Maar die vrou wie se kind die lewendige was, het met die koning gespreek, want haar binneste was ontroerd oor haar seun--sy het gesê: Ag, my heer, gee haar die lewendige kind en maak hom tog nie dood nie! --terwyl die ander een sê: Hy sal nie myne en ook nie joue wees nie; sny deur! Glinsterend. ‘n Honderd ander dowwe woorde en afgematte uitdrukkings skiet deur my kop, en ek besef weer waarom ‘n mens nie eintlik oor hierdie dorp gedigte behoort te skryf nie. Sirië is sterk teen n oorlog in Irak gekant, maar het al geheime samesprekings met Britse en Amerikaanse diplomate gehou oor die rol wat Sirië in die streek sal speel nadat Saddam Hoesein se gesag omver gewerp is. n Ander bondgenoot van die VSA is Egipte. Die karakters wat wel optree, staan almal in ‘n sekere verhouding (Greimas, 1971:6) tot die seun, wat die belangrikste akteur in die verhaal is en om wie se lewe/siel geveg word. Die vader se rol as beskermer van sy kind plaas hom in die kategorie van “lewensbewakers”, terwyl die elwekoning wat die kind uit die hande van sy vader probeer ontruk, hom kategoriseer as “lewensbedreiger”.