Barbados breek met Royal Britain: Looks Toward Africa |
Plek: Tuis » plasing » Land | Streek » Barbados » Barbados breek met Royal Britain: Looks Toward Africa
Beeld met vergunning van NT Franklin van Pixabay
Op 'n oomblik na middernag op 30 November het die eilandnasie Barbados sy laaste direkte bande met koloniale Brittanje verbreek en 'n republiek geword vir die feestelike musiek van blaasorkes en Karibiese staaltromme. Koningin Elizabeth II, wat op 95 nie meer na die buiteland reis nie, is verteenwoordig deur haar seun en erfgenaam, prins Charles, die prins van Wallis, wat slegs as 'n "eergas" gepraat het.
Die prins het die kollig gedeel met die ster van die program, Rihanna, die Barbados-gebore sangeres en entrepreneur wat 'n baie gewilde plaaslike ikoon is. Sy het 'n nasionale held-titel ontvang van premier Mia Amor Mottley, onder wie se leierskap Barbados die laaste tree weg van die kroon geneem het ondanks oproepe om 'n referendum.
In 'n nasionale verkiesing op 19 Januarie, wat 18 maande voor die einde van haar eerste ampstermyn uitgeroep is, het Mottley, die eerste vrou wat premier van Barbados was, haar Barbados Arbeidersparty tot 'n tweede, uitsluitingsoorwinning vir 'n vyf jaar gelei. termyn in die Volksraad, die onderste kamer in die Barbados-parlement. Die stemming was deurslaggewend: haar party het al 30 setels verower, hoewel sommige rasse moeilik was.
"Die mense van hierdie nasie het met een stem gepraat, beslis, eenparig en duidelik," het sy gesê in haar feesrede voor dagbreek op 20 Januarie. Buite haar partyhoofkwartier, haar juigende ondersteuners - gemasker, soos almal in openbare ruimtes in Barbados - het rooi T-hemde gedra wat lees: "Bly veilig by Mia."
Die wêreld sal meer van haar hoor. 'n Gerug dat sy deur die VN se sekretaris-generaal, António Guterres genader is om namens hom 'n wêreldwye adviserende rol te aanvaar, is deur Mottley se kantoor ontken, wat gesê het dat die premier "onbewus is van enige ontwikkeling wat binne die konteks van die gerug waaroor jy navraag gedoen het."
Barbados is nie die eerste voormalige Britse kolonie wat die koninklike vlag laat sak het nie, wat die monargie se rol, nou meestal seremonieel, om die goewerneur-generaal van 'n voormalige kolonie aan te stel, beëindig. Barbados het in 1966 onafhanklik geword ná eeue van koloniale heerskappy. Tot nou toe het dit sy koninklike verbintenis behou.
Dit is egter 'n tyd wanneer eise vir 'n nuwe rondte van herdefiniëring en finaal uitwissing van die oorblyfsels van kolonisasie besig is om in die ontwikkelende lande aan te gryp. Mottley (56) is 'n kampvegter vir die saak, aangesien sy die onontginde potensiaal ondersoek om sterker bande met Afrika te ontwikkel.
Wêreldwyd is die "dekolonisering" van mediese navorsing en openbare gesondheid, byvoorbeeld, 'n kwessie wat in die Covid-pandemie verskerp het. Terselfdertyd vereis oproepe vir die "dekolonisering" van internasionale aangeleenthede dat globale beleidsbesluite nie die prerogatief van groot moondhede moet wees nie.
In 'n virtuele konferensie van verskeie Afrika- en Karibiese leiers in September, het Mottley die dekoloniseringsbeginsel toegepas op die herontwaking en versterking van 'n trans-Atlantiese kultuur om te help om die korrosiewe nalatenskap van slawerny te oorkom.
"Ons weet dit is ons toekoms. Dit is waar ons weet ons moet ons mense dra," het sy gesê. "Jou kontinent [Afrika] is ons voorvaderlike tuiste en ons is op soveel maniere verwant aan jou omdat Afrika om ons en in ons is. Ons is nie bloot van Afrika nie.
