.
Generaal Benjamin Butler het tot 'n meer bevredigende korttermynoplossing gekom. Hy was in bevel by Fort Monroe, Virginia, 'n enklave aan die punt van die skiereiland tussen die James- en York -riviere. In Mei 1861 het drie slawe in sy lyne ontsnap. Verbasend genoeg het die eienaar, 'n Konfederale kolonel, die volgende dag in Fort Monroe verskyn om te eis dat hulle terugkeer onder die voorwaardes van die vlugtende slawewet! Butler het geantwoord dat die wet nie meer van toepassing was sedert Virginia beweer dat sy die Unie verlaat het nie. Hy het 'n konsep geleen uit vlootoorlogvoering, die 'kontras van oorlog'. Hierdie term is van toepassing op goedere wat nie na 'n strydende land verhandel kon word sonder dat hulle die gevaar loop om deur hul vyande gevange te neem nie.
Dit het 'n beroep op Lincoln gedoen. Terwyl baie gematigde Unioniste beweer het dat die regering geen reg het om slawerny af te skaf nie, het almal erken dat hulle die eiendom van verraaiers kan konfiskeer. Op 6 Augustus het die kongres 'n konfiskeringswet aanvaar. Slawe wat ontsnap het, was nie meer slawe as hulle direk deur die Konfederale weermag gebruik is nie. Dit is nie duidelik wat hul nuwe status sou wees nie, maar die wet het 'n wetlike raamwerk verskaf waarbinne generaals van die Unie kon begin optree.
Butler het nie op die daad gewag nie. Einde Julie het hy byna 1000 'kontrabande' in sy kamp in Fort Monroe gehad. In ruil vir sy beskerming, het hy hulle in die kampe laat werk. Nie elke ontsnapte slaaf is wettiglik beskerm deur die konfiskeringswet nie. Diegene wat uit getroue eienaars in grensstate van die Unie ontsnap het, is glad nie wettig beskerm nie, hoewel baie wel op hierdie manier ontsnap het. Die beskerming verskyn uiteindelik op 13 Maart 1862 toe 'n nuwe oorlogsartikel geskep is, wat militêre offisiere verbied het om ontsnapte slawe aan hul eienaars terug te keer. Teen hierdie tyd het die kontrabande 'n groot poel arbeid vir Unie -leërs in verowerde dele van die Konfederasie gelewer. Dit is nou algemeen aanvaar dat alle slawe in suidelike hande bygedra het tot hul oorlogspoging, al was dit net deur meer blanke mans toe te laat om by die Konfederale leërs aan te meld.
Toe kom 'n halwe eeu waar die boekwinkels en teaters niks anders as l'art de la femme gehad het nie, en ou tyders soos jy ruite vol smokkel-hip-hop en romans met die hoeke verslete omruil.
'N Prokureur van die departement van korrektiewe ontken die bewerings van mishandeling en sê dat die soektog nodig was om die fasiliteit teen smokkelaars te beskerm.
Newsham het gesê geen smokkel is gevind nie en geen ernstige misdade is destyds in die gebied aangemeld nie.
Yazbek sê niemand neem name nie, en niemand kyk of daar wapens of ander smokkelgoed is nie.
Gevangeniswagte in Lima het 'n smokkelende selfoon in sy tronksel gevind wat volgens hom deur die bewaarder gegee is.
Hy is skuldig bevind aan meineed, het 30 dae uitgedien en teruggekeer na 'n deurmekaar loopbaan in smokkelary.
'N CBP -hond snuffel rond vir smokkelaars, soos dwelms, kos, wapens, mense.
Soos Singer sê: "Smokkel van dinge wat smokkel is in 'n gevangenis, is nie 'n noodgeval van nasionale veiligheid nie."
Wat die reg of verkeerd betref van die gebruik van smokkel -whisky, dink ek nie dat iemand daaraan gedink het nie.
Hy beskuldig laasgenoemde van verskeie onwettige en listige dade, waaronder die stuur van smokkelgoud en juwele na Mexiko.
Die vordering van die wolprodukte in Ierland het selfs meer kommer en verontwaardiging opgewek as die smokkelhandel met Frankryk.
Daar kan ook gemmerbier verkry word, en daar was vermoedens dat die sogenaamde bottels iets smokkels bevat.
Hul handelaars, veral in New England, het 'n lewendige en uiters winsgewende smokkelhandel bedryf.
