Hoe aanlynskande die slagoffers van seksuele aanranding beïnvloed - sorg geeLees Meer
Hoof sorg geeHoe aanlynskande die slagoffers van seksuele aanranding beïnvloed
Waarom tieners aanlyn skaamte gebruik om slagoffers 'n tweede keer aan te val
Deur Sherri Gordon Op 6 April 2017 bygewerk
Elke 98 sekondes word iemand in die Verenigde State seksueel aangerand. En meer gereeld as nie, is die slagoffer 'n tienermeisie. In werklikheid is vroue tussen die ouderdom van 16 en 19 vier keer meer geneig om slagoffers van seksuele aanranding te wees as enigiemand anders in die algemene bevolking.
Om sake te vererger, is daar 'n toenemende neiging onder tieners wat meisies aanlyn skande maak nadat hulle aangerand is, en soms videomateriaal gebruik het van die aanval, tesame met noem en verbaal. Vir baie meisies is hierdie aanlyn skaamte en openbare vernedering soos om 'n tweede keer aangerand te word. Die meeste meisies meld dat dit eintlik pynliker is om te hanteer as die aanvanklike aanranding. En uiteindelik neem sommige jong vroue hul eie lewens as gevolg daarvan.
Twee baie prominente sake waarby seksuele aanranding en aanlyn-skande betrekking het, is 'n inheemse Kalifornië, Audrie Potts, en 'n Kanadees, Rehtaeh Parsons. In albei gevalle het die jong meisies 'n partytjie bygewoon, te veel gedrink en verkrag terwyl hulle nie reageer nie. Foto’s van die aanrandings is later aanlyn geplaas, tesame met kwetsende opmerkings en aanbevelings. Hulle het ook wrede teksboodskappe en uitnodigings vir seks ontvang terwyl hulle deur hul vriende en maats geïsoleer en verlate was. Die vernedering en pyn wat hulle ervaar het nadat hulle seksueel aangerand is, is versterk deur die skande en die skuld wat plaasgevind het. Uiteindelik kon albei meisies nie meer die pyn opneem nie en het hulle selfmoord gepleeg.
Waarom skenk tieners aanlyn seksuele aanrandingslagoffers ">
Baie min, indien enige, portuurgroep sal opstaan ​​vir 'n seksuele aanrandingsoffer. In plaas daarvan doen hulle gereeld openbare skande en skuldoffer. Daar is 'n aantal faktore wat by hierdie tipe gedrag speel, insluitend groepsdruk, klieks en die oorweldigende begeerte om in te pas, maar die skande wat volwassenes verwilder, vind plaas.
Maar sommige navorsers dui aan dat die oorsaak van hierdie skuldgevoelens is dat omstanders en getuies nie buite beheer wil voel nie. En om te besef dat iemand 'n slagoffer kan word, impliseer dat nie alles onder hulle beheer is nie. As gevolg hiervan is dit dikwels makliker om die slagoffer te blameer as om te erken dat seksuele aanranding met iemand kan gebeur. Dit is makliker om te vra wat sy gedoen het om dit te veroorsaak of om aan te neem dat sy dit op haarself gebring het as om te erken dat een of meer van hul medestudente 'n ander persoon op so 'n manier kan oortree.
Boonop vind baie mense dit makliker om empatie te hê met die seuns wat die aanrandings begaan en hulle teen straf probeer beskerm, as om die meisies reg te laat geskied. In plaas daarvan dat mense hulself teen die aanranding uitspreek, vra hulle hulself “wat het sy gedoen om dit te veroorsaak?” Of “sy moes beter geweet het as om soveel te drink.”
'N Ander verskynsel wat aan die werk is by aanlynskande, is die moed, en soms anonimiteit, wat jong mense ervaar as hulle agter 'n rekenaarskerm is. Dikwels is dit baie makliker om harde dinge uit die huis van hul eie huis te sê as om dieselfde dinge in die openbaar te sê. Maar wat kinders geneig is om te vergeet, is dat die publikasie van opmerkings op sosiale media 'n baie openbare daad is. Dit is soos om hul gedagtes in die middel van die stadsplein te skree. Baie mense lees wat hulle skryf en word daardeur beïnvloed, asof hulle dit uitskree.
Die sleutel om hierdie soort aanlynaanval deur studente te voorkom, is om hulle te laat empatie hê met die slagoffer. Dit help ook as hulle die skade kan sien wat hul harde woorde, uitsprake en kommentaar op die slagoffer het. Om hulle te laat besef dat dit baie pynlik is wat die slagoffer deurgemaak het, help dit om aanlynskending te voorkom.
Hoe beïnvloed aanlyn-skaamte seksuele aanrandingslagoffers?
As iemand seksueel aangerand word, is dit nie ongewoon dat hulle hulself skuldig maak aan wat gebeur het nie. Hulle kritiseer hulself intern omdat hulle nie die seksuele aanranding kan keer of dat hulle iets anders doen nie. Dit is ook gereeld dat aanrandingslagoffers baie skaam voel oor wat met hulle gebeur het.
Om te genees van hierdie traumatiese ervaring, is dit wat hulle regtig van mense moet hoor, dat hulle nie verdien het om aangerand te word nie, dat hulle dit nie veroorsaak het nie en dat hulle nie die skuld het nie. Maar dit is nie wat gebeur as hulle aanlyn skaam word vir die trauma wat hulle verduur het nie. In plaas daarvan is hulle slagoffers van naamroeping, sletse-skande en kuberafknouery, wat alles die skande wat hulle voel, versterk.
