Onderwater U-bootgevegte - Inligting
In die film U-571 (IMDB) is daar 'n toneel waar twee U-bote torpedo's op mekaar afvuur, van naby, terwyl albei onder water val.
Ek het altyd gedink dat U-bote met hul dekgewere teen mekaar sou veg. Die gebruik van torpedo's onder water dra by tot die probleem van die derde dimensie, en dit sou dus baie onwaarskynlik wees om 'n onderwaterdoelwit te bereik en 'n vermorsing van ammunisie.
Ek is seker dat moderne duikbote geen probleem het om in 3D -ruimte op mekaar af te skiet nie, maar ek is nie oortuig dat die scenario wat ek beskryf nog nooit met hul WW2 -voorgangers gebeur het nie, hoe onwaarskynlik dit ook al is.
Is daar verwysings na hierdie taktiek?
Daar is 'n bekende boek/film, "Run Silent, Run Deep", wat 'n duikbootduel insluit wat losweg gebaseer is op werklike gebeure.
Duikbote kan en sal mekaar jag en doodmaak. In die Tweede Wêreldoorlog het torpedo's nie aktiewe soekers gehad nie, maar het hulle op kontak smelt, wat beteken dat u die diepte van die torpedo moet bepaal en 'n direkte treffer moet maak. Dit sou baie moeilik wees om te doen, want die ander sub is 'n baie kleiner teiken as 'n skip. Tog is dit in gespesialiseerde scenario's moontlik. As u byvoorbeeld 'n vyandelike sub direk agter hom volg, kan u laai en wag totdat hy draai, dan is hy 95% dood, selfs sonder 'n aktiewe huis.
Die hoofrede waarom dit byna nooit in WO2 gebeur het nie, is omdat oorlogsbote nie ontwerp was om mekaar aan te val of dit as hul missie te hê nie. Hulle is slegs ontwerp as skeepsmoordenaars, en dit is wat hulle gedoen het. Run Silent, Run Deep het net plaasgevind omdat die Japannese spesiaal die opdrag van een van hul subs gegee het om Amerikaanse subs in 'n beperkte gebied van groot belang te jag. As gevolg van die spesiale missie, was 'n sub -tweestryd waarskynlik.
Wrak van Nazi-Duitsland se mees gevorderde U-boot wat ontdek is
Vroeër hierdie maand het soekers van die Sea War Museum Jutland in Denemarke 'n min bekende maar baie belangrike skeepswrak in die Tweede Wêreldoorlog in Skagerrak, die seestraat tussen Denemarke en Noorweë, gevind. Soos George Dvorsky by Gizmodo verslae, U-3523 was 'n tipe XXI U-boot, die derde gevorderde langafstand duikboot van die Derde Ryk. Sommige navorsers het bespiegel dat die wrak in die afnemende dae van die oorlog gebruik kon word om waardevolle besittings en selfs hooggeplaaste Nazi's na Suid-Amerika te vervoer.
Volgens 'n persverklaring is die duikboot deur die navorsingsskip gevind Vi ña, wat besig was om die seebodem naby die stad Skagen te skandeer toe die onmiskenbare profiel van die duikboot op sy sonar verskyn. Die skip sit onder 404 voet water met sy neus in die seebodem begrawe en sy stert in 'n hoek van ongeveer 45 grade na bo.
U-3523 is ontwerp om stil te loop om opsporing te vermy, en die belangrikste is dat dit moontlik die oseaan van Europa na Suid-Amerika onder water kon oorsteek. Dit was egter nie bomvry nie. Op 6 Mei 1945, net twee dae nadat Nazi -troepe in Denemarke en Nederland oorgegee het, is die ontvlugtende subway opgespoor deur 'n Britse Liberator -bomwerper, wat dieptekoste laat val het, die duikboot laat sink het en 58 bemanningslede en enige ander passasiers vermoor is. aan boord.
Dit was die modernste duikboot wat die Duitsers tydens die [Tweede Wêreldoorlog] gebou het, " direkteur van die Sea War Museum Jutland, vertel Gert Normann Andersen aan 'n Deense uitlaat, soos Brandon Specktor by LiveScience vertaal het. Slegs twee van die 118 wat bestel is, het in werklikheid diens geneem. "
David Grossman by Gewilde meganika berig dat die tipe XXI, wat die bynaam gekry het Elektroboote, Duits vir elektriese boot, was 'n wonder van ingenieurswese. Dit is ontwerp deur die Hellmuth Walter, dieselfde ingenieur wat die enjins ontwerp het vir die eerste en enigste operasionele vuurpyl-aangedrewe gevegsvliegtuig. Die sub het twee konvensionele dieselenjins, maar ook vier battery-aangedrewe elektriese motors, sodat hy dae lank op 'n slag stil onder water kon bly. Na die oorlog het beide die Verenigde State en die Sowjetunie duikbootontwerpe gebaseer op die tipe XXI en die latere tipe XXIII, wat die skepe tot in die 1980's gebruik het.
