DIE OPEN VAN DIE LAER MISSISSIPPI. - Inligting
DIE OPEN VAN DIE LAER MISSISSIPPI. - Geskiedenis
DAVID D. PORTER, ADMIRAAL, V.S.N.
DIE belangrikste gebeurtenis van die War of the Rebellion, met die uitsondering van die val van Richmond, was die verowering van New Orleans en die forte Jackson en St. Philip, wat die aanpak van die stad bewaak het. Om die aard van hierdie oorwinning te waardeer, is dit noodsaaklik dat u 'n rolspeler daarin was en nie net die onmiddellike gevolge van die Unie -oorsaak kon begryp nie, maar ook die hele invloed van die val van New Orleans op die burgeroorlog, wat destyds sy formidabelste afmetings bereik het.
Voordat die ekspedisie teen New Orleans uitgevoer is, was daar elf Suidelike State in 'n openlike opstand teen die regering van die Verenigde State, of, soos dit deur die suidelike bevolking genoem is, in 'n staat van afstigting. Hulle hawens was min of meer gesluit teen ons oorlogskepe, hetsy deur die swaar forte wat oorspronklik deur die Algemene Regering gebou is vir hul beskerming, of deur torpedo's en versonke vaartuie. Deur vier van hierdie afskeidende state het die groot Mississippi -rivier geloop, en albei sy oewers, van Memphis tot by die monding, was vol kragtige batterye. Aan die westekant van die rivier was drie belangrike state, Louisiana, Arkansas en Texas, met hul groot sytakke aan die Mississippi, die Wit, die Arkansas en die Rooi, wat in 'n groot mate veilig was teen die aanvalle van die Unie magte. Hierdie state kon nie net 'n halfmiljoen soldate grootmaak nie, maar kon die Konfederasie voorsien van allerhande voorsiening en katoen genoeg om die rebelle -regering van die senings van die oorlog te voorsien. New Orleans was die grootste stad in die suide en bevat alle hulpbronne van moderne oorlogvoering met groot werkswinkels waar masjinerie van die mees kragtige soort gebou kan word, en lewende ambagsmanne wat skepe in hout of yster kan bou, swaar gewere kan gooi of handwapens kan maak . Die mense van die stad was geensins agter die mees ywerige afskeidingsgenote met 'n doelgerigte en vyandige houding teenoor die regering van die Verenigde State nie.
Die Mississippi was dus die ruggraat van die rebellie, wat dit die eerste plig van die federale regering moes gewees het. Aan die begin van die oorlog moes dit aan beide kante gelyktydig aangeval gewees het voordat die Konfederate tyd gehad het om sy oewer te versterk of om die gewere in die regeringsforte teen die Unie -magte te draai. 'N Tiental geïmproviseerde geweerbote sou die hele lengte van die rivier gehou het as hulle betyds daarheen gestuur is. Die doeltreffende vloot waarmee Du Pont, in November 1861, die werke by Port Royal aangeval en vasgelê het, kon destyds na New Orleans gestoom en die stad sonder moeite verower het. Enige drie vaartuie sou 'n maand na die aanvang van die oorlog by Fort Jackson en St. Philip kon verby gegaan het, en indien nodig sonder enige moeite na Kaïro kon gegaan het. Maar die federale regering het nagelaat om die mond van die Mississippi te nader tot 'n jaar nadat vyandelikhede begin het, behalwe om te blok. Die Konfederate het hierdie interval goed benut deur al hul hulpbronne te benut en nie net die benaderings tot New Orleans nie, maar beide die oewers van die rivier so ver noord as Memphis te versterk.
TERWyl ek in bevel was van die "Powhatan", besig met die blokkade van die suidwestelike pas van die Mississippi, het ek moeite gedoen om alle moontlike inligting rakende die verdediging van die rivier te bekom. Ek het geleer van die vissermanne wat oesters en vis aan die stad voorsien het dat daar baie min vordering gemaak is met die versterking van die forte, en dat geen vaartuig van enige belang gebou word nie, behalwe die ram "Manassas", wat nie veel krag gehad het nie, maar enkele geweer. Die enigste Konfederale vaartuig wat toe in diens was, was 'n klein rivierbootjie, die "Ivy", met 'n geweer van 4 pond. As ek die skip met my skip kon oorsteek, sou ek geregverdig gevoel het om na die stad te gaan en die owerhede te versoek om oor te gee. Ek sou maklik sonder die hulp van 'n vlieënier by die forte kon verbygaan, want ek was al dertig keer in 'n groot posboot op en af ​​met die rivier. Maar die "Powhatan" het drie voet te veel water gegooi, en daar was geen nut om aan so 'n avontuur te dink nie.
Dit was die standpunt van sake op 31 Mei 1861, slegs nege-en-veertig dae nadat Fort Sumter afgevuur is.
Op 9 November 1861 kom ek met die "Powhatan" in New York aan en word beveel om by die vlootafdeling in Washington aan te meld, wat ek op die 12de gedoen het. In daardie dae was dit nie 'n maklike saak vir 'n offisier nie, behalwe 'n hooggeplaaste, om toegang tot die Sekretaris van die Vloot te verkry, en ek het byna die hele oggend by die deur van sy kantoor gewag toe senatore Grimes en Hale kom saam met my in gesprek getree oor my diens aan die Golfkus. Tydens hierdie onderhoud het ek die senatore vertel van 'n plan wat ek sleg gemaak het vir die verowering van New Orleans. gaan dadelik by hulle in om sekretaris Welles te besoek. Ek het die sekretaris in so min as moontlik woorde my mening gegee oor die belangrikheid van die inname van New Orleans en my plan om dit te doen. Meneer Wales luister aandagtig na my, en toe ek klaar was met wat ek te sê het, het hy opgemerk dat die saak onmiddellik aan die president voorgelê moet word; en ons het almal dadelik na die Executive Mansion gegaan, waar ons deur meneer Lincoln ontvang is.
My plan, wat ek toe verklaar het, was soos volg: Om 'n vloot krygskepe in te pas waarmee die stad aangeval kan word, snelstoomers wat nie meer as 18 voet water trek nie en ongeveer 250 swaar gewere dra; ook 'n vloot van mortiervate, wat gebruik moet word indien dit nodig sou wees om Forts Jackson en St Philip te bombardeer voordat die vloot dit sou probeer verbysteek. Ek het ook voorgestel dat 'n groep troepe saam met hulle vervoer moet word om die stad in besit te neem nadat dit aan die vloot oorgegee is. Toe ek die voorgestelde beweging uiteengesit het, het die president opgemerk:
Dit moes vroeër gedoen gewees het. Die Mississippi is die ruggraat van die Rebellie; dit is die sleutel tot die hele situasie. Terwyl die Konfederate dit besit, kan hulle allerhande voorrade bekom, en dit is 'n versperring teen ons magte. Kom, laat ons gaan na generaal McClellan. "
Op daardie tydstip was generaal McClellan bevelvoerder oor al die militêre magte, en was in die hoogtepunt van sy mag. Hy het die vertroue van die president en die land gehad en was besig met die organisering van 'n groot leër waarmee die veiligheid van die federale regeringsetel gewaarborg kon word, en om op Richmond te marsjeer.
Seward, die minister van buitelandse sake, het by ons party aangesluit, en ons het na McClellan se hoofkwartier gegaan, waar ons gevind het dat die offisier ywerig in die pligte van sy verantwoordelike posisie betrokke was. Hy het die president ontmoet op die vrolike manier wat hom altyd onderskei het, en toe hy my sien, skud hy my warm aan die hand. Ons ken mekaar al 'n paar jaar, en ek het altyd die hoogste mening gehad oor sy militêre vermoëns.
"O," sê die president, "julle ken mekaar! Dan is die helfte van die werk klaar."
Hy verduidelik toe aan die generaal die doel van sy roeping op daardie tydstip en sê:
"Dit is 'n baie belangrike ekspedisie. Watter troepe kan jy spaar om dit te vergesel en New Orleans in besit te neem nadat die vloot gevang is? Dit is nie net nodig om genoeg troepe te hê om New Orleans te hou nie, maar ons moet kan voortgaan dadelik in die rigting van Vicksburg, wat die sleutel is tot al die land wat deur die Mississippi en sy sytakke natgemaak word. om hulle te verwyder. "
In al sy opmerkings toon die president 'n merkwaardige vertroudheid met die stand van sake. Voordat hy ons verlaat het, het hy gesê:
"Ons laat hierdie saak aan u twee here oor. Maak u planne en laat ek u verslag so gou as moontlik kry."
Ek en generaal McClellan het toe die saak oorgehou en die bedryfsplan opgestel. Met 'n man uit McClellan se energie het dit nie lank geneem om tot die gevolgtrekking te kom nie, en hoewel hy 'n bietjie probleme ondervind het om 'n voldoende aantal troepe te vind sonder om in te meng by ander belangrike projekte, het hy die saak binne twee dae afgehandel en berig dat sy manne sou gereed wees om op 15 Januarie 1862 aan te gaan.
Die plan van die veldtog wat aan die president voorgelê is, was soos volg: 'n Vlootekspedisie sou ingerig word, bestaande uit vaartuie wat nie minder nie as tweehonderd gewere gemonteer het, met 'n kragtige mortierflotille en stoomtransport om die vloot te voorsien. Die weermag sou twintigduisend troepe voorsien, nie net met die oog op die besetting van New Orleans na die gevangenskap nie, maar om die hoogtes oor Vicksburg te versterk en te behou. Die vloot en weermag sou die rivier opdruk sodra New Orleans deur ons troepe beset is, en 'n beroep doen op die owerhede van Vicksburg om oor te gee. Die vlagoffisier Foote, wat die ysterbeklede vloot in die boonste Mississippi beveel het, moet bevele gee om met sy vaartuie en mortierbote by die vloot bo Vicksburg aan te sluit.
Bogenoemde planne is almal goedgekeur deur die president en die vlootdepartement het onmiddellik begin werk aan die voorbereiding van die vlootgedeelte van die ekspedisie, terwyl generaal McClellan die militêre deel voorberei het. Die offisier wat gekies is om die troepe te beveel, was generaal BF Butler, 'n man wat veronderstel was om 'n hoë administratiewe vermoë te hê, en destyds een van die ywerigste van die Unie -bevelvoerders.
Die assistent-sekretaris van die vloot, mnr. GV Fox, het die vaartuie vir hierdie ekspedisie gekies, en aan my is die plig opgedra om 'n mortiervlot te koop en in te stel, bestaande uit twintig groot skoeners, elk met 'n swaar 13 -inch mortier en ten minste twee lang 32-pond. Eers in Desember 1861 begin die vlootafdeling ernstig daaraan om die ekspedisie uit te werk. Van die mortiervate moes aangekoop word; die twintig mortiere, met hul dertigduisend bomskille, moes in Pittsburgh gegooi word en na New York en Philadelphia vervoer word, en vyf mortierwaens in New York. Dit was ook nodig om skepe van stasies aan die kus terug te roep en in te pas; ook om beamptes te kies uit die min beskikbare op daardie tydstip om die verskillende poste te vul waar doeltreffendheid nodig was- veral vir die mortier-flottielie, waarvan die werking onbekende pligte opgelê het.
Teen die laaste deel van Januarie het die mortiervlot afgeklim. Benewens die skoeners het dit sewe stoomwaens (wat nodig was om die vaartuie in die Mississippirivier te vervoer) en 'n winkelskip ingesluit. Sewehonderd uitgesoekte mans is aangewys, en een-en-twintig offisiere is uit die koopvaardier gekies om die mortierskoeners te beveel.
'N Belangrike plig op die Sekretaris van die Vloot, naamlik die keuse van 'n offisier om die hele ekspedisie te beveel. Fox en ek het die saak gereeld bespreek. Hy het verskeie amptenare met 'n hoë status en onwrikbare lojaliteit in gedagte gehad; maar, aangesien ek die offisiere van die vloot beter as hy geken het, is daar na my raad geluister, en die keuring het op kaptein David Glasgow Farragut geval.
Ek ken Farragut sedert ek vyf was. Hy het hoog in die vloot gestaan ​​as offisier en seeman, en beskik oor so 'n ongetwyfelde moed en energie dat daar geen beswaar teen hom gemaak kan word nie. Op die eerste teken van oorlog, het Farragut, hoewel hy 'n Suidlander was van geboorte en woonplek, op 'n uitgesproke manier sy lojaliteit getoon. Die suidelike offisiere het elke argument gebruik om hom te dwing om sy vlag te verlaat, selfs om te dreig om hom met geweld aan te hou. Sy antwoord aan hulle het histories geword: 'Let op wat ek vir u sê: Julle moet die duiwel vang voordat julle met hierdie besigheid klaarkom.' Omdat hy hom so uitgespreek het dat hy nie verkeerd verstaan ​​moet word nie, verlaat hy Norfolk met sy gesin en neem 'n huis aan die Hudsonrivier, waarna hy hom as gereed vir diens aan die Vlootafdeling aangemeld het. Ek het Farragut beter geken as wat die meeste ander offisiere van die vloot hom geken het; en omdat hy hier wil verskyn as die sentrale figuur van die grootste seevaartprestasie van ons oorlog, sal ek 'n kort skets gee van sy vroeë seelewe.
Farragut is gebore in Tennessee, waaruit sy gesin na New Orleans verhuis het. Sy pa was nie 'n welgestelde man nie en het 'n groot gesin om te onderhou. In 1807 is kaptein David Porter, Amerikaanse vloot, aangestel as bevelvoerder van die New Orleans -stasie. Sy vader, David Porter, senior (wat deur generaal Washington aangestel is as 'n seilmeester in die vloot, vir dienste tydens die Revolusie), vergesel hom na hierdie pos en dien onder sy bevel. Omdat hy vier en tagtig was, was sy dienste nominaal, en hy het slegs in New Orleans gewoon om naby sy seun te wees. Op 'n dag, terwyl hy visvang op die Pontchartrain -meer, val die ou heer met 'n sonskoot om, en Farragut se pa neem hom na sy huis naby en behandel hom met die ywerigste aandag. Porter sterf in die woning van meneer en mevrou Farragut, en dit word as gevaarlik beskou om hom te skuif. Kaptein Porter het toe aangebied om hul seun Glasgow aan te neem om sy dank aan die Farragut's te betoon vir hul vriendelikheid teenoor sy vader. Hierdie aanbod is met graagte aanvaar, en van toe af het die jong Farragut lid geword van kaptein Porter se familie en is hy erken as sy aanneemseun. Die seuntjie is op agtjarige ouderdom by die skool geplaas, en op 17 Desember 1810 is hy aangestel as 'n waarnemende middelskip in die vloot. Hy het Kaptein Porter vergesel tydens die vaart van die Essex om Kaapse Horn, en was saam met hom by die onvergeetlike vangs van die fregat, by watter geleentheid hy die gees van 'n dapper seun getoon het. Hy het 'n paar jaar by sy aangenome vader gebly en onder hom gedien in die 'muskietvloot' van die Wes -Indiese eskader. In watter posisie hy ook al was, behou Farragut sy reputasie as 'n goeie offisier en 'n algemene, vrolike metgesel. Hy word waardeer deur almal wat hom geken het, en niemand in die vloot het meer persoonlike vriende of minder vyande gehad nie. Ten tyde van sy aanstelling as bevelvoerder van die New Orleans -ekspedisie was hy ouer as sestig; maar hy was so bedrywig soos 'n man van vyftig, met 'n onbelemmerde grondwet en 'n verstand so helder soos altyd.
