Komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes by te staan - Inligting - 2022
Komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes by te staan
William Allen White was 'n voorstander van 'n 'pro-Britse beleid' in die Tweede Wêreldoorlog en in Mei 1940 stig hy die Komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes te help (CDAAA). White het 'n onderhoud aan die Chicago Daily News waar hy aangevoer het: 'Hier is 'n stryd om lewe en dood vir elke beginsel wat ons in Amerika koester: vir vryheid van spraak, van godsdiens, van die stembrief en van elke vryheid wat die waardigheid van die menslike gees handhaaf ... Hier alle regte waarvoor die gewone mens al duisend jaar lank geveg het, word bedreig ... Die tyd het aangebreek dat ons die hele morele en ekonomiese gewig van die Verenigde State in die weegskaal moet gooi aan die kant van die vrye mense van Wes -Europa wat die stryd teen stryd om 'n beskaafde lewenswyse. " Dit was nie lank voordat White se organisasie landwyd 300 hoofstukke gehad het nie. in Mei 1940.
Ander lede van die CDAAA was Clark M. Eichelberger (nasionale direkteur), Adlai Stevenson, John J. Pershing, Claude Pepper en Philip Dunne. Lede van die CDAAA het aangevoer dat deur die voorstander van Amerikaanse militêre materiële ondersteuning van Brittanje die beste manier was om die Verenigde State uit die oorlog in Europa te hou. Die CDAAA het sterk saamgestem met die America First Committee, die belangrikste drukgroep wat volledige neutraliteit en nie-ingryping in die oorlog ondersteun.
Die grootste besorgdheid van die CDAAA was om 'die geallieerdes te help'. Hulle het egter ook verskeie konkrete doelwitte aanvaar: die verkoop van vernietigers aan Groot -Brittanje; die vrystelling deur die Amerikaanse regering van vlieënde vestings, agtervolgvliegtuie en muskietbote na Groot -Brittanje; die gebruik van konvooie om geallieerde voorrade veilig te begelei; en die hersiening van die 1935 -neutraliteitswet om Amerikaanse skepe te bewapen vir verdediging teen as -aanvalle.
Die komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes by te staan, het 'n belangrike rol gespeel in die aanvaarding van die Wet op huurooreenkoms op 11 Maart 1941. Die wetgewing het president Franklin D. Roosevelt die bevoegdhede gegee om toerusting aan enige land te verkoop, oor te dra, te ruil, te leen. om hom te help verdedig teen die as -magte. 'N Bedrag van $ 50 miljard is deur die kongres bewillig vir Lend-Lease. Die geld het na 38 verskillende lande gegaan, met Brittanje wat meer as $ 31 miljard ontvang het.
Die CDAAA het geweier om militêre ingryping in die oorlog te ondersteun. William Stephenson as die hoof van die British Security Coordination (BSC), vind dit frustrerend en hy moedig William Donovan en Allen W. Dulles aan, met die ondersteuning van die BSC-agent, Sydney Morrell, om die pro-intervensie Fight for Freedom (FFF) te vestig groep in April 1941.
Hier is 'n stryd om lewe en dood vir elke beginsel wat ons in Amerika koester: vir vryheid van spraak, van godsdiens, van die stembrief en van elke vryheid wat die waardigheid van die menslike gees handhaaf ... Die tyd het aangebreek dat ons moet ingaan die weegskaal van die hele morele en ekonomiese gewig van die Verenigde State aan die kant van die vrye mense van Wes -Europa wat die stryd om 'n beskaafde lewenswyse beveg.
Briewe, 1940-1941, n.d. aan Lewis Mumford.
Amerikaanse joernalis bekend as die & quotSage of Emporia & quot; eienaar en redakteur van die & quotEmporia Gazette. & Quot; uit die beskrywing van Papers of William Allen White, 1890-1940 [manuskrip]. (Universiteit van Virginia). WorldCat -rekord -ID: 647837106 Joernalis. Uit die beskrywing van Letters, 1889-1945. (Onbekend). WorldCat-rekord-ID: 122644557 Emporia, Kansas, Pulitzer-pryswenner, koerantredakteur en skrywer. Uit die beskrywing van William Allen White -brief.
