'N Chileense soldaat staan ​​wag by 'n opgejaagde supermark in Santiago, Oktober 2019. Marcelo Hernandez / Getty Images
President Donald Trump op 7 Junie troepe van die Nasionale Wag onttrek van Washington, DC, maar sy dreigement om “die Amerikaanse weermag te ontplooi en die probleem vinnig op te los” van burgerlike onrus na die moord op George Floyd hou aan om 'n vuurstorm van debat aan te wakker.
Latyns-Amerika weet dit al te goed. Die streek het 'n lang geskiedenis van die gebruik van die gewapende magte vir politieke doeleindes onder burgerlike, verkose regerings. In baie gevalle was die resultaat militêre diktatuur. Selfs nadat die burgerlike regering hervat het, was die herstel van die volle demokrasie 'n uitdagende proses, het my navorsing gedoen die burger-militêre betrekkinge van die streek shows. vir demokrasie om te slaag, moet militêre burgers die burgerlike gesag respekteer en afstand doen van interne polisiëring.
Selfs sterk demokrasieë het ontrafel toe die weermag ingebring is om protes te beëindig. Uruguay in die 1960's, Venezuela in die 1980's en Chili net verlede jaar bied insigte.
Histories was Uruguay bekend vir sy maatskaplike welsynsbeleide, respek vir burgerregte en jarelange demokrasie. Maar in 1968 het ekonomiese onstabiliteit massaprotes deur universiteitstudente en vakbonde veroorsaak, wat president Juan Pacheco tot gevolg gehad het verklaar 'n noodtoestand en 'n beroep op die weermag gedoen om die betogings te beëindig.
In plaas van ontbind, sosiale bewegingsaktivisme het toegeneem en die ontluikende Tupamaros, 'n Marxistiese guerrilagroep, is gevestig.
In reaksie op Pacheco se magsvertoning, het die Tupamaros hoë-ontvoerings opgestel om aan te toon dat die regering in werklikheid swak was. Met die verdediging teen die opstand het die regering as politieke bondgenoot van die weermag afhanklik geraak.
Teen 1973 het die weermag in 'n staatsgreep oorgeneem 'n wrede twaalfjarige diktatuur ingehuldig.
Gesinne van diegene het 'verdwyn' tydens Uruguay se militêre diktatuur buite die Wetgewende Paleis in Montevideo in 2005. Pablo Porciuncula / AFP via Getty Images
Die transformasie van die Uruguayse weermag was opvallend: dit het van 'n relatiewe onduidelikheid tot die mees brutale komponent van die Uruguay-staat geword. Tussen 1973 en die herstel van die demokrasie in 1985, is honderde dood, en een uit elke 30 volwasse Uruguay is aangehou, ondervra of in die gevangenis gesit.
Ondanks die terugkeer na demokrasie, het die weermag die verantwoordelikheid vir sy misdade grootliks vermy. Tot op hede minder as 10% van byna 200 sake van menseregteskendings uit daardie tydperk is vervolg.
Venezuela is vandag 'n chaotiese outoritêre staat. Maar vanaf die 1960's tot en met die 1980's het dit 'n stabiele tweeparty-demokrasie en olie-aangevuurde welvaart gehad. Daardie pilare het in 1989 in duie gestort, nadat oliepryse toegeneem het en die land 'n skuldkrisis gehad het.
In antwoord daarop het president Carlos Andrés Pérez soberheidsmaatreëls ingestel. In die hoofstad van Caracas het die publiek gereageer met betogings en onluste in die land golf van onrus bekend as die "Caracazo."
Pérez het burgerregte opgeskort, krygswet verklaar en die militêr van Venezuela die eerste keer in dekades op straat gesit. Veiligheidsmagte het ten minste gedood tydens die opstand 400 burgers.
Die wrede onderdrukking - meestal teen die armste bevolkings van die land - het verdeeldheid in die gewapende magte opgelewer. Baie junior offisiere het hul bekommerd oor die onderdrukking van hul mense.