Brei ons netwerk uit en sluit aan by die gesprek
Die Louisiana Pirate Festival, voorheen bekend as Contraband Days, is 'n 12 dae lange fees gevul met Cajun-kos, gesinspret en feeste. Dit vind jaarliks ​​in Lake Charles plaas en is een van die grootste vieringe in Louisiana, met 'n bywoning van meer as 200,000. Die fees is die eerste keer in 1957 gehou.
Contraband Days word gedurende die eerste twee weke van Mei gehou en is die stad se amptelike viering van die legende van die seerower Jean Lafitte. Die geskiedenis vertel dat Lafitte en sy groep seerowers die waterweë van die gebied gereeld besoek het, en dat hulle na bewering Lafitte se smokkelgoed iewers in die stad begrawe het.
Die Pirate Festival -feeste begin elke jaar met 'n seerowerskipbombardeering om 'beheer oor die stad' te neem by die seewand van die Lake Charles Civic Center. 'N Bende luidrugtige en oproerige buccaneers en "Jean Lafitte" oortref die vurige kanonne van die plaaslike milisie. Hulle lig dan hul "Jolly Roger" -vlag op en vang die burgemeester met geweld met swaarde getrek en laat die burgemeester met die plank in die waters van die meer loop. 
Aankondiging [wysig | wysig bron]
Die spel is amptelik aangekondig tydens die Xbox & amp Bethesda Games Showcase tydens E3 op 13 Junie 2021. Die aankondiging het bestaan ​​uit 'n minuut lange teaser -sleepwa met basiese besonderhede van die spel, insluitend die wie dit ontwikkel en die genre van die spel. Geen vrystellingsdatum is gegee nie. Die spel sal ook op Xbox Game Pass beskikbaar wees wanneer dit vrygestel word.
Die spel is die eerste keer genoem drie jaar voor die amptelike onthulling daarvan deur Avalanche Studios.
Die besluit oor smokkel van Fort Monroe - nuwe perspektiewe op die 160ste bestaansjaar
(Met vergunning van New York Public Library Digital Collections)
Opmerking van die redakteur: Dit is 'n gasverhaal wat deur WYDaily aan u verskaf word. Die menings wat in hierdie artikel aangebied word, weerspieël nie noodwendig die van WYDaily of sy moedermaatskappy nie.
Was genl.maj. Benjamin Butler werklik die meesterbrein agter die term 'oorlogsbepaling' met verwysing na die slawe wat in 1861 by Fort Monroe skuiling gesoek het? Môre is die 160ste herdenking van die 'smokkelbesluit' en nuwe navorsing het 'n ander weergawe van die verhaal ontbloot. Kan dit wees dat die idee van 'teenoorlog van oorlog' by 'n ondergeskikte offisier ontstaan ​​het?
Butler se weergawe van die verhaal word as feit beskou: Virginia het pas van die Unie afgestig. Op 23 Mei 1861 het drie vryheidsoekers wat vandag bekend staan ​​as Frank Baker, James Townsend en Shepard Mallory, na Fort Monroe getrek en moedig oorgegee aan privaat Charles Haskins, van die 3de Massachusetts-vrywilligers. Die volgende dag is Butler afsonderlik ondervra in sy kantoor in kwartaal nr. 1. Toe hy hoor dat die drie vestings vir die Konfederate gebou het, het Butler 'n dilemma te staan ​​gekom: wat doen hy met Baker, Townsend en Mallory? ?
Hy moes die middag, 24 Mei, oor hul lot besluit toe die konfederale kolonel John B. Cary by die fort verskyn het. 'N Verteenwoordiger van slawe -eienaar kolonel Charles K. Mallory, Cary, eis dat die drie terugbesorg moet word. Deur op sy oordeel en diskresie te vertrou, het Butler die mans in hegtenis geneem en aan die werk gesit en hulle as "smokkel van oorlog" verklaar. Die legendariese woorde het onmiddellik die leksikon van die Unie -magte betree, wat in amptelike weermag- en vlootberigte en koerante verskyn het.