Dr Frank Kingdon was 'n opvoeder, metodiste predikant en skrywer. Hy was president van die Newark Universiteit. Uit die beskrywing van die Frank Kingdon-versameling, 1928-1946. (Plainview-Ou Bethpage Openbare Biblioteek). WorldCat -rekord -ID: 725547772.
Skrywer, redakteur, kritikus. Uit die beskrywing van Reminiscences of Henry Seidel Canby en Amy Loveman: mondelinge geskiedenis, 1955. (Columbia University In the City of New York). WorldCat-rekord-ID: 122481130 Epithet: redakteur van 'Saturday Review of Literature ' British Library Archives and Manuscripts Catalogue: Person: Description: ark: /81055/vdc_100000000758.0x0001e2 Canby was 'n kritikus, redakteur en professor aan die Universiteit van Yale (1899-1922) ). Hy was een van die stigters.
Clark Mell Eichelberger (1896-1980) was 'n dosent oor nasionale en internasionale aangeleenthede by die Radcliffe Chautauqua-stelsel van 1922 tot 1928. Hy word in 1928 aangestel as direkteur van die Midde-Wes-kantoor van die Volkebond en word direkteur van die nasionale organisasie in 1934. Die naam van die organisasie is in 1945 verander na die American Association of the United Nations (AAUN) en Eichelberger het tot 1964 as uitvoerende direkteur gedien. Toe die AAUN was m.
Die Komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes te help, is in Mei 1940 gestig deur William Allen White en Clark M. Eichelberger om Amerikaanse steun teen die asmagte te mobiliseer voor die toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog. Die organisasie is in Januarie 1942 ontbind. Uit die beskrywing van Records of the Committee to Defend America by Aiding the Allies, 1940-1942. (Princeton Universiteitsbiblioteek). WorldCat -rekord -ID: 84433568 The Committee to Defen.
Sosiale netwerke en argiefkonteks
SNAC is 'n ontdekkingsdiens vir persone, gesinne en organisasies wat in argiefversamelings by kulturele erfenisinstellings gevind word.
Tipe II klassifikasie
* Vakklassifikasie is afgelei van die organisasie se name en doelwitte.
** VN -SDG's is gekoppel aan die vakklassifikasie.
UIA laat gebruikers toe om toegang tot die inligting in sy databasisse te verkry en dit slegs te gebruik vir die interne gebruik en evalueringsdoeleindes van die gebruiker. 'N Gebruiker mag geen of al die UIA-databasisse of die data* daarin vervat herpak, saamstel, herversprei of hergebruik sonder vooraf toestemming van die UIA nie.
Data uit databasishulpbronne mag nie onttrek of in grootmaat afgelaai word met behulp van outomatiese skrifte of ander eksterne sagteware -instrumente wat nie in die databasishulpbronne self verskaf word nie. As u navorsingsprojek of die gebruik van 'n databasisbron die onttrekking van groot hoeveelhede teks of data uit 'n databasishulpbron behels, kontak ons ​​gerus vir 'n pasgemaakte oplossing.
UIA behou die reg voor om toegang te blokkeer vir misbruik van die databasis.
* Data beteken alle data en inligting wat in die databasis beskikbaar is, insluitend maar nie beperk nie tot: rou data, getalle, beelde, name en kontakinligting, logo's, teks, sleutelwoorde en skakels.
50d. Die Arsenal van demokrasie
Alhoewel die vliegtuie en vlieëniers kort was, het die Britse Royal Air Force daarin geslaag om Hitler se Luftwaffe tydens die Slag van Brittanje af te weer.
