Stifel | Ketchum - Idaho - Branch
111 N. Main, 3rd Floor Suite B
Lori Nurge, CFP®
Steven Lee Tracy PressReader - Sarie: 2018-09-01 - Mej. SA 2018, Ta­ma­ryn G­reen: ‘Nóú’s my tyd as rol­mo­del’
Mej. SA 2018, Ta­ma­ryn G­reen: ‘Nóú’s my tyd as rol­mo­del’
Sarie - 2018-09-01 - Contents - DEUR DELIA DU TOIT FO­TO’S MARIJKE WILLEMS KON­SEP EN STILERING FANIE CRONJÉ GRIMERING EN HA­RE ALEX BOTHA
UUit­ge­vat in kof­fie­kleu­ri­ge knie­leng­te jas, nou­pyp­broek en hak­skoe­ne wat haar kop en skou­ers bo al­mal om haar laat uit­troon, kom Mej. Suid-a­fri­ka na my toe aan­ge­stap in die kof­fie­win­kel in Jo­han­nes­burg waar ons ont­moet. Dis pre­sies ’n maand ná haar kro­ning en men­se ver­gaap hul­le.
Ta­ma­ryn G­reen groet met ’n breë g­lim­lag en die be­lig­ting laat die roos­goue grimering op haar oog­le­de glin­ster.
’n Paar maan­de ge­le­de sou sy nie só in ’n win­kel­sen­trum rond­ge­loop het nie, bieg sy. “Dís nou vir jou iets om aan ge­woond te raak – die ha­re en grimering waar­voor ek nou el­ke og­gend moet tyd maak. Ek be­sluit selfs die vo­ri­ge aand wat ek gaan dra om tyd te spaar. Voor ek vir Mej. Suid-a­fri­ka in­ge­skryf het, het ek nie eens be­hoor­lik ge­weet hoe om my grimering self te doen nie. Die fo­to’s van my by die streek­uit­dun­ne . . . oh my word! Ek moes vin­nig leer.”
Ta­ma­ryn is ’n bor­re­len­de 24-ja­ri­ge, vol le­wens­lus, en skie­lik is die wê­reld aan haar voe­te. Haar le­we het let­ter­lik oor­nag ver­an­der se­dert haar naam daar­die aand uit­ge­lees is. “Dit was 27 Mei. Ek sal dié da­tum nooit in my le­we ver­geet nie,” lag sy en skud haar kop as­of sy dit nou nog nie kan glo nie. “Die oom­blik dat jy jou naam hoor, gaan daar reg­tig niks deur jou kop nie – dis net a­dre­na­lien en ’n war­boel van men­se wat jou ge­luk­wens. En dan, ver­lig­ting. Dis iets wat ek my he­le le­we lank wou hê, waar­voor ek hard ge­werk het, en hier ge­beur dit nou – reg­tig-eg­tig. Dis hoe­kom ek be­gin huil het op die ver­hoog, ek het net so be­voor­reg ge­voel.”
Daar­die aand was sy te op­ge­won­de om aan die slaap te raak, maar die werk moes reeds die vol­gen­de dag be­gin. “Se­dert­dien is ek so be­sig, ek weet let­ter­lik nie wat­ter dag van die week dit is nie. My eer­ste dag as Mej. SA het be­gin met elf me­dia-on­der­hou­de en my amp­te­li­ke fo­to­ses­sie. En dit het nog nie op­ge­hou nie. Van­og­gend, by­voor­beeld, het ek van Kaap­stad af ge­vlieg waar
ek die na­week die
rug­by­wed­stryd tus­sen En­ge­land en Suid-a­fri­ka op Nu­we­land by­ge­woon het, en ’n rits ge­sel­lig­he­de en on­der­hou­de ge­had het. Toe is ek reg­uit na ’n ver­ga­de­ring met ’n borg. Saans val ek op my bed neer, raak da­de­lik aan die slaap . . . en die vol­gen­de dag doen ons dit weer. Ge­luk­kig is daar ’n he­le span wat my dag­boek be­plan en ek maak net se­ker ek is be­tyds.”
So tus­sen­deur het sy boon­op na Jo­han­nes­burg ver­huis. “Ek, hier­die klein­dor­pie-mei­sie van die Paarl, woon nou al­leen in ’n woon­stel in die groot stad. Voor­heen was ek net een keer vin­nig in Jo­han­nes­burg vir mo­del­werk. Dit gaan nog ge­woond raak vat – die paaie is so be­sig!”
