Die Amerikaanse Grondwet verleen aan die president van die Verenigde State die enigste bevoegdheid om te veto-sê "Nee" -rekeninge wat deur albei huise van die Kongres aangeneem is . 'N Gewetigde wetsontwerp kan nog steeds wet word as die Kongres die president se optrede oortree deur 'n groot meerderheidstem van twee derde van die lede van beide die Huis (290 stemme) en die Senaat (67 stemme) te verkry.
Terwyl die Grondwet nie die uitdrukking "presidensiële veto" bevat nie, vereis artikel dat elke wetsontwerp, bevel, resolusie of ander wetgewing wat deur die Kongres aangeneem word, aan die president voorgelê word vir sy of haar goedkeuring en handtekening voordat dit amptelik wet word .
Die presidensiële veto illustreer die funksie van die stelsel van " tjeks en saldo's " wat vir die Amerikaanse regering ontwerp is deur die land se stigters . Terwyl die president, as hoof van die uitvoerende tak , die mag van die wetgewende tak kan "nagaan" deur die wetsontwerpe wat deur die Kongres geslaag word, te veto, kan die wetgewende tak daardie mag "balanseer" deur die president se veto te oorheers.
Die eerste presidensiële veto het op 5 April 1792 plaasgevind toe president George Washington 'n verdelingsrekening veto uitgespreek het wat die lidmaatskap van die Huis sou vermeerder deur voorsiening te maak vir addisionele verteenwoordigers vir sommige state. Die eerste suksesvolle kongresoorsetting van 'n presidensiële veto het plaasgevind op 3 Maart 1845 toe die Kongres president John Tyler se veto van 'n omstrede bestedingswetsontwerp oorgesteek het.
Histories slaag die Kongres daarin om 'n presidensiële veto in minder as 7% van sy pogings te oorreed. Byvoorbeeld, in die 36 pogings om veto's wat deur pres. George W. Bush uitgereik is, te oorheers, het die kongres slegs een keer daarin geslaag.
Die Veto Proses
Wanneer 'n wetsontwerp deur beide die Huis en die Senaat geslaag word, word dit na die president se lessenaar gestuur vir sy handtekening. Alle wetsontwerpe en gesamentlike besluite, behalwe dié wat wysigings aan die Grondwet voorlê, moet deur die president onderteken word voordat hulle wet word. Wysigings aan die Grondwet, wat 'n twee-derde stembrief in elke kamer vereis, word direk aan die state gestuur vir bekragtiging.
Wanneer die wetgewing deur albei huise van die Kongres aangebied word, word die president grondwetlik verplig om dit op een van vier maniere aan te pak: teken dit in die wet binne die 10-dae-tydperk wat in die Grondwet voorgeskryf word, maak 'n gereelde veto uit, laat die wetsontwerp word wet sonder sy handtekening of 'n "sak" veto uitreik.
Wanneer die Kongres in sessie is, kan die president binne die 10-dae-tydperk 'n gereelde veto uitoefen deur die ongetekende rekening terug te stuur na die kamer van kongres waaruit dit ontstaan ​​het, met 'n veto-boodskap waarin sy redes vir die verwerping daarvan aangedui word. Tans moet die president die wetsontwerp in sy geheel veto. Hy mag nie individuele bepalings van die wetsontwerp vetoer terwyl hy ander goedkeur nie. Om individuele bepalings van 'n wetsontwerp te verwerp, word 'n veto van die lynitem genoem . In 1996 het die Kongres 'n wet verleen wat president Clinton die mag gegee het om lyn-item-veto's uit te reik, net om die Hooggeregshof in 1998 in die grondwet te verklaar.
Wetsontwerp word reg sonder president se handtekening
Wanneer die Kongres nie verdaag word nie, en die president versuim om 'n rekening te teken of te veto aan die einde van die tydperk van 10 dae aan hom gestuur, word dit sonder sy handtekening wet.
Die Pocket Veto
Wanneer die Kongres verdaag word, kan die president 'n wetsontwerp weier deur eenvoudig te weier om dit te onderteken.
Hierdie aksie staan ​​bekend as 'n "veto van die sak", wat uit die analogie van die president kom, maar net die rekening in sy sak sit en daaroor vergeet. In teenstelling met 'n gereelde veto, het Kongres nie die geleentheid of konstitusionele gesag om 'n sak veto te ignoreer nie.
Hoe die Kongres reageer op 'n veto
Wanneer die President 'n wetsontwerp aan die Kamer van Kongres lewer waaruit dit gekom het, tesame met sy besware in die vorm van 'n veto-boodskap , is die kamer grondwetlik verplig om die wetsontwerp te heroorweeg. Die Grondwet is egter stil oor die betekenis van "heroorweging." Volgens die Kongresnavorsingsdiens beheer prosedure en tradisie die behandeling van veto-rekeninge. "Na ontvangs van die veto-rekening, word die President se veto-boodskap gelees in die joernaal van die ontvangshuis. Nadat die boodskap in die joernaal ingeskryf is, voldoen die Huis van Verteenwoordigers of die Senaat aan die grondwetlike vereiste om 'n heroorweging te maak deur die maatreël te lê op die tafel (in wese om verdere optrede daaraan te hou), die wetsontwerp na die komitee te verwys, die oorweging na 'n sekere dag uit te stel of onmiddellik te stem oor heroorweging (stemming oor teëspeling). "
Oorheersing van 'n Veto
Aksie deur beide die Huis en die Senaat word vereis om 'n presidensiële veto te ignoreer. 'N twee-derdes, supermajority stem van die lede teenwoordig is nodig om 'n presidensiële veto te ignoreer. As een huis nie 'n veto ignoreer nie, probeer die ander huis nie om te ignoreer nie, al is die stemme teenwoordig om te slaag. Die Huis en Senaat mag poog om 'n veto te enige tyd tydens die kongres waarin die veto uitgereik word, te ignoreer. As beide huise van die Kongres suksesvol stem om 'n presidensiële veto te ignoreer, word die wetsontwerp wet. Volgens die Kongresnavorsingsdiens, vanaf 1789 tot 2004, is slegs 106 van 1 484 gereelde presidensiële veto's deur die Kongres oortree.
Die Veto Bedreiging
Presidente dreig die Kongres dikwels met openbare of privaatheid met 'n veto om die inhoud van 'n wetsontwerp te beïnvloed of die verloop daarvan te voorkom. Die "veto-bedreiging" het al hoe meer 'n algemene instrument van presidensiële politiek geword en is dikwels effektief in die vorming van die Amerikaanse beleid. Presidente gebruik ook die veto-bedreiging ten einde te voorkom dat die Kongres tydsberekening vermors en debatteer wat hulle van plan is om onder geen omstandighede te vetoer nie.