My Storie | Skuilkrans NG Gemeente
DIE DONKER DAE VAN INPERKING
April 23, 2020 / Annabelle Lombard	/ Lewer kommentaar
My verhaal begin vroeg Januarie 2020 – blakend gesond en vol lewenslus. Een oggend sê vroutjie vir my terwyl ek aantrek: "Wat is daardie ding op jou rug?". Nou kyk, niemand weet hoe lyk sy rugkant nie, want jy kan nie daar sien nie' maar ek weet ek het nie 'n "ding" op my rug nie. Sy neem toe 'n foto en een kyk was genoeg om dadelik 'n afspraak te maak met die dermatoloog.
Nadat ek die weke geduldig afgewag het vir my afspraak in Februarie het die dermatologg ook net een kyk gegee en gesê dat hierdie knewel chirurgies verwyder moet word en dat 'n plastiese chirurg sal moet help om die wond ("gat" sou 'n beter beskrywing wees) weer toe te werk. 'n Paar dae later is die mediese span gereed en in 'n japtrap is my "ding" nie meer nie. Ek is huis toe om aan te sterk (dws vir eers net ligte tuinwerk) en twee weke te wag voordat die steke verwyder moet word. Intussen word aangekondig dat weens die Covid-19 probleem ons almal ingeperk word.
'n Paar dae later kry ek 'n telefoonoproep van die dokter en hy sê: "Jammer om jou die slegte nuus mee te deel maar die patalogiese verslag het teruggekom en dit wat ons uit jou rug uitgesny het, was 'n aggressiewe melanoom wat in leketaal beteken dat dit 'n kankergewas is. Jy moet onmiddellik inkom vir opvolgprosedures".
Dit was nie die soort nuus wat ek verwag het nie en ook nie wil hoor nie. Covid-19 en die mislukte ekonomie was skielik nie meer belangrik nie. Op ouderdom 75 het ek skielik gevoel soos destyds toe ek vir die weermag se oproepinstruksies gewag het. Was hierdie my Skepper se oproepinstruksie? Onmiddellik flits honderde gedagtes deur jou brein en as jy soos ek is wat hou van vorentoe beplan, is die gedagtes nog meer. Dit kan alles is twee woorde op gesom word: wat nou? En skielik skop jou geloof en jou Christenskap in en jy weet dat jy jou nie hoef te bekommer nie. Jou Hemelse Vader sal sy hand van beskrming oor jou hou en as dit lyk asof Hy dit nie doen nie dan is dit omdat Hy 'n ander plan met jou het. Dalk wil hy vir jou as voorbeeld gebruik. In alle gevalle is jy in Sy hande. En net daar het 'n groot kalmte oor my neergedaal wat ook na vroutjie deurgespoel het.
Ek het verlede jaar tydens 'n erediens van Nico Swart 'n belangrike waarheid gehoor Dit het my so beïndruk dat ek die kerkkantoor gevra het om die preek vir my op papier deur te gee. Ek het die betrokke stukkie uitgesny en in die hoek van ons TV-skerm vasgeplak sodat ek elke dag daaraan herinner kan word. Die stukkie waarheid lees: "Ek is nie wat ek doen nie. Ek is nie wat ek besit nie. Ek is nie wat mense van my sê nie. Ek is God se geliefde kind oor wie Hy jubel en juig van blydskap. Dit is wie ek is".
Maar terug by my storie. Na my telefoonoproep is ek terug na die plasties chirurg toe. Weens inperking moes hy my 'n goedkeuringspas gee om hom te kan besoek. Hy het my netjies verduidelik wat volgende gaan gebeur. Ek moet eerstens kerngeneeskunde besoek. Hulle sal radioaktiewe isotope rondom die bestaande wond inspuit en dan kyk waarheen die isotope versprei. Normaalweg versprei hulle na 'n spesefieke klier (genoem die "brandwagknoop" – die eerste limfknoop wat dreinering vanaf 'n tumor ontvang). Hierdie brandwag moet dan verwyder word en ondersoek word vir die verspreiding van kankerselle. 'n Tweede chirurg gaan ingeroep word om die ekstra snywerk te doen. Daarby gaan die bestaande wond met twee sentimeter in alle rigtings groter gesny word om alle moontlike kankerselle te verwyder.
Pretoria was nou in volle inperking. Hospitale wou nie onnodige pasiëne inneem nie en my mediese span moes motiverings aan die hospitaal voorlê vir toestemming om te opereer. Uiteindelik is my dag en datum bepaal. Weens inperking moes ek myself aanmeld en inboek by die hospitaal. Geen familie-ondersteuning. Vroutjie moes my by die deur aflaai. Die besoek aan kerngeneeskunde en chirurgie het vlot verloop en teen die middag was die oorlog verby. Die oomblik toe ek weer nugter was na die narkose toe sê die hospitaal "trek aan en gaan huis toe". Hulle wou steeds nie pasiënte in die hospitaal gehad het nie en so bevind ek my weer eens by die hospitaaldeur met my dreinerinspype onder die arm en die drein in my broeksak, en wag vir vroutjie. Ek het soos 'n "take away" gevoel wat wag om afgehaal te word.
