Of begin jy by die talle verpleegsters wat óf siek is, dood is, óf geïnfekteer is met die virus en vrees om te gaan werk, soos in die Oos-Kaap?
Dalk bespiegel jy ook tydens die nuusbulletins en Facebook posts oor die hoë besmettingsyfers en sterftes in die Wes-Kaap.
Kyk die tientalle skole regoor die land wat reeds gesluit het, so vinnig soos wat hulle oopgemaak het.
My skoonsuster is die hoof van ’n skool en ek worry oor haar. Een van my oud-onderwysers (hy is nou ’n skoolhoof) praat die afgelope week in koerante oor sy herstel ná sy infeksie.
Ek maak heeltyd skoon. Ek gaan selfs vroeër werk toe om my kantoorruimte se oppervlakke te was – die rekenaar, die muis en key­board (alle devices) word skoongemaak, al het ek net gister daar gewerk.
Ek het voorraad by die werk, by die huis, in my kar en het selfs nou ’n groter handsak sodat ek van die goed kan saamdra.
Soms is te veel inligting nie altyd so ’n goeie ding nie, maar ek is ’n voorstander van kennis is mag en het rituele in plek vir sanitasie sodra ek van die werk af kom.
Ek is oorbewus van die feit dat my ma in die kwesbare groep val. (Sy is 80 en was verlede jaar vir ’n maand in die hospitaal vir onder meer ’n longinfeksie.)
Ek probeer fokus op wat ek kan beheer. Ek gaan winkel toe om die nodige te kry, doen tuisonderrig met my dogter, kook, lees, werk, bly by die huis, ongeag die vlak – ek leef ASOF ek mense kan aansteek.