Onder hierdie offisiere was Hugo Chávez, wat in 1992 'n mislukte staatsgreeppoging sou aanbied. Ses jaar later het hy die presidentskap wettiglik gewen met 'n agenda teen die stigting van die regering. Uiteindelik was die verkiesing van Chávez die volledige ontbinding van die tweepartystelsel van Venezuela en die geboorte van 'n gemilitariseerde, outokratiese staat dit bloei vandag in volle mislukking onder sy opvolger, Nicolás Maduro.
Lt Hugo Chávez is in 1994 bevry uit die tronk ná 'n poging tot staatsgreep in Venezuela. Bertrand Parres / AFP via Getty Images
Chili word dikwels bekendgestel as Latyns-Amerika se “model'Demokrasie vir sy ekonomiese groei en politieke stabiliteit. Verlede jaar het dit egter die episentrum geword van massaprotes wat Latyns-Amerika geskud het.
Die betogings in Chili het begin met stygings in transito-tariewe wat deur president Sebastian Piñera se ekonomiese verskerping van die band gegenereer is, maar het vinnig gegroei tot 'n golf van betogings in verskeie stede waarin gevra word lang hangende hervormings om ongelykheid aan te spreek. Binnekort het betogers 'n nuwe grondwet geëis om die een te vervang 40 jaar tevore opgestel tydens die militêre diktatuur van die Pinochet.
In antwoord daarop het Piñera verklaar dat ons 'in oorlog' is en die weermag ontplooi om toesig te hou oor 'n noodtoestand - die eerste politieke polisiëringsrol sedert die diktatuur in 1990. Die daaropvolgende maande is tientalle betogers dood, honderde meer gewond en meer 28,000 gearresteer.
Alhoewel die gewelddadigste onderdrukking word toegeskryf aan die polisie, het die beweging van Piñera uitdagings vir die militêre leër van Chili geskep, wat in die post-Pinochet-era gesukkel het om sy beeld te herdefinieer deur te fokus op nasionale verdediging en Internasionale missies onder leiding van die Verenigde Nasies.
Na bewering het Chili se militêre nasionale polisie oortollige mag gebruik tydens die massaprotes in Chili in 2019. Fernando Lavoz / NurPhoto via Getty Images
'Ek is nie in oorlog met iemand nie,' het die generaal gesê wat verlede jaar toesig gehou het oor die sekuriteit in die hoofstad, distansieer homself van die president. Die weermag blykbaar ook weerstaan Piñera se pogings om die noodtoestand uit te brei, het aangevoer dat die betogings 'n 'politieke probleem' was.
Alhoewel die demokrasie van Chili nie ontrafel het nie, is die politieke kultuur daarvan opgeknap. openbare ondersteuning vir demokrasie het voor die betogings reeds 20% gedaal, maar tog het die weermag een van Chili se mees betroubare instellings gebly. Die gemilitariseerde onderdrukking wat plaasgevind het, sal waarskynlik verdwyn vertroue in die gewapende magteOok.
Hierdie wydverspreide wantroue kom voor net soos die Chileense besluit of hulle 'n nuwe grondwet gaan skryf.
Gaan stadig na outoritarisme
Soos in Chili, in die VSA het talle amptenare - waaronder oudl Pentagon-amptenare en afgetrede militêre offisiere - maak alarm oor president Trump se dreigement om die protesreaksie te militariseer. Tog aanvaar 58% van die Amerikaanse kiesers sy houding, volgens a onlangse opname.
Een belangrike les uit Latyns-Amerika is dat demokrasie selde skielik verbrokkel. lande gly geleidelik in outoritarisme in terwyl leiers burgerregte beperk, opposisiegroepe demoniseer en die pers muilband.
Die ander is dat die belydenis van “wet en orde” deur militarisering nie die land se sistemiese probleme oplos nie. Dit verdeel net die verdeeldheid - en dit vergroot die demokrasie.
Kristina Mani, medeprofessor in politiek en voorsitter van Latyns-Amerikaanse studies, Oberlin College en Konservatorium
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Hoe die militêre gebruik om protesoptogte te beëindig, kan demokrasie uitroei