Vejovis tydlyn - Die storie - 2022
Die Romeinse Republiek (Latyn: Rēs pūblica Rōmāna [ˈReːs ˈpuːblɪka roːˈmaːna]), amptelik die senaat en mense van Rome (Latyn: Senatus Populusque Romanus), was die era van die klassieke Romeinse beskawing wat deur die Romeinse volk gelei is. Begin met die omverwerping van die Romeinse Koninkryk (tradisioneel gedateer tot 509 vC) en eindigend in 27 vC met die totstandkoming van die Romeinse Ryk, het Rome se beheer gedurende hierdie periode vinnig uitgebrei - van die onmiddellike omgewing van die stad tot hegemonie oor die hele Mediterreense wêreld.
Die Romeinse samelewing onder die Republiek was hoofsaaklik 'n kulturele mengsel van Latynse en Etruskiese samelewings, sowel as Sabine, Oscan en Griekse kulturele elemente, wat veral in die Romeinse Pantheon sigbaar is. Sy politieke organisasie het ontwikkel op ongeveer dieselfde tyd as direkte demokrasie in Antieke Griekeland, met kollektiewe en jaarlikse landdroste, onder toesig van 'n senaat.  Die hoogste landdroste was die twee konsuls, wat 'n uitgebreide reeks uitvoerende, wetgewende, geregtelike, militêre en godsdienstige magte gehad het. Alhoewel 'n klein aantal kragtige gesinne (genoem gentes) die belangrikste landdrosse gemonopoliseer het, word die Romeinse Republiek oor die algemeen beskou as een van die vroegste voorbeelde van verteenwoordigende demokrasie.    Romeinse instellings het deur die hele Republiek aansienlike veranderinge ondergaan om aan te pas by die probleme waarmee hulle te kampe het, soos die oprigting van promagistrasies om die verowerde provinsies te regeer, of die samestelling van die senaat.
Anders as die Pax Romana van die Romeinse Ryk was die Republiek gedurende sy bestaan ​​in 'n toestand van kwasi-ewigdurende oorlog. Sy eerste vyande was sy Latynse en Etruskiese bure, sowel as die Galliërs, wat die stad selfs in 387 vC afgedank het. Die Republiek het nietemin uiterste veerkragtigheid getoon en het altyd daarin geslaag om sy verliese, al was dit katastrofies, te oorkom. Na die Galliese sak het Rome in 'n eeu die hele Italiaanse skiereiland verower, wat die Republiek in 'n groot mag in die Middellandse See verander het. Die grootste vyand van die Republiek was ongetwyfeld Kartago, waarteen hy drie oorloë gevoer het. Die Puniese generaal Hannibal het Italië beroemd binnegeval deur die Alpe oor te steek en Rome twee verwoestende nederlae by die Trasimene -meer en Cannae toegedien, maar die Republiek het weer herstel en die oorlog gewen danksy Scipio Africanus in die Slag van Zama in 202 v.C. Met die verslaan van Kartago, het Rome die dominante mag van die antieke Mediterreense wêreld geword. Dit het daarna 'n lang reeks moeilike verowerings begin, nadat hy veral Philip V en Perseus van Masedonië, Antiochus III van die Seleucidiese Ryk, die Lusitanian Viriathus, die Numidiaanse Jugurtha, die Pontiese koning Mithridates VI, die Galliër Vercingetorix en die Egiptenaar verslaan het. koningin Cleopatra.
Tuis het die Republiek ook 'n lang reeks sosiale en politieke krisisse beleef, wat geëindig het in verskeie gewelddadige burgeroorloë. Aanvanklik het die Conflict of the Orders die patrisiërs, die geslote oligargiese elite, gekant teen die veel meer plebs, wat uiteindelik in die vierde eeu vC in verskeie stappe politieke gelykheid bereik het. Later het die groot verowerings van die Republiek sy samelewing ontwrig, aangesien die enorme toestroming van slawe wat hulle gebring het, die aristokrasie verryk het, maar die boere en stedelike werkers verwoes het. Om hierdie probleem op te los, het verskeie sosiale hervormers, bekend as die Gewildheid, het probeer om agrariese wette aan te neem, maar die Gracchi -broers, Saturninus of Clodius Pulcher is almal deur hul teenstanders vermoor, die Optimeer, bewaarders van die tradisionele aristokratiese orde. Massaslawerny het ook drie Serviele oorloë veroorsaak, die laaste onder leiding van Spartacus, 'n vaardige gladiator wat Italië verwoes het en Rome magteloos gelaat het tot sy nederlaag in 71 vC. In hierdie konteks is die laaste dekades van die Republiek gekenmerk deur die opkoms van groot generaals, wat hul militêre verowerings en die faksiesituasie in Rome uitgebuit het om beheer oor die politieke stelsel te verkry. Marius (tussen 105 en 86 vC), toe Sulla (tussen 82 en 78 vC) oorheers op sy beurt dat die Republiek buitengewone magte gebruik het om hul teenstanders te suiwer. Hierdie veelvuldige spanning het gelei tot 'n reeks burgeroorloë, die eerste tussen die twee generaals Julius Caesar en Pompeius. Ondanks sy oorwinning en aanstelling as lewenslange diktator, is Caesar in 44 vC vermoor. Caesar se erfgenaam Octavianus en luitenant Mark Antony verslaan Caesar se moordenaars Brutus en Cassius in 42 vC, maar draai dan teen mekaar. Die finale nederlaag van Mark Antony saam met sy bondgenoot en minnaar Cleopatra in die Slag van Actium in 31 vC, en die toekenning van die senaat aan buitengewone magte aan Octavian as Augustus in 27 vC - wat hom eintlik die eerste Romeinse keiser gemaak het - het die Republiek dus beëindig.
Spesiale dae in Junie 2020
Junie is gelaai met vakansiedae, vieringe, kos -temas, bewustheidsdae, historiese figure en skrywers se verjaardae, wetenskaplike en historiese herdenkings en meer! Of u nou op soek is na iets spesiaals om te studeer, idees vir somerskole, trivia, 'n dag om te vier of 'n kos om by die spyskaart te voeg, hierdie lys met Spesiale dae in Junie 2020 gee u genoeg om van te kies!
Gratis hulpbronne vir onderrig gedurende die maand, insluitend 'n PDF van Spesiale dae in Junie, kan aan die einde van hierdie lys gevind word.
Bewustheidsdae en temas vir Junie:
Neem 'n kat aan
Bewustheid van kinderkanker
Entrepreneurs "Doen dit self" Bemarking
Bestry die vuil vlieg
Bewustheid van potjie -opleiding
Herbou u lewe
Voedseltemas van Junie:
Junie se spesiale aanbiedinge: (die * beteken dat die spesiale dag nie elke jaar op dieselfde datum val nie)
Draai 'n muntdag om
Wêrelddag van ouers
Magnetiese Noordpool wat 1831 ontdek is
Oscar the Grouch verjaarsdag 1969
Pen Pal -dag
Sê iets lekker dag
Onafhanklikheid van Samoa 1962
Staan vir Kinderdag
Mormoonse leier Brigham Young gebore 1801
Koningin Elizabeth Coronation 1953
Verlaat die kantoor vroeg
Radio gepatenteer 1896
Rocky Road Roomysdag
Skreeu "Fudge" by die Cobras in Noord -Amerika -dag
Sjokolade Macaroon Day
Herhaal dag (ek het gesê: "Herhaal dag")
Loopdag *(1ste Wo.)
Eerste Amerikaanse Space Walk 1965
Aesop gebore 620 vC
Koning George III gebore 1738
Eerste Ford wat 1896 gebou is
Omhels jou katdag
Ou Maid's Day
Winkelwa uitgevind 1937
Tienanmen Square (Beijing) Slagting 1989
Tonga -onafhanklikheid 1863
Donutdag *(1ste Vrydag)
Patriot Nathan Hale gebore 1755
1ste lugballonvlug 1783
Skrywer Richard Scarry gebore 1919
Bootweek en visvangweek *
Dag vir hoër onderwys
Prairie Day * (1ste Saterdae)
Trails Day *(1ste Sat.)
Diereregte -dag * (1ste son.)
Business Etiquette Week begin *(1ste volle week)
Kankeroorlewingsdag * (1ste son.)
Kruistogte - beleg van Jerusalem 1099
Daniel Boone -dag
Mohammed (Islam stigter) gebore 570
Troeteldierwaarderingsweek *(1ste volle week)
Beste Vriende Dag
Suigstofsuier gepatenteer 1870
Argitek Frank Lloyd Wright gebore 1867
Donald Duck debuut 1934
Petrus die Grote gebore 1672
Uitvinder George Stephenson gebore 1781
Balpuntpen gepatenteer 1888
Kruie en speserye dag
Ystee tee dag
'SOS' sein wat die eerste keer in noodgevalle 1909 gebruik is
Skrywer Maurice Sendak gebore 1928
Mielies op die Cob -dag
ET 1982 in première
Jacques Cousteau gebore 1910
Great Barrier Reef ontdek 1770
Maak die lewe 'n pragtige dag
Bofbal uitgevind 1839
President George H.W. Bush gebore 1924
Anne Frank gebore 1929
Onafhanklikheid van die Filippyne 1898
Wêrelddag teen kinderarbeid
Brei in die openbare dag *
Onkruid jou tuindag
Digter William Butler Yeats gebore 1865
Men's Health Week *(week voor vaders en#8217 -dag)
Rasseenheidsdag *(2de son.)
Skrywer Harriet Beecher Stowe gebore 1811
Celluloid gepatenteer 1869
Benjamin Franklin se vlieëreksperiment -herdenking 1752
Vlieg 'n vlieërdag
Magna Carta geteken 1215
Nasionale gebedsdag vir wetstoepassers
Wêreldwye dag van gee
Die dag van die Afrikaanse kind
Vars Groente Dag
Reses by die werkdag
Appel Strudel -dag
Slag van Bunker Hill 1775
Eet jou groentedag
Kunstenaar/Wiskundige M.C. Escher gebore 1898
Ysland het 'n republiek tot 1944 uitgeroep
Komponis Igor Stravinsky gebore 1882
Slag van Waterloo 1815
Dump the Pump Day * (3de Donderdag)
Gaan visvang dag
Napoleon verslaan in Waterloo 1815
Flip-flop-dag *(3de Vrydag)
Garfield die kat se verjaardag 1978
Onafhanklikheid van Koeweit 1961
Wetenskaplike Blaise Pascal gebore 1623
Slawerny afgeskaf (VS) 1865
Teoloog Charles Haddon Spurgeon gebore 1834
Vryheidsbeeld het in 1885 in die VSA aangekom
Amerikaanse Eagle Day
Stap met 'n Geek -dag
Roomys Soda -dag
Komponis Jacques Offenbach gebore 1819
Wêreld jonglering dag * (Saterdag naaste aan die 17de)
Timmerman -mierbewustheidsweek begin *(laaste volle week)
Dag van die Gong
Vadersdag * (3de son.)
Gaan Skateboarding Day
Peaches 'N' Cream Day
Oesmasjien gepatenteer 1834
Turkye -liefdesdag * (3de son.)
Sjokolade Eclair -dag
Kolumniste -dag *(4de Dinsdag)
Moenie toelaat dat naamwoorde jou onderkry nie
Laat dit gaan Dag
Saksofoon gepatenteer 1846
Tikmasjien gepatenteer 1868
Verenigde Nasies se Staatsdiensdag
Amerikaanse geheime diens gestig 1865
Swem 'n ronde dag
Slag van Little Bighorn 1876
Bom -popdag *(verlede Donderdag)
Skrywer Eric Carle gebore 1929
Mosambiekse onafhanklikheid 1975
Wetenskaplike Walther Nernst gebore 1864
Skrywer George Orwell gebore 1903
Aarbei Parfait dag
Waatlemoen Saad Spoegdae (laaste Donderdag - Sondag)
Fiets gepatenteer 1819
Dag teen dwelmmisbruik en onwettige handel
Handdrukdag * (laaste Donderdag)
Madagaskar se onafhanklikheid 1957
Neem u hond na die werkdag *(Vrydag na Vadersdag)
Tandeborsel uitgevind 1498
Besluit om getroud te wees
Onafhanklikheid van Djiboeti 1977
Great American Backyard Campout *(4de Sat.)
Die liedjie "Happy Birthday To You" verskyn in 1924
Helen Keller gebore 1880
America's Kids Day *(4de son.)
Paul Bunyan -dag
American Flowers Week begin *
Kunstenaar Peter Paul Rubens gebore 1577
WW1 begin 1914
Sint Petrus en Sint Paulusdag
Neem asseblief my kinders na die werkdag *(laaste Ma.)
Onafhanklikheid van Seychelle 1976
Wafel Yster Dag
Onafhanklikheidsdag van die Demokratiese Republiek van die Kongo 1960
Weg met die wind 1936 gepubliseer
NOU (Nasionale Organisasie vir Vroue) se dag
Hoe ek gebruik Spesiale dae lyste in ons tuisskool blog reeks:
Argief vir spesiale dae - Direkte skakels na die mees onlangse spesiale dae en hulpbronnelyste vir elke maand.
Ek maak my maandelikse spesiale dagkalenders deur verskillende bronne te gebruik, waaronder ou kalenders, vakansieboeke, koerante en die internet. As u weet van 'n spesiale dag wat ek nie gelys het nie, lewer 'n opmerking en laat weet wat dit is, sodat ek dit kan byvoeg. Hieronder is die skakels na my gunsteling aanlyn spesiale dae en kalenderbronne.
Satyr's Son - omslag onthul
Ek is opgewonde om die kunswerke vir u aan te bied Satyr se Seun, vyfde boek in die Roxton Family Saga, Lord Henri-Antoine en Lisa Crisp se Aspoestertjie-verhaal. En dit voldoen beslis aan die sprokie, nie net vir my egpaar nie, maar ook vir die hele Roxton Family Saga -omslagprojek.
Juffrou Lisa Crisp en lord Henri-Antoine Hesham. Klik om te vergroot.
Charlie Hesse is Miss Lisa Crisp
iStock -model verskyn (gewysig) op voorblad van vorige uitgawe + Sam Valentine
Charlie is presies hoe ek Lisa my voorgestel het terwyl ek haar verhaal skryf. Lang, opvallend, fisies robuust met lang maer ledemate en vroulik. Sy straal selfvertroue, 'n kan-houding uit en is baie intelligent. Omdat sy 'n bietjie nerd is en heeltemal toegewyd is aan haar begeerte om 'n doelgerigte lewe te hê, is sy nie bewus van haar skoonheid nie, en wil sy ook nie gedefinieer word deur haar armoede nie. Charlie is die perfekte Lisa Crisp.
Wat Henri-Antoine betref, was ek vasbeslote om die aangepaste iStock-beeld wat op die eerste omslag gebruik is, te bewaar. Maar ons het 'n liggaam nodig gehad! Daarom het ons 'n model gehuur wat fisies dieselfde was as Henri-Antoine om aan te trek vir die fotosessie. Dankie Sam Valentine dat u Henri-Antoine se liggaam in stand was! Die gevolg van 'n saamgestelde skepping met behulp van die krag van Photoshop, is dat ek die Henri-Antoine gehad het wat ek tydens die skryfwerk voorgestel het-daardie arrogante sonder-gevangenes staar wat sê dat ek die seun van 'n hertog is, gekombineer met 'n lang, maer raam geklee in pragtige klere wat sy rykdom en status bekend maak. En tog verberg dit alles 'n kwesbaarheid: die broosheid en vloek van sy gestremdheid.
Die tweede helfte van Satyr se Seun vind plaas op Treat, die hertoglike landgoed van Hampshire van die Dukes of Roxton. Dit is die jeughuis van Henri-Antoine, en hier ontmoet hy en Lisa weer by die troue van Henri-Antoine se beste vriend Jack met Lisa se beste vriend van haar koshuisdae, Teddy Cavendish.
Die 'huis' by Treat is 'n paleis, en daarom word Blenheim -paleis - die enigste aristokratiese herehuis wat homself 'n paleis kan noem, en die tuiste van die hertogte van Marlborough - as die majestueuse gebou van die Roxton -gesin gebruik. Die enorme struktuur met die uitgestrekte groot landskap straal die rykdom, mag en voorreg uit wat die Engelse aristokrasie van die 18de eeu geniet. In die kunswerk staan ​​Henri-Antoine trots op die voorgrond, die paleis en sy terreine is 'n kragtige simbool van die rykdom en voorreg wat hy geniet as die seun van 'n hertog.
Die Roxton -hertoglike landgoed Treat met sy paleis, uitgestrekte grasperke en weelderige landskap, asook die dwaasheid van Vejovis aan die linkerkant, een van vele sulke dwase stippels rondom die uitgestrekte landgoed.
Links is 'n klein, nuuskierige gebou met twee verdiepings met 'n koepeldak. Baie groot huise, wat bekend staan ​​as dwaasheid, het sulke interessante geboue oor hul landgoed gehad. Klein ontspanningsruimtes weg van die hoofhuis, sommige was daar om die landskap meer te interesseer, terwyl baie 'n doel gehad het. Dit was bestemmings binne die grense van 'n aristokratiese wêreld waar die eienaars en hul gaste skuiling kon vind vir die elemente, tee kon neem, die natuur kon aanskou, kon luister en musiek kon speel, briewe kon skryf of aan 'n aantal ontspanningsaktiwiteite kon deelneem om hul somer in te vul dae.
Die interieurs was net so interessant en uitnodigend, intieme ruimtes bedek met kleurvolle muurpapier, sommige gepleister met versamelings skulpe of gesinssilhoeëtte, plafonne wat ingewikkeld gepleister is, met kaggels en trappe van hout of klip wat na 'n tweede verdieping lei wat uitkyk op die die omliggende landskap van golwende heuwels, mere en bos, alles omraam in die groot vensters.
Die Engelse paviljoen by Schloss Pillnitz in Dresden is presies hoe ek my Henri-Antoine se Folly of Vejovis voorgestel het. Hier is dit met die Georgiese interieurs van gipsplafon, hout ingelegde vloer en Rococo -versiering teen die mure. Die indrukwekkende trap draai na die tweede verdieping en Henri-Antoine se bedkamer met sy koepeldak oor die hemelbed.
Vir Henri-Antoine verteenwoordig hierdie dwase 'n toevlugsoord, iewers kan hy veilig voel, as en wanneer hy 'n episode van valsiekte (epilepsie) ondervind. In die stilte van die dwaasheid kan hy herstel, weg van die nuuskierige oë van familie en vriende. Sulke klein geboue is dus 'n belangrike deel van Henri-Antoine se lewe, en is 'n herinnering dat hy vir al sy rykdom en edelheid nooit aan sy gestremdheid kan ontsnap nie.
Die dwaasheid hierbo is presies soos ek my die dwaasheid van Vejovis (die Romeinse god van genesing) voorgestel het soos dit deur die hertog van Roxton vir sy tweede seun gebou is. Verbeel my dus my vreugde toe ek hierdie dwaasheid teëkom in Park Pillnitz in Dresden!
Maar eerste a baie kort geskiedenis van die kleed en chemise aka chemise à la reine- die toga wat die toekomstige ontwikkeling van vroulike mode in die neoklassieke tydperk sou beïnvloed.
Die kleed en chemise Dit was 'n informele, losse toga wat gewoonlik gemaak is van wit katoen wat lyk soos die onderklere van vroue-in snit en materiaal (vandaar die naam), en wat om die middel of onder die borsbeeld vasgemaak was met 'n gekleurde gordel. In 'n ander radikale afwyking van vorige rokke, wat óf soos 'n jas opgetrek is, óf in getrap is, het die kleed en chemise is oor die kop getrek.
Volgens Aileen Riberio in Die kuns van aantrek, die oorsprong van die kleed en chemise kan gevind word in die gewade à la créole, eenvoudige katoenrokke wat vroue in die Frans -Wes -Indiese Eilande gedra het en in die 1770's na Frankryk gebring het.
Hierdie rokstyl maak seker reeds in die 1770's bekend met die tiener- en pre-tienerdogters van die rykes, met die titel dat hul portrette geskilder is in rokke wat baie minder gestruktureerd was as dié wat hul moeders en grootmoeders gedra het.
Links bo: Juffrou Juliana Willoughby, 1781-1783. Links onder: Juffrou Martindale, 1781. Beide deur George Romney. Regs: L'Enfant Cheri (die geliefde kind) 1780-1785, Jean-Honoré Fragonard en Marguerite Gérard, wat twee jong moeders met hul kinders uitbeeld. Almal dra klere en chemise.
Dit was Élisabeth-Louise Vigée Le Brun se portret van Marie-Antoinette c.1783 met 'n kleed en chemise wat 'n sensasie geskep het en hierdie jurk die meer berugte naam van chemise à la reine. Soos Riberio vertel, het Vigée Le Brun die koningin vir die eerste keer in die middel van die 1770's 'n chemise toga by Marly gesien en weer toe sy swanger was met haar eerste kind in 1778.
Links: Élisabeth-Louise Vigée Le Brun se berugte portret van Marie-Antoinette c.1783 'n mantel dra. Regs: Vigée Le Brun se selfportret in 'n gewaad en strooihoed c.1782
Die portret van Vigée Le Brun het die samelewing geskandeer omdat dit Marie Antoinette in haar onderklere lyk. Behalwe dat dit op sigself skokkend was, was nog nooit 'n Franse monarg amptelik op so 'n toevallige wyse uitgebeeld nie. Die portret is uit die beeldskerm verwyder toe dit in die salon van die Académie Royale uitgestal is, wat dit nog meer bekend maak. En hoewel dit die Franse genootskap dalk geskok het, het dit daarna die mode -landskap vir vroue van die aristokrasie verander.
Die volgende jaar het die kleed en chemise verskyn as 'n chemise à la reine in die modetydskrif die Galerie des Modes, met die hertogin van Devonshire wat 'n konsert in Londen bywoon met 'n kleed en chemise, aan haar gegee deur niemand minder nie as Marie Antoinette! Dit het verseker dat elke vrou met die pretensies dat sy in die mode was, binnekort een sou dra, in die somermaande oor hul landgoed, terwyl baie hul portrette in die nuutste styl laat skilder om die aristokrasie te vee.
Lisa en Teddy is albei negentien jaar oud en dit is heeltemal aanneemlik dat hulle saam met Teddy se aristokratiese vroulike familielede hul somerdae in die land in minder beperkende dagrokke sou deurbring - weergawes van die kleed en chemise. Die panniers wat hul ma's en oumas dra, is weg. In baie gevalle is daar ook ontslae geraak van verblyf, wat die dra van 'n kleed en chemise 'n bietjie skokkend en dus nog meer modieus gewens deur die jongmense.
