Bewussyn in die filosofie, vorms van menslike bewussyn - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
bewussyn man - dit is 'n subjektiewe ervaring van die eksterne werklikheid, wat uitgedruk word in die selfverslag van hierdie gebeure. 'N Breër definisie van die konsep bewussyn is 'n eienskap van die psige, waardeur eksterne gebeure vertoon word, ongeag die vlak van implementering (biologies, sosiaal, sensueel of rasioneel). In 'n kleiner betekenis, is dit 'n breinfunksie, eie aan mense, wat met spraak verband hou, uitgedruk in doelgerigte en algemene refleksies van verskynsels van die werklikheid, voorlopige konstruksie van aksies in die verstand en voorspelling van resultate, gemanifesteer in rasionele bestuur en selfbeheersing van aksies deur refleksie.
Die konsep van menslike bewussyn is die onderwerp van navorsing in baie wetenskappe (sielkunde, filosofie, sosiologie), wetenskaplikes poog om die betekenis van die bestaan ​​en voorkoms van so 'n verskynsel te ontbloot.
Bewussyn is 'n sinoniem: rede, begrip, begrip, begrip, gedagte, rede, dan sal hulle in die teks gebruik word.
Daar is 'n individuele en sosiale bewussyn. Die eerste, die individu, is die bewussyn van elke individu oor sy individualiteit van wese, deur sy sosiale wese. Dit is 'n element van sosiale bewussyn. Gevolglik, die tweede, die konsep van sosiale bewussyn is die veralgemeende individuele bewussyn van verskillende persoonlikhede. So 'n veralgemening kom histories voor, in die proses van 'n lang tyd. Daarom word dit ook as 'n groep beskou.
In groepbewussyn is dit nodig om twee funksies te oorweeg - dit is die sosiale kontak van mense, as 'n belangrike faktor en die algemene sterkte van hierdie mense wanneer hulle hul afsonderlike magte kombineer.
Elke span is 'n groep verskillende persoonlikhede, maar nie elke groep persoonlikhede sal 'n span wees nie. Op grond daarvan sal die manifestasie van die kollektiewe bewussyn altyd groep wees, en die groep sal nie altyd kollektief wees nie. Kollektiewe intelligensie is eerstens 'n manifestasie van sosiale bewussyn as 'n sosiale idee. Tweedens bepaal hierdie idee die aktiwiteite van individue in hierdie kollektiewe.
Individuele bewustheid van tipiese individue bepaal altyd groepbewustheid. Maar net tipies vir 'n bepaalde groep, wat geskik is vir die frekwensie van manifestasie, die krag van uitdrukking te eniger tyd, dit is so dat dit voor is, lei die ontwikkeling van hierdie groep.
Die kollektiewe en groepsvorme van bewussyn is onder die afhanklikheid van die openbare bewussyn en word bepaal deur die verhouding tussen die lede van die groep. Dus verteenwoordig daardie verstandelike verskynsels wat kenmerkend van die kommunikasieproses is, verskillende verskynsels in die groepbewussyn.
Laasgenoemde word op sy beurt verdeel in verskillende vorme van bewussyn. Die mees spesifieke is massa-verskynsels, hulle vorm publieke buie en skep 'n groepsielkundige klimaat. Hierdie stemmings word meestal veroorsaak deur interpersoonlike verhoudings. As 'n groep goeie, warm en vertrouende verhoudings het, sal die psigologiese klimaat dus gunstig wees en die probleme van so 'n groep sal makliker wees om op te los. Maar as 'n mens in so 'n kollektiewe instelling ingestel word, maak dit 'n einde aan vyandskap tussen die lede van die groep. Natuurlik sal die sielkundige klimaat vererger, die doeltreffendheid van arbeid sal begin val. Massasituasies in 'n groep kan ook beïnvloed word deur didaktogenie - dit is veranderinge in bui wat 'n pynlike toestand bereik en veroorsaak word deur onbeskof gedrag en die invloed van die leier.
Nog 'n vorm van groepbewussyn is paniek. Paniek is 'n manifestasie van vrees, 'n toestand van passie wat 'n hele groep vang en word versterk deur die invloed van wedersydse nabootsing.
Mode is 'n vorm van groepbewussyn, wanneer mense mekaar begin naboots, gelyk word aan die publieke opinie en staatmaak op mediaskennisgewing oor wat hulle moet loop, aantrek, skoene aanbring en na watter musiek luister.
