Hetaira - Inligting
A hetaira (pl. hetairai) was 'n opgevoede vroulike prostituut in antieke Griekeland en 'n algemene deelnemer aan simposia of drinkpartytjies in privaat huise. Soms word in Engels 'n courtisane genoem, die Griekse term hetaira was 'n eufemisme en beteken 'metgesel'. Gewoonlik slawe, maar nie altyd nie, hulle status kan dubbelsinnig wees en is swak gedefinieer in oorlewende Griekse bronne. Behalwe hul duideliker vermoëns as prostitute, hetairai was vaardig om mans te vermaak met hul musiek, dans, kultuur en verstand. Hetairai word daar in baie vorme van Griekse kuns en letterkunde verwys, en dit verskil dus van die meer algemene bordeel of straatprostituut (pornoē) wat hul kliënte slegs fisieke plesier gebied het en dit teen 'n baie laer prys as die hetairai.
Status van prostitute
Daar was sekswerker-slawe, voormalige slawe en vrye vroue van alle soorte in die antieke Griekeland, maar hulle kan breedweg in drie groepe ingedeel word: die bordeel of straatprostituut (pornoē) wat hul liggame aangebied het vir seksuele plesier, die byvrou (pallakē) wat permanent in 'n bepaalde huishouding gewoon het, en die hetaira, 'n hoëklas-prostituut wat, behalwe seks, kliënte die voordeel van hul opleiding in musiek (veral die fluit), dans en algemene kultuur aangebied het. Om hierdie rede, die term hetaira - 'n eufemisme in Attiese Grieks wat 'vroulike metgesel' beteken - word dikwels vertaal as 'hofmeester', hoewel die presiese status van hierdie vroue in die samelewing nie presies bekend is nie en die meeste ou bronne slegs verwys na die klassieke Athene en Korinte. Daarbenewens is antieke bronne nie konsekwent in die toepassing van hierdie kategorieë nie, selfs nie as hulle van dieselfde individu praat nie. Dit is ook waar dat vroue (en mans) tussen die verskillende tipes prostituut wat hierbo genoem is, kan beweeg of selfs hul vryheid kan verkry (en dit weer kan verloor). Uiteindelik was daar nog 'n ander, maar heeltemal aparte groep, die heilige prostitute wat hul liggaam as deel van godsdienstige kultusse gegee het.
Baie hetairai waarskynlik vroue van 'n hoër klas wat slawe geword het ná die verowering van hul stadstaat.
Een van die grootste onderskeid tussen soorte prostitute was natuurlik hul prys. A pornoē kan so min as een obol kos, die kleinste muntstuk in Athene. 'N Topklas hetairadaarteenoor kan 500 drakma of 3 000 obols kos. Daardie hetairai hoë pryse word verder bewys deur die beleid van stadstate om prostitusie te belas.
Baie hetairai waarskynlik vroue van 'n hoër klas wat slawe geword het ná die verowering van hul stadstaat in Griekeland of uit ander state buite Griekeland. Om vroulike gevangenes te neem om hulle tot slawe te maak, word al in die 8ste eeu vC getuig. Daar sou ook vroue gewees het wat óf die beroep gekies het en so onafhanklike verdieners geword het of diegene wat deur omstandighede soos skuld gedwing is of geen manlike familielede gehad het om hulle te onderhou nie. Die onderskeid tussen die klasse prostitute het moontlik veranderinge in die Griekse samelewing weerspieël, waar 'n groeiende middelklas meer mans toegelaat het om vir die dienste van prostitute te betaal as voorheen. Deur 'n meer gesofistikeerde en duurder tipe prostituut te skep, kan mans uit die boonste klas hulself onderskei van die middelklaspraktyk om bordele en gasheer te besoek hetairai in hul huise.
Terwyl sommige vandag 'n hetaira op een of ander manier 'waardiger' as a pornoē, dit was nie noodwendig so in die antieke Griekeland nie. Prostitusie was 'n oop en wettige deel van die Griekse samelewing waar openbare bordele dikwels deur die staat befonds is omdat dit as 'n noodsaaklike deel van die daaglikse lewe beskou is. Net so, hetairai word beskou as normale deelnemers aan die aanvaarde vermaak van diegene wat dit kan bekostig. Prostitusie word, soos dobbelary, byvoorbeeld as aanvaarbaar beskou, maar dit word ook as potensieel skadelik beskou as dit oordoen. Dit word nie as 'n plaasvervanger vir 'n stabiele gesinslewe beskou nie, maar as 'n begeleiding.
