In semiotiek is 'n teken iets wat oor 'n betekenis beskik wat losstaande daarvan is, en wat inligting aan die persoon kan kommunikeer wat die teken interpreteer of dekodeer. Tekens kan deur enige van die sintuie waargeneem word: sig, gehoor, tas, reuk of smaak. Die betekenis daarvan kan doelbewus wees, soos 'n woord met 'n spesifieke betekenis, of onbedoeld soos 'n simptoom wat 'n teken van 'n spesifieke mediese toestand is.
Volgens Saussure bestaan daar 'n arbitrêre verhouding tussen 'n teken en die werklike voorwerp waarna daar verwys word. Daar is nie 'n natuurlike verhouding tussen 'n woord en die voorwerp waarna verwys word nie. Daar is ook nie 'n oorsaaklike verhouding tussen die inherente eienskappe van die voorwerp en die aard van die teken wat gebruik word om dit te denoteer nie. Daar is byvoorbeeld niks aan die fisiese kwaliteite van papier wat vereis dat die fonologiese volgorde 'papier' gebruik moet word om daarna te verwys nie.
'n Teken is iets wat op só 'n wyse van 'n voorwerp afhanklik is dat dit 'n interpretasie, 'n interpretant, in staat stel om op soortgelyke wyse van die voorwerp afhanklik te wees. Die interpretant word dan 'n verdere teken van die voorwerp, en maak dus verdere interpretasies, verdere interpretant-tekens moontlik. Volgens Peirce is die proses, bekend as semiose, onverminderbaar triadies, en logies gestruktureerd om oneindig herhalend te wees. Soos Jean-Jacques Nattiez (1990: 7) dit gestel het: "die verwysingsproses wat deur die teken geaktiveer word, is oneindig."
Voorwerp (of semiotiese objek): dit wat deur die teken verteenwoordig word (of anders gestel, geënkodeer word). Dit kan enigiets denkbaar wees, 'n wet, 'n feit of selfs 'n moontlikheid ('n semiotiese objek kan selfs fiktief wees).
Interpretant (of interpretant-teken): 'n teken se betekenis of uitwerking soos deur interpretasie (of anders gestel, dekodering) van die teken tot 'n verdere teken aanleiding gee.