Dvorsky berig dat, hoewel die duikboot gesink is, sy wrak nooit gevind is nie. Dit het gerugte aangevuur wat tot vandag toe voortduur dat die U-3523 na Argentinië ontsnap het met Nazi-goud, hooggeplaastes, Hitler self of 'n kombinasie van die drie. Volgens die persverklaring is die sub waarskynlik vermis deur vorige soekers vanweë die diepte daarvan en omdat dit nege seemyl wes van die posisie was wat deur die bomwerperbemanning in 1945 gerapporteer is. Amerika, ten minste een Nazi -sub het. Aan die einde van die oorlog het die kaptein van U-977 na Argentinië gevlug waar hy en sy bemanning gevange geneem is.
Sal ons dan die skip kan oopmaak en kyk of dit vol goud of Nazi-rollers is? Dvorsky berig dat, aangesien dit as 'n oorlogsgraf beskou word, tekens dui op nr. Veral as u in ag neem dat die diepte en posisie van die wrak dit baie moeilik sal maak om te verken.
Dit is nie die eerste sub wat die Sea War Museum Jutland gevind het nie. Deur die jare het die instelling ongeveer 450 wrakke in die Noordsee- en Skagerrak-seestraat opgespoor, waaronder nege U-bote wat deur Duitsland gemaak is en drie Britse duikbote.
Die afgelope paar jaar was daar ook 'n paar ander opwindende U-boot-ontdekkings. In 2014 het navorsers die oorskot van U-576 aan die kus van Noord-Carolina gevind, en net verlede jaar is die berugte U-boot UB-29 van die Eerste Wêreldoorlog aan die Belgiese kus gevind.
U -bootgevegte onder water [dupliseer] - Geskiedenis
Deur Nicholas Varangis
As die meeste mense aan die slagveld van die Tweede Wêreldoorlog dink, kom Noord -Amerika selde by my op. Maar die onlangse vonds van 'n Duitse U-boot 30 myl van Cape Hatteras aan die kus van Carolina, dien as herinnering aan die vlootgeveg wat net langs die oewer van die Verenigde State plaasgevind het.
In 2014 het die ligging van die U-576 wrak is ontdek, maar dit het twee jaar lank net 'n blits op 'n radarskerm gebly. Die afgelope week was die eerste keer dat iemand die skip in die oë kyk sedert dit in 1942 tot onder gegaan het.
Die soektog het in 2009 begin as deel van 'n breër NOAA-program om verlore vaartuie en U-bote aan die kus van Carolina te soek, wat in 2007 begin het. Die program kombineer 'n aantal regerings- en akademiese instellings, waaronder die Universiteit van East Carolina (ECU) en die Federale Buro vir Ocean Energy Management. Navorsers van ECU het die ligging van die wrak vernou deur die noodlottige laaste geveg van U-576 met behulp van 'n 3D-model, gebruik van skepe en#8217 logs, na-aksie verslae, historiese weerdata en gedetailleerde kartering van die seebodem.
Hierdie navorsing kan nie presies wees nie, as gevolg van die onbetroubaarheid van die data wat in 1942 versamel is, maar dit het wel die basis gelê vir die soektog van NOAA gedurende die somer van 2011. NOAA het jare lank gesoek met gespesialiseerde sonar toerusting voordat twee lang onderwater voorwerpe gevind is 2013 wat ooreenstem met die lengte van U-576 en 'n handelsskip het in sy laaste verlowing gesink. 'N Meer diepgaande sonaranalise in die somer 2014 gee 'n 3D-weergawe van wat inderdaad 'n U-boot was: U-576 was gevind.
Nou, twee jaar later, kyk navorsers met behulp van 'n outonome onderwatervoertuig (AUV) met die naam Nomad, toegerus met real-time kameras, die vaartuig wat 700 voet onder lê.
Die Slag van die Atlantiese Oseaan
U-576 sou net een slagoffer wees in die breër Slag van die Atlantiese Oseaan: Nazi -Duitsland se poging om die geallieerde toevoerroetes na Brittanje en die Sowjetunie uit die Verenigde State af te sny. Die omvang van die 'battle ' is verstommend. Geskatte slagoffers vir die Geallieerdes was 30 000 man en 3 000 skepe, vir die as 28 000 matrose en 783 U-bote.
Geallieerde konvooie kan goed verdedig word. Konvooi-begeleide skepe, vliegtuie en vragmotors wat by Naval Armed Guard beman is, het U-bootaanvalle riskant gemaak, iets U-576 op die moeilike manier sou ontdek.
Laaste Combat Patrol van U-576
Die bevelvoerder van U-576, Kapitänleutnant Hans-Dieter Heinicke, het baie om na te dink terwyl hy nadink of hy na 'n vriendelike hawe in Frankryk sou vaar of 'n ander slagoffer sou vind vir die Nazi-vlootveldtog in die Atlantiese Oseaan.
