By die brandende berg, deur Piet van Rooyen. Resensent: Jonathan Amid (Rapport Boeke)
Negatiewe resensies is 'n eienaardige verskynsel. Soms voel mens die resensent maak nie voorsiening vir smaakverskille nie. Dikwels sien 'n mens die onderrok uithang. Maar dan kry mens die negatiewe resensies wat jy nie kan tsk-tsk nie. Jonathan Amid herken die dinge waarvoor mens lief geraak het in Van Rooyen se romans, naamlik die liefde waarmee hy die ongetemde natuur van Namibië (en in hierdie geval ook die Kongo) beskryf. En dan looi hy Van Rooyen vir die "toksiese manlikheid" wat alles beduiwel. Sekerlik is daar in baie gemeentes geen probleme met toksiese manlikheid nie. Maar in 'n land en tyd waarin geweld teenoor vrouens een van die grootste issues is, lyk dit of Van Rooyen hom in 'n moeilike hoek in geskryf het. Hierdie is 'n besonder goeie negatiewe resensie. Amid weet dat daar 'n vloed van teenkritiek kan kom. Daarom is sy argumentasie so reguit en sonder skuiwergate. Die verwysings na Heart of Darkness en Horrelpoot is die laaste spyker, en daarna kom die skouerophaling.
Die SAW en Cuito Cuanavale: 'n Taktiese strategiese analise, deur Leopold Scholtz. (Rapport Boeke)
Interessant dat 'n Afrikaanse historikus wat deesdae in die Lae Lande woon, die een sal wees wat Cuito Cuanavale uiteindelik netjies afhandel. Abel Esterhuyse dink dit is 'n goeie boek en laat dit dan so wees. In my vriendekring is daar twee mans wat by Cuito Cuanavale betrokke was en vandag nog bitter is daaroor. Om uiteenlopende redes. Hulle praat nie meer daaroor nie. Esterhuyse se resensie belig die goeie hoedanighede van Scholtz se werk en navorsing; ek is bevrees 'n mens moet regtig in die onderwerp belangstel om sy resensie op te volg. Dit is 2020, en die waarheid is steeds so ontwykend as wat dit in 1987 en 1988 was.
Om weg te skram
Februarie 6, 2020 in Uncategorized
Ek smag so om ook my eiertjies te lê, maar daar het nog weinig vanjaar gebeur om oor te kraai, nè? Net Charl-Pierre Naudé se gedugte manifes van 3 Februarie op Netwerk24. Heerlik! Weet net nie hoekom hy so skiet in die vlaktes van wasigheid in nie. Wie is die sondaars, wie die swyne? En Deborah Steinmair se tref-en-trap gedoente oor Buys! Asem skep, Sannie, hierdie pastoor gaan ons verdrink!
Maar omgordel die lendene, laat die kroniek weer hervat:
Innie Shadows, deur Olivia M. Coetzee. Resensent: Nathan Trantaal. (Rappoort Boeke)
Lekker woelig, die mense by Rapport. As 'n boek in Kaaps is, word dit in Kaaps geresenseer. Maar as mens eers in die swing of things is, is dit maklik. En sien jy raak dat Nathan Trantaal kortpaaie vat en nie altyd by die regte bestemming uitkom nie. Geneig om die storie oor te vertel, gedresseer as aweregse kritiek. Maar dit is meestal, om sy parlance te gebruik, sweeping statements, soos die een oor lykskouings. Vanwaar? Daar is nie noodwendig na elke moord en selfdood 'n lykskouing nie. Nie in Suid-Afrika nie. En om lekker wild tande te wys en te sê die boek se redakteur was swak en die skrywer moes nog een hoofstuk bygeskryf het, is om weg te skram van die taak van die resensent: Om te sê presies wat verkeerd is met 'n boek, as jy iets verkeerds vind. Wat ontbreek in die roman dat dit nog 'n ekstra hoofstuk nodig het? Alles in ag genome 'n bedrieglik oppervlakkige resensie.
Desember 11, 2019 in Uncategorized
Rebel: Die lewe van kommandant Hans Lötter, 1873-1901, deur Chris Schoeman. Resensent: Bill Nasson (Rapport Boeke)
Terwyl die land se moermeter in die rooi in neig met Eskom se mannewales, kom oom Bill en maak dinge nog moeiliker. Of is dit Rapport se subredakteurs wat mens so op 'n dwaalspoor sit met 'n opskrif wat mens half afskrik om verder te lees? Maar gelees het ek gelees, en moet sê dit was 'n lawement. Prof Nasson sê mooi dinge van Chris Schoeman se boek (dit is welkom, dit is besonder leesbaar) maar hy sê dan omtrent alles wat in die boek staan ook. En uiteindelik begin mens 'n subteks bespeur, wat Rapport se subredakteurs dan tereg gekoppel het aan die opskrif vir die resensie: Oom Bill dink die stroom boeke oor mindere figure in die Anglo-Boereoorlog raak nou baie vervelig. Ek wonder of Hans Lötter familie was van Ankia Lötter, wat in die jare toet 'n beauty queen was op Tuks?