Fort Monroe tydens die burgeroorlog (met vergunning van Library of Congress)
Butler se teenstanders het egter vinnig begin twyfel oor die afkoms van die term 'oorlogsbeperking'. Hulle het daarop gewys dat Butler destyds nie die term in korrespondensie met sy meerdere gebruik het nie. Die kwessie het weer in 1873 aan die lig gekom, terwyl Butler 'n bod gemaak het vir die republikeinse benoeming tot goewerneur van Massachusetts. Op 21 Augustus het die Boston -aandtranskripsie, het 'n anonieme rubriek van 2300 woorde gepubliseer met die titel 'Belangrike historiese openbaring', onderteken met 'A Massachusetts Soldier of Two Wars, Charlestown, Mass.'
Die naamlose skrywer bied 'n gedetailleerde alternatiewe weergawe aan oor hoe die term 'smaad van oorlog' ontstaan ​​het. Die rubriek het 'n landswye sensasie geword. Baie koerante het die storie woordeliks gedruk, terwyl ander korter weergawes bevat met weerhakies soos "General Butler Wearing Another 's Laurels ..." (Buffalo Weekly Courier) "... so blyk dit dat genl Butler nie geregtig is op die eer om die toepassing van 'smokkel' op die slawe uit te vind nie" (New York Tribune) en "... die ware eer vir die uitvinding van die term, 'teenoorlog van oorlog', ... behoort nie aan Butler nie, wat dit altyd rustig toegeëien het, maar aan 'n kaptein in sy bevel" (Port Huron Times).
Kortliks vertel dat die kaptein waarna verwys word, 'n bediende, 'n voormalige slaaf met die naam Luke, opgedra is, wat, net soos Baker, Townsend en Mallory, na die fort gekom het om skuiling te soek. Luke was "ongeveer vyf en veertig jaar oud en die eienaar van' n vrou en drie kinders ". Toe hy agterkom dat Luke aan die werk was by die Konfederale versterkings, het die kaptein hom verseker dat nie generaal Butler of president Lincoln hom na slawerny kon terugstuur nie. Dit is meegedeel aan Butler, wat die kaptein laat roep het en woedend wou weet deur watter gesag die kaptein sulke versekering aan Luke gegee het. Die kaptein, wat ook 'n prokureur was, het geantwoord dat hy dit onder gesag van gesonde verstand gedoen het en verduidelik dat die slaaf na sy mening in die vesting van die vyand gewerk het. oorlog. "
Koerante het die anonieme beskuldiger versoek om homself te identifiseer. Op 26 Augustus 1873 kom die skrywer na vore in 'n brief van 463 woorde aan die Boston -aand Transkripsie. 'N Gedeelte van die brief volg:
Wat die aangeleentheid betref van die verset van oorlog, was generaal Butler in hierdie dilemma. Of hy het geweet dat die negerslawe wat deur die rebelle op hul versterkings in diens was, en ontsnap het en binne ons linies gekom het, 'n oorlogsverset was, en deur binne ons linies te kom, vrymanne geword het of nie ... nie, dan het hy die feite uit my argument geleer en volgens hulle opgetree.
Ek het nog nooit beweer dat ... enige eer vir die verklaring van die leerstelling dat ek my dienaar verdedig het, beweer het nie ... sulke voor die hand liggende beginsels van die reg.
Die beslissing van die Hooggeregshof van die Verenigde State in die beroemde "Dred Scott " -saak bevat die belangrikste beginsels wat op die saak van toepassing is. Die besluit is gegroet deur die Demokratiese party, en veral deur generaal Butler ... Ek het die aangeleentheid ook al twaalf jaar lank nie geheim gehou nie, maar ek het die feite in daardie tyd aan honderde mense vertel, en veral aan persoonlike en politieke vriende. van generaal Butler.
Generaal Butler was heeltemal stomgeslaan oor die argument, en sy personeel het dit gesien, en sommige van hulle was gereed om uit te lag vanweë sy ontevredenheid, 'n gevoel van behoorlikheid alleen het hulle weerhou.
Dit was die eerste keer dat ek hom ooit tot 'n stilte in 'n wet gesien het ... Soos die Boston Herald, Globe en Courier my naam genoem het, gee ek dit.
Laat kaptein 29ste Massachusetts -vrywilligers, wyle eerste luitenant van kaptein Edward Webster 's Company A, First Regiment Massachusetts Infanterie, Mexikaanse oorlog.