Net ’n paar maan­de ge­le­de nog was Ta­ma­ryn ’n me­die­se stu­dent aan die U­ni­ver­si­teit van Kaap­stad – met ’n jaar oor voor sy haar me­die­se graad sou kry. “Dit was ’n baie moei­li­ke keu­se om my stu­dies te staak. Ek kan nie reg­tig ver­dui­de­lik hoe­kom ek be­sluit het om van­jaar deel te neem eer­der as ná my stu­dies nie. Dit was ’n ge­voel in my hart. Ek het ge­wik en ge­weeg, en eers die dag voor die Kaap­stad-uit­dun be­sluit om wel in te skryf. Ons was nog die aand in die S­pur en my fa­mi­lie het vir my ge­sê ek moet eer­der wag en klaar stu­deer. Maar ek kon nie. Ek het die kel­ne­rin ge­vra om die aan­soek­vorm te gaan uit­druk en dit daar en dan in­ge­vul!”
Maar haar stu­dies gaan sy be­slis vol­tooi. “Ek is pas­sie­vol oor ge­sond­heid­sorg en dis die pro­jek­te waar­op ek van­jaar wil fo­kus. Dít en op­voe­ding.”
Dié be­lang­stel­ling kom van haar ou­ers, wat al­bei in die on­der­wys werk. Haar ma as la­er­skool­on­der­wy­se­res en haar pa as kur­ri­ku­lum-ad­vi­seur. Sy glo dis die waar­des wat hul­le haar ge­leer het wat haar ge­help het om die kroon te wen.
“Ek het in ’n dood­ge­wo­ne mid­del­klas­huis­hou­ding groot­ge­word, die mid­del­kind van drie. My ou­ers het my al­tyd laat glo ek kan e­nig­iets doen. En ek is ie­mand wat ál­les wil doen. Op skool het ek a­ka­de­mies goed ge­vaar, maar ek het ook aan el­ke s­port deel­ge­neem – hok­kie, s­wem, net­bal. Ek was ’n reg­te tom­boy wat krie­ket saam met die seuns ge­speel en boom ge­klim het. Op ho­ër­skool het ek in die ju­ni­or stads­raad ge­dien, ek was hoof­mei­sie en ek het aan skoon­heids­kom­pe­ti­sies be­gin deel­neem.”
Dit het haar voor­be­rei vir die struk­tuur van dié soort kom­pe­ti­sies, maar glad nie vir dít wat sou volg ná die kroon op haar kop ge­sit is nie. Die groot­ste aan­pas­sing is al die skie­li­ke aan­dag, sê sy. Haar vol­ge­lin­ge op In­sta­gram het ná haar kro­ning bin­ne ’n paar dae van
15 000 tot 80 000 ge­groei.
< “Dis oor­wel­di­gend. Dees­dae is so­si­a­le me­dia ’n baie groot deel van die ti­tel. Ons het selfs les­se daar­in ge­had – hoe jy jou­self en jou bor­ge be­mark. Men­se wil jou reis kan volg. Maar ek word selfs op straat her­ken. Skie­lik is ek nie meer Ta­ma­ryn nie, ek is o­pen­ba­re be­sit. Dis ver­al vir my moei­lik om met die me­dia te ge­sels. Jy hoop ie­mand ver­staan jou hart, maar dít wat jy sê, word net so ge­skryf en soms is dit bui­te kon­teks of die be­doe­ling gaan ver­lo­re.
“En dan gaan ek van­jaar nog so­veel be­lang­ri­ke men­se ont­moet, wê­reld­lei­ers – ek het reeds pres. Ra­map­ho­sa ont­moet; dit laat ’n mens soms baie jonk en on­er­va­re voel om te dink jy moet ge­sprek­ke met hul­le kan voer. Ek het vir my­self ge­sê ek sal luis­ter wan­neer dit tyd is om by hul­le te leer, en wys wat ek kan doen wan­neer dit weer tyd is daar­voor. Men­se on­der­skat jou mak­lik as jy jonk is. Maar so­lank jy nie dink jy het al die ant­woor­de nie, sal jy hul­le uit­ein­de­lik ver­keerd be­wys deur hard te werk.”
Met tye wil-wil die moeg­heid en stres, en selfs die op­win­ding van haar nu­we le­we, haar oor­wel­dig. Dan bel sy haar ou­ers of haar kê­rel van drie jaar, en
as dit moet, gaan huil sy vin­nig in die bad­ka­mer. “Ek is nie skaam daar­oor nie! Tra­ne is ’n na­tuur­li­ke ma­nier om van span­ning ont­slae te raak. Dan voel jy da­de­lik be­ter en jy gaan aan.”
Daar is da­rem ook by­voor­de­le. Die nuut­ge­kroon­de Mej. SA het pry­se ter waar­de van R3 mil­joen ge­wen, on­der meer R1 mil­joen kon­tant en ’n luuk­se mo­tor. Ta­ma­ryn het nog nie eens be­sluit wat om met die geld te doen nie. “Dit was eint­lik ’n lek­ker ver­ras­sing, want ek het nie eens daar­aan ge­dink toe ek in­skryf nie. Ek wou wen om ’n ver­skil te kan maak.
