Nou raak dit duidelik dat dit dalk die beste medisyne vir ’n ongesonde wildbedryf is. Van die aanvanklike teenstanders het nou ingestem dat buffels ook ’n landras moet word.
Dit bied ook vir die eerste keer volle eienaarskap van die diere. Aangesien die 12 wildsoorte onder die beskerming van die Minister van Landbou, Bosbou en Visserye in die Diereverbeteringswet geregistreer is, is daar nou ruimte vir ’n registrasie-organisasie wat ’n oorsig- én reguleringsrol speel.
Die WPA het ’n grondwet wat breë bepalings as reëls vir wildtelers neerlê. Elke genootskap van ’n betrokke wildsoort ontwikkel dan sy eie soort-spesifieke reëls wat moet ooreenstem met die WPA se grondwet.
Symmonds sê in die meeste gevalle is dit byvoorbeeld teenproduktief om vir iets soos horinglengte te selekteer, aangesien diere byvoorbeeld in ’n sekere stadium vrugbaarheid kan inboet vir langer horings. Die WPA steun nie die teelpraktyke waarvolgens ’n resessiewe kleurgeen byvoorbeeld in ’n kudde vasgelê word nie.
Symmonds maak dit duidelik dat die WPA se impak gesien moet word as ’n konstruktiewe bydrae vir ernstige wildtelers met gesamentlike en langtermyndoelstellings.
“Vir ons is boere entrepreneurs wat die natuur en die klimaat kan ‘lees’ en interpreteer en hul risiko’s daarvolgens kan bestuur. Boere is die sakemanne wat sonder raadsale en adviseurs ’n visie vir hul besighede skep, strategiese produkte ontwikkel en dit dan self bemark.
Sy wys daarop dat hierdie eienskappe nie by elke tweede sakeman in Suid-Afrika te vinde is nie. “Stadsmense hoef nie hul eie kos te plant of te slag nie. Boere doen dit vir hulle.” Die WPA lewer ook ’n wyer bydrae ten opsigte van betoë met betrekking tot wetgewing.
Sy wys egter daarop dat wildboerdery ’n ekonomiese aktiwiteit is wat kragtens bewaringsbeginsels bedryf moet word. Tans word dit andersom gedoen en die wild trek aan die kortste ent. Voedselsekerheid moet ook deel van die prentjie vorm, sê sy.
“Tot daar tussen al die betrokke partye ooreenstemming is oor die prosesse, word alle besluitneming oor die 12 wildsoorte tans tussen die twee departemente gekoördineer. Dit is ’n lang en moeisame proses, maar die WPA is daartoe verbind om saam met die wildboere en alle belanghebbendes te werk om uiteindelik Suid-Afrika se wild en sy wildboere te bevoordeel.”