Twee dae nadat Brittanje en Frankryk oorlog teen Nazi -Duitsland verklaar het, het president Roosevelt 'n proklamasie van neutraliteit uitgereik en beveel dat die verkoop van ammunisie aan alle strydlustiges opgeskort moet word. Maar Roosevelt het opgehou om te vra dat Amerikaners emosioneel neutraal bly in die Europese konflik. FDR het geweet dat die enigste kans dat Brittanje en Frankryk die Duitse Ryk sou verslaan, was om genoeg wapens te hê. Hy het die kongres onmiddellik begin druk om die wapenembargo te herroep.
Die versoek was eenvoudig. Laat handel met ammunisie met strydlustige nasies op 'n "kontant -en -dra" basis toe. Die Amerikaanse skeepsvaart sou geen gevaar inhou as die Geallieerdes die voorraad op hul eie skepe moes vervoer nie. Isolationiste was bekommerd, maar die steun vir die president se inisiatief was sterk genoeg. Die Neutraliteitswet van 1939 het die wapenembargo beëindig en die verkoop van ammunisie op 'n "kontant -en -dra" basis toegelaat.
Intussen lyk dit asof die Europese oorlog meer praat as optrede was. Gedurende die herfs en winter van 1939-40 verhuis Stalin Sowjet-troepe na soewereine Oos-Europese state, waaronder Oos-Pole, maar Hitler se Wehrmacht was stil. Europeërs het senuweeagtig geskerts oor 'n "valse oorlog" toe die winter tot 'n einde kom.
Skielik op 9 April 1940 het die Duitse blitsoorlog vinnig na Denemarke en Noorweë beweeg. Met die verloop van die weke het die Duitse oorlogsmasjien geleidelik deur Nederland, België, Luxemburg en Noord -Frankryk gevorder. Hitler het in Frankryk aangekom om die voorwaardes van Franse oorgawe te onderteken. Die ongelukkige Franse moes noodgedwonge aan die Duitsers onderwerp word in dieselfde spoorwa wat die Duitsers aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog oorgegee het. Brittanje was die enigste demokrasie in Europa in openlike opposisie teen Duitsland.
Die Duitse produksie het tydens die Tweede Wêreldoorlog ook toegeneem deur die swelende "Arsenal of Democracy".
Die nuwe premier Winston Churchill het desperaat by Roosevelt om hulp gepleit. In die somer van 1940 het Hitler Operation Sea Lion geloods, 'n algehele aanval op die Britse vasteland. Die Royal Air Force van Brittanje het die Duitse Luftwaffe in die grootste luggeveg in die geskiedenis gestry terwyl Amerikaners senuweeagtig toekyk.
Stadig maar seker verskuif die Amerikaanse openbare mening na die hulp van die Britte. Die Komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes te help, het 'n propagandaveldtog geloods om die Amerikaanse publiek te mobiliseer. Groepe soos die America First Committee, wat prominente Amerikaners soos Charles Lindbergh bevat, het daarop aangedring dat 'n hemisferiese verdediging die verstandigste keuse was om die Verenigde State te volg. 'N Groot debat was aan die gang.
Op wonderbaarlike wyse het Brittanje sy stempel vasgehou met Duitsland terwyl Amerika beraadslaag het. In September 1940 stem die Verenigde State in tot die oordrag van 50 ou vernietigers na die Britse vloot in ruil vir vlootbasisse in die Westelike Halfrond. Deur die geallieerdes direk te help, kon Amerika nie meer agter die skild van neutraliteit skuil nie. Op aandrang van Roosevelt het die kongres toestemming gegee om nuwe vliegtuie te bou om die kus van Amerika te verdedig. Die kongres het ook die eerste konsep van vredestyd in die geskiedenis van die land in September 1940 uitgevaardig.
Die Kongres het uiteindelik die Wet op Verhuur-Huur goedgekeur, maar nie sonder groot debat nie. Senator Robert Taft het aangevoer dat die wet die VSA in staat stel om 'n soort swart oorlog te voer.
