Neanderdal -gene maak vroue vrugbaarder - Geskiedenis Podcasts - 2021
Neanderdal -gene maak vroue vrugbaarder
Is u deel van die 'een uit drie' groepe Europese vroue met die spesiale Neanderdal -geen wat benodig word vir minder swangerskapsprobleme?
Die onthullende nuwe DNA-studie deur navorsers van die Max-Planck-Gesellschaft Instituut is gepubliseer in die tydskrif Molecular Biology and Evolution en daar word gesê dat 'n derde van die Europese vroue die reseptor vir progesteroon van Neanderthalers geërf het en dat dit 'vrugbaarheid verhoog en verminder' risiko van miskraam in die vroeë swangerskap. "
Hou daarvan of nie, jy is 'n Neanderthaler-menslike hibried
'N Span van die Karolinska Instituut (mediese universiteit) in Swede het biobank -DNA -data oor meer as 450 000 Europese vroue ontleed, en na hul vrugbaarheidsgeskiedenis gekyk, het die navorsers die geërfde gene geïdentifiseer wat volgens hulle' 29% 'n kopie van die Neanderthaler -reseptor en 3% het twee kopieë van die geen wat ook tot minder bloeding tydens swangerskap kan lei ". Boonop sê die koerant dat die derde van die vroue met die spesifieke Neanderthaler -gene ook waarskynlik meer kinders in hul leeftyd sal hê.
Diegene met die Neanderthaler -geen sal waarskynlik meer kinders hê. (Jaroslav A. Polák / )
Volgens Science Daily woon DNA van Neanderthal in die genome van alle moderne mense en dat dit tussen 1 en 4% van die moderne genome uitmaak en vroeër studies het ontdek dat die gemiddelde Europeër meer as 500 genetiese 'fragmente' van Neanderthalers dra, en ander argaïese menslike spesies. Die vind van hierdie gene by moderne mense kan slegs die gevolg wees van kruising tussen moderne mense en Neanderthalers ongeveer 65 000 jaar gelede en Hugo Zeberg van die Karolinska Instituut het gesê dat die progesteroonreseptor 'n voorbeeld is van hoe 'gunstige genetiese variante wat in moderne mense ingebring is deur meng met Neanderthalers kan gevolge hê vir mense wat vandag leef ".
Dankie Neanderthalers vir 'gunstige gevolge vir vrugbaarheid'
Neanderthalers is 'n uitgestorwe spesie, of subspesie, van argaïese mense wat Eurasië tot ongeveer 40 000 jaar gelede bevolk het. Omstredenheid rondom die uitwissing van spesies en daar word aangevoer of dit plaasgevind het as gevolg van mededinging met of uitwissing deur die uitbreiding van stamme van die moderne mens, of as gevolg van groot klimaatsveranderinge, wydverspreide siektes, of dalk 'n kombinasie van hierdie twee faktore .
Navorsing bevestig dat Neanderdal -DNA ongeveer 20% van die moderne menslike genoom uitmaak
Neanderthalse afkoms wat vir die eerste keer by Afrikane opgespoor is
Mense en Neanderthalers is 600 000 jaar gelede afgetak weens 'n onversoenbare Y -chromosoom
Die oorsaak van die uitwissing van Neanderthalers word nog bespreek. Polák / )
Voordat enige gevolgtrekkings gemaak kon word, moes die groep genetici groot hoeveelhede DNA -inligting oor genome versamel en interpreteer, wat van ou mense wat in grotte en moerasse ontdek is, opgetel is, waarvan die oudste in China gevind is. tot 40 000 jaar gelede. Hierdie genoommonsters is deur die loop van die tyd tot by die moderne mens gekarteer, wat die verspreiding van die Neanderdal -gene oor 40 000 duisend jaar effektief gevolg het.
In die molekulêre ontledings van vroue met die Neanderthal -geen is ontdek dat hulle gemiddeld meer progesteroonreseptore in hul selle produseer, wat volgens die skrywers kan lei tot '' verhoogde sensitiwiteit vir progesteroon en beskerming teen vroeë miskrame en bloeding '. In 'n Daily Mail -artikel het Hugo Zeberg gesê dat die verhouding vroue wat hierdie geen geërf het, ongeveer 10 keer groter is as vir die meeste Neanderthaler -gene -variante en dat die bevindinge van sy span daarop dui dat die Neanderdal -variant van die reseptor 'n 'gunstige uitwerking op vrugbaarheid' het.
Die Neanderthaler -geen verhoog die vrugbaarheid van vandag se menslike vroue. (kai Stachowiak)
Elke verhaal het 'n ander kant ...