Aspasia was die minnares en destyds mede-inwoner van die Atheense staatsman Pericles. sy is deur baie a genoem hetaira.
In Griekse bronne word prostitusie van enige aard oor die algemeen 'n negatiewe konnotasie gegee, en die beoefenaars daarvan word dikwels as onrein en taai beskou. Skrywers beklemtoon dikwels die gevare (en moontlikhede vir komedie) om verlief te raak op 'n prostituut, die verwaarlosing van jou vrou of die wegdrywing van al jou rykdom op liggaamlike genot. Verder word die etiket of die vermoede dat dit 'n prostituut (manlik of vroulik) is, as 'n belediging beskou, ten minste in die Griekse letterkunde en tussen openbare figure. Aan die ander kant is dit miskien belangrik om te onthou dat die oorgrote meerderheid van die oorlewende Griekse bronne deur mans geskryf en geskep is vir 'n manlike gehoor. Presies wat hetairai aan hulself gedink of hoe ander vroue hulle beskou het, is nie bekend nie.
Dit is bekend dat hetairai het dikwels blywende verhoudings met getroude mans gevorm en was nie slegs 'n enkele aand 'n kunstenaar nie. Sommige sou geld en geskenke gekry het om 'n eksklusiewe seksmaat van een man te bly, maar wat steeds nie in sy huis gewoon het nie. Inderdaad, sommige hetairai het so 'n blywende uitwerking gehad dat hulle hul eie huis gekry het of toegewydings ontvang het, soos openbare monumente ter ere van hulle, selfs op beroemde godsdienstige plekke soos Delphi. Hieruit kan ons ons voorstel dat sommige hetairai was beroemd in hul tyd, en ons ken by name baie hetairai wat blywende verhoudings gevorm het met die bekendste Atheners, van filosowe tot dramaturge.
Die historikus Herodotus in die 5de eeu vC wy 'n paar teksgedeeltes aan a hetaira genaamd Rhodopis (Geskiedenisse, 2.134-5). Sy is Thracies en word beskryf as 'goed toegerus met die seëninge van Aphrodite'. Herodotus berig dat sy eens 'n medeslaaf was van die beroemde storieverteller Aesop (ongeveer 620-564 v.G.J.) en dat sy baie beroemd en ryk geword het, alhoewel hy bespotlik maak dat sy 'n groot klippiramide in Egipte gebou het.
Nog 'n bekende hetaira, volgens sommige ou skrywers, was Aspasia van Miletus (ongeveer 470-410 v.C.), 'n bekende retoriekonderwyser, 'n skrywer en 'n intellektueel. Aspasia was van 'n aristokratiese familie, en sy het die meesteres geword en dan saamwoon van die Atheense staatsman Pericles (495-429 v.C.) van ongeveer 445 of 450 vC tot met sy dood. Die egpaar het 'n seun gehad, ook genoem Pericles, wat uiteindelik 'n burger van Athene geword het. Aspasia is moontlik slegs a genoem hetaira deur skrywers wat 'n byl gehad het om Pericles en sy pro-demokrasie-standpunt te maal. Tog bevestig die assosiasie van Aspasia met die titel dit hetairai na verwagting intellektueel bereik is.
'N Derde voorbeeld van 'n beroemde hetaira is Phryne, wat in Thespies gebore is, maar die grootste deel van haar lewe in Athene in die 4de eeu vC gewoon het. Phryne was beroemd verbonde aan die beeldhouer Praxiteles, die skepper van die Hermes- en Dionysos -standbeeld in Olympia. Volgens die legende was Phryne die model vir Praxiteles se veelgekopieerde beeld van Aphrodite. Phryne het ook 'n verbintenis met die redenaar Hyperides gehad, wat tot haar beroemde regsverdediging gelei het. Phryne is beskuldig van goddeloosheid, 'n ernstige oortreding en die doodstraf werd in Athene. Hyperides het haar in die hof verdedig, en sy strategie was om Phryne uit te trek sodat die jurie, verblind deur haar naakte skoonheid, haar van die aanklagte kan laat sak. Phryne het baie ryk geword, so ryk, in werklikheid, en sy het aangebied om die stad Thebe te herbou nadat Alexander die Grote (356-323 vC) dit in 335 vC gesloop het. Haar voorwaarde vir hierdie vrygewige daad was dat die Thebans 'n bord oor die hoofhek van die stad moes oprig waarin gesê word: 'Alexander trek my af, Phryne die hetaira het my weer opgerig '(Souli, 50). Omdat hulle gedink het dat dit nie 'n goeie rolmodel vir hul vrouens sou wees nie, het Thebans die aanbod van die hand gewys.
