Gesinslewe | penpunt
Category Archives: Gesinslewe
Wanneer die elfde van die elfde jaarliks sy draai kom maak, weet ek telkens nie mooi wat ek met daardie dag moet maak nie. Daar is 'n warboel van emosies wat my besoek: hartseer, nostalgie, vreugde …
Die elfde van die elfde is my skoonsus se verjaarsdag, en dit is een van die goeie dinge van hierdie datum. Altyd lekker om iemand 'n wavrag vol seëninge toe te wens vir 'n nuwe lewensjaar. Dan dink ek altyd met nostalgie aan dié dag in 1979, toe my man die jawoord gevra het, maar ook dat die grootse gebeurtenis aangevuur is deur die afsterwe van my tante, op daardie dag. Dit het ons sterk onder die indruk gelaat van hoe onvoorspelbaar, en soms, kort, die lewe kan wees. Dat 'n mens nie onnodig moet uitstel nie.
Maar helaas, dit was ook op die elfde van die elfde, vier-en-twintig jaar gelede, wat 'n groot beroerte my pappa kom eis het. Pappa, ek mis jou steeds
Wanneer praat nie 'n opsie is nie …
Soms vertrou 'n mens nie jou stem of jou emosies nie. Jy weet dat die trane jou gaan inhaal sou jy probeer praat. Vandag is só 'n dag.
Dan is ek dankbaar vir 'n blog waar ek so 'n ietsie van die emosies kan "uitgeskryf" kry. Daar is soveel daarvan wat meeding om my aandag. Die eerste is natuurlik die groot verlang na my poppie wat vandag al vyf maande oud is.
My hart breek omdat ek haar nie kan vasdruk en gelukwens nie – al sou sy glad nie die bohaai verstaan nie!
Dan is daar die groot dankbaarheid in my hart dat sy kan grootword in 'n huis waar die Here gedien word. Waar sy liefde in oorvloed kry. Waar haar pappa voorsien, met die genade van die Vader, sodat haar mamma tuis kan wees, by haar. Dankbaarheid vir Simone se onbaatsugtigheid. Sy offer op om 24uur van elke dag beskikbaar te wees vir haar kindjie se behoeftes en versorging. Elkeen wat al 'n kind grootgemaak het, sal weet dat dit beslis nie net koer en wiegeliedjies, maanskyn en rose is nie. Dis doodgewoon harde werk.
Ek dink dit is veilig om te sê hierdie gesiggie behoort aan 'n gelukkige baba. Dankie, my kinders, dat julle haar so mooi grootmaak. Ons is lief vir julle.
Coco ís 'n staffie!
Verlede week het die weerprofete, teen alle verwagtinge in, reën voorspel vir Gauteng, en wel vir Donderdag, die 8ste Augustus. Daardie dag het gekom en gegaan sonder die beloofde reën, hoewel dit by tye redelik bewolk was.
Ons het vroegaand opgemerk dat Coco effens onrustig voorgekom het, maar nie veel aandag daaraan geskenk nie. Toe Melissa tuis kom later die aand, het sy kom vertel dat sy in ligte reën gery het en dat daar donderweer in die verte was.
Niksvermoedend het ons tot ruste gekom, totdat 'n volle 15kg en 'n bietjie, 'n rukkie later bo-op ons geland het! Vandat Coco vier weke gelede in ons lewens gekom het, was dit een van die onbekende faktore: sou sy ook so bevrees wees vir swaar weer soos Tessie? So kenmerkend van staffies en so moeilik om te hanteer? Hulle raak totaal irrasioneel van vrees.
Die antwoord was duidelik: ja, ja, beslis! Pure staffie-vrees vir die onbekende gerammel in die lug.
Natuurlik slegte nuus vir ons, want die reënseisoen het nog nie eers begin nie, en ons nagte is alreeds onderbroke – sug …
Met daardie onbekende bygelê, wonder ons natuurlik alreeds oor die vuurwerke later vanjaar. Vreemd genoeg het dit Tessie nooit gepla nie. Ons sal maar wag en sien.
Intussen sal ons haar steeds liefhê, hoewel dit moeiliker is in die middel van 'n donderstorm 🙂
'n Interessante aand met Coco!
Ek het voorheen vertel van die toonnaeltjie wat lol – dit het klaarblyklik op 'n stadium half uitgetrek en heeltemal uit koers geraak. Staan so byna 90grade voor die toon en lê heeltemal plat. Die veearts het beplan om die toonnael heeltemal te verwyder wanneer sy narkose kry en dit voorlopig net so kort as moontlik geknip.
Verlede Maandag het ons opgemerk dat die nael as't ware gebars het. Mens kon die rooi lewe binne sien, en sy het dit verwoed gelek en pootjie in die lug gestap. Ongelukkig (of gelukkig) was die veearts self siek daardie dag, en teen die middag het sy geen tekens getoon dat die toon haar steeds pla nie. Dus het ons maar dopgehou.
"Dis weg!" Melissa gil, ek en Willie hardloop verward nader om uit te vind wat dan nou weg is. "Die nael, dis weg!" En so wrintiewaar, stomp afgebreek – en skoonveld. Ons het dit nog steeds nêrens gewaar nie. Nie dat ons dit nou as trofee sou wou bewaar nie, bygesê.
