Kenneth McLeod, Binghamton Universiteit, Staatsuniversiteit van New York
Enigeen wat probeer het om gewig te verloor en af ​​te hou, weet hoe moeilik die taak kan wees. Dit lyk asof dit eenvoudig moet wees: Net oefen om meer kalorieë te verbrand en verminder jou kalorie-inname. maar baie studies het getoon dat hierdie eenvoudige strategie nie baie goed werk vir die oorgrote meerderheid van mense nie.
'N Dramatiese voorbeeld van die uitdagings om gewigsverlies te handhaaf, kom van 'n onlangse studie van die Nasionale Instituut vir Gesondheid. Die navorsers het 14-deelnemers gevolg wat deelgeneem het aan die "World's Biggest Loser" -realisasieprogram. Gedurende die 30 weke van die vertoning het die deelnemers 'n gemiddeld van meer as 125 pond per persoon verloor. Maar in die ses jaar na die skou, alles behalwe een het die meeste van hul gewig verloor, ten spyte van voortgaan met dieet en oefening.
Hoekom is dit so moeilik om gewig te verloor en af ​​te hou? Gewigsverlies lei dikwels tot dalings in ons rustende metaboliese tempo - hoeveel kalorieë ons in rus verbrand, wat dit moeilik maak om die gewig af te hou. So, waarom veroorsaak gewigsverlies dat rustende metabolisme gaan af, en is daar 'n manier om 'n normale rustende metaboliese tempo na gewigsverlies te handhaaf? As iemand wat muskuloskeletale fisiologie bestudeer, sal ek probeer om hierdie vrae te beantwoord.
Om spiere diep in die been te aktiveer wat help om bloed en vloeistof deur ons liggame te beweeg, is noodsaaklik om die rustende metaboliese tempo te behou wanneer ons rustig sit of stilstaan. Die funksie van hierdie spiere, genoem soleus spiere, is 'n belangrike navorsingsfokus vir ons in die Kliniese Wetenskap en Ingenieursnavorsingsentrum by Binghamton Universiteit. Gewoonlik genoem "sekondêre harte", spuit hierdie spiere bloed terug na ons hart, sodat ons ons normale tempo metaboliese aktiwiteit kan handhaaf tydens sittende aktiwiteite.
Rus metabolisme en gewig instandhouding
Rustende metaboliese tempo (RMR) verwys na al die biochemiese aktiwiteit wat in jou liggaam aangaan wanneer jy nie fisies aktief is nie. Dit is hierdie metaboliese aktiwiteit wat jou lewendig en asemhaal, en baie belangrik, warm.
Stil sit by kamertemperatuur is die standaard RMR verwysingspunt; dit word na verwys as een metaboliese ekwivalent, of MET. 'N stadige stap is ongeveer twee MET, fiets vier MET, en draf sewe MET. Terwyl ons moet rondbeweeg om die take van daaglikse lewe te voltooi, is ons geneig om nie in die moderne lewe te beweeg nie. Dus, vir die meeste mense, 80 persent van die kalorieë wat ons elke dag bestee, is te danke aan RMR.
Wanneer u gewig verloor, moet u RMR 'n klein hoeveelheid val, aangesien u spierweefsel verloor. Maar as die meeste van die gewigsverlies vet is, sal ons verwag dat daar net 'n klein druppel in RMR gesien word, aangesien vet nie metabolies baie aktief is nie. Wat verrassend is, is relatief groot val in RMR is baie algemeen onder individue wat liggaamsvet verloor deur dieet of oefening.
Die deelnemers van die wêreld se grootste verloorders het byvoorbeeld 'n daling in hulle gehad rus metaboliese tempo van byna 30 persentasie selfs al is 80 persent van hul gewigsverlies as gevolg van vetverlies. 'N Eenvoudige berekening toon dat die maak van so 'n groot daling in RMR sowat twee uur 'n dag van lewendige stap, sewe dae per week, bo-op 'n persoon se normale daaglikse aktiwiteite sal vereis. Die meeste mense kan nie hierdie aktiwiteitsvlak in hul lewenstyl pas nie.
Daar is geen twyfel dat die eet van 'n gebalanseerde dieet en gereelde oefening vir jou goed is nie, maar vanuit 'n gewigsbestuursperspektief kan die verhoging van die metaboliese tempo die doeltreffender strategie wees om gewig te verloor en die gewig te behou.
Die verband tussen RMR en jou hart
Metaboliese aktiwiteit is afhanklik van suurstofaflewering aan die weefsels van die liggaam. Dit gebeur deur bloedvloei. Gevolglik is hartuitset 'n primêre determinant van metaboliese aktiwiteit.
Die volwasse liggaam bevat ongeveer vier tot vyf liter bloed, en al hierdie bloed moet elke minuut deur die liggaam versprei word. Die hoeveelheid bloed wat die hart kan uitpomp, is egter afhanklik van die hoeveelheid bloed wat tussen die beentjies na die hart teruggestuur word.
As die loodgieterswerk van ons liggaam, veral ons are, van stewige pype gemaak is, en die vel van ons bene was soos dié van voëlbene, sou die hartuitvloei altyd kardiale invloei gelyk wees, maar dit is nie die geval nie. Die are in ons liggaam is baie buigsaam en kan baie keer hul rusgrootte uitbrei, en ons sagte vel kan ook die uitbreiding van die laer liggaam volume verhoog.
