Storievertelling in Guam
Plek: Tuis » plasing » nuusbrief » Storievertelling in Guam
Soos ander eilande in die Stille Oseaan, was die vertelling in Guam 'n belangrike manier om kennis van een generasie na die volgende deur te gee.
Soos ander eilande in die Stille Oseaan, was die vertelling in Guam 'n belangrike manier om kennis van een generasie na die volgende deur te gee. Storievertellers was gesiene lede van die samelewing vanweë hul vermoë om op te voed en te vermaak. Stories is gebruik om voorbeelde van goed en sleg te gee, om jongmense te help om te leer hoe om op sosiale situasies behoorlik te reageer. Baie stories het 'n morele les vir die luisteraar gehad. Die Jesuïet-historikus, vader Francisco Garcia, merk op in 1668 dat Chamorro-mense 'n liefde vir debat en poësie het, tesame met 'n neiging tot bespotting, wat die Chamorro-mense deur die geskiedenis heen gekenmerk het. Hulle het groot feeste gehou waar hulle gevier het deur hul geskiedenis op redenaarse, poëtiese maniere te vertel.
Legendes het waarskynlik begin as 'n goeie verhaal gebaseer op interessante eienskappe of prestasies van die held. Namate die verhaal deur die tyd van een storieverteller na 'n ander oorgegaan het, het die besonderhede oordrewe geraak. Ander legendes is geskep om gebeure te verklaar wat niemand kon verstaan ​​nie. Elke kultuur het 'n skeppingslegende wat verduidelik hoe hul land ontstaan ​​het of waar hul eerste mense vandaan kom.
Die vertellingstradisies van die Chamorro-mense is onderbreek weens die koloniale geskiedenis daarvan. Die skeppingslegende het byvoorbeeld tydens die Spaanse sendingtydperk verlore gegaan. Gelukkig het 'n vroeë sendeling die verhaal gehoor en dit neergeskryf, waar dit in die 20ste eeu ontdek is, onder die geskrifte van Vader Peter Coomans, 'n sendeling in Guam in 1673.
Volgens sy verslag beweer die inwoners van Guam dat die eerste man, Puntan, sonder 'n vader en slegs een suster gebore is. Toe hy naby die dood was, het hy sy suster Fu'una gebel en beveel dat die lug uit sy buik gemaak moes word; dat uit sy luise en hul eiers ... die sterre aan die uitspansel gemaak word, die son en die maan uit sy wenkbroue, en die reënboë uit sy wimpers. Van sy skouers is die aarde gemaak, en van sy ribbes en bene sou die bome groei; uit sy hare kom takke en groen grasse, sy blaas het die see geword, en die onderste ledemate die piesangbome en die riete. Sy ingewande het die seestraat en die hawens geword ... Die hele menslike geslag het begin van 'n rots (Lalas genoem) wat staan ​​soos 'n gevoelige falliese simbool langs die westelike oewer van die huidige Fouhabaai.
Ondanks koloniale pogings om die geskiedenis van die Chamorro-volk uit te wis, het sekere oortuigings voortgeduur deur die verloop van verhale. Die geloof in voorvadergeeste genaamd 'taotaomo'na' ('taotao' wat 'mense' beteken en 'mo'na' wat 'eerste' beteken) bestaan ​​tot vandag toe. Die banyon (Nunu) -boom word veral gerespekteer as die tuiste van die taotaomo'na. Die antieke gebruik om toestemming te vra om die lande binne te gaan onder die beheer van 'n ander familie, het voortgeduur in die voortdurende gebruik om die voorouers, of taotaomo'na, toestemming te vra wanneer dit nodig is om in die oerwoud te oortree. Die woorde van die ou gesang van die versoek het verander as gevolg van koloniale taalinleidings, maar die betekenis en praktyk van vra het voortgeduur. In sy samestelling van stories oor spoke en bygelowige oortuigings uit 1994, bied Peter Onedera 'n weergawe aan van die manier waarop toestemming gevra moet word om onbekende gebiede binne te gaan.
'Wanneer 'n mens nie van die huis af is nie, soos om in die omgewing te gaan kuier ... of 'n ander aktiwiteit, en die toilet is nodig - en veral as jy in die buitelug is - moet die gees van die antieke toestemming gevra word. Dit is wat 'n mens moet sê: 'Voorvaders, mag ek asseblief (stel u voornemens voor) omdat ek nie my eie huis / plek / eiendom kan bereik nie. Guelo yan Guela, kao sina ju '(ha sangan hafa para u cho'gue) sa' ti sina hu hago 'i tano'-hu ya dispansa yu.' 'Die versuim om sulke eerbied aan die voorouers te betoon, het gelei tot verhale wat deur diegene wat geknyp of gebyt is, met sigbare merke om daarvoor te wys; en, in uiterste gevalle, siek word waarin geen mediese middel dit kan genees nie. Taotaomo'na-verhale is 'n gewilde genre van kontemporêre vertelkuns. Dwarsdeur Guam, Rota, Tinian en Saipan voeg storievertellers nuwe verhale by oor bonatuurlike aktiwiteite wat mense van hierdie eilande vandag ervaar.
