Dit was insiggewend om die gebeure uit die Viëtnamese perspektief te sien, veral die langdurige impak van iets soos Agent Orange, die gifstof wat deur die Amerikaners wyd oor landbougrond en woude gespuit is, maar ook mense affekteer het.
Ons koop middagete by ’n kostrolletjie, waarop groot gekryf staan: Banh Mi. Dié is ’n Viëtnamese toebroodjie. Agter die glasskerm van die trollie lê ’n hoop broodrolletjies wat lyk soos baguettes, ’n bak vol eiers en in plastiekbakkies bestanddele soos gepiekelde witradys en wortels, komkommer, koljander en verskillende vleise.
Die tannie wat die stalletjie bedryf, kan nie ’n woord Engels praat of verstaan nie, maar sy kon sien ons is rasend honger. Sy vat haar spaan en wys na elke bestanddeel en vra in Viëtnamees of ons dit op die rolletjie wil hê of nie. Ons verstaan haar plan, en soos ons ons koppe knik, gooi sy die bestanddele in ’n wok en braai als gaar voor sy dit op ’n broodjierolletjie pak en afrond met ’n bietjie rissiesous. Net daar op die besige straathoek eet ons die lekkerste toebroodjie van ons lewe!
Sy is ’n gesoute reisiger en stel voor ons besoek die nagkosmarkte van Ho Chi Minh City. In Viëtnam is die straatkos koningskos! Pleks van die byderwetse Ben Thanh-kosmark, besoek ons die Co Giang Quan-straatkos-mark in die agterwyke van Distrik 1. Hier proe ons tradisionele disse soos Oc (seeslakke), Goi Cuon (springrolls) en Ba La Lot (maalvleis toegedraai in pienangneutblare gebraai op die vuur). Die kos is lekker, die bier koud en ons kuier gesellig saam met ’n paar locals terwyl daar elke nou en dan ’n reënbui oor die rumoerige stad uitsak.
Ons stop eers by die Cu Chi-tonnels sowat ’n uur buite die stad. Dié tonnels is tydens die oorlog gebruik as verspreidingsnetwerk vir medisyne, kos en ammunisie en het ook gedien as skuiling vir Viet Cong-vegters (die Viet Cong was die kommunistiese versetbeweging wat teen die Amerikaners geveg het).
Op die begeleide toer is daar ’n geleentheid om ’n paar meter deur die beknopte tonnels te kruip – dis beslis ’n uitdaging vir mense met engtevrees, en lang of groterige mense sal sukkel om deur die smal tonnels te wriemel. Jy kan selfs ’n bietjie teiken skiet met ’n AK47 as jy lus is! Wessel en Joubert het van die kans gebruik gemaak – jy moet fyn korrel om die teikens 30 m verder te tref!
Die Mekongrivier is die 12de langste rivier in die wêreld. Dit ontspring in die Himalajas in Tibet en vloei deur vyf lande voor dit Viëtnam bereik. Ons neem ’n bootreis deur die kanale wat kronkel deur digte palmwoude en besoek verskeie eilande in die uitgestrekte delta. Verder proe ons kokosneut-lekkers en kyk ’n musiekkonsert.
Hoi An was ’n belangrike hawe van die 15de tot 19de eeu en het oorsese invloede van onder meer Japan en China, maar ook Europa. Die geboue in die ou deel van die stad (Old Town), is só goed bewaar dat dit in 1999 as ’n Unesco-wêrelderfenisterrein aangewys is.
Ná ’n stappie deur die vissersdorpie klim ons in die turkoois water waar mooi koraalriwwe wag. Ongelukkig duur die snorkelsessie nie lank nie, want hier’s iets onsigbaars in die water wat ons steek: klein, deurskynende jellievisse!
Die volgende dag besoek ons nóg ’n wêrelderfenisterrein, die My Son-tempels. Ons huur bromponies by die gastehuis en ry vroegdag die 40 km soontoe. Die eerste 25 km van die rit is op ’n hoofweg – dis ’n mooi teerpad, maar daar is baie vragmotors. Nadat ons die Thu Bon-rivier kruis, raak die pad smaller en die landskap meer landelik.
Op pad terug na Hoi An trek ons af vir brandstof. Soos ons indraai na die vulstasie, gee die bromponie onder ons mee en ons tref die teer. Joubert se elmboog, knie én voet is gesny en die bloed tap. ’n Vrou probeer help, maar kommunikasie is ’n uitdaging. Ons besef egter mettertyd sy wil ons na die naaste kliniek begelei. Sy ry toe vooruit op haar bromponie met Joubert en Wessel agterna op ’n ander bromponie.
Vroegoggend pak ons ons rugsakke en reis terug na Da Nang. Ons moet vanaand ’n trein haal na ons volgende bestemming, maar daar’s nog ’n plek wat ons wil sien voor ons die omgewing verlaat – die Hai Van-bergpas.
Hai Van is ’n 21 km lange pas net noord van Da Nang. In 2008 het die ouens van die TV-program Top Gear die pas aangewys as een van die beste kusroetes in die wêreld.
Al die sigsag- en haarnaalddraaie maak dit ’n opwindende rit op ’n bromponie, maar by tye ook senutergend: Jy moet ’n bekwame bestuurder wees as jy die roete wil aanpak. Ons hou kort-kort stil om foto’s te neem en die uitsig te bewonder. Joubert het ’n GoPro bo-op sy valhelm om die aksie te verfilm.
’n Kondukteur kom kyk weer na ons kaartjies voor die trein om 6.45 nm. vertrek. Joubert en Wessel het ’n paar koue biere (wat ons by die kafee gekoop het) ingepak en ons sit die Monopoly-spel voort. Ons het 14 uur om te verwyl voor ons Ninh Binh bereik.
Hierdie droomreis het in Suider-Afrika begin waar hulle ses maande lank ’n kamptoer onderneem het in hulle Land Rover (genaamd Mkulu). Daarna is hulle vir twee maande na Suidoos-Asië. Hulle het vooraf drie jaar lank gespaar en beplan aan die groot avontuur.
By die doeanekantoor betaal jy ook sowat R415 p.p. vir die regte stempels op jou visum. Jy kan jou visum ook in Suid-Afrika kry deur die Viëtnamese ambassade in Pretoria.