Iemand wat hierdie artikel gelees het, het net gedink: wat is dit met al die geselsies van gene -reseptore, DNA -volgorde en selfs Max Plank, vertel my net wat dit alles in leek se terme beteken, of miskien was dit net ek? Die slotsom is dat vroue wat die Neanderthal -progesteroonreseptor het, swangerskappe onderhou wat moontlik 'n miskraam tot gevolg gehad het, meer as die vroue sonder dit.
Nou, nie elke wolk het 'n silwer randjie nie, so as u 'n vrou is wat bekommerd is of u hierdie geen het of nie, kan u ontspan, want as u dit wel het terwyl u minder kans het om oormatige bloeding en/of miskraam te kry tydens swangerskap , loop u 'n 'verhoogde' risiko om vroeg gebore te word. Die nuwe studie het ook 'n reeks gene geïdentifiseer wat volgens die wetenskaplikes verband hou met 'prostaatkanker, ysterretensie, bloedstollingsnelheid'.
Wat dit met die Neanderdal -DNA beteken vir moderne mense
Wetenskaplike bewyse dui daarop dat die meeste mense tot 'n mate 'n bietjie Neanderthaler is.
Terwyl antropoloë dit lank bespiegel het Homo sapiens en Neanderthalers gepaar het, is hierdie kruisteling eers in Mei 2010 bevestig nadat die Neanderdal -genoom op volgorde geplaas is en met moderne mense vergelyk is.
Dit was toe, slegs 'n dekade gelede, dat mense bewus geword het van die moontlikheid dat Neanderdal -DNA daarin woon - al wat hulle hoef te doen is om na hul eie genetiese materiaal te kyk.
Die biotegnologiemaatskappy 23andMe het dit in 2011 moontlik gemaak toe dit begin het met 'n insig in die Neanderthaler -afkoms. U kan die variante in u DNA sien wat na Neanderthalers teruggevoer is, en u persentasie Neanderdal -DNA vergelyk met ander kliënte wat die diens gebruik het.
In April het 23andMe 'n nuwe Neanderthaler -verslag uitgereik, gebaseer op die berg nuwe kliëntedata wat dit versamel het. (Die maatskappy sê dat dit meer as 12 miljoen kliënte het, met meer as 9,6 miljoen wat gekies het om aan sy navorsing deel te neem.)
Meer kliënte, nuwe Neanderthaler -ontdekkings en vooruitgang in genetiese navorsing het 'n duideliker beoordeling beteken van wie die Neanderthalers was en wat dit beteken vir die mense wat hul erfenis in hul DNA koester.
Vir 23andMe -kliënte het dit beteken dat die getal van hul Neanderdal -DNA -variante en die persentasie van hul DNA wat Neanderthaler is, waarskynlik verander het.
Die nuwe lys Neanderdal -eienskappe is gekoppel aan gedrag wat veral relevant is in die moderne tyd, soos om minder bang te wees vir hoogtes, meer geneig is om 'n hoarder te wees en meer geneig te wees om in die openbaar te praat.
Omgekeerde het onlangs met gesels Samantha Esselmann, Ph.D., die produkwetenskaplike van 23andMe agter die nuwe verslag. Esselemann verduidelik wat nuut is in Neanderthaler -navorsing en waarom hulle waarskynlik baie soos ons was.
Hierdie onderhoud is geredigeer en saamgevoeg vir duidelikheid.
Hoe verskil hierdie nuwe verslag?
Al die opwindende Neanderdal -wetenskap wat buite 23andMe gebeur het, het my gedeeltelik geïnspireer om hierdie verslag te doen. Daar het ook baie gebeur en 23andMe wat ons gehelp het om nuwe inligting te verskaf.
Sedert ons die eerste verslag opgestel het, het ons miljoene meer kliënte. Dit beteken dat die genoomwye assosiasiestudies wat op soek is na assosiasies tussen variante en eienskappe, nou 'n verbeterde statistiese vermoë het om die assosiasies op te spoor. Ons begrip van die lys Neanderthaler -DNA -variante het nie verander nie. Maar toe ons ons genotiperingskyfie opgedateer het na die nuutste weergawe, kon ons 'n ander, maar ietwat oorvleuelende stel DNA -variante identifiseer wat ons waarskynlik van Neanderthalers geërf het.
Die onderliggende snitte of variante waarvoor ons op die nuwe chip getoets het, is meer verteenwoordigend van globale variasie. Voorheen was dit 'n bietjie meer bevooroordeeld teenoor Europese bevolkings.
Byvoorbeeld, in die ou chip het Noord -Europeërs dikwels die meeste Neanderdal -DNA -variante gehad wat ons op die chip kon identifiseer. Maar nou is mense van Oos -Asiatiese afkoms geneig om meer Neanderdal -variante te hê. Dit was nogal gaaf om te sien, want as u kyk en na die data kyk, is dit miskien in ooreenstemming met gepubliseerde navorsing wat 'n twee-polsmodel van die Neanderthaler-afkoms vir mense in Oos-Asië voorstel.