Na 'n vorige inloop met geallieerde vliegtuie, U-576 het sy ballasttenk beskadig. Maar, U-576 het ook pas 'n groot konvooi met 19 skepe na Florida ontdek vanaf Hampton Roads, Virginia (die tuiste van die beroemde tweestryd tussen die CSS en die USS Monitor). U-576 was sonder 'n doodslag vir sy mees onlangse patrollie, en het 'n torpedokamer vol ' fish '. Sou die kaptein sy skip omdraai of 'n ander prys agtervolg?
Die uitslag en die jong Heinicke, 'n 29-jarige seun van 'n gevalle kavalleris op die Oosfront van die Eerste Wêreldoorlog (ook een van die oudste manne van die bemanning), het laasgenoemde gekies. Miskien uit vrees vir die skande om met leë hande terug te keer of weens die roekelose soeke na heerlikheid, het kaptein Heinicke 'n verskriklike fout begaan.
Met die konvooi in sy visier het Heinicke 'n 4-vis salvo afgevuur. Die torpedo's stroom na die konvooi en slaan die Bluefields, Chilore, en J.A. Mowinckel een keer elk, met slegs een gemis. Die handelsskip van Nicaragua Bluefields binne enkele minute afgegaan, alhoewel die bemanning daarin geslaag het om te ontsnap. Chilore en J.A. Mowinckel sou albei die verlowing oorleef.
Dit was toe Heinicke 'n waardevolle les in fisika geleer het. William Sossorosi, een van die navorsers wat die wrak in 2014 opgespoor het, beskryf hoe die kombinasie van die beskadigde ballasttenk en die skielike gewigsverlies as gevolg van die afvuur van vier torpedo's U-576 na die oppervlak van die oseaan. "
Ten volle blootgestel, U-576 het onder skoot gekom van die Unicoi, 'n gewapende handelsskip en twee Navy Kingfisher -vliegtuie wat ter ondersteuning van die konvooi gepatrolleer het. Een dieptelading het selfs in direkte kontak met die U-boot gekom, die romp getref en weggerol voordat dit ontplof het. U-576 vinnig gesink, 240 meter van die Bluefields. Anders as die Bluefields, U-576 het met alle hande afgegaan.
'N Vergete stryd
U-576 is nie die eerste U-boot wat naby die oewer van Carolina gevind word nie. Dit is bekend dat drie ander U-bootwrakke buite Cape Hatteras geleë is: U-701, U-352, en U-85, alles gesink tussen April en Julie, 1942. Altesaam 90 skepe het in die streek gesuig, ten koste van 1,600 man, 1,100 van hulle handelaars, van Januarie tot Julie 1942. Ten spyte van die hoë tol, het die Slag van die Atlantiese Oseaan bly 'n hoofsaaklik vergete hoofstuk van die Tweede Wêreldoorlog.
Die onlangse onderwater ondersoeke van U-576 met die bekendstelling van nuwe besonderhede oor die sink van die duikboot. Dit sal hopelik ook die waardering vir die Slag van die Atlantiese Oseaan hernu, die geveg wat die Britse oorlogspoging van honger gered het, en die naaste wat die Ooskus aan die oorlog op Kontinentale Europa gekom het.
In die Eerste Wêreldoorlog is die eerste wydverspreide gebruik van vier wapenveranderende wapens: vliegtuie, tenks, masjiengewere en duikbote. Van die vier was subs verreweg die mees gevorderde stelsel vir hul tyd en was dit merkwaardig soortgelyk aan die bote waarmee veral die Verenigde State en Duitsland die volgende wêreldoorlog betree het. As vliegtuie in die vroeë veertigerjare net so soortgelyk was aan hul eweknieë in 1918, sou Amerikaanse vlieëniers eerder met stofbedekte oop-kajuitvliegtuie na Guadalcanal gegaan het as met F4F Wildcats.
Soos vliegtuie en maanvuurpyle, is duikbote al eeue lank deur uitvinders, dromers en ruimtelike skrywers verbeel, gepostuleer en fiksionaliseer, maar selde het iemand 'n werklike sub gebou. Die paar wat in die water gekom het, was basies bote wat gesink het (soms om weer op te daag) en toe blindelings op klein dieptes gestruikel het.
In 1897 neem die Ier-Amerikaner John Philip Holland-op sy sesde poging om 'n dompelboot te bou-sub-tegnologie in 'n nuwe rigting. Hy het in New York 'n sigaarvormige vaartuig van 75 ton gelanseer met 'n petrolenjin wat beide die boot en 'n kragopwekker op die oppervlak laat loop het, en 'n elektriese motor wat die vaartuig aangedryf het terwyl dit onder water was, aangedryf deur batterye wat die enjin gelaai het. Die vaartuig was ook toegerus met duikvliegtuie, soos die hysbakke van 'n vliegtuig, sodat dit net soos 'n vis sou duik en opduik. Destyds het die belangrikste mededinger van Holland, die Amerikaanse vlootargitek Simon Lake, daarop aangedring dat subs moet sink en dan in 'n gelyke houding na die oppervlak moet terugsak, wat nooit opgeval het nie.