Hetairai en die simposium
Behalwe hierdie meer glansryke en gevierde lede van die beroep, is die meeste hetairai het anonieme lewens geleef wat mans bedien by simposia, dit is informele drinkpartytjies en slegs mans. Ons weet baie van simposia omdat dit dikwels in die Griekse kuns voorkom en 'n algemene toonsetting is in die letterkunde, soos die Griekse komediespele van Aristofanes (ongeveer 460 - 380 v.G.J.) en selfs die titel gee aan een van Plato se dialoë, die 416 v.G.J. Simposium. Die hetairai wat by hierdie gebeurtenisse betrokke was, het moontlik 'n ander status gehad as diegene wat 'n tyd lank die neiging van 'n spesifieke man onder die knie gehad het.
Georganiseer vanaf die 7de eeu v.G.J. simposia is gehou in die privaat huise van aristokrate waar gaste saam geëet en gedrink het. Daar was selfs 'n spesiale ruimte vir hierdie geleenthede, die andrōn, wat ingerig is met tussen sewe en elf lae kussings. Die rusbanke was om die rand van die kamer gerangskik om 'n leë sentrale ruimte te skep sodat elke gas al die ander kon sien. Wyn was 'n integrale deel van die verrigtinge en is gedrink (gemeng met water) van a kylix, 'n vlak beker met 'n kort steel en twee horisontale handvatsels. Die kylix is spesifiek ontwerp sodat dit maklik neergesit of opgetel kan word wanneer dit op 'n lae rusbank lê.
A simposium kan baie informeel wees en nie meer as 'n drinkpartytjie wees nie, maar sommige kan meer formeel wees; nog ander het in orgieë neergedaal. Hulle was beslis, nadat die kos weggeneem is, 'n geleentheid vir mans om die gebeure van die dag en onderwerpe soos politiek, filosofie, godsdiens en kunste te bespreek. Een man kan die gesprek lei, nie noodwendig die gasheer nie, maar iemand wat deur loting gekies word. Gaste kan 'n storie vertel, 'n gedig voordra of musiek op 'n lier uitvoer. Die gaste kan 'n liedjie sing terwyl elke gas verskillende verse aanneem. Daar kan ook speletjies wees, soos om die sakke van die een te keer kylix by 'n teiken soos 'n amfora wat by die een muur gestaan ​​het. In hierdie gesellige atmosfeer die hetairai stap, die enigste vroue wat toegelaat is om dit by te woon.
Die vaardighede van Hetairai
Gaste het natuurlik verwag dat hul gasheer sou voorsien hetairai wat mooi, sjarmant, geestig en wenslik was. Griekse pottebakkery toon hetairai bedien wyn vir gaste by simposia, en ons weet dat hulle fyn klere en goue juwele gedra het. Die hetairai word toe meer aktiewe deelnemers namate die aand aanloop. Hulle is opgelei om die aulos of fluit te speel, en hulle kon ook dans, gimnastiek uitvoer en 'n gesprek voer oor kulturele onderwerpe. Benewens dit alles, is die hetairai was by om die gaste seksuele plesier te bied. Dat die hetairai slawe wat gebruik moet word soos iemand dit goedvind, blyk uit geverfde pottebakkerye (gewoonlik nie in museums te sien nie) wat hulle naak toon en allerhande seksuele akrobatieke met enkele of meer kliënte en mekaar uitvoer. Daarbenewens toon sommige tonele aan hulle wat ly in 'n ander konteks as fisiese aanranding en seksuele mishandeling. Die idee dat hierdie vroue op een of ander manier die respek verdien van die mans wat hulle deur hul kulturele prestasies gebruik het, is miskien 'n romantiese idee wat nie die alledaagse werklikheid van seksuele slawerny in die oudheid weerspieël nie. Soos die historikus, sê Madeleine M. Henry:
Hoewel hulle nie agentskap en waardigheid ontken vir vroue wat prostitusie gekies het of wat geprostitueer is nie, dui onlangse studies daarop dat vroue oral in die spektrum struktureel uitgebuit en gemarginaliseer is.