Die Glastonbury -reus: aan wie het die geheimsinnige bene van 'n nege voetskelet behoort? - Inligting
Die Glastonbury -reus: aan wie het die geheimsinnige bene van 'n nege voetskelet behoort?
By die ondersoek na die werklikheid van reuse in die verlede, is een verhaal wat die eeue oorleef het, die skynbare ontdekking van die 'Glastonbury Giant' wat na bewering in 1190 op bevel van koning Henry II opgegrawe is na gerugte dat die legendariese koning Arthur in was feit begrawe op die spesifieke plek. Hier, tussen twee ou piramidevormige pilare in Glastonbury in Somerset, Engeland, het werkers tot op 'n diepte van sewe voet afgegrawe waar hulle 'n loodkruis met die opskrif gevind het:
Dit kan vertaal word as "Hier lê die beroemde koning Arthur begrawe op die eiland Avalon."
Glastonbury Cross. (Kiyoweap / openbare domein)
Hierdie ontdekking het die graafmachines geïnspireer om nog verder te grawe in die hoop om 'n goeie bewys van die bestaan ​​van die legende te vind, en op sestien voet diep het hulle uiteindelik 'n groot kis getref wat uit die stam van 'n ou eikeboom was. Binne ontdek hulle die skeletoorblyfsels van 'n man wat vroeër byna nege voet lank was, langs die geraamte van 'n gemiddelde vrou, wat destyds aangeneem is as Arthur's Queen, Guinevere. Soos in detail gedek in Die mite van die mens deur JP Robinson, is skelette van nege voet lank oor die hele wêreld gevind, met baie voorbeelde wat veral in die Verenigde State ontdek is.
Glastonbury se vereniging met King Arthur
Daar word gesê dat hul bene ongeveer 'n eeu later weer in die kerk daar aangebring is, reg voor die altaar en in die teenwoordigheid van koning Edward I. Dit is van daardie tyd af dat Glastonbury se lang verbintenis met die Arthur -legendes in die geskiedenis vasgehou is, ondanks die opponerende argumente wat beweer dat die ingeskrewe loodkruis baie later daar moes geplaas gewees het as die oorspronklike graf, aangesien dit nege voet bo die werklike kis begrawe was .
Die plek waar die graf van koning Arthur en koningin Guinevere sou wees op die terrein van die voormalige Glastonbury Abbey, Somerset, UK. (Thor NL / CC BY-SA 3.0)SML
Baie het geglo dat die kruis 'n bedrog moet wees, wat moontlik deur die monnike in die nabygeleë Benediktynse abdij daar gelaat is, in 'n poging om roem op die abdij en die gebied te verkry deur die adel aan te moedig om donasies aan te bied ter ondersteuning van so 'n heilige plek waar die liggaam van een van Engeland se grootste legendes ooit is ter ruste gelê.
Is die kruis 'n bedrog?
Die Encyclopedia Britannica ondersteun hierdie teorie: 'Die identifikasie van Avalon met Glastonbury was waarskynlik 'n poging van Glastonbury -monnike om die prestige van die Arthur -legendes te ontgin ten bate van hul eie gemeenskap, net soos later die gewildheid van die Graal -legende het hulle laat beweer dat Josef van Arimathea homself in Glastonbury gevestig het. 'Ander het voorgestel dat die lyke waarskynlik van Keltiese oorsprong was, aangesien uitgeholde eikestamkiste 'n metode was wat die Kelte in die verlede gebruik het.
Top tien reuse -ontdekkings in Noord -Amerika
Geheime Stonehenge: heuwels, artefakte en intrige
Argeoloë het moontlik die geboorteplek van koning Arthur ontdek: legendes kom tot lewe?
Middeleeuse houtkiste - 9de -10de eeu. (Erica Guilane-Nachez / Adobe)
Die teenwoordigheid van 'n reus word nie betwis nie
Ten spyte van die opvallende ontdekking van die vermeende grafsteen van Arthur, is die werklike vonds van 'n reuse figuur nie regtig betwis nie, soos die gerespekteerde historikus Giraldus Cambrensis het die massiewe bene in 1194 persoonlik ondersoek en hy het dit as eg uitgespreek. Honderde jare later, in 1962-63, bestudeer die argeoloog dr. Ralegh Radford die ou reuse-oorblyfsels na bykomende opgrawings van die terrein en 'bevestig dat 'n prominente persoon in die betrokke tyd wel begrawe is.'
Of dit nou die bene van die legendariese koning Arthur was of nie, dit blyk dat die skeletreste van 'n nege voet lange man byna 1000 jaar gelede in Glastonbury opgegrawe is, wat die reuse mitologie weer lewendig maak.
Wie weet watter ander merkwaardige vondste begrawe lê onder die grond en wag om ontdek te word?