Soos Ribeiro vertel, het Lady Jerningham in 1786 aan haar dogter Charlotte geskryf (dieselfde jaar as wat gebeure plaasvind in Satyr se Seun) kommentaar lewer oor die geweldige gewildheid van die kleed en chemise, dit is "beslis die mooiste op jou ouderdom en word heeltemal hier gedra deur jongmense met sjerpe ..." (Ribeiro, 1995, p.71).
Links: The Gift, 1785, Marguerite Gérard. Regs: 'N Commedia dell'arte-toneel, Marguerite Gérard, Jean-Honoré Fragonard.
Toe ek die skildery van die 18de eeu raakloop Die gawe deur Marguerite Gérard, ek het geweet dit was Lisa se toga. Ja, dit is 'n genre -skildery 'N Commedia dell'arte -toneel, ook deur Gérard en Jean-Honoré Fragonard, en albei het 'n teatervoorsprong, maar die kunstenaar het gekies om haar vroulike onderwerpe in 'n kleed en chemise, die nuutste aristokratiese modesensasie in Frankryk en Engeland.
Trek Lisa aan in 'n kleed en chemise dien ook as 'n herinnering aan die tydperk van die Roxton Family -sage.
Veertig jaar het verloop sedert Henri-Antoine se ma Antonia agtien jaar oud was in die prequel Edele Satir. En net soos die kleed en chemise was 'n keerpunt in vroulike mode, en 'n voorsmakie van die mode wat in die 1790's en daarna sou gebeur, is Lisa se toga 'n simbool van 'n keerpunt vir die Roxton Family Saga. Toekomstige verhale is van die volgende generasie Roxton -familielede - Antonia se kleinkinders.
Lisa Crisp in haar gewaad en chemise, wat 'n huldeblyk is aan die gewade in die skilderye uit die 1780's Die gawe en 'N Commedia dell'arte -toneel.
Talentvolle naaister Karen Bowler van Classic Costume: Fabulous Frocks geïnspireer deur die verlede in die Verenigde Koninkryk het Lisa se pragtige geskep kleed en chemise. En wat 'n uitstaande skepping is dit nie! Die onderrok is 'n perske-taffeta (ook bekend as changeant), met die oorjas in 'n sy-organza, albei afkomstig uit Indië. Die lintafwerking is 'n satyn, met die soom van die organza met 'n Venesiaanse kant -guipure -rand. Die toga het lang, smal moue, 'n nek met 'n koord en sluitings aan die agterkant. Dit word oor die kop gegly, oor 'n kortmouhemp en wit kouse oor die knie. Lisa dra nie verblyf nie, en omdat 'n onderbroek eers in die vroeë 19de eeu vir vroue gebruik is, sou hierdie tipe toga inderdaad baie bevrydend gewees het!
Lisa se mantel voor en agter, met 'n onderrok van perske-taftafel en 'n sy-organza-toga, het lang, smal moue, 'n snoer in die nek en sluitings aan die agterkant. Regs bo: Close-up van die perskleurige sy-onderrok en die kantrand van die sy-organza-japon. Onder regs: Lisa se onderklere van 'n kort mouhemp met 'n kantrand en 'n snoer en 'n paar lang kouse oor die knie.
Lisa se kleed en chemise uit alle hoeke! Die kleur van die onderrok verander met die lig, daarom staan ​​dit bekend as veranderlik.
As die jongste seun van die hertog van Roxton, en ryk in eie reg, het ek 'n ensemble uit die 1780's nodig gehad wat Lord Henri-Antoine Hesham waardig was. Klere (veral die weefsels en borduurwerk) het beslis die edelman in die 18de eeu uitgeroep. En net soos sy vader M'sieur le Duc d'Roxton klere gedra het wat by sy rang pas, so ook sy seun.
Lord Henri-Antoine se buitengewoon pragtige ensemble van jas, onderbaadjie en broeke is op maat gemaak en met die hand gestik deur die onvergelykbare W. Beau Robbins. Dit is 'n uitstekende skepping en 'n voorwerp van skoonheid. Beau het beslis die belofte nagekom dat lord Henri-Antoine elke duim as die seun van 'n hertog lyk!
U onthou miskien dat Beau die opdrag gekry het om die hertog van Roxton se pragtige swart en silwer ensemble uit die 1740's te skep vir die Edele Satir omslag. Hoe wonderlik was dit dan dat hy die uitrusting wat die seun van die hertog gedra het, kon voorsien vir die Satyr se Seun kunswerk.
Ek is bevooroordeeld, maar Beau het homself oortref met hierdie skepping uit die 1780's. Hier is hy (onder) pragtig aangetrek in sy pragtige ensemble, en kyk elke sentimeter na die edelman self! Ek is geëerd dat nog een van sy op maat gemaakte skeppings 'n Roxton Saga -kunswerk gehad het.
Bo: Meneer W. Beau Robbins kyk elke duim na die edelman in sy op maat gemaakte ensemble uit die 1780's. Reg: 'N Opsomming van die tekstielprag van die ensemble.
Die jas en broeke is gemaak van 'n framboos sybrokaat. Daar is diamantknope aan die voorkant van die jas, slanke manchetten en sakke en tot by die val van die broek. Diamantknoppies maak die broek by die knie vas, waar daar ook kniegespe met diamante is om 'n goeie pas oor wit kouse te kry. Die broekbroek het twee sakke.
Voor- en agterkant van die broekbroekbroek van framboos, en 'n close -up van die diamantknoppies, en die kniesluiting aan die been van die broek om 'n goeie pas oor wit kouse onder die knie te verseker.
Die voorpanele van die onderbaadjie is gemaak van 'n luukse Scalamandre Fabric House -aarbei -sylamp. Hierdie stof is ook gemaak deur die Italiaanse tekstielmaatskappy Rubelli in Venesië en bekend as Fragole -sy. Beide die Scalamandre- en Rubelli -sy haal inspirasie vir die aarbeipatroon uit 'n 18de -eeuse onderbaadjie wat in die Palazzo Mocenigo, Venezia, gehuisves is. Hierdie pragtige stof verskyn in die 1988 -film Gevaarlike skakelinge met 'n toga gedra deur Uma Thurman, en ook by Sofia Coppola Marie Antoinette waar Kirsten Dunst se Marie 'n toga dra van hierdie buitengewone aarbeisy.
Vest van Scalamandre Fabric House aarbei sy lampasmet voorkant, agterkant en veters vir 'n veeleisende pasvorm. Heel regs bo is 'n close -up van die stawberry sy lampas en die diamantknoppies, en onder 'n close -up met die veters en noukeurige handgestikte knoopsgate.
Henri-Antoine dra 'n sakhorlosie in die broeksak van sy broek. Aan die horlosie is 'n horlosiestring waaraan dekoratiewe passementerie (kwaste, rande, snuisterye, sierkoord) hang, 'n klein horlosiesleutel (om sy sakhorlosie te draai sodat dit gereeld bly) en sy persoonlike seël. Horlosiesnare is gemaak van lengtes van 'n klein goue of silwer ketting, maar baie meer is gemaak van sy of metaaldraad (selfs gevlegde hare!), Wat harder en goedkoper was. Die horlosiestring het die praktiese toepassing om Henri-Antoine te help om sy sakhorlosie maklik uit die klein sak te haal, maar dit word beslis gedra om aandag te trek, vandaar die uiters dekoratiewe aard daarvan, terwyl dit onder die band van die vest hang.
Bo: Sakhorlosie aan horlosiestring vasgemaak met horlosiesleutel, seël en verskillende passemente. Regs: Kyk tou en sakhorlosie ter plaatse van broek se sak.
Verskeie voorbeelde van 'n heer wat horlosiesnare dra (en sorg dat hy hulle pronk!) Van bo na onder: Jean-Baptiste-François Dupré, Amerikaanse president John Adams, kaptein George Montagu en Arthur Hill, 2de markies van Downshire.
Die pragtige horlosiestring van Henri-Antoine is geskep en mildelik geskenk deur Michael Halbert. Michael se heerlike horlosiesnare kan gekoop word by Kimberly Walter se Etsy -winkel by Sign of the Grey Horse Historically Inspired and Reproduction Jewelry.
Henri-Antoine gebruik 'n kierie wat 'n baie modieuse man in die stad rondgedra het. Dit is nie nodig om hom te help loop nie, maar het 'n tweeledige doel - om ondersteuning te bied as hy voel dat 'n aanval kom, en ook as 'n meganisme om sy gedagtes op 'n diskrete manier aan te dui om hom te hulp te kom.
Die Roxton -juweliersversameling
Kimberly Walters van Teken van die reproduksie van grys perde en histories geïnspireerde juweliersware het die opdrag gekry om Lisa se saffier- en diamanttrouband te stig, wat vroeër aan die Franse ouma van Henri-Antoine, Madeleine-Julie, optogter van Alston, behoort het.
U kan Lisa se trouband koop, net soos ander stukke uit die Roxton Jewlery Collection, soos Deb se pêrels (wat ook eens aan die ouma van Henri-Antoine behoort het), Antonia se smarag en diamant trou band, choker en armband, en Rory se pynappel choker en oorbelle stel.
Almal is in opdrag vir die Roxton Family Saga -fotosessies, en dié wat eksklusief vir Kimberly se winkel is, het die Lucinda Brant -etiket van egtheid.
Die wins uit die verkoop van Roxton Jewelry -stukke gaan vir Kimberly se redding en aangenome perde.
Die Roxton Jewelry Collection is uitsluitlik beskikbaar by Kimberly Walters of Teken van die reproduksie van grys perde en histories geïnspireerde juweliersware
U het gevra oor die toekoms van Lisa en Henri-Antoine…
Waarskuwing! Bederf vooruit. As u nie die boek gelees het nie - hoekom nie. - lees dit dan eers, kom dan terug en lees dit!
Dit was altyd my bedoeling dat Lisa en Henri-Antoine 'n liefdevolle, gelukkige en ryklik vervullende unie moes hê, maar dat hulle kinderloos sou bly. Nie omdat Henri-Antoine aan die dalende siekte (epilepsie) ly nie en hy verkies om nie kinders te hê nie, maar omdat Lisa 'n CAIS-wyfie is en dus onvrugbaar is. Dit is net medies onmoontlik vir haar om kinders te hê.
Min of niks daarvan bekend nie Volledige Androgeen -ongevoeligheidsindroom (CAIS) voor die middel van die 20ste eeu. Gevalle is in die mediese literatuur aangemeld en die eerste definitiewe beskrywing van CAIS was in 1817. Daar is verskillende grade van Androgeen -ongevoeligheidsindroom (AIS) en u kan meer in diepte inligting lees in hierdie artikel (en 'n waarskuwing, daar is 'n eksplisiete lyntekening) van die Universiteit van Hawai'i Androgeen -ongevoeligheidsindroom en Klinefeltersindroom.
Aangesien Lisa Complete AIS (CAIS) het, is sy vroulik ondanks die teenwoordigheid van 'n Y -chromosoom in haar DNA (tipies XXXY). CAIS -wyfies het 'n baarmoeder (met seldsame uitsondering), fallopiese buise en eierstokke. Puberteit word dikwels effens vertraag, en as gevolg van die gebrek aan vroulike voortplantingsorgane, kry hulle nie menstruasie nie en is hulle dus onvrugbaar. Dikwels is daar 'n afwesigheid van skaamhare, en in een derde van die gevalle ook geen okselhare nie.
Gewoonlik is CAIS -wyfies langer as die gemiddelde, slanker, het hulle effens langer ledemate, groter hande en voete, minimale of geen aknee en goed ontwikkelde borste. Daarom word daar gereeld gesê dat hulle die beste catwalk -modelle maak. Die bekendste bevestigde CAIS -supermodel is Hanne Gaby Odiele.
Spekulasie draai al jare om die akteurs Jamie Lee Curtis en Kim Novak wat CAIS -vroue is (hoewel dit nooit deur hulle bevestig of ontken is nie) terwyl 'n bevestigde CAIS -vrou die skrywer en sosialistiese Lady Colin Campbell is.
Dit is moontlik meer as wat u wou weet, maar ek het dit belangrik geag om te sê, veral omdat ons verhoudings met ander nooit deur noue grense en aannames gedefinieer moet word nie. En omdat nie alle paartjies kinders het nie. Hulle kan dit moontlik nie hê nie, of om hul eie redes besluit hulle om kinderloos te bly. 'N Afwesigheid van kinders maak die verhouding nie minder geldig nie en hoef ook nie minder vervullend te wees nie.
Deur hul wedersydse begeerte om die mediese wetenskap te bevorder, sal Lisa en Henri-Antoine deur hul Fournier-stigting 'n blywende impak op die wetenskap en mediese praktyk hê. En hoewel hulle moontlik nie kinders het nie, is hulle deel van 'n groot uitgebreide gesin. Omring deur neefs, niggies en peetkinders, sal hulle steeds deel uitmaak van die lewens van die volgende generasie Roxtons, soos u sal ontdek! )
Dankie dat u saam met my op hierdie reis gekom het. Dit was 'n wonderlike en ongelooflike achtbaanrit, maar dit is nou gedoen. Yay!
Hierdie ses dek -projek sou nie moontlik gewees het sonder die moeite en entoesiasme van 'n paar spesiale mense nie. In die eerste plek is my wonderlike en talentvolle man, die ander kreatiewe helfte van Sprigleaf Pty Ltd vir Gene en Sasha en die bende by GM Studio, wat bereid was om deel te wees van 'n boekomslagprojek van epiese afmetings en dit na die modelle te kyk. wat so 'n goeie sport was om aan te trek en my karakters voor die kamera te wees, die talentvolle klante wat so geduldig was en hul tyd en kundigheid gegee het en vir my aristokrate 'n wonderlike tekstielfeestyd gegee het om spesiale aandag te gee aan Kimberly Walters - vir haar leiding, entoesiasme en die skep van die pragtige Georgiese juweliersware wat in my boeke beskryf word, aan elkeen van u wat die klein bykomstighede verskaf het om elke kunswerk 'n ware 18de -eeuse gevoel te gee, my Jewels of Historical Romance -susters omdat hulle my gejuig het en aan die lede van Lucinda's Gorgeous Georgians, 'n baie spesiale Facebook -groep van my mees toegewyde lesers wat my wêreld van die 18de eeu omhels het, en my aan die skryf hou!
En as u wonder waar al die wonderlike kostuums, juweliersware en pragtige bykomstighede is, is dit hier by my huis, liefdevol gebêre in die kas van my dogter (dit is net so goed dat sy tans in LA woon!).
Bert, Ernie, die Cookie Monster en die Winnie the Pooh -bende hou almal die 18de -eeuse kostuumkas dop! Regs: 'n Oorsig van die voorraad juweliersware en bykomstighede.
Stigting (509 vC)
Sedert die stigting van Rome was sy heersers monarge, wat lewenslank verkies is deur die patrisiër edelmanne wat die Romeinse senaat uitgemaak het. Die laaste Romeinse koning was Lucius Tarquinius Superbus ("Tarquin the Trots"). In die tradisionele geskiedenis is Tarquin in 509 geskors omdat sy seun Sextus Tarquinius die edelvrou Lucretia verkrag het, wat daarna haar eie lewe geneem het. Lucretia se pa, haar man Lucius Tarquinius Collatinus, en Tarquin se neef Lucius Junius Brutus het steun van die senaat en weermag ontbied en Tarquin in ballingskap in Etruria gedwing.
Die Senaat het ingestem om die koningskap af te skaf. Die meeste van die vorige funksies van die koning is oorgedra na twee konsuls, wat vir 'n termyn van een jaar verkies is. Elke konsul het die vermoë om as tjek vir sy kollega op te tree, indien nodig deur dieselfde bevoegdheid van veto wat die konings gehou het. As 'n konsul sy magte in die amp misbruik, kan hy vervolg word wanneer sy termyn verstryk. Brutus en Collatinus het die eerste konsuls van Republikein geword. Ondanks Collatinus se rol in die totstandkoming van die Republiek, behoort hy aan dieselfde familie as die voormalige koning en is hy gedwing om van sy amp afstand te doen en Rome te verlaat. Hy is as medekonsul vervang deur Publius Valerius Publicola.
Die meeste moderne geleerdheid beskryf hierdie gebeure as die kwasi-mitologiese besonderhede van 'n aristokratiese staatsgreep in die eie familie van Tarquin, nie 'n gewilde revolusie nie. Hulle pas by 'n vertelling van 'n persoonlike wraak teen 'n tiran wat tot sy omverwerping lei, wat algemeen onder Griekse stede was en selfs deur Aristoteles teoreties was.
Rome in Latium (509–387 v.C.)
Volgens die tradisionele geskiedenis van Rome het Tarquin verskeie pogings aangewend om die troon te herower, waaronder die Tarquinese sameswering, wat Brutus se eie seuns betrek het, die oorlog met Veii en Tarquinii en uiteindelik die oorlog tussen Rome en Clusium, maar niemand het daarin geslaag nie.
Die "Capitoline Brutus", 'n borsbeeld wat moontlik Lucius Junius Brutus uitbeeld, wat die opstand teen die laaste koning van Rome gelei het en 'n stigter van die Republiek was.
Die eerste Romeinse republikeinse oorloë was oorloë van uitbreiding en verdediging, wat daarop gemik was om Rome self te beskerm teen naburige stede en nasies en om sy gebied in die streek te vestig. Aanvanklik was Rome se onmiddellike bure óf Latynse dorpe en dorpe, óf stam Sabines van die Apennynse heuwels daarbuite. Een vir een het Rome die volgehoue ​​Sabines en die plaaslike stede verslaan, sowel diegene onder Etruskiese beheer as diegene wat hul Etruskiese heersers afgedryf het. Rome het die Latynse stede verslaan in die Slag van die Regillusmeer in 496, die Slag van Berg Algidus in 458, die Slag van Corbio in 446, die Slag van Aricia, maar dit het 'n beduidende nederlaag gely tydens die Slag van die Cremera in 477 waarin dit veg teen die belangrikste Etruskiese stad Veii. Sjabloon: Campaignbox Rome se vroeë Italiaanse veldtogte Teen die einde van hierdie tydperk het Rome die verowering van hul onmiddellike Etruskiese en Latynse bure effektief voltooi en ook hul posisie verseker teen die onmiddellike bedreiging van die nabygeleë Apennynse heuwelstamme.
Plebeërs en patrisiërs
Begin met hul opstand teen Tarquin en tot in die beginjare van die Republiek, was die patrisiese aristokrate van Rome die dominante krag in die politiek en die samelewing. Hulle het aanvanklik 'n geslote groep van ongeveer 50 groot gesinne gevorm, genaamd gentes, wat Rome se landdroste, staatspriesters en senior militêre poste gemonopoliseer het. Die prominentste van hierdie gesinne was die Cornelii, laer-Romeinse 1 ] gevolg deur die Aemilii, Claudii, Fabii en Valerii. Die mag, voorreg en invloed van vooraanstaande gesinne is afkomstig van hul rykdom, veral van hul grondbesit, hul posisie as beskermhere en hul talle kliënte.
Die oorgrote meerderheid Romeinse burgers was gewone mense van verskillende sosiale grade. Hulle vorm die ruggraat van die ekonomie van Rome, as kleinboere, bestuurders, ambagsmanne, handelaars en huurders. In tye van oorlog kan hulle vir militêre diens ontbied word. Die meeste het min direkte politieke invloed gehad op die besluite van die Senaat of die wette wat dit aanvaar het, insluitend die afskaffing van die monargie en die totstandkoming van die konsulêre stelsel. Gedurende die vroeë Republiek het die plebs (of plebeiërs) het ontstaan ​​as 'n selfgeorganiseerde, kultureel afsonderlike groep gewone mense, met hul eie interne hiërargie, wette, gebruike en belange.
Plebeërs het geen toegang tot 'n hoë godsdienstige en burgerlike amp gehad nie, en laer-Romeinse 2 ] en kon gestraf word vir oortredings teen wette waarvan hulle nie geweet het nie. Vir die armstes was een van die min effektiewe politieke instrumente die terugtrekking van arbeid en dienste in 'n "secessio plebis"hulle sou die stad in massa verlaat en hul sosiale meerderes toelaat om self te sorg. Die eerste so 'n afstigting het plaasgevind in 494, uit protes teen die mishandeling van plebeiaanse skuldenaars deur die rykes tydens 'n hongersnood. Die senaat was verplig om hulle te gee direkte toegang tot die geskrewe burgerlike en godsdienstige wette, en tot die verkiesings- en politieke proses plebs verkose tribunes, wat persoonlik heilig was, immuun teen willekeurige arrestasie deur enige landdros, en vetoreg gehad het oor die aanvaarding van wetgewing.
Keltiese inval in Italië (390–387 v.C.)
Sjabloon: Campaignbox Romeins-Galliese oorloë Teen 390 het verskeie Galliese stamme Italië vanuit die noorde binnegeval namate hul kultuur deur Europa uitgebrei het. Die Romeine is hierop in kennis gestel toe 'n besonder oorlogsugtige stam, die Senones, twee Etruskiese dorpe naby Rome se invloedsfeer binnegeval het. Hierdie dorpe, oorweldig deur die vyand se getalle en woede, het Rome om hulp versoek. Die Romeine het die Galliërs in die geveg teen die Allia -rivier omstreeks 390–387 vC ontmoet. Die Galliërs, onder leiding van die owerste Brennus, verslaan die Romeinse leër van ongeveer 15 000 troepe, jaag die vlugtende Romeine terug na Rome en ontslaan die stad voordat hulle verdryf of afgekoop word.
Romeinse uitbreiding in Italië (387–272 v.C.)
Oorloë teen Italiaanse bure
Kaart met Romeinse uitbreiding in Italië.
Sjabloon: Campaignbox Antieke eenwording van Italië Sjabloon: Campaignbox Samnite -oorloë Van 343 tot 341 het Rome twee gevegte teen hul Samnite -bure gewen, maar kon hul winste nie konsolideer nie weens die uitbreek van die oorlog met voormalige Latynse bondgenote.
In die Latynse Oorlog (340–338) het Rome 'n koalisie van Latyne verslaan tydens die gevegte van Vesuvius en die Trifanum. Die Latyne het hulle onderwerp aan die Romeinse heerskappy.
'N Tweede Samniet -oorlog het in 327 begin. Die lot van die twee kante het gewissel, maar vanaf 314 was Rome oorheersend en het dit geleidelik ongunstige terme vir vrede gebied. Die oorlog eindig met Samnite -nederlaag tydens die Slag van Bovianum (305). Teen die volgende jaar het Rome die meeste Samnitiese gebied geannekseer en daar kolonies begin vestig, maar in 298 het die Samniete in 'n Derde Samnietoorlog in opstand gekom en 'n Romeinse leër verslaan. Na hierdie sukses bou hulle 'n koalisie van verskeie vorige vyande van Rome.