Met sy terugkeer na die Noorde met sy gesin, is hy deur die departement aangestel as president van 'n raad vir die ondersoek van beamptes, en hy het dit as 'n erkenning van die regering aanvaar dat hy 'n lojale man was. Die departement huiwer egter 'n geruime tyd toe sy naam voorgestel word as bevelvoerder van die belangrike ekspedisie teen New Orleans. 'N Wydverspreide gevoel het destyds geheers dat Suidelike offisiere nie aktief op dreef moes bly nie; want alhoewel daar nie twyfel bestaan ​​oor hulle lojaliteit nie, is daar natuurlik gedink dat hulle geen plig sou vind wat hulle sou dwing om offensief teen hulle vriende en verhoudings op te tree nie. Daarna is bewys dat hierdie mening onregverdig was, want onder die offisiere wat uit die suide afkomstig was, was sommige van die ywerigste en energiekste verdedigers van die Unie -vlag - mans wat hul plig getrou uitgevoer het. Toe Farragut Noord kom, meld hy homself eenvoudig aan by die departement as gereed vir diens, sonder om aansoek te doen vir aktiewe diens teen die vyand. Dit was vanweë die feit dat die departement so lank tot 'n gevolgtrekking gekom het, en dit verklaar waarom die bevelvoerder van die ekspedisie nie (soos hy behoort te gewees het) die eerste gekose man was nie.
Ek het Farragut se afspraak voortdurend aangemoedig, en uiteindelik het die departement my aangesê om na New York te gaan en in 'n persoonlike onderhoud te verneem of hy die bevel sou aanvaar en hartlik in die standpunte van die regering ingaan. Ek het hom, soos ek verwag het, in die grootste mate lojaal gevind; en hoewel hy destyds nie die bestemming van die ekspedisie geweet het nie, het hy my gemagtig om die aanbod van die sekretaris vir hom te aanvaar, en ek het die departement getelegrafeer: "Farragut aanvaar die bevel, soos ek seker sou wees."
As gevolg van hierdie antwoord is hy na Washington geroep, en op 20 Januarie 1862 ontvang hy bevele om die ekspedisie teen New Orleans te beveel. In die bevele is hierdie gedeeltes ingesluit: "Daar sal 'n vloot bomvaartuie aan u eskader geheg word en gewapende stoombooters genoeg om dit te bestuur, almal onder bevel van bevelvoerder DD Porter, wat aan u gestuur word om so gou as moontlik aan u verslag te doen. Terwyl hierdie vaartuie gereed is, word hulle na Key West gestuur om te wag vir die koms van almal en die bevelvoerders, wat toegelaat sal word om by die hawe te organiseer en saam met hulle te oefen.
'As hierdie formidabele mortiere aankom en u heeltemal gereed is, versamel u vaartuie wat uit die blokkade gespaar kan word, en gaan die Mississippirivier op en verminder die verdediging wat die naderings na New Orleans bewaak, wanneer u sal verskyn. daardie stad en neem dit onder die gewere van u eskader in besit, en hys die Amerikaanse vlag daarin en hou dit in besit totdat troepe na u toe gestuur kan word. paniek om 'n sterk krag van die rivier af te druk om al hul verdediging agterin te neem. "
So gou as moontlik stap Farragut na sy stasie en neem bevel oor die West Gulf Blockading Squadron. Intussen was die Konfederate nie ledig nie. Hulle is vroeg reeds vertroud gemaak met die bestemming van die ekspedisie en het al hul kragte aangewend om Fort Jackson en St Philip te versterk, die rivier te belemmer en 'n vlootmag voor te berei om die indringers te ontmoet. Die ram Manassas is klaar en in gebruik geneem, en die gerugte "Louisiana", met sestien swaar gewere en swaar gepantserde, het gerugte voltooi. Behalwe hierdie vaartuie was daar nog 'n kragtige ysterbeklede gebou in New Orleans, wat na verwagting die hele suidelike kus van die vaartuie van die Unie sou wegvee. Twee ysterbeklede ramme, die "Arkansas" en "Tennessee", het in Memphis gebou, en verskeie ander ysterbeklede vaartuie was op verskillende plekke op die sytakke in aanbou.
Hierdie energie en nadenke wat die Suide toon, lyk wonderlik in vergelyking met wat die Noorde gedurende dieselfde tydperk gedoen het; want onder al die skepe wat na Farragut gestuur is, was daar nie een wie se kante 'n skoot van twaalf pond kon weerstaan ​​nie. Gegewe die groot hulpbronne van die Noordelike State, blyk hierdie suiwerheid van die regering onverskoonbaar.Tot en met die seil van die ekspedisie is slegs drie ysterbekledings, die "Monitor", "Galena" en "New Ironsides", begin, benewens die geweerbote op die Bo-Mississippi; en eers na die ontmoeting van die "Monitor" met die "Merrimac" is gesien hoe nuttig vaartuie van hierdie klas sou wees vir die aanval op New Orleans, veral in die stryd met die forte aan die oewer van die Mississippi.
Vlagoffisier Farragut het eers op 20 Februarie 1862 op Ship Island aangekom met die "Hartford", nadat hy 'n geruime tyd in Key West aangehou is, waar hy sy eskader begin reël het vir die moeilike taak wat voor hom lê.
Die vaartuie wat aan sy bevel toegewys is, het gou begin aankom, en teen middel Maart het almal gerapporteer, tesame met ses stoomwaaiers wat aan die mortiervlot behoort: die "Harriet Lane", "Owasco", "Clifton", " Westfield "," Miami "," Jackson "; behalwe die mortierskoeners. Die fregat "Colorado", met vyftig gewere, het aangekom, maar vlagoffisier Farragut en kaptein Bailey het albei tot die gevolgtrekking gekom dat sy nie genoeg verlig kon word om die kroeg oor te steek nie.
Op 18 Maart het al die mortierskoeners die kroeg by Pass l'Outre oorgesteek, gesleep deur die stoomskip "Harriet Lane", "Owasco", "Westfield" en "Clifton". Hulle is deur Farragut beveel om na die Suidwespas te gaan.
Die enigste skepe wat die kroeg oorgesteek het, was die "Hartford" en "Brooklyn". Die vlootdepartement het 'n fout gemaak met die stuur van vaartuie met te veel water, soos die "Colorado", "Pensacola" en "Mississippi". Die twee laasgenoemde kon met groot moeite oorsteek, maar die hele vloot was ten minste twaalf dae vertraag.
Die eerste daad van Farragut was om kaptein Henry H. Bell, sy stafhoof, met die stoomwaaiers "Kennebec" en "Wissahickon" die rivier op te stuur, om, indien moontlik, vas te stel watter voorbereiding die vyand getref het om te voorkom die gang van die forte. Hierdie beampte het berig dat die obstruksies formidabel lyk. Agt hulke is in lyn oor die rivier vasgemeer, met swaar kettings wat van die een na die ander strek. Vlotte hout is ook gebruik, en die gang tussen die forte is dus heeltemal gesluit.
Die Konfederate het geen tyd verloor om hul verdediging te versterk nie. Hulle werk nag en dag sedert die ekspedisie deur die federale regering beplan is. Fort Jackson en St. Philip was 'n sterk verdediging, eersgenoemde in die weste en laasgenoemde op die oostelike oewer van die Mississippi. Aangesien dit 'n belangrike plek in die volgende gebeurtenisse moet inneem, sal dit goed wees om 'n beskrywing daarvan te gee.
Fort Jackson is gebou in die vorm van 'n ster van klip en mortier, met swaar bomvaste. Dit was ongeveer honderd meter van die dam af, met sy kasmatte net daarbo. Ek word vertel dat die metselwerk 'n bietjie gevestig het sedert dit eers gebou is, maar dit was nog steeds in 'n goeie toestand. Die bewapening het bestaan ​​uit 42 swaar gewere in barbette en 24 in kasmatte; ook 2 stukke ligte artillerie en 6 gewere in water-battery-in altesaam, 74 gewere. Die laaste was 'n baie formidabele deel van die verdediging, sy swaar gewere het 'n groot afstand langs die rivier. Die hoofwerk is versterk deur sy bomvaste en kwesbare dele te bedek met sakke sand wat vyf of ses voet diep gestapel is, wat dit bewys het teen die projektiele van gewone gewere wat in daardie dae deur oorlogskepe gedra is. Die fort was ook goed voorsien van voorraad en oorlogsmunitie, wat in 'n swaar geboude messelwerk in die middel van die werke weggebêre is. Dit was in 'n baie goeie toestand om aanval of beleg te weerstaan. Fort Jackson was onder die onmiddellike bevel van luitenant-kolonel Edward Higgins, voorheen 'n offisier van die Amerikaanse vloot, en 'n baie dapper en intelligente man.
Fort St. Philip was aan die ander kant van die rivier ongeveer 'n half kilometer bokant Fort Jackson geleë, en was na my mening die formidabeler van die twee werke. Dit het 'n groot deel grond bedek, en hoewel dit oop was, sonder kazematte, was die mure sterk gebou uit baksteen en klip, bedek met sooi. Die gewere is in 'n barbette gemonteer en kon op elke vaartuig op en af ​​met die rivier gedra word. Daar was altesaam 52 stukke munisipaliteit. Een swaar geweer het die posisie van die mortiervloot geboor en het ons tot groot onrus gelei tot die tweede of derde dag nadat die bombardement begin het, toe dit gebars het.
Elkeen van die forte het 'n garnisoen van ongeveer sewehonderd man gehad, waarvan sommige uit die Noordelike State was, behalwe baie buitelanders (Duitsers of Iere). Die noordelike manne het aansoek gedoen om diens in die forte om agterdog te vermy, en in die hoop dat hulle nie versoek sou word om teen die federale regering te veg nie. In hierdie hoop is hulle aangemoedig deur hul offisiere, wat almal, insluitend die kolonel in bevel, van mening was dat geen vlootoffisier die vermoë sou hê om sulke sterk posisies aan te val nie.
Al die landverdediging was onder Brigadier-generaal Johnson K. Duncan, wat hom as 'n bekwame en dapper bevelvoerder bewys het.
Die beste gang langs die rivier was naby die westelike oewer naby die gewere van Fort Jackson, waar die stroom nie baie vinnig was nie en min wervels bestaan ​​het. Oorkant hierdie kanaal het die Konfederate 'n klomp boomstamme geplaas, wat strek van die oewer tot die aanvang van 'n ry hulpe wat tot aan die ander kant van die rivier gestrek het. Hierdie hulke is deur kettings veranker en met mekaar verbind. Die vlot was so ingerig dat dit uit die pad van vaartuie gehaal kon word en gesluit kan word wanneer gevaar dreig. Alhoewel hierdie plan om die rivier te blokkeer beter was as die eerste wat die Konfederate probeer het, naamlik om 'n swaar ketting op vlotte oor te dryf, was dit nie baie formidabel of vindingryk nie.
Benewens die verdediging by die forte, het die Konfederate met groot ywer gewerk om 'n vloot krygsmanne te improviseer en vir hierdie doel 'n aantal swaar sleepbote gebruik wat gebruik is om vaartuie op en af ​​te sleep, en sommige handelstoomers. Hierdie, met die ram "Manassas" en die ysterbeklede "Louisiana", is in al twaalf vate vervaardig. Die hele vlootmag was nominaal onder beheer van kommandant John K. Mitchell, C. S. N.
Die ysterbeklede "Louisiana", met 16 swaar gewere, met 'n bemanning van 200 man, was 'n kragtige vaartuig wat byna ondeurdringbaar was om te skiet en was toegerus met 'n skutvaste galery waaruit haar skerpskutters op 'n vyand kon skiet met groot effek. Haar masjinerie is egter nie voltooi nie, en tydens die verloop van die Unie-vloot was sy aan die rivieroewer vasgemaak en kon sy slegs een breedte en drie van haar booggewere gebruik. Op hierdie stadium was sy onder die onmiddellike bevel van bevelvoerder Charles F. McIntosh, voorheen van die Amerikaanse vloot. Die McRae, luitenant Thomas B. Huger, was 'n seevaart-stoomboot wat 6 32 pond en 1 9-duim-skulpgeweer gemonteer het; die stoomboot "Jackson", luitenant F. B. Renshaw, met 2 32 pond; die ystergeklede ram "Manassas", luitenant A. Warley, wat 1 32-ponder (in die boog) monteer; en twee bekendstellings, met elkeen 'n houwitser. Twee stoomwaens is omskep in geweerbote in die staat Louisiana, met barrikades van denne en katoen om die masjinerie en ketels te beskerm: die "goewerneur Moore", bevelvoerder Beverley Kennon en die generaal Quitman, kaptein Grant. "Al die bogenoemde stoomwaens, wat omskepte vaartuie was," sê bevelvoerder Mitchell, "was te gering gebou vir oorlogsdoeleindes."
Die River Defense-geweerbote, bestaande uit ses omgeboude sleepbote onder bevel van 'n handelskaptein genaamd Stephenson, is ook beveel om aan te meld by bevelvoerder Mitchell; maar hulle het hom min gehelp as gevolg van die ongehoorsaamheid van hul bevelvoerder. "Al die bogenoemde vaartuie," sê bevelvoerder Mitchell, "gemonteer van een tot twee draaipunte van 32 pond elk, sommige van hulle geweer. Hulle ketels en masjinerie is almal min of meer beskerm deur dik, dubbele dennenversperrings, ingevul met saamgeperste katoen. " Hulle is ook voorberei om deur 'n plat yster omhulsel om hul boë te stamp.
Die Konfederale vloot het 40 kanonne, waarvan 25 32-pond, en 'n kwart van hulle geweer, gemonteer.
Daar word dus gesien dat ons houtvaartuie, wat by die forte verby was met 192 gewere, 126 kanonne teen sterk geboude werke en 40 gewere aan boord van gedeeltelik gepantserde vaartuie teen hulle opgestel het.
Benewens die bogenoemde verdediging, het Commodore Mitchell op sy bevel 'n aantal vuurvlotte (lang platbote gevul met denneknope, ens.), Wat na verwagting goeie diens sou lewer, óf deur die vloot van die Unie te gooi. in verwarring of deur lig aan die skutters in die forte te verskaf. By die vergelyking van die Konfederale verdediging met die aanvalsmag van die Unie -vloot, sal gesien word dat die kans sterk ten gunste van eersgenoemde was. Oor die algemeen word deur militêre manne toegegee dat een geweer in 'n fort ongeveer gelyk is aan vyf aan boord van 'n houtskip, veral as die kragte wat dryf, teen 'n drie-en-'n-half knoop moet stry stroom in 'n kanaal belemmer deur kettings en vuurvlotte. Ons vyande was deeglik bewus van hul sterkte, en hoewel hulle amper nie verwag het dat ons so 'n gevaarlike aanval sou doen nie, het hulle ongeduldig gewag dat Farragut 'kom', met die versekering dat hy 'n rampspoedige nederlaag sou ondervind. Hulle het egter nie nagelaat om daagliks die sterkte van hul werke by te dra gedurende die tyd dat ons skepe vertraag is om die kroeg oor te steek en die rivier te bestyg nie.