Reuse menslike geraamtes ontdek in Wisconsin?
Dit is onbekend waarom wetenskaplikes geswyg het oor die ontdekking van 18 reuse menslike geraamtes wat in Mei 1912 in begraafplase in die staat Wisconsin gevind is. Hulle was in hope naby Lake Delavan, Wisconsin. Die opgrawingsplek is onder toesig van die Beloit College. Die beweerde massiewe grootte van die geraamtes en verlengde skedels pas nie by enige wetenskaplike konsep wat in die destydse handboeke was nie. Hulle was massief en word nie geglo dat dit 'n normale mens is nie.
Hierdie beweerde bevindings is die eerste keer aangemeld op 4 Mei 1912. Daar word gesê dat hierdie geraamtes hoogtes het wat wissel van 7,6 voet tot 10 voet en dat die skedels baie groter was as die koppe van enige tipe persoon wat vandag in Amerika gewoon het. Die verhaal vertel ook dat die skedels dubbele rye tande gehad het, ses tone aan elke voet en ses vingers aan elke hand. Daar is ook berig dat hierdie bene aan wesens behoort wat selfs aliens kon wees.
Sedertdien was daar minstens 200 grawe wat beweer dat ander 'reuse' ontdek is. Sulke vondste het egter sedert die 1950's meestal nie die nuus gekry nie. Dit lyk asof die meerderheid mense net nie in hierdie tipe dinge glo nie, want dit klink soos 'n nonsens. Daar is egter foto's geneem om die vondste op te neem, soos die prentjie in hierdie artikel toon.
In 2002 het National Geographic verslag gedoen oor 12 geraamtes wat vermoedelik in Griekeland ontdek is. Hulle is gemeet op hoogtes tussen 12 en 15 voet lank. Was hierdie sowel as die vonds in Wisconsin 'n soort grap? Mense wat aandag wil trek vir die pers? Die waarheid is dat niemand die antwoord weet nie. Die vonds in Wisconsin was slegs een uit vele dosyne vondste wat in 1850 in nasionale en plaaslike koerante berig is, van vandag af. Dit was nie eens die eerste stel skeletreuse wat in Wisconsin ontdek is nie.
In Augustus 1891 is berig dat wetenskaplikes van die Smithsonian Institution talle piramides gevormde grafheuwels naby Madison, Wisconsin, gevind het. Die graafmachines het 'n uitgebreide ou fort gevind wat hulle Aztalan genoem het. Om dit ontdek hulle die geraamte van 'n man wat 'n 'reus' genoem is. Daar word beweer dat die bene meer as nege voet lank is en goed bewaar is.
Daar was ook groot geraamtes en skedels van 'n ras reuse wat al meer as 100 jaar lank gereeld in die Midde -Westelike state ontdek is. Die groot geraamtes is ontdek in Iowa, Indiana, Minnesota, Ohio, Illinois, New York en Kentucky.
As wetenskaplikes van die Smithsonian Institution werklik geraamtes van reuse -grootte gevind het, waarom word dit dan nie vertoon nie? Sommige samesweringsteoretici sê dat Smithsonian Institution eintlik daarvan beskuldig word dat hy 'n poging aangewend het om die reuse geraamtes wat hul wetenskaplikes gevind het, iewers opgesluit te hou. Hulle sê dat die hedendaagse argeologie en antropologie die deur van die ware verlede wil verseël, en elke interpretasie van die Noord -Amerikaanse verlede wil weerhou van iets ongewoons.
As u op soek is na werklike wetenskaplike kennis oor hierdie onderwerp, is daar basies niks oor die onderwerp wat bespreek word nie. Op die dag dat 'n wetenskaplike 'n kreasionis in 'n museum bespreek, sal dit interessant wees om te weet wat die wetenskaplike kant van hierdie verhaal is. Opdaterings sal volg indien en wanneer dit gevind word. Dit is onbekend waarom wetenskaplikes bly swyg het oor die ontdekking van reuse menslike geraamtes.
Reuse menslike geraamtes ontdek in Wisconsin? bygevoeg deur Kimberly Ruble op 4 Februarie 2014
Bekyk alle plasings deur Kimberly Ruble & rarr
Was die 9ft Knocksedan -reus 'n ware Viking -vegter?
WIE WAS hy en waar kom hy vandaan? Honderde jare later bly die raaisel van die nege voetige Knocksedan -reus 'n raaisel met baie mense wat verskillende sienings oor die onderwerp het. Dit is een van die vreemdste verhale in die geskiedenis van Fingals en dateer uit die sommige glo dat dit die slag van Clontarf self is, wat die verhaal ongeveer 1000 jaar oud sou laat!
WIE WAS hy en waar kom hy vandaan?
Honderde jare later bly die raaisel van die Knocksedan -reus van nege voet 'n raaisel, met baie mense wat verskillende sienings oor die onderwerp het.
