Wanneer en hoe het die term "Nazi" die term "Duitsers" in die konteks van WO2 begin vervang? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wanneer en hoe het die term "Nazi" die term "Duitsers" in die konteks van WO2 begin vervang?
Blaai sedert September 1939 deur koerante en byna niemand noem die term nie Nazi. In plaas daarvan gebruik die oorgrote meerderheid van hulle die term Duitsers.
Dit is duidelik dat die term Nazi vandag in die meeste handboeke oorheers en heel waarskynlik het geen Duitsers die outeurs van hierdie handboek met vuurwapen gehou om Nazi's in plaas van Duitsers te gebruik nie.
(bronne: 1, 2)
Selfs in die werklike dokumentasie van die Neurenbergproewe by Harvard kom die term "Duitsland" ongeveer 'n paar keer meer voor as die terme "Nazi".
As dit opsy gesit het wat moontlik baat by die delegering van sintaktiese assosiasies van Duitsers na Nazi's met een van die mees barbaarse oorlog in die geskiedenis van die mensdom (dit sou duidelik Duitsers wees), hoe het dit dan gebeur dat ons die term nie meer gebruik nie Duitsers wat gereeld tydens die oorlog gebruik is?
Dit het betrekking op fasette van die Tweede Wêreldoorlog, nie net die Holocaust- of doodskampe nie.
Hoe het dit gebeur dat ons nie meer verwys na aktiwiteite wat deur die Duitse staat en Duitse gewone mense gedurende die periode 1939-1945 deur die byvoeglike naamwoord "Duitsers" uitgevoer is nie, maar ons gebruik eerder "Nazi"?
Verwysing na die Duitse staat van 1939-1945 is implisiet 'n verwysing na die Nazi-party. Dit is dus natuurlik om die woord Nazi te gebruik om 'n regverdig duidelike onderskeid te maak tussen die regering en sy voorgangers en opvolgers.
Ek dink egter nie ons verwys nie meer na Duitsers van daardie tydperk as Duitsers nie.
Die meeste mense weet dat nie alle Duitsers van daardie era ooit lid was van die Nasionaal -Sosialistiese (Nazi) party nie. Baie Duitsers sou lede van ander politieke partye gewees het of nie.
In die besonder verwys ons onder geen omstandighede na die Duitsers wat lede van vervolgde minderhede was nie en waarvan baie of die meeste in Nazi -doodskampe vermoor is.
Daar word na baie produkte van daardie era verwys as Duitse produkte en nie as Nazi -produkte nie, selfs as dit sterk verband hou met die resultate van die Nazi -beleid. Byvoorbeeld:
Die Messerschmitt Bf 109 is 'n Duits Tweede Wêreldoorlog vegvliegtuie wat die ruggraat van die Luftwaffe se vegmag was.
Die V-2 […] is ontwikkel tydens die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland as 'n "wraakwapen",
Let daarop dat die skrywer 'in Nazi -Duitsland' of 'deur die Nazi's' kon skryf, maar nie.
Noue samewerking met die SS (veral aan die Oosfront), die Duits weermag het talle oorlogsmisdade en gruweldade gepleeg, ondanks latere ontkennings.  Teen die tyd dat die oorlog in Mei 1945 in Europa geëindig het, het die Wehrmacht ongeveer 11,300,000 man verloor
Oskar Schindler (28 April 1908 - 9 Oktober 1974) was 'n Duits nyweraar en lid van die Nazi Party
Ek dink dus nie die uitgangspunt is geregverdig nie; mense gebruik dikwels die byvoeglike naamwoord "Duits" om na mense, organisasies en produkte van daardie era te verwys.
Ek vermoed dit is meer 'n oorsaak van verandering as enigiets anders.
As ons vandag praat van aktiwiteite wat Rusland in die 20ste eeu behels, praat ons van Sowjet -Rusland, of Bolsjewistiese Rusland. Net so kan daar gepraat word van die keiserlike Engeland.
Die woord Nazi kenmerk Duitsland van die laaste 1930's en 1940's omdat die party die politieke landskap oorheers het en baie unieke kenmerke daaraan toegeskryf is (propaganda, unieke ekonomiese beleid, harde rassisme en nasionalisme).