Teen die tyd dat die Duitse Krupp Germaniawerft-werf in 1903 die kiel gelê het van Forelle, die eerste ware seeboot ('onderzeese boot'), of U-boot, was al die basiese kenmerke van die klassieke duikboot van die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel en deur iemand probeer, iewers, een of ander tyd. Elektriese motors vir onderwateraangedrewe opbergbatterye en enjin-aangedrewe kragopwekkers om dubbele rompies in te laai waarin 'n drukvat omhul is deur 'n ligte, eksterne, vaartbelynde ballasttenk, duik vliegtuie wat pneumaties torpedo's uitdryf-niks was 'n geheim nie.
Tog het die Duitsers dit van die begin af reggekry. U-1, wat in 1906 in gebruik geneem is, was 'n ten volle funksionele duikboot sonder verskonings. Dit was nie 'n visioenêre sprong deur die Duitse keiserlike vloot, die Kaiserliche Marine, maar die samesmelting van 'n halfeeu innovasie, die gelukkige toepassing van gevorderde Duitse binnebrandentegnologie en die gebruik van die Krupp-skeepswerf in Kiel, wat besig was om duikbote vir die Russe te bou. Ironies genoeg het die Duitsers U-1 gebaseer op 'n vroeëre ontwerp deur die Franse maritieme ingenieur Maxime Laubeuf. Krupp het later die eksperimentele Forelle vir die keiserlike Russiese vloot befonds en gebou en drie volgelinge van Laubeuf-tipe verkoop aan Rusland. Uiteindelik, in 1904, het die Kaiserliche Marine, wat klein buitelandse subs van beperkte nut gekoop het, bestel U-1.
Die binnebrand-tegnologie wat die belangrikste bydrae van Duitsland tot duikbootontwikkeling sou wees-en wat die presedent vir dompelpompe geskep het tot die koms van kernkragaanlegte in 1954-was die dieselenjin. Die dieselkragaanleg was 'n groot verbetering ten opsigte van petrolenjins van die era, en bied uitstekende brandstofdoeltreffendheid en dus 'n groter reikwydte en die aansienlike gevaar (en siek reuk) van vlugtige petrolgasse in 'n omheinde ruimte wat met elektriese motors en batterye gedeel word, uitgeskakel. Die tweelingskroef U-1 is op die oppervlak aangedryf deur twee 200 pk Körting-kerosine-enjins en was ondergedompel deur twee battery-aangedrewe 100-pk elektriese motors.
Soos bykans alle duikbote wat dit sou volg, was U-1 dubbel omhul. Die sterk binneste romp het druk gehou toe die vaartuig ondergedompel het, terwyl die dun buitenste romp brandstof- en ballasttenks gehou het - waarvan laasgenoemde oorstroom is om die boot te dompel en leeg na die oppervlak te waai - en 'n hidrodinamiese vorm vir doeltreffendheid bied. 'N Bykomende voordeel was dat ingenieurs al die struktuur kon plaas wat nodig was om die binnedrukromp aan die buitekant van die vaartuig te versterk, eerder as om ruimte in die binnekant op te neem. 'N Nadeel was egter dat semie-eksterne brandstoftenks gereeld lek tydens diepte-aanvalle, wat 'n probleem veroorsaak wat 'n sub se posisie kan verraai.
U-1 het 'n enkele boog-torpedobuis gehad en drie rondes gedra-een 'op die tuit', of in die buis, en twee herlaaie. Die torpedo was natuurlik die ontwikkeling wat U-bote so effektief gemaak het. In wese miniatuur, onbemande duikbote, torpedo's is sulke vreesaanjaende wapens omdat hulle groot genoeg is om 'n enorme hoeveelheid plofbare energie in te sluit, maar tog kompak genoeg om deur 'n relatief klein en eenvoudige voertuig gedra te word wat van binne die bereik van selfs die grootste kan aanval vlootgeweer.
Die sub het 'n bemanning van 22 en kon tot 'n diepte van byna 100 voet duik. Die maksimum oppervlaktespoed was net 11 knope, met 'n oppervlakte van 1500 seemyl teen 10 knope. Die boot se onderwaterspoed was 8,7 knope, met 'n reikafstand van 50 seemyl op 5 knope. En U-1 het soos 'n behoorlike U-boot gelyk: die klein, vaartbelynde toring het 'n klassieke periskoop, en 'n aggressiewe 'snawel' op die vatagtige romp het die torpedobuis se snuit omhul. Dit het ook nie seergemaak dat die superieure optika van Duitsland verseker het dat die onderdele van die land dekades lank die beste periskope het wat die wêreld sou sien nie.
