Tyfoïedkoors: oorsake, simptome, behandeling
Tifuskoors is 'n aansteeklike siekte wat gevaarlik kan wees as dit nie behandel word nie. Trigger is 'n sekere bakteriese spesie, naamlik salmonella. 'N Mens onderskei tifus (tyfus abdominalis) en die tifusagtige siekte (paratyphus) – dit is die verswakte vorm. Tyfoïedkoors word met antibiotika behandel. Lees meer oor simptome en behandeling vir tyfus.
Die woord tyfus kom van die Grieks: tyfos beteken 'waas', 'mis', 'duiseligheid'. Dit verwys na die neurologiese tifus simptome wat 'n pasiënt kan ontwikkel.
Wat is tifus?
Typhoid is 'n ernstige diarree siekte wat veroorsaak word deur bakterieë (salmonella). Dokters onderskei tussen die buikvlies (tyfus abdominalis) en die tifusagtige siekte (paratifus). Jaarliks ​​kry ongeveer 22 miljoen mense wêreldwyd tifus op – die getal sterftes word geskat op 200,000 per jaar. Kinders word die meeste tussen vyf en twaalf jaar aangetas. Paratyphus het na raming 5,5 miljoen gevalle per jaar.
Alhoewel die siekte wêreldwyd voorkom, is dit die algemeenste in ontwikkelende lande waar daar swak higiëniese toestande heers. In Afrika, Suid-Amerika en Suidoos-Asië is veral 'n groot aantal gevalle sowel as herhalende uitbrake en epidemies bekend.
As daar tifusgevalle in Duitsland voorkom, word die siekte hoofsaaklik deur reisigers van tropiese lande ingestel. Die grootste risiko vir infeksie bestaan ​​in Indië en Pakistan. In Duitsland het die aantal gevalle aansienlik afgeneem omdat die higiëniese toestande baie verbeter het. Volgens die Robert Koch Instituut (RKI) is 58 mense met tifus en 43 met die tifusagtige paratifus-siekte gediagnoseer. Tyfoïedkoors is 'n aanmeldbare siekte.
Daar is 'n tifus-entstof wat kan help om infeksie te voorkom wanneer u na die buiteland reis.
Die volgende simptome kan by tifus en paratifus voorkom as die siekte onbehandeld bly:
Tyfoïedkoors (tyfus abdominalis)
On karakteristieke simptome soos hoofpyn en liggaamspyn
koors binne twee tot drie dae tussen 39 ° C en 41 ° C, wat stadig kan toeneem en tot drie weke kan duur; 'n algemene malaise ontwikkel.
eerste hardlywigheid, vanaf die tweede week pustulêre diarree
Kenmerkend, maar selde is jeukerige, rooierige kolle op die maag, bors en rug.
dik, witterige of witwit deklaag op die belangrikste deel van die tong, frambose-rooi punt en rande
Tifusagtige siekte (paratifus)
Die siekteverloop van paratifusiese koors is soortgelyk aan tyfus in die buik, maar die simptome is gewoonlik minder uitgesproke. Die belangrikste simptome is naarheid en braking, waterige diarree, buikpyn en koors tot 39 ° C. Die siekte duur tussen vier en tien dae.
Enigiemand wat paratifusiekoors oorleef het, is ongeveer 'n jaar lank immuun. As diegene wat hierdeur geraak word, egter aan 'n hoë patogeen dosis blootgestel word, kan immuniteit weer verlore gaan.
Typhus: oorsake en risikofaktore
Die snellers van tifuskoors is Salmonella. Typhoid abdominalis word veroorsaak deur die bakterie Salmonella enterica typhi en paratyphus deur Salmonella enterica paratyphi. Hierdie bakterieë word wêreldwyd versprei.
Mense word veral besmet deur besoedelde water en voedsel wat besmet is deur ontlasting (ontlasting, urine) op te neem. Direkte oordrag van mens tot mens is ook moontlik, veral deur die hande.
Die tyd tussen die infeksie en die aanvang van die siekte (inkubasietydperk) is ongeveer 3 tot 60 dae (gewoonlik 8 tot 14 dae) vir tifuskoors en ongeveer 1 tot 10 dae vir paratifusiese koors.
Ongeveer een week na die aanvang van die siekte bestaan ​​daar ander mense infeksie omdat die kieme met die ontlasting uitgeskei word. Selfs weke nadat die tifus-simptome bedaar het, skei sommige mense bakterieë uit. In twee tot vyf persent van die gevalle skei besmette persone lewenslange patogene uit sonder dat hulle simptome ervaar. Dokters verwys na hierdie persone as Dauerausscheider. Dit kan ook 'n bron van infeksie vir ander wees. In Duitsland is sulke Dauerausscheider gewoonlik ouer as 50 jaar en meer gereeld vroulik as manlik.
