Nuuskommentaar: Om nie as kommentator op een snaar te bly tokkel nieHerman Toerien Eintlik is die herbesinning ŉ daaglikse proses, maar geleentheid vir groot huisskoonmaak moet ook periodiek geskep word. Soms word so ŉ herbesinning “uit die bloute” op die kommentator afgedwing, soos ook hierdie kommentator wat onlangs die nuus gekry het van twee soorte kanker wat onafhanklik van mekaar die liggaam aftakel. ŉ Moeilike pad lê voor waar behandeling soms die daaglikse lewering van nuuskommentare onmoontlik sal maak. Daar is egter nog geen sprake van om soos ŉ kankerlyer voel nie – eerder soos ŉ kankervegter. Die uitkoms is, soos die baie gelowige dokter sê, in die hand van die Here. Maar terwyl die kragte nog daar is, terwyl die tyd nog redelik ruim is en daar hoop is dat dit onder beheer gehou sal kan word, wat bring so ŉ selfondersoek aan die lig? Die daaglikse nuuskommentaarskrywes het soos ŉ naelstring tot die eie wese geword. Die wêreld daarbuite gaan aan. Sake waarvoor ŉ mens jou beywer droog nie op nie. In hierdie geval is bewuswording en begrip vir outisme steeds hoog op die agenda. Begrip vir die disleksielyer se stryd om volgens sy potensiaal te presteer en dikwels baie belangrike alternatiewe vaardighede ontwikkel. Nou kom daar ŉ groot bewuswording by van die bykomende energie wat ŉ eggenoot en ander gesinslede nodig het wanneer een nie meer sy of haar gewig kan dra nie – al is dit tydelik. Daar is steeds internasionale terreur wat op elke denkbare manier beveg moet word – ook deur die pen. ŉ Koue Oorlog het weer ontstaan en dra ŉ onheilspellende plofsituasie. Hier plaaslik sal ŉ kommentator werklik werklikheidsvreemd wees as hy nie gereeld kennis neem van korrupsie, wanbestuur, die omvang van plaasaanvalle en die aanslag op Afrikaans nie. Die aanslag op die regbank moet aan die kaak gestel word, met deeglike inagneming dat die regering die hele situasie probeer toesmeer. Daar is steeds ontsettende armoede en daar is talle honger kinders, nie net in Suid-Afrika nie. In die VSA word gewonder hoe doeltreffend die nuwe projek, “No one is left behind” kan wees om te verseker dat almal die geleenthede (en kos) kry wat hulle nodig het. Kan so iets in Suid-Afrika ŉ werklikheid word, waar die vernaamste kerke dit nodig gevind het om die regering te striem oor die morele verval binne die regering? Watter soort kommentator is dit wat net silwer randjies raaksien? Daar is immers enorme druk van die regering dat die media meer op die positiewe stories ook met fokus. En dit is so dat dit die aandag moet kry wat dit verdien. Daar is immers kommentators wat deurlopend ŉ beeld van positiwiteit uitstraal, soms vol broodnodige inspirasie, soms irriterend naïef. Die kommentator is egter ook nie net kommentator nie. Hy het ook ŉ ander lewe waar Godgegewe talente ingespan kan word. Soms is dit nie so maklik nie – om byvoorbeeld ŉ selfopgelegde missie te hê om natuurwetenskaplike nuus soos ruimte- en mediese nuus in gewone Afrikaans na lesers te bring, maar waar die Suid-Afrikaanse Ruimte-agentskap besluit het om Afrikaans die koue skouer toe te keer, en dan nog boonop ŉ klomp bog-argumente daarvoor te opper. Sit hy stil as dit duidelik is dat daar by sy alma mater ŉ duidelike veldtog is om weg te doen met Afrikaans as onderrigtaal? Dan is hy nie meer homself nie.