Veelvuldige sklerose (MS): oorsake, simptome, terapie, prognose
Veelvuldige sklerose (MS, encefalomyelitis disseminata) is 'n chroniese ontsteking van die senuweestelsel. Hierdie senuweestrukture word vernietig, wat 'n verskeidenheid simptome tot gevolg het. Die siekte is nie geneesbaar nie, maar die vordering daarvan kan met medikasie verlig word. Lees meer oor die outo-immuun siekte veelvuldige sklerose, die oorsake daarvan, simptome en behandeling.
Veelvuldige sklerose: kort oorsig
Algemene eerste simptome: Gevoel van voete in die bene, erge moegheid, probleme met ontlasting, onveiligheid tydens loop en staan, gesigstoornisse in een oog, ens.
Belangrike ondersoeke: Fisiese en neurologiese ondersoek, ontlokte potensiaal, magnetiese resonansbeelding (MRI), CSF diagnostiek, bloed- en urienondersoeke
behandeling: Medikasie (stootterapie, basiese terapie), simptomatiese terapie en rehabilitasie (fisioterapie, arbeidsterapie, matige sportsoorte, psigoterapie, ens.).
voorspel: MS is nie geneesbaar nie, maar kan positief beïnvloed word deur konsekwente behandeling gedurende die verloop van tyd (minder terugvalle, stadiger vordering van die siekte, verbeterde lewenskwaliteit)
Veelvuldige sklerose (MS) is 'n chroniese siekte van die sentrale senuweestelsel (SSS: rugmurg en brein, insluitend optiese senuwee). Senuweestrukture ontbrand, wat verskillende simptome veroorsaak, soos visuele en emosionele afwykings, pyn of verlamming. Tot dusver is veelvuldige sklerose nog nie geneesbaar nie. Met medikasie kan die verloop van die siekte egter gunstig beïnvloed word.
Veelvuldige sklerose begin gewoonlik in die vroeë volwassenheid tussen die ouderdomme van 20 en 40 jaar. Meer as 200,000 mense met veelvuldige sklerose woon in Duitsland. Vroue is ongeveer twee keer so geneig om MS te hê as mans.
Meervoudige sklerose kom in die meeste gevalle heeltemal onverwags en uit volkome welstand voor. In baie gevalle ontwikkel die eerste tekens van MS binne ure of dae relatief vinnig. Slegs by enkele pasiënte begin die siekte stadig met soms minder, soms erger klagtes, sodat diegene wat geraak word, skaars agterkom dat iets ernstig verkeerd is. Sommige pasiënte het min MS-simptome, ander het veelvuldige simptome.
Die simptome kan dus vir elke individu baie verskil. MS word dus ook die 'siekte met die 1 000 gesigte' genoem. Die volgende tabel toon die tipe en frekwensie van die eerste simptome van veelvuldige sklerose (volgens Krämer / Besser):
Eerste simptome van veelvuldige sklerose
Frekwensie in persent
Abnormale moegheid / moegheid
Onsekerhede tydens loop en staan
Visieprobleme in een oog
Gevoelens in die arms
Agteraandoenings as gevolg van spastisiteit (spierspasmas)
Swakheid in die bene
Swakheid in die arms
Verlamming van die gesig (trigeminale neuralgie)
Gevoelens van die gesig
Lhermitte-teken (tinteling in die nek met gebuigde kop)
Verlamming van die een kant van die liggaam – arm en been (hemiplegie)
By meer as 'n derde van die pasiënte is die eerste simptome van veelvuldige sklerose emosionele afwykings: arms of bene voel gevoelloos, of daar is 'n tintelende sensasie op die vel. Elke vyfde pasiënt voel moeger as gewoonlik en is vinnig uitgeput, het probleme met dermbewegings of voel onseker as hy loop en staan.