Dit het begin rondom die Teheran -konferensie, na die kennis van Duitse oorlogsmisdade in gebiede wat deur die Sowjetunie bevry is. Aangesien slegs oorlogsmisdadigers tereggestel moet word, het hulle die onderskeid begin tref tussen misdadigers en die res van die bevolking. Later het misdadigers aan nazi's geassosieer.
By die Jalta -konferensie gebruik die verklaring die woord nazi verskeie kere in die verklaring. Dit was dus duidelik dat die begrip nazi die oorsaak van oorlog was.
Teen die einde van die oorlog moes 'n sterk onderskeid getref word tussen Duitsers en Nazi's om misbruik van geallieerde magte teen Duitse burgers en gevangenes te voorkom. En ook om 'n verskoning te gee om voormalige nazi's uit die burgerlike regering te verwyder tydens die besetting van Duitsland.
Daar is 'n konflik tussen openbare geskiedenis en wetenskaplike geskiedskrywing hier.
Openbare geskiedenis in die Weste ("breinspoelde seuns") en Ooste ("Hitleritiese fasciste") wou die mite van die Goeie Duitser skep. Dit het imperialistiese state in staat gestel om te beweer dat hul Duitsers of hul Duitsland 'n normale staat was, gevul met normale mense. En daarteenoor nie die erfgenaam van 'n algemene bevolking wat opsetlik aggressiewe oorlog en volksmoord geëis het nie. 'Nazi' of 'Hitleriet' Duitsland is 'n ontkennende ideologiese aanspraak.
Die historiografie verskil en glo dat al die Duitsers normale state was, gevul met normale mense: en dat aggressiewe oorlog en volksmoord (ongelukkig) normale optrede deur state en mense is. Waar die historiografie verskil, handel dit oor die kwessie van intentionalisme versus funksionalisme. Intensionaliste gee meer aandag aan beleid aan die sentrale staatsapparaat en Nazi -leierskap. Funksionaliste beskou beleid en verordening as 'n stelsel van agente met verskeie oomblikke waar plaaslike of populêre mag kan uitbreek en beleid of aksie kan skep. Eersgenoemde beklemtoon waarskynlik meer 'Nazi Duitsland "laasgenoemde om die"Nasifikasie van Duitsland "of" Duitsland se breë ooreenkoms met Nazi -doelwitte en -beleid. " Die impak van die intensionalisme in die historiografie het afgeneem, veral in die lig van die invloed van marxistiese, strukturalistiese, sosiologiese, kulturele en institusionele tipe analises. Funksionalistiese of funksionalistiese beïnvloed historiografieë is oorheersend in die wetenskaplike diskoers.
Waarom verskil die openbare geskiedenis van die wetenskaplike? Breinspoelde seuns, of Nazi's in Swart Leer, is ontkennende mites. Hulle projekteer boosheid op "die ander." Dit word versprei deur kulturele werke waar 'breinspoelde seuns' teenoor 'die regverdige individu' goeie kuns lewer. Hulle word versprei deur state wat dit duidelik wil maak dat dit nie 'nazi -state' is nie en dat hulle dus nie hul potensiaal vir aggressiewe oorlog of volksmoord moet hê nie. Boonop bevorder militaria as uitgewersgebied die 'mite van die skoon Wehrmacht' sodat skrywers en lesers hul tenks kan geniet sonder die bloed van slawe -arbeiders in hul sweiswerk en burgerlikes in hul spore.
Wetenskaplike geskiedenis word hoofsaaklik geskryf om idees onder 'n geleerde publiek en sy omgewing te versprei. Dit is moeilik om sy boodskappe te versprei vanweë die klein grootte van die wetenskaplike gemeenskap en periferie. Die boodskap met betrekking tot die algemene potensiaal van moderne state en volke vir gewelddadigheid en volksmoord is baie ongemaklik en weerstaan. "Popularisasie van geesteswetenskappe" word selfs minder goed befonds as wetenskaplike popularisering; en die sektor Galleries Libraries Archives and Museums is dikwels onder ideologiese beheer van die staat (alhoewel dit weerstaan ​​word). Gewilde media in die geskiedenis, veral 'n Amerikaanse televisiekanaal, weier die wetenskaplike superintensie as nie -winsgewend, en was voorheen bekend as 'The Hitler Channel' vanweë die vasstelling daarvan.
