Geskryf deur Peter A Coclanis
Die man wat te veel geweet het. Alan Greenspan uitgebeeld in 1990. Foto deur Terry Ashe / Life / Getty
Of dit nou die fisikus Niels Bohr of die baseballspeler Yogi Berra was wat dit gesê het - of waarskynlik iemand anders - dit is inderdaad moeilik om voorspellings te maak, veral oor die toekoms. Dit is seker so oor ekonomiese, sosiale en politieke verskynsels. As jy my nie glo nie, vra net die Nobelpryswenner ekonoom Paul Krugman, wat inskryf Die New York Times op die aand van Donald Trump se verkiesingsoorwinning in November 2016, het 'n dreigende wêreldwye resessie voorspel, waaruit globale markte dalk nooit sal herstel nie. Ons wag nog steeds. 'N Mens word daaraan herinner dat 'n ander Nobelpryswenners-ekonoom, Paul S Samuelson, gesê het: "Wall Street-indekse het nege van die afgelope vyf resessies voorspel!"
En Krugman is nie alleen nie. In November 2006 het Alan Greenspan, wat vroeër in die jaar van sy posisie by die Amerikaanse Federale Reserweraad afgekom het, verduidelik dat die ergste agter ons is met betrekking tot die huisvestingspakkie. Hy kon nie meer verkeerd wees nie. Dit is duidelik dat selfs slim mense dikwels gevang word met eier op hul gesigte wanneer hulle voorspellings maak of selfs vermoedens oor wat voorlê. Mense is gretig op voorkennis, waaraan sy plek in talle godsdienste getuig, en die vraag na waarsêers het lank in die ekonomiese, sosiale en politieke wêreld, wat sekere soorte mense gelukkig is, oorgelaat. Alhoewel nee modus operandi is faalbestendig, en geen opleiding of ervaring kan sukses behaal nie. As historikus is ek daarvan oortuig dat die voorspellingsrisiko's verminder kan word deur die gebruik van 'n paar eenvoudige historiese instrumente en deur 'n bietjie meer te weet oor die verlede.
Voordat ek in die geskiedenis en die historikus se gereedskapskit kom, wys ek egter daarop dat Krugman en Greenspan tradisionele tradisies volg om foutiewe voorspellings te maak. Die ekonoom Ravi Batra het byvoorbeeld gewilde boeke in 1989 en 1999 geskryf, wat verkeerde voorspellings in 1990 en 2000 verkeerd voorspel het. In 1992 het die ekonoom Lester Thurow van MIT (soms minder as Thurow van sy teenstanders genoem) 'n bestseller genoem Kop aan kop, waarin hy voorspel het dat China nie 'n groot impak op die wêreld ekonomie in die eerste helfte van die 21ste eeu sal hê nie.
En, as ek nie eis dat ek op ekonome kies nie, laat ek 'n paar lampe van ander sosiale wetenskappe noem. In hierdie verband kan die politieke wetenskaplike Francis Fukuyama as Tentoonstelling A beskou word publikasies wat tussen 1989 en 1992 verskyn, het Fukuyama aan lesers verduidelik dat die geskiedenis sy finale ontwikkelingsstadium bereik het met die triomf van liberale demokrasie en vryemarketkapitalisme oor outoritarisme en sosialisme en die verwagte verspreiding van beide liberale demokrasie en vryemarketkapitalisme regoor die wêreld. Oeps.
Nou verwant aan vooruitskatting per se is wat die gesaghebbende uitspraak met sterk implikasies genoem kan word. In 1960 het die sosioloog Daniel Bell 'n boek geskryf waarin aangevoer word dat die era van ideologie in die Weste beëindig is. In 'n boek wat dieselfde jaar gepubliseer is, het sy vriend, die politieke sosioloog Seymour Martin Lipset, beweer dat die fundamentele politieke probleme van die industriële rewolusie is opgelos '. En 'n paar jaar vroeër in Die Welgestelde Vereniging (1958), het die Harvard-ekonoom, John Kenneth Galbraith, voorgestel dat armoede in die VSA nie meer 'n groot strukturele probleem was nie, maar 'n byna 'n nagedagte '.
Nagedagte of nie, kom ons keer terug na die geskiedenis en die historikus se gereedskapskit, wat vir 'n verskeidenheid redes in die afgelope jare 'n bietjie minder geword het gedeclasseerd in die gedagtes van ekonome en ander sosiale wetenskaplikes. Dit, na 'n lang tydperk waarin nie net geskiedenis nie, maar ook histories georiënteerde werk within die sosiale wetenskappe was dikwels ongeskik vir onvoldoende teoretiese, oordrewe induktiewe, nie-aksiomatiese - inderdaad eerder ad hoc - en ook bekommerd oor die 'anekdotiese', met 'blote' gebeurtenisse en met 'geïsoleerde' feite, eerder as met die opsetlik vereenvoudigde veralgemenings bekend as 'gestileerde feite' wat baie sosiale wetenskaplikes verkies.
Geskiedenis was vir antiquarians, 'so gister', 'n frase gewild by jongmense in die afgelope jaar voor die term self geword het verlede, en beslis geen plek vir hoëvliegers in die ekonomie en die ander sosiale wetenskappe nie. In die ekonomie het beide die ekonomiese geskiedenis en (veral) die geskiedenis van ekonomiese denke verdwyn vir 'n generasie of twee.
