Eulalio Francisco Castro Paz (Frank Castro) - Inligting
Eulalio Francisco Castro Paz (Frank Castro) is gebore in Kuba in 1942. 'n Teenstander van Fidel Castro vlug na die Verenigde State en neem deel aan die Bay of Pigs -operasie in 1961. Met sy terugkeer is hy deur die CIA gewerf en later opgelei by Fort Jackson.
In 1963 verkry Manuel Artime fondse van die CIA via Ted Shackley, hoof van die JM/WAVE -stasie in Florida. Hy is na Nicaragua verhuis, waar hy 'n leër van 300 man gevorm het. Artime is vergesel deur verskeie ander anti-Castro-Kubane, waaronder Castro, Rafael Quintero en Felix Rodriguez.
Artime het ook heimlik wapens, voorrade en bote gekry vir 'n inval in Kuba. Volgens David Corn (Blonde spook): "Die CIA het Artime se manne opgelei, aangesien Artime 'n klein vloot saamgetrek het, verskeie vliegtuie gekry het en meer as 200 ton Amerikaanse wapens ingesamel het. Die CIA-begroting vir die oorlog van Artime beloop $ 7 miljoen." Die inval in Kuba het nooit plaasgevind nie. Na die sluipmoord op John F. Kennedy, het president Lyndon B. Johnson die wat bekend geword het as die Tweede Naval Guerrilla -operasie, gekanselleer.
Frank Castro het uiteindelik die hoof van die Cuban National Liberation Front geword. Gedurende hierdie tydperk het hy 'n oefenkamp in die Florida Everglades bestuur. Volgens Peter Dale Scott (Kokaïenpolitiek) "Castro het een van die mees militante van die ballingskapsterroriste geword." Assistent Amerikaanse prokureur Daniel J. Cassidy, wat sommige van sy medewerkers vervolg het, het opgemerk dat "Frank Castro 'n baie gevaarlike individu is. Hy is deur die CIA opgelei." 'N CIA -verslag beweer dat Frank Castro teen die sewentigerjare 'n reputasie ontwikkel het as 'n belangrike dwelmhandelaar in Florida.
In 1976 het Castro gehelp om die koördinering van die Verenigde Revolusionêre Organisasies (CORU) tot stand te bring. Ander lede was Luis Posada, Orlando Bosch, Armando Lopez Estrada en Guillermo Novo. CORU is gedeeltelik gefinansier deur Guillermo Hernández Cartaya, nog 'n veteraanbaai -veteraan wat nou verbonde is aan die CIA. Hy is later aangekla van geldwassery, dwelms en wapenhandel en verduistering. Die federale aanklaer het aan Pete Brewton gesê dat 'n CIA -beampte hom genader het wat verduidelik dat "Cartaya 'n klomp dinge gedoen het waarvoor die regering hom skuldig was, en hy het my gevra om die aanklagte teen hom te laat vaar."
Een veteraan van die polisie in Miami het aan die skrywers gesê Moord op ambassade ry (1980): "Die Kubane het die CORU-vergadering gehou op versoek van die CIA. Die Kubaanse groepe ... het in die middel van die sewentigerjare besig geraak en die Verenigde State het beheer oor hulle verloor. Die Verenigde State het dus die vergadering ondersteun om almal weer in dieselfde rigting te laat gaan, onder beheer van die Verenigde State. " Daar is daarop gewys dat George H. W. Bush direkteur van die CIA was toe hierdie vergadering plaasgevind het.
Castro het aan die Miami Herald waarom hy gehelp het om CORU te vestig: "Ek glo dat die Verenigde State vryheidsvegters regoor die wêreld verraai het. Hulle het ons opgelei om te veg, het ons gebreinspoel hoe om te veg en nou sit hulle Kubaanse ballinge in die tronk vir wat hulle geleer is om in te doen die beginjare. "
In Oktober 1976 het Cubana Flight 455 in die lug ontplof en al 73 mense aan boord is dood. Dit sluit al 24 jong atlete in die Kuba se goue medalje-omheiningspan in. Die polisie in Trinidad het twee Venezolane, Herman Ricardo en Freddy Lugo, gearresteer. Ricardo het vir Posada se veiligheidsagentskap in Venezuela gewerk en erken dat hy en Lugo twee bomme op die vliegtuig geplaas het. Ricardo beweer die bombardement is deur Luis Posada en Orlando Bosch gereël. Toe Posada gearresteer is, is hy aangetref met 'n kaart van Washington wat die daaglikse werkroete van Orlando Letelier, die voormalige Chileense minister van buitelandse sake, aantoon wat op 21 September 1976 vermoor is. Ricardo Morales Navarrete het later erken dat hy deel was hiervan bom plot.
CORU neem krediet vir vyftig bombardemente in Miami, New York, Venezuela, Panama, Mexiko en Argentinië in die eerste tien maande nadat dit gevestig is. In 'n CBS -onderhoud op 10 Junie 1977 beweer Armando Lopez Estrada, 'n lid van CORU: 'Ons gebruik die taktiek wat ons van die CIA geleer het ... Ons is opgelei om 'n bom af te skiet, ons is opgelei om dood te maak. "
In April 1978 het die Miami -polisiekantoor Ricardo Morales Navarrete gearresteer en is hy aangekla van die besit van dagga. Die jaar daarna is hy weer in hegtenis geneem en aangekla van die dra van 'n versteekte vuurwapen. Hy is gou vrygelaat en dit blyk dat hy op hierdie stadium ingestem het om as 'n FBI -informateur te werk. Hy het 'n groep in Miami binnegedring wat kokaïen van die nuwe militêre heersers van Bolivia ingevoer het (Operation Tick-Talks). Die groep het Frank Castro, Rafael Villaverde, Jorge Villaverde en 50 ander regse anti-Castro-Kubane ingesluit. In 'n onderhoud met Jim Hougan het die CIA -agent Frank Terpil beweer dat Ted Shackley, Thomas G. Clines en Richard Secord ook by hierdie dwelmoperasie betrokke was.
Rafael Villaverde het op 'n visreis verdwyn nadat hy hom verbind het ná sy arrestasie in 1982. Volgens Edward Jay Epstein het Villaverde se "snelboot aan die kus van Florida ontplof". Sy lyk is nog nooit gevind nie. Kort daarna is Ricardo Morales Navarrete dood in 'n kroeg in Key Biscayne.
Frank Castro, aangekla van vier aanklagte van die invoer, aflewering en verkoop van dagga. As gevolg van die dood van die sleutelgetuie, is die saak egter van die hand gewys in 'n pleitooreenkoms waarin Castro skuldig was op 'n wapenklag en 'n boete van $ 500 opgelê is. Dit is die enigste keer dat Castro ooit aan 'n misdaad skuldig bevind is.
In 1983 is Castro aangekla van sameswering en die smokkel van 425 000 pond dagga na Beaumont, Texas. Dit was deel van die operasie Grouper van die Drug Enforcement Administration. Hierdie aanklagte is ook in Junie 1984 laat vaar. Dit is voorgestel deur Pete Brewton (Die Mafia, CIA en George Bush) dat die rede hiervoor Castro se betrokkenheid by die Iran-Contra-skandaal was. Soos Brewton uitgewys het: "Van Julie 1983 tot Januarie 1984 - dieselfde tydperk waarin hy beskuldig is van dwelmsmokkelary - het Castro voedsel, toerusting en wapens voorsien vir 'n geheime militêre oefenkamp vir Nicaragua Contras in die Everglades naby Napels, Florida. "
Sleutelfigure in die Iran-Contra-aktiwiteite het besorg geraak oor die betrokkenheid van mense soos Frank Castro. In November 1984 skryf die afgevaardigde van Oliver North, Robert Owen, 'n verslag vir sy baas in Washington: "Verskeie bronne sê nou dat Pastora deur die voormalige veteraan van die Bay of Pigs, Frank Castro, wat sterk dwelms onderneem het, deur die bank beheer sal word. Die woord het Pastora hy sal $ 200 000 per maand deur Castro gegee word. "
Die inspekteur -generaal van die CIA, Frederick P. Hitz, het Frank Castro ondersoek. Hitz het ontdek dat die CIA weet dat Castro betrokke is by terrorisme en dwelmhandel, maar soos Robert Parry daarop gewys het Verlore geskiedenis: kontras, kokaïen, die pers en projekwaarheid, is hierdie inligting weerhou van John Kerry en sy senaatondersoek na die Iran-Contra-skandaal. Volgens 'n ander CIA-dokument van 7 Maart 1986 was Frank Castro die belangrikste skakel tussen Colombiaanse dwelmhandelaars en Kubane in Miami.
Die FBI ondersoek ook Frank Castro. Een verslag bevestig dat Castro John Hull ontmoet het oor die opleiding van die kontras. In 'n ander dokument van 13 Februarie 1987 het 'n FBI -agent berig dat "Castro baie goeie bande met die Medellin -kartel het". Volgens Robert Parry "was die federale owerhede huiwerig om te verhuis weens Castro se CIA -bande."
In Junie 1988 is Frank Castro en vyf ander aangekla vir die oortreding van die Amerikaanse neutraliteitswet omdat hulle deelgeneem het aan 'n "militêre ekspedisie en onderneming wat daarvandaan uitgevoer sal word teen die gebied van Nicaragua, 'n vreemde staat met wie die Verenigde State enigsins tye hierin genoem, was en is nou in vrede. " Daar word beweer dat Castro die oefenkamp van 60 man in die Everglades gefinansier het. Die verweerders het aangevoer dat hulle die kamp opgerig het en die Contras met die goedkeuring van die Ronald Reagan -administrasie opgelei het. Uiteindelik het die regter beslis dat Castro en sy medeverweerders nie die wet oortree het nie, aangesien die "Verenigde State op daardie stadium tegnies nie in vrede was met Nicaragua nie."
'N Formele ooreenkoms tussen DINA en CORU is gemaak in November 1975. Michael Townley is gekies as skakel tussen die groepe.
In Julie 1976 vergader Kubaanse terroriste en Michael Townley in Bonao in die Dominikaanse Republiek by die uitvoerende lodge van die Falcondo Mining Company om gesamentlike ondernemings te beplan: beide die Cubana -bombardement en die Letelier -moord. Sacha Volman, die veteraan van die CIA, en Kubaanse ballingskap Frank Castro, nog 'n CIA -man wat saam met Gulf en Western werk, het die vergadering aangebied. Volman was 'n belangrike CIA-arbeider in die Dominikaanse Republiek onder David Phillips.
In 1977 het ambassadeur George Landau die saak as hoof opgeneem en die omstandighede van die Paraguayaanse paspoorte onthul. Die vals name en foto's van die twee mans het deur die CIA verlore gegaan. Nou, nadat Landau hulle onthou het, verskyn hulle weer. 'Juan Williams Rose' sou later deur die Chileense as Michael Vernon Townley geïdentifiseer word, en die departement van justisie het geen ander keuse gehad as om die Kubaanse ballinge wat in Penthouse geïdentifiseer is, voor 'n groot jurie te roep nie. Maar dit was te laat om Aldo Vera te bel.
Navorsers wat aan hierdie boek gewerk het, het verneem dat die FBI teen Oktober 1976, slegs enkele dae nadat Letelier vermoor is, Aldo Vera om inligting gevra het en dat Vera saamwerk. Vera is in Junie 1976 uit die Accion Cubana geskors-volgens FBI-dokumente wat pas ontdek is-weens sy informante-aktiwiteit. Op 25 Oktober 1976 is hy in San Juan vermoor. Hy en Townley het saam in die SAO en P begin. Daarna het Vera gehelp om Cruz in Frankryk te stig. Nou was hy dood, en Townley en sy vrou het vir hul lewens gevrees.
Eulalio Francisco "Frank" Castro is 'n slegte hombre. Hoewel hy 'n bekende terroris en dwelmsmokkelaar is, toon sy rapblad slegs een skuldigbevinding-omdat hy 'n wapen in Miami in 1981 gedra het. Dieselfde jaar is hy aangekla van vier aanklagte van die invoer, aflewering en verkoop van dagga. Die saak is later van die hand gewys.
Toe, in 1983, is hy aangekla vir sameswering en die smokkel van 425 000 pond dagga na Beaumont, Texas, as 'n afslag van die "Operation Grouper" van die Drug Enforcement Administration. (Sommige van die Grouper -teikens se dwelmgeld is deur Marvin Warner se ComBanks in Florida gewas.) Hierdie aanklagte teen Frank Castro is ook in Junie 1984 laat vaar.
Van Julie 1983 tot Januarie 1984 - dieselfde tydperk waarin hy beskuldig is van dwelmsmokkelary - verskaf Castro kos, toerusting en wapens vir 'n geheime militêre oefenkamp vir Nicaragua Contras in die Everglades naby Napels, Florida. Castro het aan FBI-agente gesê dat hy kos, ammunisie en 'n M-14-geweer aan die kamp verskaf het. Hy sou byna weekliks na die kamp gaan om voorraad te neem, het Castro aan die FBI gesê.
Castro het ook na Costa Rica gereis en John Hull en 'n Contra -leier ontmoet. 'Castro het na Costa Rica gegaan om [Rene] Corvo en die Kubane daar te help,' lui 'n FBI -verslag. Castro het aan die FBI -agente probeer sê dat John Hull "nie vir die Central Intelligence Agency werk nie, maar inligting na hulle toe stuur."
Die stelling is lagwekkend. John Hull het nie net direk vir die CIA gewerk nie, hy het ook gewerk vir Rob Owen, 'n gofer vir Oliver North, 'n uitsondering vir die CIA. Belangriker nog, volgens die amptelike uitsprake van die CIA, is die primêre taak om inligting in te samel. Miskien het Castro nie die bedoelde doel besef toe hy vir die CIA gewerk het nie. Miskien het hy die werk daarvan beskou as die uitskakeling van buitelandse politici waarvan hy nie hou nie.
Frank Castro, 'n Kubaanse ballingskap, was lid van die beroemde Brigade 2506 wat deelgeneem het aan die CIA-gesteunde Bay of Pigs-inval om Fidel Castro te verdryf. Frank Castro, die hoof van die National Front for the Liberation of Cuba, was ook 'n tophond in CORU, 'n alliansie van Kubaanse terroriste-organisasies teen Fidel Castro wat verbind was tot en gedeeltelik gefinansier is deur Guillermo Hernandez-Cartaya. Castro, wat die Golden Falcon Skydiving Club in die Everglades in Florida besit het, pendel tussen Miami en die Dominikaanse Republiek, waar hy woon, saam met sy vrou, die dogter van 'n admiraal naby die president van die republiek. '
"Frank Castro is 'n baie gevaarlike individu. Hy is opgelei deur die CIA," volgens die assistent -Amerikaanse prokureur Daniel Cassidy, wat 'n paar van Castro se medewerkers wat betrokke was by dwelmsmokkelary en die beheer van 'n bank, vervolg het.
In die middel van die sewentigerjare toe Castro se metgeselle Orlando Bosch en Rolando Otero allerhande dinge opblaas, soos poskantore en passasiersvliegtuie, het Castro aan die Miami Herald gesê: 'Ek glo dat die Verenigde State vryheidsvegters regoor die wêreld verraai het. Hulle het ons opgelei om te veg, het ons gebreinspoel hoe om te veg en nou sit hulle Kubaanse ballinge in die tronk vir wat hulle in die beginjare geleer is om te doen. "
Die CIA-opgeleide Kubaanse ballingskap Frank Castro, 'n beduidende figuur in die Costa Rica-gebaseerde Suidfront, het min melding gekry van enige van die amptelike kongresondersoeke van die Contras, insluitend die Kerry-subkomitee. Tog het hy die intelligensie-, terroriste- en kriminele magte in die Contra -beweging byeengebring.
Castro, 'n veteraan van die CIA se afvallige Bay of Pigs -inval in Kuba in 1961, het later by Fort Jackson opgelei om die oorlog teen kommunisme voort te sit. Daarna het hy by die guerrillakamp van Manuel Artime, politieke hoof van die Bay of Pigs -operasie, in Sentraal -Amerika aangesluit. ' Met ondersteuning van die CIA het die groep van Artime Kubaanse ekonomiese teikens, waaronder suikermeulens en vragmotors, aangeval. Uit hierdie pogings was dit slegs 'n klein stap tot terrorisme. As hoof van die Kubaanse nasionale bevrydingsfront het Castro een van die mees militante van die ballingskapsterroriste geword. In 1976 het hy gehelp om 'n nuwe terroristefront te stig wat die mees ekstreme organisasies verenig. Dit staan ​​bekend as CORU en het aan die einde van die sewentigerjare 'n golf bombardemente, ontvoerings en sluipmoorde in die hele Amerikas ontketen.
Castro het blykbaar ook 'n ander taak begin: dwelmhandel. Volgens federale aanklaers het hy by die grootste kokaïen- en dagga-ringe van die middel- en laat 1970's aangesluit. Castro is aangekla omdat hy meer as 'n miljoen pond dagga na die Verenigde State gesmokkel het.
Ondanks - of as gevolg van - die rekord van narkoterroriste in Castro, speel hy 'n belangrike rol by die Contra -beweging in Costa Rica, met die kennis van die Nasionale Veiligheidsraad en die goedkeuring van die CIA -stasiehoof, Joseph Fernandez. Oliver North se persoonlike verteenwoordiger op die toneel, Robert Owen, het in November 1984 by Washington aangemeld dat 'verskeie bronne nou sê dat [Southern Front Contra leier Eden] Pastora deur die voormalige veteraan van die Bay of Pigs, Frank Castro, geborg sal word. Dit was Castro wat Pastora die nuwe DC-3 gegee het en die vliegtuie beloof het. Pastora gaan $ 200,000 per maand deur Castro gegee word. "Minder as 'n jaar later het Owen aan sy baas gesê dat die CIA Fernandez het geglo dat Castro en sy mede -Kubane "nuttig kan wees."
Begin Junie het Miami gegrom oor gerugte oor 'n groot groep ballinge wat op Bonao, 'n bergoord in die Dominikaanse Republiek, saamtrek. Die beweerde organiseerders van die vergadering was Bosch en Frank Castro, 'n Kubaanse ballingskap wat in 'n invloedryke Dominikaanse gesin getroud is (Frank Castro se vrou was die dogter van afgetrede admiraal Cesar de Windt, 'n intieme van destydse president Balaguer). Die vergadering eindig middel Junie met 'n konsensus vir aksie en die stigting van 'n nuwe groep, CORU, die kommando van die Verenigde Revolusionêre Organisasies.
Die woord bereik Miami dat CORD-wat in Spaans klink soos 'n haan se kraai-'n indrukwekkende lidmaatskap het. Hoewel die kleinste Kubaanse aksiegroep van Bosch die eerste keer gelys is, het CORU die leiers van die Bay of Pigs -veterane -brigade 2506, die grootste en mees gerespekteerde van die ballingsgroepe, met byna duisend aktiewe lede ingesluit; Frank Castro se Cuban National Liberation Front (FNLC) en Felipe Rivero se CNM-groepe wat aanhangers met lang aksierekords beweer het.
CORU het homself gevorm in die Palestina Liberation Organization: ideologies ongedefinieerd, maar verenig ter ondersteuning van die taktiek van wêreldwye terrorisme om die aandag te vestig op hul stryd om hul vaderland te herstel. CORU -lede het die CNM -strategie van 'oorlog oor die hele wêreld' aanvaar. Verslae het na Miami gefiltreer dat CORU 'n stilswyende "verstandhouding" met die Amerikaanse owerhede bereik het. Sommige informante beweer dat CORU ingestem het om geen terreurdade in die Verenigde State uit te voer nie; ander het gesê die ooreenkoms het CORU bloot beperk om krediet te eis vir terreurdade in die Verenigde State. Daar was geen twis oor een feit nie: die FBI het die vergadering "gedek", wat beteken dat die informante daarvan die vergadering en die organisasie binnegedring het. Sommige bronne in Miami het gesê dat die Bonao -byeenkoms en die oprigting van CORU die aktiewe steun van die CIA en ten minste die toestemming van die FBI gehad het, en dat CORU toegelaat is om te werk om Castro te straf vir sy Angola -beleid sonder om die Amerikaanse regering direk te impliseer .
'N Golf van bombardemente, moorde en ontvoerings het Noord- en Suid -Amerika getref, waarvan die meeste deur CORU beweer is of uiteindelik na die operasies daarvan teruggevoer is. Tot 6 Oktober het die aanvalle die lewe van drie Kubaanse diplomate gekos. Op daardie dag het CORU se tol tot ses en sewentig sterftes gestyg. Saam met Orlando Letelier en Ronni Moffitt is agt-en-sewentig in minder as vier maande dood.
24 Junie - 3. Julie. In Mexikostad word 28 Kubaanse revolusionêre en ondersteuners gearresteer. Castro word eers op 24 Julie vrygestel, en Che Guevara word 'n week later vrygestel.
