Hy was ook daar
Ek is hier, Erik.
Ek wag saam vir die klop-klop van die Alouette
wat jou na Vrede sal vlieg.
Jy's ewe bleek as laasjaar toe jy
Karien na die matriekafskeid wou vra.
Jou blou oë ewe tevrede, asof sy weer
jou erebaadjie langs die sportveld dra.
Dis nou aardig stil, net die na-suis dof
van vuur, stof, donder en doodsug
wat skielik uit die sluwe bos
langs die sandpad ontplof –
AK, RPG, 'n alfabetsop van haat en vrees
het skeurspore van bloed gelos.
Dis soos 'n lewe later. Nou sit ons met tam oë
in verwese kringe om lyke en gebreektes en wag
in die rooiberookte laatmiddagson
wat wil klaar wees met hierdie bitter dag.
Om ons swiep die aandwind 'n skerp geur
van rubber, Ratel, diesel, Savlon en vlees.
Jou oë vra, was dit Sy wil?
Miskien ja, maar die radio is stil.
Jou hand voel koud.
Miskien hoef ek nou nooit te verraai
hoe teer het my lewe om joune gedraai.
Zim se weermag
So pas gesien hulle gaan aanbeveel dat die soldate in Zim se leër hulle laat besny, om vigs te voorkom.
Ek kan my voorstel dat, as sake tot 'n punt kom, die ringkoppe moeilik 'n kontak gaan inisieer, en warm om die kraag kan word as die voorhoede neergevel word. Hulle kan selfs die loef afgesteek word.
In die hartseer liedjie oor bejaardes, Bookends, sing Simon & Garfunkel "Preserve your memories – they're all that's left you".
Ek is deesdae in die besigheid van herinneringe te boekstaaf. Ek sit al my ou LP's, seven singles en kassetbande op cd. Dis 'n wonderlike ou roete en maak baie gedagtepaaie weer oop.
Dis 'n massiewe klomp werk. maar ek skandeer ook al my foto's en skuifies. My rekenaar staan nou bedags en herspeel al die ou vergete beelde. Ek sit selfs ou videobande en super-8 filmpies oor op dvd. Ek moes in die proses 'n klompie tegnologie baasraak, maar dis deur en deur die moeite werd.
'n Paar kosbare goed het ongelukkig deur die jare verlore gegaan. Ek het byvoorbeeld 'n paar van daardie ou rooi en swart bloemlesingboeke gehad waarin ek op skool, in die army en op varsity my jong versies en 'n paar gedagtes neergepen het. Mettertyd het dit blykbaar êrens vir my 'n verleentheid geraak en ek het dit weggegooi.
As ek nou daaraan terugdink, onthou ek tog 'n paar ou versies wat kinderlik opreg was, of wat tog 'n ding raak gesê het. Maar, hulle is gone. Weg.
Ek onthou darem een wat ek in standerd nege geskryf het, wat ek net sowel gister kon geskryf het. Dit lê my baie na aan die hart. Ek het hierdie versie al onder 'n ander skuilnaam op 'n blog geplaas, maar hier is hy nogtans:
Jy het jou
Dit maak my
Liefde gee en
liefde neem –
"-de" is hier 'n
So al om die blog
September 3, 2009 in Sonder kategorie
So lê ek en my blog mekaar nou al 'n wyle agterdogtig en aankyk.
Blogs het nie met 'n kliptafel vol reëls in die wêreld gekom nie. Blogs is dus so min of meer die bloggerop wat jy self besluit om daarvan te maak.
'n Mens sien dit in die wonderlike verskeidenheid tipes blogs hier op Litnet se blogspasie. Hier is blogs vir emosionele steun, vir kreatiewe uitdrukking, vir sosiale skakeling, vir die deel van komiese, hartseer, vreugde, herinneringe, kennis of opinies. Dis waarom dit so lekker is hier rond te dwaal, want hier's 'n blog van elke smaak en kleur.
Ek self het om 'n taamlik selfsugtige rede begin blog. Ek wou 'n soort ek-dagboek skep nadat ek op so-iets van my pa afgekom het. Ek het vrede daarmee gemaak dat ek nooit 'n groot skrywer, digter of musikant kan word nie, maar bloggery gee mens darem geleentheid om dit wat jy het, uit te leef.
As dit jou doel is, raak jy gou in 'n hoek vasgeverf. Ek wil julle byvoorbeeld nie verveel met die klein besonderhede van my saai bestaan nie; ek preek nie graag nie net soos ek ook nie meer veel erg het aan ander se opinies nie en al wat vir my oorbly is om skeppend te probeer wees. En, sodra mens dit doen, loop jy gevaar om van tyd tot tyd iets te wil fabriseer wat nie regtig bestaansreg het nie, bloot om op die lesers se radarskerm te bly.
Die druk om te skryf kan darem soms ook heilsaam wees. As die druk nie daar was nie, sou daar waarskynlik niks gebeur nie. Op skool was 'n mens minstens verplig om opstelle te skryf, maar in die werklikheid raak 'n mens maklik verlore in die sleur van die daaglikse roetine, sonder om bietjie terug te staan en na te dink.
Ek het my dus so min of meer voorgeneem om in die vervolg net 'n blog te plaas as ek regtig iets te sê het, en nie bloot om spasie vol te maak nie. Ek gaan nog net soveel van julle blogs lees as voorheen. Maar, as die laer frekwensie (hopelik beter!) dan gaan meebring dat ek mettertyd in die vergetelheid gaan verdwyn, is dit ook seker maar my verdiende loon.
'n Wonderlike, onbeplande gevolg was dat ek hier 'n klompie dierbare vriende gemaak het. Ek sal julle getrou besoek. Maar, maar dan weer – dieselfde anonimiteit wat jou beskerm veroorsaak dat niemand eers sal weet as ek, sê nou maar, sou expire nie. Die blogs sou net ophou! Regtig 'n eienaardige soort vriendskap.
Dis seker ook maar nog 'n simptoom van die kunsmatige, maar fassinerende kuberwêreld wat ons betree het…