Kan stede die pad lei om ongelykheid te keer?
Nadat Bill de Blasio as burgemeester van New York City verkies is op 'n belofte om die gaping tussen ryk en arm te vergemaklik, het die voormalige Montana-goewerneur Brian Schweitzer (D) lesings hom op die feite van die plaaslike regering lewe. "Die punt is, jy is 'n burgemeester, buster, jy moet seker maak die sneeu word geploeg. Jy moet seker maak die vullis word opgetel. Jy moet seker maak die slegte ouens word opgesluit. Burgemeesters moet stede bestuur. Goewerneurs moet begrotings balanseer. Washington, DC, hulle praat oor ongelykheid. "
Miskien kan mnr. Schweitzer sy beknopte siening van plaaslike owerheid vergewe word omdat sy tuisstaat sy stede op 'n baie skerp lyn hou. Maar baie lande doen nie, en 'n groeiende aantal van hulle beweeg in die kragvakuum wat deur 'n disfunksionele Washington en te versigtige staatsregerings gelaat word om ongelykheid aan te pak. Tot dusver het hulle 'n drieledige strategie nagestreef.
1. Oorneem van korporasies: 'n lewende loon verlang
Die langste plaaslike gefokusde poging om gesinsinkomste op te lig, het twintig jaar gelede begin toe Baltimore vereis het om besighede te ontvang wat belastinggeld ontvang om 'n lewende loon te betaal. Vandag oor 140 stede en provinsies het soortgelyke lewende loonordonnansies en minstens 20 persent van die land se bevolking woon êrens wat so 'n wet op sy boeke het.
Die eerste lewende loonordonnansies het gefokus op besighede wat munisipale kontrakte ontvang het, maar later is dit uitgebrei om maatskappye wat subsidies ontvang soos belastingvermindering of lenings met laer rentekoerse en firmas wat op stadseiendom werk (byvoorbeeld in konvensiesentrums, parke of gholfbane). A Los Angeles-ordonnansie dek aanbied wat by LAX, 'n lughawe van die stad besit, bedryf. San Francisco se wet dek huiswerkers wat deur staatsmediaidiese geld befonds word.
San Jose spog met die land se hoogste lewenskoste. Gedek werkgewers moet ten minste $ 17.03 betaal indien hulle nie gesondheidsvoordele en $ 15.78 bied as hulle dit doen nie. De Blasio is stel 'n $ 11.75 lewende loon insluitende kontant en voordele.
Lewende loonwette dek egter steeds 'n klein fraksie van die plaaslike arbeidsmag. Sedert 'n dekade gelede, het stede begin om die beginsel van 'n regverdige loon meer algemeen toe te pas deur stadswye minimumloonwette vas te stel.
Vandag vereis sowat 'n dosyn stede dat besighede minimum lone sal betaal wat hoër is as die staatsminimum. Santa Fe se minimum loon van $ 10.51 is ver bo New Mexico se $ 7.50. San Francisco se $ 10.55 reik uit Kalifornië se $ 8. Beduidende hoër minimum loonwette maak 'n groot verskil vir vasgemaakte gesinne. San José se wet het byvoorbeeld die jaarlikse inkomste van sommige verhoog 40,000 voltydse werkers deur 25 persent of ongeveer $ 4,000.
Verlede jaar, toe Maryland-wetgewers geweier het om op die rekeninge te reageer om die staat se minimumloon op $ 10 te verhoog, het Prince Georges en Montgomery Counties by die Distrik van Columbia aangesluit om die eerste streeks minimumloonkompak by $ 11.50 per uur te skep. Die hele metropolitaanse gebied is dalk goed gedek as Virginia-state nie deur die staatsreg verbied word om 'n minimum loon te stel nie. "Persoonlik, as ek die mag het om dit te doen, stel ek dit voor in 'n New York-minuut," het J. Walter Tejada, voorsitter van die Arlington County Board vertel die Washington Post.
Verlede jaar het die kiesers van die klein stad rondom die Seattle-lughawe, SeaTac, 'n $ 15-een-uur minimum loon goedgekeur. Seattle en San Francisco oorweeg soortgelyke vlakke.
Ongelukkig sal burgemeester de Blasio Albany se toestemming nodig hê om 'n NYC-minimumloon hoër as die staat se $ 8 per uur in te stel. Maar dit kan die uitsondering wees, nie die reël nie. 'N 2006 regs-analise gesluit, "plaaslike regerings in ongeveer driekwart van die state het 'n redelik sterk reg grondslag vir die instelling van plaaslike loon standaarde."
