Die begin en einde van die Ruimtewedloop:
Spoetnik 1 (heel bo) en die Apollo-Sojoes-
Die Ruimtewedloop was die wedywering tussen die Verenigde State van Amerika en die Sowjetunie om die verowering van die ruimte. Dit het rofweg van 1957 tot 1975 geduur en het pogings van albei lande behels om satelliete die ruimte in te stuur en eindelik bemande ruimtetuie op die maan te laat land en veilig na die aarde terug te bring.
Dit was ’n spesifieke tydperk in die geskiedenis en sluit nie daaropvolgende pogings van dié of ander lande in om die ruimte te verken nie. Die wedloop was beide ideologies en tegnologies van aard en een van die simbole van die magstryd tussen die twee lande in die Koue Oorlog: sukses in die ruimte sou ’n teken wees van militêre krag.
Die Ruimtewedloop het begin met die lansering van die Sowjet-satelliet Spoetnik 1 op 4 Oktober 1957 en het geëindig met die gemeenskaplike Apollo-Sojoes-toetsprojek met bemande ruimtevlugte op 24 Julie 1975, wat ’n simbool geword het van détente tussen die VSA en USSR.
’n Uitvloeisel van die Ruimtewedloop was dat meer geld bestee is aan opvoeding en navorsing, en dit het weer wetenskaplike en tegnologiese suksesse tot gevolg gehad. ’n Onwillekeurige gevolg was ’n groter bewuswording van die belang van omgewingsbewaring; danksy kleurfoto's wat op ruimtevlugte geneem is, kon mense vir die eerste keer sien hoe die Aarde werklik lyk: ’n kwesbare blou paneet omring deur die gitswart ruimte.
2.2 Kommunikasie via satelliet
3 Lewende wesens in die ruimte
4.1 Onbemande sendings
4.2 Op die maan
In die 1920's het Duitse wetenskaplikes begin eksperimenteer met vuurpyle wat deur vloeibare brandstof aangevuur word en in staat was om relatief groot hoogtes en lang afstande te bereik. In 1932 het die Duitse weermag in vuurpyle as langafstandartillerie begin belangstel. Wernher von Braun, die beroemde vuurpylkenner, het gehelp om soortgelyke wapens te ontwikkel vir gebruik in die Tweede Wêreldoorlog deur Nazi-Duitsland.
Die lansering van ’n Duitse V2-vuurpyl in 1950 in Amerika.
Die eerste vuurpyl wat hulle afgevuur het, was die Aggregat 4, of A4, in 1942. In 1943 het hulle die A4 in die "Vergeldingswapen 4", of V2, ontwikkel wat 300 km ver kon trek en ’n bom van 1 ton teen 4 000 km/h kon vervoer. Daar was geen verweer teen missiele met so ’n hoë spoed nie en die Duitse weermag het groot skade aangerig in Geallieerde stede soos Londen en Antwerpen. Ná die oorlog het die A4 die basis van die vroeë Amerikaanse en Sowjet-vuurpylontwerpe geword.
Teen die einde van die oorlog het Amerikaanse, Britse en Sowjet-leërs meegeding om Duitse wetenskaplikes en vuurpyle in die hande te kry. Die Amerikaners het die grootste sukses daarmee behaal en Von Braun en die grootste deel van sy span gevange geneem. Hulle sou later help om die Amerikaanse missiele en ruimteprogramme te ontwikkel.
Ná die oorlog het die VSA en USSR in ’n langdurige toestand van politieke konflik, militêre spanning en ekonomiese mededinging betrokke geraak wat bekend was as die Koue Oorlog. Dit was basies ’n wedywering tussen kapitalisme en kommunisme. Hoewel die twee belangrikste magte amptelik nooit regstreeks gebots het nie, het die konflik hulle aangevuur tot ’n wydywering op talle gebiede, onder meer satelliettegnologie en ruimteverkenning.
Satelliete kon gebruik word om op ander lande te spioeneer en die sukses van hul ruimtevaartprogramme kon as propaganda gebruik word om hul wetenskaplike mag en militêre potensiaal te vertoon. ’n Groot deel van die tegnologiese ontwikkeling in die ruimtevaart kon ook toegepas word op militêre vuurpyle soos interkontinentale ballistiese missiele.
Die VSA en USSR was dus in ’n wedloop teen tyd gewikkel: elkeen wou die eerste in die ruimte wees, die eerste mens in die ruimte plaas, die maan eerste bereik, ens. en so wys dat hy die ander land vooruit is.
Op 4 Oktober 1957 het die Sowjetunie die satelliet Spoetnik 1 suksesvol gelanseer. Dit was die eerste mensgemaakte satelliet wat om die aarde gewentel het. Dit was die begin van die Ruimtewedloop.
Die nuus van Spoetnik 1 se sukses het die VSA, wat self die lansering van satelliete beplan het, onkant betrap en hulle was onthuts oor Sowjetunie se voorsprong en die militêre en ekonomiese gevolge. Pres. Dwight D. Eisenhower het opdrag gegee dat die VSA se vuurpyl-en-satellietprogram, Vanguard, bespoedig word en dat die satelliet veel vroeër gelanseer word as wat aanvanklik beplan is. Die Vanguard se lansering op 6 Desember 1957 by Cape Canaveral het skeefgeloop tydens ’n regstreekse televisie-uitsending en dit was eers byna vier maande ná die sukses van Spoetnik 1 dat Von Braun en die VSA hul eerste satelliet, Explorer 1, op 31 Januarie 1958 vooraan ’n Juno 1-aanjaagvuurpyl gelanseer het. Dit het ’n uitsonderlike prestasie behaal deur die Van Allen-stralingsgordel om die aarde te ontdek.
Kommunikasie via satelliet[wysig]
Die eerste kommunikasiesatelliet, SCORE (Signal Communications Orbit Relay Equipment), is op 18 Desember 1958 gelanseer en het wêreldwyd opslae gemaak deur ’n Kersboodskap van pres. Eisenhower vanaf ’n bandopnemer aan boord uit te saai. Ander merkwaardige voorbeelde van kommunikasiesatelliete tydens die ruimtewedloop was:
Die eerste oorsese eksperimentele kommunikasiesatelliet.
Die eerste Kanadese kommunikasiesatelliet vir nasionale gebruik.
Die eerste Amerikaanse kommunikasiesatelliet vir nasionale gebruik.
Die eerste satelliet vir mobiele kommunikasie.
Lewende wesens in die ruimte[wysig]
’n Paar vrugtevlieë was die eerste lewende wesens wat met opset na die ruimte gestuur is aan boord van ’n Duitse V2-vuurpyl wat die Amerikaners ná die Tweede Wêreldoorlog buitgemaak en in 1946 gelanseer het. Die eerste soogdiere is deur die Sowjetunie opgestuur: ’n hond met die naam Laika is in 1957 in Spoetnik 2 die ruimte in gestuur. Die tegnologie om haar lewend terug te bring het egter nog nie bestaan nie en sy is in die ruimte dood aan stres en oorverhitting. In 1960 is nog twee hond