Farragut het groot probleme ondervind om die groter vaartuie oor die kroeg te kry. Die "Hartford" en "Brooklyn" was die enigste twee wat sonder verligting kon slaag. Die "Richmond" steek vas in die modder elke keer as sy probeer oorsteek. Die "Mississippi" het twee voet te veel water gegooi, en die "Pensacola" het 'n paar honderd meter van die kanaal af gehardloop nadat hy 'n paar keer probeer om oor die weg te kom. Daar lê sy, met haar skroef half uit die water, terwyl sy deur die wind en die see ingedryf word. Vlieëniers is aangeskaf in Pilot Town, naby; maar hulle was verraderlik of senuweeagtig, en al hul pogings om die swaar skepe oor die kroeg te kry, was mislukkings. Farragut voel uiters ongemaklik oor die vooruitsig voor hom, maar ek het hom oortuig dat ek die vaartuie kon oorneem as hy dit onder my beheer sou plaas, en hy het daartoe ingestem. Ek het eers met die "Richmond" (bevelvoerder Alden) probeer, en alhoewel sy sewe keer by die vlieënier was, het ek met die eerste poging geslaag, die stawe oorgesteek en van Pilot Town af geanker. Die volgende verhoor was met die fregat "Mississippi". Die vaartuig is soveel as moontlik ligter gemaak deur haar sparre, seile, gewere, proviand en steenkool uit te haal. Al die stoomwaens van die mortiervloot is daarna na haar gestuur, en na agt dae se harde werk het hulle daarin geslaag om die Mississippi deur te trek. Dit lyk nog moeiliker om die "Pensacola" oor die weg te ruim. Ek het kaptein Bailey gevra om vir 'n kort rukkie vir my die "Colorado" te leen, en met hierdie vaartuig het ek so na as moontlik aan die "Pensacola" gegaan, 'n stroomkabel na haar agterstewe gehardloop en deur hard te steun op die Colorado , het haar spoedig uit haar onaangename posisie ontslaan. Die volgende dag om 12 uur het ek by haar verby die kroeg gegaan en haar by Pilot Town veranker.
Die U. Coast Survey -stoomboot "Sachem", onder bevel van 'n baie bekwame offisier, mnr. H. Gerdes, is by die ekspedisie gevoeg met die doel om die kroeg en rivierkanaal te laat klink en ook om punte en afstande te bepaal wat as gidse na die bevelvoerder van die mortier-flottielje. Gerdes en sy assistente het die posisies van die bomvaartuie gekies, aan al die bevelvoerders van vaartuie betroubare kaarte voorsien, die rivier agt myl onder die forte getrianguleer en klein pale met wit vlae op die oewers teenoor die posisies van die verskillende vaartuie geplant , elke vlag gemerk met die naam van 'n vaartuig en die afstand van die bek van die mortier tot by die middel van die fort. Die bote van die landmeters is gereeld aangeval deur skerpskutters wat uit versteekte posisies tussen die bosse van die rivieroewer geskiet het. Tydens die bombardement is die Coast Survey -beamptes dag en nag in diens geneem om te kyk of die vaartuie nie 'n sentimeter van hul plekke af beweeg nie, en die goeie uitwerking van al hierdie sorg is getoon in die eindresultaat van die mortierpraktyk.
Nadat hy die voorbereidende werk voltooi het, het Farragut op 16 April met sy vloot binne drie kilometer van die forte af opgetrek en my meegedeel dat ek met die bombardement sou kon begin sodra ek gereed was. Die skepe het almal vasgesteek terwyl hulle opkom, maar nie in 'n goeie toestand nie, wat tot 'n paar komplikasies gelei het.
Die plek wat ek vir die eerste en derde afdelings van die mortiervate gekies het, was onder 'n dik bos aan die regteroewer van die rivier, wat in die rigting van die fort 'n byna ondeurdringbare massa aangebied het. Die forte kon duidelik gesien word uit die mastkoppe van die mortierskoeners, wat so bedek was dat die Konfederale kanonne hulle nie van die bome kon onderskei nie. Die voorste vaartuig van die eerste afdeling, van sewe skepe, onder leiding van luitenant-bevelvoerder Watson Smith, is op 'n punt 2850 meter van Fort Jackson en 3680 meter van Fort St. Philip geplaas. Die derde afdeling, onder bevel van luitenant Breese, kom volgende in volgorde, en die tweede afdeling, onder luitenant koningin, het ek aan die oostekant van die rivier geplaas, met die kop van die lyn 3680 meter van Fort Jackson af.
Die vaartuie is nou in posisie en die sein word gegee om te skiet; en die oggend van die 18de April het die bombardement redelik begin, en elke mortier het bevele gehad om een ​​keer per tien minute te skiet.
Die oomblik toe die mortiere hul skulpe uitsteek, antwoord beide Jackson en St Philip met groot woede; maar dit was 'n geruime tyd voordat hulle ons bereik kon kry, want ons was goed weggesteek agter ons natuurlike wal. Die vyand se vuur was vinnig, en toe ek agterkom dat dit nogal warm word, stuur ek luitenant-gas na die hoof van die lyn om met sy 11-duim-draai op die forte te vuur. Hierdie posisie het hy vir een uur en vyftig minute gehandhaaf en dit net laat vaar om met ammunisie vol te word. Intussen het die mortiere op die linkeroewer (Queen's division) puik werk verrig, hoewel hulle aansienlik gely het onder die vyand se vuur.
Ek het aan boord gegaan van die vaartuie van hierdie afdeling om te sien hoe dit met hulle gaan, en het hulle so afgesny gevind dat ek dit nodig geag het om dit met toestemming van Farragut na die oorkantste oewer, onder die bome, naby die ander te verwyder vaartuie wat maar min gely het. Hulle het egter hul posisie beklee tot sononder, toe die vyand ophou skiet.
Om vyfuur die aand het Fort Jackson aan die brand geslaan, en toe die vlamme vinnig versprei, het die Konfederate gou hul gewere gelos. Daar was baie aannames onder die offisiere van die vloot oor wat brand. Sommiges het gedink dat dit 'n vuurvlot was, en ek was self geneig tot hierdie mening totdat ek die rivier in 'n boot opgetrek het en met behulp van 'n nagglas myself oortuig het dat die fort self in vlamme was. Hierdie feit het ek dadelik by Farragut aangemeld.
Teen die nag was die bemanning van die mortiervate heeltemal uitgeput; maar toe dit bekend word dat elke dop binne -in die fort val, het hulle hul inspannings verdubbel en die snelheid van hul vuur elke vyf minute tot 'n dop verhoog, of in al tweehonderd en veertig skulpe per uur. Om die mans te laat rus, het ons gedurende die nag ons vuur verslap en slegs een keer per halfuur 'n dop gestuur. So het die eerste dag se bombardement geëindig, wat meer effektief was as dié van enige ander dag tydens die beleg.
Die volgende oggend word die bombardement hernu en nag en dag tot die einde voortgesit ... ek was nie onkundig oor die stand van sake in die fort nie; want op die derde dag van die bombardement het 'n deserteur homself voorgedoen en ons 'n verslag gegee van die verwoesting wat deur ons skulpe ontstaan ​​het, alhoewel ek twyfel het oor die hele waarheid van sy stellings. Hy het voorgestel dat honderde skulpe in die fort geval het, die bomwerpe ingebreek het, die vesting aan die brand gesteek en die binnekant oorstroom het deur die dakke te sny. Hy het ook gesê dat die soldate in 'n desperate en gedemoraliseerde toestand was. Dit was vir ons baie bemoedigend, en dit het die bemanning van die mortierbote geprikkel dat hulle met ywer en energie gewerk het. Ek het die woestyn na Farragut geneem, wat, hoewel beïndruk deur sy stelling, nie heeltemal bereid was om van die geleentheid gebruik te maak nie; want op hierdie tydstip is die lyn van hulpe oor die rivier as 'n onoorkomelike obstruksie beskou, en dit was vasbeslote om dit te ondersoek en, indien moontlik, te verwyder voor die vloot se vordering.
In die nag van die 20ste is 'n ekspedisie ingerig om die ketting te breek wat veronderstel was om van die een strand na die ander te strek. Twee stoomwaens, die "Pinola", luitenant Crosby en "Itasca", luitenant Caldwell, is vir die doel uiteengesit en onder leiding van kaptein Bell, stafhoof, geplaas. Alhoewel die poging onder dekking van die duisternis gedoen is, het die skerp oë van die Konfederale kanonniers hul vyande spoedig ontdek, en die hele vuur van Fort Jackson is op hulle toegespits. Ek is deur Farragut in kennis gestel van die beoogde beweging, en ek was gereed om die vuur van die mortiere op die regte tyd met goeie effek te verdubbel. In Farragut se woorde: "Kommandeur Porter het egter so 'n geweldige vuur uit die mortiere gehou dat die vyand se skoot die geweerbote geen besering opgedoen het nie, en die kabel is geskei en hul verbinding was voldoende verbreek om op die linkeroewer deur te gaan van die rivier. "
Die werk van die mortiervloot was nou amper verby. Ons het byna 5 dae lank 'n swaar vuur nag gehou - ongeveer 2800 skulpe elke 24 uur; in totaal ongeveer 16 800 skulpe. Die mans was byna uitgeput vanweë gebrek aan rus en rus. Die ammunisie het uitgegee, een van die skoeners is gesink, en hoewel die res min skade aan die vyand se skiet opgedoen het, is hulle erg geskok deur die harsingskudding van die mortiere.
Op die 23ste oomblik verteenwoordig ek die stand van sake aan die vlagoffisier, en hy besluit om verby die werke te gaan, wat ek seker voel dat hy sy eskader maar min skade kan berokken. Hy erken die belangrikheid van 'n onmiddellike aanval, en bel 'n raad van die bevelvoerders, wat daartoe lei dat die vas die nag verby is. Die beweging is egter tot die volgende oggend uitgestel, omdat die skrynwerkers van een van die groter skepe langs die rivier aan die werk was, en die bevelvoerder wou nie sonder hulle voortgaan nie. Die ysterbeklede "Louisiana" het nou haar verskyning gemaak, en generaal Duncan het haar bevelvoerder sterk aangespoor om onder die forte neer te val en met sy swaar geweergeweer op die vloot te skiet.Op die 22ste dag skryf generaal Duncan aan bevelvoerder Mitchell van Fort Jackson:
"Dit is van kardinale belang dat die huidige vuur van die vyand van ons afgetrek moet word, wat u alleen kan doen. Hierdie oproep kan gedoen word op die manier wat vanoggend onder die dekking van ons gewere voorgestel word, terwyl u op die boot kan werk Ons posisie is van kritieke belang, en hang geheel en al af van die uithouvermoë van ons kazematte, waarvan baie heeltemal verpletter is, en deur herhaalde skokke afbrokkel; en daarom eerbiedig maar ernstig weer dring my voorstel vanoggend op u kennisgewing aan. Ons tydskrifte is ook in gevaar. "
Gelukkig vir ons was bevelvoerder Mitchell nie gelyk aan die geleentheid nie, en die "Louisiana" bly vasgebind aan die oewer, waar sy nie die rivier kon belemmer of die vloot van die Unie in verwarring kon bring terwyl sy die forte verbygaan nie.
Terwyl Farragut besig was om sy voorbereidings te tref, het die vyand niks probeer om die mortierbote uit hul posisie te dryf nie. 'N Paar swaar gewere in Fort St. Philip het voortdurend 'n vuur aan die brand gehou op die kop van die mortierkolom, en die Konfederate het hul mortiere met tussenposes gebruik, maar het net daarin geslaag om een ​​mortierskoener te laat sink en 'n paar ander te beskadig. 'N Liggaam van gewere is op 'n keer uit die forte uitgestuur, maar 'n hewige vuur het hom teëgekom en gou afgeweer.
Twee uur die oggend van die 24ste oomblik was die tyd waarop die vloot moes begin, en Farragut het voorheen die nodige bevele aan die bevelvoerders gegee, en hulle opdrag gegee om hul skepe voor te berei vir aksie deur hul lig af te stuur spars, hul romp modderkleur verf, ens .; ook om hul kettingkabels aan die kante teen die enjins te hang, as 'n beskerming teen die vyand se skoot. Hy het die volgende "Algemene bevel" uitgereik:
VERENIGDE STATE FLAGSHIP "HARTFORD", MISSISSIPPI RIVER, 20 April 1862.
Die vlagoffisier, nadat hy al die menings van die verskillende bevelvoerders gehoor het, is van mening dat alles wat gedoen moet word vinnig gedoen moet word, anders sal ons weer tot 'n blokkade-eskader teruggebring word sonder om voort te gaan die bombardement, aangesien ons byna al die doppe en versmeltings uitgegee het, en materiaal vir die vervaardiging van patrone. Hy het nog altyd dieselfde opinies gehad as wat deur kommandant Porter uitgespreek word; dit wil sê, daar is drie vorme van aanval, en die vraag is: die een wat aangeneem moet word. bokant die forte, om die troepe te beskerm, moet hulle van die golfkant af in kwarantyn beland word deur hulle deur die baai te bring, en dan moet ons magte teen die rivier opbeweeg en mekaar onderling help, soos dit met voordeel gedoen kan word.
As die gunstige tyd na die mening van die vlagoffisier aangebreek het, word 'n sein gegee om te weeg en na die konflik te gaan. As ons na sy mening op die tydstip van aankoms by die onderskeie posisies van die verskillende afdelings van die vloot die voordeel het, sal hy die sein gee vir noue aksie, nr. 8, en die resultaat nakom, oorwin of te wees verower, gooi anker of hou aan, soos volgens hom die beste is.
Tensy die bogenoemde sein gemaak word, sal dit verstaan ​​word dat die eerste seilvolgorde gevorm sal word nadat u Fort St. Philip verlaat het, en ons sal met die rivier voortgaan volgens die oorspronklike mening. Die program van die volgorde van seil vergesel hierdie algemene orde, en die bevelvoerders hou hulle gereed vir die diens soos aangedui. Baie eerbiedig, u gehoorsame dienskneg, D. FARRAGUT, vlagoffisier West Gulf Blockader-eskader.
Farragut se eerste plan was om die vloot te lei met sy vlagskip, die "Hartford", wat nou gevolg word deur die "Brooklyn", "Richmond", "Pensacola" en "Mississippi", en dit goed gedink het om sy swaar vaartuie te hê in die bakkie, waar hulle onmiddellik enige vlootmag wat teen hulle sou verskyn, kon vermorsel. Hierdie plan was 'n beter plan as wat daarna aanvaar is; maar hy is aangespoor om die volgorde van sy kolom te verander deur die senior bevelvoerders van die vloot, wat aan hom voorgestel het dat dit nie verstandig was vir die opperbevelhebber om die grootste deel van die geveg te neem nie. Uiteindelik het hulle sy onwillige toestemming gekry vir 'n reëling waarmee kaptein Bailey in die geweerboot 'Cayuga', onder bevel van luitenant N. Harrison, 'n goeie keuse sou wees, want dit was later bewys, want hierdie offisiere was dapper en bekwame manne, wel kwalifiseer vir die pos. Kaptein Bailey het as vrywilliger vir die diens gewerk, en het niks oorgelaat om Farragut se onwilligheid om dit wat as die gevaarlike plek beskou is, op te gee nie, hoewel dit minder gevaarlik was as die plekke agter.
Die mortier-flottielstoomers onder my bevel is aangesê om op te beweeg voordat die vloot anker weeg en gereed te wees om die waterbatterye van Fort Jackson in te skakel terwyl die vloot verbyry. Hierdie batterye het 'n paar van die swaarste gewere in die verdediging gemonteer, en dit was afhanklik van doeltreffende werk.
