Baie dankie, Louis. Ek was dankbaar vir die ontvangs van Donkerkamer. Dit was ŉ bundel waaraan ek lank gewerk het en waarmee baie mense my gehelp het. Ek sal die persoonlike boodskappe van lesers en digters uit die bloute altyd onthou.
Ek wou gedigte oor jeugervarings vroeg hê, om aan te sluit by die jeugverse van die vorige bundel. Dan verloop die gedigte chronologies, amper soos ŉ lewe: daar is woedende liefdesteleurstellings, daarna gedigte wat met die buitewêreld te make het. Die laaste afdeling wou ek ligter hê; sonder die skuim om die mondhoeke wat die gedigte vroeër in die bundel het.
Twee van die aangrypendste gedigte in dié bundel is volgens my die twee sluitverse: “See” (p.58) en “Mosambiek” (p.59). In eersgenoemde lees ons van die see as reliëf van verlies, terwyl laasgenoemde weer daarop dui dat die wêreld (moontlik) met laagwater sou kon terugtrek soos ŉ krap in sy nuwe dop. “Geseënd is jy, geseënd,” sing die see. Volgens my lê die tematiek van hierdie bundel in die teenstelling tussen dié twee gedigte vasgevang: enersyds die reliëf van verlies, dog andersyds die seën van ŉ nuwe begin. Sou jy kon akkoord gaan met so ŉ beskouing?
Ek vermoed die sardoniese toon het te make met ŉ frustrasie dat jy hulpeloos staan teen die aanslae van die mensdom. Ons is Stockenström se “Ecce Homo” oor en oor.
Ek hou al sedert skooldae dagboek. Dit is in hierdie boeke waar die meeste van my gedigte gebore word. Maar soms kom ŉ beeld in ŉ droom by my op. Die slot is vir my die belangrikste. As ek eers die slot het, kan ek die gedig daarrondom bou. Dan skryf ek die weergawes oor en oor en oor totdat ek die metrum reg het.
Ten slotte. Vanuit die aard van jou werk is jy iemand wat ten nouste betrokke is by die uitgewersbedryf. Mag ek vra wat jou siening is van die Afrikaanse digkuns tans? Is daar aspekte wat jou opgewonde maak; ander dalk wat jou beklem?