21. Oktober Fidel en Raul Castro se pa, Angel Castro sterf op die ouderdom van 80. "... presies die ouderdom toe Castro vyftig jaar later ernstig siek geword het", skryf Ann Louise Bardach in haar inleiding tot Die gevangenisbriewe van Fidel Castro.
27 Oktober. Antonio Blanco Rico, Batista se polisiehoof, word deur lede van die Directorio Revolutionario wat insluit Rolando Cubela Secades.
25. November Op 'n seiljag van 60 voet genoem Granma, 82 mans lei deur Fidel Castro vertrek na Kuba.
30. November In Santiago de Cuba, 300 jong mans onder leiding van Frank Pa & iacutes in olyfgroen uniforms en rooi en swart armbande met die embleem van 26 Julie, aanvalpolisiehoofkwartier, die Doeanehuis en die hawe se hoofkwartier.
2. Desember. Die Granma land in Las Coloradas, provinsie Oriente, nadat die weer en logistieke probleme vertraag is, waaronder swak kommunikasie tussen die ekspedisies en die Kubaanse ondergroep.
5 Desember. Die rebelle word verras deur Batista se troepe terwyl hulle op die rand van 'n kierieveld rus Alegr & iacutea de P & iacuteo, nie ver van die Sierra Maestra af nie. Die meerderheid revolusionêre word vermoor of gevange geneem, maar min ontsnap na die Sierra Maestra, waaronder die Castro -broers Fidel en Ra & uacutel, Che Guevara, Juan Almeida, Calixto Garc & iacutea en 'n handjievol ander.
8 Desember. Don Cosme de la Torriente sterf.
18 Desember 12 oorlewendes van die hergroepering van die "Granma" ekspedisie by Purial (aan die voetheuwels van die Sierra Maestra berge) en organiseer die eerste guerilla -eenheid.
21 Desember. Che Guevara en Juan Almeida sluit by die ander by Purial aan.Op hierdie punt bestaan ​​die Rebel Army uit 15 vegters met 7 wapens, en hulle begin hoër na die Sierra Maestra -berge beweeg.
24. Desember in Santiago de Cuba, leiers van die Beweging van 26 Julie ontmoet in die geheim om ondersteuning vir die rebelle in die Sierra Maestra.
Januarie. Die Kubaanse minister van verdediging, Santiago Rey, besoek Washington as 'n amptelike gas van die Amerikaanse regering.
2 Januarie In Santiago word vier jongmense dood aangetref in 'n leë gebou, waaronder die 14-jarige William Soler. Hulle is as verdagtes in revolusionêre aktiwiteite gearresteer en gemartel.
4. Januarie 'n optog van 500 vroue geklee in swart en onder leiding van William Soler se ma, beweeg stadig deur die strate van Santiago. Hulle dra 'n vaandel: "Stop die moorde op ons seuns."
17. Januarie. Die oorlog begin met 'n suksesvolle rebelle -aanval op 'n klein weermagbesetting by die monding van die La Plata -rivier. Die Rebel Army het 23 bruikbare wapens.
21. Januarie Lt. Angel S & aacutenches Mosquera lei 'n geselskap van elite Batista -troepe na die Sierra Maestra -berge om na die rebelle te soek. 'N Groter eenheid, onder leiding van majoor Joaqu & iacuten Casillas, volg.
22. Januarie Om Arroyo del Infierno, rebelle hinder 'n kolom weermag soldate.
9. Februarie Rebelle word deur die weermag aangeval by Altos de Espinosa en versprei vir drie dae.
17 Februarie. New York Times joernalis Herbert Matthews arriveer in die Sierra Maestra om 'n onderhoud met Castro en die rebelle te voer.
11. Maart In Santiago, Frank Pa & iacutes word gearresteer vir sy deelname aan die opstand van 30 November.
13. Maart Studenteleier Jos & eacute Echeverr & iacutea en 'n klein groepie neem 'n radiostasie in Havana oor. Hy word vermoor terwyl hy terugtrek na die universiteit. In 'n gelyktydige aanval op die presidensiële paleis word 35 rebelle en 5 paleiswagte doodgemaak.
30. Maart Die nuwe Skulpolie raffinadery word ingehuldig deur Batista, wat aan die pers vertel dat daar geen guerrillas in die Sierra Maestra berge.
6. April Die Havana Hilton open met 'n partytjie wat die helfte van die kabinet van Batista bygewoon het.
20. April Op bevel van Batista, polisiekaptein Esteban Ventura skiet 4 van die oorlewende studenteleiers van die aanval op die paleis op 13 Maart neer. Die geleentheid staan ​​bekend as die 7 Humboldtstraat -slagting.
23. April In die Sierra Maestra, Word 'n onderhoud met Castro op film gemaak deur die Amerikaanse joernalis Robert Taber. Die film word vertoon deur CBS-TV in Mei.
10 Mei. In Santiago, tydens die verhoor van "Granma" -oorlewendes, Regter Manuel Urrutia verklaar dat almal vrygespreek moet word. Twee ander regters stuur mans vir tot 8 jaar tronk toe.
14 Mei. Arthur Gardner, Amerikaanse ambassadeur in Kuba en 'n goeie vriend van Batista, word uit sy amp onthef. Hy word 'n maand later vervang deur Earl Smith.
18. Mei In die Sierra Maestra, kry rebelle 'n besending van meer as twee dosyn outomatiese wapens en 6000 rondtes ammunisie (gestuur deur die Beweging van 26 Julie in Santiago).
26. Mei In Matanzas, beskadig 'n bom die ou Tinguaro -meul ernstig.
28. Mei. Die eerste groot slag van die oorlog is 'n rebelle -aanval op die El Uvero -garnisoen in 'n klein dorpie suid van die Sierra Maestra -reeks. 'Vir ons', skryf Guevara, 'was dit 'n oorwinning wat beteken het dat ons guerrillas tot volle volwassenheid gekom het. toets, het ons nou die sleutel tot die geheim van hoe om die vyand te verslaan. "
4 Junie. United Press International (UPI) berig dat 800 Amerikaanse opgeleide en toegeruste Kubaanse troepe gestuur sal word om te veg teen die Rebel Army in die Sierra Maestra.
12. Julie Na dae van bespreking in die berge, word die manifes van die Sierra Maestra uitgereik, onderteken deur Fidel Castro, Ra & uacutel Chib & aacutes en Felipe Pazos. Die meeste daarvan is deur Castro geskryf en vra dat alle Kubane 'n burgerlike revolusionêre front vorm om 'die regime van geweld, die skending van individuele regte en die misdade van die polisie' te beëindig.
21 Julie. Ernesto Che Guevara is die eerste vegter wat deur Castro tot bevelvoerder bevorder word. Hy word die hoof van die Tweede Rebel Army Column genoem
30. Julie, polisiehoof, kolonel Jos & eacute Salas Ca & ntildeizares maak dood Frank Pa & iacutes, 'n 23-jarige leier van die 26-Julie-beweging en 'n Castro-bondgenoot.
31. Julie In Santiago woon 'n skare van 60 000 'n begrafnisoptog by Frank Pa & iacutes. Die skare is te groot vir die polisie om te beheer en die stad sluit vir drie dae.
15. Augustus. A. groot aantal arrestasies word uitgevoer deur die polisie van Batista, insluitend: Francisco P & eacuterez Rivas, Mar & iacutea Urquiola Lechuga, Mercedes Urquiola Lechuga, Jos & eacute Manuel Alv & aacuterez Santa Cruz (student, 17 jaar), Francisco Miares Fern & aacutendez (student, 18 jaar), Manuel de Jes & uacutes Alfonso (ouderdom 15), Enrique Delgado Burgemeester (ouderdom 18), Eliecer Cruz Cabrera (18 jaar), Eladio en Ignacio Alfonso Carrera (16 en 19 jaar oud), Jos & eacute Herrera Le & oacuten (16 jaar), Ubaldo Fiallo S & aacutenchez (ouderdom 20), Antonio Fern en aacutendez Segura, Jorge Alvarez Tagle (19 jaar), Juan Fern en aacutendez Segura, Francisco G & oacutemez Bermejo (ouderdom 17), Pastoor Valiente Hern & aacutendez, Norberto Belanzoar & aacuten L & oacutepez en ander.
20 Augustus By Palma Mocha, in die Las Cuevas -streek, wen die Rebel Army, onder leiding van Fidel Castro, Batista se leër.
5 September. Lede van die 26-Julie-beweging in Cienfuegos val die hoofkantoor van die vloot en die garnisoen van die landelike wagte aan.
Oktober. Voormalige president van die Kubaanse Mediese Vereniging, Dr Augusto Fernandez Conde, veroordeel die gruweldade van die Batista -regime by die Wêreld Mediese Vereniging vergadering in Istanbul, Turkye.
November. Die Miami -verdrag word onderteken deur amptenare van die Authentic Party, Orthodox Party, Revolutionary Directorate en ander. Die verdrag skep die Cubaanse Liberation Junta, wat beheer word deur burgerlike opposisiemagte en nie die Amerikaanse ingryping teenstaan ​​nie.
4 November. El Cubano Libre, (The Free Cuban) die koerant van die Rebel Army, word uitgegee deur Guevara in die Sierra Maestra.
29 November. Rebel -kaptein Ciro Redondo word in die geveg by Mar Verde doodgemaak. Hy word postuum tot bevelvoerder bevorder.
6. Desember onder leiding van lt. Lalo Sardi & ntildeas, rebelle troepe bots met Batista se leër by El Salto.
10 Desember. Hotel Riviera open in Havana. (Dit kos $ 14 miljoen, waarvan die meeste deur die Kubaanse regering vir Meyer Lansky verskaf is.) Die vloervertoning in die Copa -kamer word deur Ginger Rogers opskrif gelaat. Lansky kla dat Rogers 'met haar gat kan waai, maar sy kan nie 'n verdomde noot sing nie.'
'N Weeklikse nuusblad, Revista Carteles, berig dat twintig lede van die Batista -regering genommerde Switserse bankrekeninge het, elk met deposito's van meer as $ 1 miljoen.
Amerikaanse ondernemings verdien $ 77 miljoen uit hul Kubaanse beleggings, terwyl hulle slegs meer as 1 persent van die land se bevolking in diens het.
Teen die laat 1950's het Amerikaanse kapitaalbeheer:
90% van Kuba se myne
80% van sy openbare dienste
50% van sy spoorweë
40% van sy suikerproduksie
25% van sy bankdeposito's
Vroeg in die jaar Batista ontvang $ 1.000.000 in militêre hulp uit die VSA Alle wapens, vliegtuie tenks, skepe en militêre voorrade van Batista kom uit die VSA, en sy leër word opgelei deur 'n gesamentlike missie van die drie takke van die Amerikaanse weermag.
24. Februarie Op die 63ste herdenking van die begin van Mart & iacute se Onafhanklikheidsoorlog, Radio Rebelde begin met die oordrag vanaf "die vrye gebied van Kuba".
1. Maart Ra & uacutel Castro en Juan Almeida verlaat die Sierra Maestra met 'n kolom van 67 man om 'n tweede front in die berge noord van Santiago, die Sierra Cristal, oop te maak.
In Maart onderteken 45 burgerlike instellings 'n ope brief wat die 26-Julie-beweging ondersteun, insluitend die nasionale organisasies van prokureurs, argitekte, openbare rekenmeesters, tandartse, elektriese ingenieurs, maatskaplike werkers, professore en veeartse.
9. April A. nasionale stakings misluk as gevolg van tydsberekeningfoute en gebrek aan algemene ondersteuning. Dit is 'n ernstige terugslag vir die rebelle.
Mei. Batista begin 'n groot offensief teen die guerilla's in die Sierra Maestra -berge.
25. Mei. In die Sierra Maestra -berge hou die Rebel Army die eerste boerebyeenkoms wat 350 bygewoon het. Onder die onderwerpe wat bespreek is, is 'n plan vir landbouhervorming.
29 Junie. In Santo Domingo, op die Sierra Maestra -berge, behaal die rebelle 'n ernstige oorwinning met baie gevange gevangenes en voorrade. (Gevangenes word later vrygelaat.)
11-21 Julie. Die Slag van Jig & uumle duur ongeveer tien dae en is 'n keerpunt in die oorlog.
20. Julie Vanuit die Sierra Maestra, Radio Rebelde stuur die teks van die Caracas -verdrag uit, onderteken deur Castro en ander. Dit vra 'n gewapende opstand om 'n voorlopige regering in te stel en 'n einde te maak aan Amerikaanse steun aan Batista.
4. September In die Sierra Maestra, die Mariana Grajales peloton gevorm word. Dit bestaan ​​uit vrouestryders.
18 September. Die Rebel Army verslaan Batista se magte by Yara.
27-28 September. Die Mariana Grajales peloton neem deel aan die stryd om Batista se militêre garnisoen in Cerro Pelado, Oriente, te vernietig.
9. Oktober. Die Rebel Army skep 'n nuwe front om in die Oriente -provinsie te werk. Hierdie Vierde Front word beveel deur Delio G & oacutemez Ochoa.
10. Oktober Wet nr. 3 van die Sierra Maestra word uitgereik deur die Rebel Army. Dit verklaar dat huurders en deelboere geregtig is op die grond waarop hulle werk.
26-27 Oktober. Die Rebel Army vang die garnisoen van die weermag by G & uumlin & iacutea de Miranda vas.
31. Oktober Amerikaanse minister van buitelandse sake John Foster Dulles en sy vrou eet saam met die Kubaanse ambassadeur by die Kubaanse ambassade in Washington om Teddy Roosevelt te herdenk (wat geweier het dat die Kubaanse bevrydende leër in 1898 Santiago binnegaan).
2. November. Die Rebel Army vang die garnisoen van die weermag in Alto Songo in die provinsie Oriente vas.
3. November In 'n spottende algemene verkiesing het die presidentskandidaat van Batista, Andr & eacutes Rivero Ag & uumlero, word as wenner aangewys.
9 Desember. Die Rebel Army neem Baire en San Luis in die provinsie Oriente.
9. Desember In Havana, William D. Pawley ontmoet Batista vir 3 uur en bied aan dat die diktator terugtrek na sy huis in Daytona Beach, Florida. Batista weier.
15-18 Desember. Die kolom van Che Guevara vang die stad Fomento vas.
19. Desember Die Rebel Army behaal oorwinnings by Jiguan & iacute, Caimanera en Mayajigua (in Northern Las Villas).
22-25 Desember. Die rebelle verower die dorpe Guayos, Cabaigu & aacuten, Placetas, Manicaragua, Cumanayagua, Camarones, Cruces, Lajas, Sagua de T & aacutenamo, Puerto Padre en Sancti Sp & iacuteritus.
27-28 Desember. Die rebelle vang Caibari & eacuten, Remedios en Palma Soriano vas.
26. Desember gebore in die VSA Alan Robert Nye word gearresteer deur die Revolusionêre Leër in Baire, naby Jiguany, en aangekla van 'n komplot om Fidel Castro te vermoor.
29 Desember. Che Guevara neem die stad Santa Clara in en vang meer as 1 000 gevangenes.
Terrence Cannon skryf:
"Die VSA het om een ​​basiese rede nie die mariniers ingestuur nie: hulle was nie bevrees vir die rewolusie nie. Dit was vir die Amerikaanse beleidmakers ondenkbaar dat 'n rewolusie in Kuba vir hulle sleg kon uitloop. Amerikaanse ondernemings het immers die land besit. "
Na raming verdien 11 500 Kubaanse vroue teen die einde van 1958 as prostitute.
The Story of Marita Lorenz: Mistress, Mother, C.I.A. Informant en sentrum van wervelende samesweringsteorieë
Ek veronderstel ek het verwag om 'n verouderende, elegante skoonheid te ontmoet, 'n soort Mata Hari, haar hare van haar gesig afgetrek tot 'n gladde chignon. Marita Lorenz was immers die minnaar van twee legendariese Latyns-Amerikaanse sterkmanne: Kuba se Fidel Castro en die Venezolaanse generalissimo Marcos Pérez Jiménez, wat volgens haar elkeen 'n kind by haar gehad het. Dan was daar die 25-jarige loopbaan as informant vir die C.I.A. en F.B.I., sowel as die geweervuur, die swartsak-werk, minstens drie huwelike, en nog 'n kind met 'n klein gangster. Nog meer opwindend was die gedempte verhale dat sy die sleutel hou om die moord op Kennedy te ontrafel. Sy vertel self rustig dat daar op haar geskiet is, vergiftig is, met vuur gebombardeer is, bedwelm is, met 'n pistool geslaan is en in die Amazone-reënwoud gestort is om te sterf. As dit nie 'n heeltemal glansryke lewe was nie, was dit beslis een met alle pieke en sonder valleie.
Die vrou wat ek ontmoet het, lyk inderdaad uitgeput. Op 54 is Marita Lorenz nie meer 'n femme fatale nie. Nou redelik breed in die balk, dra sy donker, sekslose klere, gewoonlik swart jeans, 'n coltrui en 'n jeansbaadjie. Hierdie omvangryke raam is 'n wye sirkel van 'n gesig, met die ligste velkleur en 'n ruwe gekleurde 50-jarige haarstyl. Ook haar naels in die vyftigerjare is kort en stomp, maar geverfde pienk en dra 'n parlement heen en weer na haar mond. Die enigste sagtheid is in haar oë - bruisende piering onder die wenkbroue met potlode.
Hy het verduidelik, sy het gesê, 'Ons het die president daardie dag doodgemaak. U kon deel daarvan gewees het - u weet, deel van die geskiedenis. Jy moes gebly het."
—UIT DIE GETUIENIS VAN MARITA LORENZ BY DIE PROEF VAN E. HOWARD JAG V. LIBERTY LOBBY, 1985.
'N Queens -moeder huil trane omdat sy haar seun nie 'n gelukkige verjaardag kan toewens nie. Die seun, wat pas 33 geword het, is die liefdekind van Fidel Castro. Sy naam is Andre Vasquez. Haar naam is Marita Lorenz.
—CINDY ADAMS, NEW YORK POS, 23 OKTOBER 1992.
Terwyl Lorenz al lank 'n beskermheilige van samesweringsliefhebbers was, is sy skaars 'n huishoudelike naam. Onlangs was haar getuienis egter die middelpunt van Mark Lane se topverkoperboek oor die moord op Kennedy, Waarskynlik ontkenningen haar lewensverhaal, Marita, mede-outeur van Ted Schwarz, word hierdie maand deur Thunder's Mouth Press gepubliseer.
Deur die jare is ten minste 11 toekomstige biograwe verslaan deur die morsige verspreiding van Lorenz se verhaal. In onderhoude van meer as 'n maand het sy ingestem om dit in sy geheel te vertel, 'n verhaal wat die episodiese, achtbaan-gevoel van 'n Spaanse taal sepie het, maar wat ook skynbaar netjiese oplossings bied vir baie van die vrae oor die intelligensiegemeenskap deur die 60's en 70's. Met 76 persent van die Amerikaners wat glo dat 'ander betrokke was' by die moord op JFK, volgens 'n peiling van Gallup in 1991, het Marita Lorenz 'n verhaal wat die land wil hoor. Alhoewel ten minste die helfte van wat sy sê, maklik deur die verslae van ander en deur F.B.I. memorandums, het die ander helfte geen stawing nie, en soms vlieg dit selfs in die lig van bestaande bewyse.
In onlangse jare woon Lorenz in 'n beknopte ateljeewoonstel in Queens, New York. Hoewel dit ooit 'n slaperige middelklasbuurt was, het Jackson Heights die kokaïenhoofstad van die noordooste geword en die stampende terrein van Colombiaanse dwelmkartelle. Niks hiervan ontstel Lorenz, wat sê dat sy al lank gewoond is aan gevaarlike Latyns. Trouens, sê sy, "dit is die langste tyd wat ek ooit op een plek gelewe het."
Tog kan 'n mens nie anders as om 'n pistool en 'n dolk op die dressoir by haar voordeur op te let nie, om nie te praat van haar twee hiperaktiewe honde, 'n pitbull-mengsel en 'n 15-jarige bichon frisé nie. Daar is ook 'n vistenk met een insittende - 'n oranje piranha - 'n rot (in hok), 'n marmot, 'n kat en sewe voëls. Die enigste huislike aanslag is 'n paar boeke oor spioenasie en Kubaanse geskiedenis, 'n paar gesinsfoto's en verskeie portrette van Castro.
Hoewel hy drie tale magtig is, praat Lorenz straatengels, maar dit is die straatgesprek van 'n ander tyd, soos die toespraak in Aan die Waterfront. Trouens, baie keer trek sy aan, loop, praat, drink en rook soos 'n langman. By ons eerste ontmoeting, 'n middagete, gooi sy 'n glas reguit wodka terug minute nadat sy gaan sit het.