Die bevelvoerders van vaartuie is ingelig oor die planverandering en opdrag gegee om in ooreenstemming te volg volgens die onderliggende volgorde van aanval:
Om 02:00 die oggend of 24 April het al die vaartuie van die Unie hul ankers begin ophef. Dit was 'n stil, helder nag, en die klik van die kapstane, met die traliewerk van die kettingkabels terwyl hulle deur die gatgate gaan, maak 'n groot geluid, wat ons vrees as 'n waarskuwing vir ons vyande sou wees. Hierdie veronderstelling was korrek, want die Konfederate was waaksaam in beide forte en stoomskip om die indringers te ontmoet. Net een feit was in ons guns, en dit was die verdeling van hul magte onder drie verskillende hoofde, wat eenparigheid van optrede verhinder het. In alle ander opsigte was die kans teen ons.
Voordat Farragut die rivier bestyg, was die Franse admiraal en kaptein Preedy, van die Engelse fregat "Mersey", albei tot by die forte op en het met die militêre bevelvoerders gekommunikeer. By hul terugkeer het hulle ontmoedigende weergawes van die verdediging gegee, en dit was onmoontlik dat ons vloot dit kon verbygaan. Dit was natuurlik nie geneig om ons matrose te juig nie. Daar was 'n paar in die vloot wat twyfel aan sukses was, en daar was nie daardie vertroue aan ons kant wat by so 'n geleentheid moes bestaan ​​het nie; maar toe daar gesien word dat die rivierhindernisse en vlotte bye ii deur die strome weggespoel het en dat daar 'n oop pad teen die rivier blyk te wees, het elkeen meer hoopvol geword.
Die hele vloot het eers half half twee aan die gang gekom. Die stroom was sterk, en alhoewel die skepe so vinnig vorder as wat hul stoomkrag sou toelaat, het ons voorste vaartuig, die "Cayuga", eers onder skoot gekom. 'n kwart van drie -uur, toe beide Jackson en St. Philip op dieselfde oomblik op haar oopgaan. Vyf stoomwaens van die mortier-flottielie het hul posisie onder die waterbattery van Fort Jackson, op 'n afstand van minder as tweehonderd meter, ingeneem en, terwyl hulle druiwe, houers en granaatsels ingegooi het, die vuur van die battery onderhou. Die mortiere het op dieselfde oomblik met groot woede oopgemaak, en die aksie het ernstig begin.
Kaptein Bailey, in die "Cayuga", gevolg deur die ander vaartuie van sy afdeling in kompakte orde, het sonder moeite die lyn van obstruksies verbygesteek. Ho het egter nie hierdie punt bereik nie, maar hy was verplig om die gewere van Fort St. Hy het egter voortdurend aangehou, en sodra sy gewere tot stand gebring kon word, gooi hy druif en houer met 'n goeie effek en gooi veilig bo. Hy word hier ontmoet deur die vyand se geweerbote, en hoewel hy tegelykertyd deur verskeie groot stoomwaens omring is, het hy daarin geslaag om hulle te verdryf. Die "Oneida" en "Varuna" het hul leier ondersteun, en deur die vinnige vuur van hul swaar gewere het die vyand se vloot vinnig versprei. Dit was 'n meer gemoedelike werk vir ons manne en offisiere as die waardeur hulle pas gegaan het, en dit was gou duidelik dat die koelte en dissipline van ons vloot hom 'n groot voordeel bo die vyand se vloot gegee het. Bailey jaag die rivier op, gevolg deur sy verdeeldheid en skiet in op alles wat hulle teëkom; en kort nadat die hoof van die vlagbeampte-afdeling by die forte verby was, was die meeste riviervaartuie uitgeskakel, en die geveg was feitlik aan die gang. Dit was selfs duidelik vir luitenant-kolonel Higgins, wat, toe hy ons groot skepe sien verbygaan, uitroep: 'Beter bedek, seuns; ons koek is deeg!'
Intussen het die "Varuna", wat 'n vinnige vaartuig was, voor die ander skepe in die afdeling verbygegaan en na die vlugtende vyand die rivier opgedruk totdat sy haarself tussen hulle bevind het. Die Konfederate, wat in die donker veronderstel het dat die 'Varuna' een van hul eie vaartuie was, het haar nie aangeval totdat kommandeur Boggs homself bekend gemaak het deur sy vuur regs en links te lewer nie. Een skoot ontplof die ketel van 'n groot stoomskip vol troepe, en sy dryf aan wal; drie ander vaartuie is in vlamme aan wal gery. By daglig is die "Varuna" aangeval deur die "Governor Moore", 'n kragtige stoomboot wat as 'n ram aangebring is, en onder bevel van luitenant Beverley Kennon, laat van die Amerikaanse vloot. Hierdie vaartuig het die "Varuna" met haar booggeweer langs die hawe se gang gehark en 5 of 6 mans doodgemaak; en terwyl die vaartuig van die Unie hierdie vuur galant terugstuur, is haar sy twee keer deur die ystervoor van die ram deurboor. Die Konfederale ram "Stonewall Jackson" val ook die "Varuna" aan en raam haar twee keer oor midskappe; die "Varuna" het haar op dieselfde oomblik swaar gestraf met druiwe en houers uit haar 8-duim-gewere en uiteindelik uit die aksie gedryf in 'n gestremde toestand en in vlamme. Maar die loopbaan van die "Varuna" is beëindig; sy begin vinnig vol word, en haar dapper bevelvoerder was verplig om haar in seewater te laat loop, waarna sy gou na die bodem toe gegaan het. Kaptein Lee, van die "Oneida", siende dat sy metgesel hulp nodig het, het hom verlig en die offisiere en manne van die "Varuna" gered. Die twee konfederale ramme is deur hul spanne aan die brand gesteek en laat vaar. Groot dapperheid is aan beide kante getoon tydens die konflik van hierdie kleiner stoomwaens, wat die swaarste van die geveg gedra het, en die bevelvoerders van die Unie het groot vaardigheid getoon in die bestuur van hul vaartuie.
Daar kan gesê word dat Bailey se afdeling alles voor hom gevee het. Die "Pensacola", met haar swaar batterye, het die mans van die gewere by Fort St. Philip verdryf en dit makliker gemaak vir die skepe om agteruit te kom. Fort St. Philip is glad nie deur die mortiere beskadig nie, aangesien dit feitlik buite hul bereik was, en dit was die gewere van die skepe wat ons skepe die grootste besering opgedoen het.
Terwyl die meeste vaartuie van Bailey se afdeling verby die draai bo die forte swiep, kom Farragut op die toneel met die "Hartford" en "Brooklyn". Die ander skip van Farragut se afdeling, die "Richmond", bevelvoerder James Alden, klim uit die lyn en loop aan die westekant van die rivier, naby waar ek met die mortierstoomers besig was om die waterbatterye van Fort stil te maak. Jackson. Op die oomblik is die Konfederate in Fort Jackson byna almal uit hul gewere gedryf deur bomme uit die mortierbote en die druif en houer van die stoomwaens. Ek het Alden gegroet en vir hom gesê om naby die fort en in die wervelkolom verby te gaan, en hy sal min skade opdoen. Hy volg hierdie advies en kom baie gemaklik verby.
Teen hierdie tyd was die rivier verlig deur twee vuurvlotte, en alles kon deur die lig gesien word. Ek kon elke skip en kanonboot sien terwyl sy so duidelik as moontlik verbygegaan het en al hul posisies opgemerk het.
Dit sou te eniger tyd 'n moeilike onderneming wees om 'n lang ry vaartuie in kompakte orde te hou wanneer 'n krom kanaal teen 'n drie-en-'n-half-knoopstroom bestyg word, en ons bevelvoerders het dit veral onder die huidige poging gevind omstandighede. Die "Iroquois", bevelvoerder De Camp, so ywerig 'n offisier soos ooit, het uit die ry gestaan ​​en voor haar mede gesit; maar De Camp het sy kans goed benut deur 'n ram en die geweerboot "McRae" af te ry en af ​​te ry, wat hom aangeval het sodra hy by Fort Jackson verby was. Die "McRae" was gestremd en haar bevelvoerder (Huger) dodelik gewond. Die "Iroquois" is baie gesny deur Fort St. Philip en die geweerbote, maar het nie 'n enkele skoot van Fort Jackson ontvang nie, alhoewel dit binne vyftig meter daarvan verbygegaan het.
Terwyl die bogenoemde gebeurtenisse plaasgevind het, het Farragut Fort Saint Philip van naby met sy swaar skepe verloof en die manne uit hul gewere gedryf. Hy het die rivier verbygegaan toe sy vlagskip bedreig is deur 'n nuwe en formidabele teëstander. 'N Vuurvlot in volle vlam het langs die rivier afgekom, gelei na die "Hartford" deur 'n sleepboot, die "Mosher". Dit lyk onmoontlik om hierdie gevaar te vermy, en terwyl die roer in die hawe geplaas word in 'n poging om dit te doen, het die vlagskip op 'n skut geloop. Terwyl sy in hierdie posisie was, is die vuurvlot teen haar gestamp, en binne 'n minuut was sy halfpad tot by haar tops in vlamme gehul en was sy in 'n groot gevaar. Die brandweer is dadelik ontbied, en terwyl die "Hartford" -batterye die stryd met Fort St. Philip aanhou, is die vlamme geblus en het die vaartuig die diep water in 'n diep water teruggesak - 'n gevolg van die koelte van haar bevelvoerder en die goeie dissipline van die offisiere en manne. Terwyl die "Hartford" in hierdie gevaarlike posisie was, en haar hele vernietiging bedreig was, het Farragut al die eienskappe van 'n groot bevelvoerder getoon. Hy stap op en af ​​in die kak, net soos tydens 'n rokparade, terwyl bevelvoerder Wainwright die brandweermanne opdrag gee om die vlamme te blus. Soms het die vuur deur die hawens gejaag en die mans amper uit die gewere verdryf.
"Moenie skrik van die vuur nie, seuns," sing Farragut; "daar is 'n warmer vuur as dié vir diegene wat nie hul plig doen nie! Gee 'n skut 'n skoot, en moenie dat sy met 'n hele jas afgaan nie!" Die "Mosher" is gesink.
White, verby die forte, is die "Hartford" twee-en-dertig keer met romp en tuig getref, en 3 mans is dood en 10 gewond.
Die "Brooklyn", kaptein Thomas T. Craven, het so naby die vlagskip gevolg soos die verblindende rook van gewere en vuurvlotte sou toelaat, en die garnisoen van die fort is weer deur die vuur van haar swaar battery gedek . Sy het met ernstige straf oorgegaan en is onmiddellik aangeval deur die magtigste vaartuig in die Konfederale vloot, behalwe die "Louisiana" - die ram Manassas, onder bevel van luitenant Warley, 'n dapper jong offisier van die ou diens. Die slag dat die "Manassas" die "Brooklyn" getref het, het maar min beserings opgedoen en die ram het in die donker afgegly om ander prooi te soek. (Daar moet onthou word dat hierdie tonele op 'n donker nag uitgevoer is, en in 'n atmosfeer vol digte rook, waardeur ons bevelvoerders moes vorder, slegs gelei deur die flitse van die gewere in die forte en die geskikte lig brandende vaartuie en vlotte.) Die 'Brooklyn' is daarna aangeval deur 'n groot stoomboot wat haar breë kant op 'n afstand van twintig meter ontvang het en in vlamme buite werking geraak het. Nieteenstaande die hewige brand wat die 'Brooklyn' deurgemaak het, is sy slegs sewentien keer in die romp getref. Sy het 9 mans dood en 26 gewond verloor.
Toe ons groot skepe by die forte verby was, was die saak feitlik verby. As hulle almal naby die kop van die kolom was, sou die vyand dadelik verpletter gewees het en die vlagskip byna ongedeerd sou verbygaan. Soos dit was, was die "Hartford" meer blootgestel en bedreig as enige van haar mededingers, en dat die vloot in 'n tyd waarin die oorkommandant sou gebeur, in verwarring geraak het.
Die forte is so deeglik stilgemaak deur die gewere en mortiere van die skepe dat toe kaptein Bell in die klein Sciota, aan die hoof van die derde afdeling, bykom, hy byna ongedeerd verbyry. Al die ander vaartuie kon daarin slaag, behalwe die "Itasca", luitenant Caldwell, die "Winona", luitenant Nichols en die "Kennebec", luitenant Russell. Die eerste twee vaartuie, wat in lyn was, is sonder ondersteuning by daglig gevang onder die forte, en aangesien die stroom vinnig was en hulle stadige stoomwaaiers was, het hulle slegs doelwitte geword vir die Konfederate, wat nou alles wat van hulle oorgebly het, omgedraai het. vegkrag op hulle. Toe ek hul hulpelose toestand sien, het ek hulle beduie om af te tree, wat hulle gedoen het nadat hulle ernstig gesny is. Die Itasca het 'n skoot deur haar ketel gehad en was so deurmekaar dat haar bevelvoerder verplig was om haar net onder die mortiervloot aan te hardloop om te verhoed dat sy sink. Sy het veertien skote deur haar romp gekry, maar haar lys met vermoorde en gewonde was klein. As die mense in die forte nie heeltemal gedemoraliseer was nie, sou hulle hierdie twee vaartuie binne tien minute laat sink het.
Terwyl hierdie gebeure plaasgevind het, het die mortierstoomers die mans uit die waterbatterye gedryf en 'n bestendige vuur aan die muur van Fort Jackson geblaas. Alhoewel ek op die eerste gesig my posisie voor hierdie batterye, wat ses van die swaarste gewere in die Konfederale werke gemonteer het (1 10-duim en 2 8-duim Columbiads, 1 10-duim seekusmortel en 2 geweer 32 pond) ), lyk baie gevaarlik - dit was glad nie so nie. Ek het die stoomwaens langs die dam net onder die waterbatterye gehardloop en sodoende hul romp onder die vuurdekke beskerm. Ek het op my eerste breë kant gekom net toe die middel van die kolom van Bailey deur Fort Jackson oopgemaak is. Die vyand reageer vinnig, maar ons vuur was so vinnig en akkuraat dat die waterbattery binne tien minute leeggeloop het. Ek het 25 8-duim- en 32-ponders aan die een kant en 2 11-duim-draai-gewere gehad. Gedurende die res van die aksie het ek die meeste gewy
my aandag aan die kantels van die hoof fort, af en toe 'n skoot op die waterbattery. Tile "Harriet Lane het twee mans laat sterf, maar slegs teëls
die skade aan die vaartuie is aangerig aan hul maste en tuig, hul romp is goed beskerm deur die damme.
Terwyl ek hierdie taak verrig het, het ek 'n uitstekende geleentheid gehad om die bewegings van Farragut se vloot te sien, en met behulp van 'n kragtige nagbril kon ek byna mense onderskei op die vaartuie. Die hele toneel het soos 'n pragtige panorama gelyk. Van byna volmaakte stilte - die stoomwaens wat soos spookskepe stadig deur die water beweeg - begin 'n onophoudelike gebrul van swaar kanonne, die Konfederale forte en geweerbote wat saam op die kop van ons lyn oopmaak terwyl dit binne bereik kom. Die vaartuie van die Unie het die vuur teruggekeer toe hulle opkom, en gou het die gewere van ons vloot by die donderweer aangesluit, wat skynbaar die aarde laat skud het.'N Duidelike glans word deur die brandende vlotte oor die toneel gegooi, en toe die bomdoppe mekaar oorsteek en in die lug ontplof, lyk dit asof daar 'n geveg in die hemel plaasvind, net soos op die aarde. Dit het alles so skielik geëindig as wat dit begin het. Binne 'n uur en tien minute nadat die vaartuie van die vloot anker geweeg het, was die saak feitlik verby, en Farragut dring deur na New Orleans, waar hy binnekort die laaste hoop van Rebellie in daardie kwartaal sou verpletter deur die weg oop te maak vir die opmars van die Unie -leër.