'N Beeld van Contraband of War (met vergunning van Library of Congress)
Is Tyler se verhaal waar? Die Chicago Tribune, sowel as ander koerante, het Butler versoek beginT op die brief van Tyler wat op 6 September lui: 'Daar is een onderwerp waaraan Butler tydens sy stomp-toer nie geraak het nie. Sy stilte is onheilspellend. Hy het tydens die oorlog baie krediet gekry - inderdaad, die grootste veer in sy militêre hoed is verkry - deur sy verklaring dat negers 'n smokkel van oorlog is. "
Ooreenkomstig, het Butler nooit die verhaal aangespreek of ontken nie en toe hy uit die wedloop om goewerneur buig, het die verhaal sy trekkrag verloor en gesterf. Hy sou uiteindelik goewerneur word in 1883.
En so blyk dit dat genl.maj Butler moontlik nie geregtig is op die volle krediet om die toepassing van "contraband " op slawe van vryheidsoekers uit te vind nie. Hy het egter die reg om 'n vrymoedige en tydige besluit te neem wanneer iemand dit voorstel. Die krediet behoort aan hom.
Baie dankie aan dr. Bob Kelly, vrywilliger van die Kazematmuseum, vir aansienlike navorsingshulp.
Robert Kelly is die museumkoördineerder van Gloucester County, president van die Fort Monroe
Historical Society, vise-president van die American Friends of Lafayette, is die voormalige Kazematmuseumhistorikus en woon in Fort Monroe.
'Ander soort menslikheid'
Min dorpe in die suide bied meer vrugbare grond vir hierdie belangrike oomblik in die Amerikaanse geskiedenis as die ou hawe van Hampton.
In vergelyking met die afgeleë lewe op die meeste plantasies, was die stad en die omliggende gebied baie nouer verbonde aan die wêreld - beide deur maritieme handel en die konstante stroom buitestaanders wat deur Fort Monroe en die landelik bekende oord in die nabygeleë Hygeia Hotel gegaan het.
Hampton het ook 'n lang tradisie van geletterdheid onder vrye en verslaafde swartes, plus 'n verskeidenheid relatief onafhanklike slawe -beroepe, wat wissel van bootvlieëniers en watermanne tot vakmanne. Meer as 100 slawe verhuur hul eie tyd, werk net soveel vir hulself as die jaarlikse fooie wat hulle hul meesters betaal het.
'Daar was 'n duidelike verskil in die swartes by Hampton. Hulle was baie meer kosmopolities, baie meer gesofistikeerd as dié wat op plekke soos die See -eilande in Suid -Carolina voorkom, "sê Engs.
"En die feit dat hulle kon lees, het baie Noordelike blankes oortuig dat hulle vryheid verdien."
Tog was swart vryheid die laaste ding in die gedagte van baie Unie -soldate, van wie baie die negerras met soveel vooroordeel as rebelle slawe -eienaars beskou het. En selfs diegene wat simpatie getoon het aan 'die vlugtelinge van Butler' was meer besig met 'n oorlog as om die onverwagte uitval as gevolg van die ineenstorting van slawerny te hanteer.
Vir baie soldate uit New York, Pennsylvania en New England, veral, is die gevolglike chaos vererger deur die feit dat die meeste nog nooit 'n swart persoon gesien of met hulle gepraat het nie.
'Die weermag se eerste reaksie was verwarring. Hulle was geskok - en heeltemal onvoorbereid op wat gebeur het, 'sê Engs.' Ons bid kragtig bly '
'En dit was Noordelinge wat min ervaring met Afro-Amerikaners gehad het. So baie het gevoel dat hulle gekonfronteer word deur 'n heeltemal ander soort menslikheid. "
Konfiskasiewette, (1861–64), in die Amerikaanse geskiedenis, reeks wette wat tydens die Amerikaanse burgeroorlog deur die federale regering aangeneem is wat bedoel was om slawe in die afgesonderde state te bevry. Die eerste konfiskeringswet, wat op 6 Augustus 1861 aangeneem is, het die beslaglegging van rebellegoed op die Unie toegestaan, en dit verklaar dat alle slawe wat met die Konfederale militêre dienste geveg het of gewerk het, van verdere verpligtinge teenoor hul meesters bevry is.
President Abraham Lincoln het beswaar aangeteken teen die daad op grond daarvan dat dit grensstate, veral Kentucky en Missouri, in afstigting kan dryf om slawerny binne hul grense te beskerm. Hy het later die kongres oortuig om 'n resolusie te aanvaar wat vergoeding aan state gee wat 'n stelsel van geleidelike emansipasie begin het, maar die grensstate het hierdie plan nie ondersteun nie. En Lincoln verwerp die posisie van generaals John C. Frémont en David Hunter, wat verklaar dat die eerste konfiskeringswet gelykstaande is aan 'n dekreet van emansipasie.
