“Dankie, Andrea.” Hy vat twee koekies en sit een in sy vrou se piering neer. Sy tel dit op en bekyk dit aandagtig: dit het ’n fyn meellagie bo-op, en ’n rooi kersie in die middel. Sy byt met haar gelerige voortande; kou-kou-kou. Twee krummels bly lê op haar lip.
Haar pa glimlag gelate. Sy oë trek plooitjies. “Ek het nog nie vanoggend veel gedoen nie.” Hy slurp ’n slukkie tee. “Ek het jou ma help legkaart bou.”
Andrea eet twee koekies. Sy eet dit stadig terwyl sy diep asemhaal. Haar oë dwaal deur die tuin: dis groen en ruig ná die onlangse reën. Die voëls sing uitbundig. Die varkore in die hoek blom al. Oscar, die hond, lê langs hulle in die nat grond en kou aan ’n stingel.
Teen middagete dra Andrea ’n skinkbord met toebroodjies buitentoe. Die ou man se leesbril lê opgevou op ’n grootdrukboek:Die Brief aan die Romeine: ’n Handleiding, lees sy. Hy sit met die stoel teen sy knieë geleun; sy hande is vol fyn houtskaafsels.
Andrea sit die skinkbord op ’n hoek van die gietystertafel neer. In die middel van die tafel lê die voltooide legkaart. Die ou man stof sy hande versigtig aan sy safaripakbroek af en skuif sy stoel nader aan die tafel.
Sy wikkel die penne effens vererg uit sy greep los en brei dan onverstoord verder vir ’n rukkie — eindig die een steek ná die ander af.
“Klaar!” sê sy en hou die lang stuk breiwerk trots in die lug op. Sy bekyk dit met ’n skewe kop. Dan kyk sy bekommerd na haar man.
“Hier’s dan nou ’n gaatjie in,” sê sy en druk met ’n vinger op ’n gaatjie in die middel van die breiwerk.
Haar gesig verhelder. “Ja, ons kan ’n blommetjie oorplak.” Sy laat sak die breiwerk. “Dis vir jou, Andrea.”
Hulle eet broodjies en gesels oor die hond wat geskeer moet word en die weer wat wil-wil opsteek. Ná ete drink hulle vars lemoensap. Andrea tel die naalde en die rooi wol op en begin nuwe steke opsit. Sy brei drie rye. Haar ma bekyk haar belangstellend. “Weet jy,” sê sy gesellig, “ ek het so lank laas gebrei — ek moet tog weer ’n bietjie brei.”
“Ja, Ma sal dit geniet.” Andrea antwoord werktuiglik. Sy sit die breiwerk neer en tel die skinkbord op; dra dit terug kombuis toe. Sy dra die breiwerk saam en bêre dit in die swart sak in die eetkamerkas. Die sak is vol stukke breiwerk, almal rooi. Daar was nog ’n sak vol breiwerk; dié het sy al losgetrek en die wol weer opgerol.
Buite trek die ou man die legkaart nader. Hy begin dit opbreek. Sy vrou kyk anderpad. Hy pak dit terug in die doos — al twaalf stukke. Hy pak dit deurmekaar.
Laataand help hy haar op kamer toe. Hy help haar trappie vir trappie. Halfpad moet altwee eers rus. In die kamer help hy haar uittrek. Dan kam hy haar hare en vee haar gesig versigtig met ’n nat waslap af. Hy tel haar voete op die bed, trek die deken oor haar en kruip aan die ander kant in.
Sy lê eers ’n rukkie stil. Dan skuifel-skuifel sy tot teen hom op die groot bed. Hulle gesigte is na mekaar toe. Hy voel die los sakke van haar borste teen sy maer ribbekas. Haar asem is warm en effens bedompig teen sy gesig. Sy arm kruip om haar rug; hy trek haar vaster.
Teen hom voel hy haar roer. Hy gly sy voorvinger oor haar verrimpelde wang. Dis nat. Hy weet haar kop is skielik helder.
“Partykeer,” sê sy en druk haar wang teen sy hand vas, “partykeer dink ek die liewe Here wil my nie hê nie. Hy kom haal my dan nie.”