Geskryf deur Tanya Wyatt
Daar is nog net twee noordelike witrenosters lewendig in die wêreld - en albei is vroulik. Image deur MonikaP
In 1859 publiseer die Engelse filosoof John Stuart Mill die eerste van sy twee groot werke, On Liberty, wat hom gehelp het om soveel te word saamstem, die invloedrykste Engelssprekende filosoof van die 19de eeu. In daardie opstel het Mill gedefinieer wat bekend staan ​​as die skade-beginsel. Dit word kortliks gesê:
Die enigste doel waarvoor mag teenoor sy wil met reg oor enige lid van 'n beskaafde gemeenskap uitgeoefen kan word, is om skade aan ander te voorkom.
Vandag kan ons praat met Mill se gebruik van 'beskaafd' en 'syne' in hierdie vonnis, maar die algemene beginsel het vinnig alle regsdebatte oor misdaad en die regstelsel oorheers. Liberale demokrasieë oor die hele wêreld het hierdie idee vasgelê - en grotendeels steeds gebruik - om individue die vryheid te gee om oor die algemeen te doen wat hulle wil. Maar dit het 'n dieper probleem geïgnoreer - die definisie van "skade" self.
In 1999 is die regsgeleerde Bernard Harcourt aangevoer dat die skade-beginsel foutief is omdat dit eintlik geen manier bevat om te beoordeel tussen mededingende eise van skade nie. Dit vereis 'n aanvaarde en fundamentele definisie van skade, wat nie bestaan ​​nie. Dit het gelei tot toenemende en onversoenbare kultuurbotsings: albei kante beweer dat hulle benadeel word, en wie toevallig aan bewind is, kan hul eie waardes besluit - en wettig stel.
Die wydverspreide vernietiging van die omgewing het eweneens plaasgevind omdat menslike belange oorweldigend vooropgestel word bo omgewingskade, wat nie in fundamentele regsbeginsels erken word nie. Omgewingsbeskermingswette maak skade aan die omgewing moontlik. Al te lank word skade aan 'ander' net regtig as mense beskou.
In die onlangse BBC-film Uitwissing: Die feite, Sir David Attenborough ondersoek pynlik hoe krities hierdie krisis geword het. Dit verbasend radikaal dokumentêr wys hoe belangrik ons ​​dit nodig het. Vir die voortbestaan ​​van die lewe op hierdie planeet, insluitend die oorlewing van die mensdom, is dit noodsaaklik dat optrede wat dit bedreig, as wetlik erken, gereguleer en strafregtelik gemaak word.
Herdefiniëring van skade
in 'n onlangse papier, filosoof Ed Gibney en ek probeer om die skade-beginsel weer op te bou, sodat die regs- en strafregstelsels beter kan beantwoord met mededingende skade, tussen mense en die omgewing.
Ons put uit evolusiebeginsels om skade te definieer as 'dit wat die voortbestaan ​​van die lewe meer broos maak'. Met 'lewe' bedoel ons alle lewende spesies, nie net mense nie. En met 'oorlewing' bedoel ons die vermoë om te floreer, nie net die minimum van 'n tenger bestaan ​​nie. Geen aksies mag lei tot die uitwissing van die lewe nie.
Ons voer aan dat hierdie beginsel gebruik moet word om empiries te beoordeel tussen mededingende eise van skade. Mense moet byvoorbeeld nie toegelaat word om 'n hele spesie dood te maak vir die gebruik van hul liggaamsdele nie, soos die geval met die Noordelike witrenoster.
Die algemene reël om alle aksies te rig, is dat 'die lewe moet optree om te oorleef'. Dit is presies wat nodig is om by 'n definisie van skade uit te kom wat dit moontlik maak om die skade-beginsel te herbou.
U kan dink dat dit teoreties alles goed is, maar hoe kan ons hierdie evolusionêre perspektiewe in die samelewing insluit?
Dit is duidelik dat die regs- en strafregstelsels fundamenteel moet verander. Hulle is filosofies verouderd en vertrou grotendeels nog op Victoriaanse beginsels. Een manier om dit te verander, is deur 'n regsperspektief, genaamd 'Aardregspraak' of 'wilde wet', op te neem, 'n benadering tot alle wetgewing wat die aarde in die middel van die stelsel stel.
Die nie-hoofperspektief van wilde wetgewing is die beste manier om ons nuwe definisie van skade te gebruik. Dit is moontlik die prominentste in Australië, waar die geleerdes Nicole Rogers en Michelle Maloney die Wildreg-oordeelprojek, bestaande wetgewing herskryf om op die aarde gerig te wees.
Onder die beginsels van Aardregsleer is die volgende uitgangspunt:
Menslike bestuurstelsels moet te alle tye rekening hou met die belange van die hele Aarde-gemeenskap en moet ... 'n dinamiese balans handhaaf tussen die regte van mense en die van ander lede van die Aarde-gemeenskap op grond van die beste vir die Aarde as geheel. … En erken alle lede van die Aarde-gemeenskap as onderdane voor die wet.
Hierdie soort vooruitsigte is heeltemal te verwaarloos. Maar meer en meer mense erken nou hierdie skade en eis dat ons politici ons wette moet verander om dit te stop.
Mense is deel van die natuur. Om net een voorbeeld uit die uitsterwing te neem: oorweeg die feite probleem van oorbevissing. Attenborough merk op dat daar tegelykertyd 100,000 XNUMX vistreilers wêreldwyd kan werk. Elke treiler kan die grootte van vier jumbo-jets hê. Die industriële omvang van sulke ekstraksie en verlies van volwasse visse beteken dat die populasies vis nie kan herstel nie.
Wetgewing wat skade aan alle lewens in plaas van net mense beskou, sal sulke aktiwiteite verbied vanweë die vernietigende aard daarvan - vernietigend vir die visse, mariene ekosisteme en mense wat op vis staatmaak. Die tydskaal van etiese oorweging moet verskuif van 'n nou fokus op kort termyn op menslike individue (om soveel moontlik vis te vang) na omvattende langtermyngevolge vir die hele lewe (ineenstorting van vispopulasies en voedselonsekerheid vir ons kinders). Sodra ons dit besef, moet ons ons interaksie en verhoudings met die omgewing en nie-menslike diere verander.
Omgewingsaktiviste pleit al dekades, soms suksesvol, vir stukkende verandering. Maar wat nodig is, is 'n fundamentele verandering in die skade-beginsel wat ten grondslag lê aan al ons wette. Die regs- en strafregstelsels moet hul rol inneem in die implementering van hierdie veranderinge wat ons nou weet ons moet aanbring. Net dit kan ons mede-wesens, en heel moontlik onsself, van uitwissing red.
Tanya Wyatt, professor in kriminologie, Universiteit van Northumbria, Newcastle
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > Om die massa-uitwissing te stop, moet u die verouderde Victoriaanse Harm-beginsel hervorm