Gedig: WinterArgieffoto (Foto: Pixabay) Jeanne Goosen (1938 – 2020) elke dag bring die buurvrou groete haar rok ruik in my gange dit is nie familie nie, veel gevaarliker sy is ŉ voël wat verslons rondvlieg krankheid begin: ek is ŉ mistroostige orrelspeler altyd, altyd romantiese liszt priester in julie, arpeggio deur die donkerbos ŉ nuwe toonaard is nie ŉ padkaart nie uiteensetting van hier af: (molto molto allegro?) die kadens is onvolmaak… en ek moet dit alles sluk hoeveel senubondels om te ontknoop waar het ek die motief verloor dit is maklik om die bure te blameer hierdie tong is die hart se pootjie ŉ dik jas bied geen beskerming teen die skerpsinnige ek groei onderstebo, ek raas soos ŉ droë bos o, kloekende moeder van die kospotte hoe liefderyk u bredies in alle eerlikheid – wie is ek