April 2019 - NATi
Somewhere between myth and religion, in clash or dark, light, sound, and movement, the science of theatre explodes into the site-specific phenomenon that is the award-winning GodgOdgoD at the Woordfees.
GodgOdgoD is a bold production that may not be everyone’s cup of tea or coffee, but if the theatre equivalent of tequila is your thing, then you’re going to want a few shots of what Mount Maak Productions are serving. It is experimental theatre that sets Mount Maak on the trajectory to be South Africa’s immersive theatre answer to the international trendsetters Punchdrunk and Le Enfants Terribles.
Charlton George as ‘God’ is the poetic answer to ‘God’ as Chuck (the ‘God’ you find him in the fantasy series Supernatural, the ‘God’ who gave up on humanity and went on holiday). His performance is effortlessly captivating as his monologue moves you through the eternal questions —Why are we here? Who made us? Was our ‘Creator’ just bored? Where is ‘God’ now?— while accompanied by experiments, interpretative dance, and art introduced and communicated to the audience by talented ensemble of Tiisetso Mashifane, Aphiwe Livi, Wolf Britz and Ilana Cilliers, all set in the scene of a controversial exhibition’s opening evening. Britz and Cilliers direction and design aesthetically has as powerful an impact as the punchy narrative penned by Rob de Graaf and the cast (translated by Cilliers).
Under : NATi, Produksies
Kleedkamer-Blues, written by Ludwig Binge and directed by Marthinus Basson, gives audiences a witty dramady look behind the festival scenes as actors prepare for their final performance if an Afrikaans protest theatre adaptation of Waiting for Godot.
Anyone who has every had any kind of interaction with the theatre festival circuit (be it as actor, writer, producer, tech-team, reviewer, or panel) will appreciate the backstage scenarios that fuel the dark comedy and epic rants as the drama unfolds in Kleedkamer-Blues.
As a show it gives space for its stellar cast (Carel Trichardt, De Klerk Oelofse, Wessel Pretorius, Greta Pietersen and Ludwig Binge) to play to their strengths. The text is cleverly constructed to balance out the dramatic with hilarious over-the-top moments. The tension of the obstacles the performers face, from career crisis to unrequited love, never become too heavy, while still remaining appropriately weighty in undertone and theme.
Trichardt and Oelofse bring a vulnerability to the stage that make their interactions particularly endearing, with Trichardt’s monologues captivating with heartfelt delivery. Pietersen is a dynamic presence in this ensemble with Binge’s blues presence holding the theme of the production together. However, the award for most epic Kleedkamer-Blues moment (and rant) must go to Wessel Pretorius for his boisterous lament of the trials and tribulation of performers who put their hearts and souls on display on sometimes unforgiving festival stages. Binges text gives Pretorius some true gems to play with in a manner that stays true to his captivating performance style.
Here’s hoping that Kleedkamer-Blues has a post Woordfees run in Cape Town, as we enjoyed every side-swipe, come back, sarcastic jab and heartfelt rant regarding festival stereotypes on display in this play.
Kaapstad Opera het, ondanks geldelike probleme, ’n jaarprogram bekend gestel wat twee vollengte operas, ’n oorsese toer en korter optredes, asook ’n “kroonjuweel” insluit.
Dié “kroonjuweel”, wat eersdaags debuteer, is ’n nuwe Suid-Afrikaanse mis waarvoor Antjie Krog die teks geskryf het en Antoni Schonken die musiek. Die nuwe verbond – ’n Misorde vir die universum sal die eerste keer op die US Woordfees gehoor word in ’n drieledige produksie wat ook Guido Haazen se Missa Luba en Misa Criolla van Ariel Ramírez insluit. Oorkoepelend word dit aangebied as MI(SA).
Marthinus Basson het as regisseur rites en liturgie in die Die nuwe verbond ingeweef om ’n grensverskuiwende Suid-Afrikaanse klankwêreld te skep. Die werk is grotendeels in Afrikaans, maar sluit ook Latyn, Grieks, Engels, Xhosa en Khoi-San in. Krog sê die mis poog om verligting te bied vir die leed wat mense mekaar aandoen en die skade wat hulle die planeet berokken.
Die soliste wat saam met die Kaapstadse operakoor optree, is Amanda Strydom, Brittany Smith, Ernestine Stuurman, Makudupanyane Senaoana en Ané Pretorius. Erik Dippenaar is voor die klawesimbel en Pieter Bezuidenhout sal van die dirigeerpodium seker maak die produksie vloei.
MI(SA) word op 1 Maart om 16:30 en 20:30, 2 Maart om 14:30 en 3 Maart om 19:30 in die Adam Small-ouditorium van die Universiteit Stellenbosch aangebied. NATi, die US Woordfees en die Suidoosterfees maak dit moontlik.
Die operas in Kaapstad Opera se jaarprogram is twee grootse liefdesverhale, I Capuleti e i Montecchi van Bellini en Gluck se Orphée et Eurydice.
I Capuleti e i Montecchi is ’n uitbeelding van een van die vroegste weergawes van Romeo en Juliet se tragiese liefde. Bellini het die hoofrolle vir ’n sopraan en mezzosopraan (pleks van ’n tenoor) geskryf waarvan hul sensuele duette in tipiese gesponne Bellini-melodieë hoogtepunte in dié bel canto-opera is.
Kaapstad Opera voer die produksie in samewerking met die Universiteit van Kaapstad (UK) se operaskool op. Jeremy Silver, die nuwe direkteur van die operaskool, is die dirigent, Steven Stead die regisseur en Michael Mitchell en Kobus Rossouw die stelontwerpers.