2. Oor die banke: Hou mense in hul huise
Sedert die finansiële ineenstorting van 2008 ongeveer 10 miljoen mense was uitgeskop van hul huise. In 2013 alleen banke teruggeneem oor 460,000-huise, terwyl die opheffing van negatiefverrigtinge teen 1.36 miljoen ingestel word.
Federale en staatsregerings het min gedoen om hierdie tsunami van persoonlike tragedie te stop, soos om die banke te dwing om die prinsipaal neer te skryf. Saam met die probleem is die feit dat die grootste deel van die diep onderwater verbande (waar die waarde van die huis ver onder die verskuldigde bedrag van die huis is) gesekuriteer is, gekombineer met baie ander verbande om effekte te hou wat deur miljoene beleggers gehou word wat nie maklik kan doen nie. stem in om die lenings te verander.
Praat in Worcester, Massachusetts, 'n stad wat hard geslaan is deur negatief, Senator Elizabeth Warren, onlangs aangemoedig regering betrokkenheid. "Die idee dat die enigste twee partye wat 'n belang in afskerming het, is die bank wat die verband hou en die familie wat die huis wil verloor, is net verkeerd. Daar is 'n veel groter belangstelling daar. "Afskerming versteur families en woonbuurte. Hulle verdryf die eiendomswaardes van nabygeleë, nie-benadeelde huise. Een studie bevind dat elke uitskakeling plaaslike regerings opwaarts van $ 19,000 kan kos in verlore eiendomsbelasting, hofgelde en in sommige gevalle slopingskoste.
"Plaaslike amptenare ... is uiteindelik verantwoordelik vir hul gemeenskappe," het Warren gehandhaaf. "Dit beteken dat hulle nie net die reg het om te praat nie, hulle het die verantwoordelikheid om te praat."
In 2013 het die stad Richmond, Kalifornië gepraat. Met byna die helfte van sy residensiële verbande onder water en 900 negatief verlede jaar, het hierdie stad 100,000 besluit om sy tradisionele eminente domein magte op 'n besliste nie-tradisionele manier te gebruik.
Histories het stede huise gegryp en buurtes vernietig om plek te maak vir paaie, stadions of kongres sentrums. Tussen 1949-1973 alleen is meer as 2,500-projekte in 992-stede uitgevoer deur eminente domeinverplaasing van 'n miljoen mense, volgens 'n 2007 Instituut vir Justisie verslag deur Mindy Fullilove, professor in kliniese psigiatrie aan die Columbia Universiteit. Twee-derdes van hulle was Afro-Amerikaanse.
"Wat die regering van mense neem, is nie 'n huis nie, met 'n klein h", skryf Fullilove, "maar Home in die grootste sin van die woord: 'n plek in die wêreld, 'n gemeenskap, bure en dienste, 'n sosiale en kulturele milieu, 'n ekonomiese anker wat sekuriteit bied tydens die opwaartse en ondergang van die lewe, 'n commons wat die groep onderhou deur gedeelde goedere en dienste aan te bied. "
In Julie het 2013 Richmond-amptenare eers 'n strategie aanvaar gevorderde deur Cornell Law Professor Robert C. Hockett. Die stad het briewe aan 32-verbandmaatskappye gestuur om meer as 600-onderhypotheke te koop en het gedreig om gesaghebbende domeinowerhede te gebruik om hulle te gryp en die verbande te verander as die banke geweier het.
Die banke weier en gaan hof toe om te verhoed dat die plan vorentoe gaan. Richmond het begin om uit te reik na ander stede om 'n gesamentlike magte-owerheid te stig wat litigasiekoste kan deel en die geografiese impak verbreed. Intussen ondersoek Seattle en San Francisco die konsep.
Ons kan nie voorspel wat die howe sal besluit nie, maar ons kan dalk 'n besluit neem van 'n 1984 8-0-uitspraak van die Hooggeregshof wat Hawaï se reg het om 'n voortreflike domein te gebruik om reuse-boedels op te los en die grond aan huurders te gee.
