Op Skype, narcisme, en stort oor lang afstande - Interessant
Ek het 'n ernstige probleem. Ek woon op Bali, en as ek op 'n lang afstand met my vriendin Cortney op Skype praat, spandeer ek die meeste van my tyd om na die klein vierkante een-duim-een-duim in die hoek regs onder te kyk om te sien hoe ek lyk terwyl ek praat.
Ek mors met my hare, trek dit op, uit, terug. Ek slaan my oë uit of piep. Ek draai my lippe in Jim Carrey-agtige verdraaiings. Ek oefen my 'Hoe voel jy?' -Plakkaatgesigte - gelukkig, hartseer, bly. En ek swaai my kop van links na regs asof ek na 'n tenniswedstryd kyk om myself te herinner aan watter kant my beste kant is. As u wil weet, is dit my regterkant, wat my krom vaderneus beter wegsteek en wat 'n kankervlek op my linker wang kan wees. Natuurlik, in plaas daarvan dat my oë met my kop beweeg, draai hulle in hul voetstukke om seker te maak dat ek nooit buite sig is nie, asof ek my eie YouTube-video verfilm na Tupac se "All Eyez on Me."
Dit is soos om 'n kapsel te kry en met die spieël te praat, soms na die refleksie van die kapper te kyk terwyl jy sien hoe jy die meeste van die tyd lyk. Of dit is soos om 'n groepfoto te neem en onmiddellik na jouself te kyk om seker te maak jy lyk goed. Skroef die ander vas. En as u nie goed lyk nie, is dit tyd vir 'n herbesoek. Is ek die enigste wat selfgesentreerd is? Ek kry immers nie die geleentheid nie, of gebruik ek die geleentheid eerder, om myself vir lang periodes in die spieël te sit en staar. Dit sou natuurlik tevergeefs wees, en ek wil beslis nie daardie man wees nie.
Ek is selfs meer geabsorbeer as ek naak is.
'O, kak! Damnit… o, man…, "sê ek.
"Wat het gebeur?" Vra Cortney.
Ons het sopas met ons Skype-stort begin.
'Ek het my sleutelbord gebreek,' sê ek en probeer die komponente opneem. Soos die meeste storte in ontwikkelende lande, was die afstand tussen die stortarea en die toilet in my woonstel ongeveer twee voet en sonder enige grens, versperring of gordyn. Basies gaan water net oral rond, en daarom het ek oorspronklik 'n kombuishanddoek oor my nou borsbeeld en nou nat sleutelbord geplaas.
Dit is maar net een van die probleme met 'n langafstandverhouding, wat probeer om 'n vorm van intimiteit van 10.000 kilometer af te skep.
"Wat? Hoe het dit gebeur?" vra sy, met een voet uit haar stort en leun, met die kop geknyp en die gesig geknyp, na haar skerm om my oor die gebrul van haar stortkop te hoor.
'Ek het my iPad en die sleutelbord op die agterkant van die toilet opgeslaan, en dit het afgly en op die sitplek en dan op die grond gespring. Ek het drie sleutels verloor: die 'tab'-knoppie, die' caps lock 'en die' Q '.'
'O, nee, dit is jammer.'
'Dit is oukei,' het ek gesê en dit op presies dieselfde plek opgesoek, probeer om op te tree asof ek nie gepis is nie, en gewonder of ek dit sou kon regmaak. Ek het teruggekeer na die taak wat ek op hande gehad het, my verswakte pers knorrige vingers opgeraap en myself geskrop terwyl ek soms na my vriendin gekyk het. Intussen het ek probeer om nie 'n gesig te maak nie, want ek het my abs opgespan, met die hoop dat die een of ander definisie steeds op die korrelige skerm sou verskyn, wat ek ongelukkig skaars kon sien waar ek staan.
Dit is maar net een van die probleme met 'n langafstandverhouding, wat probeer om 'n vorm van intimiteit van 10.000 kilometer af te skep. Dit is dus nie net my eie narcisme wat 'n probleem is nie.
Ek het Cortney ongeveer tien dae begin sien voordat ek vir vyf maande na Bali verhuis het, en ek het dit afgebreek en wou nie 'n verhouding met soveel afstand hê nie, met so min persoonlike kontak op die grondslag. Ons het altwee gesukkel om aanvanklik te laat gaan, maar uiteindelik het ons altwee stil geword, wat op my aandrang gekom het. Om Kersfees huis toe te gaan, was 'n groter uitdaging, en ons kon mekaar nie weerstaan ​​nie. Twee weke later was ek weer Bali toe. Maar hierdie keer het ons besluit om in kontak te bly, want ek sou net 'n maand en 'n half weg wees. Eintlik het ons ooreengekom om elke twee weke te praat, maar ons het nie meer as twee dae gegaan sonder om met mekaar te praat nie.
Ons laaste Skype-datum was op Valentynsdag. Wel, dit was die middel van die volgende dag vir my, 15 Februarie, en ek moes my gordyne toemaak om op te tree asof dit donker genoeg was om die uilkandelaar wat by die huis pas, waar dit 21:00 was, aan te steek.
Sy dra die halssnoer wat ek daardie dag na haar klaskamer gestuur het, 'n silwer Anna Beck 'Classic Double Floating' O ', saam met 'n dosyn perskeskleurige rose.
'Die ketting lyk goed op jou,' het ek gesê.
'Ag, dankie,' antwoord sy en reik uit om te streel wat ek as my voorletters gesien het. "Ek liefde Dit. Ek werklik mal daaroor."