Tydens die Slag van Populonia in 282 het Rome die laaste spore van Etruskiese mag in die streek afgehandel.
Opkoms van die plebeïese adel
In die 4de eeu het plebeiërs geleidelik politieke gelykheid met patrisiërs verkry. Die beginpunt was in 400, toe die eerste plebeiaanse konsulêre tribunes eweneens verkies is, het verskeie daaropvolgende konsulêre kolleges plebeiërs getel (in 399, 396, 388, 383 en 379). Die rede vir hierdie skielike toename is onbekend, maar dit was beperk omdat patriese tribunes voorrang behou bo hul plebeiaanse kollegas. In 385 word gesê dat die voormalige konsul en redder van die beleërde Kapitool, Marcus Manlius Capitolinus, hom by die plebeiërs geskaar het, verwoes deur die sak en grootliks skuld aan patrisiërs. Die kwessie van skuldverligting vir die volksgenote het inderdaad deur die eeu gebly. Livy vertel dat Capitolinus sy boedel verkoop het om die skuld van baie van hulle terug te betaal, en selfs na die plebs gegaan het, die eerste patrisiër wat dit gedoen het. Die toenemende onrus wat hy veroorsaak het, het egter tot sy verhoor gelei omdat hy koninklike mag gesoek het, wat hy ter dood veroordeel is en uit die Tarpeiaanse rots gegooi is.
Tussen 376 en 367 het die tribunes van die volksgenote Gaius Licinius Stolo en Lucius Sextius Lateranus die plebeiaanse roering voortgesit en aangedring op 'n ambisieuse wetgewing, bekend as die Leges Liciniae Sextiae. Twee van hul wetsontwerpe het die ekonomiese oppergesag van die patrisiërs aangeval deur regsbeskerming teen skuld te skep en buitensporige gebruik van openbare grond te verbied. Ager publicus is deur groot grondeienaars gemonopoliseer. Die belangrikste wetsontwerp het die konsulskap vir plebeiërs oopgemaak. Ander tribunes wat deur die patriciërs beheer word, het die veto teen die wetsontwerpe veto gelê, maar Stolo en Lateranus het teruggekeer deur die verkiesing vir vyf jaar te veto terwyl hulle deurlopend deur die mense herkies is, wat tot 'n dooiepunt gelei het. In 367 het hulle 'n wetsontwerp opgestel wat die Decemviri sacris faciundis, 'n kollege van tien priesters, waarvan vyf plebeiërs moes wees, wat die patrisiërs se monopolie op priesterskap verbreek het. Uiteindelik het die oplossing van die krisis gekom van die diktator Camillus, wat 'n kompromie aangegaan het met die tribunes wat hy met hul rekeninge ingestem het, terwyl hulle in ruil daarvoor ingestem het om die ampte van praetor en curule aediles, albei voorbehou aan patrisiërs, in te stel. Lateranus word ook die eerste plebeiaanse konsul in 366, waarna Stolo in 361 volg.
Kort daarna kon plebeiane sowel die diktatorskap as die sensuur beklee, aangesien voormalige konsuls gewoonlik hierdie senior landdroste gevul het. Die vier keer konsul Gaius Marcius Rutilus het in 356 die eerste plebeiaanse diktator geword en in 351 gesensor. In 342 het die tribune van die plebs Lucius Genucius sy geslaag Leges Genuciae, wat rente op lenings afgeskaf het, in 'n hernieude poging om skuld te bekamp, ​​het die verkiesing van ten minste een plebeiaanse konsul elke jaar vereis en 'n landdros verbied om dieselfde landdros te hou vir die volgende tien jaar of twee landdroste in dieselfde jaar. In 339 het die plebeiaanse konsul en diktator Quintus Publilius Philo drie wette aangeneem wat die bevoegdhede van die plebeiers uitbrei. Sy eerste wet het die Lex Genucia deur die een sensuur aan plebeiane te voorbehou, maak die tweede plebisciete bindend vir alle burgers (insluitend patrisiërs), en die derde verklaar dat die senaat vooraf goedkeuring aan plebiscites moes gee voordat hy bindend vir alle burgers was (die Lex Valeria-Horatia van 449 hierdie goedkeuring na die stemming geplaas het). Twee jaar later hardloop Publilius vir die praetorskap, waarskynlik in 'n poging om die laaste senior landdros vir plebeiers af te sluit, wat hy gewen het.
Die Tempel van Hercules Victor, Rome, gebou in die middel van die 2de eeu vC, heel waarskynlik deur Lucius Mummius Achaicus, wat die Achaean Oorlog gewen het.
Gedurende die vroeë republiek is senatore deur die konsuls onder hul ondersteuners gekies. Kort voor 312 het die Lex Ovinia het hierdie bevoegdheid oorgedra aan die sensors, wat slegs senatore weens wangedrag kon verwyder en hulle dus lewenslank kon aanstel. Hierdie wet het die mag van die Senaat, wat teen die invloed van die konsuls beskerm is, sterk verhoog en die sentrale regeringsorgaan geword. In 312, na aanleiding van hierdie wet, het die patrisiensensor Appius Claudius Caecus nog baie meer senatore aangestel om die nuwe limiet van 300, insluitend afstammelinge van vrymanne, wat as skandalig geag is, te vul. Hy het ook hierdie vrymanne in die landelike stamme opgeneem. [lower-roman 3 ] [lower-roman 4 ] Sy stamhervormings is nietemin gekanselleer deur die volgende sensore, Quintus Fabius Maximus en Publius Decius Mus, sy politieke vyande. Caecus het ook 'n uitgebreide bouprogram van stapel gestuur om die eerste akwaduk (Aqua Appia), en die eerste Romeinse pad (Via Appia).
In 300 het die twee tribunes van die plebs Gnaeus en Quintus Ogulnius die Lex Ogulnia, wat vier plebeiaanse pouse geskep het, wat dus gelyk is aan die aantal patriciaanse pouse, en vyf plebeiaanse augurs, bo die vier patriciërs in die kollege. Uiteindelik eindig die Conflict of the Orders met die laaste afskeiding van die plebs in ongeveer 287. Die besonderhede is nie presies bekend nie, aangesien Livy se boeke oor die tydperk verlore gaan. Skuld word weer deur ou skrywers genoem, maar dit lyk asof die plebs in opstand gekom het oor die verspreiding van die land wat op die Samniete verower is. 'N Diktator met die naam Quintus Hortensius is aangestel om te onderhandel met die plebeiers, wat teruggetrek het na die Janiculum -heuwel, miskien om die trek in die oorlog teen die Lucaniërs te ontduik. Hortensius het die Lex Hortensia wat die wet van 339 heraangestel het, wat die volksraad bindend vir alle burgers gemaak het, maar ook die voorafgaande goedkeuring van die Senaat aan die volksraad verwyder het. Gewilde vergaderings was nou soewerein, en dit het 'n einde gemaak aan die krisis en 150 jaar lank aan plesier.
Hierdie gebeure was 'n politieke oorwinning van die welgestelde plebeiaanse elite wat die ekonomiese probleme van die plebs vir eie gewin uitgebuit het, daarom het Stolo, Lateranus en Genucius hul rekeninge gebind wat die politieke oppergesag van patriciërs aangeval het met maatreëls om skuld te verlig. Hulle het inderdaad min gemeen met die massa plebeiers wat Stolo opgemerk het omdat hy die limiet op grondbesetting wat hy in sy eie wet bepaal het, oorskry het. As gevolg van die einde van die patrisiese monopolie op senior landdroste, baie klein patrisiërs gentes het gedurende die 4de en 3de eeu in die geskiedenis vervaag weens die gebrek aan beskikbare posisies, die Verginii, Horatii, Menenii, Cloelii verdwyn almal, selfs die Julii het 'n lang verduistering binnegegaan. Hulle is vervang deur plebeiaanse aristokrate, waarvan die mees kenmerkende die Caecilii Metelli was, wat 18 konsulskappe ontvang het tot aan die einde van die Republiek, die Domitii, Fulvii, Licinii, Marcii of Sempronii was so suksesvol. Ongeveer 'n dosyn oorblywende patrisiër gentes en twintig plebeiers vorm dus 'n nuwe elite, genaamd die edeles, of Nobilitas.
Pyrrhic War (280-275 v.C.)
Roete van Pyrrhus in Italië en Sicilië.
Borsbeeld van Pyrrhus, gevind in die Villa van die Papyri by Herculaneum, nou in die Argeologiese Museum van Napels. Pyrrhus was 'n dapper en ridderlike generaal wat die Romeine gefassineer het, vandaar sy teenwoordigheid in 'n Romeinse huis.
Aan die begin van die 3de eeu het Rome hom as die grootmoondheid in Italië gevestig, maar het nog nie in botsing gekom met die dominante militêre magte van die Middellandse See nie: Kartago en die Griekse koninkryke. In 282 het verskeie Romeinse oorlogskepe die hawe van Tarentum binnegegaan en sodoende 'n verdrag tussen die Republiek en die Griekse stad verbreek, wat die Golf aan die Romeinse vloot verbied het. Dit veroorsaak 'n gewelddadige reaksie van die Tarentynse demokrate, wat 'n paar van die skepe laat sink het, omdat hulle in werklikheid bekommerd was dat Rome die oligarge in die stad sou kon bevoordeel, soos met die ander Griekse stede onder sy beheer. Die Romeinse ambassade wat gestuur is om die saak te ondersoek, is beledig en daar word dadelik oorlog verklaar. Teenoor 'n hopelose situasie het die Tarentines (saam met die Lucaniërs en Samniete) 'n beroep gedoen op militêre hulp aan Pyrrhus, die baie ambisieuse koning van Epirus. Hy was 'n neef van Alexander die Grote, en was gretig om 'n ryk vir homself in die westelike Middellandse See op te bou, en hy het Tarentum se pleidooi as 'n perfekte geleentheid vir hierdie doel beskou. het hy in 280 in Italië geland, is hy onmiddellik genoem Strategos Autokrator deur die Tarentines. Publius Valerius Laevinus, die konsul wat hom tegemoet gegaan het, het die koning se onderhandelingsaanbod verwerp, aangesien hy meer troepe gehad het en gehoop het om die inval te kort. Die Romeine is nietemin in Heraclea verslaan, aangesien hul kavallerie bang was vir die olifante van Pyrrhus, wat 'n groot deel van sy leër verloor het. Pyrrhus marsjeer daarna na Rome, maar kon geen Romeinse stad onderneem nie, met die vooruitsig om deur die twee konsulêre leërs omring te word, maar hy verhuis terug na Tarentum. Sy adviseur, die redenaar Cineas, het 'n vredesaanbod voor die Romeinse senaat gemaak en Rome gevra om die land wat hy van die Samniete en Lucaniërs geneem het, terug te gee en die Griekse stede onder sy beheer te bevry. Die aanbod is van die hand gewys nadat Appius Caecus (die ou sensor van 312) daarteen gepraat het in 'n gevierde toespraak, wat die vroegste was wat teen die tyd van Cicero aangeteken is. In 279 ontmoet Pyrrhus die konsuls Publius Decius Mus en Publius Sulpicius Saverrio by die Slag van Asculum, wat twee dae lank onbeslis gebly het, terwyl die Romeine 'n paar spesiale strydwaens voorberei het om sy olifante teë te gaan. Uiteindelik het Pyrrhus persoonlik die geveg binnegedring en die geveg gewen, maar ten koste van 'n belangrike deel van sy troepe het hy na bewering gesê "As ons in nog 'n geveg met die Romeine oorwin, sal ons heeltemal verwoes word." [laer-roman 5 ]
Hy het die Italiaanse dooie punt vrygespring deur 'n oproep om hulp van Syracuse te beantwoord, wat die tiran Thoenon desperaat teen 'n inval uit Kartago beveg het. Pyrrhus kon hulle nie die hele eiland inneem nie, aangesien dit sy ambisies in die westelike Middellandse See sou benadeel en oorlog teen hulle verklaar het. Aanvanklik was sy Siciliaanse veldtog 'n maklike triomf, wat hy as 'n bevryder in elke Griekse stad verwelkom het, en selfs die titel van koning ontvang het (basileus) van Sicilië. Die Kartagers het die beleg van Syracuse voor sy aankoms opgehef, maar hy kon hulle nie heeltemal van die eiland verdryf nie, omdat hy nie hul vesting Lilybaeum kon inneem nie. Sy harde heerskappy, veral die moord op Thoenon, wat hy nie vertrou het nie, het gou gelei tot 'n wydverspreide antipatie onder die Siciliërs, en sommige stede het selfs na Kartago oorgeloop. In 275 verlaat Pyrrhus die eiland voordat hy 'n grootskaalse opstand moes ondergaan. Hy keer terug na Italië, waar sy Samnite -bondgenote op die punt was om die oorlog te verloor, ondanks hul vroeëre oorwinning op die Cranita -heuwels. Pyrrhus het die Romeine weer ontmoet in die Slag van Beneventum, hierdie keer was die konsul Manius Dentatus seëvierend en het selfs agt olifante gevang. Pyrrhus onttrek hom daarna uit Italië, maar verlaat 'n garnisoen in Tarentum en voer 'n nuwe veldtog in Griekeland teen Antigonos Gonatas. Sy dood in die geveg in Argos in 272 dwing Tarentum om hom aan Rome oor te gee. Aangesien dit die laaste onafhanklike stad van Italië was, het Rome nou die hele Italiaanse skiereiland oorheers en 'n internasionale militêre reputasie gewen.
Puniese oorloë en uitbreiding in die Middellandse See (264–146 v.C.)
Eerste Puniese Oorlog (264–241 vC)
Rome en Kartago was aanvanklik op vriendskaplike voet. Polybius beskryf drie verdrae tussen hulle, die eerste dateer uit die eerste jaar van die Republiek, die tweede uit 348. Die laaste een was 'n alliansie teen Pyrrhus. Die spanning het egter vinnig voortgebou na die vertrek van die Epirote -koning. Tussen 288 en 283 is Messena op Sicilië deur die Mamertines geneem, 'n groep huursoldate wat voorheen in diens was van Agathocles. Hulle het die omgewing geplunder totdat Hiero II, die nuwe tiran van Syracuse, hulle verslaan het (in 269 of 265). Kartago kon hom nie toelaat om Messena in te neem nie, want hy sou die seestraat beheer het en die stad beset. In werklikheid onder 'n Kartago -protektoraat, het die oorblywende Mamertines 'n beroep op Rome gedoen om hul onafhanklikheid te herwin. Senators was verdeeld oor die vraag of hulle hulle wou help of nie, aangesien dit oorlog met Kartago sou beteken het, aangesien Sicilië in sy invloedsfeer was (die verdrae verbied die eiland verder na Rome), en ook Sirakuse. Die konsul Appius Claudius Caudex (broer van Caecus), 'n voorstander van die oorlog, wend hom tot die stamvergadering om 'n gunstige stem te kry deur veral buit aan kiesers te belowe.
Caudex het eers maklik beheer oor die stad verseker. Syracuse en Kartago het egter eeue lank in oorlog gesluit om die inval teë te werk en het Messena geblokkeer, maar Caudex verslaan Hiero en Kartago afsonderlik. Sy opvolger Manius Valerius Corvinus Messalla beland met 'n sterk weermag van 40 000 man wat Oos -Sicilië verower het, wat Hiero aangespoor het om sy trou te verander en 'n langdurige alliansie met Rome te sluit. In 262 verhuis die Romeine na die suidelike kus en beleër Akragas. Om die beleg te verhoog, het Kartago versterkings gestuur, waaronder 60 olifante - die eerste keer dat hulle dit gebruik het, maar steeds die stryd verloor het. Nietemin, soos Pyrrhus voorheen, kon Rome nie die hele Sicilië inneem nie, omdat Kartago se meerderwaardigheid hulle verhinder het om kusstede te beleër, wat voorraad uit die see kon ontvang. Met die gebruik van 'n gevange Kartago -skip as 'n bloudruk, het Rome dus 'n massiewe bouprogram geloods en 100 quinquereme in slegs twee maande gebou, miskien deur 'n monteerbaanorganisasie. Hulle het ook 'n nuwe toestel uitgevind, die corvus, 'n worstelende enjin waarmee 'n bemanning op 'n vyandelike skip kon klim. Die konsul vir 260 Scipio Asina het die eerste vlootskerm van die oorlog teen Hannibal Gisco op Lipara verloor, maar sy kollega Gaius Dullius het 'n groot oorwinning in Mylae behaal. Hy het 44 skepe vernietig of gevange geneem, en was die eerste Romein wat 'n seetriomf ontvang het, wat ook die eerste keer gevange Kartagoë insluit. Alhoewel Kartago op land by Thermae op Sicilië seëvier, was die corvus het Rome onoorwinlik gemaak op die waters. Die konsul Lucius Cornelius Scipio (Asina se broer) verower Korsika in 259, sy opvolgers wen die vlootgevegte van Sulci in 258, Tyndaris in 257 en Kaapse Eknomus in 256.
Om die einde van die oorlog te bespoedig, het die konsuls vir 256 besluit om die operasies na Afrika te vervoer, op die tuisland van Kartago. Die konsul Marcus Atilius Regulus beland op die Cap Bon -skiereiland met ongeveer 18 000 soldate. Hy verower die stad Aspis, verwerp dan Kartago se teenaanval by Adys en neem Tunis in. Die Kartagers het hom vermoedelik om vrede gedagvaar, maar sy omstandighede was so streng dat hulle die oorlog voortgesit het. Hulle het Spartaanse huursoldate, onder leiding van Xanthippus, aangestel om hul troepe te beveel. In 255 marsjeer die Spartaanse generaal op Regulus, nog steeds in Tunis, wat die stryd aanvaar om die heerlikheid met sy opvolger te vermy.Die platteland naby Tunis het egter die Puniese olifante bevoordeel, wat die Romeinse infanterie op die Bagradas -vlakte verpletter het, en slegs 2 000 soldate het ontsnap, en Regulus is gevange geneem. Die konsuls vir 255 het nietemin 'n nuwe klinkende vlootoorwinning behaal by Cape Hermaeum, waar hulle 114 oorlogskepe gevange geneem het. Hierdie sukses is bederf deur 'n storm wat die seëvierende vloot vernietig het: 184 skepe van 264 het gesink, 25.000 soldate en 75.000 roeiers het verdrink. Die corvus het die navigasie van skepe aansienlik belemmer en hulle kwesbaar gemaak tydens storm. Dit is laat vaar nadat 'n ander soortgelyke ramp in 253 plaasgevind het (150 skepe het saam met hul bemanning gesink). Hierdie rampe het enige belangrike veldtog tussen 254 en 252 verhoed.
Denarius van C. Caecilius Metellus Caprarius, 125 v.C. Die agterkant beeld die triomf van sy oupagrootjie Lucius uit, met die olifante wat hy by Panormos gevang het. Die olifant het van toe af die embleem geword van die magtige Caecilii Metelli.
Vyandelikhede op Sicilië hervat in 252, met die inname van Thermae deur Rome. Kartago het die volgende jaar teëgestaan ​​deur Lucius Caecilius Metellus, wat Panormos (nou Palermo) beklee, te beleër. Die konsul het loopgrawe gegrawe om die olifante teë te werk, wat eens deur missiele seer op hul eie leër teruggedraai het, wat 'n groot oorwinning tot gevolg gehad het vir Metellus, wat 'n paar gevange diere in die sirkus vertoon het. Rome het toe die laaste Kartago -vestings op Sicilië, Lilybaeum en Drepana beleër, maar hierdie stede was deur die grond ondeurdringbaar. Publius Claudius Pulcher, die konsul van 249, het roekeloos probeer om laasgenoemde uit die see te haal, maar hy het 'n verskriklike nederlaag gely, en sy kollega Lucius Junius Pullus het ook sy vloot by Lilybaeum verloor. Sonder die corvus, Romeinse oorlogskepe het hul voordeel verloor. Teen hierdie tyd was albei kante leeg en kon hulle nie grootskaalse operasies onderneem nie; die aantal Romeinse burgers wat vir oorlog opgeroep is, is in twee dekades met 17% verminder, as gevolg van die groot bloedvergieting. Die enigste militêre aktiwiteit gedurende hierdie tydperk was die landing op Sicilië van Hamilcar Barca in 247, wat die Romeine geteister het met 'n huursoldaat uit 'n vesting wat hy op die berg Eryx gebou het.
Uiteindelik, sonder om die Puniese vestings op Sicilië te kon inneem, het Rome probeer om die besluit op see te wen en 'n nuwe vloot gebou, danksy gedwonge leen op die rykes. In 242 blokkeer die 200 quinquereme van die konsul Gaius Lutatius Catulus Drepana. Die reddingsvloot uit Kartago het die volgende jaar aangekom, maar is grootliks onderbemagtig en deur Catulus verslaan. Uitgeput en nie in staat om voorrade na Sicilië te bring nie, het Kartago vir vrede gedagvaar. Catulus en Hamilcar het 'n verdrag beding wat Karthago ietwat toegeeflik was, maar die Romeinse volk het dit verwerp en strenger voorwaardes opgelê: Kartago moes onmiddellik 1000 talente en 2200 oor tien jaar betaal en Sicilië ontruim. Die boete was so hoog dat Kartago nie die huursoldate van Hamilcar, wat na Afrika gestuur is, kon betaal nie. Hulle het in opstand gekom tydens die huurlingoorlog, wat Kartago enorme probleme ondervind het om te onderdruk. Intussen het Rome voordeel getrek uit 'n soortgelyke opstand in Sardinië om die eiland van Kartago in beslag te neem, in stryd met die vredesverdrag. Hierdie steek-in-die-rug het gelei tot permanente bitterheid in Kartago, en revanchisme.
