February 20, 2017 in Uncategorized My werk strek van skouers skuur met hogere (vul self die woord in) tot veerbaniere met bakstene inslaan. Ek volg die Mumford & Sons-benadering in my werkspan. Dit beteken dat ons elkeen iets van alles moet kan doen – net soos die musiekgroep (is dit nou ‘n band?) se lede tydens hulle vertonings verskillende instrumente bespeel. Daar is geen werk benede ons waardigheid nie. Dis soms lagwekkend hoe mense aan hulle postitels vasklou en bang is om hulle hande vuil te maak!
Ek moes die afgelope naweek weer met my mooi rokkie en geverfde naels veerbaniere inkap – ek is nie spyt nie, want dit het regtig mooi na die tyd gelyk. Ek sou dit wel nie kon regkry sonder die towerkrag van taal nie. Die funksie was op Stellenbosch en hierdie pragtige universiteitsdorp is sinoniem met wyn, akkerbome en geen parkering. Ek het dus by die lokaal (ek weet venue is aanvaarbaar, maar ek sukkel met daai woord) opgedaag en nie parkering gekry nie. Daar was wel ‘n sekuriteitswag en ek groet hom vriendelik in isiXhosa (ek ken seker net 10 woorde in isiXhosa, die res steel ek by my beskeie isiZulu). Ek vra hom toe of ek net gou die baniere kan aflaai (na ek so ‘n paar nuwe isiXhosa-woorde bygeleer het). Nee, antwoord Richard (ons was nou al op voornaamterme), hy sal vir my plek maak. Hy het ‘n plan gemaak en ek het parkeerplek gekry.
Weer het ek ubuntu ervaar. Ek is omdat jy is. Hy help nie net met my parkering nie, maar hy help my ook met die veerbaniere.
Enkosi (dankie) aan al die Richards in hierdie lewe. Taal gaan oor baie meer as net morfologie, sintaksis, semantiek en letterkunde. Dit gaan oor harte wat oopgaan en verhoudings bou.
← Die verskuilde koste van taal