Sommige glo dat dit een van die vreemdste verhale in die geskiedenis van Fingal is en dateer uit die slag van Clontarf self.
Dit sou die verhaal ongeveer 1000 jaar oud laat!
Daar is inderdaad 'n baie duidelike plaaslike verband met die geveg, die lyke van die gesneuwelde Brian Boru en sy seun Murragh is eintlik op Goeie Vrydag, 1014, na Swords geneem op pad na 'n laaste rusplek in Armagh.
Maar die verhaal van die Knocksedan -reus word baie minder vertel.
Knocksedan is 'n historiese gebied. In 1916 het die vrywilligers hier ontmoet voordat hulle na die geveg gegaan het, maar eeue tevore het dit 'n herberg en pragtige huise gehuisves.
Die gebied het sy naam gekry van 'n grag wat uitkyk oor die Ward -rivier 'die snawel van die dryfsand', en daar is deur die jare heen 'n groot aantal bene gevind.
In 'n stadium het mans wat gruis van die werf af werk, die bene van die reus gevind.
Van die enkelbeen tot bo -op die kop word berig dat die man 8 voet 5 duim was en met die lengte van die enkel en 'n sekere hoeveelheid vleis, het kenners geglo dat die reus 9 voet of meer was!
Sy tone was twee sentimeter lank en die skedel meer as 'n kwart duim dik.
Die lyk is naby 'n grafheuwel gevind, 'n aanduiding dat die reus moontlik in 'n plaaslike geveg gesterf het of uit Clontarf gebring is.
Dit is ook 'n moontlikheid dat die heuwels deur die Dene gebou is wat die gebied verskeie kere toegeslaan het, wat die moontlikheid geïnspireer het dat die reus 'n groot Viking was.
In 1959 word 'n groep gevorm vir 'n ski -ekspedisie oor die noordelike Oeral in Sverdlovsk Oblast, Sowjetunie. Volgens aanklaer Tempalov dui dokumente wat in die tent van die ekspedisie gevind is aan dat die ekspedisie vernoem is na die 21ste kongres van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie en moontlik deur die plaaslike Komsomol -organisasie gestuur is.  Igor Dyatlov, 'n 23-jarige student in radioingenieurswese aan die Ural Polytechnical Institute (nou Ural Federal University) was die leier wat 'n groep van nege ander bymekaargemaak het vir die reis, waarvan die meeste medestudente en eweknieë was universiteit.  Elke lid van die groep, wat uit agt mans en twee vroue bestaan ​​het, was 'n ervare graad II-stapper met ervaring in ski-toere en sou by hul terugkeer graad III-sertifikaat ontvang.  Destyds was dit die hoogste sertifisering wat in die Sowjetunie beskikbaar was, en kandidate moes 300 kilometer ver ry.  Die roete is deur die groep van Dyatlov ontwerp om die verre noordelike streke van die Sverdlovsk-oblast en die bo-strome van die Lozva-rivier te bereik.  Die roete is goedgekeur deur die Sverdlovsk stadsroetekommissie. Dit was 'n afdeling van die Sverdlovsk -komitee vir fisiese kultuur en sport en hulle het die groep van 10 mense op 8 Januarie 1959 bevestig.  Die doel van die ekspedisie was om Otorten (Отортен) te bereik, 'n berg van 10 kilometer ) noord van die plek waar die voorval plaasgevind het. Hierdie roete wat in Februarie onderneem is, word geskat as 'n kategorie III, die moeilikste tyd om te ry.
Op 23 Januarie 1959 het die Dyatlov -groep hul roeteboek uitgereik waarin hulle koers die nommer 5 volg. In daardie stadium het die Sverdlovsk -stadskomitee vir fisiese kultuur en sport goedkeuring vir 11 mense gelys.  Die 11de persoon wat gelys is, was Semyon Zolotaryov, wat voorheen gesertifiseer was om met 'n ander ekspedisie van soortgelyke probleme te gaan (die Sogrin -ekspedisiegroep).  Die Dyatlov -groep het die stad Sverdlovsk (vandag Jekaterinburg) verlaat op dieselfde dag as wat hulle die roeteboek ontvang het.