Ondanks sulke innovasies het U-1 nooit oorlog toe gegaan nie. Die duikboottegnologie het vroeg in die 1900's vinnig genoeg beweeg dat die pioniersvaartuig teen 1914 verouderd was en slegs vir opleiding gebruik is. In plaas van die prototipe van 'n klas identiese bote te wees, was U-1 die eerste van 'n vinnig verbeterende reeks dompelpompe wat spoedig met die regte dieselenjins toegerus was. Een van U-1 se direkte afstammelinge, U-9, het in September 1914 drie Britse kruisers in minder as 'n uur gesink en binne 'n paar weke meer Britse matrose doodgemaak as wat Lord Nelson in al sy gevegte verloor het.
In 'n era waarin kernsubs duik sodra hulle by die hawe se seebaan skoongemaak het en maande lank nie weer opduik nie, word dit soms vergeet dat onderwateroorlogskepe vanaf die Eerste Wêreldoorlog tot in die vyftigerjare nie juis duikbote was nie, maar duikbote - oppervlaktebote wat nou kort geduik het en toe maar 99 persent van hul tyd aan die oppervlak bestee. Tot 1944 en die eerste operasionele gebruik van die snorkel-'n inlaat-/ uitlaatbuis wat na die oppervlak strek en diesel aandrywing en laai van batterye onder water moontlik maak-het U-bote net onder water geduik om aan te val of weg te steek, en dan nie baie diep nie.
Oppervlakspoed en seevaart was dus 'n bate van 'n U-boot. Baie van die vaartuie moes immers groot afstande vaar net om hul patrolliegebiede te bereik - nie iets wat u op 5 knope sou wou doen nie. 'N U-boot uit die Eerste Wêreldoorlog was basies 'n torpedobootromp met 'n toring in plaas van 'n bobou, bo-op en rondom die drukvat wat daaronder hang. Die Duitsers het geleer dat as u 'n vaartbelynde sigaar bou met die oog op die onderwatersnelheid, u bemanning op die oppervlak ongevoelig sou raak deur hard te slaan en te rol. U-bote se groot toringtorings het met relings, lere, domkragte en koepels besaai. En hul groot dekgewere, tipies 86 mm tot 105 mm, het teakdekke met 'n hoë sleephoogte en riglyne vir die gemak van die oppervlak.
Die batterykrag het nie lank onder die water geduur nie, dus moes die kapteins van die U-boot bereken wanneer en waar om te duik en die beste teiken binne die torpedobereik. Daarom was die eenvoudige taktiek van zigzagging-gereelde, onreëlmatige koersveranderings-so effektief vir oppervlakteskepe: 'n Enkele zig of zag kan die noukeurige berekeninge van 'n U-boot-bevelvoerder tot niet maak. As u topsnelheid 5 tot 6 knope onder water is, is daar geen manier om 'n nuwe afvuuroplossing te ontwikkel of te maneuver nie, en nog minder 'n oorlogskip met 20.
U-bote het dus hul vreesaanjaendste werk op die oppervlak gedoen. Hollywood het ons eens laat glo dat 'n U-boot se dekgewere bedoel was vir die afweer van woedende vernietigeraanvalle nadat 'n kreupel onderdak opgedaag het, maar die waarheid is dat kragtige dekwapen 'n baie meer effektiewe en goedkoper manier was om van handelskepe ontslae te raak, wat die eerste doelwit van die Eerste Wêreldoorlog was. Geen onderbevelvoerder sou 'n torpedo - waarvan hy slegs 'n beperkte aantal gehad het - mors op 'n dromende kolier of geroeste piesangboot nie.
Een van die merkwaardigste U-bote uit die Eerste Wêreldoorlog was Deutschland, aanvanklik genoem eerder as U-nommer omdat dit 'n ongewapende kommersiële vaartuig was, beman deur die Norddeutscher Lloyd-stoomskiplyn. Dit was die wêreld se eerste duikbootvragskip, 'n enorme, 875 ton (ondergedompelde) miniZeppelin. In 1916 onderneem Deutschland twee reise na die Verenigde State, eers na Baltimore en daarna na New London, Conn. , blik en rubber.
Deutschland was 'n blokkade-hardloper. Dit het die grootste deel van die reis met 16 knope op die oppervlak gekruis, maar ondergedompel om ongemerk te verbygaan onder die Britse deur die Noord-Atlantiese blokkade, wat andersins redelik suksesvol was in die verhongering van voedsel en voedsel in Duitsland. Dit ontwyk ook 'n Royal Navy -kordon aan die Amerikaanse ooskus. Na die tweede vragreis van Deutschland, het Duitsland die sub in U-155 omskep en dit en ses susterbote na die oorlog gestuur as langafstand-handelaars wat gewapen was met besonder groot kaliber dekgewere.