Populêre geskiedenis is kalmerend en goed befonds; maar onregverdigbaar. Wetenskaplike geskiedenis is problematies en swak befonds; maar verteenwoordig akkuraat die beste lesings van bronne.
Na die einde van die oorlog was dit meestal 'n manier om te onderskei tussen die voormalige vyandelike staat en die nuwe geallieerde staat.
Gedurende die oorlog self was die algemene pejoratiewe wat Engelssprekendes gebruik:
Hun - meer algemeen in WW1 as WW2, meestal deur Britse soldate.
Heinie - begunstig deur Kanadese en Amerikaanse soldate.
Jerry - van 'n ooreenkoms tussen hul helm en Britse kamerpotte of Jereboams
Kraut - van die Duitse gereg suurkool.
sowel as ander minder algemeen.
Wanneer? Hoe? Sodra iemand simpatie vir die Duitsers wou skep, ondanks al die gruweldade wat deur gewillige teregstellers gepleeg is in 'n uitroeiingsoorlog vir wêreldoorheersing. Hierdie soort simpatie is moeilik om te verkoop sodra u weet hoe die oorlog gevoer is, hoeveel mense mishandel, gemartel, vermoor is en watter lot die Duitsers in die vooruitsig gestel het vir diegene wat die oorlog onder hul bewind sou oorleef. Ook sodra die term "nazi" 'n verkoopspunt geword het vir 'n swak geskiedenis in tydskrifte, films en TV. En byna Duits, sodra dit bloot 'n misleiding is om 'n spesifieke tydsraamwerk van die Duitse geskiedenis te omskryf. Die laaste punt gly ongelukkig in die pseudo-geskiedenis, aangesien dit die verantwoordelikheid en verantwoordelikheid verberg. Gewilde slordigheid, sielkundige higiëne en politieke opportunisme loop hand aan hand wanneer hierdie algemene formule voorkom.
Wie is of was ''n Nazi' '?
'N Lid van die NSDAP? Iemand wat Nazisme omhels? Iemand wat Nazi-dinge doen of Nazi-gedagtes dink? 'N Rassis, 'n antisemiet, 'n oorlogsmisdadiger?
Wie is of was 'n Duitser?
'N Burger van die Duitse Ryk in 1918, 1924, 1933, 1937, 1939, 1945? Sommige voormalige Duitse burgers het in 1918 Deense, Pole, Franse en Belge geword. Sommige Oostenrykers of Tsjeggies het Duitse burgers geword voor 1939. Is dit 'n Wolgadeutscher, 'n Banater, 'n Siebenbürger Sachse, iemand uit Suid -Tirol? (Mense het gebel Volksdeutsche, die nazi-term vir etniese Duitsers)?
Is daar meer 'n verskil of meer van kongruensie as dit nie identiteit is vir die betrokke tydsbestek nie?
Dit is geen lineêre proses nie en die kanselier van Wes-Duitsland, Adenauer, het beslis die kontinuïteit van identiteit gesien, vir hom was die Duitsers die Nazi's en 'n onderskeid wat baie nie-sensueel was:
Toe kanselier Konrad Adenauer vroeg in 1955 gevra is of daar 'n amptelike geleentheid moet wees ter viering van die 10de herdenking van die bevryding van die Nazi's, antwoord hy: "Jy vier nie jou nederlae nie."
Alhoewel hierdie gedagtes alleen die aangeleentheid 'n bietjie ingewikkelder maak as wat gewoonlik op skool aangebied word, is dit tog 'n nadenkende soeke om tussen hierdie terme te onderskei, selfs al pas 'n algemene definisie daarvan nie in alle gevalle wat bespreek moet word nie.