Lede van die ekspedisie
Vermoedelik oorsaak van dood
Igor Aleksejevitsj Dyatlov Игорь Алексеевич Дятлов 13 Januarie 1936 23 Manlik Hipotermie 
Yuri Nikolajevitsj Doroshenko Юрий Николаевич Дорошенко 29 Januarie 1938 21 Manlik Hipotermie 
Lyudmila Alexandrovna Dubinina Людмила Александровна Дубинина 12 Mei 1938 20 Vroulik Interne bloeding as gevolg van ernstige bors trauma  
Georgiy (Yuri) [a] Alexeyevich Krivonischenko Георгий (Юрий) Алексеевич Кривонищенко 7 Februarie 1935 23 Manlik Hipotermie 
Alexander Sergejevitsj Kolevatov Александр Сергеевич Колеватов 16 November 1934 24 Manlik Hipotermie 
Zinaida Alekseevna Kolmogorova Зинаида Алексеевна Колмогорова 12 Januarie 1937 22 Vroulik Hipotermie 
Rustem Vladimirovich Slobodin Рустем Владимирович Слободин 11 Januarie 1936 23 Manlik Hipotermie 
Nikolai Vladimirovich Thibeaux-Brignolles Николай Владимирович Тибо-Бриньоль 5 Julie 1935 23 Manlik Dodelike skedelbesering [b]
Semyon (Alexander) [c] Alekseevich Zolotaryov Семён (Александр) Алексеевич Золотарёв 2 Februarie 1921 38 Manlik Erge bors trauma 
Yuri Yefimovich Yudin Юрий Ефимович Юдин 19 Julie 1937 21 Manlik Die ekspedisie op 28 Januarie weens siekte is op 27 April 2013 op 75 -jarige ouderdom oorlede 
Die groep het in die vroeë oggendure van 25 Januarie 1959 per trein by Ivdel (Ивдель), 'n stad in die middel van die noordelike provinsie Sverdlovsk Oblast, aangekom.  Daarna het hulle 'n vragmotor na 'n vragmotor na Vizhai (Вижай) geneem dorp wat die laaste bewoonde nedersetting in die noorde is.  Terwyl hulle in Vizhai oornag, het die skiërs brood gekoop en geëet om hul energievlakke op te hou vir die volgende dag se staptog. 
Op 27 Januarie begin hulle trek na Gora Otorten. Op 28 Januarie draai een lid, Yuri Yudin, wat aan verskeie gesondheidskwale ly (insluitend rumatiek en 'n aangebore hartafwyking) terug as gevolg van knie- en gewrigspyn wat hom nie in staat was om die staptog voort te sit nie.   Die oorblywende nege stappers het die trek voortgesit.
Dagboeke en kameras wat rondom hul laaste kampterrein gevind is, het dit moontlik gemaak om die groep se roete op te spoor tot die dag voor die voorval.  Op 31 Januarie het die groep aan die rand van 'n hoogland gekom en begin voorberei vir klim. In 'n beboste vallei het hulle oortollige kos en toerusting geberg wat vir die terugreis gebruik sou word. Die volgende dag het die stappers deur die pas begin beweeg. Dit wil voorkom asof hulle beplan het om oor die pas te kom en kamp te maak vir die volgende nag aan die teenoorgestelde kant, maar as gevolg van verslegtende weerstoestande - sneeustorms en afnemende sigbaarheid - het hulle hul rigting verloor en weswaarts afgewyk, na die top van Kholat Syakhl. Toe hulle hul fout besef, het die groep besluit om daar kamp op te sit teen die helling van die berg, eerder as om 1,5 kilometer bergaf te beweeg na 'n beboste gebied wat 'n bietjie beskerming teen die weer sou bied.  Yudin bespiegel: "Dyatlov wou waarskynlik nie die hoogte wat hulle opgedoen het, verloor nie, of hy het besluit om te oefen op die berghelling." 
Voordat hy vertrek het Dyatlov ingestem dat hy 'n telegram na hul sportklub sou stuur sodra die groep na Vizhai terugkeer. Daar word verwag dat dit nie later as 12 Februarie sou gebeur nie, maar Dyatlov het, voordat hy uit die groep vertrek het, aan Yudin gesê dat hy verwag dat dit langer sou wees. Toe die 12de slaag en geen boodskappe ontvang is nie, was daar geen onmiddellike reaksie nie, aangesien vertragings van 'n paar dae gereeld by sulke ekspedisies voorkom. Op 20 Februarie het die reisigers se familielede 'n reddingsoperasie geëis en die hoof van die instituut het die eerste reddingsgroepe gestuur, bestaande uit vrywillige studente en onderwysers.  Later het die weermag en militsiya -magte betrokke geraak, met vliegtuie en helikopters wat beveel is om by die operasie aan te sluit.