Die tweede konfiskeringswet, aangeneem op 17 Julie 1862, was feitlik 'n emansipasieverklaring. Daar word gesê dat slawe van burgerlike en militêre Konfederale amptenare 'vir ewig vry sal wees', maar dit is slegs afdwingbaar in gebiede van die Suide wat deur die Unie -leër beset is. Lincoln was weer bekommerd oor die uitwerking van 'n anti -slawerny -maatreël op die grensstate en het hierdie state weer aangemoedig om geleidelik vergoedde emansipasie te begin.
Op 12 Maart 1863 en 2 Julie 1864 het die federale regering bykomende maatreëls getref ('Wet op gevangene en verlate eiendom') wat eiendom onderhewig aan beslaglegging omskryf as die eiendom van afwesige individue wat die Suide ondersteun het. Die Konfederale Kongres het ook beslagleggingsbesluite uitgevaardig wat van toepassing is op die aanhangers van die Unie. Maar die hoeveelheid grond wat tydens of na die oorlog aan beide kante gekonfiskeer is, was nie groot nie. Katoen het byna al die suidelike nie -slawe -eiendom beslag gelê.
Met die uitreiking van die Emancipation Proclamation (1863) en die aanvaarding van die dertiende wysiging van die Grondwet, het suidelike slawehouers egter 'n geskatte menslike eiendom van $ 2,000,000,000 verloor.
Die wettelose grens met Kanada was eens Amerika se belangrikste bekommernis oor veiligheid
Naby die mees westelike punt van die grens tussen die Verenigde State en Kanada, loop die Peace Arch oor die langste onverdedigde internasionale grens ter wêreld. maar dit was nie altyd die geval nie. Die VSA en Kanada kan nou vreedsame bure wees, maar hulle het in hul vroeë jare 'n gewelddadige omstrede verhouding gehad.
In die nasleep van die Amerikaanse rewolusie het die Verenigde State en die Britse kolonie Kanada meer as 'n eeu van agterdog, haat en bloedvergieting verduur, skryf John Boyko in Blood and Daring: Hoe Kanada die Amerikaanse burgeroorlog beveg en 'n nasie gesmee het.
Die noordelike grens van Amerika was eens 'n wettelose niemandsland wat gereeld deur vervalsers, transnasionale misdadigers en bendes wat alkohol, produkte, opium, gips en vee smokkel, besoek word. Hierdie smokkelaars het die Amerikaanse regering sy fiskale lewensbloed ontneem, maar was gewild onder mense langs die grens, omdat hulle werk gegenereer het en pryse laag gehou het.
Die Peace Arch in die Verenigde State en Kanada grens tussen die gemeenskappe Blaine, Washington en Surrey, British Columbia.
Nadat die Embargo -wet van 1807 Amerikaanse hawens vir buitelandse handel gesluit het, kon die inkomste -agente in die Verenigde State weinig doen om die stortvloed seerowerhede wat die grens van Kanada oorgesteek het, te stop. Tydens die oorlog van 1812 het Britse troepe gereageer op die Amerikaanse inval in Kanada deur herhaaldelike grensaanvalle te loods en selfs Buffels tot op die grond afgebrand.
Gedurende die 1800's het die Verenigde State baie slap beheer oor die noordelike grens gehad, aangesien doeanebeamptes in dorpsentrums kilometers ver van die skeidslyn af woon. 'N Deel van die grensbeveiligingsprobleem was dat niemand dikwels presies seker was waar die grens was nie. Toe president James Monroe na die oorlog van 1812 beveel het dat 'n fort aan die kuslyn van Lake Champlain in New York beplan word, is dit per ongeluk 'n halfmyl binne die vyandelike gebied gebou weens 'n opmetingsfout.
Britse Noord -Amerikaanse grenskommissie ondersoek bemanningslede wat die grenslyn tussen Kanada en die Verenigde State langs die regteroewer van die Moyierivier, ongeveer 1860, skoonmaak en merk.