'N Visuele steuring in die een oog is die eerste aanduiding van veelvuldige sklerose by ongeveer 16 persent van die pasiënte. Sommige pasiënte ly aan 'n gebrek aan krag (meestal in die arms, minder gereeld in die bene), kan nie hul blaas ordentlik leegmaak of pyn hê nie. Spraakafwykings en hemiplegie is selde die eerste simptome van MS.
Soms word die aanvang van die siekte slegs met een simptoom geassosieer. Maar dit kan ook gelyktydig verskeie simptome voorkom.
Veelvuldige sklerose: tekens in die verdere kursus
Veelvuldige sklerose kan vir elke pasiënt verskil. Gewoonlik is dit besig om terug te keer, dit wil sê, dit kom telkens weer tot 'n akute verergering van die simptome (druk). Na 'n eerste hupstoot kan die simptome heeltemal of gedeeltelik verdwyn en na 'n rukkie weer verskyn. Soms is daar ander simptome wat ook kan teruggaan. In sommige gevalle neem die simptome ook van die begin af geleidelik toe, en herhalings kan nie herken word nie.
Tipe en frekwensie van simptome van veelvuldige sklerose tydens die siekte is (Krämer / Besser):
Veelvuldige sklerose simptome tydens die kursus
Seksuele afwykings (mans)
Kognitiewe afwykings (soos konsentrasieprobleme)
Onsekerheid in teiken- en wysbewegings
Geestesafwykings (veral depressie)
Seksuele afwykings (vroue)
Pyn op die liggaam
Verlamming van die kraniale senuwees
Meer as die helfte van die pasiënte het gang- en balansstoornisse of spastisiteit (spierkrampe) tydens hul veelvuldige sklerose-siekte. Hulle is dikwels baie moeg (moegheid), het 'n swakheid in die arms of bene of kan nie hul blaas ordentlik leegmaak nie. Mans kan erektiele disfunksie kry, vroue verloor die begeerte na seks. Drie uit vier pasiënte met veelvuldige sklerose het visieprobleme in een oog, sommige sien dit twee keer.
By ten minste elke tweede pasiënt is daar onduidelikhede rakende bewegings, hoofstoornisse (soos depressie), spraakafwykings, kognitiewe afwykings (soos konsentrasieversteurings) of derm-disfagie.
Meer seldsame simptome sluit in hoofpyn, pyn of verlamming in die gesig, pyn in die liggaam, gevoelens van swakheid of swakheid in die arms, of 'n tinteling in die nek as die kop gebuig word.
Veelvuldige sklerose: oorsake
Die meeste kenners vermoed dat veelvuldige sklerose gebaseer is op 'n wanfunksie van die immuunstelsel van die liggaam (outo-immuun siekte) – sodat dit 'n outo-immuun siekte is:
Immuunselle (immuunselle) van die liggaam, wat normaalweg indringers soos virusse of bakterieë onskadelik maak, is gerig op die liggaam se eie strukture. Dit word dus auto-antiliggame genoem. In die geval van MS veroorsaak dit dat witbloedselle (leukosiete) die senuwee weefsel aanval en inflammasie veroorsaak. Die skede van die senuweevesels (myelinskede) word vernietig, wat demyelinasie of demyelinering genoem word. Die senuweevesels en senuweeselle word ook beskadig.
Pasiënte het talle (veelvuldige) gebiede in die brein en rugmurg met myelinskade en daaropvolgende littekens (sklerose). Hierdie gebiede word plate genoem.
As gevolg hiervan kan senuweesignale nie behoorlik aangestuur word nie – dit kom by senuweefoute. Dit kan op baie verskillende maniere manifesteer omdat die ontstekings (inflammatoriese fokusse) in alle gebiede van die SSS kan voorkom. Daarom word veelvuldige sklerose dikwels 'encefalomyelitis disseminata' genoem. Die woord "disseminata" beteken "verspreid", terwyl die term "encefalomyelitis" verwys na die basiese prosesse van die siekte: "Enkephalos" beteken brein, die einde "-itis" beteken "ontsteking".
Maar waarom word die immuunstelsel so ontsteld in MS dat dit sy eie senuweeweefsel aanval? Die kenners weet nie presies nie, maar hulle vermoed dat diegene wat geraak word verskeie faktore kom bymekaar, wat saam die siekte veroorsaak.
Senuweeselle in vergelyking – gesonde en MS-senuweeselle
By veelvuldige sklerose is die senuweeskedes so beskadig dat die senuweevesels gedeeltelik blootgestel word. Dit lei tot 'n versteurde stimulusaanstuur.
Volgens 'n mate is veelvuldige sklerose oorerflik, meen kenners: studies met tweelinge het getoon dat identiese tweeling van MS-pasiënte 'n 25 tot 30 persent hoër risiko vir veelvuldige sklerose as die normale bevolking het. Vir tweeslagtige tweelinge is die risiko vyf persent hoër. Ouers en kinders van 'n pasiënt het steeds 'n dubbel tot drie keer hoër risiko vir veelvuldige sklerose. Die risiko neem af hoe minder een verband hou met 'n lyer.
Dit is onduidelik watter gene by die ontwikkeling van veelvuldige sklerose betrokke is. Veranderings in die HLA-DRB1-antigeen, die apolipoproteïen E of die interferon gamma-geen kan byvoorbeeld 'n rol speel. In elk geval neem kundiges aan dat dit nie 'n enkele geen is wat MS-siektes kan veroorsaak nie, maar dat verskeie gene by die patogenese betrokke is.
Sommige kenners bespreek of infeksies ook 'n rol speel in die aanvang van veelvuldige sklerose. Voorbeelde hiervan is infeksies met die maselsvirus, die menslike herpesvirus 6 (HHV-6) en veral met die Epstein-Barr-virus (EBV). Laasgenoemde veroorsaak die siekte Pfeiffer se klierkoors (aansteeklike mononukleose). In die bloed van byna alle pasiënte met veelvuldige sklerose sirkuleer teenliggaampies teen EBV in die bloed. In die algemene bevolking is dit net ongeveer 60 persent van die mense die geval.
In een studie het navorsers ook 'n moontlike verband tussen MS en sekere Chlamydia-bakterieë (Chlamydia pneumoniae) gevind. Daaropvolgende studies kon nie hierdie vermoede bevestig nie.
In die algemeen aanvaar navorsers nie dat 'n spesifieke aansteeklike siekte veelvuldige sklerose direk kan veroorsaak nie. Inteendeel, dit word geglo dat die reaksie van die immuunstelsel op infeksie die aanvang van MS by individue met 'n behoorlike neiging kan veroorsaak.
Lewenstyl en omgewing
Omgewingsfaktore of 'n sekere lewenstyl kan ook betrokke wees by die vorming van veelvuldige sklerose. 'N Bewese verband tussen lewenstyl- of omgewingsfaktore en MS hoef egter nie noodwendig oorsaaklik te wees nie: deur 'n' slegte ', ongesonde leefstyl te hê, kan veelvuldige sklerose nie veroorsaak word nie!
As 'n moontlike uitlokkende omgewingsfaktor by MS-siekte geld rook, Dit het ten doel om die risiko van veelvuldige sklerose te verhoog en die verloop van die siekte te versnel.
'N Ander risikofaktor vir veelvuldige sklerose kan die hoeveelheid wees Vitamien D Om in die liggaam te wees: Mense wat meer blootgestel was aan die son as kinders, en wie se liggame meer vitamien D vervaardig, was minder geneig om veelvuldige sklerose te kry as mense met 'n laer vitamien D-vlak. Aandag is geskenk aan vitamien D navorsers, omdat die voorkoms van veelvuldige sklerose blykbaar met die breedtegraad is die een waarin 'n mens woon: hoe verder jy van die ewenaar af beweeg (noord of suid), hoe meer MS kom voor. Dit dui op 'n verband met die blootstelling aan die son. Die Inuit in Groenland ly egter minder gereeld aan MS as ander mense. Die rede hiervoor kan die Inuit se tradisioneel vitamien D-ryke dieet wees. Die verband moet egter nader ondersoek word.
