Kortverhale | Dartel Stappies
24 Saterdag Mar 2012
Posted by Biscuits in Kortverhale, Uit my Pen
Kobus sit opgesmuk in ‘n ou sweetpak en lees deur die referaat wat hy oor twee weke moet aanbied by die kongres in Lauterbrunnen, die mediese kongres, die vier jaarlikse wêreld kongres vir Ortopediese Chirurge. Die vuurtjie in die kaggel kletter rustig en waar Kobus sit en werk kan hy amper die hitte direk voel.
Hy en Christa is nou al drie jaar hier in Champèry in die suide van Switserland. Die dorpie of “Village” soos wat die inwoners na die klein plekkie verwys, lê teen die hang van die Les Dents du Midi hange in die Switserse Alpe. Hulle huise is soos al die ander in die straat sonder fieterjassies en lyk in die winter soos die huisies op poskaarte van Switserland. Christa het gou hulle plekie snoesig ingeklee en die reuk van die kaggel vuur en ‘n pot vars koffie dra by tot die atmosfeer van rustigheid wat hy al vir 3 jaar daagliks opdrink.
Christa het gou werk gekry in die plaaslike kliniek vanwee haar beroep as ‘n teater suster, maar hy bly geskors, geskors. Dis selde dat ‘n ortopeet geskors word vir wanpraktyke maar hy kan nog steeds nie glo die instituut het hom wragtig geskors nie. Hy wat Dr. Kobus Breedt is, een van die beste Ortopete in die wêreld. Nie dat sy selfbeeld meer daardie tietel kan of mag verwerk nie.
Kobus kyk vir ‘n oomblik op van sy werk en sit terug in die gemakstoel waarop hy sit. Sy gedagtes gaan terug na die verhoor, die getuies van sy mede ortopete, die pasient se advokaat en die bevinding twee maande later: “Dr Breedt, die raad het al die getuienis voor hom oorweeg en besluit om jou van die mediese rol te skrap vir ‘n periode van 10 jaar. “
Kobus wou binne 5 jaar afgetree het en dan in die akademie betrokke geraak het, nou mag hy vir 10 jaar nie sy liefde beoefen nie, hy is eintlik nie meer eens ‘n dokter nie. Die akademie gaan hom nooit nou inneem nie. Wie sal nou belangstel in ‘n ex-geskorste dokter.
Die koffiebeker in sy hand brand hom effens toe hy die soveelste beker koffie ingooi. Was dit nie vir Christa en haar liefde en ondersteuning nie weet hy nie of hy die terugslag sou kon verwerk nie. Dinge het so vinnig gebeur, hy het nog nie mooi tot verhaal gekom nie toe is hulle tasse gepak en het sy als verkoop om vir hulle ‘n nuwe bestaan te kom maak in Champèry. Hier waar sy siel en gedagtes kon rus.
Die uitnodiging na die kongres was ‘n verrassing, hy het wel twee boeke geskryf die afgelope 3 jaar oor ortopedie en die studies daarin wat hy oor die jare gedoen het. Altwee was gou treffers onder alle ortopede maar ‘n referaat by die kongres, dit was ‘n verrassing.
Hy is ook nie so seker of hy van sy ou vriende in die oë kan kyk by die kongres nie, hulle het hom ondersteun in die ondersoek maar ook tog in ‘n mate verraai.
“Wat droom jy so?” hoor hy Christa se stem en hy wip soos hy skrik.
“Ag Chrissie ek is weer in een van daai buie” antwoord hy sag.
“Jy moet vinnig uit daai bui kom, ek het ‘n brief van die Mediese Raad in Suid Afrika.”
“Het jy dit oopgemaak?”
“Ja, ek het. Ek wou seker maak dis die brief waarvoor ek gewag het” antwoord Christa hom
“Waarvoor jy gewag het?”
