People always die in character | MaanKind
People always die in character
21 Maandag Nov 2016
≈ 18 Kommentaar
Hierdie woorde het een nag in my kop gekom en toe ek wonder wat dit beteken, was dit skielik glashelder: Mense sterf soos wat hulle geleef het.
Hoe dikwels sien ons nie dat die fietsryer omgery word in 'n fratsongeluk nie? Die marathonhardloper stort ineen net na 'n wedloop. Die kwaai man kry 'n beroerte, wat tipies is van 'n persoon wat van nature uit 'n plek van woede reageer. 'n Baie praktiese vriendin het in haar laaste weke 'n lysie gemaak van weduwees en ander enkelvroue in die dorp en een vir een met haar man bespreek, om hom weer geholpe te kry. Sommer gou-gou na haar dood het hy weer hand-aan-hand met 'n vrou gestap.
Mense gaan in hulle laaste dae voort om te leef, totdat hulle sterf. Al is kragte minder en bewegings beperk, jy bly jouself. So as humor jou ding was, gaan jy jou laaste Facebook-inskrywing nog met humor benader. Wie kan in daardie opsig vir Karen Kotze vergeet?
So het ons kinders altyd gedink my ma sal eendag saggies en vinnig aan haar einde kom terwyl sy koekies bak vir 'n funksie. My hart kry nou seer om my energieke, hardwerkende ma wat altyd gesorg het, hulpeloos en afhanklik te sien. Net so het my liewe man altyd gesê mense moet tog nie vir hom 'n begrafnis hou nie, maar 'n lekker paartie. Ek moes ongelukkig sy ballon prik en sê dat hy nie eers in sy lewe 'n paartiegat is nie, waarom sou ek dit dan aan myself doen om na sy dood 'n paartie te hou? (Ons is klein-goepie-mense, ons altwee sukkel in groot groepe, waar niemand regtig intens kan gesels nie.)
So sal ek hopelik saggies met 'n boek (of Kindle, of waarop ons ook al eendag gaan lees) wat op my bors val aan die slaap raak. Met voete in die seewater sal dit bietjie neuk, want ek raak paniekerig as my kop onder water kom.
Die geordende mens se papierwerk sal in orde wees en die boedel maklik om te beredder. Pssst – ons Testament is in 'n lêer gemerk Testament en Huis. Dit is deedae ook belangrik dat mense moet weet wat om met jou elektroniese goed te doen na jou dood. Ek het onlangs al my passwords neergeskryf in 'n dokument wat natuurlik ook beskerm is. Ek moet eintlik ook 'n lysie daarby maak van rekenings wat gesluit moet word. Sosiale netwerke, Facebook, Twitter, e-filing. Facebook spesifiek, dat daar nie die volgende verjaarsdag 'n klomp verjaarsdagwense geskryf word deur mense wat sulke wense so min bedoel, dat hulle nie eers weet die persoon is dood nie. Dit gebeur, glo my. Dis seer vir die familie, daarom is dit die eerste ding wat moet waai as ek eendag … wel, sien hoe moeilik is dit vir my ook om te skryf 'doodgaan'? My digitale e-nalatenskap kry op die oomblik meer aandag as die regpak van laaie, want laaie is maklik om uit te tiep in 'n swartsak.
(Los net my blog uit, dalk het ek iewers iets hier geskryf wat moontlik eendag iets vir iemand beteken.)
So lewe ek en so sal dit seker ook eendag wees as my naastes my goedjies moet uitsmyt en weggee. Vol lysies, vol instruksies aan ander en dan dwaal ek weg van die oorspronklike punt af. En juis dit sal maak dat mense sal kan sê: She died in character.
18 thoughts on "People always die in character"
22 November, 2016 om 7:12 nm
Net vandag gesels ek en 'n vriendin oor my man wat seker nooit sal aftree nie, hy moet altyd 'n nuwe uitdaging kry en dan is hy soos 'n kind met 'n nuwe speelding.
Toe sê ek, hoe wonderlik is dit eintlik as iemand doodgaan terwyl hy doen waarvan hy die meeste hou.
Soveel keer sal ons sê 'tragies', wat dit is, maar eintlik wonderlik as dit so kan gebeur.
22 November, 2016 om 7:42 nm
Dis presies wat ek probeer sê.
22 November, 2016 om 7:51 nm
22 November, 2016 om 11:59 vm
Ek het nog te veel om te doen voor ek doodgaan. So ek sal seker nog vir die Dood sê, "wag net so bietjie, ek is nog nie klaar nie" 😆
22 November, 2016 om 12:40 nm
Ja, ek weet…
22 November, 2016 om 9:53 vm
Ek wonder hieroor. My kind was 4 jaar oud toe hy skielik in 'n ongeluk dood is. Ek dink dit is makliker om oor die dood te dink, skryf en gesels as mens geriefllikheidshalwe dit by jou gedagtes kan uitblok dat kinders ook doodgaan. Ek is seker dat ouers wie se kinders maande lank in pyn en lyding leef as gevolg van kanker en behandeling daarvan, nie hiermee sal saamstem nie. Om uiteindelik as uitgeteerde, pyndeurdrenkte, bykans onherkenbare weergawe van die eens vrolike kleuter te sterf, is beslis nie om te sterf hoe mens geleef het nie.
22 November, 2016 om 10:15 vm
Ag Carina, dis verskriklik! Ek is so jammer. Tog maak die pyn nie daardie kleuter se inherente menswees anders nie? Tensy mense die kanker kinders verromantiseer, sien ek dikwels steeds wonderlike eienskappe by daardie kinders. Het jy Oskar en die pienk tannie gelees?
22 November, 2016 om 7:21 vm
Dit laat menz wonder … hoe die einde vir menzself gaan kom ….. kicking and cursing – in opstand tot die laaste, of vaal en doodgewoon net ophou wees ….
22 November, 2016 om 7:43 vm
Menz ken haarself… Dis Great.
22 November, 2016 om 7:56 vm
Dis 'n proses in wording ….
Selfmoord natuurlik. Horribaal bloederig deur jouself 48 keer in die rug te steek met 'n kombuismes
22 November, 2016 om 7:45 vm
22 November, 2016 om 7:57 vm
Soos menz weekliks oefen, ja ….
22 November, 2016 om 8:02 vm
Julle twee laat my soms worry… Die jaar word te lank.
22 November, 2016 om 8:15 vm
Die jaar IS te lank ….
22 November, 2016 om 12:04 nm
Solank daar nog 'n geskerts aangaan is dinge onder beheer. Wanneer dit doodstil raak is wanneer die moeilikheid begin, want dan is daar 'n (self)moord in progress.
21 November, 2016 om 11:54 nm
ek het ook al so gedink. Maar ek sal moet begin lysies maak!. My blog moet ook tog asb maar by rondsweef in die ruimte vir die wat wil lees. Dalk raak ons eendag beroemd soos ou Kahlil! Nie dat ons nou so wys soos hy is nie, maar darem. My dagboeke is in die kluis. Ek wou dit jare gelde vernietig, maar geniet dit nou om dit te lees. Indien my kinders dit wil lees, fine, ( as julle die skrif kan ontsyfer), indien nie, ook fine. Ek is dan nie meer hier om daaroor bekommerd te wees nie.