Op 26 Februarie het die soekers die groep se verlate en erg beskadigde tent op Kholat Syakhl gevind. Die kampterrein het die soekgeselskap verbaas. Mikhail Sharavin, die student wat die tent gevind het, het gesê "die tent was half afgebreek en bedek met sneeu. Dit was leeg, en al die besittings en skoene van die groep is agtergelaat."  Ondersoekers het gesê die tent is van binne oopgesny. Nege stelle voetspore, gelaat deur mense wat net sokkies of 'n enkele skoen dra of selfs kaalvoet, kan gevolg word, wat afloop na die rand van 'n nabygeleë bos, aan die teenoorgestelde kant van die pas, 1,5 kilometer (0,93 myl) na die noorde -oos.  Na 500 meter (1600 voet) was hierdie spore bedek met sneeu. Aan die rand van die woud, onder 'n groot Siberiese denne, het die soekers die sigbare oorblyfsels van 'n klein vuurtjie gevind. Daar was die eerste twee lyke, dié van Krivonischenko en Doroshenko, sonder skoene en geklee in net onderklere. Die takke aan die boom was tot vyf meter hoog gebreek, wat daarop dui dat een van die skiërs opgeklim het om iets te soek, miskien die kamp. Tussen die denne en die kamp het die soekers nog drie lyke gevind: Dyatlov, Kolmogorova en Slobodin, wat in poses gesterf het wat daarop dui dat hulle probeer om na die tent terug te keer.  Hulle is gevind op afstande van 300, 480 en 630 meter (980, 1,570 en 2,070 voet) van die boom.
Dit het meer as twee maande geneem om die oorblywende vier reisigers te vind.  Hulle is uiteindelik op 4 Mei onder vier meter sneeu in 'n kloof 75 meter (246 voet) verder in die bos van die denneboom gevind. Drie van die vier was beter geklee as die ander, en daar was tekens dat sommige klere van diegene wat eers gesterf het, verwyder is vir gebruik deur die ander. Dubinina het Krivonishenko se verbrande, geskeurde langbroek aangehad, en haar linkervoet en been was toegedraai in 'n geskeurde baadjie. 
'N Regsondersoek het begin onmiddellik nadat die eerste vyf lyke gevind is. In 'n mediese ondersoek is geen beserings gevind wat moontlik tot hul dood gelei het nie, en die gevolgtrekking is gemaak dat hulle almal aan hipotermie gesterf het. Slobodin het 'n klein skeurtjie in sy skedel gehad, maar dit was nie 'n dodelike wond nie. 
'N Ondersoek na die vier lyke wat in Mei gevind is, het die verhaal van die voorval verskuif. Drie van die stappers het noodlottige beserings opgedoen: Thibeaux-Brignolles  het groot skedelskade opgedoen, en Dubinina en Zolotaryov het groot borsbreuke gehad.  Volgens Boris Vozrozhdenny sou die krag wat nodig was om sulke skade te veroorsaak uiters hoog gewees het, vergelykbaar met die van 'n motorongeluk. Die liggame het veral geen eksterne wonde wat verband hou met die beenbreuke nie, asof dit aan 'n hoë druk blootgestel is. 
Al vier die lyke wat onder in die spruit in 'n lopende waterstroom gevind is, het kop- en gesigskade beskadig. Byvoorbeeld, Dubinina ontbreek haar tong, oë, deel van die lippe, sowel as gesigweefsel en 'n fragment skedelbeen,  terwyl Zolotaryov sy oogballe ontbreek,  en Aleksander Kolevatov sy wenkbroue.  V. A. Vozrozhdenny, die forensiese deskundige wat die nadoodse ondersoek uitgevoer het, het geoordeel dat hierdie beserings nadoods gebeur het weens die ligging van die liggame in 'n stroom.
Daar was aanvanklik bespiegelinge dat die inheemse Mansi -mense, rendierherders in die omgewing, die groep aangeval en vermoor het omdat hulle hul land binnegedring het. Verskeie Mansi is ondervra, , maar die ondersoek het aangedui dat die aard van die sterftes nie hierdie hipotese ondersteun nie: slegs die voetspore van die stappers was sigbaar, en dit het geen teken van hand-aan-hand-stryd getoon nie. 
Alhoewel die temperatuur baie laag was, ongeveer −25 tot −30 ° C (−13 tot −22 ° F) met 'n storm wat waai, was die dooies slegs gedeeltelik aangetrek. Sommige het net een skoen gehad, terwyl ander net sokkies gedra het.  Sommige is gevind toegedraai in stukke geskeurde klere wat blykbaar afgesny was van diegene wat reeds dood was.
Joernaliste wat oor die beskikbare dele van die geregtelike doodsondersoeke verslag doen, beweer dat dit lui:
Ses van die groeplede is dood aan onderkoeling en drie aan noodlottige beserings.
Daar was geen aanduidings van ander mense in die omgewing op Kholat Syakhl nie, behalwe die nege reisigers.
Die tent is van binne af oopgeruk.
Die slagoffers is ses tot agt uur na hul laaste maaltyd dood.
Spore uit die kamp het getoon dat alle groeplede uit eie beweging die kampterrein te voet verlaat het.
'N Paar stralingsvlakke is op die slagoffer se klere gevind. 
Om die teorie van 'n aanval deur die inheemse Mansi -mense te verdryf, het Vozrozhdenny gesê dat die dodelike beserings van die drie liggame nie deur mense veroorsaak kon word nie, 'omdat die krag van die houe te sterk was en geen sagte weefsel beskadig was nie ". 