'Ek is die skaamte van my gesin,' verklaar sy. Haar ma was 'n tweede neef van Henry Cabot Lodge, en haar ouer broer Joachim Lorenz, 'n Fulbright -geleerde en voormalige diplomaat van die staatsdepartement, het vir senator Howard Baker gewerk. Haar ander broer, wyle Philip Lorenz, was 'n konsertpianis en 'n protégé van Claudio Arrau, en haar suster, Valerie, het 'n Ph.D. en werk as 'n berader in Maryland.
Spioenasie was egter altyd deel van die familieonderneming. Haar ma was 'n spioen, en daar is bewyse dat haar pa dubbel-agentskap gedoen het. Lorenz se ma, Alice Lofland, het die lewe as aktrise en danser op Broadway begin. Op pad na 'n filmlokaal in Frankryk in die vroeë 30's, ontmoet sy en raak verlief op Heinrich Lorenz, 'n welgestelde Duitse vlootkaptein. Lorenz het haar gepraat om haar loopbaan prys te gee en met hom in Bremen te gaan woon. Die egpaar het vier kinders, die laaste was Marita, wat in Augustus 1939 gebore is. Twee weke later val Duitsland Pole binne, en Heinrich Lorenz word bevelvoerder van 'n vloot U-bote. Alice Lorenz mag nie Duitsland verlaat nie. Vroeg in die oorlog het sy 'n Franse soldaat en 'n Britse vlieënier gered, wat haar in die Franse ondergrondse en Britse intelligensie gewerf het. In 1944 word sy in die konsentrasiekamp Bergen-Belsen gegooi, waar sy amper gesterf het. Intussen is haar man se skip gevange geneem, en hy is in 'n Engelse P.O.W. kamp. Die vyfjarige Marita is na die afgryslike aanhouding vir kinders in Bergen-Belsen gestuur.
As haar eerste opdrag aanvaar Marita niks minder nie as die moord op Castro.
Die gebroke Lorenz -gesin, wat deur die geallieerdes bevry is, verhuis na Bremerhaven, waar Alice vir die V.S.Weermag intelligensie en later die O.S.S., die voorloper van die C.I.A. Kort na die gesin se reünie is die sewejarige Marita deur 'n versteurde Amerikaanse soldaat verkrag. Baie naaste aan Lorenz sê dat haar kinderverkragting en die daaropvolgende verhoor, waarin sy teen die soldaat getuig het, 'n lewenslange patroon van geweld en wraak in haar verhoudings met mans aan die gang gesit het.
In 1950 verhuis die gesin na die Verenigde State en vestig hulle uiteindelik in Manhattan. Terwyl Heinrich Lorenz 'n kaptein van luukse seevaarte was, het sy vrou in die Amerikaanse intelligensiegemeenskap ingeskuif, afwisselend, volgens die weermag, en by die Pentagon. 'Ek was nooit seker by wie my ma werk nie', sê Valerie Lorenz, 'behalwe dat ek geweet het sy werk in intelligensie met 'n hoë veiligheidsklaring. Sy het my nie vertrou nie, maar sy was baie na aan Marita. " Valerie beklemtoon dat sy nie anders as haar suster kan wees nie. 'Ek het drie kinders grootgemaak in Harrisburg, Pennsylvania, terwyl Marita weg was na God weet waar.'
Met minder as 'n negende graad, het Marita haar ouers oorreed om haar op sy pa se vaartuie te laat werk, en 'n paar jaar lank het sy deur Amerika gereis. Op 28 Februarie 1959 het die Berlyn het anker in die hawe van Havana laat val. 'Ek het op die brug gestaan', onthou Lorenz, 'en in die verte kon ek sien hoe hierdie lansering na ons toe kom. Dit was gevul met ongeveer 27 mans, almal met dieselfde baard. Die een was langer as die ander. Hy het op die boog gestaan ​​en 'n geweer gehad. Ek het gesê: 'O, shit, wat is dit? Ons word binnegeval. '"
Haar pa was besig om sy middagslapie te neem, so Marita het bevel geneem. 'Ek het in Duits vir hulle uitgeroep. Die lang een skreeu: 'Ek wil aan boord kom.' Ek vra wie hy is, en hy begin lag en baie tande flits. 'Yo soja Kuba,' hy het gesê. 'Comandante Fidel Castro.' "
Slegs twee maande tevore het Castro die eiland van Batista in beslag geneem. 'Ek herinner hom daaraan:' Dit is Duitse grond. ' 'Ek wil 'n Duitse bier hê,' het hy gesê.
Marita, wat nog nooit eens op 'n afspraak was nie, sê sy was onmiddellik betower deur Castro. 'As Fidel met u praat', sê sy, 'praat hy baie naby met u. Hy kyk reg in jou oë. Ons het drankies en slordige joes gehad. Hy het my dadelik senuweeagtig laat voel. Ek moes twee uur doodmaak totdat my pa wakker word. Ek het hom 'n toer gegee. Toe moes ek hom verloor, want ek wou mooier wees. "
Marita jaag na haar kajuit om te kyk, maar sy word gou onderbreek deur 'n klop aan die deur. Dit was die rentmeester. 'Hy maak 'n gesig,' sê sy, 'en Fidel staan ​​agter hom. Hy rook een van die groot sigare. My hart klop 'n myl per minuut. Hy stap net in en kyk rond en sê: 'Het u 'n asbak?'
Die bestuurder verdwyn, en Fidel maak die deur toe. 'Hy staan ​​voor my, en hy vat albei my hande, en hy soen my. En hy het gesê: 'Van die een kommandant na die ander.' Hy het aanhoudend gesê: 'Weet jy nie wie ek is nie?' Ek het gesê: 'Nee. Pappa het vir my gesê Batista is uit en iemand anders is in. Ek dink jy is daardie iemand. 'Niks het my so erg soos hierdie getref nie - soos 'n klomp stene. Hy het my nie heeltemal laat uittrek nie. Hy was die soetste, teerste. Ek dink niemand het ooit hul eerste geliefde vergeet nie. "
Hulle het daardie aand saam met kaptein Lorenz geëet, en om middernag het die Berlyn teruggegaan na New York. Dae later was Marita in die gesinswoonstel in West 87ste straat. 'Ek was verlief en ellendig. Ek roer hierdie Jell-O, en die telefoon lui. . . en dit is hy. " Die volgende dag, sê sy, het Castro sy privaat vliegtuig na New York gestuur.
"Toe kom Andre in. Die eerste ding wat ek opgemerk het, was sy wit, wit vel en Fidel se krullerige hare."
"My suster was 19 op 12," sê Valerie Lorenz, "toe sy Castro ontmoet. Dit was die groot liefde van haar lewe. " Joachim Lorenz onthou gebeure anders en onthou 'n groot aantal telefoonoproepe uit Havana, en hy glo dat Marita later met Castro aangesluit het nadat sy saam met een van sy vriende gevlieg het.
Vanaf die lughawe is sy begelei na die Habana Libre -hotel, voorheen die Habana Hilton, waar Castro 'n hele verdieping beset het. Die volgende sewe maande het sy daar by hom gewoon. 'Hy was toe nie 'n kommunis nie,' sê sy. 'Hy het nooit die woord' kommunis 'genoem nie. Dit was later, en hy het altyd 'n goue medalje van Madonna-en-kind om sy nek gedra. Altyd. " Sy ontmoet Castro se assistent en jarelange metgesel, Celia Sánchez, wat in 1980 oorlede is. 'Sy het my nie ontstel nie. Sy was gelukkiger om net een meisie te hê as om hom te laat vlieg, "sê sy. Marita het saam met Fidel deur Kuba gereis, haar Spaans vervolmaak en met sy vriendinne gely. 'Elke dag kom daar briewe van vroue oor die hele wêreld', sê sy, 'en bied alles aan om hom te ontmoet.'
In die Cuban Mission in New York het Marita 'n nota geskryf: 'Ek het hulp nodig. Hulle gaan my en my kinders doodmaak. "
In April 1959 vlieg Castro na die Verenigde State, vasbeslote om president Eisenhower te ontmoet en Kuba se verhouding met die Amerikaanse regering te versterk. 'Dit was 'n nie -amptelike vergadering', sê Lorenz, wat hom vergesel het. 'Fidel het homself min of meer genooi. Ek het gesê: 'Fidel, dra 'n pak. Hulle gaan nie na u uniform nie. '' Die reis was 'n ramp. Eisenhower het geweier om hom te ontmoet, en stuur sy vise -president, Richard Nixon, wat min geduld met die bebaarde Kubaan gehad het. 'Nixon was nogal onbeskof met hom,' onthou Lorenz.
Tydens Castro se Amerikaanse reis, vertel Lorenz, het sy agtergekom dat sy swanger is, nuus Castro het entoesiasties gegroet en vir haar gesê: 'Wonderlik! 'N Duits-Kubaanse baba! " Volgens een verslag verwys die staatsdepartement na Lorenz as "die First Lady van Kuba."
In Mei 1959 ontmoet Lorenz die man wat sy hoofsaaklik as die skurk in die melodrama van haar lewe gegooi het. Frank Sturgis, voorheen Frank Fiorini van Norfolk, Virginia, wat later as een van die inbrekers van Watergate geskiedenis sou maak, het die laat 50's in Havana gewerk. Volgens Lorenz het hy vreemde werk verrig vir die skurk Meyer Lansky en die Batista -skare tot 1957, toe hy sy wa na Castro se ster gehaak het. Sturgis het vinnig guns gewen by die opkomende nuwe leier deur sy geweer -talente tot sy beskikking te stel en dan by Castro se troepe in die Sierra Maestra -gebergte aan te sluit vir hul laaste triomf. In ruil daarvoor beloon Castro hom met die gewaardeerde posisie van die bedryf van die casino's en bevorder hy hom tot hoof van lugmag-intelligensie.
"Fidel het gesê:' Het jy hierheen gekom om my dood te maak? 'Net so. Ek het ja gesê. Ek wou jou sien.' "
Vroeg het dit duidelik geword dat die bou van 'n verhouding met die VSA nie die verwagte koekwandeling sou wees nie. Lorenz beweer dat Sturgis die skrif aan die muur sien en weet dat dit tyd is om weer van span te verander. 'Hy was nog altyd 'n fortuinsoldaat,' sê sy en spottend, 'of ongeluk'. Dieselfde kan natuurlik van haar gesê word. Wat Sturgis betref, maak hy geen been oor sy verskillende getrouhede nie. 'Ek was 'n dubbele agent,' donder hy oor die telefoon toe ek hom in Miami bereik. 'Ek is gewerf deur die C.I.A. in 1958 en het tot 30 Junie 1959 in Havana gebly. " Hy en Lorenz ontmoet mekaar in die voorportaal van die Riviera Hotel, waar Sturgis en Raul, broer van Castro, "na die speelmasjiene kyk". Lorenz sê dat Sturgis 'deur my skram en in Spaans gesê het:' Ek weet wie jy is. Ek kan jou help. 'Sy lippe beweeg, maar sy oë is dood. Dit is Frank. " 'N Week later het sy nog 'n ontmoeting met Sturgis gehad. Albei het hul revolusionêre uniforms aangehad, nadat Castro in sy Beweging van 26 Julie tot erelid gemaak is. 'Ek het onder in die Habana Hilton koffie gedrink', onthou Lorenz, 'en hy het langs my gaan sit. Hy wou hê ek moet vir hom 'n paar van Fidel se papiere kry. Ek sê weer vir Fidel se mense: 'Wie is hierdie man?' Hulle het gesê: ''N Amerikaner, maar hy is 'n simpatieerder. 'Miskien het iemand met hom gepraat, want ek het hom nie weer gesien nie. Ek dink hy het daarna in die Amerikaanse ambassade ingeduik. "
Volgens Sturgis, wat ontken dat hy ooit vir die Mob gewerk het, het hy Lorenz gewerf terwyl sy by Castro gewoon het. 'Fidel sou 'n slang lê as dit draai,' sê Sturgis, 'en sy was een van die slange. Ek het probeer om haar te laat vergiftig vir Fidel, maar sy het teruggekeer omdat sy verlief was op 'n teef. " Alhoewel Sturgis apologie is oor die onderwerp van Marita Lorenz, gee hy toe dat sy destyds 'kon laat haal en binne 'n minuut geskiet het. Sy het my nie verraai nie. Toe nie. "
Ek kyk Lorenz op televisie. Sy is die onderwerp van 'n segment van Hardekopie, en sy praat oor die kind wat sy saam met Castro gehad het. Sy huil. Sy sê huilend omdat sy hom nooit kon grootmaak nie. Dit is 'n hartverskeurende verhaal, maar volgens sommige waarnemers word dit onder die loep geneem, soos 'n goedkoop trui.
Alhoewel dit onbetwisbaar is dat Lorenz 'n lang verhouding met Castro gehad het en swanger geword het, miskien selfs twee keer, is daar geen bewys dat 'n kind gebore is nie. Watter bewyse daar is, lei tot verskeie ander moontlike gevolgtrekkings: (1) Lorenz se swangerskap eindig met 'n laat aborsie. (2) Sy het 'n miskraam gehad, gevolg deur 'n latere aborsie. (3) Sy het 'n baba verloor wat haar laat aanneem het.
Begin Oktober 1959, sê sy, toe sy sewe en 'n half maande swanger was, het sy 'n Mickey in 'n glas melk gegooi. Waarom dit gebeur het, weet sy nie, hoewel een moontlikheid is dat die middel bedoel was vir Castro. Castro het gesê dat die suksesvolste sluipmoordpoging op sy lewe deur 'n CAI-gehuurde kafeteria-werker in die hotel was, wat sy sjokolademelk elke aand laat skud het. 'Ek het besef ek gaan af,' sê sy. "Ek het net flou geword." Toe sy bykom, was sy in 'n dokters kantoor. 'Iemand het gesê:' Alles is reg. Die baba is goed. 'Daarna is ek ingespuit en teruggeneem na die Habana Hilton." Toe sy wakker word, kry sy Camilo Cienfuegos, die bevelvoerder van die Kubaanse leër, besig om haar tas te pak en haar terugkeer na die Verenigde State te reël. 'Camilo het gesê dat die baba weggeneem moet word weens Fidel se vyande,' sê sy. 'Fidel was nie hiervoor nie. Hy was aan die ander kant van die eiland. "
In 1959 vertel Lorenz egter 'n ander storie. Kort na haar aankoms in New York is sy opgeneem in die Roosevelt -hospitaal, waar volgens afgetrede F.B.I. agent Frank O'Brien, 'is sy behandel vir 'n mislukte aborsie wat sy in Havana gehad het. Sy het nooit iets gesê oor die geboorte van 'n kind nie. " O'Brien en sy vennoot, Frank Lundquist, is gestuur om 'n onderhoud met Lorenz te voer, aangesien die F.B.I. het groot belangstelling in haar aktiwiteite gehad. 'Sy was baie jonk', onthou Lundquist. 'Miskien was sy 20, maar sy het meer soos 14. Ek het een ding geweet: sy was oor haar kop.
'Marcos was sterk verbind. Hy was C.I.A.-verbind. Hy was verbind met Mob. Ek het besluit, O.K. "
Volgens 'n F.B.I. berig, op 3 Desember 1959 het Lorenz aan die agente gesê dat sy 'n miskraam gehad het nadat sy in die lente van 1959 na Havana teruggekeer het. . . maar gerugte is aan haar meegedeel dat sy bedwelm is, na 'n hospitaal geneem is en dat 'n aborsie uitgevoer is. . . . Juffrou Lorenz het gesê dat sy na hierdie miskraam en die reaksie van Fidel Castro teen hom gekeer het. "
'N Tweede swangerskap het moontlik geëindig met 'n aborsie op 19 September 1959, volgens 'n ander F.B.I. verslag, wat daarop dui dat Jesús Yanes Pelletier, Castro se mulatto aide-de-camp, verantwoordelik was vir die reëlings. Ander F.B.I. verslae dokumenteer verskeie besoeke deur Yanes aan Lorenz in New York. Een F.B.I. in 'n memorandum word gesê dat Lorenz op 16 Januarie 1960 aan agente gesê het dat Yanes haar gewaarsku het dat "Fidel Castro ontken dat hy enigsins by die swangerskap betrokke was. . . en dat Yanes Pelletier die verantwoordelik was, en dat [die Kubane] bereid was om $ 500 tot $ 1.000 vir mediese uitgawes te betaal. "
Lorenz maak hierdie verslae kwaad as 'disinformasie', alhoewel dit heeltemal gebaseer is op inligting wat sy destyds verstrek het. Nog meer geheimsinnig is die feit dat sy vrylik die verslae aangebied het wat haar baba se verhaal weerspreek.
In New York stel Lorenz se ma haar voor aan Alexander Rorke Jr., 'n Jesuïet wat 'n avonturier geword het met onberispelike bloubloedbewyse: seun van 'n prominente regter, gegradueerde aan die St. John's University en skoonseun van Sherman Billingsley, die eienaar van die Ooievaarsklub. Rorke, 'n vryskutfotojoernalis, het die Kubaanse rewolusie behandel. Na 'n tydperk in 'n Kubaanse gevangenis, het hy 'n hondsdol anti-Castroite geword en uiteindelik vir die C.I.A. "Alex was 'n 'Camelot.' Hy was dapper, goedgesproke, met 'n trustfonds," sê Lorenz. 'Alex sou my kerk toe neem. Hy het my geleer hoe om te bid. "
Sy sê weke lank dat haar ma, Rorke, en Sturgis op die euwels van Castro en kommunisme op haar afgehamer het. Haar ma skryf 'n woedende brief aan Castro en stuur afskrifte aan Eisenhower, kardinaal Spellman en die pous. In Mei 1960 het Alice Lorenz en Rorke 'n verwoestende, sensasionele weergawe van Marita se verhaal met die titel "Fidel Castro Raped My Teenage Daughter" geskryf en dit verkoop aan Vertroulik tydskrif. 'My ma was 'n belangrike faktor in my besluit,' sê Lorenz. 'Ek was in die spioenasiebedryf voordat ek dit geweet het.'
Marita het die New York -hoofstuk van die 26ste Julie -beweging geïnfiltreer en het binnekort die F.B.I. met verslae oor sy lede. Lorenz sê dat sy ''n kontrakagent' vir die CIA geword het, 'n eis wat onmoontlik is om te bevestig as gevolg van die geheimhoudingsbeleid van die agentskap met betrekking tot personeel. Dit is egter onbetwisbaar dat sy saamgewerk het met verskillende anti-Castro-groepe onder toesig en befondsing van die C.I.A. As haar eerste toewysing aanvaar sy niks minder nie as die moord op Castro - 'n aksie wat haar verhaal uit 1959 verder geloof gee dat sy 'n aborsie of 'n miskraam gehad het, en dat dit Castro se onsimpatieke reaksie op haar ongeluk was wat haar teen hom gedraai het.
In Miami, waar sy vir haar missie opgelei is, sê sy dat sy die man in beheer van die ultrasoniese eenheid met die naam Operasie 40 ontmoet het. Eduardo, soos Sturgis hom voorgestel het, was lank en taamlik elegant. 'Hy het altyd wit pakke aangehad,' sê Lorenz, 'en hy was baie stil. Eduardo was die geldman, "wat koeverte kontant uitgedeel het. Dit was eers in Watergate, sê sy, dat sy Eduardo se regte naam leer ken het: E. Howard Hunt. 'Hunt het direk by Washington aangemeld,' sê sy. 'Hy was baie naby aan [C.I.A. direkteur] Allen Dulles. Sturgis spog met hom en Hunt gaan na Dulles. "
Op 4 Desember het sy 'n vinnige besoek aan Havana gemaak om te verseker dat Fidel my sien en dat alles goed is. Die besoek word bevestig deur F.B.I. berigte, wat daarop dui dat haar verklaarde rede vir haar terugkeer was om 'persoonlike aangeleenthede te hanteer', waaronder om 'n kind te sien wat sy aangeneem het ná haar miskraam.
'N Paar weke later, sê Lorenz, het sy teruggekeer om die sluipmoord uit te voer. Sy het twee botulisme-toksienpille gekry wat soos "wit gelatienkapsules" gelyk het om in Castro se drank te gooi. Net een sal die ding doen - binne 30 sekondes doodmaak, is aan haar gesê. Watter ambivalensie sy ook al voel oor haar missie, word vererger toe sy van Alex Rorke afskeid neem toe sy op haar vliegtuig klim. 'Sonder om sy lippe te beweeg, het hy baie, baie saggies gesê:' Moenie dit doen nie. ' 'Dit is 'n soort kak van die C.I.A. gee jou, "sê Lorenz," wat jou baie sterk, moedig, onverskillig laat voel. Soos spoed.