'n Paar dae later kry ek van die dokter 'n telefoonoproep met die blye tyding dat die sitologiese verslae vanaf die patoloog toon dat ek heeltemal "skoon" is. Daardie aand het baie aandgebede in baie huishoudings (vriende en familie) verander van "asseblief" tot "dankie". Weer eens het ek besef dat ons Hemelse Vader 'n klip in jou pad kan rol net sodat Hy jou kan wys Sy hand van bewaring is altyd oor jou en Hy sal die klip weer wegrol. Jy moet net glo en vertrou en nie beskroomd staan om ernstig en opreg met Hom in gesprek te tree nie. Maar die afgelope twee maande se wedervaringe het mens net weer laat besef hoe verganklik ons lewes is. Die mat kan in 'n oogwenk onder jou voete uitgeruk word.
Die wond op my rug is (in mm) 98 X 22 X 18 en die een in my regter armholte 22 X 12 X 10. Die laaste steke is nou verwyder en ek is amper al weer my ou self. Ek was al op die dak om 'n lekplek te soek en het ook die gras gesny. Sal nou maar verder oor die ekonomie bekommer.
My Storie: WAT AS . . .
Deur: ©Driekie Grobler
Wat as dinge nooit weer sal wees soos dit voorheen was nie?
As ek so na die TV kyk en sien hoe mense grappies maak en hulself op allerhande maniere kreatief besig hou, wonder ek of ons mensdom werklik die erns besef van wat besig is om te gebeur. Dit is duidelik dat sommige die hele ding beskou as 'n salige, heerlike, onbeplande vakansie.
Wat as dinge nooit weer sal terugkeer na 'normaal' nie?
Wat as ons nooit weer vryelik buite sal kan gaan rondloop soos en wanneer ons wil nie?
Wat as die besighede, wat gedwone moes toemaak, nie weer die nodige kapitaal gaan hê om weer oop te maak nie?
Wat as mense nie meer werk het om na terug te gaan nie?
Wat as geld en kosvoorrade opdroog en die winkelrakke leeg bly?
Wat as ons nooit weer ons geliefdes sal kan aanraak, vashou of sien nie?
Wat as die internet af gaan en selfone nie meer seine het nie?
Daar is so baie "wat as's" wat deur my kop gaan.
As 'n positiewe mens wat altyd poog om positief te bly en ander aan te spoor om ook eerder uit 'n positiewe oogpunt na dinge te kyk, besef ek ook dat mens die waarheid in die oë sal moet kyk. Dit help nie om soos 'n donkie met oogklappe aan te wees nie.
As ons vooraf geweet het hierdie ding gaan gebeur, sou ons dalk dinge anders gedoen het?
Dalk beter voorsorg getref het.
Seker gemaak het ons spandeer meer genoegsame kwaliteittyd saam met geliefdes?
Meer ywer aan die dag gelê het om ons take af te handel.
Daardie dinge wat ons nog graag wou doen, gedoen het.
Meer tyd buite en in die natuur deurgebring het.
Meer gereeld kerk toe gegaan het.
As ons maar net die tyd kon terugdraai . . .
Maar, ons kan nie. Skielik het alles waaraan ons gewoond was tot 'n halt gekom en al gebeur dit dalk (ons glo en hoop so met alles in ons) dat dinge weer sal normaliseer, wonder ek of dinge ooit weer presies dieselfde soos voorheen sal wees.
As Kind van God glo ek dat hierdie 'n ingryping van Bo is. Die wêreld het op 'n ramp afgestuur met misdaad en sonde wat hoogty vier. Mense het nie meer gesag of eerbied vir God en sy Gebod nie.
Dalk is hierdie God se manier om ons weer op ons knieë te kry, ons ons sondes te laat bely. Alles weer in orde te kry.
Ek dink aan die storie van die 7 maagde wat hul gereed moes maak vir die bruilof, slegs die wat erns gemaak het met die opdrag, en gesorg het dat hul lampe vol olie was, is toegelaat om in te gaan en die bruilof by te woon.
Is hierdie dalk die begin van die einde?
Ek weet nie en ek hoop nie so nie, want my kleinkinders is nog so bitter klein en hul lewe begin nou eers.
Al wat ons kan doen is om te bid en God te smeek om genade. Om self seker te maak dat, sou dit wel die begin van die einde wees, ons en ons geliefdes gereed sal wees om die Bruidegom te ontmoet.