Tweede Puniese Oorlog (218–201 vC)
Sjabloon: Campaignbox Tweede Puniese oorlog Na die oorwinning het die Republiek sy aandag na die noordelike grens verskuif, aangesien die Insubres en Boii Italië bedreig het. Intussen vergoed Kartago die verlies van Sicilië en Sardinië met die verowering van Suid -Hispania (tot by Salamanca), en sy ryk silwer myne. Hierdie onderneming was die werk van die Barcid -familie, onder leiding van Hamilcar, die voormalige bevelvoerder op Sicilië. Hamilcar sterf nietemin teen die Oretani in 228 sy skoonseun Hasdrubal the Fair-die stigter van Carthago Nova-en sy drie seuns Hannibal, Hasdrubal en Mago, volg hom op. Hierdie vinnige uitbreiding het Rome bekommerd gemaak, wat 'n verdrag met Hasdrubal in 226 gesluit het waarin verklaar word dat Kartago nie die Ebro -rivier kon oorsteek nie. Die stad Saguntum, in die suide van die Ebro, het egter in 220 'n beroep op Rome gedoen om as arbiter op te tree tydens 'n stilstand. Hannibal verwerp die Romeinse regte op die stad en neem dit in 219. In Rome beskou die Cornelii en die Aemilii die verowering van Saguntum as 'n casus belli, en het die debat gewen teen Fabius Maximus Verrucosus, wat wou onderhandel. 'N Ambassade met 'n ultimatum is na Kartago gestuur om die senaat te vra om Hannibal se dade te veroordeel. Die weiering van die Kartago het die Tweede Puniese Oorlog begin.
Belangrikste aanvalle van die oorlog: Rome (rooi), Hannibal (groen), Hasdrubal (pers).
Aanvanklik was die plan van die Republiek om oorlog buite Italië te voer deur die konsuls Publius Cornelius Scipio na Hispania te stuur, en Sempronius Longus na Afrika, terwyl hul vlootoorheersing verhinder het dat Kartago van die see af aanval. Hierdie plan is in die wiele gery deur Hannibal se gewaagde skuif na Italië. In Mei 218 het hy inderdaad die Ebro oorgesteek met 'n groot leër van ongeveer 100,000 soldate en 37 olifante. Hy het in Gallië verbygegaan, die Rhone, dan die Alpe, oorsteek, moontlik deur die Col de Clapier (2.491 meter hoog). Hierdie beroemde uitbuiting het hom die helfte van sy troepe gekos, maar hy kon nou staatmaak op die Boii en Insubres, nog steeds in oorlog met Rome. Publius Scipio, wat nie daarin kon slaag om Hannibal op die Rhône te blokkeer nie, stuur sy ouer broer Gnaeus met die grootste deel van sy leër in Hispania volgens die aanvanklike plan, en gaan met die res terug na Italië om Hannibal in Italië te weerstaan, maar hy was verslaan en gewond naby Pavia.
Hannibal het daarna suidwaarts opgeruk en drie uitstaande oorwinnings behaal. Die eerste was op die oewer van die Trebia in Desember 218, waar hy die ander konsul Sempronius Longus verslaan het danksy sy broer Mago, wat 'n paar elite troepe agter die legioene verberg het en hulle van agter af aangeval het toe hy Hannibal geveg het. Meer as die helfte van die Romeinse leër het verlore gegaan. Hannibal het daarna die land rondom Arretium verwoes om die nuwe konsul Gaius Flaminius in die strik te lok, by die Trasimene -meer. Hy het sy troepe in die heuwels rondom die meer weggesteek en Flaminius aangeval toe hy op die kus gedraai is. Hierdie slim hinderlaag het gelei tot die dood van die konsul en die totale vernietiging van sy leër van 30 000 man. In 216 het die nuwe konsuls Aemilius Paullus en Terentius Varro die grootste moontlike leër bymekaargemaak, met agt legioene (meer as 80 000 soldate) - twee keer soveel as die Puniese leër - en konfronteer Hannibal, wat by Cannae laer opgeslaan het, in Apulië. Ten spyte van sy numeriese nadeel, gebruik Hannibal sy swaarder kavallerie om die Romeinse vleuels om te trek en hul infanterie, wat hy vernietig het, te omhul. Wat die slagoffers betref, was die Slag van Cannae die ergste nederlaag in die geskiedenis van Rome: slegs 14 500 soldate het Paullus ontsnap, asook 80 senatore. Kort daarna het die Boii die leër van die uitverkore konsul vir 215 in 'n hinderlaag geplaas, Postumius Albinus, wat saam met sy hele leër van 25 000 man in die Bos van Litana gesterf het.
'N Kwart sikkel Kartago, miskien in Spanje geslaan. Die voorkant kan Hannibal uitbeeld onder die eienskappe van die jong Melqart. Die agterkant bevat een van sy beroemde oorlogsolifante.
Hierdie rampe het 'n golf van afvalligheid onder Romeinse bondgenote veroorsaak, met die opstand van die Samniete, Oscans, Lucaniërs en Griekse stede in Suid -Italië. In Masedonië het Philip V ook 'n alliansie aangegaan met Hannibal om Illyria en die gebied rondom Epidamnus, wat deur Rome beset was, in te neem. Sy aanval op Apollonia het die Eerste Masedoniese Oorlog begin. In 215 sterf Hiero II van Sirakuse aan ouderdom, en sy jong kleinseun Hieronymus verbreek die lang bondgenootskap met Rome om saam met Kartago te staan. Op hierdie desperate punt is die aggressiewe strategie teen Hannibal wat deur die Scipiones voorgestaan ​​word, laat vaar ten gunste van die vertraging van taktieke wat direkte konfrontasie met hom vermy het. Die belangrikste voorstanders daarvan was die konsuls Fabius Maximus Verrucosus, met die bynaam Cunctator ("die vertraging"), Claudius Marcellus en Fulvius Flaccus. Die 'Fabian -strategie' was 'n gunstige terugvoering van die verlore gebiede, aangesien Hannibal nie oral kon wees om dit te verdedig nie. Alhoewel hy onoorwinlik op die slagveld gebly het en al die Romeinse leërs onderweg verslaan het, kon hy Claudius Marcellus nie verhinder om Syracuse in 212 in te neem na 'n lang beleg nie, en ook nie die val van sy basisse van Capua en Tarentum in 211 en 209 nie. in 208 is die konsuls Claudius Marcellus en Quinctius Crispinus naby Venusia in 'n hinderlaag gelê en doodgemaak.
In Hispania was die situasie in die algemeen baie beter vir Rome. Hierdie teater was meestal onder bevel van die broers Publius en Gnaeus Scipio, wat die gevegte van Cissa in 218 gewen het, kort na Hannibal se vertrek, en Dertosa teen sy broer Hasdrubal in 215, wat hulle in staat gestel het om die oostelike kus van Hispania te verower. In 211 het Hasdrubal en Mago Barca egter die Celtiberiaanse stamme wat die Scipiones ondersteun het, suksesvol teruggekeer en hulle gelyktydig aangeval tydens die Slag van die Bo -Baetis, waarin die broers Scipiones gesterf het. Publius se seun, die toekomstige Scipio Africanus, is toe verkies met 'n spesiale prokonsulsie om die Spaanse veldtog te lei. Hy het gou uitstekende vaardighede as bevelvoerder getoon deur 'n reeks gevegte met vindingryke taktiek te wen. In 209 neem hy Carthago Nova, die belangrikste Puniese basis in Hispania, en verslaan Hasdrubal in die Slag van Baecula (208). Na sy nederlaag is Hasdrubal deur Kartago beveel om na Italië te verhuis. Aangesien hy nie skepe kon gebruik nie, volg hy dieselfde roete as sy broer deur die Alpe, maar hierdie keer was die verrassingseffek weg. Die konsuls Livius Salinator en Claudius Nero het op hom gewag en die Slag om die Metaurus gewen, waar Hasdrubal gesterf het. Dit was die keerpunt van die oorlog. Die uitputtingsveldtog het inderdaad goed gewerk: Hannibal se troepe was nou uitgeput; hy het net een olifant oor (Surus) en het teruggetrek na Bruttium, in die verdediging. In Griekeland het Rome Philip V bevat sonder om te veel kragte af te staan, deur 'n alliansie te sluit met die Aetolian League, Sparta en Pergamon, wat Philip ook verhinder het om Hannibal te help. Die oorlog het 'n dooiepunt tot gevolg gehad, met die Verdrag van Phoenice in 205 onderteken. Sjabloon: Campaignbox Eerste Masedoniese Oorlog
In Hispania het Scipio sy triomfantelike veldtog in die gevegte van Carmona in 207 en Ilipa (nou Sevilla) in 206 voortgesit, wat die Puniese bedreiging op die skiereiland beëindig het. As konsul in 205 verkies hy die senaat om die Fabian -strategie te kanselleer, en in plaas daarvan om Afrika binne te val deur die steun van die Numidiaanse koning Massinissa, wat na Rome oorgeloop het, te gebruik. Scipio land in Afrika in 204. Hy neem Utica, wen dan die Slag van die Groot Vlaktes, wat Kartago aanmoedig om Hannibal uit Italië terug te roep en vredesonderhandelinge met Rome te begin. Die gesprekke het nietemin misluk omdat Scipio Karthago strenger voorwaardes wou stel om te verhoed dat dit weer 'n bedreiging vir Rome sou word. Hannibal is dus gestuur om Scipio in Zama die hoof te bied. Scipio kon nou die swaar Numidiaanse kavallerie van Massinissa - wat tot dusver so suksesvol teen Rome was - gebruik om die Puniese vlerke te verwoes en dan die infanterie te flank, soos Hannibal by Cannae gedoen het. Vir die eerste keer verslaan, oortuig Hannibal die Kartago -senaat om die oorlogsvergoeding te betaal, wat selfs harder was as dié van 241: 10 000 talente in 50 paaiemente. Kartago moes verder al sy olifante, al sy vloot maar tien trireme, al sy besittings buite sy kerngebied in Afrika (wat nou Tunisië is) prysgee, en kon nie oorlog verklaar sonder die toestemming van Rome nie. In werklikheid is Kartago veroordeel as 'n geringe mag, terwyl Rome herstel het van 'n desperate situasie om die Westelike Middellandse See te oorheers.
Romeinse oppergesag in die Griekse Ooste (200–188 v.C.)
Masedonië, Griekeland en Asië tydens die uitbreek van die Tweede Masedoniese Oorlog, 200 v.C.
Rome se beheptheid met die oorlog met Kartago het Philip V van die koninkryk van Masedonië, in die noorde van die Griekse skiereiland, 'n geleentheid gebied om sy mag weswaarts uit te brei. Philip het ambassadeurs na die kamp van Hannibal in Italië gestuur om 'n alliansie te onderhandel as algemene vyande van Rome. Rome het egter die ooreenkoms ontdek toe Filip se afgevaardigdes deur 'n Romeinse vloot gevange geneem is. In die Eerste Masedoniese Oorlog was die Romeine direk betrokke by slegs beperkte landoperasies, maar hulle het uiteindelik hul doel bereik om Philip vooraf te beset en te verhinder dat hy Hannibal kon help.
Die afgelope eeu het die Griekse wêreld oorheers deur die drie hoofopvolgryke van Alexander die Grote se ryk: Ptolemaïese Egipte, Masedonië en die Seleucidiese Ryk. In 202 het interne probleme gelei tot 'n verswakking van die posisie van Egipte en sodoende die magsbalans onder die opvolgende state ontwrig. Masedonië en die Seleucidiese Ryk het ooreengekom op 'n alliansie om Egipte te verower en te verdeel. Uit hierdie toenemend onstabiele situasie het verskeie klein Griekse koninkryke afgevaardigdes na Rome gestuur om 'n alliansie te soek. Die afvaardiging het daarin geslaag, selfs al is vorige Griekse pogings om Rome by Griekse aangeleenthede te betrek, met Romeinse apatie ondervind. Ons primêre bron oor hierdie gebeure, die oorlewende werke van Polybius, gee nie die rede waarom Rome betrokke was nie. Rome het Philip 'n ultimatum gestel om sy veldtogte teen Rome se nuwe Griekse bondgenote te staak. Deur te twyfel aan Rome se sterkte (redelike twyfel, gegewe Rome se prestasie in die Eerste Masedoniese Oorlog) het Philip die versoek geïgnoreer, en Rome het 'n leër van Romeine en Griekse bondgenote gestuur, wat die Tweede Masedoniese Oorlog begin het. Ondanks sy onlangse suksesse teen die Grieke en vroeëre suksesse teen Rome, het Philip se leër onder die druk van die Romeins-Griekse leër gebuig. In 197 verslaan die Romeine Filip beslis in die Slag van Cynoscephalae, en Philip word gedwing om sy onlangse Griekse verowerings prys te gee. Die Romeine verklaar die 'Vrede van die Grieke', en glo dat Filippus se nederlaag nou beteken dat Griekeland stabiel sou wees. Hulle het heeltemal uit Griekeland getrek en minimale kontak met hul Griekse bondgenote behou.
Namate Egipte en Masedonië verswak het, het die Seleukiede Ryk toenemend aggressiewe en suksesvolle pogings aangewend om die hele Griekse wêreld te verower. Nou soek nie net Rome se bondgenote teen Filip nie, maar selfs Filippus self 'n Romeinse alliansie teen die Seleukiede. Die situasie is vererger deur die feit dat Hannibal nou 'n militêre hoof van die Seleucidiese keiser was, en daar word geglo dat die twee 'n regstreekse verowering nie net van Griekeland nie, maar van Rome self beplan het. Die Seleukiede was baie sterker as wat die Masedoniërs ooit was, omdat hulle 'n groot deel van die voormalige Persiese Ryk beheer het en nou al amper die voormalige ryk van Alexander die Grote bymekaargemaak het.
Uit vrees vir die ergste, het die Romeine 'n groot mobilisering begin, maar het net uit die pas gestremde Spanje en Gallië getrek. Hulle het selfs 'n groot garnisoen op Sicilië gevestig ingeval die Seleukiede ooit na Italië sou kom. Hierdie vrees is gedeel deur Rome se Griekse bondgenote, wat Rome in die jare ná die Tweede Masedoniese Oorlog grootliks geïgnoreer het, maar nou weer vir die eerste keer sedert die oorlog Rome gevolg het. 'N Groot Romeins-Griekse mag is onder leiding van die groot held van die Tweede Puniese Oorlog, Scipio Africanus, gemobiliseer en na Griekeland vertrek, met die begin van die Romeins-Siriese oorlog. Na die aanvanklike gevegte wat ernstige Seleukiede swakhede aan die lig gebring het, het die Seleukiede probeer om die Romeinse krag teen hulle te keer tydens die Slag van Thermopylae (soos hulle geglo het die 300 Spartane het eeue tevore gedoen). Net soos die Spartane, het die Seleukiede die stryd verloor en moes hulle Griekeland ontruim. Die Romeine het die Seleukiede agtervolg deur die Hellespont oor te steek, wat die eerste keer was dat 'n Romeinse leër Asië ooit binnegekom het. Die beslissende verlowing is gevoer tydens die Slag van Magnesia, wat 'n volledige Romeinse oorwinning tot gevolg gehad het. Die Seleukiede het vrede gedagvaar, en Rome het hulle gedwing om afstand te doen van hul onlangse Griekse verowerings. Alhoewel hulle steeds 'n groot deel van die gebied beheer het, was hierdie nederlaag 'n agteruitgang van hul ryk, omdat hulle in die ooste (die Partiërs) en die weste (die Grieke) toenemend aggressiewe onderdane sou ondervind. Hulle ryk het in die loop van die volgende eeu, toe dit deur Pontus verduister is, tot 'n bouval verbrokkel. Na Magnesia onttrek Rome weer uit Griekeland, met die veronderstelling (of hoop) dat die gebrek aan 'n groot Griekse mag 'n stabiele vrede sal verseker. Trouens, dit het die teenoorgestelde gedoen.
Verowering van Griekeland (172–146 v.C.)
Toneel van die Slag van Korinte (146 v.C.): laaste dag voordat die Romeinse legioene die Griekse stad Korinte geplunder en verbrand het. Die laaste dag op Korinte, Tony Robert-Fleury, 1870
In 179 sterf Philip. Sy talentvolle en ambisieuse seun, Perseus, neem die troon op en toon 'n hernieude belangstelling om Griekeland te verower. Terwyl haar Griekse bondgenote 'n groot nuwe bedreiging in die gesig staar, verklaar Rome weer oorlog teen Masedonië, met die aanvang van die Derde Masedoniese Oorlog. Perseus het aanvanklik 'n mate van sukses teen die Romeine behaal. Rome het egter gereageer deur 'n sterker leër te stuur. Hierdie tweede konsulêre leër het die Masedoniërs beslis in die Slag van Pydna in 168 beslis verslaan en die Masedoniërs het behoorlik gekapituleer en die oorlog beëindig.
Nou oortuig dat die Grieke (en dus die res van die streek) nie vrede sou hê as hulle alleen gelaat word nie, besluit Rome om sy eerste permanente vastrapplek in die Griekse wêreld te vestig en verdeel die Koninkryk Masedonië in vier kliëntrepublieke. Tog het die Masedoniese roering voortgegaan. Die Vierde Masedoniese Oorlog, 150 tot 148 v.C., is geveg teen 'n Masedoniese troonvoorspeler wat Griekeland weer destabiliseer deur die ou koninkryk te probeer herstel. Die Romeine het die Masedoniërs vinnig verslaan tydens die Tweede slag by Pydna.
Die Achaean League het hierdie oomblik gekies om teen Rome te veg, maar is vinnig verslaan. In 146 (dieselfde jaar as die verwoesting van Kartago), is Korinte beleër en vernietig in die Slag van Korinte (146 vC), wat gelei het tot die oorgawe van die liga. Na byna 'n eeu van konstante krisisbestuur in Griekeland, wat altyd tot interne onstabiliteit en oorlog gelei het toe sy terugtrek, het Rome besluit om Masedonië in twee nuwe Romeinse provinsies, Achaea en Masedonië, te verdeel.
Derde Puniese Oorlog (149–146 v.C.)
Kartago het nooit militêr herstel na die Tweede Puniese Oorlog nie, maar het dit vinnig ekonomies gedoen en die Derde Puniese Oorlog wat gevolg het, was in werklikheid 'n eenvoudige strafmissie nadat die naburige Numidiërs wat met Rome verbonde was, Kartago -handelaars beroof/aangeval het. Verdrae het enige oorlog met Romeinse bondgenote verbied, en verdediging teen roof/seerowers word beskou as 'oorlogsaksie': Rome het besluit om die stad Kartago uit te wis. Kartago was byna weerloos, en het voorgelê toe hy beleër is.Die Romeine eis egter volledige oorgawe en verwydering van die stad na die (woestyn) binneland ver van enige kus- of hawe -gebied, en die Kartagoërs het geweier. Die stad is beleër, bestorm en heeltemal verwoes.
Uiteindelik is al die Noord -Afrikaanse en Iberiese gebiede van Kartago deur Rome verkry. Let daarop dat "Kartago" nie 'n 'ryk' was nie, maar 'n bondel Puniese kolonies (hawestede in die westelike Middellandse See), soos die 1ste en 2de Atheense ('Attic') liga, onder leiding van Kartago. Puniese Kartago was weg, maar die ander Puniese stede in die westelike Middellandse See het floreer onder Romeinse bewind.
Sosiale probleme en eerste burgeroorlog (146–60 vC)
Die vinnige uitbreiding van Rome het sy sosiale organisasie gedestabiliseer en onrus in die hart van die Republiek veroorsaak, wat uiteindelik gelei het tot politieke geweld, onrus in die provinsies en uiteindelik 'n verbrokkeling in die tradisionele sosiale betrekkinge van Rome wat die Augustaanse Ryk geskep het. Die tydperk word gekenmerk deur die opkoms van sterk manne (Gaius Marius, Cornelius Sulla, Gnaeus Pompeius Magnus, Marcus Licinius Crassus en Julius Caesar), wat militêre sukses in politieke mag verander het.
Die Gracchi (133–121 v.C.)
In 135 het die eerste slaweopstand, bekend as die First Servile War, op Sicilië uitgebreek. Na aanvanklike suksesse is die slawe onder leiding van Eunus en Cleon in 132 vC deur die konsul Publius Rupilius vernietig.
In hierdie konteks is Tiberius Gracchus in 133 vC tot tribune verkies. Hy het probeer om 'n wet in te stel wat die hoeveelheid grond wat 'n individu kon besit, sou beperk. Die aristokrate, wat 'n enorme hoeveelheid geld sou verloor, was bitter teen hierdie voorstel. Tiberius het hierdie wet aan die Plebeiaanse Raad voorgelê, maar die wet is deur 'n tribunus genaamd Marcus Octavius ​​veto gemaak. Tiberius gebruik toe die Plebeiaanse Raad om Octavius ​​te beskuldig. Die teorie dat 'n verteenwoordiger van die mense ophou om een ​​te wees wanneer hy teen die wense van die mense optree, was in stryd met die Romeinse grondwetlike teorie. As hierdie teorie sy logiese einde bereik, sou hierdie teorie alle grondwetlike beperkings op die volkswil verwyder en die staat onder die absolute beheer van 'n tydelike volksmeerderheid plaas. Sy wet is uitgevaardig, maar Tiberius is vermoor saam met 300 van sy medewerkers toe hy vir herverkiesing vir die tribunaal gestaan ​​het.
Tiberius se broer, Gaius, is in 123 tot tribunaal verkies. Gaius Gracchus se uiteindelike doel was om die senaat te verswak en die demokratiese magte te versterk. In die verlede sou die senaat byvoorbeeld politieke teenstanders uitskakel, óf deur spesiale geregtelike kommissies in te stel óf deur 'n senatus consultum ultimum ("uiteindelike besluit van die senaat"). Beide toestelle sou die Senaat in staat stel om die gewone regsprosedures wat alle burgers het, te omseil. Gaius verbied die geregtelike kommissies en verklaar die senatus consultum ultimum ongrondwetlik te wees. Gaius stel toe 'n wet voor wat burgerskapregte aan die Italiaanse bondgenote van Rome sou verleen. Hierdie laaste voorstel was nie gewild onder die plebeiërs nie, en hy verloor baie van sy steun. Hy was verkiesbaar tot 'n derde termyn in 121, maar is verslaan en daarna vermoor deur verteenwoordigers van die senaat met 3000 van sy ondersteuners op die Capitoline Hill in Rome.
In 121 word die provinsie Gallia Narbonensis gestig na die oorwinning van Quintus Fabius Maximus oor 'n koalisie van Arverni en Allobroges in die suide van Gallië in 123. Die stad Narbo is daar in 118 gestig deur Lucius Licinius Crassus.
Opkoms van Marius
Die Jugurthine -oorlog van 111–104 is gevoer tussen Rome en Jugurtha van die Noord -Afrikaanse koninkryk Numidia. Dit was die finale Romeinse pasifikasie van Noord -Afrika, waarna Rome grootliks die uitbreiding op die vasteland gestaak het nadat dit die natuurlike hindernisse van woestyn en berg bereik het. Na die aanwending van Jugurtha op die troon van Numidia, 'n getroue bondgenoot van Rome sedert die Puniese oorloë, was Rome verplig om in te gryp. Jugurtha het die Romeine onbeskaamd omgekoop om sy gebruik te aanvaar. Jugurtha is uiteindelik nie in die geveg gevang nie, maar deur verraad.