Is daar verbindings wat u interessant vind uit die menslike eienskappe wat verband hou met Neanderthal -variante? As u die lys teëkom, dink u miskien dat dit 'n bietjie snaakse, maar tog eerlike waarheid is.
Ek dink dat baie van hulle op die oog af redelik dom lyk - soos om 'n bietjie minder geneig te wees om kwaad te word, of om meer geneig te wees om 'n hoarder te wees. Dit is nogal moeilik om hierdie baie moderne terme en moderne idees te aanvaar en die verband terug te keer na die Neanderthaler -DNA en hoe dit u gedrag kan beïnvloed.
Daar is 'n paar van hierdie assosiasies wat pas by sommige van ons vooropgestelde idees oor Neanderthaler -gedrag of hoe dit lyk. Diegene wat veral cool is, breek die stereotipes af. Byvoorbeeld, 'n variant wat verband hou met die feit dat dit minder geneig is om hangend te wees, of 'n minder hoë vrees vir hoogtes. Ek dink dit is interessant omdat dit die vorm breek.
Aan die ander kant, 'n interessante voorbeeld wat pas by ons idee van hoe hulle gelyk het, is dat ons gevind het dat 'n paar DNA -merkers verband hou met 'n bietjie appelvorm, eerder as 'n peervorm. Weereens, as u 'n bietjie kyk, is dit in ooreenstemming met wat ons weet oor die Neanderthaler -gestalte. Die geraamte van die Neanderthalers wat gevind is, het 'n meer robuuste liggaam met 'n loopvormige bors.
Dit lyk asof 23andMe baie mense oor Neanderthalers praat as hulle dit waarskynlik nie sou gehad het nie. Hoe spreek dit tot u missie as dit kom by die opstel van verslae soos hierdie?
Vir my was die opdatering van hierdie verslag 'n liefdesbrief aan Neanderthalers. Ek het daarin gegaan met die doel om hierdie ander menslike bevolking te destigmatiseer. Daar is nog baie wat ons nog nie kan sê oor hoe hierdie DNA u gesondheid of biologie beïnvloed nie. Dit het vir my meer gegaan oor die beklemtoning van hierdie werklik spesiale verband met basies ons naaste evolusionêre neefs, wat 40 000 jaar gelede uitgesterf het.
Ek het persoonlik gedink dit is so cool dat hul DNA in ons is, en dit het my perspektief verskuif. Ek wou dit met mense deel.
Dit begin jou baie interessante vrae stel, soos: "Wat is 'n mens eintlik? Hoe sou dit gewees het as ons nie alleen op aarde was nie? As ek vandag 'n Neanderthaler ontmoet het, sou ek dink hulle was cool? & Quot
Gepraat van destigmatisering - Neanderthalers was vroeër beskou as "stom"Mense. Nou weet ons dat hulle op baie maniere soos ons was - hulle het geskep kuns, hulle het rituele. Dink u dat ons sal aanhou om meer oor hulle te leer?
Heeltemal. Buiten 23andMe, in die akademie, is daar baie werk om te kyk hoe die Neanderdal -DNA ons gesondheid kan beïnvloed. Ons kom nie daaroor in die verslag nie, maar daar word baie gewerk oor hoe Neanderthaler -DNA ons immuunstelsels kan beïnvloed.
Veral nou met hierdie wêreldwye pandemie, is dit interessant om na te dink oor hoe kruisteling met 'n nou verwante bevolking, wie se immuunstelsels 'n effens ander stel stressors ondervind het, ons menslike voorouers moontlik kon help om aan te pas by 'n nuwe omgewing.
Daar is 'n paar baie interessante voorbeelde van hoe wetenskaplikes hierdie vraag probeer skei oor wat ons mens maak - dit wil sê, noudat ons 'n Neanderthaler -DNA -volgorde het, wat dit met mense vergelyk, na die verskille soek.
Ek dink hoe meer ek navorsing oor hierdie verslag gedoen het, hoe meer het ek hierdie probleem kwel wat ons mens maak? Ek dink ek het dit gevoel omdat Neanderthalers mens was. Elke week leer ons iets nuuts oor waartoe hulle in staat was. Ons het vroeër gedink dat hulle dom is, swak is om te jag, nie kreatief nie, maar ons kan nie praat nie. Dit voel nou asof daar elke week 'n nuwe, gekke ontdekking is oor wat hulle kan doen. Ons kan hulle nie net so maklik meer as grommende dummies afmaak nie.