Alhoewel daar vandag ontelbare getalle vertellers is, word wyle Clotilde Castro Gould, 'n meesterverhaalverteller van Guam, amptelik erken. Clotilde (liefdevol "Ding" genoem) was energiek, snaaks, soms ribbel en altyd interessant, en het gereeld deur die eilande gereis en oral na die eilande van die Stille Oseaan gegaan, wat Guam se ryke tradisie van storievertelling verteenwoordig. Sy het die manewales van 'Juan Malimanga' voortgesit deur dit in die dagblad te plaas as 'n strokiesprent. Die karakter, Juan Malimanga, het 'n middeljarige, onwêreldse Chamorro-man uitgebeeld wat geklee was in 'n oop hemp wat aan die middellyf vasgebind was, 'n opgerolde kniebroek en zori '(rubberstrokies) op sy voete. Ander gereelde karakters sluit in Tan Kika, 'n ou vrou met 'n lang romp en pantoffels met 'n bandana om haar kop, en Nanu, 'n persoon van twyfelagtige ouderdom. Hierdie dubbelsinnigheid het sy karakter soms as 'n seun en soms as 'n man laat optree. Die humor het gedraai oor verkeerde kommunikasies as gevolg van woordspeletjies, wat dikwels gebruik word van tipiese Chamorro-misbruik van Engelse woorde, en Juan Malimanga se lewensfilosofie, wat sou werk so min as moontlik terwyl hy sy verstand gebruik het om gesagsfigure te ondermyn. Hierdie strokiesprent gaan voort in die Pacific Daily News in 2011. Dit word gelees deur Chamorro-sprekers en diegene wat dit as 'n uitdaging gebruik om die Chamorro-taal te oefen.
In die Noord-Marianas waar Caroline Islanders (Refaluwash) inheemse burgerskap met Chamorros deel, het verhale uit albei kulture saamgevoeg. Lino Olopai van Refaluwash-afkoms wat Refaluwash, Chamorro en Engelse tale praat, het wyd gereis om die verhale te vertel wat hy by sy ouderlinge geleer het - van visvang, kanotradisies en gesinsmense. Een tradisie wat hy tydens 'n storievertelling by Gef Pa'go Inalahan beskryf het, was dat luisteraars voortdurend op die storieverteller moes reageer deur te sê: "yehyeh", anders sou die storieverteller aanvaar dat niemand luister en stop nie. Dit is gedurende sy kinderjare beoefen toe 'n storieverteller op die slaapmatjies tussen kinders gaan sit het om stories voor slaaptyd te vertel. Die storieverteller beoordeel of die luisteraars nog wakker was deur na die "yehyeh" -respons te luister. Toe almal stil was, was dit 'n teken dat die kinders aan die slaap geraak het.
Kontemporêre storievertellers kan gekontak word deur middel van die storievertelgroep, "Ginen I Hila 'I Maga' Taotao - From the Tongues of the Noble People", 'n organisasie sonder winsbejag wat deur praktisyns gestig is om die tradisie van storievertellings oor te dra. Hulle bied jaarliks ​​verskeie storievertellings aan, onlangs hul jaarlikse "Fright Night" Halloween-storievertellingsbyeenkoms, wat snags in die oerwoude van Ipan, Talofofo, aan die strand gehou word. Meer as 'n dosyn storievertellers neem deel aan roterende sessies waar die gehoor in die donker na elke storieverteller gelei word, en met hul verhale hare en gons uit die gehoor trek. Hierdie groep neem gewoonlik deel aan die jaarlikse Gef Pa'go-storievertelfees in November in Historic Inalahan, waar elke lid hul spesialiteit van eng, dramatiese, grappige of ribbelstories en sketse aanbied wat insig gee in die Chamorro-oortuigings en sin vir humor.
Dit is 'n baie vloeiende groep, waaronder erkende outyders Peter Onedera, Peter Duenas, Toni Ramirez, Rosa Salas Palomo, Loui en Lila Gumbar, Victor Tuquero, Selina Onedera-Salas, en Beverly Acfalle, en voortdurend jong jong talent byvoeg om aan te hou die groep vars en dra die tradisie saam. Ouderlinge van Inalahan, soos Tan Floren Paulino, Ben Meno, Carlos Paulino en ander neem elke jaar deel. Twee erkende Guam-storievertellers, Cira McMillan en Jay Pasqua, wat van die eiland af verhuis het, beoefen steeds hul kuns in die Amerikaanse Chamorro-gemeenskappe.
Die Chamorro-verteltradisie leef en groei. Kyk na die kalender van gebeure om te sien wanneer die volgende storievertellingsgeleentheid plaasvind - en geniet die stories!
Judy Flores, PhD, is 'n professionele batikkunstenaar, historikus en folklorist en gebruik haar kuns om Guam se ryk geskiedenis en kultuur uit te beeld. Sy het in die dorp Inalahan grootgeword en gaan voort om die geboue van die vroeë 1900's as 'n opvoedkundige en toeristiese plek te herstel en te laat herleef. Sy het onlangs haar boek 'Estorian Inalahan: History of a Spanish-era Village in Guam' gepubliseer, beskikbaar by Framed, Etc. Gallery in Anigua, Bestseller Books, The Guam Gallery of Art, Gef Pa'go Gift Shop, en oor haar webwerf by www.GuamBatikGallery.com .