Die Destroyer Deal was nuttig, maar Brittanje het eenvoudig nie die finansiële reserwes om te betaal vir al die wapens wat hulle nodig gehad het nie. Roosevelt was bang vir nog 'n naoorlogse skuldkrisis, en daarom het hy 'n nuwe plan genaamd Lend-Lease uitgedink. Roosevelt het in die openbaar gemeen dat as 'n buurman se huis aan die brand is, niemand 'n slang aan hom verkoop om dit te blus nie. Gesonde verstand het bepaal dat die slang aan die buurman geleen word en terugbesorg word wanneer die vuur geblus word. Die Verenigde State kan eenvoudig die materiaal aan Groot -Brittanje leen om die oorlog te beveg. Toe die oorlog verby was, sou hulle teruggegee word. Die kongres het sterk oor die voorstel gestry. Senator Robert Taft antwoord: "Oorlogstoerusting leen is baie goed soos kougom leen. Jy wil dit nie terugkry nie."
In Maart 1941, na baie omstredenheid, keur die Kongres die Lend-Lease Act goed, wat uiteindelik $ 50 miljard hulp aan die Geallieerdes bewillig het. Intussen het Roosevelt 'n ongekende derde termyn begin.
Neutraliteit was nie meer 'n fabriek waaragter Amerika kon skuil nie. Hitler beskou Lend-Lease as 'n oorlogsverklaring en beveel aanvalle op Amerikaanse skepe aan.
Roosevelt het die kongres en Amerikaners aangemoedig om op te tree. In sy beroemde toespraak met vier vryhede gee hy 'n opsomming van die regte van enige burger van die wêreld en waarom dit vir Amerika belangrik is om die voortou te neem:
Die kongres wankel nog steeds. Roosevelt ontmoet Churchill in die somer van 1941 en stem in tot die Atlantiese Handves, 'n verklaring wat die Anglo-Amerikaanse oorlogsdoelwitte uiteensit. Op hierdie stadium was die Verenigde State bereid om byna alles aan die Geallieerde oorlogsmasjien te verbind en geld, hulpbronne en diplomasie te bekom.
Die komitee se William Allen White News Service, onder leiding van John Balderston, was saam met die Britse veiligheidskoördinasie en 'n aantal ander fronte in die Rockefeller Center in New York gevestig. Δ ]
Die komitee het as 'n BSC -uitsondering opgetree om propaganda -uitsendings op die radiostasie WRUL te borg. Ε ] Dit was ook een van 'n aantal Britse fronte wat meningspeilings geborg het deur die BSC-beheerde Market Analysts Inc. Ζ ]
In 1941 het David Dubinsky Jay Lovestone aangestel om die arbeidsafdeling van die komitee te bestuur. Η ]
Lees meer oor die Holocaust
Biografies / histories
Florence Ledyard Cross Kitchelt is op 17 Desember 1874 in Rochester, New York, gebore aan Frederick Holland en Jennie Ledyard (Wilcox) Cross. Sy studeer aan Wells College in Aurora, New York, en studeer in 1897 met 'n BA. Gedurende haar vroeë loopbaan was Kitchelt 'n maatskaplike hervormingswerker by 'n aantal nedersettingshuise in New York en in die staat. Onmiddellik na die kollege was Kitchelt 'n inwoner en vrywillige werker wat sorg vir afhanklike en misdadige jeugdiges in die George Junior Republic in Freeville New York. Sy het die volgende vier jaar vir die College Settlement aan die laer oostekant van Manhattan en sy somerplek in Mount Ivy, New York, gewerk. In 1903 was sy die hoofwerker van 'n Italiaanse Amerikaanse nedersetting genaamd die "Little Italy House" in Brooklyn, New York. In 1904 was sy 'n kort tydjie 'n vrywillige proefbeampte vir vroue by die hervormende Essex -markhof. Van 1904 tot 1905 werk Kitchelt by die Lowell House in New Haven, Connecticut.
Nadat sy etlike maande in Italië geleer het oor die omstandighede waaruit haar talle immigrante -gevalle ontstaan ​​het, keer Kitchelt terug na haar tuisdorp Rochester, New York. In 1907 het sy 'The Housekeeping Center' in 'n Italiaanse woonbuurt daar geopen, en die sentrum het tot en met 2010 onder haar toesig gewerk. In Junie 1911 trou sy met die sosialistiese roer Richard Kitchelt in New York.