Uitgereikte dokumente bevat geen inligting oor die toestand van die skiërs se interne organe nie.
Daar was geen oorlewendes nie.
Destyds was die amptelike gevolgtrekking dat die groeplede gesterf het as gevolg van 'n dwingende natuurlike krag.  Die geregtelike doodsondersoek het in Mei 1959 amptelik gestaak as gevolg van die afwesigheid van 'n skuldige. Die lêers is na 'n geheime argief gestuur. 
In 1997 is onthul dat die negatiewe van die kamera van Krivonischenko in die privaat argief van een van die ondersoekers, Lev Ivanov, gebêre is. Die filmmateriaal is deur Ivanov se dogter aan die Dyatlov -stigting geskenk. Die dagboeke van die stappartytjie het in 2009 in die openbare domein van Rusland geval.
Op 12 April 2018 is die oorskot van Zolotarev opgegrawe op inisiatief van joernaliste van die Russiese poniekoerant Komsomolskaya Pravda. Teenstrydige resultate is verkry: een van die kenners het gesê dat die karakter van die beserings lyk soos 'n persoon wat deur 'n motor neergestort is, en die DNA -analise toon geen ooreenkoms met die DNA van lewende familielede nie. Daarbenewens het dit geblyk dat Zolotarev se naam nie op die lys was van diegene wat op die Ivanovskoye -begraafplaas begrawe is nie. Die rekonstruksie van die gesig uit die opgegrawe skedel stem nietemin ooreen met die naoorlogse foto's van Zolotarev, hoewel joernaliste die vermoede uitgespreek het dat 'n ander persoon na die Tweede Wêreldoorlog onder die naam van Zolotarev skuil.   
In Februarie 2019 heropen die Russiese owerhede die ondersoek na die voorval, hoewel slegs drie moontlike verklarings oorweeg is: 'n stortvloed, 'n stortvloed of 'n orkaan. Die moontlikheid van 'n misdaad is verdiskonteer. 
Die twaalfjarige Yury Kuntsevich, wat later die hoof van die Dyatlov-stigting in Yekaterinburg geword het, het vyf van die stappers se begrafnisse bygewoon. Hy onthou dat hul vel 'n "diep bruin bruin kleur" het.  
'N Ander groep stappers (ongeveer 50 kilometer suid van die voorval) het berig dat hulle die aand van die voorval vreemde oranje bolle in die lug in die noorde gesien het.  Soortgelyke sfere is deurlopend in die periode van Februarie tot Maart 1959 in Ivdel en aangrensende gebiede waargeneem deur verskillende onafhanklike getuies (insluitend die weerkundige diens en die weermag). Hierdie waarnemings is nie in die 1959 -ondersoek opgemerk nie, en die verskillende getuies het jare later na vore gekom. 
Anatoly Gushchin (Анатолий Гущин) het sy navorsing in die boek opgesom Die prys van staatsgeheime is nege lewens (Цена гостайны - девять жизней, Sverdlovsk, 1990)  Sommige navorsers het die werk gekritiseer omdat dit konsentreer op die spekulatiewe teorie van 'n Sowjet -geheime wapeneksperiment, maar die publikasie daarvan het gelei tot openbare bespreking, gestimuleer deur belangstelling in die paranormale. Baie van diegene wat al dertig jaar lank geswyg het, het nuwe feite oor die ongeluk gerapporteer. Een van hulle was die voormalige polisiebeampte, Lev Ivanov (Лев Иванов), wat die amptelike geregtelike doodsondersoek in 1959 gelei het. In 1990 publiseer hy 'n artikel waarin hy erken dat die ondersoekspan geen rasionele verduideliking vir die voorval gehad het nie. Hy het ook gesê dat, nadat sy span berig het dat hulle vlieënde sfere gesien het, hy direkte bevele van hooggeplaaste streekamptenare ontvang het om hierdie eis af te wys.  
In 2000 het 'n plaaslike televisiemaatskappy die dokumentêre film vervaardig Die raaisel van Dyatlovpas (Тайна перевала Дятлова). Met die hulp van die filmspan het 'n skrywer uit Jekaterinburg, Anna Matveyeva (Анна Матвеева), 'n gelyknamige docudrama -roman gepubliseer.  'n Groot deel van die boek bevat breë aanhalings uit die amptelike saak, dagboeke van slagoffers, onderhoude met soekers en ander dokumentêre films wat deur die filmmakers versamel is. Die verhaallyn van die boek beskryf die daaglikse lewe en gedagtes van 'n moderne vrou ('n alter ego van die skrywer self) wat probeer om die saak op te los. Ondanks die fiktiewe vertelling, bly Matveyeva se boek die grootste bron van dokumentêre materiaal wat ooit aan die publiek beskikbaar gestel is rakende die voorval. Die bladsye van die dossiere en ander dokumentêre programme (in fotostate en transkripsies) word ook geleidelik op 'n webforum vir entoesiastiese navorsers gepubliseer. 