'N Gebrek aan amptelike verdrae en federale uitleweringsbevoegdhede het ook wetsoortreders aangemoedig langs die noordelike grens van Amerika. Kriminele kan die grens na willekeur oorsteek en weer oorskry en hulself beskerm teen die territoriale bereik van die wet wat hulle nagestreef het, " sê Bradley Miller, 'n professor in geskiedenis aan die Universiteit van British Columbia en skrywer van Borderline Crime: Fugitive Criminals and the Challenge of the Border, 1819-1914.
Miller sê dat die plaaslike polisie sonder formele prosedures die reg in eie hande geneem het. Van die begin van die 19de eeu tot ten minste die tyd van die Eerste Wêreldoorlog het polisiebeamptes, ander staatsamptenare en gemeenskapslede deelgeneem aan 'n informele stelsel van grensoverschrijdende ontvoerings waarin vlugtelinge gevind, gearresteer en na die jurisdiksie teruggekeer is wie se wette hulle oortree het buite enige formele regstelsel. Daar was geen verdrae of statute wat hierdie stelsel gereguleer, bemagtig of beperk het nie. "
Tydens die burgeroorlog stroom die unie-ontwykers en ontsnapte konfederate krygsgevangenes noordwaarts oor die grens om 'n veilige hawe in Kanada te vind. Alhoewel die meeste Kanadese slawerny as afskuwelik beskou het, sê Boyko dat baie Kanadese ook gehoop het dat 'n Konfederale oorwinning die monoliet van die Verenigde State kan verbreek, wat dreig om Kanada op te neem terwyl dit sy opmars na sy manifestasiebestemming voortgaan.
Na die nederlae in Gettysburg en Vicksburg het die Konfederasie 'n spioenasie -ring in Toronto en Montreal gestig wat terreur oor die grens uitgevoer het. Vanuit hul Kanadese heiligdom het konfederale agente in Oktober 1864 'n klopjag op St. Albans, Vermont, uitgevoer en weke later probeer om New York aan die brand te steek. Hulle probeer die Noordelike troepe se aandag aftrek, sê Boyko. Elke soldaat wat die grens hanteer het, het een minder in die suide geveg. "
Trouens, weke voordat hy ꂫraham Lincoln vermoor het, het John Wilkes Booth tyd in Montreal ontmoet met Jacob Thompson, hoof van die Konfederale Geheime Diens, en geld bymekaargemaak vir die operasie, sê Boyko. In die dae na die skietery het samesweerder John Surratt Jr. noordwaarts gevlug, waar 'n Katolieke priester in Quebec hom asiel gegee het voordat hy na Liverpool gegaan het.
Toe die verhoor van die samesweerders van Booth begin het, wou 'n oorgrote meerderheid van die vrae gevra word om Kanada met die moord te verbind, sê Boyko. Dit was duidelik dat Kanada nie amptelik betrokke was nie, maar die samesweerders het Kanada gebruik om die sluipmoord te beplan en aan geregtigheid te ontkom. "
Die wydverspreide smokkel duur voort nadat Kanada in 1867 'n selfregerende entiteit geword het. Tydens die verbod het bootleggers motors, bote en slee gebruik om alkohol onwettig van Kanada na die dorstige buurman na die suide te vervoer. Dit was 'n winsgewende onderneming. 'N Kis whisky wat in Quebec vir $ 15 gekoop is, kan aan die ander kant van die grens vir $ 120 verkoop word.
'N Virtuele pypleiding van alkohol vloei oor die Detroitrivier van Windsor, Ontario, na Detroit. Volgens sommige ramings het driekwart van alle drank wat tydens 'n verbod uit Kanada na die Verenigde State gesmokkel is, deur die gepaste bynaam �troit-Windsor-tregter gegaan. " Miller sê kreatiewe smokkelaars het pakhuise met valdeure oor die Detroitrivier gebou sodat bote kan onder trek om hul smokkelgoed te laai, buite die oog op die doeane en polisiebeamptes. Bootleggers het Great Lakes -vissersbote aangepas met spesiaal ontwerpte houers vir vate en selfs 'n onderwaterkabelsisteem geïnstalleer wat 40 kaste drank per uur oor die rivier kon lewer.
Terwyl die Amerikaanse grensveiligheidsbesorgdheid vandag gerig is op die grens met Mexiko, is smokkel steeds 'n probleem in die noorde langs die grens van 5,525 myl met Kanada. Die Amerikaanse Drug Intelligence Center skat dat Kanadese bendes elke jaar $ 56 miljard aan dwelms oor die grens smokkel.