Kollektiewe denke is ook 'n vorm van groepbewussyn. Dit bepaal die fokus van elke lid in die oplossing van die taak van die kollektiewe, maak dit moontlik om dit van verskillende kante oor te lig en te verlig, dra ook by tot inisiatief. Kollektiewe denke voeg kritiek op besluite en dit dra by tot die ontwikkeling van selfkritiek in elke groeplid, verryk een met kennis en ervaring deur kennis van ander te verkry, 'n positiewe emosionele toon te skep, kompetisiesituasies te skep, verhoogde doeltreffendheid, verminder tyd om die probleem op te los. Die oplossing van een taak bevorder die opkoms van nuwes en stimuleer dus die ontwikkeling en vordering van die groep. Die kollektiewe denke beweeg die span vorentoe.
Die vorm van sosiale bewussyn is verdeel in verskillende tipes: godsdiens, wetenskap, wet, moraliteit, ideologie en kuns. Vorms soos godsdiens, wet, moraliteit en kuns, as sosiale verskynsels, is relatief onafhanklik en word deur verskeie wetenskappe bestudeer. Morele en estetiese bewussyn het 'n verband wat daagliks waargeneem kan word. Byvoorbeeld, morele aksies word dikwels as pragtig beskryf, en omgekeerd word onheilspellende aksies walglik of lelik genoem.
Godsdienstige kuns deur kerkverf, musiek word gebruik om godsdienstige gevoelens te verdiep en in die algemeen die godsdienstige bewussyn van elke persoon en hele groepe. In klein groepe is godsdiensbewustheid 'n verskynsel uit godsdienstige sielkunde, wat die godsdienstige wêreldbeskouing van die individu en groepe insluit.
Die filosofiese siening van bewussyn is 'n teoretiese wêreldbeskouing, kennis van die natuurwette, mens en samelewing, dit identifiseer die metodes van hul kennis. Toon in konseptuele vorm, voer epistemologiese en ideologiese funksies uit.
Die wetenskaplike aard van bewussyn is 'n rasionele sistematiese kartering van die omliggende wêreld deur die toepassing van wetenskaplike teorieë, argumente en feite, word in die gedagtes van mense in kategorieë wette en teorieë vertoon. Dit laat 'n mens in kategorieë dink, gebruik verskillende kennisbeginsels om nuwe ontdekkings te maak. Die toepassing van wetenskaplike bewussyn kan op verskillende terreine van die menslike bestaan ​​gesien word.
Moraliteit, as 'n vorm van bewustheid, het verskyn en verander, net soos die morele sielkunde van 'n groep wat die sosiaal nuttige ondervinding van kommunikasie in groepe en in gepaste omstandighede opsom.
Die moraliteit van bewussyn is gegrond op die moraliteitskategorie, dit is die oudste vorm van sosiale bewussyn. Dit gaan ook deur alle areas van menslike aktiwiteit (beroep, lewe, familie). Dit word weerspieël in die kategorieë waardeur 'n persoon dink en gelei word: goed, kwaad, gewete, waardigheid en ander. Morele word bepaal deur die vooruitsigte van spesifieke samelewings en klasse. In morele norme, universeel, dit is onafhanklik van die sosiale klas, word morele waardes vertoon: humanisme, eer, verantwoordelikheid, deernis, kollektivisme, dankbaarheid, vrygewigheid.
Politieke bewussyn het ontstaan ​​met die vorming van die staat, klasse en politieke sfeer. Dit weerspieël die interaksie van klasse en sosiale groepe, die plek en hul rol in staatsmag, die verhoudings tussen lande en state, en word georiënteer deur ekonomiese motiewe. Dit integreer alle vorme van sosiale bewussyn. Dit word beïnvloed deur verskeie sfere: godsdiens, wetenskap, wet, maar die politieke bly die voorste. Dit is ook 'n element van die funksionering van die land se politieke stelsel. Daar is twee vlakke daarin: die gewone-praktiese vlak en die ideologiese-teoretiese vlak. Ervaring en tradisie, emosionele en rasionele, ondervinding en tradisies word op die alledaagse teoretiese vlak verbind, dit blyk spontaan uit die aktiwiteite en lewenservaringe van mense. Dit is ook onstabiel omdat dit onder die invloed en afhanklikheid van lewensomstandighede, mense se emosies en voortdurend veranderende ondervinding bestaan.