'' Waar die uitoefening van die vooraanstaande domeinmag rasioneel verband hou met 'n denkbare openbare doel, '' Justice Sandra Day O'Connor geskryf , '' het die hof nog nooit 'n vergoedingsopdrag ingestel wat deur die Klousule vir publieke gebruik verbied word nie. Op hierdie basis het ons geen moeite met die gevolgtrekking dat die Hawaii-wet grondwetlik is nie. ''
Vir Richmond is die openbare doel duidelik: hou mense in hul huise, stabiliseer buurte en vermy roes.
3. Neem oor die banke: genereer bekostigbare krediet
Sedert die finansiële ineenstorting het die grootste banke selfs groter en minder sosiaal bruikbaar gegroei. Hulle het hul klein besigheidslenings uitgeskakel en hul beleggings in hoogs riskante afgeleide instrumente uitgebrei. En hulle het verskeie stede bankrot met hul aggressief bemarkde rentekoersruiltransaksies.
Al wat lei sommige openbare amptenare om 'n blik op die merkwaardige Bank van Noord-Dakota te neem. Die staatsbeheerde bank, wat in 1919 gevestig is, is sedertdien 'n vingerpunt vir Noord-Dakota se ekonomie.
Die staat deponeer alle belastings en fooie in die Bank van Noord-Dakota (BND). Die BND tree op as 'n groothandel bank, diens en vennootskap met die staat se 104 gemeenskap banke, verhoog hul leenvermoë, deel risiko en stel groter lenings in staat. Een gevolg is dat Noord-Dakota die tuiste van veel meer gemeenskapsbanke as die res van die land is en meer kleinsakeleninge bied. In die laaste 13-jaar het geen bank in Noord-Dakota misluk nie, terwyl meer as 500 oor die res van die land beskik.
Behalwe dat dit 'n primêre instrument vir ekonomiese ontwikkeling is, genereer BND 'n aantreklike opbrengs op die staat se belegging: dividende gemiddeld $ 30 miljoen per jaar oor die afgelope 10-jaar.
Volgens die Openbare Bankinstituut 20-state het rekeninge ingestel om 'n staatsbank te stig. Maar die nuutste openbare bank kan gebore word van 'n stad wat nie 'n staat is nie. Die advokate van 'n openbare bank in Philadelphia maak 'n oorredende saak. Die stad se bevolking is drie keer dié van Noord-Dakota. Die huidige beleggingsportefeulje verdien nie 'n baie goeie opbrengs nie. Bestuursfooie is hoog. Die meeste van die geld word belê of geleen buite die stad. Advokate stel voor om 'n klein gedeelte van die $ 12.4-miljard wat deur die stad en stadsagentskappe belê word, te gebruik om 'n bank te kapitaliseer. As net 2 persent is belê op hierdie manier kan die gevolglike $ 250 miljoen in kapitalisasie 'n stewige $ 2.5 miljard in lenings ondersteun.
'N Stadsbank kan 'n hoër opbrengs genereer deur dividende aan die stad te betaal. Sy lenings sal die plaaslike ekonomie versterk. Skuldterugbetalings sal in die stad bly.
Mike Krauss, wat die projek aan die hoof is, beskou Philadelphia as 'n uitstekende plek vir die projek, deels weens sy desperate finansiële status en deels weens sy geskiedenis. "Dit is die tuiste van die eerste rewolusie, hoekom nie die tweede nie?" Hy vra.
"Ons beplan om in Februarie 'n volledige sakeplan vir die openbare bank in Philadelphia op die raad se lessenaar te sit. Nie 'n vae voorstel nie, "sê Krauss. Ons nader die raad asof hulle beleggers was in 'n begin-onderneming. In werklikheid nooi ons hulle om te wees. "Die plan sal vyf jaar van geprojekteerde kontantvloei, balansstate, opbrengs op belegging en werkskepping insluit.
Krauss se eerste gesprekke het hom oortuig dat "ons 'n baie eerlike verhoor sal kry" van die stadsraad. As dit die voorstel onderskryf, kan 'n toekomstige historikus weer skryf oor die "kort gehoor regoor die wêreld" soos Ralph Waldo Emerson gedoen het oor die begin van die Amerikaanse Revolusie in Lexington en Concord.
- Hierdie artikel verskyn eers by Op Die Commons
David Morris is mede-stigter en vise-president van die Minneapolis-en DC-gebaseerde Instituut vir Plaaslike Selfstandigheid en rig sy Openbare Goeie Inisiatief. Sy boeke sluit in: "Die Nuwe Stadstate" en "Ons moet stadig maak: Die proses van Revolusie in Chili".
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Kan stede die pad lei om ongelykheid te keer?