Uit wat ek van die konflik gesien het, was ek nie baie bang vir die veiligheid van ons skepe nie. Af en toe dryf 'n wrak verby, almal verkool en gestrem, maar ek het opgemerk dat dit sywiel-vaartuie was, en nie een van ons nie.
Ek moet hier verwys na 'n dapper affêre wat tussen die "Mississippi" en die ram "Manassas" plaasgevind het. Laasgenoemde vaartuig was die moeilikste van die Konfederale vloot. Sy het op verskillende tye tydens die aksie die 'Brooklyn' en 'Mississippi' gestamp.
Vroeg daglig, toe die vaartuie die kwarantyn bokant die forte nader, het die 'Manassas' die rivier so vinnig sien opkom as wat haar stoom dit toelaat.
Toe sy die vloot nader, beveel vlagoffisier Farragut kommandant Smith in die "Mississippi" om haar af te draai en af ​​te hardloop. Die bevel is onmiddellik gehoorsaam deur die 'Mississippi' wat op volle spoed by die reën draai; maar toe die verwagting was dat die "Manassas" uitgeroei sou word, terwyl die vaartuie binne vyftig meter van mekaar was, het die ram haar roer hard-a-port gesit, die "Mississippi" ontwyk en aan wal gehardloop, waar haar bemanning haar verlaat het. Bevelvoerder Smith het haar aan die brand gesteek, en toe deurdrenk sy haar met 'n skoot plat dat sy van die oewer verdwyn het en onder die forte weggedryf het, waar sy opgeblaas en gesink het.
Hiervoor het 'n soort guerrilla -oorlog gevoer, en die meeste van die vyand se rivierbote is aan wal geland of op 'n ander manier vernietig, terwyl die "Varuna" langs die oewer gesink lê met twee van haar teëstanders langs haar, 'n monument vir die dapperheid van bevelvoerder Boggs.
Toe die vloot by die forte verby was, en ek nie meer nodig was om my posisie te beklee nie, het ek met die stoomwaens langs die rivier geval tot waar die mortierbote vasgesteek was, en ek het die sein gegee om op te hou skiet. Ek het geweet dat ons eskader nie daarin geslaag het om al die vyand se vloot te vernietig nie. Die ysterbeklede "Louisiana" het oënskynlik ongedeerd aan die oewer gelê, die "McRae" was naby anker naby Fort Jackson en drie ander vaartuie waarvan ek nie kon agterkom nie, beweeg van die een oewer na die ander.
Dit lyk ernstig, want so 'n mag, as dit reg hanteer word, was beter as myne; en ek moes onmiddellik voorsiening maak vir gebeurlikhede. Daar was nou sewe doeltreffende geweerbote onder my bevel, en ek het hulle dadelik voorberei om die vyand te ontmoet. My plan was om soveel as moontlik van my vaartuie langs die 'Louisiana' te kry, elkeen om vinnig by haar te kom, twee ankers los te laat en dan 'op die lyn te veg'.
Intussen jaag Farragut met sy hele vloot op pad teen die rivier op, behalwe die "Mississippi" en een of twee klein geweerbote, wat oorgebly het om die "lazaretto" te bewaak. Op pad boontoe het die vlagoffisier meer Konfederale batterye teëgekom by Chalmette, die plek wat beroemd geword het tydens die geveg van 8 Januarie 1815.
Die Chalmette -batterye aan weerskante van die rivier het twintig swaar gewere gemonteer en was almal gereed om ons vloot te ontmoet, wat in twee lyne so vinnig soos hulle kon toeneem. Farragut het hulle egter kortgeknip, en ons vloot, sonder verdere weerstand, het oorgegaan en voor New Orleans veranker. Die Koninginstad van die Suide het aan die voete van die veroweraar gelê en kon niks verdedig nie, terwyl die Konfederale Generaal Lovell teruggetrek het en die stad in die hande van die burgerlike owerhede gelaat het.
Teen die middag van die 25ste oomblik stuur ek luitenant-bevelvoerende gas met 'n vlag van wapenstilstand na Fort Jackson om die bevelvoerder te versoek om die twee forte en wat oorgebly het van die Konfederale vloot in besit van die Verenigde State oor te gee, en hom vertel dat dit nutteloos was om nog bloedvergieting te hê, aangesien Farragut die rivier verbygesteek het met baie min skade aan sy vloot en nou waarskynlik in besit van New Orleans was. Ek het ook van die geleentheid gebruik gemaak om die vyand te komplimenteer met sy dapper weerstand, en ek het hom ook meegedeel dat, as sy antwoord ongunstig was, ek die bombardement sou hernu. Generaal Duncan het 'n baie burgerlike antwoord aan my gestuur, maar wou nie oorgee totdat hy van New Orleans sou hoor nie; waarop ek onmiddellik 'n baie vinnige vuur op Fort Jackson met al die mortiere oopgemaak het, en met so 'n goeie effek dat daar gou 'n muitery onder die Konfederale kanonniers uitgebreek het, van wie baie geweier het om in die fort te bly en nutteloos geslag te word, hul poste verlaat en het die bank opgegaan buite die bereik van ons dop. Diegene wat oorgebly het, wou nie langer baklei nie. Hulle het sonder vrees 'n vreeslike bombardement gedra, en hul offisiere het hulself tydens die beproewing met groot moed blootgestel; maar dit was nou die mening van almal dat die fort sonder verdere lewensverlies oorgegee moet word. Die mortiere het aan die brand gehou tot laat die aand, toe hulle bomdoppe uitgegooi is. Op die 26ste oomblik het ek die skoeners beveel om voort te gaan, na Pilot Town te gaan en ammunisie vol te maak. Ses van hulle is beveel om die kroeg oor te steek en na die agterkant van Fort Jackson te gaan, en gereed te wees om te vuur wanneer dit aangedui word.
Intussen het ons die "Louisiana" en die Konfederale geweerbote in die oog gehou. Op die 27ste oomblik verskyn daar vyf mortiervaartuie aan die agterkant van Fort Jackson, en die Amerikaanse stoomboot "Miami" begin met lofprysinge naby Fort St. van die 28ste 'n beampte aan boord van die "Harriet Lane" gestuur om my in te lig van sy bereidheid om te kapituleer. Die volgende dag het ek met nege geweerbote verder gegaan na Fort Jackson, onder 'n vlag van wapenstilstand, en by aankoms 'n boot gestuur vir die bevelvoerder van die rivierverdediging, en ander wat hy goed dink om saam te neem.
Ek het hierdie beamptes by die gang ontvang, en ek het hulle behandel as dapper manne wat hul trusts met 'n moed wat alle lof verdien het verdedig het; en alhoewel ek geweet het dat hulle gemotiveerd voel om oor te gee aan wat hulle moes geweet het, in sommige opsigte 'n minderwaardige krag was, was dit die manne wat die oorwinning behaal het, in plaas van 'n nederlaag te ondergaan.
Ek het niks geweet van die muitery in die forte of die ongerief waaraan die mense daar blootgestel is nie; Ek was heeltemal onbewus van wat met die rivier gebeur het, of Farragut baie skade aangerig het by die verbygaan van die forte, of dat hy by die Engelse Turn by die ontsaglike batterye kon uitkom. Ek het in elk geval geweet dat dit belangrik is om die forte so vinnig moontlik in besit te neem, en ek het kapitaalvoorwaardes opgestel wat deur generaal Duncan en luitenant-kolonel Higgins aanvaar is. verbaas om te sien dat daar nie verwag word dat die oorlogsvaartuie ingesluit sou word in die bepalings waarop die Konfederale beamptes ooreengekom het nie. Generaal Duncan het vir my gesê dat hy geen gesag het oor die vlootvaartuie nie, en dat kommandeur Mitchell, van die gewone vlootmagte, die militêre owerhede in stryd gehad het. Dus het ek afstand gedoen van die punt, en was in my eie gedagtes vasbeslote wat ek sou doen as die forte in ons besit was.
Ons sit almal aan tafel aan boord van die "Harriet Lane", met die voorwaardes van kapitulasie voor ons; Ek het die koerant onderteken, net soos bevelvoerder Renshaw, van die "Westfield"; en luitenant-bevelvoerende Wainwright, van die "Harriet Lane", was op die punt om ons voorbeeld te volg, toe hy skielik op die dek ontbied is deur een van sy offisiere. Hy het onmiddellik teruggekeer en my meegedeel dat die ystergeklede "Louisiana" in vlamme was en teen die rivier afstorm na die mortierflotille (stoomwaens), waardeur daar nie plek was om deur te gaan nie, aangesien ons vaartuie vasgesteek was dertig meter van mekaar.
'Dit is 'n skerp gebruik,' het ek aan die konfederale beamptes gesê, 'maar as u die ontploffing kan weerstaan ​​as dit kom, kan ons dit doen. Ons sal die kapitulasie voltooi.' Terselfdertyd het ek luitenant Wainwright bevel gegee om die vaartuig langs hom te borg en die woord aan elkeen van die ander te gee om aan die einde van hul kettings te gaan en gereed te wees om deur stoom te gebruik, uit die pad van die " Louisiana "indien nodig, maar nie om hul ankerplek te verlaat nie. Toe oorhandig ek die pen aan generaal Duncan en kolonel Higgins, wat hul name koel in 'n gewaagde band onderteken het asof hulle nie 'n oomblik gevaar loop om op te blaas nie. Toe sit ons almal rustig en wag op die uitslag. Binne 'n paar oomblikke het 'n ontploffing plaasgevind wat ons almal redelik uit ons sitplekke geskud het en die "Harriet Lane" aan haar kant oorgegooi het, maar ons het die bepalings van kapitulasie voltooi. Die "Louisiana" het opgeblaas voordat die vloot bereik is. Die konfederate beamptes het hierdie optrede ernstig veroordeel en ons verseker dat hulle nie verantwoordelik was vir die vloot nie, aangesien dit heeltemal onder bevel van bevelvoerder Mitchell was.
Toe ek op die dek klim, was die 'Louisiana' nêrens te sien nie, en nie eens 'n rimpeling wys waar sy afgekom het nie. So het ons 'n kragtige vaartuig verloor, wat ons in ons toekomstige bedrywighede van groot nut sou gewees het.
Generaal Duncan en sy metgeselle het nou die "Harriet Lane" verlaat en aan wal gegaan. Binne minder as tien minute daarna is die Konfederale vlae afgehaal, en albei forte is aan die amptenare wat aangestel is om dit in besit te neem, afgelewer. Ons oorwinning was egter nog nie voltooi nie, want die vyand se vlag sweef nog op die rivier, en my volgende plig lê in hierdie rigting. Toe bevelvoerder Mitchell die "Louisiana" aan die brand steek, het hy sy offisiere en mans na 'n rivierstoomboot oorgeplaas en na die oorkantste oewer gehardloop, 'n kilometer bo die forte. Sy bewegings is aan my gerapporteer, en sodra generaal Duncan die skip verlaat het, het ek bevel gegee dat die "Harriet Lane" anker moes weeg en in kwarte slaan. Ons stuur direk na die vaartuig wat Mitchell se vlag dra, en die bevel is gegee om op die vlagpaal te skiet; maar die rook was nie uit die geweer voordat die Konfederale vlag afgehaal is nie. Luitenant Wainwright is aan boord van die vyand gestuur om in besit te neem, en word ontmoet deur bevelvoerder Mitchell, wat dieselfde voorwaardes eis as wat die offisiere van die forte ontvang het. Wainwright het hom meegedeel dat daar geen terme aan hom of sy offisiere toegestaan ​​sou word nie, dat hy en hulle as nabye gevangenes aangehou sou word om te antwoord vir die skending van die heiligheid van 'n vlag van wapenstilstand en dat hulle almal na die Noorde gestuur sal word. Mitchell het dadelik vir my 'n brief geskryf waarin al die offisiere (behalwe drie of vier) ontslae geraak het van die brand om die "Louisiana" aan die brand te steek en sodoende die vaartuie van die Unie in gevaar te stel terwyl hulle onder 'n vlag van wapenstilstand was.
Ek het die gevangenes na die vlagoffisier Farragut gestuur om te ontslae te raak soos hy die beste gedink het, en dit was die einde van die saak. Die forte was ons s'n, die stad was ons s'n, en die rivier was oop en vry tot by New Orleans.
Na die geveg het die offisiere van die Konfederale weermag baie gekla oor bevelvoerder Mitchell se gedrag en eerstens gesê dat hy versuim het om hartlik met die landmagte saam te werk; tweedens dat hy die "Louisiana" nie goed gebruik het nie (sover ek kan weet, was sy nie gereed vir aksie toe die vloot verbygegaan het nie, en ek is van mening dat sy, as ek dit behoorlik bestuur het, moontlik sou gegooi het ons vloot in verwarring); derdens dat hy nie die vuurvlotte wat onder sy beheer was, kon ontsteek en op die regte tyd afgestuur het om ons vloot te ontmoet toe hy op die rivier kom nie. Hy het 'n hele paar hiervan aan die bank vasgemaak, en daar kan goed voorgestel word wat die uitwerking van miljoene brandende denneknope op dertig of veertig vlotte sou gewees het as daar onthou word hoe ernstig die "Hartford" in gevaar is deur een van die wat eintlik gestuur is.
Nadat al die verdediging in ons vermoë was, het ek 'n stoomboot na die kroeg gestuur en een van generaal Butler se skepe laat opkom, aan boord waarvan generaal Phelps was met een of twee regimenten infanterie, wat die forte in besit geneem het.
Farragut se vaartuie is slegs drie en twintig keer in hul romp getref deur skote van Fort Jackson, terwyl hulle hul groot skade van Fort St. Philip ontvang het, soos blyk uit die amptelike verslae. Dit wys hoe moeilik dit was vir die Konfederale kanonniers in die voormalige werk om te veg terwyl hulle die vreeslike stamp van die mortiere verduur het. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat hul brand 'n groter lewensverlies in die Federale vloot verhoed het en wesenlik gehelp het om die finale uitslag te bereik. Ons totale verlies in die vloot is– 37; gewond, 147. Die skepe wat die meeste gely het, was die "Pensacola", 37; "Brooklyn", 95; en "Louisiana", 28.
Toe die son die oggend na die geveg op die federale vloot opkom, skyn dit op glimlaggende gesigte, selfs onder diegene wat aan hul wonde ly. Farragut ontvang die gelukwensing van sy offisiere met dieselfde onstabiliteit wat hy gedurende die besige stryd getoon het; en terwyl hy 'n groot gevoel vir die van sy manne wat gedood of gewond was, vertoon het, het hy nie tevergeefs tyd gemors nie, maar het hy die sein gemaak: "Gaan na New Orleans." Die feit dat hy onverganklike roem verower het, het hom skynbaar nie opgeval nie, so sy bedoeling was om sy groot oorwinning tot die einde toe op te volg.