Denarius van Faustus Cornelius Sulla, 56 v.C. Dit wys Diana op die voorkant, terwyl die agterkant uitbeeld hoe Sulla 'n olyftak aangebied word deur sy bondgenoot Bocchus I. Jugurtha word aan die regterkant gevange getoon.
In 118 sterf koning Micipsa van Numidië (huidige Algerië en Tunisië). Hy word opgevolg deur twee wettige seuns, Adherbal en Hiempsal, en 'n buite -egtelike seun, Jugurtha. Micipsa het sy koninkryk tussen hierdie drie seuns verdeel. Jugurtha draai egter sy broers om, vermoor Hiempsal en verdryf Adherbal uit Numidia. Adherbal vlug na Rome vir hulp, en aanvanklik bemiddel Rome 'n verdeling van die land tussen die twee broers. Uiteindelik hernu Jugurtha sy offensief, wat lei tot 'n lang en onoortuigende oorlog met Rome. Hy het ook verskeie Romeinse bevelvoerders, en ten minste twee tribunes, omgekoop voor en tydens die oorlog. Sy nemesis, Gaius Marius, 'n nalatenskap van 'n feitlik onbekende provinsiale familie, keer terug uit die oorlog in Numidia en word in 107 verkies tot konsul oor die besware van die aristokratiese senatore. Marius het Numidia binnegeval en die oorlog vinnig beëindig en Jugurtha in die proses gevang. Die skynbare onbevoegdheid van die Senaat en die glans van Marius is ten volle vertoon. Die gewild party het hierdie geleentheid ten volle benut deur hom met Marius te verbind.
Sjabloon: Campaignbox Cimbrian War Die Cimbrian War (113–101) was 'n baie ernstiger saak as die vroeëre botsings van 121. Die Germaanse stamme van die Cimbri en die Teutone trek uit Noord -Europa na die noordelike gebiede van Rome en bots met Rome en haar bondgenote. By die Slag van Aquae Sextiae en die Slag van Vercellae is albei stamme feitlik vernietig, wat die bedreiging beëindig het.
Sulla se burgeroorloë
Sjabloon: Campaignbox Antieke eenwording van Italië Sjabloon: Campaignbox Eerste Mithridatiese Oorlog Template: Campaignbox Sulla se Tweede Burgeroorlog In 91 het die Sosiale Oorlog tussen Rome en sy voormalige bondgenote in Italië uitgebreek toe die bondgenote kla dat hulle die risiko van Rome se militêre veldtogte deel, maar nie die belonings daarvan nie. Alhoewel hulle militêr verloor het, het die bondgenote hul doelwitte bereik met wettige afkondigings wat meer as 500 000 Italianers burgerskap verleen het.
Die interne onrus bereik egter sy ernstigste toestand in die twee burgeroorloë wat veroorsaak is deur die botsing tussen generaals Gaius Marius en Lucius Cornelius Sulla vanaf 88. In die Slag van die Colline -poort by die deur van die stad Rome , 'n Romeinse leër onder Sulla het 'n leër van die Marius -ondersteuners bestry en die stad binnegekom. Sulla se optrede was 'n waterskeiding in die bereidwilligheid van die Romeinse troepe om oorlog teen mekaar te voer, wat die weg sou baan vir die oorloë wat uiteindelik die Republiek omvergewerp het en die stigting van die Romeinse Ryk veroorsaak het.
'N Paar jaar later, in 88, is 'n Romeinse leër gestuur om 'n opkomende Asiatiese mag, koning Mithridates van Pontus, neer te sit. Die weermag is egter nie verslaan en gewen nie. Een van Marius se ou kwestors, Lucius Cornelius Sulla, is vir die jaar tot konsul verkies, en die senaat het beveel om die bevel oor die oorlog teen Mithridates te neem. Marius, lid van die "gewild"party, 'n tribune laat herroep Sulla se bevel oor die oorlog teen Mithridates. Sulla, 'n lid van die aristokratiese ("optimaliseer") party, sy leër terug na Italië gebring en na Rome opgeruk. Sulla was so kwaad vir Marius se tribune dat hy 'n wet aangeneem het wat die tribunaat permanent sou verswak. Daarna keer hy terug na sy oorlog teen Mithridates. Met Sulla weg, het die gewildheid onder Marius en Lucius neem Cornelius Cinna spoedig beheer oor die stad.
Gedurende die tydperk waarin die gewildheid party die stad beheer het, het hulle die byeenkoms ontwrig deur Marius-konsul verskeie kere te herkies sonder om die gebruiklike interval van tien jaar tussen kantore in ag te neem. Hulle het ook die gevestigde oligargie oortree deur onverkose individue na die landdroskantoor te plaas en deur landdrosbesluite die gewilde wetgewing te vervang. Sulla het gou vrede gemaak met Mithridates. In 83 keer hy terug na Rome, oorkom alle weerstand en herower die stad. Sulla en sy ondersteuners slag toe die meeste van Marius se ondersteuners. Sulla, nadat hy die gewelddadige gevolge van radikale waargeneem het gewild hervormings, was natuurlik konserwatief. As sodanig wou hy die aristokrasie versterk, en by uitbreiding die senaat. Sulla het homself tot diktator gemaak, 'n reeks grondwetlike hervormings aangeneem, die diktatuur bedank en 'n laaste termyn as konsul gedien. Hy sterf in 78. Sjabloon: Campaignbox Tweede Mithridatiese OorlogSjabloon: Campaignbox Roman – Parthian Wars
Pompeius se oorheersing
Die derde en laaste slaweopstand was die ernstigste en het uiteindelik tussen 120 000 en 150 000 slawe onder bevel van die gladiator Spartacus behels.
Sjabloon: Campaignbox Derde Mithridatiese Oorlog Mithridates die Grote was die heerser van Pontus, 'n groot koninkryk in Klein -Asië (moderne Turkye), van 120 tot 63. Mithridates het Rome teëgestaan ​​deur sy koninkryk uit te brei, en Rome van sy kant lyk ewe gretig na oorlog en die buit en prestige wat dit kan meebring. In 88 beveel Mithridates die dood van 'n meerderheid van die 80 000 Romeine wat in sy koninkryk woon. Die slagting was die amptelike rede vir die aanvang van vyandelikhede in die Eerste Mithridatiese Oorlog. Die Romeinse generaal Lucius Cornelius Sulla het Mithridates uit Griekeland gedwing, maar moes daarna na Italië terugkeer om die interne bedreiging van sy mededinger, Gaius Marius, te beantwoord. 'N Vrede is gemaak tussen Rome en Pontus, maar dit was slegs 'n tydelike stilte.
Die Tweede Mithridatiese Oorlog het begin toe Rome probeer het om 'n provinsie te annekseer wat volgens Mithridates sy eie was. In die Derde Mithridatiese Oorlog is eers Lucius Licinius Lucullus en daarna Pompeius die Grote teen Mithridates en sy Armeense bondgenoot Tigranes die Grote gestuur. Mithridates is uiteindelik deur Pompeius verslaan in die Slag van die Lycus in die nag.
Sjabloon: Campaignbox Rome teen die Cilicaanse seerowers Die Middellandse See was op hierdie tydstip in die hande van seerowers, grootliks uit Silisië. Die seerowers het nie net seevaarte gewurg nie, maar het ook baie stede aan die kus van Griekeland en Asië geplunder. Pompeius is aangewys as bevelvoerder van 'n spesiale vloot taakmag om teen die seerowers veldtog te voer. Dit het Pompeius net veertig dae geneem om die westelike deel van die see van seerowers skoon te maak en die kommunikasie tussen Iberia (Spanje), Afrika en Italië te herstel.
In 77 stuur die senaat een van Sulla se voormalige luitenante, Gnaeus Pompeius Magnus ("Pompeius die Grote"), om 'n opstand in Hispania te onderbreek. Teen 71 keer Pompeius terug na Rome nadat hy sy missie voltooi het. Ongeveer dieselfde tyd het 'n ander van Sulla se voormalige luitenante, Marcus Licinius Crassus, pas die gladiator/slawe-opstand in Italië onder leiding van Spartacus neergelê. By hul terugkeer het Pompeius en Crassus die gewildheid party wat Sulla se grondwet sterk aanval. Hulle het probeer om 'n ooreenkoms met die gewild partytjie. As Pompeius en Crassus in 70 tot konsul verkies word, sou hulle die meer onaangename komponente van Sulla se grondwet afbreek. Die twee is gou verkies, en het die grootste deel van Sulla se grondwet vinnig afgebreek.
'N Romeinse marmerborsbeeld van Marcus Tullius Cicero, Musei Capitolini, Rome
Omstreeks 66 begin 'n beweging om grondwetlike, of ten minste vreedsame, middele te gebruik om die lot van verskillende klasse aan te spreek. Na verskeie mislukkings het die leiers van die beweging besluit om die nodige middele te gebruik om hul doelwitte te bereik. Die beweging het saamgesnoer onder 'n aristokraat genaamd Lucius Sergius Catilina. Die beweging was gebaseer in die stad Faesulae, wat nie 'n natuurlike broeikas van agrariese roering was nie. Die plattelandse waninhoude sou vordering maak in Rome en bygestaan ​​word deur 'n opstand in die stad. Na die moord op die konsuls en die meeste senatore sou Catiline sy hervormings vrystel. Die sameswering is in 63 begin. Die konsul vir die jaar, Marcus Tullius Cicero, onderskep boodskappe wat Catiline gestuur het in 'n poging om meer lede te werf. As gevolg hiervan is die grootste samesweerders in Rome (insluitend ten minste een voormalige konsul) tereggestel deur magtiging (van twyfelagtige grondwetlikheid) van die senaat, en die beplande opstand is ontwrig. Cicero het toe 'n leër gestuur wat Catiline se magte in stukke gesny het.
Die belangrikste gevolg van die Catilinarian -komplot was dat die gewildheid party diskrediteer geraak het. Die afgelope 70 jaar was 'n geleidelike erosie in senatoriese magte. Die gewelddadige aard van die sameswering, tesame met die vaardigheid van die senaat om dit te ontwrig, het baie gedoen om die beeld van die senaat te herstel.
Triumvirate en einde van die Republiek (60–27 vC)
Eerste Triumviraat (60-50 vC)
'N Romeinse marmerhoof van Pompeius (nou in die Ny Carlsberg Glyptotek)
In 62 keer Pompeius seëvierend terug uit Asië. Die senaat, verheug oor sy suksesse teen Catiline, het geweier om die reëlings wat Pompeius getref het, te bekragtig. Pompeius het in werklikheid magteloos geword. Toe Julius Caesar dus in 61 terugkeer van 'n goewerneurskap in Spanje, het hy dit maklik gevind om 'n ooreenkoms met Pompeius te tref. Caesar en Pompeius het saam met Crassus 'n private ooreenkoms aangegaan, nou bekend as die Eerste Triumviraat. Ingevolge die ooreenkoms sou Pompeius se reëlings bekragtig word. Caesar sou in 59 tot konsul verkies word en sou dan vir vyf jaar as goewerneur van Gallië dien. Crassus is 'n toekomstige konsulskap belowe.
Teen 59 is 'n nie -amptelike politieke alliansie, bekend as die Eerste Triumviraat, gevorm tussen Gaius Julius Caesar, Marcus Licinius Crassus en Gnaeus Pompeius Magnus ("Pompeius die Grote") om mag en invloed te deel.
Caesar word konsul in 59. Sy kollega, Marcus Calpurnius Bibulus, was 'n uiterste aristokraat. Caesar het die wette wat hy Pompeius belowe het, aan die gemeentes voorgelê. Bibulus het die inwerkingtreding van hierdie wette probeer belemmer, en daarom gebruik Caesar gewelddadige middele om die verloop daarvan te verseker. Caesar is toe goewerneur van drie provinsies. Hy vergemaklik die verkiesing van die voormalige patrisiër Publius Clodius Pulcher tot die tribunaat vir 58. Clodius het begin om die senatoriale vyande van Caesar te ontneem van twee van hul meer hardnekkige leiers in Cato en Cicero. Clodius was 'n bitter teenstander van Cicero omdat Cicero teen hom getuig het in 'n saak van heiligmaking. Clodius het tydens die Catiline-sameswering probeer om Cicero vir die teregstelling van burgers sonder verhoor te verhoor, wat daartoe gelei het dat Cicero in selfopgelegde ballingskap gegaan het en sy huis in Rome afgebrand het. Clodius het ook 'n wetsontwerp goedgekeur wat Cato gedwing het om die inval in Ciprus te lei, wat hom 'n paar jaar van Rome sou weghou. Clodius het ook 'n wet goedgekeur om die vorige gedeeltelike graansubsidie ​​uit te brei tot 'n heeltemal gratis graanput vir burgers.
Sjabloon: Campaignbox Galliese oorloë Tydens sy termyn as praetor op die Iberiese Skiereiland (moderne Portugal en Spanje) het Pompeius se tydgenoot Julius Caesar twee plaaslike stamme in die geveg verslaan. Na sy termyn as konsul in 59, is hy aangestel vir 'n termyn van vyf jaar as die prokonsulêre goewerneur van Cisalpine Gallië (deel van die huidige Noord-Italië), Transalpine Gallië (huidige Suid-Frankryk) en Illyria (deel van die moderne Balkan). Caesar was nie tevrede met 'n ledige bestuur nie en het probeer om rede te vind om Gallië (die moderne Frankryk en België) binne te val, wat hom die dramatiese militêre sukses sou gee wat hy gesoek het. Toe twee plaaslike stamme begin migreer op 'n roete wat hulle naby die Romeinse provinsie Transalpine Gallië sou bring, het Caesar die skaars genoeg verskoning wat hy nodig gehad het vir sy Galliese oorloë, tussen 58 en 49 geveg.
Caesar het groot leërs verslaan tydens groot veldslae 58 en 57. In 55 en 54 het hy twee ekspedisies na Brittanje onderneem, die eerste Romein wat dit gedoen het. Caesar verslaan toe 'n vereniging van Galliërs in die Slag van Alesia en voltooi die Romeinse verowering van Transalpine Gallië. Teen 50 het die hele Gallië in Romeinse hande gelê.
Clodius het gewapende bendes gestig wat die stad geterroriseer het, en uiteindelik het Pompeius se volgelinge begin aanval, wat in reaksie daarvoor teenbendes gefinansier het wat deur Titus Annius Milo gevorm is. Die politieke alliansie van die triumviraat was aan die verbrokkel. Domitius Ahenobarbus het in 55 vir die konsulskap gehardloop en belowe om die keiser se bevel van hom af te neem. Uiteindelik is die triumviraat by Lucca hernu. Pompeius en Crassus is die konsulskap in 55 beloof, en Caesar se termyn as goewerneur is met vyf jaar verleng. Vanaf die somer van 54 het 'n golf van politieke korrupsie en geweld Rome oorgesteek. Hierdie chaos het 'n hoogtepunt bereik in Januarie van 52 v.C., toe Clodius in 'n bendeoorlog deur Milo vermoor is.
In 53 het Crassus 'n Romeinse inval in die Partiese Ryk (moderne Irak en Iran) geloods. Na aanvanklike suksesse, marsjeer hy sy leër diep in die woestyn in, maar hier word sy leër diep in vyandelike gebied afgesny, omring en geslag tydens die Slag van Carrhae waarin Crassus self omgekom het. Die dood van Crassus het 'n deel van die balans in die Triumvirate verwyder en gevolglik het Caesar en Pompeius uitmekaar begin beweeg. Terwyl Caesar in Gallië veg, het Pompeius 'n wetgewende agenda vir Rome aangegaan wat aan die lig gebring het dat hy hoogstens ambivalent teenoor Caesar was en miskien nou heimlik verbonde was aan Caesar se politieke vyande. Pompey se vrou, Julia, wat die keiser se dogter was, sterf tydens die bevalling. Hierdie gebeurtenis verbreek die laaste oorblywende band tussen Pompeius en Caesar. In 51 het sommige Romeinse senatore geëis dat Caesar nie as konsul mag staan ​​nie, tensy hy die beheer oor sy leërs aan die staat oorgegee het, wat Caesar weerloos voor sy vyande sou gelaat het. Caesar het 'n burgeroorlog verkies bo sy bevel en om verhoor te word.
Caesar se burgeroorlog en diktatuur (49–44 vC)
Die Curia Julia, die Romeinse senaatshuis wat deur Julius Caesar in 44 v.C. opgerig is en deur Octavianus in 29 v.C. voltooi is, het die Curia Cornelia vervang as die ontmoetingsplek van die senaat
Op 1 Januarie 49 stel 'n agent van Caesar 'n ultimatum aan die senaat. Die ultimatum is verwerp, en die senaat neem toe 'n resolusie aan wat verklaar dat as Caesar teen Julie daardie jaar nie sy arms neerlê nie, hy as 'n vyand van die Republiek beskou sou word. Intussen het die senatore Pompeius aangeneem as hul nuwe kampioen teen Caesar. Op 7 Januarie van 49 het die senaat a senatus consultum ultimum, wat Pompeius met diktatoriale magte beklee het. Pompeius se leër bestaan ​​egter grootliks uit ongetoetste dienspligtiges.
Op 10 Januarie het Caesar met sy veteraanleër die rivier Rubicon oorgesteek, die wettige grens van Romeinse Italië waartoe geen bevelvoerder sy leër sou kon bring nie, in stryd met die Romeinse wette, en teen die lente van 49 die Italiaanse skiereiland na Rome afgevee het. Die vinnige opmars van Caesar het Pompeius, die konsuls en die senaat genoop om Rome vir Griekeland te laat vaar. Caesar kom die stad onbestrede binne. Daarna het Caesar sy aandag gevestig op die Pompeiaanse vesting van Hispania (moderne Spanje), maar besluit om Pompeius self in Griekeland aan te pak. Pompeius verslaan aanvanklik Caesar, maar slaag nie daarin om die oorwinning op te volg nie, en word beslis in die Slag van Pharsalus in 48 verslaan, ondanks die feit dat die keiser se magte twee tot een was, al was dit met troepe van minderwaardige kwaliteit. Pompeius het weer gevlug, hierdie keer na Egipte, waar hy vermoor is.
Pompeius se dood het nie die burgeroorlog beëindig nie, soos die keiser se vele vyande geveg het. In 46 verloor Caesar miskien soveel as 'n derde van sy leër, maar kom uiteindelik terug om die Pompeiaanse leër van Metellus Scipio in die Slag van Thapsus te verslaan, waarna die Pompeiërs weer teruggetrek het na Hispania. Caesar verslaan toe die gekombineerde Pompeiaanse magte tydens die Slag van Munda.
Met Pompeius verslaan en orde herstel, wou Caesar onbetwiste beheer oor die regering verkry. Die magte wat hy homself gegee het, is later deur sy keiserlike opvolgers aangeneem. Sy aanvaarding van hierdie magte het die gesag van Rome se ander politieke instellings verminder.
Caesar het sowel die diktatorskap as die tribunaal beklee, en het gewissel tussen die konsulsie en die prokonsulsie. In 48 het Caesar permanente tribunisiese magte gekry. Dit het sy persoon heilig gemaak, hom die mag gegee om veto te maak teen die senaat en het hom toegelaat om die Plebeiaanse Raad te oorheers. In 46 het Caesar sensuurbevoegdhede gekry, waarmee hy die senaat met sy eie partisane gevul het. Caesar het toe die lidmaatskap van die Senaat tot 900 verhoog. Terwyl die vergaderings voortgegaan het om te vergader, het hy alle kandidate aan die vergaderings voorgelê vir die verkiesing, en alle wetsontwerpe by die vergaderings om dit in te stel. Die gemeentes het dus magteloos geraak en kon hom nie weerstaan ​​nie.
Teen die einde van sy lewe het Caesar begin voorberei op 'n oorlog teen die Partiese Ryk. Aangesien sy afwesigheid uit Rome sy vermoë om sy eie konsuls te installeer sou beperk, het hy voor sy dood 'n wet aangeneem wat hom in staat gestel het om alle landdroste, en later alle konsuls en tribunes, aan te stel. Dit het die landdroste verander van verteenwoordigers van die mense na verteenwoordigers van die diktator.
Caesar was nou die primêre figuur van die Romeinse staat en het sy magte afgedwing en verskans. Sy vyande was bang dat hy ambisies het om 'n outokratiese heerser te word. Met die argument dat die Romeinse Republiek in gevaar is, het 'n groep senatore 'n sameswering uitgedaag en Caesar vermoor tydens 'n vergadering van die senaat in Maart 44.
Caesar is op 15 Maart 44 vermoor. Die sluipmoord is gelei deur Gaius Cassius en Marcus Brutus. Die meeste van die samesweerders was senatore wat verskillende ekonomiese, politieke of persoonlike motiverings gehad het om die moord uit te voer. Baie was bang dat Caesar die monargie binnekort sou laat herleef en homself as koning verklaar. Ander was bang vir verlies aan eiendom of aansien toe Caesar sy grondhervormings ten gunste van die grondlose klasse uitgevoer het. Feitlik al die samesweerders het na die keiser se dood uit die stad gevlug uit vrees vir vergelding. Die burgeroorlog wat gevolg het, het die res van die Republiek vernietig.
Mark Antony, die keiser se luitenant, het die moord op Caesar veroordeel, en daar het oorlog ontstaan ​​tussen die twee faksies. Antonius word as 'n openbare vyand bestempel, en die keiser se aangenome seun en uitverkore erfgenaam, Gaius Octavianus, is die bevel van die oorlog teen hom toevertrou. In die Slag van Mutina is Mark Antony verslaan deur die konsuls Hirtius en Pansa, wat albei vermoor is.
Mouldy Mary en die Cantaloupe
Dit is 'n bekende verhaal en voorbeeld van mediese serendipiteit. Alexander Fleming (1881-1955), 'n Skotse mikrobioloog wat na sy somervakansie na sy laboratorium teruggekeer het en gevind het dat sy groeiplate Staphylococcal-bakterieë met skimmel besmet is. Waar die vorm ook al groei, is die bakteriese selle doodgemaak. Antibiotika is ontdek. Behalwe dat dit nie die eerste antibiotika was wat gemaak is nie. Medikasie met antibakteriese werking dateer uit die Middeleeue. Wat penisillien betref, was Fleming se ontdekking net die begin. En die penisillien wat vandag nog gebruik word, is baie te danke aan 'n onbesonge held genaamd Mary en 'n muwwe kanteloep.