Teen 1915 het Florence Kitchelt 'n suffragette geword en haar werk voortgesit toe sy drie jaar later na New Haven, Connecticut, verhuis het. Daar word sy in 1920 die burgerskapdirekteur van die Connecticut League of Women Voters, en dien as uitvoerende direkteur van die Connecticut -tak van die League of Nations Association (CLNA) vir twintig jaar vanaf 1924. Gedurende 1943 was sy voorsitter van die Connecticut Committee for the Equal Rights Amendment, 'n groep wat sy ondersteun het tot 1956 toe sy en haar man na Ohio verhuis om by Florence se suster Dorothy Zeiger te woon.
Kitchelt was ook 'n toegewyde vredesaktivis en werk saam met 'n verskeidenheid organisasies om pasifistiese doelwitte na te streef, waaronder die Connecticut Council on International Relations, die National Council for the Prevention of War en die Women's International League for Peace and Freedom.
Gedurende haar leeftyd was Kitchelt 'n aktiewe sosialis, pasifis, lid van die Unitarian -samelewing en skrywer van verskeie digbundels, 'n prosa genaamd The World's Work en redakteur van die Rochester -tydskrif The Common Good. Sy is op 4 April 1961 in Wilberforce, Ohio, oorlede.
"Leer ons kinders?" soos George W. Bush so beroemd gevra het.
Wel, nee, hulle leer nie, veral die geskiedenis van hul land, die skoolvak waarop Amerika se jongmense op hul slegste presteer.
Op geskiedenistoetse wat 31 000 leerlinge deur die National Assessment of Education Progress, die 'Nation's Report Card', gegee het, kon die meeste vierde-graaders nie 'n prentjie van Abraham Lincoln of 'n rede waarom hy belangrik was, identifiseer nie.
Die meeste agtste-gradeerders kon nie 'n voordeel identifiseer wat Amerikaanse magte tydens die Revolusionêre Oorlog gehad het nie. Die twaalfde leerlinge het nie geweet waarom Amerika die Tweede Wêreldoorlog betree het of dat China die bondgenoot van Noord-Korea in die Koreaanse oorlog was nie.
Slegs 20 persent van die vierde graadgangers behaal selfs 'n 'vaardige' telling in die toets. Teen die agtste graad is slegs 17 persent vaardig beoordeel. Teen 12de klas, 12 persent. Slegs 'n klein fraksie is as 'gevorderd' beskou, wat 'n uitstekende kennis van die Amerikaanse geskiedenis aandui.
Gegewe 'n uittreksel uit die hooggeregshof se beslissing van 1954 Brown v.Raad van Onderwys - "Ons kom tot die gevolgtrekking dat aparte maar gelyke op die gebied van skaamonderwys nie 'n plek het nie, maar aparte onderwysfasiliteite is inherent ongelyk" - en het gevra watter sosiale probleem die Die hof wou dit regstel, 2 persent van die hoërskoolleerlinge het 'segregasie' geantwoord.
Aangesien dit meerkeusevrae was, sê Diane Ravitch, die onderwyshistorikus, was die antwoord 'reg voor hulle'.
'N Plakkaat wat omstreeks 1940 deur die komitee ter verdediging van Amerika deur die hulp van die geallieerdes opgestel is, is gewys en die vraag is:' Die plakkaat hierbo poog om Amerika te beskerm en Brittanje te help in die stryd teen. 'Vier lande is as moontlike antwoorde genoem.
Die meerderheid het Duitsland nie geïdentifiseer nie, hoewel die plakkaat 'n idee bevat. Die stewel wat op die punt was om die Vryheidsbeeld te trap, het 'n groot hakekors op die sool gehad.
'Ons maak jongmense groot wat grootliks histories ongeletterd is,' het historikus David McCullough aan The Wall Street Journal gesê.