Dit is meer as net drie sentimeter akrielglas wat Asiatiese eienaars van klein sakeondernemings van hul swart kliënte skei.
Toe die stadsraad in Desember 2017 'n wetsontwerp goedkeur wat daarop gemik was om stop-en-go-winkels te reguleer teen die drankwette van Pennsylvania, was byna almal dit eens dat die instellings wat alkohol verkoop, toilette en sitplek vir 30 mense benodig.
Maar strydlyne is getrek toe die wetsontwerp ook nood-en-gaan-geriefswinkels vereis het om hul koeëlvaste glas af te haal. Ondersteuners van die wetsontwerp beweer dat die koeëlvaste glas swart kliënte onmenslik maak, terwyl dit bydra tot probleme van verslawing deur alkohol en dwelmgereedskap te verkoop. Teenstanders voer aan dat die wetsontwerp die veiligheid van eienaars in die gedrang bring en dat dit asiatiese ondernemings teiken.
Die wetsontwerp het dele van die swart en Asiatiese gemeenskappe gepolariseer. As 'n professor wat oor swart-Asiatiese verhoudings studeer en leer, en as 'n inwoner van West Philly wat interaksies tussen Asiatiese winkeleienaars en swart kliënte waargeneem het, kan ek u vertel dat hierdie interras-dinamika nog lank nie nuut is nie.
Asiatiese besighede in swart woonbuurte dateer uit die heropbou-era, toe Chinese kruidenierswinkels in die Mississippi-delta hul goedere aan geëmansipeerde slawe verkoop het. 'N Les in hierdie geskiedenis bied waardevolle insigte in die kontemporêre swart-Asiatiese verhoudings en kan help om 'n onbestendige situasie te ontlont.
Aan die einde van die 19de eeu is die opening van Chinese kruidenierswinkels in swart gemeenskappe in die Mississippi -delta gevorm deur twee voorwaardes: die hoofstad wat Chinese immigrante kon benut en die strukturele rassisme waarmee voormalige slawe te kampe het. Eerstens het vroeë Chinese immigrante in die suide aangekom om die werk wat deur slawe uitgevoer is, te vervang. Chinese immigrante vind plaaswins winsgewend en maak kruidenierswinkels oop deur gebruik te maak van die gedeelde hulpbronne van hul uitgebreide familie- en kithnetwerke, waarvan die meerderheid uit die Sze Yap -streek in Guangdong in die suide van China kom.
Tweedens het Chinese kruidenierswinkels baat gevind as gevolg van die institusionele rassisme wat voormalige slawe teiken gehad het. Plantasie kommissarisse het die prys van goedere verhoog om voormalige slawe in die skuld te hou. Die opening van Chinese kruidenierswinkels het 'n spesifieke nis gevul deur goedere aan vrygelate swartes teen laer pryse as plantasiekommissarisse te verkoop. Hierdie kruidenierswinkels het van die laat 1800's tot die 1960's in swart woonbuurte gebly, omdat Chinese eienaars van blanke gemeenskappe belet is.
Vandag het baie Chinese en Koreaanse eienaars wat in arm swart woonbuurte winkel begin, voordeel getrek uit dinge wat in die Mississippi -delta en die rasbeperkende behuisingsbeleid na die Groot Depressie gebeur het. Die Nasionale Behuisingswet van 1934 het rasseskeiding vererger en gelei tot die belegging van swart woonbuurte deur uitdruklik lenings aan swart mense te weier. Boonop het die huiseienaarslening (HOLC) swart woonbuurte as slegte beleggings gekategoriseer, wat die ontwikkeling en huiseienaarskap in hierdie gebiede ontmoedig het - 'n praktyk wat bekend staan ​​as herbelyning omdat hierdie woonbuurte rooi op HOLC -kaarte gemerk is, wat 'n "D" -graad aandui vir belegging.
Alhoewel hierdie polisse deur die Wet op billike behuising van 1968 omvergewerp is, bly die gevolge van hierdie polisse vandag nog steeds van krag. Swart Amerikaners kry steeds rooflenings met hoë rente en word meer gereeld as Asiërs geweier. Soortgelyk aan die manier waarop plantasiekommissarisse pryse verhoog het om vrye swartes in die skuld te hou-waardeur Chinese kruidenierswinkels 'n ekonomiese behoefte kon bied-het die disinvestering van swart woonbuurte geleenthede vir ondernemings in Asië oopgemaak.
Net soos die manier waarop Chinese immigrante uit die Mississippi -delta op hul sosiale netwerke staatgemaak het om aanvanklike kapitaal te bekom, kan Asiatiese winkeleienaars vandag kapitaal verkry deur middel van Chinese en Koreaanse gemeenskappe vir wedersydse hulp, besparings uit hul land van herkoms, transnasionale kapitaal en etniese banke.
Die wetsontwerp op die stadsraad en die vereiste daarvan om koeëlvaste glas af te breek, probeer om die respek van Asiatiese winkeleienaars teenoor hul swart kliënte te bevorder. Maar elke poging om respek te kweek, moet ook die anti-swart beleid en praktyke van blanke instellings beklemtoon wat hierdie teenstrydighede in die eerste plek geskep het.
Die geskiedenis van die Mississippi -delta en die HOLC leer ons om vergelykend te kyk hoe magtige blanke instellings onderskeidelik teenoor swart en Asiatiese Amerikaners diskrimineer. Hierdie geskiedenis verplig Asiatiese winkeleienaars om te verstaan ​​hoe hulle voordeel getrek het uit hul nie-swart status binne wit strukture, ondanks die voortdurende realiteite van anti-Asiatiese rassisme. As 'n kind van Chinese immigrante besef ek dat dit geskiedenis is wat baie Asiatiese immigrante ongelukkig nie bewus is vanweë die onderwysstelsels waaruit hulle gekom het nie. Byna presies 'n jaar gelede het Cindy Bass, die stadsraadvrou wat die wetsontwerp voorgestel het, instellings ingestel om die praktyke van hierdie stop-and-go-winkels te protesteer. Maar wat regtig nodig is, is leer-ins wat Asiatiese winkeleienaars opvoed oor 'n nasionale geskiedenis van institusionele rassisme wat hulle met hul swart kliënte deel. Slegs dan kan die metaforiese glas wat hierdie twee groepe skei, ook gedemonteer word.
Roseann Liu is 'n besoekende assistent -professor in die departement van opvoedkundige studies en 'n senior studieleier in die Lang -sentrum by Swarthmore College.
The Moundbuilders: Noord-Amerika se min bekende inheemse argitekte
Die prehistoriese mense van Sentraal- en Suid -Amerika is wêreldwyd bekend vir hul fantastiese argitektoniese en kulturele prestasies. Inboorlinge in Noord -Amerika staan ​​egter nie bekend as groot bouers nie. Maar dit beteken nie dat hulle nie gebou het nie.
Dit beteken ook nie dat hulle nie beskawings gehad het nie. Baie kulture van voor-Europese kontak met Noord-Amerika vestig hulle wel in stede en beoefen landbou en beskik oor gesofistikeerde godsdienste en seremoniële plekke. Sommige het selfs artefakte van koper en yster gemaak, en metallurgie word al lank as 'n teken van gevorderde prestasie beskou.
Maar wat min bekend is, was dat daar ook die heuwelbouers was in die huidige Verenigde State. Mense in baie streke van die prehistoriese VSA het ergeheuwels gebou, waarvan sommige 30,48 meter bereik het. Volgens argeoloë het hulle dit in die loop van 5000 jaar gebou.
Die Melkweg van die aarde oor die heuwel A by Poverty Point, Louisiana, wat omstreeks 1400 nC gebou is. ( Foto deur Jenny Ellerbe )
Penn Museum van die University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology in Philadelphia open later hierdie maand 'n vertoning genaamd Moundbuilders: Ancient Architects of North America.
In 'n persverklaring van die universiteit lui:
Aardheuwels - insluitend sommige van die vroegste monumentale konstruksies ter wêreld - is oor duisende jare deur verskillende inheemse Amerikaanse groepe ontwerp. Tog het die groottes, vorms en doeleindes van heuwels baie verskil oor tyd en geografiese afstand. Heuwels het 'n belangrike rol gespeel in die godsdienstige, sosiale en politieke lewens van die inheemse Amerikaanse mense. Sommige was begraafplase, ander was handelsentrums en gemeenskapsbyeenkomste, terwyl ander gedien het as die fondamente vir belangrike geboue of aktiwiteite.
Argeoloë, gefassineer deur die buitengewone ingenieurswese van die bouers, het hierdie tradisie sedert die 18de eeu opgegrawe en in kaart gebring. Tot op hede is duisende heuwels ontdek, van dié in Cahokia, die massiewe inheemse Amerikaanse stad buite Saint Louis, Missouri, tot kleiner heuwels soos Smith Creek in Mississippi waar die Penn Museum tans opgrawe. Met verloop van tyd is baie heuwels deur boere vernietig of gelykgemaak as gevolg van stedelike uitbreiding, en daar word geglo dat daar nog baie meer bestaan ​​wat nog nie ontdek is nie.
Die uitstalling ondersoek chronologies die veranderende konstruksiemetodes en -doeleindes van die inheemse Amerikaanse heuwels. Dit begin met die vroegste bekende heuwels van ongeveer 3700 vC. Dit is in die onderste Mississippi-vallei gebou deur klein groepies jagter-versamelaars. Hulle het hierdie prestasies sonder metaalgereedskap bereik. Argeoloë glo dat hulle die heuwels opgebou het deur vuil in mandjies na die terreine te skuif.
So lank gelede as 1400 vC was daar op die Poverty Point -terrein in dieselfde streek, in Louisiana, heuwels so groot dat hulle duisende werkers sou benodig. Op hierdie webwerf het navorsers klipvoorwerpe gevind wat bewys lewer van gespesialiseerde ambagsmanne en handelsroetes waaroor materiaal vervoer is.
Dit is Heuwel A of die Groot Tempelheuwel by Etowahheuwels naby Cartersville Georgia. Dit is omstreeks 1250 nC gebou. Baie van hierdie heuwelsentrums het oor die oostelike landskap gestrek voordat die Europeërs aangekom het. ( Foto deur Tom Patton )
In latere jare het heuwelbou meer algemeen en meer kompleks geword. Heuwels was begraafplase en sommige het uitgebreide grafgoed, lui die persverklaring. In Ohio het mense van die Hopewell -kultuur van 1 tot 400 nC groot geometriese omhulsels gehad, wat volgens kenners seremoniële plekke was vir mense uit die omgewing.
Dit was omstreeks 600 nC dat dramatiese verskuiwings plaasgevind het. Mense in die Bo -Mississippi -vallei het duisende beelde in die vorm van diere gebou. Verder suid het mense plat heuwels gebou wat moontlik fondamente was vir geboue waarin mense openbare aktiwiteite gedoen het. Dit is moeilik om te weet waaruit hierdie aktiwiteite bestaan ​​het, omdat die inwoners van Noord -Amerika nie 'n bekende skryfstelsel gehad het nie.
Platformheuwels was die algemeenste heuwelvorm in die eeue wat gelei het tot Europese kontak toe koringlandbou ontwikkel het en mense in groot stede bymekaargekom het wat deur magtige kapteins beheer is. Alhoewel die bou van 'n heuwel grootliks opgehou het, was sommige van hierdie terreine nog steeds beset toe Europeërs dit in die 16de en 17de eeu besoek het. 'N Klein herlewing van die bou van heuwels het vandag begin, terwyl die Eastern Band of Cherokee Indiane voortgaan om die Kituwah -heuwel in die berge van Noord -Carolina te bou.
Penn Museum se uitstalling bevat artefakte wat uit heuwels opgegrawe is, insluitend klip en keramiek. Enkele voorbeelde sluit in 'n panterbootsteen wat moontlik op 'n spiesgooier gebruik is, potte in die vorm van menslike figuurfigure en skulphangers met heilige ontwerpe van die Southeastern Ceremonial Complex. Hierdie kompleks is 'n stelsel van tekens en simbole wat gedeel word deur verskillende mense wat 500 tot 1000 jaar gelede en honderde kilometers van mekaar geleef het.
'N Bootsteenpanter wat moontlik 'n gewig op 'n spiesgooier uit die Mississippi -gebied van 700 tot 1000 nC was. Hierdie voorwerp is 3,5 cm lank (1,38 duim) by 10,8 cm (4,25 duim) lank. (Foto krediet: Penn Museum )
Die kurator van die uitstalling is Megan Kassabaum, 'n assistent -kurator vir Noord -Amerika en argeoloog wat die Smith Creek Archaeological Project bestuur, wat in die skou te sien sal wees.
Die Moundbuilders: Antieke argitekte van Noord -Amerika Die uitstalling open op 24 Junie in die Penn Museum in Philadelphia, VSA.
Mark Miller het 'n Bachelor of Arts in joernalistiek en is 'n voormalige koerant- en tydskrifskrywer en kopieredakteur wat lankal geïnteresseerd was in antropologie, mitologie en antieke geskiedenis. Sy stokperdjies is skryf en teken.
ARABI, Louisiana—Die water breek saggies om die romp van die bemanningsboot Juffrou Emerson, asof sy oor 'n modderige meer put. In plaas daarvan is sy vasgebind by die hawe van Port Ship Service, wat haar aan haar buiglyn toespits terwyl 'n aangevulde Mississippirivier daaronder jaag. Op die oewer van 'n dam net oor die gemeentelike grens van New Orleans se onderste negende wyk, berei kapt Charles Crawford voor om beheer oor die Valle Azzurra, 'n groot skip wat haastig langs die rivier afkom. Die Juffrou Emerson is 'n vervoerboot. Sy sal langs die tenkwa met Malta vaar, en Crawford sal aan boord van die groter vaartuig gaan terwyl die skepe 'n rukkie saamry. Hy klim op 'n leer wat bo die skip se hawe hang, waarvan die verf van 'n onlangse reis deur die Panamakanaal geskraap is. Sy opdrag: stuur die Valle Azzurra veilig na Pilottown, waar die rivier die see ontmoet.
"Waar is myne?" Crawford vra Timmy Lopez, die trekkerige, getatoeëerde versender, sy oë so blou soos die rivier bruin is.
"Kom op in Perrystraat," antwoord Lopez met 'n blik op 'n monitor, asof ons op 'n Uber wag in plaas van 'n 200 voet lange skip met 10.000 liter God wat rondom die draai by Algiers Point weet.
Crawford is lid van die Crescent River Port Pilots Association, 'n groep elite seelui wat tenkwaens, vragmotors en vaartuie langs die 106 verraderlike myl tussen New Orleans en die Bird's Foot, die vertakkingsdelta van die Mississippirivier, stuur. Volgens die vlieëniers is dit 'n gespesialiseerde terrein, en selfs 'n ervare kaptein sou sukkel met sy eksentrisiteite. Crawford lyk soos 'n vlieënier in Hollywood - 'n bruin, aangename gesig en 'n vol grys hare. Hy doen hierdie werk al 40 jaar, en hierdie sal sy laaste wees. 'Ek het altyd gesê:' Ek dink ek het nog 'n hoogseisoen ', maar hierdie jaar het ek gesê:' Nee, nie meer nie ',' sê hy en gee my die assosiasie kalender, wat hy help om te fotografeer en te ontwerp. 'Ek doen dit al lank en ek het baie hoë riviere gesien, maar ek het nog nooit 'n rivier so hoog gesien nie, so lank.'