'Ek het geweet die oomblik toe ek die buitelyn van Havana sien, kon ek dit nie doen nie,' sê sy. 'Ek het 'n jeep ingespring en na die Hilton gegaan. Ek het net ingestap, die personeel by die lessenaar gegroet, na die suite gegaan. Kamer 2408. Ek het ingegaan en gewag. "
Selfs as sy die wil gehad het om deur te gaan met haar missie, het sy dit reeds geblokkeer, nadat sy die kapsules in 'n pot koue room gebêre het. Toe sy na hulle soek, "was hulle almal inmekaar. Ek het hulle gehengel en met die bidet gespoel. " Toe Castro uiteindelik verskyn, was hy versigtig. 'Waarom het u so skielik weggegaan?' was sy eerste vraag, sê sy. '' Hardloop u rond met die teenrevolusionêre in Miami? 'Ek het ja gesê. Ek het probeer om dit cool te speel. Die mees senuweeagtige wat ek nog ooit was, was in daardie kamer, want ek het agente op bystand gehad en ek moes my tydsberekening nagaan. Ek het genoeg ure gehad om by hom te bly, 'n maaltyd te bestel, hom dood te maak en te keer dat hy die aand 'n toespraak hou, wat reeds vooraf aangekondig is.
'Hy was baie moeg en wou slaap. . . . Hy kou 'n sigaar en gaan lê op die bed en sê: 'Het jy hierheen gekom om my dood te maak?' Net so. Ek het aan die rand van die bed gestaan. Ek het ja gesê. Ek wou jou sien. 'En hy sê:' Dis goed. Dis goed.' "
Castro het gevra of sy vir die C.I.A. 'Ek het gesê:' Nie regtig nie. Ek werk vir myself. 'Toe leun hy om, trek sy .45 uit en gee dit vir my. Ek gooi die kamer uit en slaan dit terug. Hy skrik nie eers nie. En hy het gesê: 'Jy kan my nie doodmaak nie. Niemand kan my doodmaak nie. 'En hy glimlag en kou aan sy sigaar…. Ek het gevoel dat ek leegloop. Hy was so seker van my. Hy het my net gegryp. Ons het liefde gemaak. Ek het dit oorweeg om te bly - om later, ná sy toespraak, met hom te probeer praat, maar dit sou te laat wees, want hy het 8, 10, 12 uur lank voortgegaan. Dit was die moeilikste deel. Ek wou hom hê smeek ek moet bly, maar hy trek aan en vertrek. Ek het net daar alleen gesit. Ek het vir hom 'n briefie gelos. Ek het vir hom gesê ek sal terugkom. "
Na 'n vlug van 45 minute vanaf die José Martí-lughawe, was Marita terug in Miami.'Ek was doodbang,' sê sy, 'wetende dat ek die hel gaan kry.' Nog voor sy land, weet Sturgis en sy dat sy dit geblaas het, want hulle het Castro oor die radio hoor praat. 'Een man het gesê:' Nou moet ons oorlog toe gaan. As gevolg van jou!' "
Vanaf Februarie 1960 het Operasie 40 militêre opleiding voltooi vir die inval van die Bay of Pigs. Lorenz se groep, die International Anti-Communist Brigade, was in die Everglades gestasioneer. Moordtegnieke was sentraal in die opleiding. "Frank het ons vertel van stadig werkende gifstowwe, vinnigwerkende gifstowwe, inspuitings wat kanker en ander siektes veroorsaak." Lorenz sê sy het gereeld bote gelaai met ammunisie wat na verskillende bestemmings gestuur is-"soms Nicaragua, soms Guatemala", wat een van die wegspringpunte vir die Bay of Pigs sou wees. 'As ons ekstra bote nodig gehad het, het ons dit net uit mense se agterplase geneem. Dit was ongelooflik hoog. " Een van haar werksgeleenthede, sê Lorenz, was om 'n "lokprent" te wees terwyl haar groep wapenkaste van die Amerikaanse militêre basisse gesteel het. 'Ek het dit nooit verstaan ​​nie', sê sy, 'hoekom ons uit ons eie gesteel het.'
'Ek dink Alex het geweet dat hulle Kennedy sou doodmaak,' sê Lorenz, 'en hulle het van hom ontslae geraak.'
Lorenz, wat deur een bron beskryf word as '' 'n absoluut verstommende, verbysterende en regtig wilde '', het vinnig toegang tot die hoë lewe van Miami gekry, om nog maar te praat van sy lae lewe. Sy het 'n rukkie besig geraak met 'n miljoenêr wat toegelaat het dat sy onderneming deur die C.I.A. as 'n geweervuurfront. Hy stel haar voor aan sy vriend Santo Trafficante Jr., die maffia-baas van Tampa, wat casino's in die voor-Castro Havana bedryf het. "Die belangrikste ding om te weet oor Marita," sê die teaterbesigheidsman Sheldon Abend, 'n jarelange familievriend, "is dat sy altyd mans agtervolg wat soos haar pa was, hierdie magtige diktatoriale tipes." 'Ek het Johnny Roselli ontmoet op die Fontainebleau,' sê Lorenz. 'Hy was 'n aangename, spoggerige man wat vroue mooier behandel het as die ouens met wie ek gewerk het - omdat hy Italiaans was. Hy het vir Sam Giancana gewerk, en hulle het saam met ons gewerk, want die Mob -manne het Fidel gehaat omdat hy die casino's gesluit het. "
Sturgis erken dat hy "Marita gebruik het om die baster [Castro] te vermoor", maar hy sê dat sy nooit vir Operasie 40 gewerk het nie of Howard Hunt geken het. 'Sy het vir een van die anti-Castro-groepe gewerk,' sê hy. 'Daar was ongeveer 200 van hulle. Suid -Florida was die grootste C.I.A. destyds in die wêreld as gevolg van Kuba. Ek dink sy het probeer oefen saam met Orlando Bosch ['n leier van die anti-Castro-beweging]. Giancana en Roselli sou nooit met haar praat nie. Sy het hulle nooit ontmoet nie. Ek onthou nie dat ek hulle ontmoet het nie. Sy is 'n leuenagtige teef en 'n verraaier. Ek bedoel, sy het saam met Fidel - 'n kommunis!
Lorenz sê sy was ook 'n koerier vir haar groep. In Maart 1961 het sy die opdrag gekry om 'n bydrae van $ 200 000 by 'n generaal Díaz by Pine Tree Drive 4609 in Miami Beach op te haal. 'Toe hy my die geld gee, het hy gesê:' Dit is vir rys en boontjies. 'Ek het dit geneem en vir Sturgis gegee. Ek het later uitgevind dat hy Marcos Pérez Jiménez, die voormalige diktator van Venezuela, was. Hy vestig hom in politieke ballingskap en speel die Perón -spel. Hy het my ses weke lank agtervolg. "
Pérez Jiménez, wie se beroemde brutale regime deur die VSA gesteun is, is uiteindelik gestuur. Venezolaanse owerhede het klagtes teen hom aangekla vir diefstal van $ 13,5 miljoen. Lorenz beweer Pérez Jiménez het later gespog dat hy eintlik met meer as $ 700 miljoen weggekom het. Hoewel sy hom beskryf as ''n kort, vet, kaal man wat vinnig naels naels gebyt het', het sy nietemin toegegee aan sy sjarme, wat ongetwyfeld verband hou met sy groot fortuin. 'Hy was sterk verbind. Hy was C.I.A.-verbind, "sê sy. 'Hy was verbind met mob. Hy was verbonde aan die polisiedepartement ... Ek het besluit, O.K. "
Pérez Jiménez het haar ook 'n blaaskans van die Op 40 -skare gegee, veral na die ondergang van die Bay of Pigs -inval. Sy sê dat haar hele groep in ballistiese woede teruggekeer het van die mislukte sending en hul militêre flop die skuld gegee het aan president Kennedy, wat hulle beweer het hulle verraai het deur nie lugsteun te bied nie. 'Orlando Bosch was heeltemal fanaties, en Sturgis het Kennedy net gehaat. 'Fokken Kennedy' dit en 'fokken Kennedy' dit. Hy wou hê die baster moet dood wees. Hulle het hom net so gehaat as vir Fidel. " Sturgis gee toe dat daar baie sentiment teen Kennedy was, maar ontken dat hy dreigemente gemaak het.
'N Maand nadat sy die minnares van Pérez Jiménez geword het, was Lorenz swanger. Vir meer as twee jaar was sy die Evita van Miami, met geluk gebring deur die geweldige rykdom en mag van Pérez Jiménez. Dit het nie saak gemaak dat die hiperpromiskueuse Pérez Jiménez reeds talle vriendinne en minnaresse gehad het en met kinders getroud was nie. Wat tel, was sy belofte om vir die res van haar lewe vir Lorenz te voorsien. 'Ek was na die woonstel van [advokaat] Roy Cohn toe ek agt en 'n half maande swanger was. Hy was 'n lomp kak. Hy het Marcos $ 20 000 gevra om die trustfondse vir my op te stel. "
In Maart 1962 is die dogter van Lorenz, Monica, in New York gebore terwyl Pérez Jiménez sy uitlewering in Miami beveg het. 'Hy wou 'n seuntjie hê, maar hy was mal oor Monica,' sê Lorenz. Sy blameer nog steeds Robert Kennedy, destyds Amerikaanse prokureur -generaal, omdat hy haar binnelandse paradys verwoes het deur Venezuela se uitleweringsvraag te eerbiedig.
Terwyl Pérez Jiménez in die gevangenis van Dade County gesit het, het Lorenz ontdek dat sy weer swanger is. (Sy het later 'n miskraam onder geheimsinnige omstandighede gehad, die slagoffer van 'n bestuurder wat deur 'n tref-en-trap bestuur was in 'n voorval wat volgens Lorenz nie toevallig was nie.) In opdrag van David Walters, het die advokaat en handelaar van Pérez Jiménez in Miami, volgens Lorenz, ingedien 'n vaderskapsgeding teen Pérez Jiménez. 'Walters het vir my gesê:' Ons het 'n hoek nodig om uitlewering te voorkom. Ons gaan jou moet gebruik. 'Ek was mal oor Marcos. Ek het gedink dit is net 'n wettige maneuver, en ek het gesê: 'Gaan voort.'
'N Maand later, op 16 Augustus 1963, word Pérez Jiménez na Venezuela teruggestuur, waar hy vyf jaar baie gevangenisstraf opgelê het. By sy vrylating is hy en sy fortuin genadiglik asiel aangebied in Madrid deur mede -tiran Generalissimo Francisco Franco.
Lorenz het ontdek dat sy 'n klousule in die trustfondse wat deur Roy Cohn geskep is, oortree het deur die anonimiteit van Pérez Jiménez met die vaderskap te verbreek. 'Toe Walters my later daarvan vertel, het hy gesê:' Jammer. Taai kak. 'Alles begin daarna verdwyn. Ek het doodsdreigemente gekry. Ek het gevoel ek gaan doodgemaak word. " Selfs vandag nog is Lorenz nie bereid om te erken dat Pérez Jiménez haar laat vaar het nie. Haar gekose skurk is David Walters, later die Amerikaanse ambassadeur in die Vatikaan, wat volgens haar as eksekuteur van Pérez Jiménez onafhanklik van sy kliënt opgetree het en op haar trustfondse beslag gelê het.
In Miami bereik, het Walters aangekla dat Marita se vaderskapsuitrusting slegs deur haar aangestel is. "Die generaal het altyd ontken dat dit sy kind was," sê Walters, hoewel hy erken dat hy "'n geruime tyd" namens Pérez Jiménez namens Marita kinderonderhoud betaal het. Walters voeg by: 'Ek het die trusts opgestel, nie Roy Cohn nie.' Hy bevestig dat die trusts vernietig is toe Marita die generaal se anonimiteit in die pak verbreek het, wat Walters as 'uit-en-uit afpersing' beskryf.
Angstig, gebroke en ellendig, sê Lorenz, sy dryf terug na haar ou pelle. 'Ek wou beskerming hê,' sê sy. 'Ek was van plan om Walters te skiet, maar Sturgis het my daaruit gepraat. Ek het weer met gewere begin hardloop, van Miami, New Orleans, en die Keys na Guatemala, waar anti-Castroites 'n ander inval in Kuba beplan het. "
'Castro was destyds die groot, glansryke hunk. My ma was 'n diktator -groepie. "
In die somer van 1962, vertel Lorenz, het sy 'n nuwe werf ontmoet by 'n opleidingskamp in die Everglades. "Ozzie" was 'n stil, dun man wat nie besonder fiks of waaksaam gelyk het nie. 'Hy was baie stil, asof hy deel wou wees van die bende, maar hy was nie deel daarvan nie. Hy was nie 'n spreker nie. Hy was 'n chimer-innerlike. Ek het hom net een of twee keer gesien. Hy het gelyk asof longontsteking opgewarm het, asof hy nie 'n geweer kon dra nie. Ek het vir Frank gevra: 'Wat gaan hy doen?' En hy het gesê: 'Maak nie saak nie. Hy sal sy doel dien. '' Sturgis ontken dat hy saam met Lee Harvey Oswald gewerk het en sê dat hy hom nog nooit ontmoet het nie. Eienaardig genoeg, wat blykbaar die naam van Sturgis (Fiorini) was, is in Oswald se telefoonboek gevind.
Lorenz sê haar groep het wapens na New Orleans, 'n ander middelpunt van anti-Castro-aktiwiteite, vervoer. Sy onthou David Ferrie, wat gesterf het dae voor die New Orleans -distriksadvokaat Jim Garrison hom in hegtenis geneem het weens 'n sameswering om Kennedy te vermoor. Sy onthou dat sy saam met Rorke en Manuel Artime van New York afgery het, wat die groot wit hoop van die C.I.A. was om Castro op te volg. 'Ferrie was 'n ware vreemdeling,' sê sy. 'Regte hiper. Maar Alex het vir my gesê dat hy een van ons beste vlieëniers was - baie gewaagd. "
Op 18 November 1963, sê Lorenz, het sy 'n werkoproep van Frank Sturgis gekry. Sy het haar dogter saam met haar oppasser laat val en na die groep se veilige huis, ''n klein, lomp omgeboude hotel' in die suidweste van Miami, gery. Sy sê dat die groep 'Ozzie, Pedro Díaz Lanz [die voormalige hoof van Castro se lugmag], Gerry [Patrick Hemming, 'n jare lange C.I.A. agent], wat die lekkerste van almal was, en Frank. Ons het twee motors met stertvinne opgetel - een was swart en een was blou - en het na die huis van Orlando Bosch gegaan. " Volgens Marita wag 'saam met Bosch' die twee Novo-broers ', Guillermo en Ignacio, militante anti-Castroiete. Alex Rorke was egter nie meer by die groep nie. "In September het Alex 'n ernstige uitval gehad met Sturgis," sê Lorenz. 'Hy het vir my gesê:' Ek is moeg vir al hierdie haat-Kennedy-goed. Hulle is besig met iets vrot. '"
Die groep het in die twee motors gestap. 'Ek het gedink ons ​​gaan wapens kry,' sê sy, 'maar in plaas daarvan gebring gewere. " 'N Derde motor, wat 'n klein wapenrusting met 'n klein wapen saamdra, het hulle gevolg. 'Sturgis was in my motor. So ook Bosch, Pedro en Gerry. " In die tweede motor was Oswald, sê sy, omring deur die Novo -broers. Hulle ry dwarsdeur die nag na Dallas en stop net om te piepie en koffie te drink.
Volgens Lorenz het hulle in twee aangrensende kamers in 'n motel gevestig. 'Ek het gedink ons ​​gaan 'n wapenrusting raak,' sê sy. 'Soos ons hier is om 'n operasie te doen. Ek het gedink hulle gaan my as 'n lokmiddel gebruik. Dit is wat vir my gesê is. Sturgis bring 'n sak met vermommings en nog 'n sak met outomatiese wapens in en begin dit bymekaarmaak. Dit het hierdie keer anders gelyk as gevolg van die instruksies wat Frank gegee het. Niemand kon oproepe maak nie. Geen breedtes nie. Geen drank nie. Geen kontak met die buitekant nie. "
Kort na hul aankoms in Dallas het hulle 'n besoeker gehad wat Lorenz nog nooit ontmoet het nie. 'Hierdie man kom die kamer binne. Hy is soos 'n klein Mob -punk, 'n kort, kaal ou met 'n kranige hoed, swaar, met 'n spleet op sy ken. " Sy naam was Jack Ruby, en hy was 'n klein skelm wat gedurende die vroeë dae van Castro verskeie kere besoek het. 'Hy stap twee treë binne, sien my lê en sê:' Wie is die fokken breër? 'En ek sê:' Fok jou, punk '.
Nooit bereid om net 'n vlieg op die muur van die geskiedenis te wees nie, beskryf Lorenz hoe sy in 'n katgeveg met Ruby ontplof het. 'Ek was woedend hoe hy met my gepraat het. Ek het in 'n stampvol motor gesit. Ek het P.M.S. Ek het gesê: 'Fok dit, Frank, ek gaan huis toe. Gee my 'n vliegtuigkaartjie. '"Sturgis, sê sy, het probeer om haar te kalmeer en toe saam met Ruby na buite gegaan. Deur die venster kyk Lorenz hoe die twee stil praat. 'Frank en Ruby leun teen die kattebak van die motor,' sê sy. 'En Sturgis het teruggekom en gesê:' O.K. Goed. Jy kan gaan.' "
Nie lank nadat Ruby weg is nie, sê Lorenz, het E. Howard Hunt (wat ontken dat hy in Dallas was) by die motel opgedaag. 'Ek het gesien hoe Hunt met Sturgis buite die motel praat en 'n koevert vir hom gee. Later, beweer sy, het sy in die aangrensende kamer gesien hoe Hunt met Oswald praat. 'Die deur was oop tussen die twee kamers. Oswald het saam met die ander ouens in die ander kamer gesit. Op die bed. Net toevallig daar sit en wag vir instruksies. Dit was die laaste keer dat ek hom gesien het. "
Volgens Lorenz het Sturgis in die vroeë oggendure van 21 November haar na die lughawe gery. Nadat sy een aand in Miami deurgebring het, het Lorenz besluit om by haar ma in New Jersey te gaan kuier. Halfpad daar kom die medevlieënier uit om met die passasiers te praat. 'Hy het gesê:' Dames en here, die president is in Dallas geskiet. 'Boom! En ek het drie keer uitgeroep: 'Nee! Geen! Nee! 'Ek wou vir die vlieënier sê:' Haal hierdie vliegtuig af. Ek moet met iemand praat. "
'My ma het te veel geweet,' sê Lorenz. 'Hulle het haar 'n skoot gegee. Dieselfde as wat hulle vir Jack Ruby gegee het. "
Frank Sturgis beweer dat hy tuis was om televisie in Miami te kyk. Hy sê dat hy die dag na die sluipmoord 'n onderhoud met die F.B.I. 'Hulle het gesê:' Frank, as iemand die president van die Verenigde State kan doodmaak, is jy die man wat dit kan doen, 'het hy in 'n onderhoud in 1975 gespog. Sy noem Lorenz '' 'n leuenaar wat baie mense gekruis het '', voeg Sturgis by, 'sy verander voortdurend wie die mense in die motors was. Dis belaglik. Ek sê nie dat alles wat Marita sê 'n leuen is nie, maar sy sal alles doen vir geld. " Sturgis ontken dat hy ooit Jack Ruby ontmoet het en sê dat hy eers in die tyd van Watergate Howard Hunt ontmoet het.
Aanvanklik het Hunt beweer dat hy saam met sy vrou in Washington, DC gaan inkopies doen het. Later het hy gesê dat hy by sy C.I.A. kantoor. In 1980 het Hunt 'n aanklag van laster van $ 3,5 miljoen teen Liberty Lobby, 'n eksentrieke regse DC-dinkskrum, aanhangig gemaak omdat hy 'n verhaal in sy publikasie vertolk het, Die kollig, deur eks -C.I.A. agent Victor Marchetti wat beweer het dat Hunt betrokke was by die sluipmoord op J.F.K. Hunt verloor die saak in appèl in 1985. Die verhoor is die basis vir Mark Lane Waarskynlik ontkenning. Lane sê die getuienis van Marita Lorenz, gelees deur 'n ander vrou (Lorenz het gesê dat sy te bang was om persoonlik te verskyn), het Hunt destyds in Dallas geplaas.
Gerry Patrick Hemming, wat by sy huis in Miami bereik is, ontken nie dat hy Lorenz geken het nie, en hy weerlê ook nie die verhaal van die drie motors wat na Dallas ry nie. Hy sê dat "ander mense" van die woonwa geweet het, maar hy sê dat hy nie onder die passasiers was nie. 'Ek is genooi om te gaan. . . indirek deur Sturgis, "sê hy. 'Ek het geweier en 'n aantal ander aangeraai om nie te gaan nie.' Hy voeg egter by dat hy en 'n groep in 1962 twee keer gevra is om deel te neem aan 'n moord op die president. Die eerste keer, sê hy, was in April in New Orleans. "Guy Banister, wat saam met die C.I.A. tot by die varkbaai en toe vryskut, het ons eenkant toe geneem en gesuggereer dat ons onmiddellik 'n aansienlike bedrag geld kan kry as ons Castro en J.F.K direk tref, 'sê Hemming. Aan die einde van 1962, sê hy, is hy weer voorgestel deur 'regeringsagente' tydens 'n besoek aan Dallas. Hemming sê ook dat hy Oswald by verskeie geleenthede ontmoet het, eers in Monterey Park, Kalifornië, in Januarie 1959, daarna in Miami in Desember 1962 en later in New Orleans.