'Geskiedenishandboeke', het McCullough bygevoeg, 'is' sleg geskryf. 'Baie tekste is so polities korrek gemaak dat dit komies is. Baie klein karakters wat tans in die mode is, kry aansienlike ruimte, terwyl mense met 'n groot gevolg " - soos uitvinder Thomas Edison -" baie min ruimte kry of glad nie. "
Tendens en minderhede word hul gevoelens gemasseer in die nuwe geskiedenis, wat volgens McCullough 'dikwels in kategorieë onderrig word - vrouegeskiedenis, Afro -Amerikaanse geskiedenis, omgewingsgeskiedenis', sodat baie studente geen chronologie het nie. gevolg wat. "
Maar as die generasies wat uit ons skole kom, nie ons verlede ken nie, nie weet wie ons is of wat ons as 'n volk gedoen het nie, hoe sal hulle Amerika dan liefhê, haar vyande weerlê of met selfvertroue lei?
Hierdie ontsettende onkunde onder Amerikaanse jongmense moet aan die voete van 'n onderwysbedryf gelê word wat die afgelope dekades biljoene belastinggeld verbruik het.
Kom die antwoord: Geskiedenis is verwaarloos omdat Bush, met No Child Left Behind, lees en wiskunde oorbeklemtoon het.
Tog dieselfde dag as wat die NAEP -geskiedenispunte gerapporteer is, het The New York Times berig oor die akademiese prestasie van hoërskoolleerlinge in wiskunde en Engels in die staat New York. Die resultate was verstommend.
Van die staatstudente wat in 2006 in die negende graad ingeskryf het, was slegs 37 persent teen Junie 2010. Vir New York was die syfer 21 persent, een uit elke vyf, gereed vir universiteit.
In Yonkers was 14,5 persent van die studente wat in 2006 na die hoërskool gegaan het, gereed vir kollege in Junie 2010. In Rochester County was die syfer 6 persent.
En die rasse -gaping, 45 jaar nadat die federale en staatsregerings heroïese inspannings onderneem het om dit te sluit, is wyd oop in die Empire State.
Terwyl 51 persent van die blanke eerstejaarstudente in 2006 en 56 persent van die Asiatiese studente in Junie 2010 gereed was vir kollege, is slegs 13 persent van die swart studente in die staat New York en 15 persent van die Spaans -studente as gereed geag.
Die implikasies van hierdie toetse is kommerwekkend, nie net vir New York nie, maar ook vir die land wat ons in hierdie eeu sal word.
In 1960 was daar 18 miljoen swart Amerikaners en min Spaans in 'n totale bevolking van 160 miljoen. Teen 2050 sal Afro -Amerikaners en Hispanics gesamentlik, op 200 miljoen, ongeveer dieselfde aantal wit Amerikaners wees.
As die rasse-gaping in akademiese prestasie vir die volgende 40 jaar, soos die afgelope 40 jaar, voortduur, sal feitlik al die superieure posisies in die nuwe ekonomie en op kennisgebaseerde beroepe deur Asiërs en blankes beklee word, met swart en Spaans grootliks oorgedra word na die dienstesektor.
Amerika sal dan 'n rassekrisis en klassekrisis ondervind.
Die enigste manier om gelykheid tussen belonings en resultate te verkry, is deur meedoënlose gebruik van die herverdelende mag van die regering - skerp belastingkoerse op suksesvolle en jaarlikse oordrag van welvaart na minder suksesvolle. Dit sal regstellende aksie wees, rasvoorkeure, etniese kwotas en kontrakvoorwaardes, ad infinitum-nie 'n voorskrif vir rassevrede of sosiale rustigheid nie.
