The Best Chinese Restaurants in Sappemeer - TheFork
The Best Chinese Restaurants in Sappemeer
Noorderstraat 73 9611 AB Sappemeer 1.49km
Spoorstraat 24 9636 AV Zuidbroek 3.78km
Hoofdstraat 21 9601 EA Hoogezand 3.35km
Kerkstraat 285 9603 AJ Hoogezand 3.38km ’n Mens hoor nogal dikwels digters sê dat ritme en klank, waarvoor hulle ook musikologiese terme soos “kadans” of “melodie” gebruik, die beginpunt van baie van hulle gedigte is. Lees ’n mens Afrikaanse gidse oor die lees van poësie soos T.T. Cloete se Hoe om ’n gedig te ontleed (1982) en A.P. Grové se Woord en wonder (vierde uitgawe, vierde druk 1977), sien jy dis presies ook die digterlike boustene waarop eerste in húlle gefokus word.
Deesdae dring heelparty besinners oor die poësie – byvoorbeeld Giorgio Agamben in The end of the poem (1999) en Brian McHale in “Beginning to think about narrative in poetry” (2009) – aan dat die wesenskenmerk van dié genre die segmentering tot versreëls is (in onderskeiding van byvoorbeeld prosa, waar die teks ongeveer die hele bedrukbare bladsy dek). Ook Chris van der Merwe en Hein Viljoen, in Alkant Olifant. ’n Inleiding tot die literatuurwetenskap (1998:77), wys op hierdie tendens – hoewel hulleself verder redeneer dat betreklike verskille tussen prosa, poësie en drama, op grond van tradisionele onderskeidings wat al deur die antieke Grieke en Romeine getref is, in terme van ’n paar kriteria aangestip sou kon word: die aard van die kommunikasiesituasie (liriek = monologies, drama = dialogies, verhaalkuns = monologiese of dialogiese inbedding in die vertellersteks), die abstrakte inhoude (epiek en drama mét verhaalstrukture vs. poësie daarsónder), tematiek (poësie = ontboeseming van gevoelens, drama = uitbeelding van handeling en konflik, epiek = beskrywing van karakters en hul doen en late), styl (prosa en drama = nader aan spreektaal, poësie = besonder sterk gestileerd), uitwerking/pragmatiese werking (informatief, oorredend, ekspressief, ontroerend, ensovoorts) en tipografiese vorm (waar die baie wit op die bladsy by poësie opval).
Hulle beklemtoon deurgaans tereg dat sulke kriteria met betrekking tot genretipering soms moeilik steek hou, of glad (nie meer) nie.
Omdat dit tans so relevant lyk, wil ek in ’n paar blogaflewerings die aandag toespits op tipografiese vorm, met name die ‘afkapping’ tot versreëls, as onderskeidende kenmerk van die digkuns, al dan nie. Ek hoop dat geïnteresseerdes kommentaar sal lewer en sodoende verdere gesprek hieroor aan die gang sal sit.
Dis deur die segmentering tot versreëls dat spanninge tussen sins- en versbou ontstaan en die tegniek van enjambering moontlik gemaak word. Danie Marais, in sy essay “Effe onmusikale worshonde, oftewel die poësie in die raamwerk van die verhalende vers” wat hier gelees kan word, toon aan hoe die fokussering en die tempo in tekste hierdeur geraak word – iets verwant aan sekere verfilmingstegnieke. Die ‘afkapping’ tot versreëls het derhalwe ook ritmiese effekte.
Agamben, Giorgio. 1999. The End of the Poem. Studies in Poetics (trans. Daniel Heller-Roazen). Stanford California: Stanford University Press.
Saturday, June 19th, 2010 | Uncategorized.