Niemand het nie. Die Vrydag wat Crawford sit en wag om aan boord van die Valle Azzurra was Dag 225 van hoogwater in New Orleans, wat die langste stuk in die geskiedenis opgeteken het, wat in 1973 opgestel is. Die volgende dag - Saterdag 8 Junie - breek die rekord, en daar is geen einde in sig nie.
In New Orleans word die Mississippirivier as 'hoogwater' beskou as dit meer as 8 voet bo seespieël deur die stad loop. Gewoonlik kom hoogwater in die winter of lente en eindig teen Junie. Hierdie seisoen het die rivier in November gestyg en nog nie afgekom nie. "Die tyd wat dit aangegaan het, belas my ouens regtig," sê Michael Bopp, die president van die Port Pilots Association. As vlieënier het hy gesê: 'As u nie bang is nie, is u onbewus. Olie, giftige chemikalieë, suur - jy gaan reguit by mense se huise met die giftigste goed wat die mens ken. U het 'n groot verantwoordelikheid, en veral nou. Die snelheid en hoe lank dit was, is buitengewoon ongewoon. Ons sterf dat dit afneem. "
Twee en dertig state en twee Kanadese provinsies dreineer deur New Orleans. Sediment uit die Midde -Weste, versprei deur die alluviale vlakte deur gereelde oorstromings oor miljoene jare, het Louisiana geskep. Sedert die dertigerjare het die proses bykans tot stilstand gekom: die rivier is hier so sterk gekanaliseer dat dit onsigbaar is uit die strate van die stad en sy ryk slik dieper en dieper die golf inlaat. Dit loop hoër as die omliggende land, vasgemaak deur dakke, in die onvergeetlike frase van John McPhee, soos 'n aar op 'n hand. Die afgelope ses maande het dit gelyk asof die aar op 'n hand gewig oplig. Amerika se natste tydperk van 12 maande in die geskiedenis, al die verwoestende vloede in Nebraska, Iowa, Oklahoma, Arkansas ... dit kom nou deur New Orleans, wat die wêreld se mees ambisieuse infrastruktuur vir rivierbeheer op die proef stel.
Dit was 'n hoogwaterseisoen wat vir eers die sterkte en buigsaamheid van die stelsel van skeepvaart, stortings en damme bewys het om New Orleans welvarend en veilig te hou. Een seisoen is 'n bietjie eng. Maar daar is tekens dat die onderste Mississippi moontlik 'n nuwe era betree, waar hoë water vinniger en langer kom as ooit tevore. Die rivier-'n lang nagedagte in hierdie stad wat oorstroom is deur vloed-kan New Orleans weer bedreig.
Hoogwater beweeg vinnig. In die kantoor van die Kuswag in Algiers Point, oorkant die rivier van die Bywater -woonbuurt in New Orleans, is daar 'n grafiek op die lessenaar van Tony Marinelli wat toon hoe die snelheid van die rivier met sy hoogte styg. By die Carrollton Gage, 'n meetstok net langs die oewer naby die Audubon -dieretuin, kan op 16 voet water gereken word om 'n gemiddelde snelheid van 5,2 myl per uur op die oppervlak te lewer - 7,6 voet per sekonde. Die Hudsonrivier in Albany, New York, bereik selde 'n kwart van die spoed. 'N Hout wat deur New Orleans dryf (en daar is tans 'n hele paar) loop op 'n maklike drafstap, verby oewers ondergedompelde wilgerbome wat in die stroom wip.
Crawford, die vlieënier, het vir my gesê dat om 'n groot skip langs die Mississippi af te neem teen hoë water rondom Algiers Point, soos om 'n vragmotor langs 'n yspad te ry. Neem dit op die rivier kan twee keer so lank neem as verlede jaar, toe die rivier 8 voet laer was. Op die oomblik is die daaglikse rivierbedrywighede gespanne. Een dekhand het die situasie vergelyk met 'n vyfalarmbrand. Daar lê geen bakke op die oewers nie, want daar bly nie veel dam bo die waterlyn oor nie. Ankers hou nie in die rivierbodem vas nie. Woensdagoggend het 'n skuit die kus in Algiers getref, 'n nutspaal omgestamp en 'n kragonderbreking vir 5 000 mense veroorsaak. Dan beweeg dinge darem nog steeds hier: Verder noord, is die Arkansas- en Illinois -riviere heeltemal gesluit vir kommersiële verkeer weens hoë water, wat die versending van mielies en sojabone verstik.
Marinelli is die horlosie toesighouer hier. Van 06:00 tot 18:00 sit hy en sy span in 'n donker kamer, voor skerms wat elke skip op die rivier wys, van Baton Rouge tot by Bird's Foot. 'Die risiko's word tans vermenigvuldig', sê hy oor bros gemurm uit die radio's - skepe wat inroep, en kuswag wat roep. 'Afwaartse verkeer kan nie stop nie, behalwe in noodgevalle. Opwaartse verkeer moet sukkel om deur die 5- of 6-knoopstroom te kom. Puin dryf stroomaf. Dit is so gevaarlik dat die vlieëniersvereniging [tussen Baton Rouge en New Orleans] nie in die nag skepe sal bestuur nie. Die nag is dus redelik stil. Bedags kan alles gebeur. "
'N Foto teen die muur toon 'n skip aan die brand. Dit was die Unie Geloof, 'n Taiwanese vragskip wat in die nag van 6 April 1969 'n groep akte getref het met 9 000 vate ru -olie net noord van die brug wat die middestad van New Orleans met die westelike oewer van die Mississippi verbind. 'N Reeks ontploffings het gevolg. Brandbote het die bakke geblus voor hulle die strand getref het. 'N Sleepskip het die ankerketting van die Unie Geloofhou dit vas om te brand en omslaan in die diep deel van die kanaal. 'Hierdie botsing het amper nie gemis nie, wat gelei het tot 'n katastrofale brand aan die New Orleans -waterfront,' het die National Transportation Safety Board berig. Vyf en twintig mans op die Unie Geloof het vermis geraak en is vermoedelik dood, insluitend almal op die skeepsbrug toe die botsing plaasgevind het. Die cantilever interstate bridge 150 voet hierbo is beskadig, en dit het $ 10 miljoen gekos net om die gesinkte skip uit die rivier te kry. Dit was 'n helder nag, en die water was nie hoog nie. Net 'n ongeluk.
Dit is die ergste scenario, hoewel Marinelli dit nie eers kan sê voordat sy kollegas hom stil maak nie. 'Hulle hou nie daarvan om daaraan te dink nie,' sê hy. Maar daar is ook goeie nuus. 'Almal wat hier was vir 220 dae van hoogwater, is baie beter in hul werk as toe hulle begin het.'
Wat hier gebeur het, is dat die weer verander het. Die twaalf maande wat in April geëindig het, was die natste jaar lange tydperk in die Verenigde State, terug na 1895 en het verwoestende oorstromings oor die waterskeidings van die Mississippi en sy sytakke veroorsaak. Dit is nie uitdruklik 'n produk van klimaatsverandering nie, maar dit strook wel met ons langtermynverwagting van hoe die warmer atmosfeer neerslagpatrone sal verander-en reeds verander! Terwyl dele van die suidweste en suidooste droër was, was die jaarlikse totale neerslag tussen 1991 en 2012 met 5 tot 20 persent hoër as die historiese gemiddelde in die grootste deel van die Mississippi -waterskeiding.
Terselfdertyd het 'n megalitiese ingenieursprojek om die Mississippi te tem, wat na die Groot Vloed van 1927 begin is, die rivier in 'n nou grens gedruk relatief tot die historiese kronkels daarvan. Die rivier loop moontlik glad nie diep deur New Orleans as dit nie was vir die instandhouding van die Army Corps of Engineers aan die Old River Control Structure nie, 'n stelsel van sluise wat die onderwerp is van McPhee se beroemde opstel uit 1987, "Atchafalaya." Old River Control verseker dat die Mississippi diep genoeg bly in Baton Rouge en New Orleans om die skeepvaart op die onderste rivier te ondersteun. Vier van die land se top 10 hawens volgens gewig is hier, en hulle vervoer jaarliks ​​450 miljoen ton vrag.
Kanalisering het baie gevolge. Oorstromings het meer vernietigend geraak as dit gebeur, omdat meer mense nader aan die rivier woon. On- of onderbewaakte gedeeltes van die rivier is uiters kwesbaar. Maar meestal, in Louisiana, bly die rivier waar ons dit plaas, en die land rondom verdwyn stadig, beroof van die ryk grondlae wat eens met die vloede gekom het. Dit is die belangrikste rede waarom die staat elke 90 minute 'n voetbalveld se grond verloor en wat op 'n kaart soos 'n stewige boot lyk, is in werklikheid 'n versnipperde landskap van vinnig afsakking van moeraslande. Soos Elizabeth Kolbert opgemerk het, is grond hier, nie besig om gebore te word nie, besig om te sterf.
Sit dit bymekaar, en kanalisering en klimaatsverandering het hierdie somer in New Orleans gehelp om 'n rivier te maak wat hoog en vinnig loop, langer as ooit tevore.
New Orleans is in wese 'n eiland, gekoppel aan die vasteland van Louisiana, bietjie meer as die verhoogde oewers van die rivier. Dit is veral nou waar: Vyf en twintig myl stroomop van die stad, is die park wat vyf myl strek van die Mississippirivier tot by die Pontchartrain, onder 'n glinsterende rivierwater gedompel.
Aan die oewer van die Mississippi is hier die Bonnet Carré Spillway, die laaste moontlike ontsnappingspunt om rivierwater af te laai voordat dit New Orleans tref. Die storting van 7.700 voet, wat in 1931 gebou is om die stad te beskerm teen 'n katastrofale vloed (uitgespreek bonny dra) het geformaliseer wat 'n natuurlike skeur was tydens jare van hoë rivier. Dit sit net bokant die kolossale Shell -aanleg in Norco, 'n raffinadery en chemiese aanleg van onpeilbare skaal. Een struktuur wat klimaatsverandering veroorsaak, een probeer dit bestuur.
Geskiedenis van Greene County – Deel II (vroeë nedersetting)
Hierdie jaar is die 200ste herdenking van die staatskaping van Mississippi. Op 10 Desember 1817 onderteken president James Monroe die resolusie waarin Mississippi as die twintigste staat erken word. Dwarsdeur die jaar word verskillende aktiwiteite regoor die staat beplan om die twee -jarige bestaan ​​te vier. Ons moedig u aan om die Mississippi -departement van argiewe en geskiedenis te kontak vir meer inligting oor hierdie geleenthede.
Ter erkenning van die tweehonderdjarige bestaan ​​van die staat, het die Greene County Museum en Historical Society as sy jaarlikse doel gekies om die publiek 'n paar aspekte van die geskiedenis van Greene County te verskaf, aangesien dit parallel was met die ontwikkeling van die staat Mississippi.
Deur BROOKS BAL
Na die einde van die Revolusionêre Oorlog, toe gesinne terugkeer na hul vooroorlogse aktiwiteite/roetine, was daar 'n belangstelling in die vind van nuwe, vrugbaarder grond om te bewerk, of om groter geleenthede te soek om 'n nuwe lewe te begin of 'n beter bestaan ​​te maak begin manifesteer onder die bevolking van die oostelike kusstate.
Landbougrond was uitgeput na jare van die plant van dieselfde gewasse, seisoen na seisoen. Onbewus van die konsep van wisselbou, was dit meer winsgewend om nuwe grond te koop en die proses elders te herhaal.
Omtrent hierdie tyd, laat 1700's en vroeë 1800's, het lande in die weste begin om beskikbaar te stel. Hierdie lande in die suidweste, waarna later verwys sou word as die 'Old Southwest', is voorheen deur die Franse, die Engelse en die laaste tyd deur Spanje voor Georgië en uiteindelik die Verenigde State geëis. Vroeër setlaars het lande van hierdie lande geëis en het in baie gevalle grondtoelaes van een van hulle gedokumenteer.In wat die Mississippi -gebied sou word, het Britse aansprake die waardevolste lande beslaan (Claiborne, J.F.H., Mississippi As A Province, Territory, and State, Herdruk van die uitgawe van 1880 deur The Reprint Company, 1978 p.295). Spanje het grondeise verwerk totdat die Verenigde State hulle gedwing het om die grond wat hulle beset het (die Natchez-distrik) in 1798 en die Spaanse Wes-Florida in 1812-1813 te ontruim.
Die staat Georgia, voorheen 'n Britse kolonie, het in 1785 aanspraak gemaak op hierdie suidwestelike lande vanaf die 31ste parallel in die suide, tot by die "Yazoo -lyn" (monding van die Yazoo -rivier) in die noorde en op die Mississippirivier aan die wes en die Chattahoochee -rivier in die ooste. Hierdie grondgebied is gestig as Bourbon County Georgia. In 1789 en weer in 1795 verkoop die Georgiese wetgewer grond in hierdie gebied aan ten minste drie "gunstige" grondondernemings (Haynes, Robert V., "The Disposal of Lands in the Mississippi Territory," The Journal of Mississippi History, Vol. XXIV, 1962 soos opgeneem in A Mississippi Reader: Selected Articles from The Journal of Mississippi History, geredigeer deur John E. Gonzales, 1980 bl. 5). Aangesien dit verneem is dat almal behalwe een van die wetgewers in Georgië belang het in hierdie grondondernemings, het korrupsie die deurslag gegee. Die wettigheid van hierdie grondeise is nog meer twyfelagtig gemaak toe grondmaatskappye hul eise aan ander grondspekulante verkoop het. Daar is later na hierdie debakel verwys as die 'Yazoo -bedrog'.
Terwyl Winthrop Sargent, die eerste aangestelde goewerneur van die Mississippi -gebied, 'n regering probeer organiseer het, het ou setlaars met hoofsaaklik Britse grondeise onrustig geraak en nuwelinge moes noodgedwonge op openbare gronde sit, hulle op Indiese lande vestig of na die Spaanse gebied verhuis ( Haynes, bl. 6). Onsekerheid oor wie 'n wettige aanspraak op hul grond het, word later beskou as een van die belangrikste faktore wat die vestiging van die Mississippi -gebied vertraag en die stigting van die staat later vertraag het.
Jean Strickland en Patricia N. Edwards gee 'n kort, maar deeglike verslag van hoe lande deur die Amerikaanse regering versprei is vanaf territoriale tye deur staatskaping in die inleiding tot hul boek, Who Lived Where: Greene County Mississippi, Book of Original Entry gepubliseer in 1989 'N Kopie van hierdie boek is een van die vele bronne wat in die Greene County Museum beskikbaar is.
Voor die oprigting van die Mississippi-gebied, het setlaars na twee primêre gebiede migreer- die Natchez-gebied in die weste en die onderste nedersettings van die Tombigbee-rivier bo en wes van Mobile. Die Natchez -gebied het die laer Tombigbee -nedersettings in 1800 ver oorskry. Teen die tyd dat Greene County in 1811 gestig is, was die totale bevolking van die westelike deel van die gebied, insluitend Greene County, 31,306 en#8211 byna die helfte, of 14,706 van wie slawe was (Lowery, Charles D., "The Great Migration to the Mississippi Territory, 1798-1819", oorspronklik gepubliseer in The Journal of Mississippi History, Vol. XXX in 1968 en opgeneem in A Mississippi Reader: Selected Articles from The Journal van Mississippi History bladsye 68-88).
