Toe ons onlangs van die lughawe af die stad Algiers binnery, herinner ek my ’n staaltjie. ’n Mens kan glo veel wys word van ’n plek deur sy diere. Teen die 1890’s het Svalbard ’n bestemming vir Arktiese toerisme geword, steenkoolafsettings is ontdek en die eilande is gebruik as ’n basis vir Arktiese verkenning. Die eerste mynaktiwiteite is deur die Noorweërs in 1899 by Isfjorden gedoen; teen 1904 het die Britte hulself in Adventfjorden gevestig en die eerste heeljaaraktiwiteite begin. Produksie in Longyearbyen het in 1908 deur Amerikaanse belange ’n aanvang geneem; Store Norske het homself in 1916 gevestig en gedurende die oorlog het ander Noorweegse belange het begin om Amerikaanse belange uit te koop. Wat hoor ek dus wanneer Suid-Afrika op die praatbank gaan lê? ’n Roesemoes van stemme, ja, maar weinig sin. Vir my gevoel is die verse dikwels spanningsloos en die opdrag en uitdaging aan die leser in die programvers word nie orals nagekom nie. ŉ Vers soos “Gewoon” (19) en sy inspelings op Eleanor Farjeon se geestelike lied, wat deur Cat Stevens gepopulariseer is, klink flets op.