Tot 1945 was byna alle Duitsers net was Nazi's. Aan die einde van die oorlog het die NSDAP 8,5 miljoen lede gehad. Die Wehrmacht het 18 200 000 man na gevegs- en oorlogsmisdade gestuur, terwyl die SS slegs 'Werknemers 800 000 (c. 1944) ". Vanaf 1936, tot die begin van die oorlog, het die gewildheid van die regering toegeneem, die beoordelingsgraderings het verbeter en was dit net 'n kort rukkie sedert skeptisisme oor die aanvang van die oorlog veldtog gekry het. Dit is betreklik vinnig tot rus gebring en Hitler was destyds hoog in gewildheid en goedkeuring toe Frankryk kapituleer. Twee dinge het hierdie donderende toename in goedkeuring weer laat daal: die oorlog teen die Sowjetunie, wat deur Stalingrad gesimboliseer is, en oorlog verklaar word Amerika, maar net baie stadig, dus in retrospek, tot 1942 was byna alle Duitsers uit hul kop Nazi's.
Dit is nie net 'n nuttige verhaal om u mense tuis te vertel nie en 'n leër wat op pad is om die vyandelike land binne te val.
Hitler onderskryf 9 tot 1 in die peiling oor sy diktatuur, maar die opposisie word verdubbel
Voorbeelde om Duitsland met Naziland gelyk te stel, is ontelbaar:
Nog nooit op die gebied van menslike konflik was soveel aan so min te danke nie. Alle harte gaan uit na die vegvlieëniers, wie se briljante optrede ons elke dag met ons eie oë sien; maar ons moet nooit vergeet dat ons bomwerper -eskaders altyd, nag na nag, maand na maand, reis nie ver in Duitsland, vind hul doelwitte in die duisternis deur die hoogste navigasievaardigheid, rig hul aanvalle, dikwels onder die swaarste vuur, dikwels met ernstige verlies, met doelbewuste noukeurige diskriminasie, en bring die hele tegniese en oorlogsvormende struktuur van die Nazi-mag verpletterende houe toe.
Churchill se "The Few" -toespraak
Die belangrikste aspek van die Nazi -regering in die onlangse geheue was die geïndustrialiseerde uitwissing van Jode, Roma en ander hele groepe mense. Alhoewel hierdie misdaad van onuitspreeklike omvang vandag as belangrik geag word, is die misdaad nóg enige ander oorlogsmisdaad deur die oorgrote meerderheid Duitsers destyds as belangrik beskou. Dit wil nie sê dat daar 'n paar nie-rassiste was nie, sommige versetlede, ens. Maar dit is absoluut akkuraat om die inwoners van Nazi-Duitsland as Nazi-Duitsers te beskryf. Die Duitsers was Nazi's. Die misdade is gepleeg deur Duitsers (en in 'n baie kleiner mate, deur Pole, deur Oekraïners, ens.). Nie elke lid van die SS, die Reichsbahn en selfs nie die boonste rigtings van Wehrmacht was ook in die NSDAP nie. Die misdade is nie uitsluitlik deur partylede uitgevoer nie en die oorlog is nie deur partylede uitgevoer nie. Na die oorlog het veral die oorlewende soldate probeer om in die "saubere Wehrmacht" ("die skoon leër") te wees, ondanks die oorlog, ondanks al die oorlogsmisdade en ondanks dinge soos Kommissarbefehl en anti -partydige guerilla en massaskietery op Jode ensovoorts.
Dit het vandag 'n paar gevolge. As jy reg sê die Duitsers het die oorlog begin, dit geveg soos hulle gedoen het en oorlogsmisdade gepleeg, die konsentrasiekampe en uitwissingskampe gebou; lewende Duitser. Dit gaan nie net soms te ver vir historiese akkuraatheid nie:
Opa war nazi - Oupa was nie 'n Nazi nie - die navorsing het bevind dat die jonger geslag 'n behoefte voel om hul geliefde grootouers van die donker verlede te skei, om hulle te distansieer van die slegte Nazi's waarvan hulle gehoor het.