As gevolg daarvan, wanneer ons stil sit, poleer die bloed en die interstitiale vloeistof (die vloeistof wat al die selle in ons liggaam omring) in die onderste dele van die liggaam. Hierdie pooling verminder die hoeveelheid vloeistof wat na die hart terugkeer, aansienlik, en verminder die hoeveelheid vloeistof wat die hart tydens elke kontraksie kan uitpomp. Dit verminder hartuitset, wat 'n verminderde RMR dikteer.
Ons navorsing het getoon dat vir tipiese middeljarige vroue die hartproduksie sal daal 20 persent as jy stil sit. Vir individue wat onlangs gewig verloor het, kan die vloeistofpoelingsituasie groter wees omdat hul vel nou baie loser is, wat verskaf veel meer ruimte vir vloeistowwe om te swembad. Dit is veral die geval vir mense wat vinnige gewigsverlies ervaar, aangesien hul vel nie tyd gehad het om te kontrakteer nie.
Verhoging van metaboliese aktiwiteit
Vir jong, gesonde individue, is hierdie samensmelting van vloeistof wanneer sit, beperk omdat gespesialiseerde spiere in die kalwers van die bene - die soleusspiere - pomp bloed en interstisiële vloeistof terug na die hart bring. Dit is waarom alleenus spiere dikwels na verwys word as ons "sekondêre harte." Ons moderne, sedentêre leefstyle beteken egter dat ons sekondêre harte geneig is om te verswak, wat oormatige vloeistof in die onderlyf toelaat. Hierdie situasie word nou algemeen bekend as "Siekte sit."
Daarbenewens kan oormatige vloeistofpompe 'n bose kringloop skep. Vloeibaar samestelling verminder RMR, en verminderde RMR beteken minder liggaamshitteopwekking, wat lei tot 'n verdere daling in liggaamstemperatuur; mense met 'n lae RMR het dikwels aanhoudende koue hande en voete. Aangesien metaboliese aktiwiteit sterk afhanklik is van weefsel temperatuur, sal RMR dus nog meer val. Net 'n 1-graad Fahrenheit druppel in liggaamstemperatuur kan produseer a 7 persent val in RMR.
Een logiese, maar duur benadering om vloeistofpoelings na gewigsverlies te verminder, is om kosmetiese chirurgie te ondergaan om oortollige vel te verwyder om die vloeistofpoelruimte wat deur die gewigsverlies geskep word, uit te skakel. Inderdaad, 'n onlangse bestudeer het bevestig dat mense wat liggaamskontoerende chirurgie gehad het nadat hulle groot hoeveelhede gewig verloor het weens gastriese bandoperasie, het die liggaamsmassa-indeks beter beheer oor die langtermyn as mense wat nie liggaamskontoerende chirurgie gehad het nie.
'N baie meer gerieflike benadering tot die handhawing van RMR tydens en na gewigsverlies is om jou sekondêre harte, of soleus spiere op te lei. Die soleus spiere is diep postale spiere en vereis dus opleiding van lang duur en lae intensiteit.
Tai Chi, byvoorbeeld, is 'n effektiewe benadering om te bereik hierdie. Ons het egter gesien dat baie mense die oefeninge besig hou.
Oor die afgelope paar jaar het navorsers in die Kliniese Wetenskap- en Ingenieursnavorsingslaboratorium aan die Universiteit van Binghamton gewerk om 'n meer praktiese benadering te ontwikkel vir die heropleiding van die soleusspiere. Ons het 'n toestel geskep, wat nou kommersieel beskikbaar is via a universiteit spin-off maatskappy, wat 'n spesifieke meganiese vibrasie gebruik om reseptore op die voet van die voet te aktiveer, wat op sy beurt die soleusspiere ondergaan, 'n refleks sametrekking ondergaan.
in 'n bestudeer van 54-vroue tussen die ouderdomme van 18 en 65 jaar, het ons gevind dat 24 sekondêre hartinsufficiëntie het tot oormatige vloeistofpoel in die bene, en vir die vroue het soleus spierstimulasie 'n ommekeer van hierdie vloeistofpoeling tot gevolg gehad. Die vermoë om vloeistofpoelings te voorkom of om te keer, wat individue in staat stel om kardiale uitset te handhaaf, behoort teorieë te help om hierdie individue RMR te behou terwyl hulle sittende aktiwiteite verrig.
Hierdie uitgangspunt is gedeeltelik bevestig deur onlangse studies wat onderneem is deur ons spin-off-onderneming. Hierdie ongepubliseerde studies toon dat deur die omkeer van vloeibare poleer, die hartuitset weer teruggevoer kan word normale vlakke. Studie resultate dui ook aan dat deur die terugkeer van die hart terug na normale rustende vlakke terug te keer, RMR terugkeer na normale vlakke terwyl individue stil sit. Terwyl hierdie data voorlopig is, is daar tans 'n groter kliniese proeflopie.
Kenneth McLeod, koshuisondernemer en direkteur - laboratorium vir kliniese wetenskap en ingenieurswese, Universiteit van Binghamton, Staatsuniversiteit van New York