Die gebruik van alledaagse bewussyn is belangrik omdat dit inherent is aan die integriteit van lewensbegrip, en in kreatiewe verwerking is dit die basis van die teoretiese bewussyn. Die teoretiese politieke bewussyn word gekenmerk deur die volledigheid en diepte van die vertoning van die politieke realiteit, gekenmerk deur die vermoë om standpunte te voorspel en te sistematiseer. Dit kan 'n politieke program ontwikkel, gegrond op die ekonomiese en sosiale sfere. So 'n politieke ideologie is in staat om aktief te beïnvloed op die vlak van openbare bewussyn. Slegs spesiaal opgeleide persone wat dink aan die wette van die sosiale lewe en hulle besig hou met "politieke kreatiwiteit" werk aan die skepping van ideologie. 'N Goed gevormde ideologie kan 'n impak op die bewussyn van die samelewing as geheel hê, want dit is nie 'n eenvoudige geloofstelsel nie, maar 'n goed gestruktureerde propaganda wat alle sektore en sfere van die samelewing deurdring, wat staatsmag gebruik en die media, wetenskap, kultuur, godsdiens gebruik.
In die wettige bewussyn is daar 'n baie groot verband met die politieke, aangesien daar in hulle sowel politieke as ekonomiese belange van verskillende sosiale groepe bestaan. Dit raak verskillende sfere van die sosiale lewe waarin dit sulke funksies verrig: regulatoriese, kognitiewe en evaluerende.
Dit is ook wettig, het 'n historiese karakter en sy ontwikkeling is afhanklik van ekonomiese en politieke omstandighede en lewensomstandighede. Dit kom uit die eerste manifestasies van die politieke organisasie van die samelewing, die wet en die verdeling in klasse en weerspieël die verhouding tussen mense, organisasies, regeringsinstansies wat deur regte en pligte, hul borg is die wet.
Ekonomiese bewustheid toon kennis en teorieë van ekonomiese aktiwiteit en sosiale behoeftes. Dit word gevorm onder invloed van historiese toestande en word bepaal deur die noodsaaklikheid om bewus te wees van ekonomiese en sosiale veranderinge. Dit is ook daarop gemik om die ekonomiese realiteit te verbeter.
Ekologiese aspekte van menslike bewussyn verrig openbare funksies. Eerstens, kognitiewe en opvoedkundige funksies. Dit word met ander vorme van bewussyn verbind: morele, estetiese en wetlike. Die toestand van ekologie vereis dat 'n persoon 'n estetiese en morele houding teenoor die omliggende natuur het, anders word 'n persoon deur die wettige bewussyn beïnvloed om skade te betaal wat aan die natuur veroorsaak word.
Omgewingsbewustheid is in die menslike houding teenoor die natuur, die bewustheid van die mens self, as deel van hierdie aard. Die kriterium hierin is die geestelike behoefte aan versigtige houding en die begeerte om die skoonheid van die natuur te bewaar.
Bewussyn en bewusteloos
Die toestand van bewustheid is die toestand van 'n persoon waarin hy alles wat rondom hom gebeur, duidelik kan sien en begryp. Wat direk met hom gebeur, is in staat om sy optrede onder beheer te hou en die ontwikkeling van gebeure rondom hom te volg.
Die onbewuste is onbeheerde, onbewuste optrede en spesiale geestelike manifestasies. Dit is twee verskillende pole van die psige, maar hulle is in kommunikasie en interaksie.
Psigoanalise, die eerste in sielkunde, het begin om individuele bewussyn en hul onbewustelike onderlinge verband te bestudeer en hoe hulle hulself in gedrag manifesteer. Volgens hierdie tendens is menslike bewustheid slegs een tiende van die psige. Die grootste deel is die bewustelose, wat die instinkte, begeertes, emosies, vrese stoor, hulle is altyd by 'n persoon, maar manifesteer hulle soms en lei 'n persoon op daardie oomblik.
Bewussyn is sinoniem met bewussyn, en hierdie term sal ook gebruik word. Dus, die bewuste is wat deur die mens beheer word, die onbewuste - die een wat nie beheer kan word nie, is slegs in staat om op die persoon te handel. Verligting, drome, assosiasies, reflekse, instinkte - manifesteer sonder ons wil, ook intuïsie, inspirasie, kreatiwiteit, indrukke, herinnerings, obsessiewe gedagtes, besprekings, misskrywings, siektes, pyn, motivering - manifestasies van die onbewuste, partykeer kan sommige van hulle in die verkeerde oomblik of as die persoon dit glad nie verwag nie.