As jy 'n vriendelike Fransman is, is jy 'n skeptiese Brits* in 'n gedeelde Europese mark en unie, bondgenote in dieselfde militêre verdrag, ens. Dit is nogal 'n ongemaklike gedagte. Saam in een boot met die diere van onmenslike wreedheid? Dit is baie beter om die beskrywing vir sommige Nazi's te vervreem en daaraan te dink die Duitsers net soos die Oostenrykers die eerste slagoffers van Nazisme.
Dit het destyds begin, maar nie as gevolg van die Neurenbergproewe om 'n wydverspreide greep op die gewone taal te kry nie. Voordat dit afgehandel is, het die Koue Oorlog begin en het beide kante van die oorlog nuwe bondgenote nodig gehad wat hulle in die oorlog gevind het Nazi's Duitsers, Oos en Wes.
Baie gou nadat die program begin het, as gevolg van die opkoms van die Koue Oorlog, het veral die Westerse moondhede en veral die Verenigde State belangstelling in die program begin verloor, en dit is op 'n toenemende toegeeflike en louwarm manier uitgevoer totdat dit amptelik afgeskaf is in 1951.
Nie -amptelik is die strengste verbod op broederskap reeds grootliks geïgnoreer en 'n paar vorige planne om die hele land te veroordeel is laat vaar.
Uiteindelik spruit 'n vierde uitgangspunt in besettingsplanne uit gevolgtrekkings oor die Duitse mentaliteit en die verwagting dat die Duitsers sou probeer om Geallieerde offisiere te mislei of te bederf deur pro-Nazi, pro-Duitse, militaristiese propaganda te versprei. Die belangrikste resultaat was miskien die 'nie-broederskap'-reël, wat die geallieerde troepe wat in Duitsland gestasioneer was, verbied het om persoonlike kontak met die Duitse bevolking te onderhou. Vroeg in 1944 het instruksies troepe nie net ingelig oor die 'missie van die besettingsmagte' nie, maar ook oor die 'kenmerke van die Duitse volk, hul waarskynlike houding teenoor die besettingsmagte en die tipe propaganda wat hulle kan gebruik' . Uit "'n Harde vrede? Geallieerde voorbereidings vir die besetting van Duitsland, 1943-1945"
Die geallieerde ontkenningsprogram, wat voorheen redelik streng was, het tot 'n einde gekom, en veral in die Weste kon die meeste van diegene wat nie reeds op spesiale lyste was of reeds skuldig bevind is nie, hul posisies herwin. Onder hulle onderwysers, regters, staatsamptenare, polisie en politici. Voordat die Koue Oorlog aan die gang was, was die terme Nazi en Duits sinonieme, en met reg. Vir die Duitsers self het hierdie proses natuurlik onmiddellik begin, dit is aan die begin van Mei 1945 of selfs voor, wanneer hul dorp of dorp 'van die Nazi's' bevry is.
Voorbeelde van hierdie veranderende houdings aan die kant van die bondgenote kan redelik maklik getoon word as u die Morgenthau-plan en die openbare mening vergelyk toe die bondgenote die konsentrasiekampe bereik het met die Amerikaanse beskerming vir die loopbane van SS-Sturmbannführer Wernher von Braun en Reinhard Gehlen.
Ondanks die beskouing van 'Nazi's' as 'n voltooide sakedreigement waarvan die posisie in die meeste gedagtes van die Westerse wêreld nou deur die kommunisme oorgeneem is, was daar ook 'n paar belangrike punte in die skeiding van Nazi's en Duitsland, wat stadigaan groter word as simpatie vir Duitsers/Duitsland wat nou stadig gesien word as "ook slagoffers":
gruweldade en brutaliteit gepleeg deur Oosterse moondhede om miljoene Duitsers uit die Ooste te verdryf,
'A Tragedy on a Prodigious Scale': Churchill kritiseer later die brutale gedrag van die Pole en Sowjets en noem dit ''n tragedie op 'n ontsaglike skaal' - asof etniese suiwerings ooit alles behalwe tragies was.
