Depressie - daar is hoop, sê lesers | SARIE
Depressie – daar is hoop, sê lesers	deur admin
'My boodskap van heling' Adele Frisby-Lowe het een oggend in die spieël gekyk en nie die vrou herken wat met dooie oë na haar teruggestaar het nie. Ná vier jaar se worsteling het sy besluit om die depressie-'demoon' eens en vir altyd dood te maak … Sy het die een wit kalmeerpilletjie ná die ander gesluk, maar haar huiswerker het haar gered toe sy vroeër as verwag van haar langnaweek teruggekeer het. Vir dr. Frisby-Lowe, 'n sielkundige, was dit die keerpunt in haar lewe.
My Journey of the Light – Victory over Depression (Corals Publishers) is in November 2007 bekend gestel. Daarin vertel ek hoe ek feitlik als wat vir my belangrik was, verloor het in die kloue van depressie. Ek vertel van my worsteling na 'n nuwe lewe, maar veral ook van die hereniging met die Almagtige Lig – my Skepper." Dr. Adele Frisby-Lowe, Vereeniging
Ek sal als doen om depressie slim te beheer. Ek sal my bes doen om eendag vir my kinders my pyn te spaar, maar as ek nie kan nie, hoop ek hulle sal my vergewe en my leer verstaan soos ek met my ma." Sonya Buchner-Rech, Pretoria
'Ek dra weer grimering'
"Die aftakeling in my huwelik was só erg dat my eie familie my nie meer herken het nie. My ma het gehuil oor haar dogter wat eens 'pragtig en sprankelend' was, maar nou net 'n dooie dop is. Ek is in Januarie vanjaar geskei omdat my man iemand anders ontmoet het. Dit was die regte besluit, want nou begin ek weer my ou vrolike, liefdevolle self wees.
Ek lééf vir my 4½-jarige kind, 'n bron van vreugde en die enigste ligpunt uit my huwelik. Ek maak weer my eie juweliersware, dra grimering en begin gewig verloor, want al die spanning in die huwelik het ook my gesondheid 'n knou gegee. Ek is op anti-depressante, want ek glo God het mense die kennis gegee om medikasie te maak wat depressielyers kan help." Depressielyer, Polokwane
'Wees dankbaar jy kan nog veg'
'My hart bloei vir my kind'
Sy het baie probleme in die skool ondervind en het ook met verkeerde maats deurmekaar geraak. Sy was angstig, het sleg geslaap, swak gevaar en het gedurig met die onderwysers en koshuispersoneel gebots.
In haar gr. 11-jaar is sy in die hospitaal opgeneem en moes sy medikasie neem met gepaardgaande newe-effekte.
Sy het gewig aangesit, haar hare het uitgeval en sy was altyd moeg en geïrriteerd. Daar was geen begrip vir haar siekte by die skool nie. Sy moes die koshuis verlaat omdat haar gedrag koshuisgangers ontstel het.
Sy was agterdogtig, rebels en slordig. Dit het gelyk of sy nie haar skoolloopbaan sou kon voltooi nie. Die personeel was nie tegemoetkomend nie. Ná baie reëlings is sy toegelaat om haar eindeksamen te skryf. Sy is belet om dit in haar skooluniform af te lê.
Asof alles nie traumaties genoeg vir ons was nie, moes sy apart sit, soos 'n melaatse van ouds.
'Uitgeworpene,' het ek gesê, en my hart het gebloei vir haar.
Maar ek sien dié depressie-'slang' het ook 'n ander kop. Die dierbare, vriendelike en liefdevolle kind met soveel deernis vir mense wat swaarkry, vir diere en vir kindertjies. Moontlik skryf ek oor 'n paar jaar weer en het my storie 'n ander einde." Hoopvolle ma, Vrystaat
'Ek lag en geniet weer die lewe' Liza Meades is 35 jaar oud, getroud met 'n wonderlike man en ma van tweeseuntjies. Maar haar eersteling se geboortedag in Oktober 2003 was die begin van een van die donkerste tye in haar lewe.
"Ek kan weinig onthou van Neil-David se geboorte. In die teater het 'n donkerte my omvou. Hy is met 'n keisersnit gebore. Ek het ná die tyd in skok gegaan. Hy was pragtig en gesond, maar ek kon nie moederliefde voel nie.
Alles was vreemd, en ek baie huilerig. Ek was voorheen nooit bang vir nuwe uitdagings nie en is mal oor reis en onbekende bestemmings. Ek het nooit 'n onrealistiese, maanskyn-en-rose-siening oor dié 'bondeltjie vreugde' gehad nie.
Ek het geweet ma-wees is harde werk, maar niks kon my voorberei op wat vir my gewag het nie.
Die eerste aand tuis het hy goed geslaap, maar ek kon nie. Ek het hartkloppings gekry, was naar en paniekerig.
Ek het geborsvoed omdat 'alle goeie ma's' dit doen. Hy was nie moeilik nie, wel asmaties, wat tot die stres bygedra het. Ek was in 'n donker gat van angs, pyn, moegheid en lusteloosheid. Ek was soos 'n zombie . . .
Soggens het ek my man, Fanie, gesmeek om my nie alleen by 'die kind' te los nie. Ek was vreesbevange wanneer hy wakker word. Ek wou nie eet of TV kyk nie, ek kon nie lag nie, ek wou nie meer lewe nie! Ek het die Here gesmeek om my te laat doodgaan. Deur alles het Fanie my ongelooflik ondersteun. Saans het ek die baba in sy arms gesit, kamer toe gegaan en die deur toegemaak.
Ses weke later, tydens 'n kuier by my ouers, het my ma dadelik besef daar is groot fout. Ek het gaan slaap en net voedingstye uitgekom. Die dokter het anti-depressante voorgeskryf.
Hierna het 'n stadige en pynlike herstel gevolg. Ek het 'n sielkundige gaan sien.
Neil-David is vir 'n paar uur per dag in dagsorg geplaas sodat ek net tyd vir myself kon hê. Hieroor het ek baie kritiek gekry, maar dit was broodnodig vir my en sy oorlewing.
Die sielkundige het my laat besef dis nie ek wat gefaal het nie. Dit het my lank geneem om nie meer skuldig te voel nie, om te besef ek is 'n goeie ma en lief vir my kind, al was ek in 'n donker gat.
Vandag kan ek opstaan en weer mooi voel. Ek lag en geniet die lewe, maar jy moet dit altyd monitor. Depressie kruip weg en kan jou bespring as jy nie versigtig is nie. Vir elkeen is die genesing anders. Dis net God se genade wat my gered het.
Ek het elke dag van my tweede swangerskap gebid dat die Here my sal help. Ek wou so graag die baba geniet. Maar bowenal wou ek in die lig loop en besef hoe geseënd ek is om kinders te hê. My gebede is verhoor. Steffan is nou 4 maande oud.Liza Meades, Johannesburg