Laasgenoemde het my sy suurstofbottels op die verhoog gesit; pypies by die neus in, maar saksofoon in die mond. ŉ Hele paar jaar gelede het ek al hierdie song – Die Verlore Seun – by my vriend Wessel in Londen gehoor. Kobus Lombard se vyfde digbundel is ’n voortsetting van ’n binnewaartse reis op soek na die grense wat sy werklikheid omlyn. Beelde uit Lombard se Namibiese leefwêreld suggereer dat die onsegbare dikwels tussen woorde en in leë spasies skuil; dat die ware god hom verskans tussen vele ander gode. Grense vervaag en die waarheid flits soms bedrieglik soos gemsbokhorings teen ’n duin. G’n rust-mijn-ziel sterfbedwoorde, veel eerder “Old Age’s Lambent Peaks”, soos Walt Whitman dit in ‘n ander konteks noem.Ná T.T. Cloete vir J.C. Kannemeyer so deeglik die kop gewas het omdat hy smalend verwys het na bejaarde kunstenaars [gaan lees ‘Antwoord aan Kannemeyer’ in Tydskrif vir Letterkunde 41(2) (http://www.ajol.info/index.php/tvl/article/view/29681)], durf niemand ooit weer ouderdom in spel te bring in die taksering en waardering van poësie nie.