Die foto is op hierdie bladsy by Wikimedia Commons op die wêreldwye web uitgeplaas, waar gebruik vergun word ingevolge die Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5-lisensie, waarkragtens deling en afgeleide werke vergun word op voorwaarde dat behoorlike erkenning gegee word en dit slegs versprei word ingevolge ’n lisensie identies aan hierdie een. Amptelike lisensie
Die Taj Mahal word allerweë as een die grootste argitektoniese werke van alle tye beskou. Sowat twee dekades voordat Jan van Riebeeck uit Nederland aan die Kaap geland het, het ’n diep treurende Mongoolse keiser besluit om hierdie in­drukwekkende praalgraf vir sy gunsteling-vrou te laat bou wat in die kraambed oorlede is. En vandag troon dit steeds skoon en marmerwit oor Agra in Indië... as ’n tydelose simbool van liefde en hartseer. In 1983, toe die Taj Mahal deur UNESCO tot ’n Wêrelderfenisgebied verklaar is, is dit bestempel as “die juweel van Moslemse kuns in Indië en een van die universeel bewonderde meester­stukke van die wêreld se erfenis”...
Hierdie wit marmergraf het bekend geraak onder ’n ander weergawe van sy vrou se titel—Taj Mahal, die “Kroon van die Paleis”.
Die Mongoolse keisers was Moslems, en die geboue wat hulle opgerig het, die Taj Mahal inkluis, het die tradisionele kenmerke van die Islamitiese argitektuur geïnkorporeer. Die gepunte boog, byvoorbeeld, was ’n simbool van die Moslem-geloof; die koepeldak het op ’n graf daaronder gedui. Hoë torings, minarette genoem, is gebruik om die gelowiges tot gebed op te roep.
Die reusagtige sentrale koepel is ’n dubbele konstruksie. Die binnekoepel is 24 m hoog; daarom heen is ’n buitekoepel wat meer as 60 m bokant die platform uitstyg. Die sentrale agthoekige kamer onder die koepel word omring deur ’n tweeverdieping-deurloop met ’n agthoekige toring op elke hoek. Die koepels bo-op die vier torings omring die sentrale koepel.
In die middel van die agthoekige saal, volmaak in lyn met die sentrale as van die gebou, is die senotaaf (grafmonument) van Mumtaz Mahal en, weg van die middel af, dié van Shah Jahan. Die senotawe word omring deur ’n voortreflike skerm van gesnede marmer met inleg-arabesk aan die rand. Die eintlike grafte is in ’n ondergrondse grafkelder.
Daar is inleg-arabesk in die ruimtes bokant die vier hoofboë. Die boë word omraam met inskripsies uit die Koran in Arabiese skrif. Die kalligraaf (skoonskrywer) het die illusie geskep dat die letters van die skrif almal dieselfde grootte het soos hulle van onder af na die bokant van die boog oploop. Dit is verkry deur die letters ál groter te maak hoe hoër hulle teen die boog op is.
Argitekte regoor die Ooste het met mekaar gewedywer vir die eer om die volmaakte grafgebou te ontwerp. Die plan wat uiteindelik deur Shah Jahan goedgekeur is, het ongetwyfeld baie van sy eie idees ingesluit.
In 1642, die jaar toe die mausoleum voltooi is, het Shah Jahan ’n groot gedenkdiens gehou. Mumtaz Mahal se oorskot is uiteindelik in die wêreld se mooiste praalgraf ter ruste gelê.
In 1658 het Shah Jahan siek geword, en sy derde seun, wat beheer oor die ryk oorgeneem het, het sy pa laat opsluit in die Agra-fort, waar hy met die rivier langs kon afkyk op die Taj Mahal. Shah Jahan het in 1666 gesterf en is langs Mumtaz Mahal begrawe.
Die wit marmer van die Taj Mahal is slegs ’n bedekking. Die gebou is in der waarheid van ru-klip gemaak en met marmer bedek.
Mumtaz is selfs oorlog toe saam met Jahan. Sy is oorlede nadat sy die lewe aan hul veertiende kind geskenk het.