“Ja, die brief om te bevestig alle aanklagte is teen jou teruggetrek en dat jou naam weer in ere herstel is”
Kobus spring op en stort sy koffie oor sy sweetpak; “Hoe bedoel jy eks in ere herstel”
“Ek en Gerhard het jou saak geappeleer en hy het hard gewerk om die korrekte feite uit te snuffel oor die aanklagte teen jou. Kom ons kan later daaroor gesels, ek maak vir jou vars koffie, trek jy solank droë klere aan. Oh terloops, daars ook ‘n bevestigende brief oor die tye van jou praatjie, hulle wil sommer hê jy moet met die openings ete oor jou boeke ook praat”
“Seker weer jou voorstel nê”
“Eks lief vir jou Kobus, eks sal als doen om jou te help”
“En ek vir jou Chrissie” sê Kobus sag toe hy sy vrou ‘n drukkie gee en ‘n traan uit sy oog uit vee
“Meer as wat jy ooit sal besef”
19 Maandag Mar 2012
Dis amper skemer toe Suzette by die strand stilhou, haar sonbril afhaal en in die rigting van die rotse stap. Die wind waai die trane teen haar wange vas terwyl sy vergeefs probeer om die hare uit haar gesig te vee.
“Hoekom ek, hoekom altyd ek?” vra sy kliphard vir haarself
Sy gaan sit op die punt van die rots en staar ver die see in. Dis nou vir maande wat sy tevergeefs na antwoorde soek. Dag in en dag uit word sy soggens wakker met ‘n nat kussing en weet sy gaan vanaand weer met trane in haar oë aan die slaap raak.
As Theo maar net nog geleef het sou hy geweet het hoe om haar te troos. Hy sou haar raad gegee het, hy sou kon help. Maar nou is Theo dood, hy het 5 maande terug verdrink en nou is sy alleen. Sy wil nie meer alleen wees nie, sy wil nie meer so swaarkry nie. Die kinders is klein, daars nie geld nie, niemand help nie.
“Wat sit jy so en huil Suz” hoor sy,sy stem agter haar
Suzette ruk haarself om en kyk om haar rond. Hier is niemand, wie het gepraat? Dit het soos Theo se stem geklink.
“Hiers ek Suz” hoor sy weer Theo se stem
“Waars jy?” vra sy benoud.
“Hier onder in die water, kyk af” beveel hy
Suzette skuif nader aan die punt van die rots en kyk af in die branders wat teen die rots klots.
“Ek sien jou nie!” roep sy benoud
“Spring in, kom in, eks hier!” hoor sy Theo se stem vanuit die water
“Ek sal verdrink, kom jy uit asseblief, ek het jou nodig!” gil-huil Suzette en probeer nog nader aan die kant van die rotse skuif. Die water spat oor haar gesig, die wind waai haar trane, die sout water en haar hare rond. Sy voel so verdwaal in haar behoefte dat sy nie sien hoe die see haar koggel nie.
“Kom na my toe, dis rustig hier, hier is geen hartseer, hier is geen trane” roep Theo haar
“Wat van die kinders Theo, wie gaan na hulle kyk?” vra Suzette sag
“My ma sal, sy kan beter na hulle kyk as jy, jy is alleen, jy wil nie meer alleen wees nie. Kom na my toe dan is ons saam” roep Theo haar weer
Suzette gaan sit effe terug op die rotse. Theo is reg, sy ma sal beter na hulle kan kyk as sy. Sy is in ‘n toestand. Sy is alleen. Sy is deurmekaar.
Wat van Odette, wat van Thomas, ‘n tweede ouer in 5 maande?
NEEEE!” skree Suzette; “Eks hulle ma, eks hulle ma!
Suzette spring op en hardloop terug kar toe. Sy het haar kinders, hoe kon sy alleen voel. Sy kry nie swaar nie, sy het haar kinders.
Saggies hoor sy Theo se roep na haar.
Sy draai om en kyk na die rotse, na die see.
Die wind speel met haar hare, die trane is droog.
“Eks lief vir jou Theo!” skree sy in die rigting van die rotse
“Ek moet huistoe gaan, ek gaan nie weer kom kuier nie!”
“Ek het ons kinders!”