“Men­se dink dié kom­pe­ti­sies gaan net oor skoon­heid, maar ek het as tie­ner ge­sien wat­ter im­pak dit het toe ek in 2011 my ho­ër­skool se skoon­heids­kom­pe­ti­sie, Miss New Or­le­ans, ge­wen het. Jon­ger mei­sies in ons klein ge­meen­skap het my be­gin her­ken en ek het be­sef ek kan ’n rol­mo­del vir hul­le wees.”
Maar selfs as jong­mens met ’n kop vol dro­me is sy re­a­lis­ties oor wat sy van­jaar kan be­reik. “Ek is net een mens, ek weet ek gaan nie die wê­reld bin­ne ’n jaar ver­an­der nie. Ek het al met baie men­se ge­sels oor hoe jy die mees­te im­pak kan hê in jou be­perk­te tyd. Tot ie­mand die dag vir my ge­sê het jy gaan eint­lik jou le­we lank ’n Mej. SA wees. Jy dra die kroon dalk net vir ’n jaar, maar jy gaan ná die tyd steeds in­vloed hê. Dit het my laat ont­span. Ek het be­sluit ek gaan net drie pro­jek­te kies waar­op ek van­jaar sal fo­kus en dan kan ek la­ter aan al die an­der werk waar­oor ek ook pas­sie­vol voel. Al kan ek net ’n klein ver­skil maak – een of an­der sta­tis­tiek van 2% na 5% ver­be­ter – sal dit iets be­te­ken.”
Ta­ma­ryn het nog nie tyd ge­had om met die vo­ri­ge wen­ners te ge­sels oor pre­sies hóé jy dit doen nie, maar baie het reeds aan­ge­bied om te help en raad te gee. “Van­jaar was die 60ste jaar dat Mej. SA aan­ge­bied is en daar was se­ker 40 voor­ma­li­ge Me­jj. SA in die ge­hoor, en so­veel van hul­le was mý rol­mo­del­le. Dit was on­ge­loof­lik! Daar was nie tyd om al­mal te ont­moet nie, maar ek het met Rolene S­trauss [Mej. SA 2014] en De­mi-leigh Nel-pe­ters  ge­sels. Al­bei het ge­sê dit gaan die be­sig­ste jaar van my le­we wees, be­slis die lek­ker­ste, en ek moet ont­hou om dit te ge­niet. De­mi het ook vin­nig ge­noem ek moe­nie die kroon vir meer as twee uur op ’n slag dra nie, want dis swaar – nie fi­guur­lik nie, let­ter­lik!” Sy be­klem­toon skoon­heids­kom­pe­ti­sies is dees­dae baie meer as wat dit de­ka­des ge­le­de was. Daar is meer ver­ant­woor­de­lik­heid – ver­al nóú, met veld­tog­te soos #Me­too wat in die nuus is. “Dit voel soos ’n be­lang­ri­ke tyd om ’n vroue-rol­mo­del te wees, om an­der vroue te be­mag­tig. My bood­skap aan vroue, ver­al jon­ger mei­sies, is dat ons moet op­hou om ons­self met me­kaar te ver­ge­lyk. Ons het al­mal sterk pun­te en jy moet fo­kus op jou­ne, nie ie­mand an­ders s’n nie. Aan mans wil ek sê: Wys jou kin­ders van kleins af dat seuns en dog­ters ewe be­lang­rik is, dat hul­le die­self­de dro­me kan na­streef en daar­die doel­wit­te kan be­haal, en leer jou seuns dat hul­le mei­sies as hul ge­ly­kes moet han­teer.” Maar is dit dan ge­reg­ver­dig dat die ui­ter­li­ke steeds deel moet uit­maak van die kom­pe­ti­sie? “Ja, dit is ook ’n bok­sie wat jy moet kan af­tik, deel van die vol­le pak­ket. Jou voor­koms wys hoe jy bin­ne voel – dat jy trots is op jou­self.” Ta­ma­ryn neem la­ter van­jaar aan Mej. Heel­al deel, maar voor dit lê daar, be­ne­wens al haar an­der ver­plig­tin­ge, nog har­de werk voor. “Die da­tum en plek is nog nie eens vas­ge­maak nie, maar ek weet reeds ek gaan ’n oe­fen­pro­gram na­der aan die tyd moet be­gin volg. Daar is nog­al baie druk, ver­al om­dat De­mi ver­le­de jaar ge­wen het. Dit het al voor­heen ge­beur dat een land twee of selfs drie jaar ag­ter­een­vol­gens wen, so die kans is daar. Dit skep baie ver­wag­tin­ge van my en al­mal vra my daar­oor uit. Maar ek is nie ge­span­ne nie, ek kan mos net my bes doen. Ek wil al­les gee en dit ge­niet, maar die uit­ein­de is in God se han­de. “Vir eers wil ek din­ge net dag vir dag han­teer. Ek dink dit be­gin eint­lik nou eers in­sink dat ek Mej. Suid-a­fri­ka is; dit het reg­tig, reg­tig met mý ge­beur!”