•Hierdie soort verskille skep spanning. Myns insiens is dit deel van die lewe en sal dit altyd daar wees. Die lewe skep so geleenthede vir kreatiewe kompromie, maar ook vir die ontwikkeling van akkomerende gesindhede in mens se gees. Dis `n gawe – hierdie geleenthede om te leer aanvaar.
•Met hierdie vrae beantwoord moet ek op die positiewe vraag fokus: “Wat sou dit beteken om God lief te hê? Mense sê dat ons die Here moet behaag. Wat is dit? Ek glo nie ek kan die Here charm nie. Ek glo ook nie dat Hy `n vreemde soort genot daaruit put as ek toertjies doen nie. My menswees kan ook nie juis Sy troon laat kantel nie. Ek, klein mensie, het nie die vermoë nie om Sy “geluk” te steel nie. In Homself is Hy sekerlik oukei.
Ek het die fenomeen destyds fronsend ondersoek. Miskien moes ek net ligthen up. Want hoe vroliker die volk van God om my geword het, hoe vieser het die gelag my gemaak.
Dít terwyl mens in die 80’s ver moes soek om `n lawwer student as ek te vind. Ek het dag en nag gelag en glad nie geswot nie. Maar dit het nie so gebly nie. Ek het my humor jare gelede verloor en teveel kunsflieks help ook nie altyd nie!
Die AGS mense het altyd gesê: “Begin in die vlees en eindig in die gees”. Kortom het dit beteken dat jy die Here moet loof al voel jy nie daarna nie. Begin net, jy sal weldra voel hoe die Heilige Gees en jy `n span word en jou hart vervrolik. Colbert sê dieselfde geld lag. As jy nie kan lág nie, glimlag dan “vir starters”.
(Daar is natuurlik die “say cheese” glimlag wat baie stresvol is. Oupa sukkel met sy kamera en jy moet jou mondhoeke hoog probeer hóú, terwyl jy kan voel hoe jy soos Gruella de Ville gaan lyk as daai flash afgaan. Kliek-kliek is een ding, maar flash-kliek en jou oë staan net so styf soos jou mond!)
Die geluksmotief laat jou vir die oomblik se korttermyn lekkertetjie gaan. In plaas daarvan om jou oog op die langtermyn dinge te hou. Jou energie te stort in dit wat konstante waarde en ‘n egte passie in jou lewe kan loslaat.
In dié tyd, bied die outobiografiese boek van Phillip Liebenberg, Daar’s ’n Gay Pastoor in my Kop, ’n besondere perspektief op die gekompliseerde lewe van die gay gelowige. Van die eerste tot en met die laaste bladsy van die boek ervaar die leser, by monde van die persoonlike vertelling van die skrywer, dat daar ’n groot verskil is tussen om óór iemand te praat en wanneer jy jouself oopstel in die luister na ’n persoonlike verhaal van ’n ander.
Dié waarheid word verder beklemtoon as Liebenberg die skryf van die boek motiveer met die rede dat dit hom opnuut in aanraking gebring het met die verskillende fasette van sy lewe. En dat hy in die bewoording van sy trane vrede gemaak het met die skadu’s van die verlede.
In hierdie boek vertrou die skrywer sy reisjoernaal van 37 jaar, wat strek vanaf sy 9de tot 46ste jaar, aan die leser toe.
Die skrywer beskryf sy moeisame pad, wat die verskillende uitsigte met mekaar verbind, in ryk en beskrywende taal.
Só byvoorbeeld beskryf hy sy obsessie om gesond te word toe ’n oom vir hom gebid het: “Sy woorde het hoop in my laat opstaan soos ’n klein hondjie wat lank alleen in sy baas se huis toegesluit was en nou die sleutel in die deur hoor draai het” (bl. 182).
Die konstante wat in die verhoudings beskryf word, is die skrywer se worsteling met die “sonde van sy homoseksualiteit’”.
Benewens hierdie aksente is dit ook ’n boek wat opnuut help in die soeke na die moontlike passing tussen seksualiteit en spiritualiteit.
Die debat oor gay-wees is veral die afgelope tyd, ten minste in ons eie land, vanuit die gereformeerde teologie belig en daarom is die perspektiewe van ’n pastoor vanuit die charismatiese tradisie, sonder om in sy woorde geestelike spiere te vertoon, besonder betekenisvol.
Dit is ’n boek wat jou eie menswees uitdaag en jou somtyds mistroostig kan laat omdat die lewe só brutaal kan wees.
Daar’s ’n Gay Pastoor in my Kop wil die leser uitdaag om in Liebenberg se eie woorde na te dink dat: “Ek kan nie namens God praat nie, maar ek raai dat Hy meer begaan is oor ’n eerlike karakter as oor watter soort liggaam saans met jou lepellê” (bl. 243).
Ongeag ’n mens se eie beryming van kerk en gaywees, beveel ek die boek graag aan as ’n eg persoonlike perspektief op die gegewe dat die somme van die lewe nie altyd sin maak nie, maar dat daar juis hierin verbasende nuwe antwoorde en perspektiewe te vinde kan wees. In die eb en vloed van dié stormagtige see bemerk die leser mettertyd ’n beweging by die skrywer wat wegstuur van die slordige lewe van besluite neem sonder om te weet wie jy werklik is en aangevuur word deur die voorneme “dat my gay-begeertes-sal-nie-my-lewe-beïnvloed-nie-plan” (bl. 217).