Typhoid: ondersoeke en diagnose
Die begin van die tifus-diagnose is die onderhoud (anamnese). Dit is byvoorbeeld veral belangrik om reis na tifusgebiede of langer verblyf in die buiteland te hou. Aan die begin word dikwels tifus- en paratifusiektes verwar met griepinfeksies. Terugkeer van die trope word ook verwar met malaria en ander tropiese siektes. As 'n pasiënt 'n toestand van hoë koors ontwikkel nadat hy gereis het en dit vir vier dae aanhou, moet tifus of koorsagtige koors oorweeg word.
'N Bloedtoets help om tyfus of paratifusiekoors te diagnoseer – 'n betroubare bewys. Die bloedfoto toon sekere veranderinge, byvoorbeeld 'n afname in witbloedselle. Die patogeen kan direk in die bloed opgespoor word. Na 'n geruime tyd kan die bakterieë ook in die urine en in die ontlasting gevind word.
In 'n studie van die beenmurg is tifus of paratifus sigbaar, selfs nadat die siekte genees het.
Tyfus en koors is baie ernstige siektes wat ernstig kan wees. Pasiënte moet altyd met antibiotika behandel word. Die aktiewe stof ciprofloxacin is effektief, maar is slegs geskik vir volwassenes. Geskikte stowwe is ook ceftriaxone, cotrimoxazole en amoxicillin. Die klassieke terapie met chlooramfenikol het meer moontlike newe-effekte met dieselfde of laer effektiwiteit – dit is dus nie meer die geneesmiddel wat gekies word nie.
antibiotika word gewoonlik as tablette geneem. In veral ernstige gevalle word die stowwe in die vorm van 'n infusie in die hospitaal toegedien. Die terapie duur gewoonlik twee weke, met 'n daling in die koors na vier tot vyf dae. Tifus antibiotiese terapie wat die bakterieë beveg is baie suksesvol, veral in die vroeë stadiums van die siekte. Die sterftes is dan gewoonlik onder een persent en komplikasies kom selde voor.
chroniese draers Dit word aanbeveel om Ciprofloxacin vir vier weke te neem. Goeie resultate kan ook bereik word met 'n terapie van twee weke met ceftriaxone. By tifuspasiënte met galstene kan die tifusbakterie die galblaas koloniseer. In sulke gevalle moet die oorweging van die galblaas oorweeg word.
'N Groot probleem is dat daar in die tifusgebiede toenemend weerstandbiedende bakterieë ontwikkel, teen die gewone antibiotika soos cotrimoxazole of amoxicillin, wat nie meer werk nie. Daarom beveel kenners aan om effektiwiteit teen geïsoleerde patogene te toets voor behandeling.
ingewandskoors entstof: Daar is 'n inenting teen tifusiekoors (tyfus abdominalis). Dit word aanbeveel vir mense wat in risikogebiede met slegte higiëniese toestande reis. Die tifus-entstof word per spuit gegee en bied ongeveer drie jaar beskerming. 'N Orale tifus-entstof wat ook ongeveer 'n jaar lank immuniteit bied, is ook moontlik. Die tifus-entstof bied egter ook nie 100% beskerming nie. Slegs in ongeveer twee derdes van die gevalle kan 'n uitbraak van die siekte voorkom word. Maar die tifus-entstof kan die siekte verlig. Daar is geen entstof teen tifusagtige siekte (paratifus) nie.
U kan alles oor die tifus-entstof lees in die artikel Tyfus-inenting.
higiëne: Dit is ook belangrik om higiëniese maatreëls te tref wat beskerm kan word teen infeksie met tifusbakterieë. In die meeste gevalle word tifuspatogene via drinkwater oorgedra. Dit is dus die beste om u vingers weg te hou van kraanwater of water uit die bron in risikogebiede. Ook ysblokkies uit kraanwater is eerder taboe.
Vermy rou of onvoldoende verhitte voedsel. Dit sluit in blaar- en deli-slaaie, seekos, ongeskilde vrugte of sappe – dit kan besmet wees met tifus- en paratifuspatogene. Dit is die beste om by die reël te hou: "Skil dit, kook dit of vergeet dit!" – "Skil dit, kook dit of vergeet dit!".
As u in kontak is met tifuspasiënte of bekende permanente ekskretore, moet u u hande gereeld was en ontsmet.
U kan dit self doen
Pasiënte met tifus moet baie drink om die waterverlies te vergoed. Die elektrolietbalans (bloedsoute) moet ook weer in balans gebring word. Boonop is higiëne uiters belangrik om kontakpersone se besmetting te voorkom.
Tyfoïedkoors: siekteverloop en prognose
Met vroeë antibiotiese terapie is die voorspelling vir tyfus en paratifus baie goed. Die balansering van die groot vloeistofverlies dra ook by tot 'n vinnige herstel. Die sterftes is minder as een persent. Sommige van die pasiënte kan egter sogenaamde permanente uitskeidings word. Hulle skei die patogeen dus lank uit, hoewel die simptome reeds bedaar het. Hulle moet dienooreenkomstig behandel word, anders is daar altyd 'n sekere risiko van infeksie vir hul medemens.
Bly 'n siekte met tifus of paratifus onbehandeld gelaat word, is die prognose baie meer krities. Voordat antibiotika gegee is, is ongeveer 15 tot 20 persent van die pasiënte dood.