Honger winters voor die stigting van twee Duitsers,
en uiteindelik Duitse toelating tot die NAVO ("'n Belangrike rede vir die toetreding van Duitsland tot die alliansie was dat dit sonder Duitse mannekrag onmoontlik sou gewees het om genoeg konvensionele magte te bewerkstellig om 'n Sowjet -inval te weerstaan. [")
sowel as voorlopersorganisasies van die Europese Unie.
Hy wys hoe die Amerikaanse beleid wankel van die regverdige retoriek van Robert H. Jackson tot die uiteindelike omhelsing en herbewapening van Wes -Duitsland, alles as gevolg van die Koue Oorlog -vrese wat die Amerikaanse buitelandse beleid van 1948 tot 1958 oorheers het. die IMT oorlogsmisdade Neurenberg verhore maar nostalgie. Teen die laat 1950's het die Geallieerdes hul laaste veroordeelde oorlogsmisdadigers vrygelaat. 'N Hoë kommissaris in Duitsland soos John J. McCloy-nog 'n Wall Street-opgeleide prokureur in die tradisie van Elihu Root en Robert Lansing-weerspieël die nuwe Koue Oorlog-mentaliteit goed.
(Uit 'n resensie deur Jonathan Lurie (Rutgers University, Newark; Peter Maguire. "Law and War: An American Story." New York: Columbia University Press, 2000.)
John Mearsheimer: "Onstabiliteit in Europa na die Koue Oorlog" Tweedens moet die verskrikking van Duitsland se moorddadige optrede tydens die Tweede Wêreldoorlog onderskei word van die omvang van die aggressiwiteit van die Duitse buitelandse beleid.38 Duitsland was inderdaad aggressief, maar nie ongekend nie. Ander state het na hegemonie in Europa gestreef en oorloë veroorsaak deur hul pogings; Duitsland was bloot die jongste wat probeer het om dominante in hegemoniese mag te verander. Wat uniek was aan Duitsland se optrede, was die beleid van massamoord teenoor baie mense in Europa. Die oorsake van hierdie moorddadige beleid moet nie in stryd wees met die oorsake van die twee wêreldoorloë nie. Die beleid van moord het hoofsaaklik uit huishoudelike bronne ontstaan; die oorloë het hoofsaaklik ontstaan ​​uit aspekte van die verspreiding en karakter van mag in Europa.
Hierdie sielkundige afkeer en politieke opportunisme word nog duideliker uitgespreek vanuit 'n selfperspektief in Duitsland, laat staan ​​Oostenryk. Oostenryk het voorheen sy eie fascistiese regering gehad Hitler Duitsland het Oostenryk in die Ryk geannekseer en Oostenrykers 'toegelaat' in die NSDAP, die SS die Wehrmacht. Baie van hulle is heeltemal entoesiasties oor die toekomstige dinge. Nadat die oorlog verlore was, het die Oostenrykers hulle vinnig van alles gedistansieer, en dit was baie suksesvol. In Duitsland het selfs voormalige partylede die uitdrukking "en toe kom Hitler aan die bewind" gebruik, wat beteken dat 'n ander wêreldwye wese en sy trawante beheer oorgeneem het, nie net beheer oor politieke aangeleenthede nie, maar ook die verstandelike beheer oor 'n onwillige en magtelose bevolking. Dit is bewysbaar net nie waar nie.
Volgens Lacau was die nederlaag van die arbeiderspartye aan die hand van fascisme verbind met hierdie partye wat hulself beperk tot proletariese klasdiskoerse, terwyl die Nazi's 'n populisme ontwikkel het wat die teenstrydighede tussen die heersende magsblok en die 'mense', en neem dit op in 'n rassistiese anti-demokratiese diskoers. [...]
Om die alomteenwoordige geweld in Nazisme aan te dui, is duidelik onvoldoende om te verduidelik hoe die Duitse fasciste tot die einde die massas suksesvol gemobiliseer het en 'n enorme potensiaal van 'idealisme' vir die jeug ontketen het. [...]
Met hierdie (en ander) pogings om die ideologiese aantrekkingskrag van fascisme te begryp, het die PIT ondersoek ingestel na hoe die Nazi's op 'n ongekende manier 'hoe om selfvervreemding te organiseer as entoesiastiese selfaktiwiteit'.