Clark Mell Eichelberger (1896-1980) is gebore te Freeport, Illinois, die seun van Joseph Elmer en Olive (Clark) Eichelberger. Die familie was afstammelinge van Switserse en Engelse setlaars wat voor die Revolusie na Amerika gekom het. Tydens W. W. I. dien Eichelberger by die A. E. F. in Frankryk. Sy universiteitstudies in Noordwes is onderbreek deur die oorlog en hy het nooit 'n graad behaal nie. Nadat hy kennis gemaak het met die bedrywighede van die nuutgestigte Volkebond in Genève, het Eichelberger 'n dosent geword (1922-28) oor nasionale en internasionale aangeleenthede by die Radcliffe Chautauqua-stelsel. In 1928 word hy aangestel as direkteur van die Midwest Office in Chicago van die League of Nations Associations (LNA), en in 1934 neem hy die direkteurskap van die nasionale organisasie in New York aan. Toe die naam van die LNA (1945) na die American Association of the United Nations (AAUN) verander is, het Eichelberger tot 1964 as uitvoerende direkteur van die organisasie aangegaan.
In daardie jaar is die AAUN saamgevoeg met die Verenigde State se komitee vir die Verenigde Nasies om 'n nuwe organisasie te vorm met die naam United Nations Association of the U.S.A. (UNAUSA). Eichelberger het tot 1968 as vise -president van die UNAUSA gedien, maar sy rol is verminder. Na die samesmelting (in 1964) bestee Eichelberger die meeste van sy tyd aan die Kommissie om die Organisasie van Vrede (CSOP) wat hy in 1939 help stig het, te bestudeer, en waarvan hy agtereenvolgens direkteur was (1939-1964), voorsitter (1964- 1968) en uitvoerende direkteur (1968-1974). Ten tyde van sy dood was hy ere -voorsitter van die CSOP.
Ander organisasies waarmee Eichelberger verbonde was of wat hy gehelp het om op te rig, sluit in die komitee om Amerika te verdedig deur die geallieerdes te help, en sy voorganger, die nie-partydige komitee vir vrede deur die hersiening van die neutraliteitswet, die komitee vir gesamentlike vredespogings Burgers vir oorwinning Free World Association Amerikaners verenig vir die Wêreldorganisasie en die World Federation of United Nations Associations.
Eichelberger dien ook as konsultant (1938) by die Sekretariaat van die Volkebond, by die Verenigde State se afvaardiging na die San Francisco -konferensie (1945), en hy was lid van die komitee wat die eerste werkontwerp van die Handves van die Verenigde Nasies opgestel het . Hy was die skrywer van verskeie boeke oor die Verenigde Nasies.
Vanuit die 21ste-eeuse oogpunt is dit moeilik om die Tweede Wêreldoorlog sonder die Verenigde State as 'n belangrike deelnemer voor te stel. Voor die Japannese aanval op Pearl Harbor in 1941 was Amerikaners egter ernstig verdeeld oor wat die rol van die Verenigde State in die oorlog moet wees, of of dit hoegenaamd 'n rol behoort te speel. Selfs al het die oorlog groot dele van Europa en Asië in die laat 1930's en vroeë 1940's ingeneem, was daar geen duidelike konsensus oor hoe die Verenigde State sou reageer nie.
Topbeeld met vergunning van Associated Press
Die Amerikaanse ambivalensie oor die oorlog het ontstaan ​​uit die isolasie sentiment wat lank reeds deel was van die Amerikaanse politieke landskap en die land sedert die Eerste Wêreldoorlog deurdring het. Honderdduisende Amerikaners is óf tydens die konflik gedood óf gewond, en president Woodrow Wilson se idealistiese plan om permanente vrede te verseker deur middel van internasionale samewerking en Amerikaanse leierskap kon nie 'n werklikheid word nie. Baie Amerikaners was ontnugter oor hoe min hul pogings vermag het en was van mening dat dit 'n fout was om so diep betrokke te raak op die wêreldwye verhoog in 1917.
Nóg die opkoms van Adolf Hitler aan bewind, nóg die eskalasie van die Japannese ekspansionisme het die nasie baie verander isolasie bui in die dertigerjare. Die meeste Amerikaners het steeds geglo dat die land se belange die beste gedien word deur uit die buiteland te bly en te fokus op probleme tuis, veral die verwoestende gevolge van die Groot Depressie. Die kongres het 'n reeks van Neutraliteit Tree aan die einde van die dertigerjare op, met die doel om toekomstige betrokkenheid by buitelandse oorloë te voorkom deur Amerikaanse burgers te verbied om handel te dryf met lande in oorlog, geld aan hulle te leen of op hul skepe te reis.