So Wat is die rekening van die onlangse verandering van kursus? Vir die begin was daar die Groot Resessie - of 'Klein Depressie', soos Krugman dit in 2011 noem - wat na 'n paar invloedryke ekonome soos Ben Bernanke, Carmen Reinhart, Ken Rogoff en Barry Eichengreen gelyk het, is op baie maniere soortgelyk aan ander finansiële krisisse. in die verlede. Maar daar was ook ander faktore, insluitend die algemene terugtrekking van globalisering, en die wederkoms van beide nasionalistiese en outoritêre bewegings regoor die wêreld, wat die doodskerm vir Fukuyama se goedaardige nuwe wêreld geklink het. Dan was daar ook die verstommende (indien onwaarskynlik) internasionale sukses van die Franse ekonoom Thomas Piketty's Kapitaal in die twintigste eeu (2013), wat die trajek van ekonomiese ongelykheid die afgelope twee eeue in die loop van die verhoging van 'n saak teen ongelykheid vandag opspoor. Soos 'geskiedenis' teruggekeer het, het dit ook 'n mate van aanvaarding van historiese benaderings onder sosiale wetenskaplikes, wat egter vaag voel dat hoewel die geskiedenis nie homself kan herhaal nie, dit dikwels rym, soos Mark Twain dit sou kon hê.
As die ekonomie nie die geskiedenis van ekonomiese denke grootliks verlaat het nie, sou meer praktisyns herinner het wat Joseph Schumpeter oor die geskiedenis moes sê. In sy Geskiedenis van ekonomiese analise (1954), het die groot Oostenrykse ekonoom opgemerk dat wat "wetenskaplike" ekonome van ander onderskei, 'n bevel is van tegnieke wat ons onder drie hoofde klas: geskiedenis, statistiek en teorie. Volgens Schumpeter: 'Die drie saam vorm wat ons Ekonomiese Analise sal noem. Van hierdie fundamentele velde is die ekonomiese geskiedenis - wat uitreik en huidige feite bevat - verreweg die belangrikste.'
Nie teorie nie, nie statistiek nie, maar geskiedenis - wat het gebeur en hoekom. Terwyl die teorie en statistiek kan help om 'hoekom' vrae te verduidelik, kom die stelselmatige studie van die 'wie, wat, waar, wanneer en hoe' -vraagstukke - beweerde kwadratiese vrae waaraan baie ekonome tot hul nadeel beskik, lank kort gegee. As hulle nie gesweer het of ten beste liggies oor die geskiedenis geslaag het nie, sou meer ekonome in die aanloop tot die 2007-9 finansiële krisis voel het dat die situasie, soos Reinhart en Rogoff suggereer, dalk nie so verskil van vorige finansiële krisisse.
Om seker te wees, het Reinhart en Rogoff nie geargumenteer dat die 2007-9 finansiële krisis presies dieselfde was as vroeëre finansiële krisisse nie. Inteendeel, hulle glo dat die hede nie vrye drywende maar begrens is nie, wat die verlede betref, en dat dit belangrike lesse kan gee aan diegene wat dit op 'n sistematiese of ten minste gedissiplineerde wyse bestudeer. Met ander woorde, ekonome - om nie sosioloë en politieke wetenskaplikes te noem nie - sal goed doen om hul voorraad-in-handel, analitiese strengheid aan te vul, deur histories te dink. Hier kan hulle slegter doen as om eers met Richard Neustadt en Ernest May se klassieke vertroud te raak Dink in tyd: Die gebruik van geskiedenis vir besluitnemers (1986), wat hulle sal toerus met gereedskap wat sal help om die voorspellings van bloopers en gesaghebbende blunders te voorkom as gevolg van egtelik onvolledige inligting, verkeerde lineêre ekstrapolasie, misleidende historiese analogieë en vals 'gestileerde feite'.
Om histories te dink, behels natuurlik sowel temporale as kontekstuele dimensies en vereis ook dikwels 'n aansienlike hoeveelheid empiriese werk. Trouens, vind, samestelling, analiseer en teken akkurate gevolgtrekkings uit die liggame van bewyse dat historici data noem, is nie vir die swak van hart nie, of meer op die punt nie.
Dus, bottom line: ekonomiese voorspellers sou voordeel trek uit 'n bietjie meer oor die geskiedenis te dink voordat hulle in hul kristalballe kyk, of ten minste voorheen om ons te vertel wat hulle sien. Moenie my verkeerd verstaan ​​nie - ek besef hoe moeilik om voorspellings te maak, veral oor die toekoms. Dus, een laaste punt: as ekonomiese sieners nie meer histories wil dink of empiriese data rigter gebruik nie, moet hulle hul verbintenis ten minste verskans. As 'n stuk in Die Wall Street Journal Geadviseer verlede jaar, stel die kanse dat iets by 40 persent gebeur. As dit werklik gebeur, lyk dit goed. As dit nie kan nie, kan 'n mens altyd sê: 'Hey, kyk, alles wat ek bedoel, was dat dit 'n sterk moontlikheid was.' Krugman het dalk 'n koeël in 2016 gedompel as hy daardie tak gevolg het.
Peter A Coclanis is die Albert Ray Newsome Distinguished Professor in die geskiedenisdepartement aan die Universiteit van North Carolina by Chapel Hill, en direkteur van die Universiteit se Global Research Institute. Hy werk hoofsaaklik op die gebied van ekonomiese geskiedenis, besigheidsgeskiedenis en demografiese geskiedenis, en is onlangs mede-outeur Plantasie Koninkryk: Die Amerikaanse Suid en die Global Commodities (2016).
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Te veel teorie lei ekonomieë tot slegte voorspellings