Pedro Díaz Lanz het die ondersoekers van die House Select Committee on Assassinations tevrede gestel dat hy op 22 November 1963 'n 'vrouegroep' in Wichita, Kansas, toespreek. In die middel 70's het Orlando Bosch aan die komitee-ondersoeker Gaeton Fonzi gesê dat hy slegs beperkte kontak met Marita Lorenz, en beskryf haar as 'n avontuurlustige met 'n psigopatiese siekte. Bosch het Lorenz se aantygings minagtend van die hand gewys en bygevoeg dat hy "nog nooit in my lewe wes van New Orleans gereis het nie". Herhaalde pogings om die Novo -broers te bereik, kon nie reageer nie.
Moorde teorieë volg is soos om in 'n spieëlsaal te stap. Die moeilikste is dat almal wat eerstehandse kennis het, waarskynlik minder as 'n volkome geloofwaardige getuie is. Die meeste van hulle, soos Marita, het al jare lank 'ingelig' en het hul eie vyande en agendas. Boonop het die soeke om die misdaad van die eeu op te los, onlangs tot 'n soort moordeningsmanie beland, wat 'n ongelooflike vlaag van boeke waarin die skrywers, wat wissel van C.I.A. agente van beroemde bendes, beweer dit hulle vermoor J.F.K. of weet wie dit gedoen het.
Terwyl die meeste van Marita se bewerings oor Castro, Pérez Jiménez en anti-Castro C.I.A. aktiwiteit kan bevestig word, kan die Dallas -verhaal nie. In die eerste plek is daar geen dokumentasie of getuienis van iemand anders as sy nie. Lorenz sê sy het haar verhaal aan F.B.I. agente O'Brien en Lundquist by haar aankoms by haar ma. Volgens haar het die agente hul eie slegte nuus: Alex Rorke was dood en sy vliegtuig het aan die kus van Cozumel, Mexiko, verdwyn. 'Ek dink Alex het geweet dat hulle Kennedy sou doodmaak,' sê sy, 'en hulle het van hom ontslae geraak.' Nie een van die agente onthou egter enige gesprekke met Marita Lorenz rakende J.F.K.
Meer problematies is die feit dat Lorenz deur die jare variasies op haar verhaal gespin het. Die eerste gepubliseerde verslag, deur Paul Meskil, wat in New York verskyn het Daaglikse nuus in September 1977, berig dat Lorenz beweer het dat hy saam met Sturgis, Oswald, Bosch, Díaz Lanz en "twee Kubaanse broers na Dallas gegaan het", wie se name sy nie ken nie. Meskil, nou afgetree, sê hy onthou nie dat sy Jack, Ruby of Howard Hunt genoem het nie. "Sy beweer dat sy 'n foto van Oswald in die Everglades laat neem het," sê Meskil, "maar ek dink nie iemand het dit ooit gesien nie." Sheldon Abend sê hy het die foto gesien, wat volgens hom Marita en "Ozzie" in Suid -Florida gewys het. 'Ek het my eie redes waarom ek nie gedink het die ou is Oswald nie,' sê Abend, 'maar uit die prentjie te oordeel, was hy 'n dooie ringer vir Oswald. Ek dink Marita was heeltemal opreg.Sy het dit geglo. " Lorenz sê sy het die foto aan die kantoor van senator Howard Baker, vir wie haar broer gewerk het, oorgegee.
Alhoewel Lorenz die liefling van die sameswering bly, bly 'n voormalige bewonderaar, A. J. Weberman, mede-outeur van Staatsgreep in Amerika, het bitter ontnugter geraak met haar. Weberman sê hy is oortuig dat Hunt en Sturgis in Dallas was, maar hy glo nie meer dat Lorenz die rit meegemaak het nie. Weberman ontmoet Lorenz in 1976, kort nadat Howard Hunt teen hom laster aangeteken het. (Die pak is later laat vaar.) 'Ek het destyds 'n ooggetuieverklaring nodig gehad', sê hy, 'so ek was nie so objektief as wat ek moes nie.' Weberman gaan egter voort, sy het wel belangrike inligting verskaf wat hy uit ander bronne kon bevestig. "Sy het gedoen sien Hunt en Sturgis saam in die vroeë 60's in die anti-Castro-oefenkampe. Sy het wel vir Oswald in die Everglades gesien en hom waarskynlik by die kamp by die No Name Key gesien. " Maar wat haar Dallas -verhaal betref, koop hy dit nie. 'Waarom sou hierdie ouens 'n 24-jarige meisie saamneem', vra hy, 'en waarom sou hulle dit doen? ry na Dallas toe drie van hulle top-vlieëniers is? Met die risiko om my eie getuie in diskrediet te bring, moet ek sê Marita Lorenz het nog nooit in haar lewe 'n verhaal sonder versiering vertel nie. "
Hierdie waarneming word herhaal in 'n F.B.I. verslag uit die vroeë 80's: "Lorenz het in die verlede inligting verskaf, waarvan sommige betroubaar is, maar sy het die neiging om te oordryf."
Op 31 Mei 1978 het Lorenz in 'n geslote, geheime uitvoerende sitting getuig dat immuniteit aan die House Select Committee on Assassinations verleen is. Sy sê dat sy aan die komitee gesê het "alles - die geweervuur, die opleiding, die ding van Dallas - om name te noem." Sy voeg by dat sy 'n "nagmerrieprys" vir haar getuienis betaal het, en beweer dat Sturgis en ander 'n terreurveldtog begin het - 'n bewering wat Sturgis ontken - om haar te verhinder om te getuig. Een ou vriend het nie eers die verhore gehaal nie. In 1975, 'n week voordat Sam Giancana sou getuig voor die senaatverhore oor C.I.A.-Mafia-erwe en die J.F.K. moord, is hy in sy kombuis vermoor. Johnny Roselli, wat wel daarin kon slaag om te getuig, beland in 'n oliedrom, in stukke gesny.
Volgens kongreslid Louis Stokes, wat die voorsitter van die komiteeverhore was, het die komitee tot die gevolgtrekking gekom "dat daar waarskynlik 'n sameswering was, maar ons kon nie aandui wie die werklike medesameswering was nie, behalwe dat ons geglo het dat daar 'n rol gespeel word deur sommige lede van die Mob en 'n paar anti-Castro Kubane. Dit was die twee hoofgroepe. " Dit is 'n gevolgtrekking wat netjies aansluit by die verhaal van Marita Lorenz. Maar haar verhaal het die komitee opgeval omdat dit toevallig was. Robert Blakey, hoofadvokaat van die komitee, het in sy boek geskryf Dodelike uur dat Lorenz "haar geloofwaardigheid nie gehelp het deur dit aan ons te vertel toe sy in Dallas aankom nie. . . hulle is op hul motel gekontak deur Jack Ruby. "
Gaeton Fonzi, 'n personeelondersoeker vir die komitee en die skrywer van die komende Die laaste ondersoek, het uitgebrei met Lorenz ondervra voor haar getuienis. "Marita Lorenz het baie geloofwaardige inligting oor anti-Castro-aktiwiteite en ander dinge, maar ek glo nie haar Dallas-verhaal nie." Eerstens, sê hy, "sy het aanvanklik nie die broers Novo genoem nie, wat wonderlike kandidate is. Sy het later met hulle vorendag gekom. " Hy vertrou ook nie haar bewering dat daar vyandskap tussen haar en Sturgis bestaan ​​nie. 'Hulle het in die middel 70's saamgewerk nadat sy teen hom getuig het,' sê hy. Hy glo dat haar verhaal gesofistikeerde disinformasie is, wat altyd 'n paar verifieerbare elemente bevat.
Ses maande na die moord op Kennedy, vlieg Lorenz, met die hoop om herenig te word met Pérez Jiménez, met die tweejarige Monica na Venezuela. 'Ek het afgegaan om hom te vertel dat David Walters my geld, my trustfondse, my woonstel, my motor, die eiland, die seiljag geneem het - alles. Hulle het my sonder geld agtergelaat. " By haar aankoms in Caracas, sê sy, is sy in die tronk gegooi, "in die sel langs Marcos. Ek het hom nooit gesien nie, maar ons het deur die muur gepraat. "
Na haar vrylating, aanvaar sy die aanbod van 'n besigtigingstoer deur twee Venezolaanse intelligensie-agente. Die klein militêre vliegtuig beland, sê sy, "by 'n verlate mynkamp" in die reënwoud op die grens van Venezuela met Brasilië. 'Die medevlieënier het teruggehardloop na die vliegtuig onder die voorwendsel om my tas te kry. Toe klim hulle in en begin die enjin aanskakel. Ek het gesien hoe my tas uit die vliegtuig vlieg en die deur toemaak. "
Lorenz maak die wonderlike bewering dat sy nege maande by 'n Amazon-reënwoud-stam gewoon het. Valerie Lorenz bevestig dat haar suster "lank in Venezuela was. Sy het jare daarna oor die oerwoud gepraat en hoe sy probeer het om vliegtuie af te vlag. "
John Stockwell, 'n afvallige voormalige C.I.A. agent wat een van die voormalige biograwe van Marita Lorenz was, sê dat terwyl hy met sy onderwerp oor sommige van haar verhale geveg het, "haar wildste verhaal, die oerwoudsaga, die waarheid was. Dit is propvol oortuigende detail. "
Lorenz het die grootste deel van die volgende dekade in Yorkville, die Duitse woonbuurt in Manhattan, om die draai van haar ma deurgebring. Sy het weer begin werk as 'n informant vir die politieke afdeling van die FBI en vir die New York Police Department se 23ste distrik. Lorenz het in Oos 87ste Straat 250 gewoon, 'n gebou wat volgens haar baie van die personeel van die Sowjet-konsulaat sowel as dié van ander konsulate in die Oosblok gehuisves het. Nadat sy haar dae deur die vullis van die gebou gesif het, was die nagte hare. In 1966 ontmoet sy 'n ander Latyns-Amerikaanse sterkman, die toekomstige diktator van Nicaragua, Anastasio Somoza. 'Almal het gedink ek en Tachito het 'n verhouding,' sê sy, 'maar ons het nie. Net vriende. Ons het gepraat oor die regmaak van Monica, toe sy ouer word, met sy seun Luisito. "
Sy het nog twee keer probeer om Pérez Jiménez, in Madrid, te besoek, maar beide kere het sy vertrek sonder om die tweede keer na hom te kyk, is sy summier terug na die lughawe begelei.
In die middel van die 60's is sy getroud met 'n humeurige Kubaan met wie sy 'n vurige angs gehad het. Sy sê dat 'dit twee weke geduur het' en dat sy 'n nietigverklaring gekry het. In 1969 het sy nog 'n kind gehad, 'n seun met die naam Mark, die nageslag van 'n ander noodlottige romanse. Sy het beweer dat die pa 'n "dom fokken Ierse bult" was, 'n voormalige polisiehoof in New York. Die meeste waarnemers, insluitend haar suster, glo egter dat Mark se pa Eddie Levy was, 'n klein gangster wat 'n vonnis in Florida uitgedien het weens versekeringsbedrog. Trouens, Valerie het tydens 'n vaderskapverhoor getuig dat Levy die vader van Mark was. "Ek was daar die dag toe Marita besluit het om Mark se pa te verander," sê John Stockwell. 'Sy het eenvoudig vir Mark gesê dit is beter om 'n pa te hê wat 'n polisieman is as 'n tronk.'
Verder bemoeilik hierdie duizelingwekkende verhoudingspiraal, Marita is kort getroud met 'n derde man, Louis Yurasits, die gebou -superintendent in Oos 87ste Straat 250, wat sy ook soms as Mark se pa geïdentifiseer het.
Monica Mercedes Pérez Jiménez Letelier is 'n 31-jarige blik met 'n oog met een van die moordenaars wat in 'n gimnasium geskep is. 'Sy is 'n dooie luitoon vir haar pa, Pérez,' sê Frank Sturgis, en die ooreenkoms is opvallend. 'N Liggaamsbouer wat hom voorgedoen het Speel seun, was sy onlangs 'n finalis in die Miss Fitness U.S.A. -wedstryd in Las Vegas. Sy is ook die moeder van 'n tweejarige seuntjie, die kind van haar huwelik met Francisco Letelier, 'n kunstenaar en die seun van wyle Orlando Letelier, die voormalige Chileense ambassadeur in die Verenigde State, wat vermoor is op Embassy Row in Washington, DC, in 1976. Die egpaar is nie meer saam nie. 'Ek voel vreeslik,' sê Marita Lorenz. 'My ou ops het sy pa vermoor. Verskriklik. " Die broers Novo-wat volgens Lorenz beweer Oswald na Dallas begelei het-en Virgilio Paz, almal anti-Castro-aktiviste, is aangekla vir die moord op Letelier. Paz en Guillermo Novo is skuldig bevind, maar deur 'n reeks appèlle en tegniese aspekte is Novo uiteindelik vrygespreek van die moord.
'My ma kom uit 'n konsentrasiekamp', verduidelik Monica vir my tydens die middagete in Beverly Hills, 'so haar begeerte om liefgehê te word, was baie sterk.' Vergelyk vandag se rocksterre met die Latyn generaals van die 50's en 60's, sê sy: 'Castro was destyds die groot, glansryke hunk. Dit was soos om saam met Bon Jovi of Patrick Swayze te wees. My ma was 'n diktator -groepie. " In haar gedagtes was Marita nog altyd uitsonderlik polities, 'n vrou wat gelei word deur eenvoudige, romantiese impulse en 'n brandende behoefte om beskerm te word. 'Sy was 'n power-junkie,' sê Monica saaklik. Oor haar ma se lewenslange loopbaan waarin sy spioeneer en inlig, sê Monica met 'n skouerophaling: "Dit was net haar werk vir geld."
Monica het geen herinnering aan haar pa, Marcos Pérez Jiménez nie, en sy het ook nie 'n peseta van sy fortuin van miljoene dollars gesien nie. Sy het ook slegs 'die vaagste beelde' van haar lewe as tweejarige in die Amasone. Sy vermoed egter dat Pérez Jiménez hul reis meester was. 'Ek dink dit was my pa wat dit gereël het,' sê sy tussen 'n teelepel witwyn. 'My pa is in staat om hierdie vrou en haar kind dood te maak. Hy is 'n diktator. Waarom nie, man? " Omdat sy besef dat haar ma Pérez Jiménez se prokureur, David Walters, blameer vir hul oerwoudavontuur - waarin Walters geen aandeel ontken het nie - sê sy diplomaties: 'Hier verskil ons. Sekerlik, ek sou graag wou glo dat dit nie my pa was nie. . . "
'Fidel is Engels magtig. Hy speel dom as hy wil met Amerikaanse verslaggewers. "
Toe Watergate breek, herken Marita Lorenz die meeste van Sturgis se mede -loodgieters onmiddellik as "die gewone verdagtes" van die Op 40 -bende. Daar was Eugénio Martínez en Bernard Barker, Sturgis se goeie vriend, wat Howard Hunt se adjunk was tydens die beplanning van die Bay of Pigs. Sy het geraai dat daar genoeg sang en pleitonderhandelinge sou wees.
In 1975, nadat hy 'n gevangenisstraf van 14 maande vir Watergate gedoen het, besluit Frank Sturgis om alles te vertel oor sy lewe as 'n dubbelagent, insluitend sy en Marita Lorenz se pogings om Castro se lewe, in 'n reeks verhale deur Paul Meskil in die Daaglikse nuus. 'Ek wou nooit hê dat iemand van my lewe saam met Castro moes weet nie,' protesteer Lorenz. "Hy het dit gedoen. Daardie baster is my ondergang. " Dit was egter nie lank nie, voordat sy haar eie verhale aan Meskil vertel het, insluitend 'n kaste weergawe van haar lewe saam met Castro, wat volgens haar haar 'n gevangene gehou het totdat sy deur Sturgis gered is.
In 1976 het Tom Guinzburg, destydse president van die Viking Press, die Meskil -verhale gelees en 'n groot boek in Marita Lorenz se verhaal gesien. 'Ons het haar en 'n medeskrywer 'n voorskot van $ 320 000 gegee,' sê hy, 'wat 'n enorme hoeveelheid geld was in daardie dae.' Die boek het egter op niks uitgeloop nie, omdat Viking onlangs aan Penguin verkoop is en die nuwe eienaars besluit het om die projek te laat vaar. Nietemin, sê Guinzburg, het hy baie naby aan Marita gekom en hoor hy soms nog van haar. 'Sy was baie aantreklik, baie oortuigend,' sê hy. 'Ons het al haar goed nagegaan, en niemand het gesê dat sy nie was wie sy gesê het nie. Toe ek Marita ontmoet, het sy deur die vullis gesif by die Bulgaarse konsulaat. Haar gas, telefoon en elektrisiteit was altyd af omdat sy nie haar rekeninge kon betaal nie. Ek dink sy het haar hele vooruitbetaling in ongeveer 'n halfuur bestee. "
Met verloop van tyd het Guinzburg iets opgemerk wat "skeef en sprankelend oor haar was. Die vlak van paranoia was skerp, en sy was beslis 'n versamelaar. Terwyl Lorenz se teenstanders gepraat het oor haar roofsugtige benadering tot mans, sê Guinzburg dat hy geen bewyse gesien het dat sy opportunisties is nie. 'Haar impulse was baie vrygewig', sê hy, 'maar sy was 'n totale sukkel en kon deur almal opgeneem word. Robert Yaffee, 'n rekenaarkonsultant aan die Universiteit van New York, wat Lorenz sedert die middel 70's ken, stem slegs gedeeltelik saam. 'Dit is waar dat sy 'n slagoffer is,' sê hy. 'Maar sy is 'n slagoffer wat ander slagoffers maak. Daar is baie min mans in Marita se lewe, teen wie sy nie gekeer het nie, van Castro tot Sturgis tot by Stockwell. . . al haar mans - omtrent almal. "
In 1977, beweer Marita Lorenz, het Frank Sturgis op haar drumpel verskyn, gretig om hul ou vriendskap te begin. "Sy het altyd hierdie liefde-haat-ding met Sturgis gehad," verduidelik Valerie Lorenz. Marita erken dat sy ontsteld was oor Sturgis se bravade. 'Ons het in Yorklaan geloop', sê sy, 'en Sturgis spog met al sy planne. Daarom het ek hom gevra: 'Het jy Alex vermoor?' Hy het gesê: 'Alex het te veel foto's geneem.' Daarna het hy vir my gesê: 'Ons kan almal doodmaak wat ons wil. Skuldig dit net aan die nasionale veiligheid. ' Terwyl Sturgis die boontjies so vryelik mors, het Lorenz haar senuweeagtig gemaak vir die vraag van $ 64 000. 'Ek het hom uitgevra oor Kennedy. Hy sê: 'Wat as ek dit fokken gedoen het? Wie gaan dit bewys? Ek het 'n fokken alibi. Ek was tuis besig om televisie te kyk. 'En hy begin lag: ha, ha, ha. En hy sê: 'U het die groot een gemis, Marita.'
Volgens Lorenz het Sturgis voorgestel dat sy die land kan verlaat deur een manier om die verhore te vermy. 'Hy wou hê ek moet Fidel se militêre adviseurs in Angola infiltreer,' sê sy, 'n aanklag wat Sturgis ontken. 'Hy het my gewaarsku dat as ek getuig, ek vermoor sal word. Uit die hewige gesprekke tussen Sturgis en haar ma het die 15-jarige Monica verneem dat Sturgis van plan was om die middag van 31 Oktober 1977 te kom regmaak. Met 'n pistool wat by 'n vriend se broer geleen is, wag Monica vir hom buite haar woonstelgebou. Iemand het die polisie gebel wat Monica wou laat vaar. Ure later, toe Sturgis wel in die woonstel verskyn, is hy gearresteer en aangekla van ergernis en teistering.
Sturgis sê dat sy arrestasie 'n opset was, dat hy op versoek van Marita na New York gevlieg het en dat sy selfs vir sy vliegtuigkaartjie betaal het. Hy dagvaar die stad vir vals arrestasie en wen eintlik 'n skikking van $ 2,500. Hy sê verder dat hy nooit vir Lorenz gesê het om die verhore te vermy nie, dat hy nooit geglo het dat Dorothy Kilgallen vermoor is nie en dat hy niks te doen gehad het met die verdwyning van sy vriend Alexander Rorke nie.
