Die 33-jarige Afrikaans-onderwyseres van Edenburg in die Vrystaat is dankbaar om te leef nadat sy drie weke gelede deur ’n 15-jarige leerling met ’n slagtersmes in haar huis aangeval is.
Met bloed wat oor haar oë stroom, het sy aanhou keer, maar in haar eie bloed gegly en op haar knieë te lande gekom. Toe steek hy haar agter in die nek.
Sy het agteruit getree en toe hulle in die eetkamer kom, het Karin vir haar aanvaller gesê: “Jy is vas, hier is die polisie nou.”
Die seun is na die veiligheidshek, wat Karin gesluit het toe hulle binne toe is. Hy het gesukkel om die hek oop te kry en Karin het gehelp.
Giliomee was in sy volwasse lewe nie ’n ortodokse Afrikaner van die ou skool nie. Sy afkoms was onberispelik, maar hy het vroeg vir homself begin dink oor dinge wat ander mense as onbespreekbaar vanselfsprekend ervaar het: apartheid, Verwoerd en Vorster se wysheid, die toekoms van die bruin mense, die Nasionale Party se bewind wat die Afrikaner gekorrupteer het.
Dis vrae wat sy akademiese loopbaan aan die Universiteit Stellenbosch gekelder het. In sy boek wys hy hoe sekere kollegas hom deur ’n skinderveldtog weggedryf het.
Maar in sy tyd by die Universiteit van Kaapstad het hy gebots met die minagting wat baie Engelssprekendes vir hul Afrikaanse landgenote gehad het (en deels steeds het). Sy prinsipiële verset teen die ortodokse Afrikanernasionalisme en teen apartheid, wat hy akademies onweerlegbaar gegrond het, was nie genoeg om hom as mak hanskakie aanvaarbaar te maak nie.
En só het Giliomee veral ná sy aftrede op ’n nuwe manier na sy mense, sy taal en sy volk se plek in die land teruggekeer. Toe hy sy magnum opus oor die Afrikaners in 2003 gepubliseer het, het dit ’n uiters genuanseerde beeld van sy mense bevat wat veral deur Engelstalige wit joernaliste (wat nie van hul karikatuurbeeld afstand kon doen nie) woedend ontvang is.
Giliomee het in sy lewe dus baie dinge oopgeruk waarvoor die Afrikaners skaam moet wees. En terselfdertyd baie waarop hulle trots kan wees.
Sy kritici na links en na regs verskil uiteraard baie oor ’n klomp dinge, maar hulle het almal iets in gemeen: Hulle kan nie van ’n vooringenome karikatuurbeeld afstand doen nie.
Die Afrikaners wat nostalgies is oor die verlede meen alles was tóé beter, en alles van nóú is ’n ramp. In sy werk het Giliomee daarmee afgereken.
JY LEES NOU Ma skep die onwaarskynlikste ‘uitrustings’ vir haar dogtertjie - en die internet is gek daaroor
Alya Ghaglar (31) van Antalya in Turkye het beslis ’n unieke manier waarop sy die driejarige Stefani aantrek. En dit gaan aan die einde van die dag alles oor perspektief.
Want sien, daar’s geen manier waarop sy regtig haar oulike kleinding weklikwaar met ’n stroopsoet en taai waatlemoen-rokkie gaan laat poseer nie. Sy maak net baie slim gebruik van haar kreatiewe idees en ’n kamera.
Alya se eie droom was om eendag ’n modeontwerper te word, maar die lewe het ander planne met haar gehad en sy is deesdae ’n professionele skilder.