Ek dink dat ons as mense die studie van ons meer onlangse evolusie benader het met 'n aanname van meerderwaardigheid, maar die werklikheid is veel meer kompleks. Ek dink dat hierdie verhaal steeds herskryf sal word en dat die lyn tussen mense en Neanderthaler al hoe meer vervaag.
Eerlik, aan die einde van die dag sal ek nie verbaas wees as dit makliker word om die vraag "wat ons mens maak" te beantwoord deur ooreenkomste met Neanderthalers te soek eerder as verskille nie. Ek dink hulle was baie soos ons.
'Mense en Neandertals moes heelwat vroeër ontmoet het as wat ons voorheen gedink het,' het Siepel in 'n onderhoud aan The Christian Science Monitor gesê.
Die analise van die navorsers dui daarop dat die interaksie wat hierdie Neanderdaler 'n moderne menslike DNA gegee het, moontlik 100 000 jaar gelede plaasgevind het. En die datum stoot die interaksie tussen die twee groepe 40 tot 50 duisend jaar terug.
Maar hier is die punt: Homo sapiens het vermoedelik eers ongeveer 60 000 jaar gelede uit Afrika getrek. En die Neanderthaler -DNA verskyn in lewende moderne mense met erfenis uit alle dele van die wêreld behalwe Afrika, wat daarop dui dat die groepe nie gemeng het totdat hulle die kontinent verlaat het nie.
Hierdie nuwe bevindinge dui dus daarop dat sommige moderne mense Afrika moontlik voor 100 000 jaar gelede sou verlaat het.
Daar was reeds ander wenke van 'n vroeëre migrasie uit Afrika in vorige studies. Byvoorbeeld, verlede jaar het argeoloë byvoorbeeld Homo sapien -tande in die suide van China opgegrawe wat hulle tussen 80 000 en 120 000 jaar oud was. En in 2014 het wetenskaplikes artefakte in die Arabiese woestyn ontdek waarvan hulle meer as 100 000 jaar gelede dateer.
Hoe en waarom het vroue periodes ontwikkel?
Duisende toegewydes van regoor Indië kom bymekaar by geleentheid van Ambubachi Mela, wat gevier word. [+] om die menstruasieperiode van die godin te merk en tydens watter geleentheid die heiligdom van die heiligdom gesluit bly vir aanbidders. Die Ambubach Mela duur van 22 tot 26 Junie. (Foto: BIJU BORO/AFP/Getty Images)
Wat is die evolusionêre voordeel of doel van menstruasie? oorspronklik op Quora verskyn - die kennisdeling netwerk waar dwingende vrae beantwoord word deur mense met unieke insigte.
Antwoord van Suzanne Sadedin, Ph.D in evolusionêre biologie van Monash University, op Quora:
Die antwoord op hierdie vraag is een van die mees verhelderende en ontstellende verhale in die evolusionêre biologie van die mens, en byna niemand weet daarvan nie. En so, my vriende, kom bymekaar en hoor die buitengewone verhaal van hoe die vrou haar menstruasie gekry het.
In teenstelling met wat algemeen geglo word, menstrueer die meeste soogdiere nie. Trouens, dit is 'n kenmerk wat eksklusief is vir die hoër primate en sekere vlermuise*. Boonop menstrueer moderne vroue baie meer as enige ander dier. En dit is bleddie dom (jammer). 'N Skandelike vermorsing van voedingstowwe, gestremdes en 'n doodgewende weggee aan roofdiere in die omgewing. Om te verstaan ​​hoekom ons dit doen, moet u eers verstaan ​​dat u gedurende u hele lewe gelieg is oor die mees intieme verhouding wat u ooit sal ervaar: die moeder-fetus band.
Is swangerskap nie mooi nie? Kyk na enige boek daaroor. Daar is die toekomstige moeder, een hand wat saggies op haar maag rus. Haar oë is bedompig van liefde en verwondering. U voel dat sy alles sal doen om hierdie baba te voed en te beskerm. En as u die boek oopmaak, lees u meer oor hierdie glorieryke simbiose, die absolute altruïsme van vroulike fisiologie wat 'n perfekte omgewing vir die groei van haar kind ontwerp.
As jy eintlik het gewees swanger, weet u miskien dat die regte verhaal plooie het. Daardie oomblikke van pure onvervalste altruïsme bestaan, maar dit word afgewissel met weke of maande van oorweldigende naarheid, uitputting, verlammende rugpyn, inkontinensie, bloeddrukprobleme en angs dat u onder die 15% van die vroue sal wees lewensgevaarlik komplikasies.