Boonop kan hierdie openbare vernedering 'n verswakkende uitwerking op hul herstel hê. In werklikheid dui navorsing daarop dat wanneer jong meisies die skuld vir die seksuele aanranding het, hulle groter nood, verhoogde depressie en meer gedagtes oor selfmoord rapporteer. Slagofferskuld kan ook angs en post-traumatiese stresversteuring vererger. Al hierdie dinge staan ​​in die pad van herstel.
Slagoffers kan ook hopeloos, alleen en geïsoleer voel, veral as dit lyk asof hul vriende verdwyn en niemand opstaan ​​vir hulle nie. Uiteindelik skep hierdie stilte van die sogenaamde vriende tesame met die skaamte en die beskuldiging van slagoffer 'n verkragtingskultuur.
Wat het verkragtingskultuur daarmee te doen?
Verkragtingskultuur in die Verenigde State word gevoed deur die oortuiging dat die slagoffer op die een of ander manier die skuld het vir die aanval wat sy verduur het. Met ander woorde, mense vind dit makliker om aan te neem dat die slagoffer die aanranding op een of ander manier verdien het. Mense kan haar byvoorbeeld die skuld gee vir die manier waarop sy aantrek en sê dat sy daarvoor gevra het. Of hulle kan aanneem dat sy verdien om verkrag te word omdat sy haarself in 'n gevaarlike situasie geplaas het of te veel gedrink het. Slet-shaming dra ook by tot die idee dat sommige meisies minder respek verdien as ander en dat hulle verkrag moet word.
As mense die oortuigings van slagoffer beskuldig soos hierdie, vertel hulle vroue dat hulle die skuld het vir die pyn en lyding wat hulle ervaar het. Intussen doen hierdie oortuigings niks om die verkragter aanspreeklik te hou nie. In plaas daarvan simpatiseer mense met die verkragter deur te treur oor die feit dat hul "lewens verwoes is." Twee prominente voorbeelde van hierdie soort denke behels die verkragtingsaak van Steubenville en die duiker van Stanford wat 'n bewustelose vrou verkrag het.
Wanneer verkragtingskultuur met hierdie soort denke voortduur, kan dit daartoe lei dat slagoffers stilbly oor hul aanvalle. Dit is gevaarlik omdat dit die slagoffer swyg oor die verkragting, en die verkragters verkeer dus nie in die moeilikheid nie. In werklikheid word slegs ongeveer die helfte van verkragtings aangemeld, en slegs 3 persent van die verkragters sit minstens een dag in die tronk deur. Hierdie bose kringloop sal voortduur solank mense glo dat meisies verkrag word weens iets wat hulle gedoen het.
Wat kan u doen om seksuele aanranding en aanlyn-skande te voorkom?
Ter wille van huidige slagoffers sowel as potensiële slagoffers is dit uiters belangrik dat u die oortuigingstelsel uitdaag dat sommige slagoffers op een of ander manier die skuld dra vir seksuele aanranding. Om dit te kan doen, moet onderwysers, ouers en gemeenskapsleiers stappe doen om toekomstige voorvalle van seksuele aanranding en aanlyn-skande te voorkom. Hier is 'n paar maniere waarop dit gedoen kan word.
Definieer alle vorme van seksuele wangedrag . As 'n jong meisie seksueel aangerand word, te veel keer, voer die verdediging aan dat sy nooit nee gesê het nie, of dat die aksies konsensueel was. Of hulle sou dalk argumenteer dat die jong man geen idee het dat wat hy doen verkeerd was nie. Ouers, onderwysers, administrateurs van die universiteit en gemeenskapsleiers moet studente opvoed oor die verskillende soorte onvanpaste seksuele gedrag, insluitend alles van sexting en seksuele afknouery tot seksuele aanranding en verkragting. Tieners is jonk en onvolwasse en moet weet dat dit 'n teenstrydigheid met hierdie soort gedrag is. Daar mag nooit twyfel wees dat dit wat hulle doen verkeerd is nie.
Stel streng beleide op . Benewens die wette teen seksuele aanranding, moet hoërskole en kolleges streng beleid instel wat seksuele wangedrag insluit, insluitende skorsing uit die skool. Hulle moet ook 'n beleid hê rakende die deel van video's, kuberafknouery en om ander studente in die openbaar te skaam. Kommunikeer hierdie beleid deur middel van studentegroepe, skoolbyeenkomste, nuusbriewe, mediadekking en ander maniere om die woord uit te kry. Daar moet nooit twyfel bestaan ​​oor wat die straf is vir die seksuele aanranding van 'n student en daarna openbare skande is nie. Selfs gerugte en skinder kan in die beleid aangespreek word.
Hanteer elke klagte . As die hoërskool of kollege 'n klag van seksuele aanranding ontvang, moet hulle beleid hê om die klagtes onmiddellik aan te spreek. Hulle moet ook nie wegskram van die oortreders van seksuele geweld nie. Dit skep nie net 'n veilige leeromgewing vir studente nie, maar dit skep ook 'n atmosfeer waar slagoffers veiliger voel tydens aanmelding. Intussen vervul die skool sy morele en etiese verantwoordelikheid om 'n veilige plek te bied vir leerlinge.
Sê iets. Miskien is die belangrikste manier om 'n einde te maak aan die skaamte en verkragtingskultuur deur diegene wat jong meisies probeer skande maak en verneder wat dapper genoeg is om na vore te kom en seksuele aanranding aan te meld. As u byvoorbeeld aanlyn-shaming sien, sê iets daaroor. Bied ook ondersteuning aan diegene wat dapper genoeg is om die waarheid te openbaar. Soos die oorlewende van seksuele aanranding sê Daisy Coleman in die dokumentêr, Audrie en Daisy : "Die woorde van ons vyande is nie so aaklig soos die stilte van ons vriende nie."
Copyright sorg gee: Hoe aanlynskande die slagoffers van seksuele aanranding beïnvloed - sorg geeLees Meer