U-155 was nie die enigste U-boot wat 'n Amerikaanse hawe besoek het nie. U-53 het in die herfs van 1916 na Newport, R.I. gekom, 'n paar uur lank het sy kaptein, Hans Rose, besoek afgelê by Amerikaanse vlootbeamptes en besoekers aan boord vermaak U-53. Die volgende oggend vroeg vaar Rose U-53 net uit die hawe en vinnig vyf geallieerde skepe laat sink - drie Britte, een Noorweër en een Nederlander. Almal was in internasionale waters, al was dit binne die oog van die vuurskip Nantucket.
'N Spesiale klas U-bote-UC's-is gebou as kusmynleggers, miskien beter genoemde myne, omdat hulle die myne op hul plek neergeslaan het terwyl hulle ondergedompel was, eerder as om dit van die oppervlak af te lê. Alhoewel dit effektief was (U-bootmyne het byna 3 miljoen ton seevaart laat sink), was dit 'n valstrik vir hul bemanning: die meeste het verlore gegaan óf weens voortydige ontploffing van hul eie myne óf deur die aanval op ander Duitse myne in die velde wat hulle versorg het.
U-bote uit die Eerste Wêreldoorlog was in alle opsigte behalwe een van die nuutste tegnologie: vlootkenners wat die Kaiserliche MarineBote wat oorgegee is, het gevind dat gemak, ruimte en akkommodasie - 'bewoonbaarheid', het hulle dit genoem - beter was op die Amerikaanse vlootonderdele van die era. Maar die feit bly staan: die gemaklike Amerikaanse bote het tydens die Eerste Wêreldoorlog nie 'n enkele handelsskip gesink nie, maar U-bote aan die ander kant het 5 708 skepe van altesaam 11 miljoen ton gesink-ongeveer 'n kwart van die wêreld se handelsvaart destyds. (weliswaar ten koste van die U-bootvloot van byna die helfte van die 370-plus subs wat Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog gebou het). U-35 alleen verantwoordelik vir 224 skepe van meer as 500 000 ton - die meeste gesink deur sy dekgeweer. Dit was gemiddeld nege dood per patrollie, wat U-35 die duikboot met die hoogste telling van enige wêreldoorlog gemaak het.
Die bron van die Kaiserliche MarineDie skouspelagtige suksessukses was Duitsland se eensydige besluit vroeg in 1915 om onbeperkte duikbootoorlog te voer. Tot op daardie tydstip het verskillende konvensies en aanvaarde beginsels van maritieme gevegte beslis dat 'n oorlogskip slegs 'n nie -bestrydende skip kan aanval nadat die bevelvoerder van die oorlogskip onweerlegbaar vasgestel het dat die handelaar voorraad aan 'n vyand vervoer, en verder dat die bevelvoerder voorsorg moet tref vir die veiligheid van sy burgerlike bemanning. Trouens, vlootkundiges het vroeg reeds algemeen aangeneem dat duikbote nooit doeltreffende wapens teen die skeepvaart sou wees nie, omdat hulle nie die ruimte gehad het om óf pryspersoneel te vervoer (om 'n skip in beslag te neem na 'n vriendelike hawe) óf gevangenes (as hulle een sink).
Maar Brittanje honger Duitsland met sy oppervlakteblokkade, en die Kaiserliche Marine was van mening dat dit geen ander oplossing het as om die guns terug te gee nie - nie deur blokkade nie, aangesien die Duitse seevloot nie sterk genoeg was om dit te doen nie, maar deur die skepe te laat sink wat Brittanje van voedsel en oorlogsmateriaal voorsien het.
Aangesien die U-bote dit nie kon waag om op te daag terwyl hulle die lekkernye van klassieke vloot-teen-handelaar-konfrontasies uitvoer nie-veral sedert die bekendstelling van swaar gewapende Royal Navy Q-skepe, wat voorgekom het as troppe en treilers spesifiek om vyandelike subs na die lok te lok oppervlak - Duitsland het eenvoudig die wêreld gewaarsku dat dit 'n skip (onskuldig, neutraal of vegter) wat 'n oorlogsgebied binnegaan, sou sink.
Die Britte was geskok. 'Blokkade en dood deur stadige hongersnood word geheilig deur gebruik en gewoonlik', het 'n Britse vlootbevelvoerder vreemd rasionaliseer. 'Dit is nie vinnig om te sterf deur te verdrink nie.' Die Britte het duikbote geminag, een admiraal noem hulle beroemd "onderduimse, onregverdige en verdomde engelse." 'N Ander admiraal van die Royal Navy het in 1914 gesê:' Geen land in hierdie wêreld sou ooit so 'n wrede en klein vorm van oorlogvoering gebruik nie! '
Gegewe 'n bietjie meer tyd, kon die U-bootplaag van Duitsland moontlik die Britte gedwing het om 'n vrede te beding. In plaas daarvan het dit gehelp om die Verenigde State in die konflik te dwing en die ondergang van die Tweede Ryk te verseël.