In Desember 1977 sterf Alice Lorenz aan 'n "onbekende verlamming". Valerie onthou haar ma se beskuldigings in die hospitaal. 'Sy het aanhoudend gesê die C.I.A. dit gedoen het, "sê sy. 'Iets oor 'n inspuiting.' Marita, wat by haar ma gesit het tot sy dood is, sê: 'Sy het te veel geweet. Hulle het haar 'n skoot gegee. Dieselfde as wat hulle vir Jack Ruby gegee het. "
'My ouma het my ma ongeskonde gehou', sê Monica. 'Nadat sy dood is, het alles erg geword. Ons het op welsyn gegaan. Ons het geen geld, geen elektrisiteit of gas gehad nie - een keer vir ses weke. "
Volgens Marita was daar 'n brief in haar ma se testament waarin 'n brief aan haar dogter gevra word om uit die spioenasie te kom en 'n foto van 'n seuntjie met die naam Andre, Marita se seun saam met Fidel. Volgens Marita het die brief gesê: 'Ek het jou nie vantevore van die seuntjie vertel nie, want jy sou van die spoor af getrek het.'
Marita Lorenz staan ​​oor haar kopieermasjien en dupliseer ou nuusuitknipsels terwyl sy vertel hoe sy byna met haar lewe betaal het om vir haar getuienis tydens die huisverhore te getuig. Eerstens, sê sy, was die dreigemente oor telefoon en pos, gevolg deur 'n verdagte brand in haar woonstel in Yorkville, vergiftiging, 'n pistoolskietery en 'n tref-en-trap-ongeluk waarby haar seun betrokke was. Om te ontsnap, verhuis sy haar gesin na 'n klein plaashuis in Darien, Connecticut, wat sy met haar boekvoorskot gekoop het. Binne ses maande, sê sy, is die huis met outomatiese geweervuur ​​gehark. Nadat Monica in die hospitaal opgeneem is met 'n onverklaarbare siekte, was Lorenz naby 'n volledige ineenstorting. Sommige waarnemers stel egter voor dat enige teistering wat sy opgedoen het, meer te doen gehad het met haar loopbaan om vriendinne te wees, en dan in te lig oor verskeie lae lewens, wat gereeld haar geliefdes was.
Vroeg in 1981 het Lorenz die Kubaanse sending in Lexingtonlaan in New York betree. Die kennis van die gebou was onder voortdurende toesig deur die F.B.I. en die National Security Agency, het Lorenz dit nie gewaag om te praat nie. In plaas daarvan het sy 'n lang nota geskryf. " 'Ek het hulp nodig. Daar is geen geregtigheid vir my nie. Hulle gaan my en my kinders doodmaak. 'Ek het hulp gesmeek. Ek het vir hulle die foto's van my en Fidel gewys sodat hulle weet wie ek is. " Die aand, sê sy, het twee Kubaanse lyfwagte hulself buite Monica se kamer in 'n hospitaal in New York gestasioneer en daar gebly totdat sy vrygelaat is.
Lorenz het moedig teruggekeer na die sending en versoek 'n visum om Havana te besoek. 'Ek sou hierdie aantekeninge skryf,' sê sy. 'Hulle het dit gelees, en dan het ek dit met my sigaretaansteker verbrand.' In September 1981 klim sy op 'n gehuurde vliegtuig uit Miami en vlieg Havana in. Sy word deur soldate ontmoet wat haar begelei het in 'n "Tsjeggo -Slowaakse Cadillac na Fidel se huis" - een van die 15 huise wat Lorenz sê, het hy versprei oor Havana. 'Hierdie een is Casa Inmigración genoem. Dit is die een met die satellietskottel. Ek is deur twee begroet barbudos [baardes, soos Castro se soldate bekend is], wat my na my kamer gewys het. Lekker groot kamer met 'n terras daar rondom .... Ek was senuweeagtig. " Sy het ook gegons nadat sy drie Eskatrol -pille - amfetamiene - gedrink het voordat sy Miami verlaat het. 'Ek gaan die hel in,' het sy aan haar dokter gesê. "Ek sal dit nodig hê."
'Uiteindelik kom die baas, 'n ou man wat slap is, wat 'n been by die varkbaai verloor het, terug,' sê sy, 'en sê:' Comandante sien jou nou. 'En die deur gaan oop en Fidel laat dit klap teen die muur. Hy het dit altyd gedoen. Dit is so onbeskof. " Sy sug. 'En die eerste ding wat my opgeval het, is dat hy grys is - sy baard. En hy loop heen en weer en kyk na my. Toe sê hy: 'Welkom terug, my klein moordenaar.' Ek het gesê: 'Dit was nie lekker nie. Jy lewe nog.Jy skuld my. 'En dit het so begin." Hulle skerts in Spaans en Engels. 'Hy is heeltemal magtig in Engels,' sê sy. 'Hy speel dom as hy wil met Amerikaanse verslaggewers.
'' Wel, het u teruggekom om my dood te maak? 'Het hy gevra. 'Het u die diktators opgeraak? Werk u nog vir die CIA? 'Ek het gesê:' Fidel, wees bly dat dit ek was en nie iemand anders nie, want jy sou dood gewees het. 'En ek het gesê:' En ek is nog steeds lief vir jou. 'Ek het nie geweet nie wat nog te sê. En toe begin ek huil. Ek het gesê: 'Ek wil die seun sien. Ek weet hy lewe. '' Castro het ingestem, beweer sy, met een bepaling: dat sy nooit sou probeer om die seuntjie na die Verenigde State te neem nie.
'Toe kom Andre in. Ek kyk net, en, my God, dit lewe. Dit is werklik. My God, dit is myne. Dit het my mond, my oë. O, God, dit het Fidel se neus. Die eerste ding wat ek opgemerk het, was sy wit, wit vel en Fidel se krullerige hare. En ek het begin huil. Hy praat ook Engels. Hy is 'n dokter - 'n pediater. Ek het gesê: 'Dit is lekker, Fidel. Jy het 'n pragtige werk gedoen. ''
Na 'n uur en 'n half, sê sy, is pa en seun weg. 'Ek het nooit geweet wanneer in die hel hy sou instap nie. Ek kon dit na al die jare nie glo nie. Ek stort dus vinnig. Die water was louwarm. Die handdoeke was kak - Russies, soos vadoeke. Ek het geglo dat hy sou terugkom - meer uit nuuskierigheid. " Vyf uur later, sê sy, het Castro teruggekeer. 'Dit was amper dagbreek. Ons het liefde gemaak. " Sy huil van die lag. "Kan jy dit glo?"
Soggens, sê Lorenz, het sy saam met haar seun ontbyt geëet - "as jy dit ontbyt wil noem," snork sy. 'Dit was soos strooipos, hondekos. En vergeet die koffie - nie meer Kubaanse koffie nie. Dit kom uit Nicaragua. Dit is soos bruin water. " Van daar is sy na die lughawe geneem.
Valerie Lorenz, wat met haar suster na die lughawe in Miami gery het, sê die eerste keer dat sy ooit gehoor het van 'n seun by Fidel, was toe sy Marita met haar terugkeer opgetel het. 'Sy was in 'n toestand van skok,' sê sy. 'Sy het oor haar kind aangegaan. 'Hy lewe! Hy lewe! 'Sy was nogal histeries. Sy het gepraat oor die ontmoeting met hierdie ou egpaar wat hom grootgemaak het. "
San Francisco Bay Area - Deelnemende skole
Facing History word op verskillende maniere in die kurrikulum opgeneem. Dit word in middelskole en hoërskole as 'n hele kursus aangebied, of as 'n keusemodule in bestaande kursusse ingebring, of as deel van die kernkurrikulum in sosiale studies, taalkuns of as 'n interdissiplinêre kursus. In die gesig staar Geskiedenis -programgenote werk saam met onderwysers om hulle te help om ons materiaal op die mees gepaste maniere te gebruik.
Dit is gebiedskole waar een of meer onderwysers 'n Facing History -eenheid of -kursus ontwikkel het, of Facing History -materiaal in hul kurrikulum opneem:
Onderwyskantoor in Alameda County
Alternatiewe in Action High School, Alameda
Hoërskool Encinal, Alameda
Encinal High School, Alameda Community Learning Center, Alameda
Laerskool LeConte, Berkeley
REALM Charter Middle School, Berkeley
Castro Valley High School, Castro Valley
Hoërskool Horner, Fremont
Robertson Voortsettingskool, Fremont
Thornton Junior High School, Fremont
Walters Junior High School, Fremont
Conley-Carabello High School, Hayward
Impact Academy, Hayward
Ochoa Middle School, Hayward
Tennyson High School-CMMA, Hayward
Livermore Valley Joint Union Unified School District
Hoërskool Livermore, Livermore
Laerskool Emanuele, Union City
James Logan High School, Institute of Community Leaders, Union City
American Indian Public Charter School, Oakland
Arise High School, Oakland
Aspire Berkley Maynard Academy, Oakland
College Prep Architecture Academy, Oakland
Envision Academy of Arts & amp Sciences, Oakland
Excel High School, Oakland
Leadership Public Schools-College Park, Oakland
Life Academy of Health & Bio-Sciences, Oakland
Mandela High School-Fremont Federation, Oakland
Media Academy, Oakland
Oakland Unity High School, Oakland
Roots International Academy, Oakland
Onderrig vir môre, Oakland
Hoërskool Piemonte, Piemonte
Piedmont Middle School, Piemonte
Hoërskool Amador Valley, Pleasanton
Hoërskool Foothill, Pleasanton
Thomas S. Hart Middle School, Pleasanton
Hoërskool San Leandro, San Leandro
Washington Manor Middle School, San Leandro
Hoërskool Arroyo, San Lorenzo
Arroyo High School-Future Leaders for Social Change Academy, San Lorenzo
Bohannon Middle School, San Lorenzo
Hoërskool San Lorenzo, San Lorenzo
Bentley School, Oakland
Berkeley Montessori -skool, Berkeley
Bet Sefer Avraham, Oakland
Dr. Herbert Guice Christian Academy, Oakland
East Bay School for Boys, Berkeley
Purple Lotus School, Union City
Laerskool St. Elizabeth, Oakland
St. Paul's Episcopal School, Oakland
Universiteite en gemeenskapskolleges
Hoërskool Las Lomas, Walnut Creek
Antiochië Unified School District
Hoërskool Antiochië, Antiochië
Antiochia Middle School, Antiochië
Bidwell Voortsetting Hoërskool, Antiochië
Black Diamond Middle School, Antiochië
Dallas Ranch Middle School, Antiochië
Deer Valley High School, Antiochië
Dozier-Libbey Medical High School, Antiochië
Hoërskool Live Oak, Antiochië
Laerskool Marsh, Antiochië
Laerskool Orchard Park, Oakley
Park Middle School, Antiochië
Prospects High School, Antiochië
Making Waves Academy, Richmond
Laerskool distrik Moraga
Joaquin Moraga Intermediêre Skool, Moraga
Hoërskool Dougherty Valley, San Ramon
Laerskool Orinda Union District
Orinda Intermediêre Skool, Orinda
Antiochië Handves Akademie II, Antiochië
Hoërskool De Anza, Richmond
Hoërskool El Cerrito, El Cerrito
Leadership Public Schools, Richmond
Portola Middle School, El Cerrito
Hoërskool Richmond, Richmond
Die Atheense Skool, Danville
Bentley -skool, Lafayette
Contra Costa Midrasha, Walnut Creek
The Seven Hills Schools, Walnut Creek
Tehiyah Day School, El Cerrito
Laerskool Windrush, El Cerrito
Del Mar Intermediêre Skool, Tiburon
San Rafael City Schools District
Hoërskool San Rafael, San Rafael
Sir Frances Drake High School, San Anselmo
Saint Mark's School, San Rafael
Die Branson -skool, Ross
A.P. Giannini Middle School, S.F.
Laerskool Alice Fong Yu, S.F.
Aptos Middle School, S.F.
Hoërskool Balboa, S.F.
Laerskool Bessie Carmichael, S.F.
City Arts and Technology High School, S.F.
Creative Arts Charter School, S.F.
Downtown High School, S.F.
Five Keys Charter School, S.F.
Francisco Middle School, S.F.
Hoërskool Franklin, S.F.
Galileo Academy of Science & amp Tech, S.F.
Gateway Charter High School, S.F.
Gateway Middle School, S.F.
George Washington High School, S.F.
Herbert Hoover Middle School, S.F.
Hilltop High School, S.F
Horace Mann Academic Middle School, S.F.
Ida B. Wells High School, S.F.
International Studies Academy, S.F.
James Lick Middle School, S.F
John Muir Charter School, S.F.
Hoërskool John O'Connell, S.F.
June Jordan School of Equity, S.F.
Leadership High School, S.F.
Life Learning Academy, S.F.
Lincoln High School, S.F.
Log Cabin High School, La Honda
Hoërskool Lowell, S.F.
Marina Middle School, S.F.
Martin Luther King, Jr. Middle School, S.F.
Mission High School, S.F.
Raul Wallenberg Hoërskool, S.F.
Rooftop Alternative School, S.F.
Roosevelt Middle School, S.F.
San Francisco School of the Arts, S.F.
Laerskool Sheridan, S.F.
Stevenson School, S.F.
Tenderloin Elementary School, S.F.
The Principal Ctr Collaborative Campus, S.F.
Thurgood Marshall Academic High School, S.F.
Brandeis Hillel Day School, S.F.
Chinese Amerikaanse Internasionale Skool, S.F.
Convent & amp; Stuart Hall of the Sacred Heart, S.F.
De Marillac Middle School, S.F.
Hamlin -skool, S.F.
Henry George School, S.F.
Holy Name School, S.F.
Immaculate Conception Academy, S.F.
Jewish Community High School of the Bay, S.F.
Hoërskool Lick-Wilmerding, S.F.
Live Oak School, S.F.
Mercy High School College Prep, S.F.
Presidio Hill School, S.F.
San Francisco Day School, S.F.
San Francisco Friends School, S.F.
San Francisco University High School, S.F.
St. Finn Barr Katolieke Skool, S.F.
Ignatius Preparatory School, S.F.
The Bay School of San Francisco, S.F.
Urban School of San Francisco, S.F.
San Francisco State University, S.F
Universiteit van San Francisco, S.F
Hoërskool Del Mar, San Jose
Leadership Public School, San Jose
Hoërskool Pegasus, San Jose
Chaboya Middle School, San Jose
J.W. Fair Junior High, San Jose
Windmill Springs Elementary, San Jose
Hoërskool Monta Vista, Cupertino
Hoërskool Gilroy, Gilroy
Hoërskool Los Gatos, Los Gatos
Calaveras Hills Cont. Hoërskool, Milpitas
Laerskool Curtner, Milpitas
Milpitas Community Day School, Milpitas
Hoërskool Milpitas, Milpitas
Rancho Middle School, Milpitas
Laerskool Weller, Milpitas
Laerskool Moreland District
Hoërskool Alta Vista, Mountain View
Foothill Middle College, Los Altos Hills
Hoërskool Los Altos, Los Altos
Hoërskool Mountain View, Mountain View
J.L. Stanford Middle School, Palo Alto
Frank S. Greene Jr. Middle School, Palo Alto
Hoërskool Palo Alto, Palo Alto
Laerskool River Glen, San Jose
San Jose Community Day School, San Jose
NOVO Community School, San Jose
View Side Academy, Mountain View
Cabrillo Middle School, Santa Clara
Castilleja -skool, Palo Alto
Gemeente Beth David, Saratoga
Gemeente Kol Emeth, Palo Alto
Int'l School of the Peninsula, Palo Alto
Hoërskool St. Francis, Mountain View
Die Girls 'Middle School, Mountain View
Die Harker School, San Jose
Gavilian Community College, Gilroy
Santa Clara Universiteit, Santa Clara
Stanford Universiteit, Stanford
Ralston Intermediêre Skool, Belmont
Corte Madera Middle School, Portola Valley
Onderwyskantoor in San Mateo County
Community School Central, Redwood City
San Mateo County of Probation
Kamp Glenwood, La Honda
Margaret J. Kemp Kamp vir Meisieskool, San Mateo
Bowditch Middle School, Foster City
Hoërskool Capuchino, San Bruno
Peninsula High School, San Bruno
Hoërskool San Mateo, San Mateo
Hoërskool Carlmont, Belmont
Redwood Continuation High School, Redwood City
Suid -San Francisco Unified School District
Hoërskool El Camino, S. S.F.
South San Francisco High School, S. S.F.
Menlo Skool, Atherton
Ronald C. Wornick Joodse dag, Foster City
Kollege van San Mateo, San Mateo
Notre Dame de Namur Universiteit, Belmont
Provinsies buite Groterbaai
Hoërskool Zane, Eureka
Hoërskool Zoe Barnum, Eureka
Onderwyskantoor in Monterey County
Wellington Smith Jr. -skool, Salinas
La Paz Middle School, Salinas
Toro High School, Salinas
Napa Valley Community College, Napa
Laerskool Newcastle, Newcastle
Antelope View Charter School, Antelope
Hoërskool Pleasant Grove, Elk Grove
Hoërskool Cordova, Rancho Cordova
Hoërskool Folsom, Folsom
Kennedy High School, Sacramento
Taalakademie van Sacramento, Sacramento
Hoërskool Del Campo, Fair Oaks
Gemeente B'nai Israel Religious School, Sacramento
St John the Evangelist School, Carmichael
St Michael's Episcopal Day School, Carmichael
Hoërskool Anzar, San Juan Bautista
Laerskool Golden West, Manteca
Laerskool Santa Cruz Gardens, Soquel
Monterey Coast Preparatory, Santa Cruz
Fairfield-Suisun City Unified School District
Laerskool Beverly Hills, Vallejo
Laerskool Dan Mini, Vallejo
Franklin Middle School, Vallejo
Laerskool Glen Cove, Vallejo
Laerskool Highland, Vallejo
Hoërskool Hogan, Vallejo
Hoërskool Jesse Bethel, Vallejo
Laerskool Mare Island, Vallejo
Laerskool Patterson, Vallejo
Laerskool Pennycook, Vallejo
Peoples Continuation High School, Vallejo
Solano Middle School, Vallejo
Springstowne Middle School, Vallejo
Hoërskool Vallejo, Vallejo
Vallejo Charter School, Vallejo
Laerskool Wardlaw, Vallejo
102 Dokters en verskaffers wat u bedien
California Skin Institute (CSI) het begin as 'n solo dermatologiese chirurgie in Mountain View, Kalifornië. Deur die samesmelting van meer as 64 uitstekende dermatologie- en kosmetiese chirurgie -praktyke sedert 2007, het CSI gegroei tot die grootste mediese groep vir privaat praktyk dermatologie en plastiese chirurgie in Kalifornië met meer as 400 werknemers. CSI, bestaande uit 'n mediese groep en 'n bestuursgroep, bly die dokter se besit en beheer deur die stigter in teenstelling met die 50 ander groot dermatologiese praktyke in die VSA wat deur private -ekwiteitsbeleggers beheer word.
Met 'n onwrikbare verbintenis tot uitnemendheid in pasiëntsorg, bied CSI een van die nuutste en mees omvattende velgebaseerde dienslyne in die Verenigde State, wat alle aspekte van dermatologie en plastiese chirurgie insluit. Ons verskaffers sluit in gesertifiseerde dermatoloë, kosmetiese dermatoloë, laserchirurge, Mohs -velkankerchirurge, rekonstruktiewe chirurge, dermatopatoloë, plastiese chirurge, bestralingsonkoloë en ervare verpleegkundiges en doktersassistente.
Ons multidissiplinêre benadering tot pasiëntsorg versnel die diagnose en bestuur van veltoestande deur gebruik te maak van talle sentrums van uitnemendheid, insluitend: meer as 100 laser-, robot-, ultraklank-, mikrogolf-, liggebaseerde, radiofrekwensie- en bestralingstegnologieë innoverende plaaslike narkose kosmetiese en rekonstruktiewe chirurgie tegnieke en spatare aarbehandelingsentrum, 'n robothaaroorplantingsentrum, 'n volledige dermatopatologiese laboratorium en mediese goedgekeurde chirurgiese sentrums wat deur AAAHC goedgekeur is.