I Capuleti e i Montecchi sal op 15, 17 en 18 Mei in die Kunstekaap op die planke wees.
Orphée et Eurydice is ’n dramatisering van Orfeus wat sy vrou, Euridice, in die onderwêreld gaan soek, met die geliefde aria “J’ai perdu mon Eurydice” die hoogtepunt.
Die Britse dirigent en Kaapstad Opera se mede-musiekdirekteur, Tim Murray, sal dié nuwe produksie deur Matthew Wild uit die orkesbak lei. Operaskoolsoliste en die Kaapstadse operakoor is die sangers.
Die produksie is op 3, 5 en 7 September in die Baxter-teater op die planke.
Kaapstad Opera se oorsese aanbieding is African Passion, ’n hervertelling van die Christus-passie met ’n eklektiese mengsel van klassieke musiek, Afrika-musiek en gospel.
Dan is daar ook nog die Suid-Afrikaanse première van die bekende Puccini-opera La bohème wat vir vroeg in 2020 in Kaapstad geskeduleer is. Dié voorstelling deur Wild word word in samewerking met die Konzert Theater in Bern, Switserland, aangebied, waar die opera in 2018 opgevoer is.
Vóór dié program kan die operakoor en die Kaapstadse Filharmoniese Orkes op 1 en 2 Maart in die jaarlikse RMB Starlight Classics by Vergelegen gehoor word.
Kaapstad Opera het ook die inisiatief geneem om ’n spesiale Barokkonsert met die Amerikaanse kontratenoor Lawrence Zazzo aan te bied. Saam met hom sal die Suid-Afrikaanse soprane Lynelle Kenned en Brittany Smith en die Camerata Tinta Barocca uittreksels uit die Handel-operas Orlando, Rodelinda, Giulio Cesare en Alcina uitvoer.
Dit is ’n splinternuwe Afrikaanse verwerking van die Amerikaanse dramaturg Tennessee Williams se familiedrama Cat on a Hot Tin Roof, wat hier op die US Woordfees op Stellenbosch debuteer en vandaar die kunstefeeste gaan aandoen. Scheepers het die verwerking en regie gedoen asook die stelontwerp.
’n Mens voel dadelik die bedompigheid aan in die lug op die wildplaas in Limpopo. Die benoudheid word toenemend sielkundig drukkend.
Die Mouton-gesin vergader vir die patriarg Piet (Marius Weyers) se 65ste verjaarsdagvieringe. Daar is ’n reusekoek en vrolike T-hemde is laat maak. Selfs vuurwerke word afgevuur.
Oordadig vrolike gebare as ’n mens sien hoe werk die spulletjie eintlik met mekaar. Dit kyf en skel aanhoudend onderling hoewel daar skynheilig om Moeksie en pa Piet gekloek word. Gemoedelikheid en waardering is daar nie, ook nie liefde of selfs net gewone ordentlikheid nie.
Elke karakter is so tragies ’n mens wil ween oor hul lot en erger nog, hul vasgehoktheid in hul situasies – soos katte op warm sinkplaat. Dit raak amper net te veel vir ’n teaterganger om te verwerk vroeg op ’n Sondagoggend.
Die taalgebruik is ’n verdere aanslag veral dit wat op vrouekarakters gemik word.
Laudo Liebenberg se Boelas, ’n eertydse rugbyheld, drink homself in ’n beswyming. Sy lewe het geëindig met die dood van sy beste vriend Casper. Was daar dalk meer tussen hulle as ’n Dawid-en-Jonatan-vriendskap? ’n “Vreemde liefde” wat hy nie durf bekend maak in die macho-rugbykringe waar hy vergruis gaan word nie?
Sy walging in die lewe lê soos ’n bank besoedeling oor die verhoog ’n mens verstik bykans daaraan. Liebenberg is uitstekend as ’n lomp mensmassa wat met moeite aankruie.
Sy aantreklike vrou, Maggie (Tinarie van Wyk Loots), probeer haar bes om ’n liefdesvuur te bly stook – dis futiel. In haar smaraggroen aandrok, lenige lyf en volslae kwesbaarheid is sy so uit plek, tot jy haar eintlike geheim agterkom. Die katverwysings draai om haar karakter, hoewel almal hier katvoet oor die kole is.
Die disfunksionaliteit kry nog donkerder skakerings met Marion Holm se Moeksie en Weyers se pa Piet. Moeks hou als in stand met ’n oordrewe vals lewenslus en ’n geregtrekkery van die sagte bekleedsels en pa Piet swaai die septer as dit by toksiese manlikheid kom.
Boelas se prokureursbroer, Buffel (Albert Pretorius), en dié se vrou, Jollie (Martelize Kolwer), se oog is op ’n erfporsie wat miljoene der miljoene sterk is. Hulle is dan o, so respektabel, hy werk en sy doen haar vroulike voortplantingsplig – hulle meen duidelik dit kom hulle toe; hy is ook die eersgeborene.
Hy blyk ’n sagte plek te hê vir sy Boela. Die gesprek tussen pa en seun raak die hart omdat hul eensaamheid oplaas erken word.
Die Mouton-familie is ver heen, die spieël draai na die teaterganger.
Als kring uit in twee uur en kulmineer in ’n tromp-op botsing, dit is pure hoogdrama. ’n Mens hoef nie ’n siener te wees om te weet dat die stuk pryse gaan versamel nie.
Scheepers en sy akteurs is in hoogste rat, dinge loop sekuur.
Katvoet sny vlymskerp deur alle verdigsels en versinsels wat die mens opmaak om sy lot weg te steek. Almal sterf. Al wat ’n mens eintlik het, is dit wat jy gee. Daarom ruk die Mouton-familie jou so.