So, daar is 'n verband tussen die bewustelose en die bewuste, en vandag durf niemand dit weer te weerhou nie. Beide die bewuste en die onbewuste verwar in die mens en raak hom en mekaar. Die onbewuste sfeer kan oopmaak vir die persoon wat bepaal watter interne motiveer en kragte die persoon, sy gedagtes en dade, buite bewussyn beweeg.
Gelei deur hierdie kennis, kan jy jou lewe aansienlik verbeter, leer om jou intuïsie te vertrou, oop te maak vir kreatiwiteit, op jou vrese te werk, jouself oop te stel vir insigte, na jou innerlike stem te luister, deur middel van onderdrukte begeertes te werk. Al hierdie benodig 'n reserwe van krag en begeerte, maar om jouself ten volle te verstaan, ontwikkel, bereik doelwitte, ontslae raak van komplekse, moet jy selfontleding en diep selfkennis doen.
Onbewuste red die gedagte van onnodige las, beskerm teen inligting oorlading. Dit plaas op sigself negatiewe ervarings, vrese, traumatiese psige-inligting en daarom beskerm dit 'n persoon van sielkundige oorbelasting en afbreekpunte. Sonder so 'n meganisme kon mense nie al die druk van die buitewêreld weerstaan ​​nie. Danksy bevryding van negatiewe ervarings of verouderde onnodige inligting, kan 'n mens homself ten volle besef.
Beskerming van menslike bewussyn word gemanifesteer in die vrystelling van sy konstante beheer oor die aksies wat hy elke dag verrig. Aktiwiteite soos jou tande borsel, toestelle gebruik, fietsry, en baie ander word outomaties en vereis nie begrip van aksies nie. Ook, 'n volwassene merk nie op hoe hy woorde uit briewe maak as hy lees nie, dink nie oor watter aksies hy moet uitvoer om te kan loop nie. Net so word aksies outomaties in beroepe.
Omdat sommige inligting in die onbewuste gebied gaan, word baie meer ruimte vrygestel vir die assimilasie van nuwe inligting, die verstand is makliker om op nuwe belangrike take te konsentreer. Maar ons moet nie vergeet dat selfs wat in die onbewuste gegaan het nie verlore gaan sonder 'n spoor nie, dit word gestoor en onder die invloed van 'n soort stimulus kan dit uitbreek, want dit is in elk geval deel van 'n persoon.
Bewuste en onbewuste psige het dieselfde belang vir mense, en die funksionaliteit van enige van hulle moet nie onderskat word nie.
Bewussyn en Identiteit
Die konsep van menslike bewussyn word ook gebruik in die konteks van selfbewussyn. Die eienskappe van bewussyn is dat dit as mens se persoonlike kern gevoelens, sensasies, gedagtes en emosies bevat. Die waarde van selfbewustheid is dat dit 'n persoon se houding teenoor homself is. Dit blyk dat beide konsepte dele van 'n geheel is.
As jy terugkyk na die geskiedenis van die mensdom, het primitiewe mense net onderontwikkelde bewustheid gehad, wat in stadiums ontwikkel het. Dit het begin met die feit dat 'n persoon sy liggaam op 'n fisiese vlak gevoel het, die beperking van sy vermoëns verstaan. Nadat hy sy liggaam ondersoek het, het hy die buitewêreld begin verken, waaruit sy verstand nuwe inligting verkry het wat sy ontwikkeling gestimuleer het. Hoe meer 'n persoon kennis maak met verskillende voorwerpe, hoe meer is hy in staat om hul verskille te vind en nuwe eiendomme te leer.
Die vorming van selfbewussyn het 'n bietjie later plaasgevind. Aanvanklik het slegs aangebore instinkte (voortplanting, selfbehoud) geleide man. Danksy selfbewustheid het die mens daarin geslaag om bo sulke primitivisme te styg, en dit het bygedra tot die opkoms van hiërargie in gemeenskappe. Elke groep het 'n leier gehad waaraan almal geluister het, sy opdragte gevolg, kritiek en lof aanvaar. So het mense hoër geword as hul instinkte, omdat hulle iets wat nie spesifiek vir hulleself alleen was nie, maar vir die hele groep en leier, begin het. So 'n manifestasie van selfbewussyn in die buitewêreld, en nie binne die verstand van die mens nie. Selfs later het die individu begin luister na sy eie stem en handel in verhouding tot die "gehoor", dit het hom toegelaat om bo instinkte te styg, vlugtige begeertes en ander faktore wat persoonlike ontwikkeling belemmer het.