Fleming het vermoed dat die vorm 'n chemiese stof vervaardig wat die Staphylococcus doodgemaak het. Die betrokke vorm was Penicillium notatum en daarom noem Fleming hierdie chemiese middel Penicillin. Fleming was nie vaardig in chemie nie en kon slegs klein hoeveelhede van hierdie penisillien onttrek, wat volgens hom bakterieë doodgemaak het en veilig was by mense.
Fleming was 'n swak spreker, en ondanks die feit dat hy sy bevindings by 'n Medical Research Club aangebied het en sy resultate in die British Journal of Experimental Pathology in 1929 gepubliseer het, was daar min erkenning onder sy eweknieë. Eers in 1939 het Ernst Chain en sir Howard Florey daarin geslaag om gekonsentreerde penisillien uit die vorm te distilleer. In 1940 voltooi hulle hul eerste dierproewe. Teen 1941 was hulle gereed om hul eerste menslike pasiënt te behandel, maar as gevolg van die eksperimentele aard van hul geneesmiddel het hulle iemand nodig gehad wat ernstig, indien nie terminaal siek was nie. In 1941 krap Albert Alexander, 'n polisiekonstabel in Oxford, sy gesig op 'n roosdoring (hoewel hierdie verduideliking vir die besering as apokrief beskryf is). Die krap het besmet geraak met beide Staphylococcus en Streptococcus bakterieë. Abses bedek sy gesig en hy verloor 'n oog.
Op 12 Februarie is Alexander 'n binneaarse infusie van 160 mg penisillien toegedien. Binne 24 uur het sy koors verdwyn en het hy krag en eetlus herwin. Ongelukkig was dit reeds duidelik dat Penicillium notatum baie klein hoeveelhede penisillien gemaak het, wat nodig was om liter penisillien te maak om selfs 'n vingernael te bedek. Na 5 dae se behandeling het die span geen penisillien meer gehad nie. Alexander se toestand het weer versleg en hy is dood.
Alhoewel penisillien duidelik belowend was, was daar 'n meer doeltreffende manier om die antibiotika te produseer, veral op die hoogtepunt van die Tweede Wêreldoorlog toe die vraag nie hoër kon gewees het nie. 'N Oplossing sal in Amerika gevind word.
Mary Hunt het by die Departement van Landbou se Northern Regional Research Laboratory (NRRL) in Peoria, Illinois, gewerk. Dit was haar taak om ons te soek na vormstamme wat meer penisillien as Penicillium notatum kan produseer. Dit het haar die bynaam 'Moldy Mary' gekry. Op 'n dag in 1943 vind sy 'n muwwe kantaloep in 'n kruidenierswinkel. Sy het dit na die laboratorium gebring en gevind dat dit besmet is met Penicillium chrysogenum, 'n stam wat tweehonderd keer die hoeveelheid penisillien as notatum produseer. Die volgende stap klink asof dit uit wetenskapfiksie gekom het. Die chrysogenum is toegedraai met X-strale om mutasie te veroorsaak. Hierdie gemuteerde vorm produseer nou duisend keer die hoeveelheid penisillien. Teen D-Day in 1944 was daar genoeg penisillien om elke soldaat in nood te behandel. Teen 1945 is 'n miljoen mense met penisillien behandel, in vergelyking met minder as 1000 in 1943.
Na die oorlog het Fleming, Florey en Chain die Nobelprys vir fisiologie en medisyne ontvang vir die 'ontdekking van penisillien en die genesende effek daarvan in verskillende aansteeklike siektes'. Wat Mary Hunt betref, terwyl ek hierdie blog ondersoek het, kon ek nie eers agterkom wanneer sy gebore is of hoe sy lyk nie. Sy is ondanks haar groot bydrae nie die eerste vrou wat in die geskiedenis opsy gesit is nie. Maar al die penisillien wat vandag gebruik word, hou verband met die muwwe kanteloep en het sy bestaan ​​te danke aan 'muf' Mary Hunt.
Op hierdie datum in 1584 is Samuel Zborowski op Wawel Hill in Krakow onthoof weens verraad en moord wat tien jaar tevore gepleeg is.
Zborowski (Engelse Wikipedia -inskrywing | Pools), 'n monument vir die tydlose misbruik van die aanklaer se diskresie, was 'n kragtige edelman wat in 'n snert beland het toe niemand van gelyke grootte saam met hom by die toernooie sou kom nie.
In plaas daarvan is sy uitdaging beantwoord deur 'n gewone troepe in die gevolg van die kasteel van Wojnice,* ene Jan Teczynski. Woedend op die belediging, en dubbel so toe sy eie houer deur Teczynski verslaan is, het Zborowski dadelik agter Teczynski aangekom in die teenwoordigheid van die nuutverkose Poolse koning, Henry de Valois. ** Die belediging van lees-majeste is vererger toe Zborowski se swermvliegtuig 'n ander castellan doodgemaak het wat probeer ingryp het.
Die verbode Zborowski vlug na die beskerming van Stephen Bathory, en dolk Voivode van Transsylvanië.
Dit was moontlik dit en het Zborowski verlaat om by die vergeetbare geledere van Europa, ballinge, avonturiers en pretenders aan te sluit onder die beskerming van 'n vreemde prins.
Maar toe die elektiewe troon van die magtige Pole kort daarna oopgaan, besluit die beskermheer van Zborowski dat hy daarvan hou .
Aangesien die Zborowskis groot ondersteuners van Stephen Bathory was, het Samuel ook teruggekeer, met regverdige verwagting, nie net vergifnis nie, maar ook verheffing. Tot hul ontsteltenis was hulle bevrore en het hulle gereageer met 'n reeks insubordinasies: 'n sameswering met die indringende Russe, 'n ongewenste diplomatieke krisis aangevuur met vryskutaanvalle op die Ottomane.
Uiteindelik is ons man ongedaan gemaak deur dieselfde gewelddadige hoogmoed wat sy vlug uit Pole in die eerste plek gedwing het. Zborowski se slegte behandeling van die jong luitkomponis Wojciech Dlugoraj het laasgenoemde so wanhopig gelaat om uit die Zborowski -hof te ontsnap dat Dlugoraj 'n redelike korrespondensie tussen Zborowski en sy broers gesteel het en dit na Zborowski se vyand, Jan Zamoyski, gestuur het. dat Samuel dit oorweeg het om die koning te vermoor.
Zamoyski het bevind, en Bathory het saamgestem dat die mees geskikte manier om hierdie moeilikheidmaker te verwyder, eenvoudig was om die vonnis van 1574 uit die gestampte castellan uit te voer. Die nuwe regime het gerieflik nooit die moeite gedoen om dit op te hef nie.
Alhoewel dit wettig was, was die teregstelling van Zborowski duidelik redelik onreëlmatig en dit het baie in die adel woedend gemaak wat dit as 'n moontlike presedent beskou het vir die verwerping van absolutisme weens die optrede, het die vergadering van die Poolse Sejm in 1585 verskeur. (In latere jare het hierdie liggaam formeel die optrede van Zamoyski onderskryf, maar eers nadat 'n Lex Zborowski om die hantering van verraadssake beter te beheer.)
Jan Matejko se weergawe van die 19de eeu van Samuel Zborowski op pad na onthoofding.
* Destyds was 'n belangrike versterkte stad, Wojnice of Wojnicz in die 1650's deur 'n Sweedse leër verwoes en het dit vandag nooit herstel nie; dit was 'n stad en het hom in 2007 eers weer bevorder van die status van dorp en dorp. #8212 van minder as vierduisend siele.
** Hierdie jongste seun in die Franse koningshuis het vir die Valois -kluis gelyk asof dit op die transfermark vir buitelandse soewereine beskikbaar sou wees. Sy broers se ongelooflike talent om sonder probleme jonk te sterf, vereis egter baie gou dat hy na sy vaderland terugkeer om die troon van Frankryk op te neem as Henri III tydens die godsdiensoorloë in die land. Daar blyk dat Henri nie vrygestel is van die familievloek nie: ons het voorheen die omstandighede van sy eie gewelddadige dood ondersoek, wat ook die einde was van die Huis van Valois tydens die Oorlog van die Drie Henrys.
& dolk 'n Legendariese van in die annale van afgryse. Hierdie Stephen Bathory was die oom van die moeder van die berugte "Countess of Blood ".
& Dagger The gambit het inderdaad die bang luitenant vrygemaak van die beheer van Zborowski, maar hy moes na Duitsland vlug uit vrees vir Zborowski -familielede se wraak.
Op hierdie dag..
Moontlik verwante teregstellings:
1425: Murdoch Stewart, hertog van Albany
Op of omstreeks hierdie datum in 1425 het Murdoch Stewart, hertog van Albany, die Heading Hill geklim.
Murdoch se pa Robert Stewart was die (tweede) seun van koning Robert II, die heel eerste monarg van die Stewart -lyn*
Dit het die Dukes of Albany gemaak pere et fils 'n adder in 'n put vol van hulle: gewelddadige, begeerlike here wat genadeloos na die mag krap. Min mense krap met minder ruth as die Albanies.
Robert Stewart het in 1389 'n effektiewe beheer van die regering oorgeneem tydens 'n staatsgreep binne die gesin, alhoewel sy ouer broer as koning James I opgevolg het, was dit die jong broer wat regeer het, en dit het 'n paar uiters ongemaklike jare opgelewer.
En hy het nie die kantoor uitgeoefen met 'n familielid nie. As daar iets was, het hy 'n idee gehad om sy broer te vervang. In 1402 het die hertog van Albany selfs sy eie neef — en moontlike koninklike erfgenaam — die hertog van Rothesay ** beslag gelê en hom in aanhouding vermoor. Die bang koning het sy jongste kind, die toekomstige koning James I, gou uit die land gestuur om hom weg te hou van die familielede. James is dadelik ontvoer deur die Engelse, en Albany — slaag daarin om titulêre mag te word as die Regent toe sy swak broer dood is en#8212 weier om die losprys te betaal terwyl hy Skotland van 1406 tot sy dood in 1420 die baas was. James het 18 jaar deurgebring sy poësie aan die Engelse hof verfyn.
In 'n ander tydlyn, die een wat Albany bedoel het, is dit ongetwyfeld 'n proloog dat sy eie nageslag die kroon verower. Dit het nie heeltemal so uitgewerk nie.
Die dood van Albany in 1420 gee sy titel oor aan sy seun, ons man, Murdoch Stewart, wat al op die rype ouderdom van 58 was. Murdoch gedwing om af te teken op die losprys van die geslote King James. Sy terugkeer het in werklikheid twee mededingende heersers in die koninkryk geplaas, waar albei nie lank saam kon bly nie.
'N Engelse roete van Franse en Skotse troepe op die vasteland tydens die Slag van Verneuil sou ook vir Murdoch 'n verwoesting wees, want die broer van Murdoch, die graaf van Buchan, is in die proses vermoor. Saam met hom sterf Murdoch se eie politieke veiligheid, en die koning verpletter sy neef met versending.
Alhoewel sommige bronne die teregstelling van Murdoch Stewart op die 24ste plaas, volg ons die verhaal van Patrick Fraser Tytler 's History of Scotland, Deel 3:
Murdoch, die ontslape goewerneur, met Lord Alexander Stewart, sy jongste seun, is skielik gearresteer, en onmiddellik daarna het ses en twintig van die vernaamste adellikes en baronne dieselfde lot gedeel. Hieronder was Archibald Graaf van Douglas, William Douglas Graaf van Angus, George Dunbar Graaf van Maart, William Hay van Errol, konstabel van Skotland, Scrimgeour, konstabel van Dundee, Alexander Lindesay, Adam Hepburn van Hailes, Thomas Hay van Yester Herbert Maxwell van Caerlaverock, Alexander Ramsay van Dalhousie, Alan Otterburn, sekretaris van die hertog van Albany, sir John Montgomery, sir John Stewart van Dundonald, gewoonlik die Rooi Stewart genoem, en dertien ander. In die loop van dieselfde jaar, en 'n kort tydjie voor hierdie energieke maatreël, het die koning Walter, die oudste seun van Albany, saam met die graaf van Lennox en Sir Robert Graham, 'n man van donker, kwaai, gevange gehou. en 'n wraakgierige geaardheid, wat van daardie oomblik af die mees vasberade wraak beloof het wat hy geleef het om uit te voer tydens die moord op sy soewerein. Die erfgenaam van Albany was opgesluit in die sterk kasteel van die Bass, wat behoort aan sir Robert Lauder, 'n vaste vriend van die koning, terwyl Graham en Lennox toegewyd was aan Dunbar, en die hertog van Albany self, in die eerste instansie beperk was in die kasteel van St Andrews, en daarna oorgeplaas na die van Caerlaverock. Op dieselfde oomblik neem die koning die kastele van Falkland en die versterkte paleis van Doune, die gunsteling woning van Albany, in besit. Hier vind hy Isabella, die vrou van Albany, 'n dogter van die graaf van Lennox, wat hy onmiddellik toegewy het aan die kasteel van Tantallan en met 'n sukses en 'n vinnige tempo wat slegs deur die veronderstelling van die grootste krag in die teregstelling verantwoord kan word. van sy planne en 'n sterk militêre mag om alle opposisie te weerstaan, het hy die sterkste vestings in die land besit, en nadat hy die parlement verdaag het, sou hy op 18 Mei binne twee maande byeenkom in Stirling. neem maatreëls om die magtigste van sy teenstanders 'n vinnige en vreeslike wraak toe te dien.
In die paleis van Stirling, op 24 Mei, is 'n hof met groot prag en plegtigheid gehou vir die verhoor van Walter Stewart, die oudste seun van die hertog van Albany. Die koning, wat op sy troon sit, bekleed met die mantels en kentekens van majesteit, met die septer in sy hand en die koninklike kroon dra, was die opperregter van sy volk. Die verlies van die rekord van hierdie verhoor moet besonders betreur word, aangesien die proses 'n baie belangrike lig sou werp op 'n interessantste, maar ongelukkig onduidelikste deel van ons geskiedenis. Ons weet slegs uit 'n antieke kroniek dat die erfgenaam van Albany weens roof verhoor is, en die jurie bestaan ​​uit een en twintig van die belangrikste edeles en baronne, en dit is 'n merkwaardige omstandigheid dat onder hul name wat behoue ​​gebly het, is sewe van die ses-en-twintig baronne wat die koning twee maande tevore in Perth in hegtenis geneem het en toe hy Albany en sy seuns gearresteer het. Onder hierdie sewe was die drie magtigste here in die liggaam van die Skotse aristokrasie en#8212 die grawe van Douglas, March, en Angus die res was sir John de Montgomery, Gilbert Hay van Errol, die konstabel, sir Herbert Herries van Terregles, en sir Robert Cuningham van Kilmaurs. Ander wat in hierdie jurie was, weet ons was die versekerde vriende van die koning en lede van sy privaatraad. Dit was Alexander Stewart, graaf van Mar, sir John Forrester van Corstorfin, sir Thomas Somerville van Carnwath en sir Alexander Levingston van Callendar.Dit is waarskynlik dat die sewe jurielede hierbo persone was wat verbonde was aan die party van Albany, en dat die bedoeling van die koning in hulle gevangenisstraf was om hulle te dwing om afstand te doen van alle idees om hom te ondersteun en hom aan sy lot oor te laat. In hierdie resultaat, het die koning dit reggekry, ongeag die middele wat aangewend is om dit te bereik. Die verhoor van Walter Stewart het 'n enkele dag in beslag geneem. Hy is skuldig bevind en ter dood veroordeel. Sy lot het 'n diepe gevoel van simpatie en deernis in die borste van die mense opgewek vir die edele figuur en waardige maniere van die oudste seun van Albany, wat besonders bereken is om hom vriende te maak onder die laer klasse van die gemeenskap.
Die volgende dag is Albany self, met sy tweede seun, Alexander, en sy skoonpa, die graaf van Lennox, voor dieselfde jurie verhoor. Wat was die misdade teen die graaf van Lennox en Alexander Stewart, is dit nou onmoontlik om vas te stel, maar dit kan op sterk gronde veronderstel word dat die gebruik van die regering en die aanname van die hoogste gesag tydens die ballingskap van die koning, oortredings van hoogverraad was die hoofaanklag teen Duke Murdoch. Sy vader slaag ongetwyfeld in die regentskap deur die vasstelling van die drie boedels wat in die parlement vergader het, maar daar is geen bewyse dat so 'n plegtige besluit geneem is wat die hoë stasie wat die seun veronderstel het, goedgekeur het nie, en indien wel, elke daad van sy regering was 'n verraad, waarop die jurie geen moeite kon vind om hul uitspraak uit te spreek nie. Albany is gevolglik skuldig bevind, dieselfde vonnis is uitgespreek op sy seun, Alexander Stewart, die graaf van Lennox, is daarna veroordeel en hierdie drie edele persone is in die openbaar tereggestel op die noodlottige plek, voor die kasteel van Stirling, bekend onder die naam Heading Hill . Aangesien die veroordeling van Walter Stewart onwillekeurige kommer onder die mense opgewek het, is die skouspel wat nou aangebied word, bereken om die gevoel tot 'n nog groter hoogte van nood en jammerte te verhoog. Albany en sy twee seuns was mans van byna reusagtige gestalte en met so 'n edele teenwoordigheid dat dit onmoontlik was om na hulle te kyk sonder 'n onwillekeurige gevoel van bewondering, terwyl die eerbiedwaardige voorkoms en wit hare van Lennox, wat sy tagtigste jaar bereik het, het 'n gevoel van teerheid en medelye geïnspireer, wat, selfs al erken hulle die vonnis van die vonnis, geneig was om in die boesem van die toeskouers 'n ingesteldheid te verhoog om die vinnige en onverbiddelike erns waarmee dit tereggestel is, te veroordeel. Selfs in hul dae van trots en usurpasie was die familie van Albany die gunsteling van die mense. Sy stigter, die regent, het die gewildheid beoefen, en hoewel 'n usurpator, en bevlek met moorde, in 'n groot mate sy einde bereik het. Dit is inderdaad onmoontlik om die hoë lof van Fordun en Winton te versoen met die donker optrede van sy lewe, maar uit die toon van hierdie historici is dit duidelik dat die erns van James nie die gevoelens van die mense meegebring het nie. . Maar as ons na die stand van sake in Skotland kyk, is dit maklik om die voorwerp van die koning te verstaan. Dit was sy bedoeling om aan 'n nasie te wys, wat lankal gewoond was om die wette met minagting te beskou, en die koninklike gesag as 'n naam van leë bedreiging, 'n onvergeetlike voorbeeld van streng en onbuigsaam geregtigheid, en hulle te oortuig dat daar reeds 'n groot verandering plaasgevind het plek in die uitvoerende deel van die regering.
Met hierdie siening volg nog 'n vreeslike uitstalling die teregstelling van die familie van Albany. James Stewart, die jongste seun van hierdie ongelukkige persoon, was die enigste lid van die gesin wat die arrestasie van die koning vermy het en na die Hoogland ontsnap het. Tot wanhoop gedryf deur die ruïne wat sy huis bedreig het, versamel hy 'n groep gewapende vrye bote, en bygestaan ​​deur Finlay, biskop van Lismore, en Argyle, sy pa se kapelaan, val die burg van Dumbarton aan met 'n woede wat niks kon weerstaan. Die oom van die koning, sir John van Dundonald, die Rooi Stewart genoem, is vermoor, die stad is afgedank en aan die vlamme gegee, en dertig mans vermoor, waarna die seun van Albany terugkeer na sy vas in die noorde. Maar die strewe wat deur die koninklike wraak ingestel is, was so hewig dat hy en die kerklike bandiet wat hom vergesel het, uit hul toevlugte ontslaan is en genoodsaak was om na Ierland te vlieg. Daar is egter beslag gelê op vyf van sy makkers, en die teregstelling wat onmiddellik die van Albany opgevolg het, was onverskillig wreed en walglik. Hulle is deur wilde perde in stukke geskeur, waarna hul warm en trillende ledemate op gibbets gehang is, 'n verskriklike waarskuwing aan die mense van die straf wat op hulle wag, wat hulle verbeel het dat die trou wat hulle gedwing het om die bevele van hul feodale heer uit te voer, was beter as die bande wat hulle verplig het om die wette van die land te gehoorsaam.
* Bepaal betyds om een ​​van die mees beroemde onthoofde annale te kry.
** Prettige aristokratiese titelfeit: " Duke of Rothesay " is 'n nog bestaande titel wat die Britse erfgenaam besit (dus, met die skryf van prins Charles).
& dolk Hy het meer as 'n dekade self in Engelse bewaring deurgebring, nadat hy in die geveg gevang is, het hy in die openingsreëls van Shakespeare 's verwys Hendrik die Vierde, Deel 1 met 'n ander metgesel van die hertog van Albany, die graaf van Fife.
Tienduisend vet Skotte, twee en twintig ridders,
Sir Walter sien in hul eie bloed
Op Holmedon se vlaktes. Van die gevangenes het Hotspur geneem
Mordake, die graaf van Fife, en die oudste seun
Om Douglas en die graaf van Athol te slaan,
Van Murray, Angus en Menteith:
En is dit nie 'n eerbare buit nie?
'N Dapper prys? ha, neef, is dit nie?
SABOTEURS DEEL 19: Shadow Government & Magic Numerology
Weer en weer sien ons die patroon van vrymesselaars wat 'herleef', 'verdraai', 'krom', 'omkeer' en 'kap' simbole om dit vir die algemene publiek as een ding te laat verskyn, maar dui op die 'eienaardige en besondere' doel "agter die sluier. In hierdie spesifieke geval, vir die vroeë setlaars van die pasgebore Verenigde State van Amerika, is die al-sienende oog van die Heilige Drie-eenheid bo die Groot Piramide geplaas om dit in die al-sienende oog van die onheilige drie-eenheid te laat verdraai: Isis , Osiris en Horus. 'N Mens kan nou wonder: "Hoekom die Groot Piramide spesifiek?"
Hall het dit te sê oor die Groot Piramide en die verband met die Baconiese droom "New Atlantis" (vertaling: New World Order):
Die antieke Egiptenare het geglo dat die Piramide van Gizah die heiligdom van die god Hermes, of Thot, is, die verpersoonliking van universele wysheid.
Daar is nog nooit 'n spoor gevind van die pet van die groot piramide nie. 'N Plat platform van ongeveer 30 meter groot gee geen aanduiding dat hierdie deel van die struktuur ooit andersins afgehandel is nie, en dit is gepas, aangesien die piramide die menslike samelewing self voorstel, onvolmaak en onvolledig. Die stygende konvergerende hoeke en gesigte van die struktuur verteenwoordig die algemene strewe van die mensdom hierbo, dryf die simbool van die esoteriese ordes, die stralende driehoek met sy alsiende oog. ...