(Van Jan Rehmann: "Theories of Ideology The Powers of Alienation and subjection", Brill: Boston, Leiden, 2013. Hier aangehaal om die konsep weer te toon en aan te toon dat dit beide kante gewerk het, voor, tydens en na die oorlog.)
Hierdie proses om agentskap te vervreem, is in 'n sekere sin geregverdig. In soverre relatief jong Duitsers van vandag nog steeds die wins uit die gevolge van die oorlog kan geniet, maar hulle het nie self die gruweldade gepleeg nie. Hulle kan onskuldig genoem word. ("Profiteer" is in die sin dat Wes -Duitsland na die oorlog meer kragtig was as voorheen, en dit nie in die minste nie, omdat dit baat gevind het by 'n onaangeraakte "Raubgemeinschaft" (Vgl. Aly hieronder))
Hierdie proses om agentskap te vervreem, is in 'n sekere sin nie geregverdig, in soverre dit tot 'n sekere mate dieselfde dwaling is as die gebruik van die frase "oorlog het uitgebreek". Asof dit 'n natuurlike ding was, 'n onstuitbare katastrofe, met niemand in beheer, niemand veroorsaak dit nie, sonder akteurs, sonder dat mense besluite neem en dan nie een van die mense wat die besluite neem nie, hetsy gedwing om dit te doen of met verskillende grade van goedkeuring.
Dit gaan oor die distansie van u eie gedagtes van die misdade en gruweldade so ver as moontlik. Of dit nou Duits of Oostenrykers, Amerikaans, Frans of Engels is. Vandag is die woord 'Nazi' veel minder 'n historiese beskrywing, maar 'n belediging. Net soos dit ooit was vir enige werklike nie-Nazi (en Adolf Hitler self?). Die NSDAP het opgehou bestaan, en daar is oral Nazi's en Neo-Nazi's. In die konteks van die vraag hier: "Nazi" het "Duits" in die algemeen nie vervang nie, as die onderwerp Duitsland is van 1933-1945. Dit het die term 'Duits' dikwels vervang as die onderwerp aangrypend en skuldig is. Óf opsetlik goedaardig óf doelbewus op absolusie streef.
Dus, met een van die twee terme, eindig u met 'n vorm van nie net onnoukeurigheid nie. Om alle Duitsers van daardie tyd af te roep, straf die klein aantal weerstandige Duitsers, Antifas en die slagoffers van vervolging, maar dit gee die regte idee dat die oorgrote meerderheid die oorlog ondersteun, die vervolgings en hul skuld verdubbel het na die oorlog toe hulle aangedring het op persoonlike onskuld, skoon gewete en 'ons het nie geweet nie' (nie 'beter nie', maar eintlik 'n baie moedswillige onkunde vir alles wat duidelik was). alle Nazi's was Ariese Duitsers en dat die meerderheid van alle Duitsers met groot lof en met die grootste goedkeuring die afgrond van kriminele wreedheid en misdade teen die mensdom ingegaan het.
Kershaw merk op dat Hitler se gewildheid in Duitsland - en Duitse steun vir die oorlog - sy hoogtepunt bereik het toe hy op 6 Julie na sy besoek aan Parys na Berlyn teruggekeer het.
Die Switserse psigoanalis Carl Jung het in 1945 'n invloedryke opstel geskryf oor hierdie konsep as 'n sielkundige verskynsel, waarin hy beweer dat die Duitse volk 'n kollektiewe skuldgevoelens het (Kollektivschuld) vir die gruweldade wat hul landgenote gepleeg het, en die term dus in die Duitse intellektuele bekend gestel het diskoers. Jung het gesê dat kollektiewe skuld "vir sielkundiges 'n feit is, en dit sal een van die belangrikste take van terapie wees om die Duitsers hierdie skuld te herken." Na die oorlog het die Britse en Amerikaanse besettingsmagte skaamte en skuldgevoelens bevorder met 'n publisiteitsveldtog, wat plakkate insluit wat konsentrasiekampe uitbeeld met slagspreuke soos "These Atrocities: Your Fault!" (Diese Schandtaten: Eure Schuld!).