In die ontwikkeling van die moderne mens verskyn die vorming van bewussyn en selfbewustheid ook in stadiums. Aanvanklik besef die kind homself geleidelik, dan blyk dit onder die leiding van volwassenes. Later word eksterne bestuurders vervang deur interne persone. Maar hierdie ontwikkeling het nie almal bereik nie. In onontwikkelde lande is daar sulke mense wat nog steeds op instink leef.
Sonder selfbewustheid kan 'n persoon nie verder gaan in sy persoonlike ontwikkeling nie, doelwitte bereik, met mense om hom heen, suksesvol raak. С помощью самосознания человек видит и делает свою жизнь такой, как ему хочется. Все успешные люди владеют этим свойством. Иначе они не смогли бы стать разумными, развить интеллект.
Кстати, часто сравниваются такие категории, как сознание и интеллект. Baie mense glo dat as daar 'n bewussyn is, praat dit ook van intelligensie, maar hierdie kategorieë het verskillende betekenisse. 'N Intellektuele persoon is nie altyd bewus nie. Die vlak van bewussyn van nie-opgevoede mense kan hoër wees. Daarom is bewussyn en intelligensie nie-identiese begrippe. Maar met die hulp van selfbewustheid vind die ontwikkeling van intellektuele moontlikhede plaas. Die eienskappe van selfbewussyn en bewussyn - maak die lewe van 'n moderne persoon uit, help hom om vryheid te verkry, anders sou sy net binne die raamwerk van begeertes gebly het.
Bewussyn in die filosofie
Die konsep van bewussyn in die filosofie is 'n moeilike onderwerp om te studeer, groot mense het daaroor gedink. Die verhouding tussen die konsepte van bewussyn en die brein in die filosofie is 'n nog moeiliker onderwerp, aangesien die twee begrippe as heeltemal anders aangebied word. Die definisie van bewussyn is 'n idee, en die brein is 'n materiële substraat. Tog is daar beslis 'n verband tussen hulle.
Moderne filosowe is vol vertroue in die bestaan ​​van bewussyn en relatief tot die bronne. Daar is verskeie faktore. Eerstens word die uiterlike en geestelike wêreld, natuurlik en geestelik, in die bewussyn weerspieël onder die dekmantel van sekere sensoriese konseptuele voorstellings. Sulke inligting is die gevolg van menslike interaksies en die situasie wat kontak met haar bied.
Tweedens, die sosio-kulturele omgewing, estetiese en etiese houdings, regswette, kennis, maniere en middele van kognitiewe aktiwiteit - dit stel 'n persoon in staat om 'n sosiale wese te wees.
Derdens, dit is die geestelike innerlike wêreld van die persoonlikheid, sy lewenservarings en ervarings, herinterpretasie wat 'n mens planne maak.
Vierde, die brein is so 'n faktor, want op die sellulêre vlak verseker dit die funksionering van die bewussyn.
Vyfde, die kosmiese inligtingveld is ook 'n faktor, waarvan die skakel die funksionering van die menslike bewussyn is.
Dit blyk dat die bron van bewussyn nie net die idees is nie (behalwe die teorie van idealiste), en nie die brein self nie (na die materialiste), maar objektiewe en subjektiewe realiteit wat deur die mens weerspieël word met behulp van die brein in transpersoonlike vorme van bewussyn.
Bewussyn en die brein in die filosofie word bestudeer met verskeie benaderings. Een van hierdie is fisionalisme - die materialistiese rigting wat die bestaan ​​van bewussyn as 'n onafhanklike stof ontken, aangesien dit in die eerste plek deur materie gegenereer word.
Solipsisme is ook 'n benadering wat die konsep bewussyn bestudeer en uiterste sienings bied. Hy sê dat die bewustheid van elke persoon bestaan ​​as 'n enkele outentieke werklikheid. Die materiële wêreld is 'n produk van bewussyn.
Die benaderings beskryf die huidige matige materialisme en objektiewe idealisme. Wat die eerste betref, word die kategorie van bewussyn daarin omskryf as 'n unieke manifestasie van materie, sodat jy jouself kan vertoon. Die tweede een sê dat daar 'n verband met materie in bewussyn is, die bestaan ​​van bewussyn word as oorspronklik gedefinieer.
Inderdaad, menslike bewussyn van die brein, of hoe, word nie op sigself verduidelik deur die benaderings hierbo beskryf nie. Dit is nodig om ander aanwysings te verken. Byvoorbeeld, daar is 'n kosmiese siening, volgens hom - die betekenis van bewussyn onafhanklik van die materiële draer is die gawe van die kosmos en is ondeelbaar.
