Hierdie artikel word opgedra aan Jurie le Roux. Ek sal hom onthou as iemand met 'n besondere voorliefde vir die teologiese wetenskap en die geskiedenis. Jurie het egter altyd beklemtoon dat 'n mens nooit 'n vaste greep op die geskiedenis kan kry nie, want die oomblik nadat iets gebeur het, is die feitelike verlore, en bly slegs 'n interpretasie oor. Geskiedenis is dus nie feite nie, maar interpretasies van gebeure. Daarom begin ek hierdie artikel met 'n veelseggende aanhaling uit 'n boek.
'Die verlede is 'n ander land; waar is die pad wat soontoe loop?' Roerende eerste woorde in Karel Schoeman se boek, Na die geliefde land (1972:1). In hierdie boek worstel die mens met sy gebondenheid aan die verlede. Hy kan sy verlede nie ontsnap nie, maar terselfdertyd kan hy nie regtig daarby uitkom nie, want hy kry nie die pad daarheen nie. Dis 'n diepe tragedie, want nou is hy vasgevang, hy stagneer en dis vir hom onmoontlik om vooruit te gaan.
'n Geslagsregister, oftewel 'n stamboom, kan die mens dalk 'n bietjie help om hierdie pad na die verlede na te spoor, natuurlik nie die hele pad nie, want dié is vir ewig verlore. Nogtans bestaan iemand se stamboom uit die name van mense wat op 'n manier familie van mekaar is, maar wat op verskillende tye geleef het. Wanneer gebeure aan name gekoppel word, dan verskyn daar 'n venster - weliswaar een met dowwe ruite - na die verlede, en kry die mens 'n blik op sy geskiedenis. Treffend stel Martin Fitzenreiter (2005) dit: