Nou loof ons U Jesus, hoogste Heer. Laat ons nou, deur die verligting van die Heilige Gees, u naderende voetstappe in die Skrif en in die prediking hoor sodat ons vrolik en bly kan wees. Here, hoor ons gebed.
PREEKSTUDIE – FILIPPENSE 4:4-7
Die mikrostruktuur van ons preekteks kan soos volg ingedeel word:
Verse 1-3	– Vermaning gerig aan sekere persone.
Die wesenlike saak rondom dankbaarheid is hoe na die werklikheid gekyk word. `n Mens kan soms dink dat dankbaarheid in die eerste plek te doen het met jou omstandighede, wat jy het (of nie het nie) en hoeveel jy het (of nie het nie). Ervaring leer dat dit dikwels nie die deurslaggewende faktor is nie. Belangriker is hoe jy oor die lewe dink; oor God en oor wat werklik nodig is vir `n goeie lewe voor die aangesig van God. In hierdie sin is dankbaarheid nie `n tweede saak naas geloof nie, maar die keersy van geloof. Daarom staan `n oproep tot dankbaarheid nie los van 'n oproep tot geloof nie. Geloof bring die meeste van die tyd dankbaarheid mee. Aan die ander kant kan `n proses waarin `n mens jou oorgee aan dank en lof, jou fokus op God verhelder en so jou geloof versterk. Die twee sake gaan hand aan hand.
Johan van Schalkwyk gebruik in sy boekie "Hoe om `n Christen te wees en ware blydskap te ervaar", die woord VOG om die gedeelte op te som. Mens sou dit sinvol kon gebruik.
V – (vooruitsig)	Jy is iemand met `n vooruitsig: die Here is naby.
Die Nederlandse predikant ds. Overduin het by geleentheid vertel van 'n ouderling in sy gemeente wat baie graag evangelisasie werk wou doen, maar, het hy gesê: "Hy het ongelukkig nie 'n evangelisasie-gesig nie". Die ouderling se gesig het nie gewys dat hy opgewonde is om mense van God te vertel nie. Die werk in die kerk en in die koninkryk van God, kan nie gedoen word deur mense wat nog nie besef het dat hulle oneindig baie het om voor dankbaar te wees nie. Hoeveel te meer nie, soos Paulus wat uiteindelik besef het wat dit beteken om jou in die Here te verbly.
In die tyd waarin ons leef, is die Christen die enigste mens met 'n geldige rede om blymoedig te wees. Hoekom sê ek so? Omdat ons lewens nie gebaseer is op ekonomiese voorspoed, of op die politieke prosesse nie. Nee, dis gebou, of veronderstel om gebou te wees, op die onfeilbare beloftes van God se Woord. Die Woord wat hierdie tye en toestande voorspel het, maar ook die Woord wat sê: "Die hemel en die aarde sal verbygaan maar God se Woord nooit."
Paulus het nie sommer net op `n goeie dag in Filippi aangekom nie. Om die waarheid te sê, op sy tweede sendingreis het hy Troas in Klein-Asië aangedoen. Hy was vergesel van Silas en Timoteus. Lukas het ook daar by hulle aangesluit. Daar het Paulus een nag in `n gesig `n man hoor sê: "Kom oor na Masedonië toe en help ons" (Hand. 16:9, 10). En so, onder leiding van die Heilige Gees, het dit gebeur dat die vier makkers na die noorde van Griekeland is, die destydse Masedonië. Die florerende handelstad Filippi was aan die Europese kant van die grens tussen Europa en Asië geleë. Die vier manne moes die Egeïese See (omstreeks 50 n.C.) van Klein-Asië af oorgesteek het (vgl. Hand. 16:6 v.v.). Die mense in Filippi was hoofsaaklik Grieke, met `n klompie Romeinse burgers wat daar afgetree het. Daar was nie baie Jode nie. Moontlik is dit ook die rede waarom die apostel nie enige Skrifgedeeltes in sy brief aanhaal nie.
Die heel eerste Sabbat het die sendelinge `n paar vroue by `n gebedsbyeenkoms op die walle van die Gangitesrivier gekry. Daar het Lidia tot bekering gekom – die eerste bekeerling op Europese bodem! En daarmee het Paulus natuurlik ook die stigter van die eerste gemeente in Europa (te Filippi) geword. Later, op sy derde sendingreis, het Paulus twee keer Filippi aangedoen. Maar nou, tydens sy eerste gevangenskap in Rome, is Paulus dalk met sy belangrikste kontak met die Filippense besig. Hierdie brief skryf hy teen die jaar 61 n.C.
Telkens gebruik Paulus hier in Filippense woorde wat op blydskap dui: "Ek bid altyd in al my gebede vir julle met blydskap" (1:4); "tot julle bevordering en blydskap in die geloof" (1:25); "Maak my blydskap volkome" (2:2), en; "Verbly julle in die Here" (4:4), ons teksvers. Charles Spurgeon, een van die beroemde predikers van die vorige eeu, was later in sy lewe professor aan 'n kweekskool vir predikante. In sy boek "Lectures to my students", skryf hy op een plek: "As julle preek moet julle gesigsuitdrukkings die betekenis van julle woorde weerspieël. As julle preek oor verlossing en die hemel, moet julle gesigte tog straal van blydskap. As julle praat oor die hel kan julle gesigte lyk soos dit altyd lyk – dit is goed genoeg." Dit is nogal 'n groot aanklag wat Spurgeon gemaak het; dat dit lyk asof julle altyd bewus is van die hel. Hoe lyk jou gesig?
Hoe moet ons getuig?, vra baie mense. Een van die beste maniere is om elke dag jou dankbaarheid teenoor God te wys. Jy kan met die straat afloop en sonder om 'n woord te sê, vir Jesus Christus getuig. As kerk van Christus het ons geleentheid, nee, 'n Goddelike opdrag, om aan die wêreld te sê dat alles nie verlore is nie. Hierdie wonderlike boodskap van blydskap moet ons aan die wêreld bring, deur ons te verbly in die Here en in die krag van sy sterkte. Die sondaar se blydskap duur net solank as wat sy voorspoed duur.
Uit die Amerikaanse Vryheidsoorlog is 'n geval beskrywe van 'n kaptein wat dodelik gewond was en in die nag, sonder hulp, op die slagveld bly lê het. Hy het later, nadat hy gered is, vertel hoe hy gelê en kyk het na die sterre wat helder skyn. Hy het gedink aan God die almagtige Skepper van die groot heelal en oor die nietige mens. Hy het ook gedink aan die Seun van God wat gesterf het sodat hy die ewige lewe kon beërwe. Op daardie oomblik het hy gevoel hy wil 'n loflied tot eer van God sing. 'n Ander gewonde wat hy nie kon sien nie, het die lied gehoor en ook begin saamsing. Dit was nie lank nie of oor die hele slagveld het 'n klomp gewondes gelê en lofliedere sing, tot eer van God. Selfs die hulpelose sterwende kon die atmosfeer van 'n slagveld verander met 'n loflied.