Daar is 'n legende dat in die verlore Atlantis 'n groot universiteit gestaan ​​het waarin die meeste kunste en wetenskappe van die huidige ras ontstaan ​​het. Die universiteit was in die vorm van 'n enorme piramide met baie galerye en gange, en bo -op was 'n sterrewag vir die bestudering van die sterre. Hierdie tempel vir die wetenskappe in die ou Atlantis word in die seël van die nuwe Atlantis uitgebeeld. Was dit die samelewing van die onbekende filosowe wat die nuwe nasie met die ewige embleme afgeskaal het, sodat al die nasies die doel kon weet waarvoor die nuwe land gestig is? ...
Die kombinasie van die Phoenix, die piramide en die allesziende oog is meer as toeval of toeval. Daar is niks oor die vroeë stryd van die koloniste om so 'n keuse aan boere, winkeliers en landsmanne voor te stel nie. Daar is slegs een moontlike oorsprong vir hierdie simbole, en dit is die geheime genootskappe wat 150 jaar voor die Revolusionêre Oorlog na hierdie land gekom het. Die meeste patriotte wat Amerikaanse onafhanklikheid bereik het, behoort aan hierdie samelewings en put hul inspirasie, moed en hoë doel uit die antieke leer. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die groot seël direk geïnspireer is deur hierdie bevele van die menslike soeke nie, en dat dit die doel vir hierdie nasie uiteengesit het, aangesien die doel gesien en bekend was aan die stigters.
Die monogram van die nuwe Atlantis onthul hierdie kontinent wat afgesonder is vir die voltooiing van die groot werk - hier moet die piramide van menslike aspirasie, die skool van die geheime wetenskappe, ontstaan. [i]
Hall het sy refleksies van die Groot Piramide in hierdie een werk nie beperk nie. In sy Geheime leringe van alle ouderdomme, het hy 'n stap verder gegaan en dit verduidelik almal:
... alhoewel die Sewe Wonders van die Wêreld blykbaar om verskillende redes ontwerp is, was dit werklik monumente wat opgerig is om die arcana van die Geheimenisse te bestendig. Dit was simboliese strukture wat op eienaardige plekke geplaas is, en die werklike doel van die oprigting daarvan kan slegs deur die ingewydes bespeur word ... Die sewe wonders van die wêreld is deur Widow se seuns gebou ter ere van die sewe planetêre genies. Hulle geheime simboliek is identies aan dié van die sewe seëls van Openbaring en die sewe kerke van Asië. [ii]
Hy sê verder oor die Groot Piramide, veral: 'Die Groot Piramide was die hoogste onder die tempels van die Geheimenisse ... Dit was die graf van Osiris, en is vermoedelik deur die gode self gebou, en die argitek was moontlik die onsterflike Hermes. Dit is die monument van Mercurius, die boodskapper van die gode, en die universele simbool van wysheid en letters. " [iii] Vroeër in dieselfde werk verduidelik hy:
Marsham Adams noem die Groot Piramide 'die Huis van die Verborge Plekke', inderdaad, want dit verteenwoordig die innerlike heiligdom van pre-Egiptiese wysheid. Deur die Egiptenare is die Groot Piramide verbind met Hermes, die god van wysheid en letters en die Goddelike Illuminator wat deur die planeet Mercurius aanbid is. Deur Hermes met die piramide in verband te bring, word opnuut beklemtoon dat dit in werklikheid die hoogste tempel van die onsigbare en opperste godheid was. Die Groot Piramide was ... die eerste tempel van die Geheimenisse, die eerste struktuur wat opgerig is as 'n bewaarplek vir die geheime waarhede wat die sekere grondslag van alle kunste en wetenskappe is. Dit was die perfekte embleem van die mikrokosmos en die makrokosmos en, volgens die geheime leerstellings, die graf van Osiris, die swart god van die Nyl.…
Deur die mistieke gange en kamers van die Groot Piramide het die verligting van die oudheid verbygegaan. Hulle het die portale binnegegaan as mense; hulle het as gode uitgekom. Dit was die plek van die 'tweede geboorte', die 'baarmoeder van die verborgenhede'. [iv]
Rhodes -geleerde James H. Billington en professor Harvard Charles Eliot Norton herken ook die okkultiese simboliek van die Groot Seël en sê dat dit ons land 'beswaarlik' op 'n ander manier verteenwoordig as 'n 'embleem van 'n vrymesselaars -broederskap'. [v]
Die agterkant het twee leuse, Wees ten gunste van ons ondernemings (ook dertien letters Latyn, letterlik "[hy/sy/dit] bevoordeel ons ondernemings") en Novus ordo seclorum (Latyn, "New Order of the Ages").
Vra jouself af waarom die Vatikaan die Cumaen Sibyl het (die bekendste siener van die god Apollo wie se profesie sy aankoms in die eindtyd voorspel as die leier van die nuwe Goue Eeu (Novus Ordo Seclorum), wat begin met die aanbreek van die laaste wêreldryk) prominent saam met Ou -Testamentiese profete in die Sixtynse Kapel in Rome vertoon? Sowel die apostel Paulus as apostel Johannes waarsku dat Antichris die inkarnasie van die gees van Apollo sal wees!
Vir Wees ten gunste van ons ondernemings, Charles Thompson, ontwerper van die finale weergawe van die Great Seal, versreël 625 van boek IX van Virgil's Aeneis, wat lui, Juppiter omnipote, audacibus annue coeptis ("Almagtige Jupiter bevoordeel [die] gewaagde ondernemings"), om Wees ten gunste van ons ondernemings ("Hy keur [ons] ondernemings goed"). Die frase Novus ordo seclorum ('' 'N nuwe orde van die eeue' ') is in 1782 aangepas uit inspirasie wat Thompson gevind het in 'n profetiese reël in Virgil's Eclogue IV: Magnus ab integro seclorum nascitur ordo (Virgil's Eclogue IV, reël 5), die interpretasie van die oorspronklike Latynse wese, "En die majestueuse rol van eeue omring begin weer." Hierdie frase kom uit die Cumaean Sibyl ('n heidense profetes van Apollo, geïdentifiseer in die Bybel as 'n demoniese bedrieër) en behels die toekomstige geboorte van 'n goddelike seun, voortgebring uit ''n nuwe ras mense wat uit die hemel neergedaal is' wanneer hy 'ontvang' die lewe van gode, en sien dat helde met gode saamtrek. "
Die betekenis van al drie Latynse frases van beide kante saam, sodra die beelde almal met die Vrymesselaarsagenda vergelyk is, kan lui:
Osiris/Isis/Jupiter bevoordeel die ondernemings (Wees ten gunste van ons ondernemings)
van die een Orde wat saam die As Above, So Below -skemata in die hoofstad gebou het (E pluribus unum)
deur die goddelike seun (Horus of valse messias) in die New World Order of the Ages aan te kondig (Novus ordo seclorum).
Maar die roete gaan selfs dieper as dit.
Terug na wat die 33ste graad vrymesselaar James David Carter in 1864 geskryf het, lees ons van hierdie simboliek en numerologie aan die agterkant:
Aan die agterkant is die All Seeing Eye in 'n driehoek omring deur 'n goue glorie. Benewens die voor die hand liggende vrymesselaarse betekenis van hierdie ontwerp, het dit 'n kabalistiese waarde van sewentig plus drie plus tweehonderd, wat gelyk is aan tweehonderd drie en sewentig, wat die waarde van die frase is ehben mosu habonim (die steen wat die bouers geweier het) bekend aan alle koninklike boogmesselaars. Dit is ook die waarde van die Hebreeuse selfstandige naamwoord Hiram Abiff, die argitek van die tempel van Salomo en die hoofkarakter van die legende wat in die Master Mason -graad gebruik is ... Die driehoek verteenwoordig ook die hoeksteen van die onvoltooide piramide en herinner die Mason aan die onsterflikheid van die siel en dat hy in ewigheid die hoeksteen van sy aardse arbeid sal voltooi volgens die ontwerpe op die bord van die hoogste argitek van die heelal. Die onvoltooide piramide kan hom nie herinner aan die onvoltooide toestand van die tempel toe die tragedie sy Meester -argitek getref het nie.
Die glans van heerlikheid wat aan weerskante van die Groot Seël gevind word, kan die Metselaar nie herinner aan die Groot Lig in Vrymesselary nie, wat die reël en riglyn is vir geloof en praktyk en waarsonder geen vrymesselaarslosie kan bestaan ​​nie. Dit herinner hom daaraan dat slegs meer lig die onkunde waarin hy struikel, kan verdryf totdat hy in Celestial Lodge kom, waar alle lig gegee word. [vi]
Weereens glo baie dat die okkulte skakels in die Groot Seël (sowel as monumente en argitektuur in die hoofstad) 'n nuwe samesweringsteorie is. Maar selfs woordvoerders van die Vrymesselaarse Orde self kom na vore om openlik toe te gee dat daar meer 'plan' is as dat daar 'kuns' agter hierdie ontwerpe is. As ons wil toelaat dat die herhalende simboliek vanself spreek, kom ons tot hierdie gevolgtrekking. As ons toelaat dat die histories vereerde Vrymesselaars vir hulself praat, kom ons weer tot hierdie gevolgtrekking. Waar is die 'verborge sameswering' te midde van al hierdie bewyse? Kan ons selfs suggereer dat enigiets op hierdie punt selfs 'versteek' is? Dit lyk heeltemal deursigtig sonder voete.
(ARTIKEL VERVOLG HIERONDER SPESIALE AANKONDIGINGSLEPWAAR)
MOET 'SABOTEURS'-sleepwa kyk met 'n moet-weggee!
Maar waarom al hierdie gevalle van dertien? Wou die ontwerpers van die Seal werklik soveel aandag gee aan die dertien oorspronklike kolonies? Een of twee keer is verstaanbaar, maar kyk na 'n opsomming van hoeveel keer hierdie getal aan beide kante verskyn:
13 blare op die olyftak
13 bessies op die olyftak
13 strepe op die wapen
13 sterre in die "heerlikheid" (bo die arend se kop)
13 karakters (insluitend die komma) in "uit baie, een" en "een, uit baie"
13 letters in Wees ten gunste van ons ondernemings
13 rye (of "trappe") op die onvoltooide piramide
'N Rudimentêre soektog bied 'n uitgebreide lys van bygelowige verbindings met dertien, waarvan baie uiteindelik terugkeer na die okkulte (as 'n mens bereid is om so ver terug te grawe). So 'n vrees vir hierdie getal bestaan ​​dat daar 'n werklike, kliniese fobie daarmee verband hou. Triskaidekaphobia is afgelei van die Griekse woorde tris, kai, deka, en fobos, letterlik vertaal na "drie en tien morbide vrees", of "'n morbide vrees vir drie plus tien." Die volgende is slegs 'n paar interessante verbindings met dertien:
Die meeste Wiccan -koeke bestaan ​​uit dertien lede.
By die Laaste Avondmaal was daar dertien mans (twaalf dissipels plus Christus). Judas Iskariot, Christus se verraaier, word beskryf as die dertiende persoon wat net 'n kort rukkie aan tafel gekom het voordat hy die gruwelikste misdaad in die wêreldgeskiedenis gepleeg het. (Sedertdien was daar 'n voortdurende bygeloof by maaltydbyeenkomste waarby presies dertien mense betrokke was.)
Op Vrydag die 13de, in Oktober van die jaar 1307, het koning Filip IV van Frankryk die Tempeliers laat arresteer, waarvan die meeste óf gemartel óf onmiddellik tereggestel is. (Baie meen dit was die oorsprong van die "Vrydag die 13de" bygeloof wat ons vandag nog teister.)
In Viking -lore was die god Loki die dertiende in die orde van die Noorse panteon. Na sy gereelde moord op medegod Balder, was Loki die dertiende gas wat by die begrafnis verskyn het. (Sommige het gesê dit is die oorsprong van die bygeloof dat as daar dertien mense bymekaarkom, een in die komende jaar sal sterf.)
Apollo 13 is om 13:13:00 se sentrale standaardtyd gelanseer, en die suurstoftenk het op 13 April 1970 ontplof.
Vroeg in die ontwikkeling van ons moderne kalenders, sou 'n jaar met dertien vol mane (wat ongeveer sewe-en-dertig jaar uit 'n eeu gebeur) die balans van die geskeduleerde kerkfeeste, feeste en geleenthede laat val. As sodanig word dit ten minste as 'n ongelukkige getal beskou en soms as 'n slegte teken.
Baie televisieprogramme en Hollywood -rolprente het plotte rondom die nommer dertien met betrekking tot die okkulte, paranormale aktiwiteit of bonatuurlike verskynsels (soos 13 spoke, Die dertiende verdieping, Vrydag die 13de, en Pakhuis 13, om maar net 'n paar te noem).
'N Verrassende aantal hotelle en besigheidsentrums het die nommer dertien heeltemal en bygelowig uit hul vloerontwerp weggelaat, en gevolglik gaan die hysbakknoppies reguit van twaalf na veertien. (Dieselfde kan gesê word vir 'n hele paar lugrederye, en daar is geen 'ry 13' nie.)
Die Republiek van Ierland was so oortuig dat die bygelowe rondom dertien mense in 2013 sou ontmoedig om motors te koop (aangesien die eerste twee nommers op die voertuigregistrasie die laaste twee van die vier-syferjaar is, dws 2011-geregistreerde motor sou begin met "11 "Ens.) Dat die Vereniging van die Ierse motorbedryf dit met die regering goedgekeur het om 'n bykomende syfer by te voeg wat die eerste of tweede helfte van die jaar verteenwoordig (" 131 "vir die eerste helfte van 2013" 132 "vir die tweede helfte).
En die lys gaan voort (insluitend nog 'n onvoltooide piramide met 13 trappe by die Huis van die Tempel waar ek tydens hierdie ondersoek met leiers van die Scottish Rite Freemasonry vergader het). Om een ​​of ander vreemde rede vrees baie mense die getal dertien. Dit speel egter ook 'n interessante rol in 'n paar getalle -speletjies. Net so 'n vinnige voorbeeld: die eenvoudigste alfanumeriese omskakelingstabel ken 'n nommer toe aan elke letter van 1 tot 26 (A = 1, B = 2, C = 3, ensovoorts). Sommige het daarop gewys dat die waardes van die VSA (syfers 21, 19 en 1) maklik gespeel kan word om 13 gelyk te stel (2 x 1 = 2 + 1 = 3 + 9 = 12 + 1 = 13). 'N Ander een is AOL (America Online), waarvan die logo blykbaar die oog is van Horus/Osiris in 'n piramide (getalle 1, 15 en 12), en mense wys ook vinnig op die vergelyking van 13 (1 + 15 = 16 - 1 = 15 - 2 = 13). Die meeste hiervan lyk net dom (soos bygelowe dikwels doen), maar daar is nog meer wat oorweeg moet word. Byvoorbeeld, die Illuminati ('n radikale, interne sekte van Vrymesselary) het dertien top "sataniese bloedlyne": Astor, Bundy, Collins, DuPont, Freeman, Kennedy, Li, Onassis, Reynolds, Rockefeller, Rothschild, Russell en Van Duyn.
Maar volgens esoterici soos Hall, was die buitengewone waarheid oor die getal dertien wat so op die Groot Seël aangebring is, 'n merker vir diegene wat dit as 'n vrymesselaars 'kraggetal' verstaan ​​het, ook heilig vir die maan en die verteenwoordiger van die hoof van Isis. namate die aantal Osiris se oorblywende liggaamsdele herstel Isis langs die Nylrivier (veertien in totaal is die manlike voortplantingsorgaan nooit gevind nie, gelykstaande aan dertien). Dit neem natuurlik nie eens in ag wat numerologiese Bybelwetenskaplikes kan onthul nie.
Daar is dertien hongersnode in die Skrif opgeteken, wat, soos ons almal weet, tye van vreeslike honger en nood is vir mense van 'n land/gebied (Genesis 12:10, Genesis 26: 1, Genesis 41:54, Rut 1: 1, 2 Samuel 21: 1, 1 Konings 18: 1, 2 Konings 4:38, 2 Konings 7: 4, 2 Konings 25: 3, Nehemia 5: 3, Jeremia 14: 1, Lukas 15:14 en Handelinge 11:28 ). In hierdie gebeure is die mense slegs bevry en gevoed deur 'n mag wat hoër was as hulle, die Christelike God. Beskou dan die feit dat die 'redder' van so 'n nood in die eindtyd die Antichris van 'n Wêreldorde sal wees - voordat hy die groot vernietiging inlei.
Openbaring hoofstuk 13 is waarskynlik die belangrikste en beskrywendste hoofstuk van enige boek in die hele Bybel oor die Antichris, maar daarbenewens - en met inagneming van al die metafisiese en alchemiese bande tussen die geheimsinnige Vrymesselaars en die Hermetiese 'As Bo, So Onder' maksimum - Openbaring 13:13 het net baie interessant geword: "En hy [die Antichris -dier] doen groot wonders, sodat hy laat vuur uit die hemel neerdaal [soos hierbo] op die aarde [so hieronder] in die oë van mense "(KJV, nadruk bygevoeg).
In Gematria-die Assiries-Babilonies-Griekse alfanumerieke kodesisteem wat gereeld gebruik word in verband met die geliefde Kabbalah-tekste van die Rosicrucians-is die naam "Satan" in beide Hebreeus en Grieks veelvoude van 13 (Hebreeus 364, 13 x 28 Grieks 2197, 13 3 ).
Maar miskien is die interessantste verband met die nommer wat Ethelbert W. Bullinger in sy boek bekend gemaak het, Nommer in die Skrif:
Wat die betekenis van dertien, almal is bewus daarvan dat dit as 'n aantal onheilspellende faktore op ons neergekom het. Daar is baie bygelowe wat omring word, en daar is verskillende verduidelikings daaroor.
Ongelukkig gaan diegene wat agteruit gaan om 'n rede te vind, selde ver genoeg terug. Die gewilde verduidelikings strek, sover ons weet, nie verder terug as die Apostels nie. Maar ons moet teruggaan na die eerste voorkoms van die nommer dertien om die sleutel tot die betekenis daarvan te ontdek. Dit kom eers in Genesis 14: 4 voor, waar ons lees "Twaalf jare bedien hulle Chedorlaomer, en die dertiende jaar het hulle REBELLED. "
Vandaar elke voorkoms van die getal dertien, en ook van elke veelvoud daarvan, seëls die waarmee dit in verband staan rebellie, afvalligheid, afwyking, korrupsie, verbrokkeling, revolusie, of een of ander verwante idee. [vii]
Miskien is dit egter nog interessanter as alles wat tot dusver oor die Groot Seël bespreek is, maar die ware kleure wat in die dertiger- en veertigerjare begin verskyn het toe daar besluit is dat die Seël op die dollarrekening geplaas sou word ... en in die volgende inskrywing sal die mees bewaakte GEHEIM van die "Guru Letters and Great Seal Prophecies" uiteindelik onthul word!
[i] Manly P. Hall, Geheime bestemming van Amerika, Kindle -plekke 1458–1488.
[ii] Manly P. Hall, Geheime leringe van alle ouderdomme, Kindle -plekke 3615–3619.
[iii] Ibid., 3652–3654 klem bygevoeg.
[iv] Ibid., 2162–2179 beklemtoning bygevoeg.
[v] Staatsdepartement van die Verenigde State, Gaillard Hunt, Die geskiedenis van die seël van die Verenigde State (Washington Government Printing Office, 1909), 55.
[vi] James Davis Carter, Vrymesselary en die Amerikaanse regering, 119–154. Kan aanlyn gesien word op die volgende skakel, laas besoek op 15 Mei 2017, http://www.mindserpent.com/American_History/organization/mason/freemasonry.html
[vii] Ethelbert W. Bullinger, Nommer in die Skrif (Pleasant Places Press, 2004), 208.
Kom meer te wete oor die ligte romans
Welkom by die DanMachi Wiki, 'n wiki wat toegewy is aan die DanMachi/is dit verkeerd om meisies in 'n kerker te probeer haal?, Sword Oratoria, en Familia Chronicle ligte romans deur Oomori Fujino en die manga en anime wat daaruit vervaardig is. Dit is 'n wiki waar almal kan help deur artikels by te voeg en te redigeer! Die wiki het tans 129,968 wysigings 1,170 Artikels met 3 917 beelde en brei sedert 24 Julie 2014 uit.
Deel 17 van die hoofreeks word op 22 April vrygestel.
'N Vierde seisoen vir die DanMachi -anime is vir 2022 aangekondig.
DanMachi Volume 15 [Engels] is vrygestel!
Familia Chronicle Episode Freya [Afrikaans] is vrygestel!
DanMachi Volume 16 is vrygestel!
Artemis is 'n godin wat die belangrikste heldin in die film DanMachi Arrow of Orion gaan wees. Sy is 'n vriend van Hestia en vra Bell Cranel en die ander om hulp om 'n ou monster, bekend as Antares, te verslaan.
In Die geheime leerstellings vir alle ouderdomme, gevierde 33ste-graad Vrymesselaar Manly P. Hall het gesê:
Baie van die stigters van die Amerikaanse regeringsmesselaars was nie net nie, maar hulle het hulp ontvang van 'n geheime en verstandige liggaam wat in Europa bestaan ​​het, wat hulle gehelp het om hierdie land te vestig vir 'n eienaardige en besondere doel wat slegs die geïnisieerde paar bekend was. Die Groot Seël is die handtekening van hierdie verhewe liggaam - ongesiens en grotendeels onbekend - en die onvoltooide piramide aan die agterkant is 'n trap wat simbolies die taak uiteensit vir die vervulling waarvan die Amerikaanse regering gewy is vanaf die dag van sy ontstaan. [i]
Hall het oor baie dinge gepraat oor die vrymesselaarsimboliek van ons hoofstad, maar deur ver die sterkste handtekening van voorneme deur die samelewing, soos Hall pas gesê het, is die Groot Seël. Hy het nie eers probeer om die feit te verberg dat die seël 'n 'taak' behels nie - 'n 'eienaardige en besondere' taak waaraan ons nasie van die begin af 'toegewy' was!