In die eerste weke van die Amerikaanse burgeroorlog het 'n prokureur -generaal 'n bloedlose regstryd om die noorde gevoer wat die aard van die oorlog verander het. Generaal -majoor Benjamin F. Butler was 'n advokaat in Massachusetts, afskaffing, voormalige senator en demokraat. In die lente van 1861 het Lincoln Butler in beheer van Fort Monroe, aan die punt van die Virginia -skiereiland, geplaas, alhoewel Butler nie 'n fan van die president was nie.
Kort nadat hy die bevel oorgeneem het, het drie vlugtende slawe na die fort gegaan en opgeneem. Hulle eienaar, 'n Konfederale kolonel, kom agter hulle aan onder 'n vlag van wapenstilstand en eis dat sy "eiendom" aan hom teruggegee moet word. Fugitive Slave Act van 1850. Butler het geweier en gesê dat aangesien Virginia beweer dat hulle van die Unie afgestig het, die wet nie meer van toepassing is nie. Butler het ook ontdek dat die drie mans vir die Konfederale weermag gewerk het en sodoende die rebelle -oorlogspoging gehelp het. 'Ek word geloofwaardig ingelig,' het hy aan Winfield Scott, bevelvoerende generaal van die Unie -leër, gesê, 'dat die negers van hierdie woonbuurt werk by die oprig van batterye en ander werke deur die Rebelle, wat dit byna of heeltemal onmoontlik sou wees bou sonder hul arbeid. "
Butler het die slawe as 'teenoorlog van oorlog' verklaar - vyandelike eiendom wat in oorlogstyd beslag gelê kan word, net soos wapens, ammunisie en voedsel. Hy skryf generaal Scott 'n paar dae later dat die 'vraag oor slawe -eiendom van 'n baie ernstige omvang word' en dat 'dit as 'n militêre vraag 'n noodsaaklike maatstaf sou wees om hul meesters hul dienste te ontneem'.
Volgens Butler, is daar beslag gelê op die slawe wat nie teruggegee moes word nie, en hy het hulle laat werk om 'n bakkery vir sy troepe te bou. Toe ander slawe verneem van Butler se standpunt oor ontsnapte slawe, het hulle ook by Fort Monroe aangekom. Ongeveer 900 voormalige slawe het van hul meesters gevlug om onder die beskerming van Butler te skuil. Butler het niemand weggewys nie, insluitend vroue en kinders. Hy het sy optrede na die oorlogsdepartement in Washington gestuur en om goedkeuring gevra.
Die permanente regstatus van die smokkel is nie gedefinieer nie. Was hierdie mans, vroue en kinders nou permanent vry, of sou hulle na die meesters teruggestuur word toe die oorlog geëindig het?
Die noordelike publiek was betower deur persberigte oor Butler se standpunt en sy gebruik van die term "smokkel". Lincoln se kabinet onderskryf ook die smokkelbeleid, maar laat belangrike vrae oop, wetende dat die antwoorde op die vrae die oorlogspoging baie kan belemmer. Die kritiekste is dat die permanente regstatus van die smokkel nie gedefinieer is nie. Was hierdie mans, vroue en kinders nou permanent vry, of sou hulle na die meesters teruggestuur word toe die oorlog geëindig het? Die vraag oor wat die smokkelbeleid beteken vir slawe in state wat nie afgeskei het nie, soos Maryland, is ook nie beantwoord nie. As hierdie slawe 'gegryp' word-wat toegelaat word om te ontsnap van hul meesters en beskut is deur uniemagte-dan kan die slawehoustate wat nog steeds lojaal is aan die Unie, hul trou verander, net soos pro-unie suidelike in die rebellestate.
Privaat het Lincoln gesê dat 'die regering die ontsnapte slawe nie sou wou of wou nie'. Maar in die openbaar moes hy versigtig loop. Hy het van die eerste tyd af volgehou dat geen enkele staat die reg het om van die Unie af te skei nie. As die opstandige state dus nie afgetree het nie, dan was hy as hul president steeds onder die Grondwet verplig om die wettige regte te handhaaf van burgers wat in die state aan die Unie lojaal gebly het. En een van die regte was die reg om slawe te besit.