Vanuit die oogpunt van die meeste soogdiere is dit net mal. Die meeste soogdiere vaar nogal vrolik deur die swangerskap, ontwyk roofdiere en vang prooi, selfs al lewer hulle werpsels van 12. So, wat maak ons ​​so spesiaal? Die antwoord lê in ons bisarre plasenta. By die meeste soogdiere raak die plasenta, wat deel uitmaak van die fetus, net aan die oppervlak van die moeder se bloedvate, sodat voedingstowwe na die klein liefling kan oorgaan. Buideldiere laat nie eers hul fetusse by die bloed kom nie: hulle skei bloot 'n soort melk deur die baarmoederwand af. Slegs 'n paar soogdiergroepe, insluitend primate en muise, het 'n "hemochorale" plasenta ontwikkel, en ons s'n is moontlik die onaangenaamste van almal.
Binne die baarmoeder het ons 'n dik laag endometriale weefsel wat slegs klein bloedvate bevat. Die endometrium sluit ons belangrikste bloedtoevoer af van die pas ingeplante embrio. Die groeiende plasenta loop letterlik deur hierdie laag, spring in die arteriële mure en lei dit weer om bloed reguit na die honger embrio te stuur. Dit verdiep diep in die omliggende weefsels, maak dit skoon en pomp die slagare vol hormone sodat dit uitbrei na die ruimte wat geskep word. Dit maak hierdie are lam, sodat die ma dit nie eers kan saamtrek nie.
Wat dit beteken, is dat die groeiende fetus nou direkte, onbeperkte toegang tot die bloedtoevoer van sy moeder het. Dit kan hormone vervaardig en dit gebruik om haar te manipuleer. Dit kan byvoorbeeld haar bloedsuiker verhoog, haar are versterk en haar bloeddruk verhoog om meer voedingstowwe te voorsien. En dit doen. Sommige fetusselle vind hul weg deur die plasenta en in die moeder se bloedstroom. Hulle sal groei in haar bloed en organe, en selfs in haar brein, vir die res van haar lewe, wat haar 'n genetiese chimera maak **.
Dit lyk miskien nogal oneerbiedig. Trouens, dit is wedywering tussen broers en susters op sy beste evolusionêre vlak. U sien, ma en fetus het baie uiteenlopende evolusionêre belange. Die moeder wil ongeveer gelyke hulpbronne toewy aan al haar kinders wat nog oorleef het, insluitend moontlike toekomstige kinders, en geen aan diegene wat sal sterf nie. Die fetus wil 'oorleef' en neem soveel as moontlik. (Die aanhalings dui daarop dat dit nie gaan oor wat hulle bewustelik wil hê nie, maar oor die evolusie wat geneig is om te optimaliseer.)
Hier is ook 'n derde speler - die pa, wie se belange nog minder ooreenstem met die ma se omdat haar ander nageslag moontlik nie syne is nie. Deur 'n proses genaamd imprinting kan sekere fetale gene wat van die vader geërf word, in die plasenta geaktiveer word. Hierdie gene bevorder genadeloos die welsyn van die nageslag ten koste van die moeder.
Hoe het ons hierdie verregaande hemochorale plasenta gekry wat ons fetusse en hul vaders so 'n ongewone krag gee? Alhoewel ons 'n neiging kan sien na toenemend indringende plasentae binne primate, is die volledige antwoord in die newel van tyd verlore. Uteri fossileer nie goed nie.
Die gevolge is egter duidelik. Normale swangerskap by soogdiere is 'n goed geordende aangeleentheid omdat die moeder 'n despoot is. Haar nageslag leef of sterf na haar wil, sy beheer hul voedingstowwe, en sy kan hulle enige tyd verdryf of herabsorbeer. Menslike swangerskap, aan die ander kant, word deur die komitee bestuur - en nie net enige komitee nie, maar een wie se lede dikwels baie verskillende, mededingende belange het en slegs gedeeltelike inligting deel. Dit is 'n toutrekkery wat nie selde agteruitgaan in 'n twis nie en soms tot reguit oorlogvoering. Baie moontlike dodelike afwykings, soos ektopiese swangerskap, swangerskapsdiabetes en pre-eklampsie, kan herlei word na verkeerde stappe in hierdie intieme spel.
Wat het dit alles met menstruasie te doen? Ons kom daar.
Vanuit 'n vroulike oogpunt is swangerskap altyd 'n groot belegging. Meer nog as haar spesie 'n hemochorale plasenta het. Sodra die plasenta op sy plek is, verloor sy nie net die volle beheer oor haar eie hormone nie, maar loop sy ook risiko vir bloeding as dit uitkom. Dit is dus logies dat wyfies embrio's baie, baie versigtig wil ondersoek. Swangerskap deurloop met 'n swak, nie-lewensvatbare of selfs sub-par fetus is nie die moeite werd nie.