Die Dyatlov -stigting is in 1999 gestig in Jekaterinburg, met die hulp van die Ural State Technical University, onder leiding van Yuri Kuntsevitch (Юрий Кунцевич). Die doel van die stigting is om die saak voort te sit en die Dyatlov -museum in stand te hou om die geheue van die dooie stappers te bewaar.  Op 1 Julie 2016 is 'n gedenkplaat in Solikamsk in die Perm -streek van Ural ingewy, toegewy aan Yuri Yudin (die enigste oorlewende van die ekspedisiegroep), wat in 2013 gesterf het. 
Op 11 Julie 2020 kondig Andrey Kuryakov, adjunkhoof van die direktoraat van die Federale Distrik van die Oeral van die kantoor van die Aanklaer-generaal, 'n stortvloed aan om die 'amptelike oorsaak van dood' vir die Dyatlov-groep in 1959 te wees.  Later onafhanklike rekenaarsimulasie en ontleding deur Switserse navorsers dui ook op 'n stortvloed as oorsaak. 
Oorspronklike verduideliking Redigeer
Die Amerikaanse skeptiese skrywer Benjamin Radford, wat 'n sensasionele 'Yeti' -hipotese hersien het, stel 'n stortvloed as meer aanneemlik voor:
dat die groep wanhopig wakker word (.) en uit die tent kom, óf omdat 'n stortvloed die ingang van hul tent bedek het, óf omdat hulle bang is dat 'n stortvloed op hande is (.) (beter om 'n moontlik herstelbare spleet te hê) in 'n tent as die risiko om lewendig daarin begrawe te word onder ton sneeu). Hulle was swak geklee omdat hulle geslaap het, en het gehardloop na die veiligheid van die nabygeleë bosse waar bome sou help om die komende sneeu te vertraag. In die donker duisternis het hulle in twee of drie groepe geskei, een groep het 'n vuur gemaak (vandaar die verbrande hande) terwyl die ander na die tent probeer terugkeer het om hul klere te herstel, aangesien die gevaar verbygegaan het. Maar dit was te koud, en hulle het almal doodgevries voordat hulle hul tent in die donker kon opspoor. Op 'n stadium is sommige van die klere moontlik herwin of uit die dood omgeruil, maar die groep van vier wie se lyke die ernstigste beskadig is, is in 'n stortvloed vasgevang en onder 4 meter sneeu begrawe ( meer as genoeg om rekenskap te gee van die 'dwingende natuurlike krag' wat die mediese ondersoeker beskryf het). Dubinina se tong is waarskynlik verwyder deur aasdiere en gewone predasie. 
Teenstrydige bewyse Redigeer
Bewyse wat die lawine -teorie weerspreek, sluit in:  
Die ligging van die voorval het geen duidelike tekens gehad van 'n stortvloed nie. 'N Stortvloed sou sekere patrone en puin oor 'n wye gebied versprei het. Die lyke wat binne 'n maand na die gebeurtenis gevind is, was bedek met 'n baie vlak sneeulaag, en as daar 'n stortvloed van genoeg krag was om die tweede party weg te vee, sou hierdie liggame ook meegesleur gewees het. en verskillende beserings in die proses en sou die boomlyn beskadig het.
Sedert die voorval is meer as 100 ekspedisies na die streek gehou, en nie een van hulle het ooit toestande aangemeld wat 'n stortvloed kan veroorsaak nie. 'N Studie van die gebied met behulp van die nuutste terreinverwante fisika het aan die lig gebring dat dit heeltemal onwaarskynlik was dat so 'n stortvloed sou plaasvind. Die 'gevaarlike toestande' wat in 'n ander nabygeleë gebied gevind is (wat aansienlik steiler hellings en kroonlyste gehad het) is in April en Mei waargeneem toe die sneeuval van die winter gesmelt het. Gedurende Februarie, toe die voorval plaasgevind het, was daar nie sulke voorwaardes nie.
'N Ontleding van die terrein en die helling het getoon dat selfs al sou daar 'n baie spesifieke sneeustorting gekom het, die pad verby die tent sou gegaan het. Die tent het van die kant af ingestort, maar nie in 'n horisontale rigting nie.
Dyatlov was 'n ervare skiër en die veel ouer Zolotaryov studeer vir sy meestersertifikaat in ski -onderrig en bergwandel. Nie een van hierdie twee mans sou waarskynlik êrens op die pad van 'n moontlike sneeustorting kampeer nie.