Volgens biologiese teorie is die vermoë om te besef, 'n produk van lewende natuur en inherent aan absoluut almal, selfs die eenvoudigste organismes. Omdat die lewe nie spontaan is nie, en patrone vloei uit die bewussyn. Alle lewende wesens het instinkies aangebore en verwerf in die proses van hul lewensbelangrike aktiwiteit, saam met ondervinding opgebou, hulle kan ook kompleks in struktuuraksies verrig, en sommige diere het selfs 'n eienaardige moraliteit.
Maar daar is ook 'n siening oor wat die eiendom van bewussyn as inherent uitsluitlik aan die mens beskou word. Maar selfs die verlaat van sulke verskillende weergawes, definisies, filosofie gee nie 'n enkele antwoord op die vraag oor die oorsprong van bewussyn nie. Die menslike verstand is deurlopend, ontwikkeling, want daar is elke dag verskillende gebeurtenisse wat 'n mens probeer verstaan, om te besef.
Bewussyn en taal in die filosofie kan kortliks beskryf word as 'n ander vraagstuk van besorgdheid teenoor filosowe. Gees en taal het direk 'n invloed wat beheer kan word. Wanneer 'n persoon werk om spraakdata te verbeter, verander hy ook sy eie eienskappe van bewussyn en ontwikkel sy vermoë om inligting objektief op te spoor en besluite te neem. Antieke filosofiese denkers soos Heraclitus, Plato, Aristoteles het die verhouding van bewussyn, denke en taal bestudeer. Dit kan selfs opgespoor word in die Griekse woord "logos", wat letterlik beteken dat die gedagte onlosmaaklik van die woord is.
Bewussyn en taal in die filosofie kan kortliks bepaal word deur so 'n filosofiese kursus as die "filosofie van taal". Dit dring daarop aan dat die vermoë van bewussyn direk 'n persoon se persepsie van die wêreld beïnvloed, veral sy toespraak, vanaf hierdie verval, wat ook met ander kommunikeer.
In die moderne tyd probeer baie wetenskaplikes alle nuwe verhoudings in bewussyn en taal. Byvoorbeeld, onlangse studies het bevestig dat in elke persoon wat dink, hulle visuele beelde gebruik wat onder die invloed van bewussyn gevorm is. So, bewustheid rig die denkproses. Naby hierdie definisie was die denker Rene Descartes, wat so 'n verduideliking gegee het, wat permanent in filosofie en ander wetenskappe vasgestel is, dat dit oorheersend gevind kan word.
Descartes het geglo dat daar twee stowwe - die denke en die liggaam, fundamenteel van mekaar verskil. Dinge en gebeure van liggaamlike stof word as ruimtelike en toeganklik beskou vir eksterne kontemplasie, dan is die bewussyn en gebeure daarin nie ruimtelike nie, dit wil sê, hulle kan nie waargeneem word nie, maar hulle kan gerealiseer word deur die innerlike ervaring van die draer van hierdie bewussyn.
Idealiste het nie so 'n idee ondersteun nie, maar aangevoer dat persoonlikheid 'n toestand van bewussyn is, soos 'n gees waarin fisiese en biologiese nie 'n spesiale betekenis het nie. Tydgenote is nie tevrede met hierdie siening nie, daarom hou filosowe wat die psigofisiese probleem van bewussyn bespreek, aan 'n groter mate van variasies van materialisme.
Die mees konsekwente weergawe van die materialistiese rigting is die teorie van identiteit, wat veronderstel dat denkprosesse, persepsies en sensasies identies is met die toestand van die brein.
Funksionalisme, as 'n ander blik op die definisie van bewussyn, beskou verskynsels en prosesse as funksionele toestande van die brein, eerder as fisiese. Die brein word gedefinieer as 'n komplekse multi-vlak stelsel met fisiese, funksionele en sistemiese eienskappe. Hierdie benadering het verskeie nadele, waarvan die belangrikste is dat so 'n definisie baie in die gees van Cartesiese dualisme is.
Sommige ondersteuners van die moderne filosofie glo dat dit nodig is om van Descartes se idees oor persoonlikheid as "gees in die motor" af te wyk, aangesien die mens aanvanklik 'n rasionele dier is wat bewus is van gedrag, kan 'n persoonlikheid nie in twee wêrelde verdeel word nie. Daarom is daar 'n behoefte aan Nuwe interpretasie van konsepte wat verband hou met die vermoë van bewussyn - van eenvoudige sensasies tot intellektuele prosesse en selfbewustheid.