Onmiddelik erg bekommerd, hou ons haar met valkoë dop, maar sy toon geen teken van ongerief nie. Ons kan glad nie verklaar hoe dit moontlik is nie, want die hele beskermende doppie is weg. Vandag stap sy steeds heel normaal. Ons beoog om by die veearts uit te vind wat nou, maar loop mekaar se oproep oor en weer mis. Intussen gaan Coco ongestoord voort met haar dag se roetine – oor gras, teels, rylane… alles sonder enige teken van pyn. Wil jy nou meer?
Maar laat ek vertel wat die aand verder interessant gemaak het: ons het gisteraand 'n vergadering aan huis gehad, en Coco het in die televisiekamer by Melissa gekuier – of so het ek gedink. Sy het teen slapenstyd besluit dat sy stoksielalleen in ons donker kamer sal "bed toe gaan". Ek weet darem nie, dis vir my verskriklik oulik vir 'n diertjie wat 'n skamele drie weke gelede nog nie eers geweet het van ons bestaan, ons roetine of ons huis nie.
Geen wonder dat sy alreeds so diep in ons harte gekruip het nie.
Coco slaap op die mat in die televisie kamer
Nou slaap sy verskriklik lekker!!
Drie weke met Coco
dier, hond, leiband
Daar het interessante dae verloop sedert ons byna drie weke gelede vir Coco gaan haal het in Vanderbijlpark. Mens en dier is klaarblyklik omtrent ewe aanpasbaar; Coco beweeg in en rondom ons huis rond asof sy nog altyd hier gewoon het. Ons, aan die ander kant, val in by die roetine asof daar nie byna twee jaar verloop het sedert ons laas 'n hond gehad het nie.
Na die eerste paar nagte van onderbroke slaap, is die slaapregime nou weer mooi gevestig. Daar word 'n laaste draai geloop, en dan druk sy deur tot nadat ons klaar gebad het in die oggend. Willie is 'n dodelike siekte te wagte, maar dring tog daarop aan om dan saam met haar om die huis te gaan stap. Hy geniet dit geweldig om weer 'n hondemaat te hê, dit is baie duidelik.
Die toppunt is natuurlik die oulike stappery, of drawwery as hy en Coco alleen pad vat. Sy is 'n plesier aan 'n leiband. Tans is ons bietjie versigtig, want die probleemtoonnaeltjie was baie seer vroeër in die week. Ons probeer vermy dat dit op twee operasies uitloop, daarom probeer ons die nael beskerm waar ons kan.
Daar was darem ook 'n bietjie stoutigheid! Ons het haar 'n paar maal bo-op 'n bank of stoel betrap in die sitkamer. Dié is mos hoeka presies 'n rooi-staffie-kleur, en mens sou sweer hulle weet dit! Net soos Tessa gemaak het, gaan lê sy doodstil en hoop natuurlik dat sy nie bespeur word nie. Dit sluip grondlangs as sy betrap word, pure askies-dat-ek-lewe. Nogal moeilik om mens se lag te bedwing en dissipline te probeer handhaaf. Moet darem byvoeg dat sy dalk al die boodskap begin kry dat dit nie aanvare gedrag is nie, want sy het dit nogal lanklaas probeer.
Soos enige normale hond, word dit klaarblyklik ook verveeld. Sou ek die klein klits sopas in die gang betrap met een van die rubber deurstoppertjies! Mens kan wonder hoe lank bedink sy nou al daardie ene.
Ons staan nog daagliks verstom as ons sien hoeveel eienskappe sy toon wat presies soos Tessa is, soos byvoorbeeld haar geneentheid om baie naby 'n verwarmer te lê. Ek verduur soms die koue omdat ek so bang is haar koppie kook! Kom sy agter die warm ding werk nou nie meer nie, kies sy dan dikwels om buite te gaan son soek. Baie intelligent!
'n Baie groot fout om te begaan, is om haar kop te vryf, want dan ken sy nie einde nie. Sy is ontsettend lieftallig. Sal bo-op mens klouter sonder veel uitnodiging.
Interessante dae inderdaad …
My hart het nog 'n punt bygekry
Vir ses jaar vandat die Vrystaatse man my hart kom steel het, was hy my alles. Buiten natuurlik my dierbare ouers wat hulle eie spesiale nis in my wese gehad het, waar geen ander kon meeding nie.
Dan was daar ook spoedig 'n nuwe plekkie gegrawe vir my skoonouers, wat my as nog 'n dogter aanvaar het. Ek het simpatie met skoondogter vs skoonouers vetes, maar ek het dit genadiglik nooit beleef nie.
Op 'n laatwintersdag in Augustus 1985, het die nuwe puntjie van my hart, wat vir nege maande gegroei het, haar verskyning gemaak, en drie jaar later was daar nog een. Ek het begin verstaan hoedat 'n ma se hart kan uitsit van liefde en elke nuwe ene kan akkommodeer.
Later was daar ook plek gemaak vir die manne in hulle lewens, en steeds kon my hart dit hou.
Maar in Maart vanjaar het my gewillige hart 'n punt bygekry wat nou so vêr moet rek, dat dit baie seer maak. Ek wil haar so graag net 'n bietjie vashou …