Hermes Trismegistus van die Hermetiese Corpus wysheidstekste wat deur die Rosekruisers (en by uitbreiding, die Vrymesselaars) gewaardeer is, het sy dissipel herhaal met 'n beginsel vir die werking van die heelal: "As Bo, So Below." Hierdie kode is vandag so begrawe in die esoteriese mistiek dat u dit selfs volgens "The Magician" in die tarotdek vind, een van sy hande hou 'n towerstaf na die hemel, en die ander wys na die aarde, wat die rol van die towenaar (en alchemis) aandui in die metafisiese verband tussen hemel en aarde - en hierdie kunswerk is 'n direkte gevolg van die maksimum "As Bo, So Onder". Direk van Trismegistus Emerald tablet skryf uit die Hermetica is die verklaring van hierdie mistieke verband:
Dit wat hieronder is, stem ooreen met dit wat hierbo is, en dit wat hierbo is, stem ooreen met wat hieronder is, om die wonder van die een ding te bewerkstellig. En net soos alle dinge uit hierdie een ding gekom het, deur die meditasie van een verstand, so ontstaan ​​alle geskape dinge uit hierdie een ding, deur transformasie. [ii]
Vir diegene wat verstaanbaar verward is oor hierdie duistere en kriptiese teks en wat hierdie 'een ding' kan wees, oorweeg wat Nikki Scully in haar boek oor die Emerald Tablet skryf, Alchemiese genesing: 'n gids tot geestelike, fisiese en transformasionele medisyne:
Die basiese beginsels van alchemie word gedistilleer in die Emerald Tablet, een van die mees aangehaalde en bestudeerde van die leidende verhandelinge van alchemiese lore. van One Mind, of van One Thing, en hulle is dieselfde. " Dit is die doel van die alchemis om gees en materie in ooreenstemming en harmonie te bring. Binne die verhouding rus die geheim van die skepping, en daarmee saam ons vermoë om ons eie werklikheid saam te skep ...
Die taal wat gebruik is om antieke en middeleeuse alchemie oor te dra, was doelbewus misleidend, gekodeer in terme wat so moeilik was om te verstaan ​​dat die meerderheid van diegene wat dit probeer ontsyfer het, óf op 'n dwaalspoor gebring is óf gedwing is om op te gee. ...
Deur al die prosesse van alchemie is dit belangrik om die leer van die Emerald Tablet te onthou ... Wat in die geesteswêreld gebeur, weerspieël wat in die fisiese wêreld gebeur. [iii]
Eenvoudig gestel, wat op hierdie aarde gebeur, kan beheer, gemanipuleer, herlei of heeltemal word geskep gebaseer op die kragtige, metafisiese verband tussen die onsigbare koninkryk en die min verligtes (towenaars, towenaars, alchemiste, meester -vrymesselaars, ens.). Wat hieronder op ons natuurlike aarde gebeur, kan volgens hierdie filosofie die van die bonatuurlike weerspieël - en die ambisies van 'n nuwe samelewing (of New World Order) word tasbaar deur hierdie konsentrasie. So 'n "spieël" word openlik in die Groot Seël vertoon. Soos Hall aandui, hou dit 'simbolies' verband met die 'taak' waaraan ons land 'toegewy' was. Hy het dit duidelik gemaak, net soos Nikki Scully, dat hierdie simbole en tale 'doelbewus misleidend' is vir die algemene publiek.
Dit is dus geen wonder dat die nasie mislei word nie en dat slegs studente van argaïese/esoteriese simboliek die ware 'eienaardige en besondere doel' van die ontwerp van die seël sou kon ontsyfer. Deur toe te laat dat die beeld nasionalisties in sy handelsmerk verskyn, kan die waarheid gehul word agter wat die algemene publiek as patrioties beskou.
Die volgende implikasies word aangebied deur die hope navorsing wat op die Groot Seël beskikbaar was sedert die ontstaan ​​daarvan in 1776 (in 1782 goedgekeur), te ondersoek:
Die dier wat gekies is om die Amerikaanse wapen te dra (met dertien strepe) is die Amerikaanse Bald Eagle, vermoedelik gekies "vanweë sy lang lewe, groot krag en majestueuse voorkoms, en ook omdat dit vermoedelik slegs op hierdie kontinent bestaan ​​het. … Die arend verteenwoordig vryheid. Terwyl hy leef op die toppe van hoë berge, te midde van die eensame grootsheid van die natuur, het hy onbeperkte vryheid, of hy met sterk tandwiele in die valleie daaronder sweep, of opwaarts in die grenslose ruimtes daarbuite. " [iv]
Hoe statig dit ook al klink, is dit algemeen bekend dat die vroeëre sketse van William Barton se "feniks in 'n vlamnes" was. Hiervan het Manly Hall gesê: 'Die keuse daarvan sou natuurlik gepas gewees het.' Hy het verder gesê:
Onder die ou mense word 'n wonderlike voël genaamd die Feniks beskryf deur vroeë skrywers soos Clement, Herodotus en Plinius in grootte en vorm wat soos die arend lyk. Daar word gesê dat die Phoenix 500 jaar lank lewe, en by sy dood gaan sy liggaam oop en die pasgebore Phoenix verskyn. As gevolg van hierdie simboliek word die Phoenix algemeen beskou as 'n voorstelling van onsterflikheid en opstanding.
Alle simbole het hul oorsprong in iets tasbaars, en die Feniks is 'n teken van die geheime orde van die antieke wêreld en van die begin van die orde, want dit was algemeen om te verwys na iemand wat twee keer as 'n man in die tempels opgeneem is -gebore, of wedergebore [dink Horus/Osiris]. Wysheid verleen 'n nuwe lewe, en diegene wat wys [of verlig word] word wedergebore.
Die Phoenix -simbool is op 'n ander manier belangrik, as 'n embleem onder byna alle beskaafde nasies van koninklikes, mag, meerderwaardigheid en onsterflikheid. Die Phoenix van China is identies in betekenis met die Phoenix van Egipte en die Phoenix van die Grieke is dieselfde as die Thunder Bird van die Amerikaanse Indiane. ...
Dit is onmiddellik duidelik dat die voël op die oorspronklike seël nie 'n arend is nie, maar die Phoenix ... Die bek het 'n ander vorm, die nek is baie langer, en die klein haartjies aan die agterkant van die kop laat geen twyfel bestaan ​​oor die bedoeling van die kunstenaar nie. [v]
Wat Hall betref, en wat die historiese getuienis toon, was die arend nooit 'n arend nie, maar 'n reïnkarnatiewe voël wat in die Vrymesselaars mistiek baie belangrik was.
Daar is egter nog 'n ooreenstemmende mitologiese skakel met die arend as die verteenwoordigende feniks. Verskeie ander voëls sou gekies kon word as die bedekte feniks as die kunstenaar doelbewus hul lyne wou vorm, maar in die stamboom van die Romeinse panteon was Jupiter (Zeus vir die Grieke) die vader van Apollo, en sy heilige dier was die arend, wat byna nooit sy kant verlaat nie. Toe hierdie einste arend gekombineer word met 'n donderbol in sy kloue in kunswerke - 'n algemene voorkoms op Griekse en Romeinse muntstukke - moes die arend self as diere beskou word as Jupiter. Interessant genoeg, in byna elke uitbeelding van hierdie toestand, het die arend sy vlerke uitgestrek in presies dieselfde posisie as die Arend van die Groot Seël, en sy kop is altyd in dieselfde rigting. Die vergelyking van die twee beelde is so opvallend dat as 'n mens 'n persoon sou benader wat nie die identiteit of simboliek van die Romeinse/Griekse munte of die Amerikaanse seël (of die Amerikaanse geskiedenis) verstaan ​​nie, sou hy of sy verstaanbaar sou dink dat die Romeinse /Griekse muntstuk was 'n antieke muntstuk uit Amerika se antieke verlede. Die onbebaarde "onderwêreld Jupiter" - ook bekend as Veiove, Vetis of Vejovis, afhangende van die gebied waaruit die mite kom - word uitgebeeld met 'n groep pyle in sy hand, net soos die arend van die Groot Seël.
Daar bestaan ​​dus 'n duidelike allegorie dat die arend van die VSA in werklikheid 'n stand-in kan wees vir die vader van die Apollo/Osiris/Horus, wat deur reïnkarnasie/opstanding in hierdie wêreld wedergebore sal word-en wat sal aankom plaas uiteindelik die ontbrekende 'toppunt' op die onvoltooide piramide (aan die agterkant van die seël) vir die New Atlantis.
In die linkerklier van die arend is dertien pyle, wat na bewering die dertien oorspronklike kolonies in sy regterspier verteenwoordig, is 'n olyftak (met dertien blare en dertien olywe, weer vir die dertien oorspronklike kolonies), wat gesê word dat dit vrede verteenwoordig. Die tweeledigheid van die pyle en die olyftak dui aan, of so word ons vertel, dat ons nasie egter vrede verlang en waar moontlik (daarom het die arend sy kop na die vreedsame kant gedraai), maar ons is gereed om dapper te gaan om oorlog te voer indien nodig om ons waardes te bewaar.
Bo die kop van die arend is 'n "heerlikheid" met dertien sterre, en uit sy bek is 'n ontrafelde boekrol met die woorde E PLURIBUS UNUM—Wat vertaal, "uit baie, een" (alternatiewelik "een, uit vele") - bestaan ​​uit dertien letters. (Die Engelse vertaling, wanneer die komma ingesluit word, bestaan ​​ook uit dertien karakters.) Die frase E pluribus unum word gesê dat hy 'n sterk band met 'n ander het deur die Griekse filosoof Heraclitus, wie se geskrifte slegs oorleef in wat 'die fragmente' genoem word. Fragment 10 lui: "Die een bestaan ​​uit alle dinge, en alle dinge gaan uit die een uit", wat vreemd soortgelyk is aan die Hermetiese "As Bo, So Below" -maksimum wat deur Vrymesselaars aanbid word: "En net soos alle dinge gekom het uit hierdie Een ding, deur die meditasie van Een Verstand, so kom alle geskape dinge uit hierdie Een ding. "
En al word voorgestel dat die 'uit baie, een' verwysings verwys na die kameraadskap van 'n volk wat bymekaar kom (of 'een word') deur die gemeenskaplike belang van liefde, patriotisme, nasionale trots, ensovoorts, meer presiese vertaling van daardie argetipiese unie word reeds in die Latyn gegee behalwe fiat ex pluribus (letterlik 'dit is gebaseer op een uit 'n aantal', dit wil sê 'n doel of prestasie wat gebaseer is op die saamvoeging van 'n getal as een, verenig). Maar dit was nie gelyk aan dertien letters nie, en dit het ook nie verband gehou met die spreekwoord "As Bo, So Onder" nie. Dus, E pluribus unum is doelbewus gekies in die plek van sy meer geskikte eweknie. Of die finale terminologie egter gekies is omdat dit by die "dertien" tema pas, of omdat dit die metafisiese en alchemiese konnotasies van die Hermetiese Corpus, beskou die publiek die 'eenheid' ondertoon en assosieer dit sonder om dieper te delf natuurlik met patriotiese dogma's van eenheid wat ons nasionale 'familie' sedert die begin aangedryf het.
Maar net soos 'een volk, onder God' en 'In God wat ons vertrou' ooglopend doelbewus dubbelsinnig is, word die vraag gestel: tot watter sentrale doel is ons in elk geval 'as een' verenig, en wie is presies die 'ons' hierin? vergelyking? Is dit al die burgers van Amerika wat saamkom vir vrede, vryheid en geregtigheid? Of is dit die ingewydes van 'n donkerder orde wat bymekaar kom vir 'n 'eienaardige en besondere doel' wat verband hou met 'duiwelsvoetspoor' pentagramme en heidense monumente?
Het die numerologie rondom die arend dalk meer as net die aanhoudende getal dertien (wat ons binnekort sal bespreek)? In 1846 skryf die 33ste graad vrymesselaar en bekende skrywer James David Carter in Vrymesselary en die Amerikaanse regering:
Onder diegene wat gehelp het met die ontwerp van die Groot Seel van die Verenigde State, is dit bekend dat die volgende messelaars was: Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, William Churchill Houston en William Barton. wat hy sien:
Op die voorkant is 'n arend waarvan die behendige vleuel twee en dertig vere het, die aantal gewone grade in Scottish Rite Freemasonry. Die sinistere vleuel het drie-en-dertig vere, die ekstra veer wat ooreenstem met die drie-en-dertigste graad van dieselfde ritueel vir uitstekende vrymesselaarsdiens. Die stertvere is nege, die aantal grade in die Chapter, Council en Commandery of the York Rite of Freemasonry. ... Die totale aantal vere in die twee vleuels is vyf en sestig, wat volgens gematria die waarde van die Hebreeus is frase yam yawchod (saam in eenheid) ...
Die glorie bo die arend se kop is verdeel in vier en twintig gelyke dele en herinner die waarnemer aan die Mason's meter wat ook in vier en twintig gelyke dele verdeel is en 'n teken is van die diens wat hy verplig is om te verrig. Die vyfpuntige sterre herinner hom aan die Masonic Blazing Star en die vyf punte van gemeenskap. ...
Die goue, silwer en azuurblou kleure verteenwoordig die son, maan en aanbiddende meester, die eerste wat die dag, die tweede, die nag en die derde, die lodge regeer. Terwyl silwer, verbind met die letter Gimel of G en op 'n azuurblou grond omring word deur 'n goue glorie, herinner die Mason aan die letter G, 'n opvallendste inrigting van 'n behoorlike lodge. Die skild op die arend se bors bevestig deur sy kleure, dapperheid (rooi), suiwerheid (wit) en geregtigheid (blou), en herinner die Mason aan die kardinale deugde. Die waarde van hierdie kleure, volgens gematria, is 103, die waarde van die frase ehben ha-Adam (die steen van Adam) en stel die perfekte asker, of vierkantige klip, van die Vrymesselary voor. Honderd drie is ook die waarde van die selfstandige naamwoord bonaim, 'n Ranbbiniese woord wat 'bouers, messelaars' beteken. So verklaar die nasionale kleure, deur gematria, die naam van die broederskap. Die boekrol in die arend se bek, met die woorde E Pluribus Unum... herinner hom ook aan die eenheid wat broers van baie gemaak het. [vi]
Dit lyk amper naïef om aan te neem dat die voorkant van die seël bloot patrioties is. Vrymesselaar se handewerk is oral. Die agterkant blyk selfs meer blatant te wees. Weer gaan ons na Hall om die voor die hand liggende te wys: "Maar as hierdie ontwerp aan die voorkant van die seël met die handtekening van die orde gestempel is ... hou die ontwerp aan die agterkant nog meer verband met die ou geheimenisse." [vii]
Hall beskryf die agterkant:
Hier word die groot piramide van Gizah voorgestel, bestaande uit 13 rye metselwerk, met 72 klippe (die belangrikheid van hierdie nommer en die verband daarmee met antieke en moderne saboteurs en skadu-regering, diep-staat okkultiste word elders in hierdie boek bespreek). Die piramide is sonder 'n kapsteen en bo sy boonste platform dryf 'n driehoek met die All-Seeing Eye omring deur ligstrale. [viii]
Die 'Eye of Providence' wat bo die Groot Piramide dryf, is 'n interessante wending. In die Renaissance-era, lank voor die stigting van ons volk, het dit begin verskyn as 'n simbool van die Christelike Heilige Drie-eenheid: drie gelyke kante vir die Vader, Seun en Heilige Gees, met die alles sienende oog van God (die drie Persone saam as een) in die middel, vergesel van 'glorie -strale' wat van die drie kante af uitgaan. Baie vind hierdie ooreenkoms van die Christelike simbool met die oog van Horus aangaande, maar as ons na die oorsprong van die oog van die voorsienigheid kyk, is dit byna onmoontlik om vas te stel watter godsdiens of kultuur dit eers opgeteken het, en dit beslis gedoen het nie beteken dieselfde vir elke kultuur/godsdiens. Alhoewel dit nie altyd presies dieselfde lyk van weergawe tot weergawe nie, is die kunswerke van die Eye of Providence prominent in antieke beelde oor die hele wêreld. In Boeddhisme is dit die "Oog van die Wêreld" in Viëtnamese Caodisme, dit is die "Goddelike Oog van God" in Hindoeïsme, dit is die derde oog van Shiva en die vernietiger van alle boosheid en onkunde in die Midde-Oosterse godsdienste. die palm van die hand en verteenwoordig beskerming (en 'n vergelykbare simbool verskyn soms in die Judaïsme as die "Oog [of" Hand "] van Mirjam") ensovoorts.
Die ontwerpers van die Groot Seel het baie goed geweet dat teen die tyd dat Amerika gebore is, hierdie alomteenwoordige oog in die algemeen erken sou word as die Oog van die Voorsienigheid, en dat Christene wat na die nuwe land van vryheid sou kom dit sou assosieer met die Oog van die Drie -eenheid, en daarom het hulle vol vertroue gegaan dat hierdie 'ontspanning' die burgers van die land nog eeue tevrede sal stel. Hulle vertroue was klaarblyklik goed geplaas, want ten tyde van hierdie skrywe het die oorgrote meerderheid Amerikaners nie 'n idee waarna hulle op die seël kyk nie, of hulle glo dat dit 'n voorstelling is van die Drie -eenheid (of "Oog van God/Voorsienigheid, "generies). Maar as dit net die Drie-eenheid was waarop hulle gewys het, waarom sou die alsiende oog van Yahweh, Jesus en die Heilige Gees bo die Groot Piramide van Giza, Egipte, sweef in plaas van die meer ooglopend gepaste beeld van Amerika? Hulle kon net so maklik die Oog oor die vlag of oor 'n skare patriotte geplaas het.
Kom ons kyk wat een van die bekendste okkultiste in die wêreldgeskiedenis hieroor gesê het. Ek sal die leser daaraan herinner dat hierdie Vrymesselaar, Aleister Crowley, bekend was as die 'goddeloosste man ter wêreld'. Uit sy geskrifte lees ons van 'n verwronge en daarom onheilige drie -eenheid wat afkomstig is van die Egiptiese teologie:
Evolusie (in die menslike geheue) toon drie groot stappe: 1. die aanbidding van die Moeder, toe die heelal beskou is as 'n eenvoudige voeding wat direk uit haar verkry is 2. die aanbidding van die Vader, toe die heelal as katastrofies voorgestel is 3. die aanbidding van die kind, waarin ons gebeure sien as 'n voortdurende groei wat deelneem aan die elemente van beide hierdie metodes.
Egiptiese teologie het hierdie vooruitgang van die mensdom voorspel en dit in die drieklank van Isis, Osiris, [en] Horus gesimboliseer ...
Die woonbeampte van die tempel (die aarde) is Horus, die kroon en oorwinnende kind. En weer help Egiptologie en sielkunde ons om te verstaan ​​wat impliseer is en watter effek ons ​​kan verwag in die wêreld van denke en aksies. [ix]
Alhoewel Crowley na sy tydlyne van majestueuse Aeons verwys het (tydperke wat hom geopenbaar is deur 'n 'intelligensie -entiteit' bekend as Aiwass tydens sy soeke na verligting [baie soos John Dee en sy soeke na verligting deur kommunikasie met 'engele']), en nie spesifiek vir die Groot Seël-simboliek nie, die Egiptiese drieklank of drie-eenheid van Isis/Osiris/Horus was een wat diep ingebed was in die esoteriese raaisels (vertaling: godsdiens van die vrymesselaars) wat die 33ste graad Vrymesselaar Crowley gevier het en wat Hall verwys aan vooraf.
Vroeër het ons die volgende aanhaling van Hall's gebruik Geheime leringe van alle ouderdomme:
Die swart towenaar kan nie die simbole van wit magie gebruik sonder om die magte van wit magie op hom neer te lê nie, wat dodelik vir sy planne sou wees. Hy moet die hiëogramme dus verdraai sodat dit die okkultiese feit tipeer dat hy self die beginsels waarvoor die simbole staan, verdraai. Swart magie is nie 'n fundamentele kuns nie, dit is die misbruik van 'n kuns. Daarom het dit geen eie simbole nie. Dit neem slegs die simboliese figure van wit magie, en deur dit om te draai en om te keer, dui dit aan dat dit linkshandig is. [x]
In die artikel "The All-Seeing Eye: Sacred Origins of a Hijacked Symbol" deur David Percival van Die Bewuste Verslaggewer, sien ons dat Hall nie die enigste een was wat daarop gewys het dat simbole doelbewus misbruik kan word of met ander gekombineer kan word om die oorspronklike doel in die handel vir 'n bedekte kwaad te "kaap" nie:
Is die allesziende oog 'n simbool van goddelike alwetendheid of sinistere invloed? Tans simboliseer dit beheer en oorheersing deur 'n skaduryke elite, maar die oorspronklike gebruik daarvan was heel anders. ...
Tans word die siening van die oog meer waarskynlik beskou as 'n 'Illuminati'-simbool van beheer en toesig deur elite wat die show op hierdie planeet in 'n groot mate bestuur. Dit is omdat donker sinistere kragte mettertyd esoteriese simbole oorgeneem het wat duisende jare lank gebruik is om positiewe, nuttige, opbouende geestelike boodskappe en beginsels oor te dra. Die alles-sienende oog is 'n uitstekende voorbeeld hiervan hoe geestelike simbole gekaap en omgekeer is. [XI]
Weer en weer sien ons die patroon van vrymesselaars wat 'herleef', 'verdraai', 'krom', 'omkeer' en 'kap' simbole om dit vir die algemene publiek as een ding te laat verskyn, maar dui op die 'eienaardige en besondere' doel "agter die sluier, wat ons in die volgende inskrywing bekend sal maak …
[i] Manly P. Hall, Geheime leringe van alle ouderdomme, plekke 5514–5518 beklemtoning bygevoeg.
[ii] Nicki Scully, Alchemical Healing: A Guide to Spiritual, Physical and Transformational Medicine (Bear & amp Company Rochester: 2003), 321.
[iv] "Bald Eagle, Amerikaanse nasionale embleem," Kaal arend -inligting, laas besoek op 12 Mei 2017, http://www.baldeagleinfo.com/eagle/eagle9.html.
[v] Manly P. Hall, Geheime bestemming van Amerika, Kindle -plekke 1435–1450.
[vi] James Davis Carter, Vrymesselary en die Amerikaanse regering: Agtergrond, geskiedenis en invloed tot 1846 (The Committee on Masonic Education and Service for the Grand Lodge of Texas A. F. en A. M., Waco, 1955), 119–154. Kan aanlyn gesien word op die volgende skakel, laas besoek op 15 Mei 2017, http://www.mindserpent.com/American_History/organization/mason/freemasonry.html.
[vii] Manly P. Hall, Geheime bestemming van Amerika, Kindle -plekke, 1450–1452.
[ix] Aleister Crowley, Die belydenisskrifte van Aleister Crowley, 398 boek volledig beskikbaar Metafisiese Gees, laas besoek op 15 Mei 2017, http://www.metaphysicspirit.com/books/Confessions%20of%20Aleister%20Crowley.pdf.