Voetspoorpatrone wat van die tent af weg was, was in stryd met iemand, wat nog te sê van 'n groep van nege mense, wat in paniek van werklike of verbeelde gevaar hardloop. Al die voetspore wat van die tent en na die bos gelei het, was in ooreenstemming met individue wat in 'n normale tempo geloop het.
Herhaalde ondersoek van 2015 Wysig
'N Oorsig van die 1959 -ondersoek se getuienis wat in 2015–2019 voltooi is deur ervare ondersoekers van die Ondersoekkomitee van die Russiese Federasie (ICRF) op versoek van die gesinne, bevestig die stortvloed met verskeie belangrike besonderhede bygevoeg. In die eerste plek het die ICRF -ondersoekers (een van hulle 'n ervare alpinis) bevestig dat die weer op die nag van die tragedie baie erg was, met windsnelhede tot orkaankrag, 20-30 meter per sekonde (45-67 mph 72– 108 km/h), 'n sneeustorm en temperature wat −40 ° C bereik. Hierdie faktore is nie in ag geneem deur die 1959 -ondersoekers wat drie weke later by die ongelukstoneel aangekom het toe die weer baie verbeter het en die oorblyfsels van die sneeubal gesak het en bedek was met vars sneeuval. Die harde weer speel terselfdertyd 'n kritieke rol in die gebeure van die tragiese nag, wat soos volg gerekonstrueer is:  
Op 1 Februarie arriveer die groep by die Kholat Syakhl-berg en rig 'n groot 9-persoons tent op 'n oop helling op, sonder natuurlike hindernisse soos woude. Op die dag en 'n paar voorafgaande dae het 'n swaar sneeuval voortgeduur, met sterk wind en ryp.
Die groep wat die helling deurkruis en 'n tentterrein in die sneeu grawe, het die sneeubasis verswak. Gedurende die nag het die sneeuveld bokant die tent stadig begin gly onder die gewig van die nuwe sneeu, en geleidelik op die tentstof gestoot, vanaf die ingang. Die groep word wakker en begin paniekbevange ontruim, met net 'n paar wat warm klere kan aantrek. Terwyl die ingang geblokkeer is, ontsnap die groep deur 'n gat wat in die tentstof gesny is en daal die helling af om 'n plek te vind wat veilig is van die sneeustorting slegs 1500 m onder, by die bosgrens.
Wat dink jy? Is there evidence that giants lived on Earth? Or are all of these discoveries nothing more than elaborate hoaxes?
It was support from Jim Bowler that tipped the balance. In 2014, he wrote in a widely publicized editorial that he felt a responsibity to help Mungo Man go home. "I was clobbered!" he laughs now. "They said, 'Bowler's gone off tilting at windmills! He's out there like Don Quixote.'" Scientists argued that the skeleton should be kept safe, since future developments in DNA research and improved X-ray tests might one day reveal new insights about the diet, life expectancy, health and cultural practices of early humans, or about mankind's origins. (Did Homo sapiens evolve from a single "African Eve" or develop in separate locations? Did our species overwhelm the other known human species such as Homo neanderthalensis en Homo erectus, or interbreed with them?)
Oor die skrywer: David Maurice Smith is a photographer based in Australia. His work has appeared in several publications, including the New York Times Magazine en die Washington Post. Read more articles from David Maurice Smith Oor die skrywer: Tony Perrottet is a contributing writer for Smithsonian magazine, a regular contributor to the New York Times en WSJ Magazine, and the author of six books including ¡Cuba Libre!: Che, Fidel and the Improbable Revolution that Changed World History,The Naked Olympics: The True Story of the Ancient Games en Napoleon's Privates: 2500 Years of History Unzipped. Follow him on Instagram @TonyPerrottet.
Was this some sort of prank, a hoax played by local farm boys or a demented taxidermist for fun and the attention of the press? Die antwoord is nee.
On 10 August 1891, the New York Times reported that scientists from the Smithsonian Institution had discovered several large "pyramidal monuments" on Lake Mills, near Madison, Wisconsin. "Madison was in ancient days the centre of a teeming population numbering not less than 200,000," the Tye gesê. The excavators found an elaborate system of defensive works which they named Fort Aztalan.
"The celebrated mounds of Ohio and Indiana can bear no comparison, either in size, design or the skill displayed in their construction with these gigantic and mysterious monuments of earth -- erected we know not by whom, and for what purpose we can only conjecture," said the Tye.
On 20 December 1897, the Tye followed up with a report on three large burial mounds that had been discovered in Maple Creek, Wisconsin. One had recently been opened.
The news no longer reports these discoveries.I am doing research and investigation. Dankie.
Kyk die video: iz knjige o čistoći. Čas 5 Kultivisanje hadisa. Ljakić
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Glastonbury -reus: aan wie het die geheimsinnige bene van 'n nege voetskelet behoort?...