Sterfkennisse in Kalifornië
/> Rebeca T. Rodriguez 18 September 1937 - 3 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 83 /> Loussapair Garabetian 6 Januarie 1929 - 2 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 92 /> Salvador W. Samayoa 19 Junie 1982 - 30 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 38 /> Jaime Antonio Iraheta 28 Augustus 1929 - 19 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 91 /> Nicholas "Nick" Country 23 Junie 1967 - 12 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 53 /> Larry Moses Caudillo 19 Junie 1973 - 30 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 47 /> Todd A. Oechsner 1 Maart 1966 - 20 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 55 /> Juana Velasquez 30 Januarie 1942 - 18 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 79 /> Lyndon Evan Chubbuck 25 Januarie 1954 - 13 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 67 /> Rebeca T. Rodriguez 18 September 1937 - 3 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 83 /> Loussapair Garabetian 6 Januarie 1929 - 2 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 92 /> Salvador W. Samayoa 19 Junie 1982 - 30 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 38 /> Jaime Antonio Iraheta 28 Augustus 1929 - 19 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 91 /> Nicholas "Nick" Country 23 Junie 1967 - 12 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 53 /> Larry Moses Caudillo 19 Junie 1973 - 30 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 47 /> Todd A. Oechsner 1 Maart 1966 - 20 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 55 /> Juana Velasquez 30 Januarie 1942 - 18 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 79 /> Lyndon Evan Chubbuck 25 Januarie 1954 - 13 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 67 /> Larry Moses Caudillo 19 Junie 1973 - 30 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 47 /> Lyndon Evan Chubbuck 25 Januarie 1954 - 13 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 67 /> Nicholas "Nick" Country 23 Junie 1967 - 12 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 53 /> Loussapair Garabetian 6 Januarie 1929 - 2 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 92 /> Jaime Antonio Iraheta 28 Augustus 1929 - 19 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 91 /> Todd A. Oechsner 1 Maart 1966 - 20 April 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 55 /> Rebeca T. Rodriguez 18 September 1937 - 3 Junie 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 83 /> Salvador W. Samayoa 19 Junie 1982 - 30 Mei 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 38 /> Juana Velasquez 30 Januarie 1942 - 18 Apr 2021 Los Angeles, Kalifornië | Ouderdom 79
Met Obama -besoek aan Kuba, vervaag Old Battle Lines
HAVANA - Kuba en die Verenigde State stel dekades lank hul verhouding voor as 'n konflik van teenoorgesteldes: Kommunisme teenoor kapitalisme Kubaanse lojaliste teenoor Kubaanse ballinge die staat teenoor die individu.
Maar verlede week se besoek aan die eiland deur president Obama - die eerste deur 'n sittende Amerikaanse president sedert Calvin Coolidge - het duidelik gemaak dat die ou strydlyne breek. Hier op 'n plek wat bekend is vir sy styfheid, wat sedert 1959 deur 'n enkele gesin beheer word, definieer 'n verwarrende samesmelting van wat vroeër uitmekaar was, nou hoe die lewe werk.
Deur net die ongemaklike dans tussen mnr. Obama en sy Kubaanse eweknie Maandag op 'n nuuskonferensie te kyk, het baie Kubane verstom gelaat. Jong en oud het opgemerk dat hul president, Raúl Castro, nie 'n sterk vertoning gelewer het nie. Maar daar was hy, 'n Castro, wat toegegee het dat hy ingestem het om slegs een vraag te beantwoord, en dan deur drie te struikel - oor menseregte, nie minder nie - terwyl 'n Amerikaanse president hom in 'n klassieke ritueel van 'n meer oop samelewing aanstoot.
Dit was ongemaklik om te kyk, die agtjarige guerrilla en die jonger Amerikaner, veral die gemiste handdruk-drukkie aan die einde, juis omdat dit wys hoe mnr Castro na 'n ongemaklike gebied beweeg.
Obama se betrokkenheidsbeleid en die klein opening van Castro vir vryemark-idees en noukeurige kritiek het saam 'n nuwe dinamika vir Kuba geskep wat net begin onthul wat dit kan word.
"Hoewel ek vol vertroue is dat die geskiedenis Obama se besoek en toespraak as 'n ongekende tuiswedstryd sal beoordeel, is hy in die Kubaanse konteks slegs 'n knippie of 'n opwarmingsbeslag," het Ted Henken, 'n Kuba-geleerde aan Baruch College, gesê. 'Die werklike wedstryd kan slegs beslis word deur 'n openhartige, respekvolle en breed inklusiewe nasionale dialoog tussen die Kubane self.'
Lojaliste vs ballinge
Obama se eerste groot Kuba -beleidstoespraak het plaasgevind ongeveer ses maande voordat hy die eerste keer tot president verkies is, tydens 'n middagete wat aangebied is deur die Cuban American National Foundation wat ek op 23 Mei 2008 in Miami bygewoon het.
Kubaanse Amerikaners met 'n prominente reputasie, waaronder Jorge Mas Santos, die seun van Jorge Mas Canosa, wat die fondament as 'n knuppel teen die Castros gebruik het, het aan Obama gesê dat daar breë steun in die ballingskapgemeenskap sal wees vir die verslap van reisreëls, om Kubaanse Amerikaners meer vryheid toe te laat om terug te gaan.
Obama en sy veldtog het gekies om emosie bo ideologie te verhef. Wie kan dit teenstaan ​​om Kubaanse gesinne te herenig?
Ek was toe die New York Times -burohoof in Miami, en ek onthou ek het gedink dat die Obama -benadering 'n bietjie riskant was. Die embargo wat invoer en uitvoer verbied, was nog steeds heilig, en Kubaanse-Amerikaanse hardlopers oorheers die openbare bespreking en noem diegene wat vra of die politiek rondom Kuba "narre", "idiote" of erger is. Peilings het getoon dat die meeste Kubaanse Amerikaners steeds die embargo en 'n stywe anti-Kuba-posisie ondersteun.
Maar toe Obama aan die skare sê dat as hy verkies word, hy onmiddellik 'onbeperkte gesinsreise en afbetalings na die eiland' toelaat, het 'n gejuig ontstaan, selfs onder ballings in die middeljarige ouderdom in Guayaberas wat vir my gesê het dat hulle hierdie soort verlowing voorheen verwerp het. .
Toe mnr. Obama hierdie belofte nakom met 'n beleidsverandering in 2009, het 'n stormloop na Kuba begin. Nou gaan meer as 400 000 Kubaanse Amerikaners jaarliks. Toe meneer Castro later 'n verskuiwing van sy eie te kenne gee, wat nie meer ballinge gusanos of wurms noem nie, soos sy broer en voorganger Fidel Castro gedoen het, het die skeiding tussen Kubaan en Kubaan-Amerikaner, tussen ballingskap en lojalis, verder weggeraak.
Die voorbeelde wat mnr. Obama in sy toespraak Dinsdag aangehaal het oor die ervaring van Kubaanse Amerikaners wat emosionele reünies beleef het-insluitend Melinda Lopez, wat gesê het dat "so baie van ons nou soveel terugkry" deur terug te keer na meer as 50 jaar-is algemeen. En hulle is slegs deel van die verhaal.
Belangriker is die verband tussen onlangse migrante en familielede in Kuba wat klein ondernemings geopen het onder Raúl Castro se nuwe toelaes vir selfstandige diens. Die afgelope paar jaar het ek werktuigkundiges, sjefs, kappers en klereverkopers ontmoet wat almal op familielede in die buiteland staatgemaak het om as nie -amptelike vennote op te tree, alhoewel belegging onwettig is volgens die embargo en Kubaanse wetgewing.
Die hele idee van gaan en bly word nou heronderhandel. Omdat Kuba ook op Kubaanse gesinne dobbel - in 2012 het Raúl Castro dit makliker gemaak vir Kubane om te reis sonder om burgerskap te verloor - baie meer Kubane vertrek, maar bly nie weg nie.
'N Paar weke gelede aan die Florida International University in Miami, besoek ek 'n klas vol kinders en kleinkinders van ballinge, en Analiz Faife, 'n biologiese hoof, wat vir my gesê het dat sy hartseer was om Kuba net twee jaar gelede te verlaat (nadat sy sewe gewag het) jaar vir 'n visum) en was van plan om so gou as moontlik terug te trek. 'Ons is hier nie net vir ons eie toekoms nie,' het sy met trane gesê, 'maar omdat ons wil teruggaan en ons land wil help.'
Buite die bofbalstadion waar Obama en Castro vir 'n wedstryd gesit het, hoor ek iets soortgelyks van Juliet Garcia Gonzalez (17.) "Die meeste mense hier wil weggaan en terugkom," het sy gesê. 'Dit is regtig die beste manier om dit te doen.'
Ons het in 'n nuwe Wi-Fi-sone gestaan. Juliet het met haar telefoon gepeuter, sy was gretig om met 'n vriendin wat reeds in Miami was, te gesels.
Baie Kubane beskou tegnologie en bekostigbare internettoegang as een van, indien nie die, belangrikste prioriteite vir hul land. In sy toespraak Dinsdag het Obama vir hulle gesê: "Die internet moet oor die hele eiland beskikbaar wees sodat Kubane kan skakel met die breër wêreld en met een van die grootste groeimotore in die geskiedenis van die mens."
Maar sy ontmoeting met entrepreneurs die vorige dag het die mate van aktiwiteit wat reeds plaasgevind het, gemis en die manier waarop sommige Kubane tegnologie beskou as die pad na 'n nuwe ekonomiese model wat nie kommunisties of kapitalisties is nie, en perfek geskik is vir die kultuur van Kuba.
Medardo Rodriguez is 'n leier van hierdie tegnobeweging. Mnr. Rodriguez, mede-stigter van Merchise Startup Circle, 'n groep kubaanse programmeerders wat twee gasheer begin het het, 'n voormalige professor in rekenaarwetenskap van die platteland, waarvan die eienaardige glans duidelik word hoe langer jy na hom luister en dat jy nie moet onderbreek nie. -dag beginkompetisies in Havana.
Ek het mnr. Rodriguez ontmoet buite die ondernemingsgeleentheid, en daarna saam met hom gaan sit vir 'n lang onderhoud wat met koffie begin het en na bier oorgegaan het. Hy het my vertel dat Merchise se doel was om 'n reeks netwerkgebeurtenisse en aanlyn- en aflyngemeenskappe van mense regoor die land te skep wat hul programmeervaardighede kon gebruik om geld te verdien met kontrakte vir globale sagteware -ondernemings (wat reeds gebeur, ietwat), en dan begin -opsies om Latyns-Amerikaanse en Amerikaanse markte te bedien.
Dit was die soort ding wat onmoontlik sou kon wees voor die aankondiging van herstelde betrekkinge tussen Kuba en die Verenigde State op 17 Desember 2014. Maar 'n paar dae voor die Obama-besoek, Stripe Atlas-'n begin in San Francisco wat internasionale ondernemings help om 'n betaalstelsel in die Verenigde State op te stel - het ingestem om saam met Merchise te werk.
'Ons dink daar is baie ingehulde potensiaal hier,' sê Patrick Collison, uitvoerende hoof van Stripe Atlas. 'Daar is baie mense wat al 20 jaar lank programmeer, maar dit was nog nooit moontlik om 'n onderneming te begin nie.'
Rodriguez, wat Merchise in die 1990's begin het deur twee of drie van sy beste studente uit elk van sy klasse te werf, het gesê dat hy 'n aansienlike groei verwag, met verskeie geleenthede in die komende jaar. Alhoewel openbare internettoegang nog steeds beperk is tot hotelle en Wi-Fi-hotspots van die regering, het hy gesê dat die meeste programmeerders vanlyn werk en dan aanlyn is wanneer dit nodig is.
'Die belangrikste ding op die oomblik is dat ons die aandag van die wêreld het,' het hy gesê. 'Ek kry voortdurend e -posse van mense wat ek nie ken nie, en wat saam met ons wil werk.' Hy het verder gesê: 'Dit is 'n perfekte oomblik vir Kuba,' en voeg by: 'Ons moet dit net benut.'
Hy erken uitdagings en noem infrastruktuur en burokrasie. Maar toe ek vra of hy dink dat die Kubaanse regering sou toelaat wat na 'n groot kapitalistiese eksperiment klink, het hy gewaarsku teen sulke kategoriseringe.
'Ek hou nie van name nie, wat is kapitalisme?' hy het gesê. 'Is dit die Verenigde State, Frankryk, Haïti of Burundi?'
Die tegnologies-utopiese droom van Merchise word stadiger as dit gekonfronteer word met vrae oor vryheid van uitdrukking en politiek. Die staat is steeds teenwoordig en verstik vir Kubane wat veranderinge buite die veiligheid van sake soek.
Elizardo Sánchez, wat aan die hoof staan ​​van die Kubaanse Kommissie vir Menseregte en Nasionale Versoening, het gesê hy is bekommerd dat die hoop wat tydens die president se besoek opgeduik het, deur onderdrukking van die regering verpletter sal word.
Hy was self 'n paar uur op die lughawe in Havana aangehou toe hy verlede naweek van Miami ingevlieg het om by 'n groep dissidente aan te sluit wat Dinsdag met mnr. Obama vergader het.
'Obama loop 'n ernstige risiko, want die regering van Kuba het 'n enorme kapasiteit om beloftes te maak wat hulle nooit nakom nie,' het hy gesê. 'Hulle manipuleer alles.'
'Die Castros,' het hy bygevoeg, 'het 'n enorme vermoë om alle Kubane te intimideer.'
Sánchez was egter nie te geïntimideer om te praat nie, en baie ander ook nie. Kubane het sterker geword sedert Raúl Castro oorgeneem het. Maar Obama se besoek het die sorgvuldige gesprekke van Kuba oopgemaak en 'n uitbarsting van opregte kritiek op die beleid van mnr. Castro veroorsaak, ten minste privaat.
Die geledere van onafhanklike Kubaanse verslaggewers wat die stemme probeer vasvang, Kuba verduidelik en dit aanspreeklik hou, is nie so groot nie, en hulle is ook nie so goed gefinansier as die staatsmedia wat hierdie week die televisie met die gewone spyskaart gevul het nie propaganda tussen Obama se voorkoms. (Baie Kubane het op daardie stadium hul TV's afgeskakel.)
Maar daardie geledere groei. Elaine Diaz, 'n voormalige Nieman -kollega aan Harvard, het vir my gesê dat sy teruggekeer het na Kuba nadat die betrekkinge herstel is, omdat sy gevoel het dat daar meer vryheid is om werklike joernalistiek hier te doen, en sy het gesê dat dit meestal waar was.
'Ek voel baie rustiger,' het sy vir my gesê en bygevoeg: 'Dit is onmoontlik om miljoene Kubane te beheer.'
Wat mev. Diaz en baie ander Kubane sê dat hulle wil hê, is 'n Kuba wat sy eie probleme ondervind, los van sy verhouding met die Verenigde State.
In baie hoeke is daar 'n begeerte om verder terug te kyk in die geskiedenis, voor Castro se rewolusie, na die wesenlike aard van Kuba, en om te doen met die tweeledigheid wat Obama beskryf het toe hy gesê het: 'Kuba het die rol en regte van die staat wat die Verenigde State is gebaseer op die regte van die individu. "
Die Kubane met wie ek tydens hierdie reis gepraat het en baie ander wil iets anders hê. 'N Paar onderwysers, wat nou byna 40 studente per klas het, het vir my gesê dat hulle hoop dat ekonomiese groei tot 'n beter gratis onderwysstelsel kan lei. 'N Toergids vir die regering het gesê dat die staat vinnig en aansienlik moet krimp, maar sterk genoeg moet bly om ongelykheid in toom te hou.
Die uitdaging vir die Verenigde State en Kuba-of eintlik vir die Castro-gesin-behels nou die vind van maniere om Kubane te help om hul eie koers te bepaal in hierdie onbekende gebied wat nie suiwer Amerikaans is nie, of die beperkte Kuba van vandag.
Denis J. O'Leary, voorsitter van Fiserv, Inc. In 2015 was hy 'n mede-besturende vennoot van Encore Financial Partners, Inc., 'n onderneming wat fokus op die verkryging en bestuur van bankorganisasies in die Verenigde State. Van 2006 tot 2009 was hy 'n senior adviseur van The Boston Consulting Group met betrekking tot die ondernemingstegnologie-, finansiële dienste- en verbruikersbetalingsbedrywe. Gedurende 2003 het hy 25 jaar by JP Morgan Chase & amp Co. en sy voorgangers in verskillende hoedanighede deurgebring, waaronder direkteur van finansies, hoofinligtingsbeampte, hoof van kleinhandelbankdienste, besturende direkteur van Lab Morgan (strategiese aandele-belegging in fin-tech) en Uitvoerende adjunkpresident. Hy het 'n B.A. in ekonomie van die Universiteit van Rochester en 'n MBA van die Stern School aan NYU.
O'Leary dien tans ook as direkteur by CrowdStrike Holdings, Inc., 'n beursgenoteerde sagteware -onderneming vir rekenaars, en Ventiv Technology, Inc., 'n privaat verskaffer van sagteware -oplossings vir risikobestuur, administrasie van eise en polisadministrasie.
Frank Bisignano is president, hoof uitvoerende beampte en lid van die raad van direkteure van Fiserv, Inc. (NASDAQ: FISV), 'n wêreldwye leier in oplossings vir finansiële dienste en betalingstegnologie vir finansiële instellings, besighede en verbruikers. Die onderneming bedien kliënte in meer as 100 lande en is in 2021 vir die agtste agtereenvolgende jaar onder FORTUNE ® se wêreld se mees bewonderde ondernemings erken.
Bisignano het in 2019 by Fiserv aangesluit en die onderneming se daaglikse bedrywighede as president en bedryfshoof gelei voordat hy die rol van hoof uitvoerende beampte aangeneem het in Julie 2020. Voordat Bisignano by Fiserv aangesluit het, was hy voorsitter en hoof uitvoerende beampte van First Data. Gedurende sy ampstermyn het Bisignano die 48-jarige onderneming van die wêreld se grootste tradisionele betalingsverwerker in die 21ste eeu omskep in 'n tegnologie-innoveerder, medewerker in die bedryf en handel. Hy het ook sy aanvanklike openbare aanbod van $ 2,6 miljard in 2015 gelei, die grootste Amerikaanse beurs van die jaar.
Voordat Bisignano by First Data aangesluit het, was hy bedryfshoof en bedryfshoof van Mortgage Banking by JPMorgan Chase & amp Co.Met meer as 30 jaar ondervinding in uitvoerende leierskap in banke en wêreldwye finansiële instellings, het Bisignano ook in verskeie leiersposisies by Citigroup gedien, waaronder die administratiewe beampte en die uitvoerende hoof van die onderneming se Global Transaction Services -eenheid.
Onder 'n aantal nie-winsgewende verpligtinge dien hy in die direksies van die National September 11 Memorial and Museum, die Mount Sinai Health System en The Battery Conservancy en is hy lid van Business Roundtable, 'n Amerikaanse vereniging van uitvoerende hoofde wat openbare beleid om 'n bloeiende ekonomie te bevorder en uitgebreide geleenthede vir Amerikaners.
Alison Davis dien sedert 2014 as 'n direkteur by Fiserv, Inc. Voor die vyfde tydperk was sy van 2004 tot 2010. Besturende vennoot van Belvedere Capital Partners, Inc., 'n private -ekwiteitsfirma wat die sektor vir finansiële dienste bedien, voor sy by Belvedere aangesluit het, was sy finansiële hoof van Barclays Global Investors, 'n institusionele batebestuurder wat nou deel is van BlackRock, Inc., van 2000 tot 2003, 'n senior vennoot by AT Kearney, Inc., 'n toonaangewende wêreldwye bestuurskonsultantfirma, van 1993 tot 2000, en 'n konsultant by McKinsey & amp Company, nog 'n toonaangewende wêreldwye bestuurskonsultantfirma, van 1984 tot 1993.
In die afgelope vyf jaar, benewens Fiserv, het me. Davis ook as direkteur gedien by die volgende beursgenoteerde maatskappye: SVB Financial Group (huidige), 'n finansiële dienste- en bankhouermaatskappy, Ooma, Inc. (voorheen), 'n verbruikerstelekommunikasiemaatskappy, Royal Bank of Scotland Group plc (voorheen), 'n Britse bankhouermaatskappy, Unisys Corporation (voorheen), 'n wêreldwye inligtingstegnologiemaatskappy en Diamond Foods, Inc. (voorheen), 'n verpakte voedselonderneming. Sy dien ook as direkteur by Collibra NV, 'n sagteware -onderneming vir data -bestuur.
Henrique De Castro het in 2019 by die Raad van Fiserv, Inc. aangesluit as 'n direkteur nadat hy sedert 2017 as direkteur van eerste data gedien het. Mnr. De Castro is ook 'n direkteur van die raad by Banco Santander SA (BMAD: SAN) en het voorheen gedien op die raad van direkteure van Target Corporation (NYSE: TGT). Hy het Cantor Fitzgerald se waagkapitaalarm, Cantor Ventures, van 2015 tot 2019 gelei en was bedryfshoof by Yahoo! Inc. tussen 2012 en 2014. Voorheen beklee mnr. De Castro senior uitvoerende posisies by Google, waaronder president van Partner Business, verantwoordelik vir ongeveer 'n derde van Google se inkomste en president van Media, Mobile & amp Platforms waar hy die onderneming gebou en opskaal wêreldwyd na meer as 50 lande.