"Ek vra ons om te erken dat die eerste ding wat ons moet doen, bo alles . . . is om onsself te red van geestelike slawerny - die geestelike slawerny wat ons net die Noord laat sien; die geestelike slawerny wat ons net Noord laat verhandel; die geestelike slawerny wat ons nie laat besef dat ons tussen ons een derde van die nasies van die wêreld uitmaak nie; die geestelike slawerny wat direkte handelsskakels of direkte lugvervoer tussen Afrika en die Karibiese Eilande verhoed het; die geestelike slawerny wat ons verhinder het om ons Atlantiese lot te herwin, gevorm na ons beeld en die belange van ons mense."
Afstammelinge van Afrika-slawe, het sy gesê, behoort lande aan beide kante van die Atlantiese Oseaan te besoek en gedeelde kulturele eienskappe te hernu, tot voedsel wat hulle geniet. "Karibiese mense wil Afrika sien, en mense van Afrika moet die Karibiese Eilande sien," het sy gesê. "Ons moet kan saamwerk, nie in die belang van 'n koloniale staatsdiens of omdat mense ons teen ons wil hierheen gebring het nie. Ons moet dit doen as 'n kwessie van keuse, as 'n saak van ekonomiese lot."
In haar Kersdagboodskap van 2021 aan Barbados was Mottley meer uitgestrek en het 'n wêreldwye rol gesoek vir die klein nasie wat reeds "bo sy gewig slaan."
Barbados is naby die toppunt in menslike ontwikkeling in die groot Latyns-Amerikaanse-Karibiese streek, 'n positiewe omgewing vir vroue en meisies. Met enkele uitsonderings - Haïti staan ​​uit vir sy tragiese mislukkings - het die Karibiese streek 'n goeie rekord.
In 2020 het die Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram se Menslike Ontwikkelingsverslag (gebaseer op 2019-data) bereken dat vroulike lewensverwagting by geboorte in Barbados 80.5 jaar was, vergeleke met 78.7 vir vroue regoor die streek. In Barbados kan meisies tot 17 jaar van beskikbare onderwys vanaf die vroeë kinderjare tot op die tersiêre vlak verwag, vergeleke met 15 jaar in die streek. Die Barbados volwasse geletterdheidsyfer is meer as 99 persent, 'n pilaar van volgehoue ​​demokrasie.
As Mottley na buite kyk sedert sy die amp in 2018 vir die eerste keer in 'n groot verkiesingsoorwinning vir haar sentrum-linkse Barbados Arbeidersparty aangeneem het, het Mottley 'n sterk persoonlike internasionale profiel gevestig. Haar skerp uitdagende toespraak aan die VN se Algemene Vergadering in September en skerp kritiek op globale klimaatbesprekings (sien video hieronder) het aandag getrek vir haar robuuste openhartigheid en vermoë om die gehoor op te wek. Tog is sy leier van 'n land wat omtrent 'n kwart so groot is as die metropolitaanse Londen, met 'n bevolking van ongeveer 300,000 XNUMX, vergelykbaar met dié van die Bahamas.
"Ons eindig hierdie jaar, 2021, nadat ons die laaste institusionele oorblyfsels van ons koloniale verlede verbreek het, en 'n vorm van bestuur wat vir 396 jaar geduur het, tot 'n einde bring," het sy in haar Kersboodskap aan die nasie gesê. "Ons het onsself as 'n Parlementêre Republiek verklaar, wat volle verantwoordelikheid vir ons lot aanvaar en bowenal die eerste Barbadiaanse Staatshoof in ons geskiedenis installeer." Sandra Prunella Mason, die voormalige goewerneur-generaal, 'n Barbadiase prokureur, is op 30 November as die republiek se eerste president ingesweer.