Maar teen 1940 was die verslegtende globale situasie onmoontlik om te ignoreer. Nazi -Duitsland het Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye geannekseer en Pole, België, Nederland en Frankryk verower. Groot -Brittanje was die enigste groot Europese mag wat teen Hitler se oorlogsmasjien gestaan ​​het. Die dringendheid van die situasie het die debat in die Verenigde State versterk oor die vraag of Amerikaanse belange beter gedien word deur uit te bly of betrokke te raak.
Isolasieiste was van mening dat die Tweede Wêreldoorlog uiteindelik 'n geskil tussen vreemde lande was en dat die Verenigde State geen goeie rede gehad het om betrokke te raak nie. Volgens hulle was die beste beleid dat die Verenigde State sy eie verdediging sou opbou en nie een van die twee partye konfronteer nie. Neutraliteit, gekombineer met die mag van die Amerikaanse weermag en die beskerming van die Atlantiese en Stille Oseaan, sou Amerikaners veilig bly terwyl die Europeërs hul eie probleme oplos. Isolasie organisasies soos die America First Committee wou die publieke opinie beïnvloed deur middel van gedrukte, radio- en massasaamtrekke. Aviator Charles Lindbergh en die gewilde radiopriester Vader Charles Coughlin was die magtigste woordvoerders van die komitee. Lindbergh het in 1941 gepraat van 'n 'onafhanklike Amerikaanse lot' en beweer dat die Verenigde State 'n stryd teen enige land wat probeer inmeng in die sake van die Westelike Halfrond, moet beveg. Maar hy het aangevoer dat Amerikaanse soldate nie 'hoef te veg teen almal in die wêreld wat 'n ander lewensstyl bo ons s'n verkies nie'.
Intervensioniste het geglo dat die Verenigde State wel goeie redes het om by die Tweede Wêreldoorlog betrokke te raak, veral in Europa. Volgens hulle was die demokrasieë van Wes-Europa 'n kritieke verdedigingslinie teen Hitler se vinnig groeiende sterkte. As daar geen Europese mag sou wees as 'n tjek teen Nazi -Duitsland nie, kan die Verenigde State geïsoleer raak in 'n wêreld waar die see en 'n aansienlike hoeveelheid grondgebied en hulpbronne beheer word deur 'n enkele magtige diktator. Dit sou wees, soos president Franklin Delano Roosevelt dit gestel het, soos 'op die punt van 'n geweer woon', en die buffer wat die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan bied, sou nutteloos wees. Sommige intervensioniste was van mening dat Amerikaanse militêre optrede onvermydelik was, maar baie ander het geglo dat die Verenigde State steeds kan vermy om troepe te stuur om op vreemde grond te veg, al was dit net die Neutraliteit Handelinge kan verslap word sodat die federale regering militêre toerusting en voorrade na Groot -Brittanje kan stuur. William Allen White, voorsitter van 'n intervensionis Die organisasie het die komitee opgeroep om Amerika te verdedig deur die geallieerdes te help, het sy luisteraars gerusgestel dat die punt om Brittanje te help om die Verenigde State uit die oorlog te hou. 'As ek 'n leuse vir [hierdie] komitee sou maak,' sou hy 'die yanks kom nie'.
Vroulike isolasie -lede van die America First Committee, Keep America Out of War, en die Mothers 'Crusade -Britse ambassadeur Lord Halifax in Chicago, 8 Mei 1941.
(Beeld: Everett Collection Historical/Alamy Stock Photo, F2AWAM.)
'Ons weet goed dat ons nie die gevaar of die vrees vir gevaar kan ontsnap deur in die bed te kruip en die deksels oor ons koppe te trek nie.'