Dit is waar die endometrium inkom. U het waarskynlik gelees hoe die endometrium hierdie knus, verwelkomende omgewing is wat net wag om die delikate jong embrio in sy koesterende omhelsing te omvou. Eintlik is dit heeltemal omgekeerd. Navorsers, seën hul nuuskierige hartjies, het probeer om embrio's oor die hele liggaam van muise in te plant. Die moeilikste plek vir hulle om te groei was - die endometrium.
Die endometrium is nie 'n koesterende omhelsing nie, maar is 'n dodelike toetsgrond wat slegs die moeilikste embrio's oorleef. Hoe langer die wyfie die plasenta kan uitstel om haar bloedstroom te bereik, hoe langer moet sy besluit of sy hierdie embrio sonder beduidende koste wil wegdoen. Die embrio, in teenstelling hiermee, wil sy plasenta so vinnig as moontlik inplant, beide om toegang tot die ryk bloed van sy moeder te verkry, en om haar belang in die voortbestaan ​​daarvan te vergroot. Om hierdie rede het die endometrium dikker en harder geword - en die fetale plasenta het ook meer aggressief geword.
Maar hierdie ontwikkeling het 'n verdere probleem veroorsaak: wat om te doen as die embrio sterf of halflewend in die baarmoeder vassteek? Die bloedtoevoer na die endometriale oppervlak moet beperk word, anders sit die embrio bloot die plasenta daar. Maar deur die bloedtoevoer te beperk, reageer die weefsel swak op hormonale seine van die moeder - en moontlik meer reageer op seine van embrio's in die omgewing, wat natuurlik die endometrium wil oorreed om vriendeliker te wees. Dit maak dit ook kwesbaar vir infeksie, veral as dit reeds dooie en sterwende weefsels bevat.
Die oplossing, vir hoër primate, was om die hele oppervlakkige endometrium - sterwende embrio's en alles - van elke ovulasie af te haal het nie lei tot 'n gesonde swangerskap. Dit is nie juis briljant nie, maar dit werk, en die belangrikste is dat dit maklik bereik kan word deur 'n paar veranderinge aan te bring aan 'n chemiese weg wat die fetus normaalweg tydens swangerskap gebruik. Met ander woorde, dit is net die soort effek wat die natuurlike seleksie bekend staan: vreemde, hackige oplossings wat werk om probleme in die omgewing op te los. Dit is nie so erg soos dit lyk nie, want in die natuur sou vroue redelik selde periodes beleef - waarskynlik nie meer as 'n paar keer in hul lewens tussen laktasie -amenorree en swangerskappe nie ***.
Ons weet nie regtig hoe ons hiper-aggressiewe plasenta gekoppel is aan die ander eienskappe wat die mensdom uniek maak nie. Maar hierdie eienskappe het op een of ander manier saam na vore gekom, en dit beteken dat die ou mense in 'n sekere sin reg was. Toe ons metafories 'die vrug van kennis geëet' het - toe ons ons pad na wetenskap en tegnologie begin het wat ons van onskuldige diere sou skei en ook tot ons eienaardige gevoel van seksuele moraliteit sou lei - was dit miskien dieselfde tyd die unieke lyding van menstruasie, swangerskap en bevalling is op vroue toegedien. Alles te danke aan die evolusie van die hemochorale plasenta.
Verwysings vir die muis -inplantingstudies:
Runner, M. N. (1947) Ontwikkeling van muiseiers in die voorste oogkamer. Anatomiese rekord 98: 1-17.
Kirby, D. R. S. (1965) Die "indringendheid" van die trofoblast. Bladsye 68-73, in W. W. Park (red.), The early conceptus, normaal en abnormaal. Universiteit van St. Andrews, St. Andrews.
McLaren, A. (1965) Moederfaktore in nidasie. Bladsye 27-33, in W. W. Park (red.), The early conceptus, normaal en abnormaal. Universiteit van St. Andrews, St. Andrews.
Tydens my swangerskap was ek bevoorreg om 'n klas aan die Harvard -universiteit deur die vooraanstaande professor David Haig te bekyk, wie se insig baie van hierdie navorsing ten grondslag lê. Dankie ook aan Edgar A. Duenez-Guzman, wat my aan belangrike besonderhede herinner het. Alle foute is myne alleen.
*Honde ondergaan vaginale bloeding, maar menstrueer nie. Daar word voorheen gedink dat olifantknipsels menstrueer, maar dit word nou geglo dat hierdie gebeurtenisse waarskynlik spontane aborsies was.
*** Een ouer gepubliseerde skatting vir jagterversamelaars was ongeveer 50, maar dit berus op verskeie aannames, waaronder drie hele jare menstruasie voor voortplanting (36 periodes) sonder 'n duidelike rede.