Voor Google het mnr. De Castro senior uitvoerende rolle by Dell Technologies en McKinsey & amp Company gehad. De Castro het uitgebreide ervaring oor die hele wêreld in die tegnologie-, internet-, media- en kleinhandelbedryf. Hy het 'n MBA van IMD in Switserland en 'n Baccalaureus in Besigheid en Ekonomie van ISEG in Lissabon. Hy is vlot in Engels, Frans, Italiaans, Spaans en Portugees
Harry F. DiSimone dien sedert 2018 as 'n direkteur van Fiserv, Inc. Van 2010 tot 2015 was hy mede-besturende vennoot van Encore Financial Partners, Inc., 'n onderneming wat fokus op die verkryging en bestuur van bankorganisasies in die Verenigde State, wat mnr. DiSimone ook mede-stigter was. Voor 2008 was mnr. DiSimone meer as 30 jaar by JP Morgan Chase & amp Company en sy voorgangersorganisasies in verskillende posisies op senior vlak, waaronder uitvoerende vise -president, bedryfshoof van die Chase -kredietkaartbesigheid, Private Label Card en handelaarsverwerking, kleinhandel Bemarkingsbeampte van die bank, uitvoerende hoof van verbruikersbankdienste, beleggings en versekering en uitvoerende hoof van Chase Personal Financial Services.
DiSimone dien tans ook as direkteur by Reliant Funding, Inc., 'n privaat verskaffer van korttermynlenings vir klein ondernemings, en ClearBalance Inc., 'n privaat verskaffer van pasiëntleningsprogramme aan hospitale en gesondheidsorgstelsels landwyd.
DiSimone het voorheen 'n aantal kleinhandelbank- en betalingsorganisasies geadviseer, waaronder The Direct Marketing Association (nou bekend as The Data & amp Marketing Association), die NYCE Payment Network, Chase Paymentech, MasterCard se Amerikaanse sakekomitee, Visa Global Advisors, die New York Clearing House se strategiese beplanningskomitee en die betalingskaartraad van die Federale Reserwebank.
Dennis F. Lynch was sedert 2012 'n direkteur van Fiserv, Inc. as direkteur van Cardtronics van 2008 tot 2018. Hy was 'n direkteur en voorsitter van die Secure Remote Payments Council, 'n organisasie wat oor die sektor handel, wat die groei, ontwikkeling en markaanvaarding van veiliger e-handel en mobiele betalings versnel. Mnr. Lynch het ook voorheen gedien as: Voorsitter en Hoof Uitvoerende Beampte van RightPath Payments, Inc. van 2005 tot 2008 'n direkteur van Open Solutions, Inc. van 2005 tot 2007 President en Hoof Uitvoerende Beampte van NYCE Corporation van 1996 tot 2004. Mnr. Lynch was van 1981 tot 1994 werksaam by Fleet Financial Group, waar hy senior vise -president was wat verantwoordelik was vir kleinhandelbetalingsprodukte. Terwyl hy by die bank was, was hy ook 'n stigterslid en voorsitter van Yankee 24 ATM Network van 1988 tot 1990.
Wafaa Mamilli het in Junie 2021 by die Raad van Fiserv, Inc. aangesluit. Mamilli dien as uitvoerende vise -president en hoofinligtings- en digitale beampte van Zoetis Inc. ervarings. Boonop is sy verantwoordelik vir die ontwikkeling van die digitale en data -analitiese strategieë en oplossings van die onderneming wat diereversorging en kliënteondernemings bevorder. Mamilli het by Zoetis aangesluit van Eli Lilly and Company, waar sy meer as 20 jaar in verskillende leiersposisies deurgebring het, waaronder Global Chief Information Officer. As Eli Lilly se eerste hoof van inligtingsekuriteit (CISO), het sy die strategie en uitvoering gelei om digitale produkte, toestelle, vervaardigingstelsels en inligting in die hele onderneming te beveilig.
Heidi G. Miller het in 2019 by die Fiserv -direksie aangesluit nadat sy sedert 2014 op die raad van eerste gegewens gedien het. Sy is 'n bekwame senior uitvoerende beampte in die finansiëledienstebedryf. Voordat sy in 2012 uittree, was mev. President van JPMorgan International, 'n afdeling van JPMorgan Chase & amp. Co. Me Miller was ook uitvoerende vise -president en finansiële hoof van Bank One Corporation. Sy het ander poste van die finansiële hoof beklee, onder meer by die Travellers Group en later by Citigroup.
Me. Miller het 'n uitgebreide agtergrond wat lei tot uiteenlopende ondernemings en organisasies. Voorheen was sy direkteur van HSBC Holdings PLC van 2014 tot 2021, General Mills Inc. van 1999 tot 2019, Progressive Corp. van 2011 tot 2014 en as trustee van die International Financial Reporting Standards Foundation.
Mev. Miller was van 2003-2010 in die posisie van American Banker's Most Powerful Women en was nommer 1 op die banklys van 2007-2009. In 2008 was sy bo -aan Crain se lys van die "50 mees kragtige vroue in New York".
Mevrou Miller studeer aan die Princeton -universiteit met 'n baccalaureusgraad in geskiedenis en voltooi haar doktorsgraad in geskiedenis aan die Yale Universiteit in 1979.
Scott C. Nuttall het in 2019 by die Fiserv-direksie aangesluit nadat hy sedert 2007 in die raad van eerste gegewens gedien het. Hy is die mede-president en bedryfshoof en 'n direkteur van KKR. Hy het in 1996 by KKR aangesluit. Voordat hy by KKR aangesluit het, was hy by die Blackstone -groep waar hy betrokke was by talle handelsbankdienste en samesmeltings- en verkrygingstransaksies. Hy ontvang 'n BS, summa cum-laude, van die Universiteit van Pennsylvania.
Doyle R. Simons dien sedert 2007 as 'n direkteur van Fiserv, Inc. Daarna het hy as senior adviseur by Weyerhaeuser gedien tot met sy aftrede in April 2019. Voordat Simons by Weyerhaeuser in 2013 aangesluit het, het hy verskeie rolle by Temple-Inland, Inc., 'n vervaardigingsonderneming, toegespits op golfverpakkings en bouprodukte. wat in 2012 aangeskaf is. Van 2007 tot begin 2012 was hy die voorsitter en hoof uitvoerende beampte van 2005 tot 2007, hy was uitvoerende vise -president van 2003 tot 2005, hy was die hoof administratiewe beampte van 2000 tot 2003, hy was vise President - Administrasie en van 1994 tot 2000 was hy direkteur van beleggersverhoudinge.
In die afgelope vyf jaar, benewens Fiserv, het mnr. Simons as direkteur by die volgende beursgenoteerde maatskappye gedien: Iron Mountain Incorporated (huidige), 'n bergings- en inligtingsbestuursmaatskappy, en Weyerhaeuser Company (voorheen).
Kevin M. Warren het in Oktober 2020 as 'n direkteur by die Raad van Fiserv, Inc. aangesluit. Mnr. Warren dien as hoofbemarkingsbeampte en is lid van die uitvoerende leierskapspan by UPS, 'n wêreldwye logistieke onderneming wat verhandel word, met die verantwoordelikheid vir die Amerikaanse en internasionale bemarking van die onderneming, digitale bemarking en infrastruktuuranalise, e-handelsstrategie, The UPS Store®, inkomstebestuur, besigheidsbeplanning, klante-ervaring en handelsmerkrelevansie.
Voordat hy by UPS aangesluit het, het mnr. Warren 36 jaar by Xerox Corporation deurgebring, wat onlangs as uitvoerende vise -president en kommersiële hoof gedien het. Gedurende sy amp beklee hy talle leierskapposisies, waaronder president van globale groeigeleenthede, voorsitter en uitvoerende hoof van Xerox Canada en president van die Amerikaanse kliëntediens.
Mnr. Warren dien tans as direkteur van Illinois Tool Works, 'n Amerikaanse Fortune 200 -onderneming Georgetown University en die UPS Foundation, 'n organisasie wat gemeenskapspogings ondersteun om verskillende bevolkingsgeleenthede te bevorder. Hy is ook 'n huidige lid van die Executive Leadership Council.
Mnr. Warren het sy Baccalaureus Scientiae in Finansies aan die Georgetown Universiteit ontvang en in 2007 die Advanced Management Program in Business/Commerce aan die Harvard Business School voltooi.
Peligrosa provocación in Kuba
El próximo 9 de diciembre, en vísperas del Día Internacional de los Derechos Humanos, un grupo de contrarrevolucionarios radicados en La Florida, movilizados por la organisación terrorista Movimiento Democracia, zarparán desde Cayo Hueso hacia las costas cubana, empleanda una flot un peligroso espectáculo mediático cuyas derivaciones políticas son impredecibles. Hasta el [& hellip]
El próximo 9 de diciembre, en vísperas del Día Internacional de los Derechos Humanos, un grupo de contrarrevolucionarios radicados en La Florida, movilizados por la organisación terrorista Movimiento Democracia, zarparán desde Cayo Hueso hacia las costas cubana, empleanda una flot un peligroso espectáculo mediático cuyas derivaciones políticas son impredecibles. Dit is 'n onomwonde bepaling van 'n spesifieke vakansie van 80 pies de eslora. Junto al Movimiento Democracia, participant representants de otras organizaciones anticubanas como la Organización de Jóvenes Exiliados Cubanos (OJEC), Agenda Cuba, la Asamblea de la Resistencia Cubana (ARC) en Partido Pro Derechos Humanos de Cuba.
Die terroriste en organisator van die nuutste vertoning, Ramón Saúl Sánchez, president van Movimiento Democrático, verklaring en una conferencia de prensa, con total desparpajo e impunidad, que la provocación en marcha tiene como finalidad la de «llevar a los cubanos de la isla un mensaje de solidaridad que se vislumbre desde tres provincias -La Habana, Pinar del Río y Matanzas- mediante un espectáculo de fuegos artificiales. »
Plenamente consciente de que esta delicada operación marítima entraña la posibilidad de agravar las relaciones entre Cuba y Estados Unidos, el propio Ramón Saúl Sánchez declaró al Nuevo Herald: «Los riesgos son el mar que la tiranía nos agreda, o que el gobierno de Estados Unidos nos detenga, como ha sucedido».
El gobierno estadounidense debe tomar conciencia del hecho indiscutible de que esta nueva provocación le coloca ante serias responsabilidades, dado el hecho de que alguna de las embarcaciones podría cruzar el límite de las doce millas e ingresar en las aguas jurisdiksies punto de conflicto, pues Cuba, obviamente, tiene el legítimo derecho de responder a la provocación que entraña el ingreso ilícito en sus fronteras marítimas por parte de alguna de estas naves. Kuba, op 24 Februarie 1996, kan ons die terroriste -organisasie Hermanos al Rescate, die permanente violaciones de su espacio aéreo en die que e gobierno estadounidense hiciera caso omiso de las advertencias cursados ​​con respecto a estas reiteradas provocaciones, tiene la potestad soberana de hacer respetar sus fronteras.
La parte estadounidense, hasta el momento, no ha tomado ninguna medida para detener esta acción provocadora, lo que confirmma el grado de impunidad con el que actúan los grupos terroristas anticubanos asentados en su territorio. Ons bied ook funksies in die FBI, ICE, Guardia Costera en otras, saam met ons antecedentes delictivos, terroriste en provocadores de los integrantes van Movimiento Democracia, en die besonderhede van Ramón Saúl Sánchez Rizo. Dit is 'n tydsberekening vir die administrasie van Guardia Costera, Marylín Fajardo, en ek kan nie 'n outoriteit vir 'n intervensie gee nie.
Para lograr la efectividad del show provocador, los grupos vinculados a la descabellada aventura se han valido del andamiaje mediático vinculado a la mafia terrorista anticubana como El Nuevo Herald, El Diario de las Américas, Radio Martí, varios blogs contrarrevolucionarios como Misceláneas de Cuba en Punto de Vista e, incluso, varias agencias internacionales de prensa. Dit is 'n soliede manier om 'n groot deel van die avontuur te beoefen, maar ons kan ook 'n lid van die staat gebruik om 'n medalje in die burgerlike, met 'n redelike kontradrevolucionaria -interna te maak. Varios miembros de estos grupúsculos han declarado su participación en cacerolazos y otras provocaciones, en los momentos en que se realice la provocación anticubana, a la par que han incitado a sus miembros and acudir a aquellas ciudades costeras para realizar actos de desobiencia constituyen flagrantes violaciones de la legislación cubana.
Dit is 'n organisasie wat 'n organisasie kan bied vir 16 ekspedisies wat 'n groot deel van die kostes in Kuba kan bied. U kan ook 'n geleentheid kry om die burgemeester te kalibreer, maar ek kan ook die provokasie effekteer.
El Movimiento Democracia, gestig op 13 Julie 1995, in die deelstaat Comacionale Nacional Cubana, en formado por contrarrevolucionarios de Nueva York, Nueva Jersey, La Florida en Puerto Rico, en woon in Miami by Movimiento Cepillo, recaudar fondos en la comunidad cubana en Estados Unidos y por mantener una permanente actitud provocadora frente a las costas cubanas, buscando reiteradamente la ocasión para propiciar un incidente entre Cuba y los Estados Unidos. Cuenta con una emisora ​​radial denominada Radio Democracia, tiene delegaciones en Puerto Rico y Nueva Jersey y no sobrepasa a las 20 personas dentro de su membrecía, aunque mantiene fuertes lazos con otras organisaciones terroristas como la Fundación Nacional Cubano Americana (FNCA), el Consejo por la Libertad de Cuba (CLC), Alpha 66, Cuba Independiente y Democrática (CID) en ander.
Según el sitio EcuRed, «sus cabecillas principales han sido Ramón Saúl Sánchez Rizo, presidente Luis Felipe Rojas, secretario de prensa Norman del Valle, jefe de operaciones Frank Álvarez, jefe naval Ramón Díaz, jefe de seguridad Marcelino García, jefe del democrado . Luis Felipe Rojas is die eerste burgemeester van Ramón Saúl, en dit is ook 'n belangrike bron van Cornelio Rojas. Ek het 'n toesighouer en 'n condo in Miami Dade para víctimas de la violencia doméstica. Es consejero de niños en un albergue de mujeres que han sido víctimas de abuso. Norman del Valle tiene un negocio de contrataciones in Miami and est vinculado al terrorista «Pepe» Hernández, directivo de la FNCA. »
La ruta del dinero evidencia que recibe financiamiento de representantes and organizaciones de la derecha cubanoestadounidense, como la FNCA, la familia Bacardí, directivos vinculados al Ocean Bank, la firma de abogados de Miami Mortgase, and los contrarrevolucionarios ya fallecidos Elena Díazo Monzón Plasencia, directivo de la FNCA también financió des des Centroamérica las operaciones terroristas contra Cuba de Luis Posada Carriles, señala asimismo EcuRed.
En varias oportunidades, 13 Desember 1996, Movimiento Democracia organiza otra flotilla, amenazando con bravuconería que penetraría en las aguas jurisdiccionales cubanas. Tiempo después, in 1997, realizó otras cuatro provocaciones, la mayoría de las cuales las ejecutó junto to Hermanos al Rescate. Posteriormente, en enero of 1998, trató de provocar un incidente durante la visita del Papa Juan Pablo II in Kuba. Ons bied ook 'n groot aantal avonture aan en bied verskeie geleenthede aan, insluitend die Presidentspresidensiële ontplooiing van 1996, en die verskaffing van herhalende verhale.El Movimiento Democracia we ignorado deliberadamente las débiles presiones de las autoridades estadounidenses a pesar de que le fueran decomisadas las naves Democracia y Derechos Humanos, in September 1997 and en deciciembre de 1998, respectivamente. Dit kan ook deur die autoriteite van Estados gestuur word Unidas fueron ignoradas descaradamente por el terrorista Ramón Saúl Sánchez, quien ha llegado al descaro de enviar lanchas teledirigidas por GPS, com com ocurrió con una de ellas, en junio de 1998, la cual recaló en la El Chivo, en la entonces Ciudad de La Habana, cargada de propaganda incitando a la subversión.
A partir del año 1999 incrementó sus vínculos con terroristas y organizaciones contrarrevolucionarias de Miami, tales como Alpha-66, la FNCA, el CLC, el CID y la Federación Sindical de Plantas Eléctricas, Gas y Agua de Cuba en el exilio, entre otras, asumiendo todavía un burgemeester papel provocador y peligroso. Ons posiciones de línea dura lo han llevado a participar activamente junto to los secuestradores del niño cubano Elián González y en la defensa de Posada Carriles en sus cómplices mientras se encontraban detenidos en Panamá.
Die belangrikste funksies van Democracia:
Ramón Saúl Sánchez nació en Colón, Matanzas, Cuba, en el año 1954. De muy joven se trasladó a los Estados Unidos, vinculándose with apenas 17 años and grupos terroristas como el Frente de Liberación Nacional Cubano (FLNC), Abdala, Alpha-66 , Jóvenes de la Estrella, CORU, Organización para la Liberación de Cuba, Omega 7 en Cuba Independiente y Democrática (CID). De inmediato desarrolló una activa participación en hechos terroristas de gran envergadura y peligrosidad, vinculándosele al asesinato de cuatro ciudadanos estadounidenses cuya aeronave hizo explotar en pleno vuelo, mientras dirigía la organización terrorista denomin. Ramón Saúl Sánchez het deelgeneem aan die FLNC, in 1972 en 1975, en op 'n unieke wyse kan ons 'n vakansie in Mexiko in Gorki in Puerto Rico bou. Francisco Eulalio Castro Paz is 'n historiese delictivo van 'n homicidios en narcotráfico van Orlando Bosch Ávila. Ramón Saul is 'n groot deel van 'n organisasie wat deur die organisasie van 'n terroriste-organisasie toegerus is, wat ook 'n groot diploma van die buiteland, spesifiek in 1974.
Ramón Saúl Sánchez Rizo es técnico en electrónica en vive in 7105 SW 8 TH Street Suite 101. Piso 2. Brickelave. Miami. FL 33144 (2000). Sus vínculos más frecuentes han sido terroristas de la catadura de Luis Posada Carriles, Sergio Francisco González Rosquete, Higinio Díaz Ané, Justo Regalado Borges, José Basulto, Rodolfo Frómeta Caballero, Rubén Darío López Castro, Nelsy Matre, Orlando Encinosa Canto y muchos otros, que en estos momentos planean acciones gewelddadig contra Kuba en las propias narices del FBI.
Die administrasie van die president Obama het 'n algemene konsultasie wat die verteenwoordigers van die cacareada -vloot verteenwoordig en dat ons 'n groot deel van die organisasie kan hê, sowel as 'n groot aantal implikasies en verantwoordelikhede wat kan dien as 'n kombinasie van terrorisme en provokadore osan cruzar las aguas territoriales cubanas. Obama kan ook 'n lys van ontwerpe en ontwerpe bied, sowel as die ultraderecha anticubana en ons propios contrincantes políticos. Cuba, por su parte, no olvidará su legítimo derecho a verdedig die cualquier agresión o provocación.
Die publikasie van 'n publikasie van 'n outeur van 'n outeur van 'n lisensie van Creative Commons, en die vrystelling vir openbare publikasies en ander funksies.
Vandag is daar twee tipes kabelkarre wat gereeld gebruik word. Alhoewel hulle verskil in voorkoms, is hul werking byna identies.
Die California Street Cable Car Line gebruik twaalf groter, kastanjebruine kabelkarretjies met 'n oop sitplekgedeelte aan elke kant en 'n geslote gedeelte in die middel. Hierdie motors kan aan beide kante bestuur word, en draai om deur middel van 'n eenvoudige skakelaar aan die einde van die lyn.
Die California Street-kabelkar-lyn werk met dubbelkarre, wat hier voor die Grace-katedraal in Kaliforniëstraat in Taylor in Nob Hill gesien kan word. Beeld 121111_0265_Karretjie uit die SFMTA -foto -argief.
Die twee Powell Street-lyne (Powell-Hyde en Powell-Mason) gebruik kleiner kabelkarre wat slegs van die een kant gebruik kan word, en vereis dus dat draaitafels aan die einde van die lyn rigting moet verander. Daar word op 'n gegewe tydstip 28 Powell -motors op die rooster gehou. Verskeie sporthistoriese weergawes herwin die voorkoms van die motors op verskillende punte in die geskiedenis van die diens van twaalf dekades.
'N Voorbeeld van 'n enkellopende Powell-kabelkar op die draaitafel in Hyde- en Beachstraat in Waterpark. Hierdie kabelbaan beskik oor 'n historiese verfskema, ook bekend as 'livery', uit die era van die Market Street Railway Company van 1893 tot 1902. Beeld 120507_067_Car25 uit die SFMTA -foto -argief.
Daarbenewens is daar unieke kabelkarre van nuut verdwynde lyne wat Market Street Railway en die Cable Car Museum werk om in die toekoms weer in diens te neem.