Laurika sing van haar huisie by die see. Wat het die Triton daarmee te maak, die seegod? Speel hy vir haar die begeleiding op sy skulptrompet terwyl die sterre van die diereriem toekyk? Die ram, die bul, die tweeling? Dalk is hulle twee besig met ‘n ode aan die skerpioen, Toortsie se ster, terwyl die water om hulle ruis. Vasgevang in hulle esoteriese lofrede wat net ‘n handjievol mense kan verstaan, is hulle onbewus van die onheil wat besig is om rondom hulle op te bou.
Wie is die nimf wat met ‘n seer hart besig is om te koukus met die seekat, ‘n mollusk, die moegoe van die see, wat op enige opdrag van haar sal reageer, sal ageer as sy die teken gee? Sy, wat onbewus is daarvan dat hy, wat in die brak seewater woon, al die jare op haar verlief is? Hy wat ‘n arm en ‘n been sal gee, om haar liefde te wen. Hy, ‘n idialis, keur haar verliefdheid op die Triton glad nie goed nie en sal die voortou neem om hom, die Triton, die nekslag toe te dien. Die haat teenoor die Triton, wat hy oor jare alreeds opkrop, is besig om die oorhand oor hom te neem.
Sodra die nimf die nodige teken gee, sal hy die Triton aanval, hy sal hom gaffel en snipper soos net ‘n seekat kan, totdat sy skelet in ‘n kompakte hopie op die sand uitspoel. Vir die res van sy lewe sal hy met vreugde die angskrete, die ‘eina!’ van die Triton onthou.
Solank jy net nie vir Google verbied nie. Google het skielik my beste maatjie geword, ek hoop hy het my reg gewys en nie in die afgrond in gehelp nie!
🙂 Ek kan eintlik nie vir jou sê of dit moeilik of maklik is nie. Ek het begin om die woorde se betekenisse op te soek, en Lekkervurig het mos eintlik die sleutel in die hand gegee met Laurika.