'N Studie van die Dogon van Mali, gebaseer op 57 vroue in natuurlike vrugbaarheidsiklusse, skat die gemiddelde lewensduur van menstruasie op 109: http://www.jstor.org/stable/2744446
Om 'n idee te kry van lewensgeskiedenisparameters, kan ons kyk na data van die Hadza van Tanzanië, wat puberteit bereik omstreeks 18 jaar, gemiddeld 6,2 kinders in hul lewens baar (plus 2-3 merkbare miskrame) wat vanaf 19 begin en deurloop. menopouse op ongeveer 43 as hulle so lank oorleef (ongeveer 50% doen dit nie). Ongeveer 20% van die babas sterf in hul eerste jaar, die res borsvoed ongeveer 4 jaar. Dit is dus 25 jaar van voortplantingslewe, waarvan ongeveer 20 aan die laktering deurgebring word, en 4,5 swanger. Dit sal slegs ongeveer 6 periodes oorlaat, maar amenorree stop gedurende die laaste laktasiejaar vir elke kind, dus hierdie syfer is te laag. Aan die ander kant ignoreer hierdie berekening die
50% van die vroue wat gesterf het voor die menopouse, miskrame, maande wat borsvoeding gegee het, en periodes van voedseltekort, wat alles die lewenslange menstruasie verder sou verminder. Statistieke van: http://www.fas.harvard.edu/%7Ehb.
Hierdie vraag het oorspronklik verskyn op Quora - die netwerk vir kennisdeling waar dwingende vrae beantwoord word deur mense met unieke insigte. U kan Quora volg op Twitter, Facebook en Google+. Nog vrae:
'N Groot aantal Britse biodata ontsluit geheime van depressie, seksuele oriëntasie en meer
Terselfdertyd het die rekenaarbioloog Tony Capra aan die Vanderbilt -universiteit in Nashville dieselfde blink idee om na Neanderdal -DNA in 'n groot databasis te soek. Hy gebruik eie elektroniese rekords van 28 000 Amerikaners. Sy span was die eerste wat die Neanderdal -DNA -variante gepubliseer het wat die risiko van depressie, velletsels, bloedklonte en ander siektes by mense vandag verhoog. Geïnspireer deur Capra se studie, spring Kelso in en word die eerste om UKB -data te gebruik om Neanderthaler geenvariante in lewende mense te publiseer. Haar resultate dui daarop dat hoewel sommige Neanderthaler -gene -variante optimaal was vir 'n aktiewe lewe in die buitelug in die prehistoriese Europa, dit problematies kan wees vir mense nou, wat meestal binne -in die kunsmatige lig woon en minder oefen.
Groepe onder leiding van Kelso en Sankararaman is nou op soek na skakels tussen Neanderdal -DNA en eienskappe in genotipeerde data van 500 000 mense - die totale UKB -datastel, wat in Julie 2017 vrygestel is. en versterk sekere immuunfunksies, sê Sankararaman. Intussen het 'n ander span variante gevind wat help verduidelik waarom die koppe van moderne mense rond is, in teenstelling met die langwerpige, sokkeragtige vorm van die Neanderdal-skedels. Dié navorsers beplan om komende MRI -breinskanderings van 100,000 UKB -deelnemers te kombineer met genetiese data om die genetiese basis van breingeskille tussen ons en ons uitgestorwe neefs te ondersoek.
Capra sê wat die skandering en verstaan ​​van DNA van Neanderthalers betref, bied die UKB -kohort nog meer analitiese krag as die mediese databasisse wat hy gebruik het, omdat dit ''n groter reeks psigiatriese en lewenstylkenmerke dek'. Daardie ryk gegewens het die UKB ook 'n jagveld gemaak vir leidrade tot evolusionêre veranderinge wat mense se genome die afgelope paar generasies gevorm het - en dit kan selfs vandag nog gebeur.
Janet Kelso het in die Britse biobank vir Neanderthaler -geenvariante gehengel.
'N Paar jaar gelede ontmoet Molly Przeworski van die Columbia Universiteit en Joe Pickrell van die New York Genome Center in New York vir middagete naby Columbia se kampus. Praat het oor veroudering en Alzheimer se siekte gegaan. Pickrell het 'n blog geskryf, waar hy studies bespreek het wat toon dat tussen die ouderdomme van 70 en 85, draers van die ApoE4 allel, wat die risiko van Alzheimer en kardiovaskulêre siektes verhoog, sterf met ongeveer twee keer die koers van nie -draers. Die paartjie het gewonder of ander geenvariante die oorlewing so dramaties beïnvloed - en of natuurlike seleksie dit uitroei.
