2. Hospitaalstories | lisa28weekliefie
My vriende het hierdie bondeltjie in my maag Peanut gedoop en later het ons besluit dat aangesien dit net 'n Blob is…sy naam Bob the Blob gaan wees. Ek het myself nog altyd as meer van 'n seuntjie ma gesien en ek was vasoortuig dat dit 'n seuntjie is. Op 13 weke vind ek met skok uit ons bondeltjie liefde is toe al die tyd 'n dogtertjie. En so verander Bob na Blobina. Ek hou glad nie van pienk nie…so dit het my 'n hele tydjie gevat om gewoond te raak aan die idee. Ek het selfs nagmerries gekry waar ek haar hele kamer pienk geverf het en pienk fluffy kussings oral. Dankie Vader dit was net 'n droom.
My man het terug gekom en ek was 25 weke swanger. Dit het hom nogal 'n tydjie gevat om gewoond te raak aan my met 'n maag. Hy het omtrent elke aand gevra of ek 'n glas wyn soek en dan met 'n skok onthou dat ek swanger is. Op 26 weke het ek bietjie begin kla oor geswelde enkels en voete. Ek het opgelees en gesien dat dit heeltemal normaal is…veral as mens baie op jou voete is. Ek is 'n onderwyseres en dit was Junie eksamen toesig tyd…so ek was heeldag op my voete. Ek het my dus nie veel gesteur aan my powwerige Moemin voete nie.
Op 27 weke, Maandag 8 Junie, het ek 'n gewone opvolg afspraak by die ginekoloog gehad. Hy het my die vorige keer belowe dat hy 'n ekstra scan sal doen aangesien my man vir die eerste keer by gaan wees vir 'n afspraak. So kan hy ook darem vir Blobina kan sien. Ons was so opgewonde en ek kon nie wag om te sien hoe hy gaan reageer as hy haar die eerste keer sien beweeg en speel in my maag nie.
Soos gewoonlik toets hulle eers my bloeddruk (wat nog heeltyd 100 % was) en toets hulle vir proteiene in my uriene. Die suster het my so een kyk gegee en vir my man gesê: "Jy kan maar solank haar goedjies by die huis gaan haal. Jou vrou kom nie huis toe voordat hierdie babatjie uit is nie."
HUH? Ek het nog 13 weke oor?! Wat bedoel sy? Ek het dan nog nie eers die babakamer geverf nie? Ek was soos in glad nie voorbereid vir dit nie en my kop het in alle rigtings met my weggehol. My arme man het toe maar (sonder om enige scans te sien) gery en my "goedjies" (wat ek so vinnig vir hom op 'n tilslippie neergeskribble het) gaan haal. En ek is ingeboek in die kraamsaal. My bloeddruk wat bitter hoog en daar was proteiene in my uriene…albei tekens van Pre-eklampsia.
Hier het 'n suster vir my kom verduidelik hoe ernstig my bloeddruk is en dat hulle nie kan glo ek het geen ander simptome as my geswelde voete nie. Hulle was bitter bekommerd oor die feit dat ek verkoue simptome gewys het (die hele skool se kinders is mos in Junie siek…so ek het ook 'n loop neus en keelseer gekry). Dit is glo een van die tekens van Eklampsie; dit is waar die ma stuipaanvalle kry. As dit gebeur is die kanse vir oorlewing vir beide ma en baba redelik skraal. Hulle het my fyn dopgehou. Ek het heeltemal normaal gevoel en gedink hulle oordryf bietjie.
Die suster het my toe dadelik 'n steroeiede inspuiting gegee. Dit is glo om die baba se longe sterker te maak vir ingeval sy vroeg kom. Tot op hierdie oomblik het ek regtig nie verwag dat sy vroeg gaan kom nie. Ek het aangeneem hulle plaas my nou maar op bedrus en dat ek nou maar moet rustig wees. 'n Idee wat nogal heel welkom was aan die einde van 'n baie besige tweede kwartaal. Ek het my pakke en pakke opstelle wat gemerk moet word, laat haal en het myself voorgeneem om heerlik rustig in die bed te lê en merk terwyl ek 3 gekookte maaltye 'n dag kry en geen huiswerk of skottelgoed hoef te doen nie. Wat 'n plesier. Min het ek geweet wat op my wag.