"Ons gaan vorentoe, my vriende, met selfvertroue," het Mottley in haar boodskap gesê. "Dit glo ek is 'n getuienis van ons volwassenheid as 'n volk en as 'n eilandnasie. Nou is ons by die deure van 2022. Ons is vasbeslote om die reis na Barbados te hervat om teen 2027 wêreldklas te word."
Dit is 'n lang bestelling.
Die Barbados-ekonomie is teruggekeer deur die verlies tydens die pandemie van deurslaggewende verdienste uit sy oorwegend hoë-toerisme, maar die premier sê reisigers begin terugstroom. Die Sentrale Bank van Barbados voorspel dat toerisme teen 2023 ten volle sal herstel.
Mottley is op sy gemak op 'n groot verhoog. Sy het in Londen en New York City gewoon, het 'n regsgraad van die London School of Economics (met die klem op voorspraak) en is 'n prokureur van die balie in Engeland en Wallis.
Die vroeë geskiedenis van Barbados onder Britse heerskappy is deurtrek van eeue van uitbuiting en ellende. Nie lank nadat die eerste wit grondeienaars in die 1620's begin aankom het en inheemse mense van hul grond verdryf het nie, het die eiland 'n middelpunt van die Afrika-slawehandel in die Westelike Halfrond geword. Brittanje het gou trans-Atlantiese handel oorheers en 'n nuwe, welvarende nasionale ekonomie vir die Britse elite op die rug van Afrikane gebou.
Britse plantasie-eienaars het by die Portugese en Spanjaarde, wat slawearbeid op hul koloniale eiendomme in die 1500's ingestel het, geleer hoe winsgewend die stelsel was met gratis arbeid. In die suikerplantasies van Barbados is dit op industriële skaal gebruik. Oor die jare was honderde duisende Afrikane niks meer as roerende sake nie, ontneem van regte onder streng rassistiese wette. Slawerny is in 1834 in die Britse ryk afgeskaf. (Dit is tussen 1774 en 1804 in al die Noord-Amerikaanse state afgeskaf, maar eers in 1865 in die Suide.)
Die verhaal van slawerny in Barbados word vertel in 'n 2017-boek wat gebaseer is op wetenskaplike navorsing deurspek met skrynende uitbeeldings van die Afro-Karibiese lewe: "The First Black Slave Society: Britain's 'Barbarity Time' in Barbados 1636-1876." Die skrywer, Hilary Beckles, 'n Barbados-gebore historikus, is visekanselier van die Universiteit van die Wes-Indiese Eilande, wat die boek gepubliseer het.
Beckles was 'n toonaangewende voorstander van herstelwerk vir slawerny wat gereeld die Britse elite, Londense finansiers en die instellings wat hulle geskep het uit slawerny se winste uit die sak jaag. Die Britse establishment het nie net versuim om reg te maak nie, voer hy aan, maar het ook nooit die waarheid aan die Britse mense oor die afgryse van die Afro-Karibiese lewe vertel nie.
Prins Charles het in sy toespraak op 30 November oor die oorhandiging van die laaste oorblyfsel van koninklike mag aan die nuwe republiek slegs 'n terloopse verwysing na die eeue lange lyding van Afrika-slawe en eerder gefokus op 'n opgewekte toekoms vir die Brits-Barbados. verhouding.
"Vanaf die donkerste dae van ons verlede, en die verskriklike gruweldaad van slawerny, wat vir ewig ons geskiedenis vlek, het die mense van hierdie eiland hul pad gesmee met buitengewone vasberadenheid," het hy gesê. "Emansipasie, selfregering en onafhanklikheid was jou rigtingwysers. Vryheid, geregtigheid en selfbeskikking was jou gidse. Jou lang reis het jou na hierdie oomblik gebring, nie as jou bestemming nie, maar as 'n uitkykpunt vanwaar jy 'n nuwe horison kan bekyk."
Eerste uitgegee deur Barbara Crossette, senior konsulterende redakteur en skrywer vir PassBlue en die Verenigde Nasies se korrespondent vir The Nation.