Wat die natuurlike seleksie by mense betref, kon die meeste studies slegs duisende of miljoene jare gelede dramatiese gevalle opspoor in gene met bekende funksie. Nou het Pickrell en Przeworski gewonder of hulle genetiese variante kan opspoor wat vandag die oorlewing beïnvloed - en of die natuurlike seleksie in die afgelope geslagte skadelike uitgewis het of voordelig is.
Om dit te doen, het hulle besef dat hulle data benodig oor DNA sowel as oor eienskappe soos deelnemers se ouderdom by dood. Vir statistiese vertroue benodig hulle 'n reuse steekproefgrootte - minstens 100,000 - om vas te stel hoe die frekwensie van algemene allele by mense van verskillende ouderdomme verskil. Databasisse soos die UKB was die antwoord. 'Ons het skielik besef dat sommige van hierdie databasisse groot genoeg is om ons seleksie by hedendaagse mense te bestudeer,' sê Przeworski.
Hulle het spoedig toegang gekry tot genetiese en gesondheidsdata van 57,696 mense in die Resource for Genetic Epidemiology Research on Aging -databasis by Kaiser Permanente in Oakland, Kalifornië, en 117,648 individue in die UKB se 2015 -dataverklaring. Hulle het die deelnemers gesorteer in tussenposes van 5 jaar en gekyk na die frekwensie van baie allele, insluitend ApoE4, in elke ouderdomsgroep, asook hoe die variante gekorreleer het met 42 eienskappe wat moontlik verband hou met vroeë dood of lang lewe, soos kardiovaskulêre siektes, cholesterolvlakke, asma, ouderdom by puberteit en menopouse.
Byna al die variante wat hulle ondersoek het, het selfs tot op ouderdom op dieselfde frekwensie voortgeduur, wat daarop dui dat hulle geen groot invloed op oorlewing gehad het nie. Dit impliseer dat natuurlike seleksie skadelike variante effektief uit die weg geruim het, selfs al tree hulle slegs op ouderdom op - miskien spekuleer Przeworski, omdat die variante die vrugbaarheid van ouer mans beperk. Of miskien was die veronderstelde voordeel wat gesonde oumas aan kleinkinders gee, aan die werk.
Die navorsers het wel twee gene gevind wat skielik op ouer ouderdomme skaars geword het, wat daarop dui dat dit skadelik is. Een was ApoE4: Soos verwag, het minder draers - veral vroue - meer as 80 jaar geleef. Ook minder mans met 'n variant van die CHRN3 gene wat dit moeiliker maak om op te hou rook, het die ouderdom van 75 oorleef as wat mans sonder die variant gedoen het.
Die navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat natuurlike seleksie nog nie tyd gehad het om hierdie twee allele uit te skakel nie, miskien omdat veranderinge in die omgewing en menslike gedrag hulle eers onlangs dodelik gemaak het. Byvoorbeeld, die CHRN3 allel sou nie die oorlewing beïnvloed het totdat baie mans rook nie. En vroue wat in die verlede meer aktief was, was moontlik minder kwesbaar vir die kardiovaskulêre siektes wat veroorsaak word ApoE4, Bespiegel Przeworski.
Die navorsers het nog 'n interessante patroon gesien. Genetiese variante wat tot vroeë puberteit lei, word ook skaarser in ouer ouderdomsgroepe. Natuurlike seleksie het hierdie variante moontlik behou, al verkort dit die lewensduur omdat dit ook vrugbaarheid verhoog het.
Met die Britse biobank kan ons aantoon dat natuurlike seleksie nie net in die verlede plaasgevind het nie, maar dat dit steeds aan die gang is.
Peter Visscher, Universiteit van Queensland
'N Lang lewe is egter baie minder belangrik vir evolusie as vrugbaarheid. When it comes to the game of evolution, in fact, the person who has the most kids wins by passing on the most genes. With the advent of birth control, people in industrial societies have more control than ever over their own fertility—but new studies zeroing in on the genes underlying fertility show the forces of selection may still be at work.
One in three women in Europe inherited the receptor for progesterone from Neandertals—a gene variant associated with increased fertility, fewer bleedings during early pregnancy and fewer miscarriages. This is according to a study published in Molekulêre biologie en evolusie by researchers at the Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology in Germany and Karolinska Institutet in Sweden.
A startling 20 percent of Neanderthal genes live on in us today, according to a report published Wednesday in Wetenskap magazine. Researchers found that out by combing through the genes of more than 600 living people.
Another research group, this one at Harvard, also has been combing through human genes looking for Neanderthal leftovers. That group's results were published Wednesday in the journal Natuur and are remarkably similar to the Wetenskap study.
"So this suggests that the male hybrids might not have been fertile, whereas the females might have been fully fertile," says Svante Paabo, director of the department of genetics at the Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology in Leipzig, who is a coauthor of the Natuur study. "[Neanderthal genes] it might have been passed on particularly through females."