'N Gewilde wanopvatting is dit U-20Se 7 Mei 1915, ondergang van die Britse voering RMS Lusitania met byna 1,200 burgerlike ongevalle, waaronder meer as 120 Amerikaners, was die belangrikste rede waarom president Woodrow Wilson die Amerikaanse ekspedisiemag na Europa gestuur het. Maar wat Wilson eintlik oor die rand gestoot het, was die berugte "Zimmerman Telegram" in Januarie 1917, wat deur die Britte onderskep en ontsyfer is en met vreugde gedeel is met Washington.
Die Duitse minister van buitelandse sake, Arthur Zimmerman, het sy ambassadeur in Mexikostad ingekap en hom gewaarsku dat die onbeperkte U-boot-veldtog gaan eskaleer, dat dit die Britte binne ses maande sou onderdruk, solank Amerika neutraal bly, en dat as Amerika sou reageer. , moet die ambassadeur 'n alliansie soek: Mexiko sou die Verenigde State aanval en dit van die Europese oorlog aflei, en in ruil daarvoor sou Duitsland Mexiko help om Arizona, New Mexico en Texas terug te kry. Zimmerman se begrip van buitelandse betrekkinge strek blykbaar nie verder as sy bedkassie nie. Soos die militêre historikus Thomas Parrish in sy uitstekende boek skryf Die duikboot, Het Zimmerman skynbaar nie verstaan ​​dat 'herintegrasie van Texas in Mexiko net so onmoontlik sou wees as om die maagdelikheid van die Kaiserin te herstel nie'.
Wat die U-bote uiteindelik geklop het, was die herontdekking van die konvooi-stelsel, waarvan die geskiedenis tot by die Spaanse skatvloote strek. Op die eerste oogopslag lyk dit asof konvooie selfvernietigend sal wees. Waarom moet u al die doelwitte van 'n U-boot in een gerieflike flottielie versamel? Die waarheid is dat dit baie moeiliker was om een ​​konvooi van 30 skepe in die grootheid van die Atlantiese Oseaan te sien as om een ​​van die 30 afsonderlike vaartuie tussen Noord-Amerika en die Britse Eilande te vind. Konvooie bied ook 'n U-boot aan met teikenoorlading. 'N Bevelvoerder kon net soveel torpedoskote afklim voordat die konvooi buite bereik was, of meer waarskynlik dat sy begeleiers 'n einde aan verdere aanvalle gemaak het. Konvooi -verliese was nie meer as 1 persent van alle konvooi vaartuie nie, teenoor 10 persent verliese vir skepe wat alleen vaar. Duitsland het die kans verloor dat hy Engeland kon onderdanig voordat die Yanks opdaag.
In 1919 begin Amerika na die oorlog sy eerste ernstige dompelpotte-die S-klas, of S-bote, die eerste Amerikaanse subs wat deur die vloot ontwerp is, eerder as burgerlike uitvinders en kontrakteurs. Die S-bote was aanvanklik nie baie goed nie, maar dinge het begin opsien toe die vloot verskeie U-bote aangeskaf het om agteruit te bou. Die hoof van die vloot se ingenieursburo in 1927 sê: "Ons vind in die algemeen dat afwykings van die Duitse praktyk [van u-bootbou] ons in die moeilikheid bring, en dat probleme gewoonlik genees kan word deur streng nakoming van die Duitse praktyk."
In 1928, toe die vloot sy volgende subklas begin bou, het dit as prototipe gebruik U-135, 'n boot wat reeds 'n dekade oud is. Die Verenigde State het die Tweede Wêreldoorlog betree met die gevolglike gevolgtrekking Gatoklas "vlootbote". Stel jou voor dat die Amerikaanse lugmag 'n 1939 Messerschmitt Bf 109 opneem en dit in 1949 gebruik as die prototipe van sy volgende generasie vegvliegtuig. Dit is hoe gevorderd die Duitsers was in die onderzeese wêreld.
Vir verdere lees, beveel Stephan Wilkinson aan: Die duikboot: 'n geskiedenis, deur Thomas Parrish, en U-bote van die Kaiser's Navy, deur Gordon Williamson.