Die setel van die regering van die Mississippi -gebied is in 1801 verskuif van Natchez na Washington, 'n klein dorpie ses myl oos van Natchez.
Die oostelike distrikskantoor is in St. - het in 1817 gedink dat dit 'n meer sentrale plek is om eisers so ver wes as die oostelike oewer van die Pearl River te bedien. Dit was ook die jaar waarin Mississippi 'n staatskaping gevestig het met 'n oostelike grenslyn wat St Stephens in die Alabama -gebied plaas.
Volgens J.F.H. Claiborne, voor 1805, toe onderhandelinge tussen die Verenigde State en die Cherokee, Choctaw en die Creek -Indiane onderhandel is, het setlaars wat per land na of deur die Mississippi -gebied reis, gewoonlik een van die verskeie Indiese paaie/roetes gevolg. Eers in 1807 is die eerste wa -pad van St. Stephens, aan die Tombigbee, na Natchez opgespoor en oopgemaak ... (Claiborne, bl. 263). "
Die Three-Chopped Way is na berig word in 1807 gestig en het Natchez met St. Stephens oos verbind met Burnt Corn. Alhoewel dit nie duidelik gedokumenteer is nie, is die Three Chopped Way blykbaar teen 1811 by die Federal Road opgeneem.
Daar was ook 'n roete van Mobile, wat met die Three Chopped Way/Federal Road gekruis het. Dit was hierdie pad wat Andrew Jackson en sy manne laat in 1814 van Mobile na New Orleans geneem het. "Gattins" Ferry op die Chickasawhay was ongeveer tien kilometer noord van die plek waar die Chickasawhay en Leaf aansluit om die Pascagoula -rivier te vorm. Die troepe van generaal Jackson het op 25 November die Chickasawhay by Gallins Ferry oorgesteek.
Die assistent van generaal Jackson, majoor Howell Tatum, wat 'n gedetailleerde verslag oor die ekspedisie gehou het, het geen nedersettings genoem op die roete wat die troepe teëgekom het tydens hul opmars van Mobile na New Orleans nie. Op grond van Major Tatum se verslag van die Chickasawhay- en Leafrivieroorgange, was die eerste moontlik waar die Roberts 'Ferry voor en tydens die burgeroorlog gevaar het. Laasgenoemde kruising kon heel moontlik gewees het waar die gemeenskap van Leaf, ook bekend as Salem, geleë is. Leaf is oorspronklik in 1847 gevestig en is ses kilometer suid van McLain geleë.
Twee afstammelinge van vroeë gesinne wat hulle in die distrik "Lower Greene" gevestig het, Tommy Brown en Joe James, het hierdie skrywer genadiglik op 'n kort staptog geneem agter die oorspronklik die Pine Grove Methodist Episcopal (ME) Kerk (tans die Pine Grove Missionary) Baptiste Kerk). Hierdie eiendom lê waar die Vernal Riverweg en Ford Jamesweg mekaar kruis. Hulle het 'n ou, versonke padbed aangedui, wat volgens hulle uit plaaslike kennis deel uitmaak van die ou Jackson Military Road.
Na verdere navorsing oor die aangeleentheid, het die 'amptelike' Jackson Military Road egter deur Wayne County noord van Greene gegaan, daarna na New Orleans. Op grond van die ligging van die ou padbed agter die kerk en begraafplaas, is dit meer waarskynlik dat dit as deel van die Federal Road gedien het en sy troepe het in 1814 tussen Mobile en New Orleans gereis. Hierdie stuk pad is ook naby geleë naby die plek waar die Mobile-Natchez- en Federal Roads sou kruis. Die gebied rondom hierdie kruising sou in 1846 die Vernal -gemeenskap word met een van die drie poskantore in Greene County.
Die federale sensus vir 1830 het 'n totale bevolking van 1.854 in Greene County aangeteken. 'N Baie beskeie toename in die totale bevolking is aangeteken in die federale sensus van 1850 van 2 018. Hoeveel van hierdie twee totale slawe verteenwoordig, is nie omlyn nie, hoewel daar 'n paar setlaars van Greene County was wat bekend was dat hulle slawe gehad het.
Deel III in hierdie reeks oor die geskiedenis van Greene County kyk na die bevolkingsverspreiding van die vroeë setlaars. Sommige van die vroegste dorpe/dorpe en gemeenskappe waar hulle geneig was om saam te kom, sal geleë en beskryf word.
Die Mississippirivier en sy vloedvlakte huisves 'n uiteenlopende bevolking van lewende dinge:
Veertig persent van die land se trekwatervoëls gebruik die riviergang tydens hul lente- en herfsmigrasie.
Sestig persent van alle Noord -Amerikaanse voëls (326 spesies) gebruik die Mississippi -rivierkom as hul trekvliegbaan. Kom meer te wete oor voëls van die Mississippirivier in die Minnesota -omgewing.
Van Kaïro, IL stroomop na die Itasca -meer, is daar 38 gedokumenteerde mosselsoorte. Op die onderste Mississippi kan daar tot 60 afsonderlike mosselsoorte wees. Kom meer te wete oor mossels van die boonste Mississippirivier.
Die Bo -Mississippi huisves meer as 50 soogdierspesies
Minstens 145 spesies amfibieë en reptiele woon in die boonste Mississippirivier.
Die wild is volop in die Mississippi National River and Recreation Area. Lees meer oor ons wild.
Ontwikkeling van die handel in die rivier
Gebou in Pittsburgh, Pennsylvania, in 1811, die New Orleans was die eerste stoomboot wat op die rivier verskyn het. Soos 'n vreesaanjaende teken, het sy eerste reis saamgeval met die reeks kragtige aardbewings wat in Missouri net suid van St. Louis (die New Madrid -aardbewing) genoem is, wat baie oorstromings en skielike verskuiwing van gedeeltes van die hoofkanaal veroorsaak het. Maar die New Orleans gewen, en binne 'n dekade het sy opvolgers 'n rewolusie op die Mississippi bewerkstellig. In 1814 het slegs 21 stoombote in New Orleans aangekom, terwyl 191 gedurende 1819 aangekom het, en 14 jaar later is meer as 1200 vragskepe gedurende die jaar afgelaai. Namate die vragtariewe per stoomboot op die riviere Ohio en Mississippi gedaal het, het dit goedkoper geword om vrag vanaf Cincinnati, Ohio, na die Amerikaanse ooskus via die Mississippi en die lang seegang van New Orleans te stuur as om dit oor die Appalachians, 'n roete wat 10 keer korter was.
Met die bekendstelling van groter, hoëdruk-enjins en meer vaartbelynde romp, het die stoombote hul reikwydte uitgebrei, en die Mississippi het ekonomiese heerskappy geword in die helfte van die land. In 1820 het die Westerse ingenieur het die Missouri ondersoek. In 1823 het die Virginia draai op na Fort Snelling op die kruising van die Mississippi met die Minnesota -rivier. Die stoombote het 'n era van ongekende voorspoed na die rivier gebring. Stad na stad het ontstaan, afhanklik van die gereelde aankoms van pakkiebote wat pos en passasiers of vragbote bring wat plaaslike produkte aangeneem het en vervaardigde goedere laat vaar het. Plantasies aan die oewer het hul eie landings behou sodat hulle gewasse direk kon vervoer, en dorpe langs die oewer het met mekaar geveg om dienste soos brandstof en pakhuise te lewer. Die waterkant in New Orleans, met sy dubbele reeks tweeledige stoombooters wat vermeng is met skepe wat op die see was, was een van die besigste in die land.
In 1861 kom die burgeroorlog egter onmiddellik, en 'n skerp stryd om die beheer van hierdie lewensbelangrike waterweg het onmiddellik plaasgevind, wat uitgeloop het op die beleg van Ulysses S. Grant op Vicksburg, gehelp deur die versterkte geweerbote en gepantserde stoomskip van die Unie. Toe Vicksburg en die rivier in die unie se hande val, het die konfederasie 'n swaar kommersiële en strategiese knou gekry. Pres. Abraham Lincoln, wat self 'n bootboot in Mississippi was, kon rapporteer dat "die Vader van die waters onbedekte na die see vloei."
Gedurende die jare onmiddellik na die burgeroorlog was daar 'n kort, maar heerlike herlewing in rivierverkeer. Nuwe en vinniger stoombote is gebou en bedryf, dikwels in wedywering tot mekaar, 'n wedywering wat bekend gemaak is deur die driedaagse wedloop, wat op 30 Junie 1870 begin het tussen die Natchez en die Robert E. Lee . Laasgenoemde het gewen deur alle onnodige bobou uit die weg te ruim en ekstra brandstoftoevoer uit tenders op te neem terwyl dit teen volle spoed stroomopwaarts stoom. Selfs al was die rivier op sy flambojantste, het dieselfde uitbreiding na die westelike rigting wat sy ontwikkeling veroorsaak het, dit nou verbygegaan. Met die bou van oos-wes spoorweë en kanale, is die noord-suid belyning van die Mississippi as 'n oorlas beskou. Dorpe wat eens probeer het om opstalpale op en af ​​te word, het nou meegeding om kruispunte te word. Die kommersiële verkeer het afgeneem, en die groot luukse roeiwiele het plek gemaak vir somber, meer prosaïese sleepbote met blokke bakke.
'N Staat word gebore
In 1819 het 'n ekonomiese paniek, gevolg deur 'n algemene depressie, die migrasie in hegtenis geneem. Maar teen daardie tyd het genoeg immigrante hulle in die land gevestig sodat beide Mississippi en Alabama as nuwe state in die Unie kon kom — Mississippi in 1817 en Alabama in 1819. Gedurende die dekade 1810-1820 het die bevolking van Mississippi meer as verdubbel tot 42,176 blankes en 33 272 slawe. Die totale bevolking het gedurende die dekade met meer as 44 000 mense gegroei.
Die Alabama -deel van die gebied het gedurende die tien jaar nog meer gegroei en sestien keer toegeneem. In 1810 het 6 422 blankes en 2 624 slawe in die Alabama -gedeelte van die gebied gewoon. In 1820 het die getalle gegroei tot 99,198 blankes en 47,665 slawe, 'n toename van 137,817 persone.
Die paniek van 1819 het die belangrikste fase van die Groot Migrasie beëindig. In die 1820's en 1830's sou immigrasie na Mississippi hervat word. Maar Mississippi se toekoms was reeds vasgestel. Die Groot Migrasie het 'n landbouvolk in die staat gebring wat goeie grond soek om katoen te verbou. Hulle het dit gevind. In 'n merkwaardige kort tydjie het hulle Mississippi een van die belangrikste katoenproduserende state in die Ou Suid gemaak. Katoen sou Mississippi teen die middel van die negentiende eeu een van die rykste state van die Unie maak.
Charles Lowery, Ph.D., is emeritus -professor emeritus aan die Mississippi State University.
Die bou van die Old River Control -struktuur
Teen die vroeë vyftigerjare het die Atchafalaya meer as 20% van die vloei van die Mississippi -rivier opgevang, en die Army Corps of Engineers het besorg geraak dat die Mississippi reeds van 1968 kan verander. Een van die kundiges wat hulle ingeroep het om die probleem te bestudeer was een van die wêreld se voorste owerhede op die gebied van vervoer van sediment: UC-Berkeley-hidroliese ingenieur, dr. Hans Albert Einstein, seun van die beroemde Albert Einstein. Met die hulp van Hans Albert Einstein het die korps die ontwerp vir die Old River Control -struktuur opgestel, en die bouwerk is aan die einde van die vyftigerjare begin. Die struktuur het gelyk aan 'n dam met hekke om die hoeveelheid water wat uit die Mississippi na die Atchafalaya ontsnap het, te beheer. Hierdie "Lae vensterbankstruktuur", wat in 1963 voltooi is, bestaan ​​uit 'n dam van 566 voet lank met 11 hekke, elk 44 voet breed, wat omhoog of verlaag kan word om die hoeveelheid vloei wat die Mississippi verlaat, te beheer. 'N Metgesel "Overbank Structure" is op droë grond langs die Lae Sill -struktuur gebou om uiterste watervloei tydens groot vloede te beheer. Die totale koste van die twee strukture: ongeveer $ 560 miljoen (2019 dollar).
Figuur 4. In 1987, nadat die nuutgeboude Hulpstruktuur begin werk het, het die Army Corps die kanaal na die Lae Sill-struktuur gedreineer en sommige van die skade wat tydens die vloed van 1973 aangerig is, herstel. Hierbo sien ons die uitvloeikant van die struktuur. Die Lae Sill-struktuur is ontwerp om 'n verskil van 37 voet in watervlakke ("kop") tussen die hoër Mississippirivier en die onderste Atchafalaya-rivier te weerstaan. As gevolg van permanente skade aan die struktuur tydens die vloed van 1973, het ingenieurs bepaal dat 'n veilige verskil in wateroppervlakke aan weerskante van die struktuur nie meer as 22 voet mag wees nie. Beeldkrediet: USACE.
Net soos die plek -tema die uniekheid van die staat beskryf, dui die tema van die streek aan hoe Mississippi deel is van 'n gebied wat ooreenkomste in geselekteerde kriteria toon. 'N Streek kan bepaal word deur fisiese eienskappe (grond, klimaat, topografie, ens.) Of deur kulturele kriteria (taal, godsdiens, politiek, ens.). Die omvang van die streek kan so groot wees as die suidoostelike gebied van die Verenigde State, of so klein soos die afdelings van 'n stad: woon-, nywerheids-, opvoedkundige, ens. Sommige streke is funksioneel, soos 'n skooldistrik of 'n atletiekbyeenkoms , of perseptueel. Mississippi word byvoorbeeld deur sommige as deel van die "Bybelgordel" beskou.
Die fisiese eienskappe van Mississippi plaas dit vierkantig in 'n vlakte, 'n gematigde streek, 'n landbougebied. Binne die staat kan talle kleiner skaalstreke geïdentifiseer word: toeristegebied, baberproduksiestreek, houtstreek en sekere landvormstreke. Streke kan verander. Op 'n stadium in sy geskiedenis was die staat deel van 'n gevestigde politieke streek wat by die Demokratiese Party aangesluit was. Aan die einde van die 20ste eeu het dit verander namate die meerderheid Mississippiane vir die nasionale Republikeinse Party stemme uitgebring het. So wat? Aardrykskunde soek hierdie verbindings en ondersoek die ekonomiese, kulturele, fisiese en perseptuele redes agter die vorming daarvan. Op klein skaal stel streke die staat in staat om gebiede op 'n groter skaal doeltreffender te bestuur en te ontwikkel; Mississippiane word herinner aan hul plek in 'n toenemend gekoppelde wêreld.
William Faulkner het eenkeer oor sy huis in Mississippi gesê: 'Ek het ontdek dat my eie posseël van inheemse grond die moeite werd is om oor te skryf en dat ek nooit lank genoeg sal lewe om dit uit te put nie.' Dit is 'n goeie definisie van aardrykskunde: skryf oor of beskryf 'n plek met behulp van die vyf temas ligging, plek, interaksie tussen mens, omgewing, beweging en streek-en deurdagte vrae.
Martha Hutson is professor in geskiedenis en aardrykskunde aan die Mississippi College, is 'n onderwyserkonsultant by die Mississippi Geographic Alliance en is 'n ontwikkelaar van lesplanne vir Mississippi History Now.