NADAT DIE FEDERALE REMPEL by First Bull Run in Julie 1861 verskyn het, het berigte verskyn van konfederale soldate wat hul slawe gebruik het om werkies te verrig, wat die soldate in staat gestel het om hulself te bestry. Illinois se senator Lyman Trumbull, 'n ooggetuie van die geveg, het verklaar dat die slawe inderdaad die rebelle -oorlogspoging help. Voor Bull Run het hy 'n wetsontwerp ingedien om die beslaglegging op vyandelike eiendom moontlik te maak, maar na die geveg het hy 'n wysiging ingedien wat verklaar dat as 'n slawe -eienaar sy slawe gebruik om die Konfederasie te help, die slawe verbeur word. Die Senaat het 24 tot 11 ten gunste van die wetsontwerp gestem, die Huis het dit met 'n stemming van 60 tot 46 goedgekeur, en Lincoln het die konfiskeringswet op 6 Augustus 1861 onderteken. wet geword het.
ANDER UNIEBeamptes sou selfs meer beslissend beweeg ten gunste van emansipasie. Generaal -majoor John C. Frémont, die beroemde westerse ontdekkingsreisiger, het in Augustus 1861 krygswet opgelê in Missouri. Sy bevel het die doodstraf opgelê vir Konfederale guerrillas en beslag gelê op die eiendom en slawe van die Konfederale simpatiseerders. Lincoln het Frémont egter sonder sy presidensiële toestemming van alle teregstellings laat onthou. Maar die gedeelte van Frémont se bevel oor die konfiskering van slawe het die president nog meer bekommerd: hoewel Republikeine afskaffing sou bevoordeel, was daar baie demokrate in die noorde en unioniste in die grensstate wat dit nie gedoen het nie. Die slawestate Missouri en Kentucky het nie afgetree nie, en die president kon dit nie bekostig nie. Die bevel van Frémont, het Lincoln geskryf, "sal ons vriende van die Southern Union ontstel en hulle teen ons keer." Hy het Frémont beveel om sy bevel te wysig en binne die perke van die konfiskeringswet terug te bring.
'N Ander vakbeampte wat sake in eie hande geneem het, was die fel afskaffende generaal -majoor David Hunter. Op 9 Mei 1862 het hy as hoof van die unie se departement van suide - Georgië, Suid -Carolina en Florida - algemene bevel nr. 11 uitgevaardig wat alle slawe in die departement "vir ewig vry" verklaar het, insluitend diegene wie se eienaars lojaal aan die Unie was. Weereens het Lincoln, wat nog steeds versigtig was om te vinnig vorentoe te gaan met emansipasie, ingegryp en Hunter se bevel ingetrek.
In Julie 1862 het die kongres die tweede konfiskeringswet aanvaar, wat veel verder gegaan het as die oorspronklike wet. Die eerste afdeling verklaar dat "elke persoon wat hierna die verraad teen die Verenigde State sal pleeg en daaraan skuldig bevind word, sal sterf, en al sy slawe, indien enige, word verklaar en vrygemaak." Dit was eintlik dat almal namens die Konfederasie teen die Unie geveg het. Die nuwe wet het ook verwarring uitgeklaar oor wat presies die vakbeamptes van die Unie moes doen met vlugtige slawe. Afdeling 9 lui dat hulle "as krygsgevangenes beskou sal word en vir ewig vry van hul diensbaarheid sal wees en nie weer as slawe gehou sal word nie".
Daardie September het Lincoln uiteindelik die Emancipation Proclamation uitgereik waarin hy verklaar dat "op die eerste dag van Januarie, in die jaar van ons Here duisend agt honderd drie en sestig, alle persone aangehou as slawe in 'n staat of aangewese deel van 'n staat, die mense waarvan die rebellie dan teen die Verenigde State sal wees, sal dan voortaan en vir ewig vry wees. " In sy memoires skryf Butler dat sy interpretasie van smokkelaars uit 1861 'die weg gebaan het vir die emansipasieverklaring' - en dit het op sy beurt in 1865 gelei tot die 13de wysiging, wat 'n einde gemaak het aan slawerny in die hele Verenigde State. Maar oor die vier jaar tussenin het duisende mense hul weg gevind na 'n soort vrye dom as 'smokkel' van oorlog.
Prokureur Marc G. DeSantis is 'n gereelde bydraer tot MHQ. Sy boek, Rome gryp die drietand aan, word in Desember 2015 deur Pen & amp Sword gepubliseer.