Oorspronklik gepubliseer in die September 2010 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
Foto's: Tweede Wêreldoorlog se skeepswrakke gevind aan die NC -kus
'N Handelsvaartuig genaamd Bluefields en die Duitse U-boot U-576, wat albei op 15 Julie 1942 tydens die Tweede Wêreldoorlog afgegaan het, is op die vloer van die Atlantiese Oseaan voor die kus van Noord-Carolina ontdek deur 'n span navorsers van die National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) en die Bureau of Ocean Energy Management. Hier is 'n blik op wat hulle gevind het. [Lees die volledige verhaal oor die ontdekking van die skipbreuk van die Tweede Wêreldoorlog]
'N Sonarbeeld van die Duitse U-boot U-576, wat deur die Amerikaanse vlootmagte na die onderkant van die Atlantiese Oseaan gestuur is nadat hy 'n bewaakte handelskonvooi op 15 Julie 1942 aangeval het. Die skip van hierdie skeepswrak, die graf van 45 Duitse bemanningslede , verlore gegaan tot Augustus 2014, toe navorsers van die National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) en die Buro vir Oseaan Energiebestuur die wrakplek herontdek het. Die U-boot lê net 'n paar honderd meter van die wrak van die handelsskip Bluefield af wat dit net 'n paar oomblikke gesink het voordat dit ook afgegaan het. (Krediet: NOAA & amp SRI International)
Kapit & aumlnleutnant Hans-Dieter Heinicke, die kaptein van die Duitse U-boot U-576. By vyf ontplooiings tussen 1941 en 1942 het U-576 vier geallieerde handelskepe gesink en twee ander beskadig, een onherstelbaar. Die eerste drie was die Britse handelsskip Empire Spring, die Amerikaanse vragskip Pipestone County en die Morse handelsskip Taborfjell. (Krediet: Ed Caram)
U-576 bemanning op dek
Die bemanning van U-576 op die dek. By sy vyfde ontplooiing het U-576 sy hoofballasttenk beskadig. Sy kaptein, Hans-Dieter Heinicke, was bereid om terug te hink na Duitsland. Voordat die U-boot die Amerikaanse waters kon verlaat, het dit egter 'n konvooi van 19 handelskepe raakgeloop wat onder toesig was van vyf vloot- en kuswag-escorts. Heinicke kon die geleentheid nie weerstaan ​​nie en het vier torpedo's in die konvooi afgevuur. Twee het die handelsskip Chilore getref. Nog 'n treffer die J.A. Mowinckel. Die laaste keer het die Bluefields wat deur Nicaragua gemerk is, getref. (Krediet: Ed Caram)
U-576 aan die gang
U-576 verlaat hawe. Die U-boot was een van vele wat ingespan is om die waters aan die kus van Noord-Carolina te patrolleer in 'n poging om die geallieerde seevaartroetes te ontwrig. NOAA skat dat U-bote alleen tussen Januarie en Augustus 1942 meer as 50 vaartuie in hierdie gebied gesink het as deel van die breër Slag van die Atlantiese Oseaan. (Krediet: Ed Caram)
U-576-bemanning het om die koninklike toring vergader
Die bemanning van U-576 kom om die koninklike toring, 'n struktuur wat vandag nog op sonarbeelde van die gesinkte vaartuig sigbaar is. Die skip en haar 45-man bemanning ontmoet hul lot op 15 Julie 1942. Nadat hulle 'n geallieerde konvooi aangeval het, het die U-boot gelyktydig onder vuur gekom van die dekgewere van die handelsskip Unicoi en dieptelading van die Amerikaanse vloot Kingfisher-vliegtuie. Net 'n paar oomblikke nadat die koopman Bluefields gesink het, het U-576 ook afgeneem. (Die skepe Chilore en J.A. Mowinckel het kop bo water gebly, maar Chilore is so erg beskadig dat dit gesleep en gestrand is. Die skip sou later omslaan en sink tydens 'n sleeppoging naby Chesapeake Bay.) (Krediet: Ed Caram)
Die boog van die U-576 tydens rowwe see
Die boog van U-576 sny deur rowwe see. Die U-boot was 67 meter lank en ongeveer 6 meter breed. (Krediet: Ed Caram)
U-576 by die beskuldigdebank
U-576 vasgemaak. U-bote het die grootste deel van hul tyd aan die oppervlak deurgebring en net onderdompel vir ontwykende maneuvers en aanvalle. At least 55 U-boats attacked merchant ships off the East Coast and Gulf of Mexico beginning in 1942, according to the UNC School of Education's Learn NC. By July 1942, U-boats had sunk or damaged 397 ships, killing more than 5,000 people. The most dangerous spot for merchants was the busy shipping route off of North Carolina's Outer Banks. (Credit: Ed Caram)
Intussen the plans were nearing completion for the invasion of the German held Normandy coast by the Allied Expeditionary Force. It was evident that the Germans' initial line of resistance would be mines and underwater obstacles designed to stop the invasion craft. Navy planners therefore conceived the Combat Demolition Units, which would go in with the first wave at Normandy and supplement the Army beach sappers who were faced with the problems of clearing gaps through barbed wire, walls and tank traps.
Hulle was almal combined into 5 tremendous teams designated A, B, C, D, and E for purposes of demobilization. The thousands of fins, coral shoes and face masks were stored in warehouses and the reservists went back home to their civilian occupations and lives the others were sent to duties on ships and stations as their individual rates called for.
UDT 8, 9 , en 10 teammates are encouraged to contact William P. (Pete) Katsirubas of Wright Travis for information about the whereabouts of former teammates. Write to William Katsirubas , 7126 Merrimac Drive , McLean , Virginia 22101 or Wright Travis, 1270 Harwood Drive , Libertyville , Illinois 60048