(Uit Duitse kollektiewe skuld, maar vergelyk Deutsche Reaktionen)
Hierdie gedagtes en waarnemings is van toepassing op sommige eksplisiete en implisiete, bewuste en onbewuste tipes gebruike. Dit verteenwoordig nie 'n reël wat algemeen en in elke geval toegepas moet word nie. Dit gee egter 'n paar algemene neigings weer. Soms is die noemenswaardige Duitsers van destyds 'die Nazi's' 'n gepaste beskrywing, soms word dit gebruik of kan dit die reëls van wat werklik gebeur het, vervaag. Of dit onbedoeld of doelbewus is, moet van geval tot geval beoordeel word. Dit lyk regverdig oor handboeke oor die onderwerp veronderstel in die meeste gevalle sal 'n sekere goedbedoelde pedagogiek dikwels 'die Nazi's' gebruik om nie kontroversie op te wek wat in jong gedagtes kan opvlam as hulle aan huidige Duitsers begin dink nie.
Afhangende van die politieke neiging en u eie standpunt: in Wes-Duitsland het dit in elke dorp begin sodra dit geneem is, gestol tydens die fase van Westintegrasie, en ondanks 'n paar linkse uitskieters het dit 'n vaste standpunt geword na die liberale wending en die Historikerstreit. Ander lede van "die Weste" het 'n soortgelyke patroon gevolg, kort nadat spanning met die Sowjetunie duidelik geword het, en met verloop van tyd, terselfdertyd, soos vandag, Duitsland 'n gerehabiliteerde lid van die Verenigde Nasies of 'die internasionale gemeenskap' geword het. .
Dit het begin met praktiese magspolitiek deurdat Duitsers hulself wou distansieer van die skuldgevoelens en die voormalige bondgenote die ekonomiese mag en mannekrag nodig gehad het. Mannekrag word ietwat ondermyn in doeltreffendheid en bereidwilligheid om saam te werk as dit voortdurend aan onuitwisbare skuld herinner word. Met elke jaar wat sedertdien verloop het, word dit op 'n manier toenemend as onregverdig beskou om kollektiewe skuld op 'n hele volk toe te pas, aangesien die individuele oortreders besig was om uit te sterf. Shoa -oorlewendes stem dikwels nie saam nie, maar hulle is een van die laaste wat nog steeds hierdie meer as geregverdigde wrok het.
Antwoord is nodig ondanks dat dit nie uitdruklik gevra word nie:
Is dit regtig altyd so dat Duitsers en Duitsland van 1933-1945 nou altyd Nazi's en Nazi-Germiny of die Nazi's genoem word? -Nee. "Nazi-Duitsland" is 'n relatief spesifieke en akkurate beskrywing van die staat en nasie van 1933-1945. Maar 'n neiging is waarneembaar en 'n paar van die redes - soms banale soms baie ingewikkeld - omdat die neiging hier bespreek moes word. Onderliggende motiverings is beleefdheid, presisie aan die positiewe kant, transmogrifisering van die werklikheid en retrograde absolusie aan die ander kant.
As u lees "die Nazi's het Rusland aangeval" in plaas van "die Duitsers het die Sowjet-Unie aangeval", kan u 'n besondere verskil sien met die onderskeid, en u kan met reg aflei iets oor die gebrek aan of gebrek aan historiese akkuraatheid en die motivering van die skrywer van die reëls.
Ian Kershaw: "Die Nazi -diktatuur. Probleme en perspektiewe van interpretasie", Bloomsbury Academic: London, Oxford, 2015.
Robert G. Moeller: "Oorlogsverhale. Die soeke na 'n bruikbare verlede in die Bondsrepubliek Duitsland", University of California Press: Berkeley, Los Angeles, 2001. (Relatief akkurate hoofstroombeskrywing van die Duitse kant van hierdie debat in die hoofstuk Epiloog, bl. 171-198.)
Richelieu en Finansies
Die Vrede van Westfale
Copyright 2021 \ Wanneer en hoe het die term "Nazi" die term "Duitsers" in die konteks van WO2 begin vervang?...