Vroue is baie meer geneig om veelvuldige sklerose te kry as mans. Dit kan toegeskryf word aan die feit dat vroue meer geneig is om na die dokter te gaan en daarom word die siekte meer gereeld by hulle opgespoor. Aan die ander kant kan die geslagsverskil te wyte wees aan voorheen onbekende omgewingsfaktore.
Daar is ander faktore wat vermoedelik betrokke was by die ontwikkeling van veelvuldige sklerose. Dit sluit byvoorbeeld in oorgewig en oormatige soutinname, Ook die dermflora kan 'n rol speel in die begin van outo-immuun siektes soos MS.
Lewe met veelvuldige sklerose
As 'n chroniese en ernstige siekte, bied veelvuldige sklerose baie uitdagings vir pasiënte en hul familielede. Die siekte kan alle aspekte van die lewe beïnvloed – van vennootskap, seksualiteit en gesinsbeplanning, deur die sosiale lewe en stokperdjies, tot opvoeding en werk.
Is dit moontlik om kinders met veelvuldige sklerose te hê? Is vakansiedae moontlik ondanks MS? Moet die eie baas oor die siekte ingelig word, of beter? Watter bane is goedkoop, wat taamlik ongunstig is? Hierdie en vele meer vrae handel oor MS-pasiënte.
Lees meer oor hoe veelvuldige sklerose die daaglikse lewens van diegene wat geraak word beïnvloed en hoe om dit te hanteer, lees in die artikel Life with multiple sclerosis.
Veelvuldige sklerose: ondersoeke en diagnose
Omdat die simptome van veelvuldige sklerose so uiteenlopend kan wees, is dit nie maklik om die toestand te diagnoseer nie. Anders as baie ander siektes, is daar geen tipiese tekens wat slegs by MS voorkom nie. Die meeste klagtes kan ook voorkom by ander siektes, soos bloedsomloopafwykings van die brein of die herniated skyf. Die komplekse diagnose "veelvuldige sklerose" bestaan ​​dus uit verskillende ondersoekstappe:
Fisiese ondersoek (kliniese neurologiese ondersoek)
Oënskynlike ondersoeke (soos magnetiese resonansbeelding = MRI, ontlokte potensiaal)
Laboratoriumondersoeke (ondersoek van senuweewater, bloedtoetse)
Die eerste kontakpersoon is die huisdokter. Indien nodig, sal dit na 'n spesialis, gewoonlik 'n neuroloog, verwys word. Dit kan dan uiteindelik die MS-diagnose maak.
Die eerste stap in die diagnose van veelvuldige sklerose is 'n gedetailleerde bespreking tussen die dokter en die pasiënt om die mediese geskiedenis te versamel. Die dokter kan die simptome presies beskryf, vra wanneer dit bestaan ​​en hoe dit mettertyd ontwikkel het. Pasiënte moet praat oor al die simptome wat hulle onthou. Soms is 'n pasiënt nie bewus daarvan dat die eerste simptome van veelvuldige sklerose maande of selfs jare gelede klagtes was nie. Sommige MS-pasiënte onthou byvoorbeeld dat hulle 'n paar dae tot weke 'n 'vreemde gevoel' in die een arm of been gehad het ('n moontlike aanduiding van 'n ontsteking in die rugmurg). Sommige pasiënte lê geen belang by die simptome nie omdat hulle effens of vinnig verdwyn het (byvoorbeeld in die geval van inflammasie in die optiese senuwee). Ander gaan na die dokter, maar dit is ondanks deeglike ondersoek niks.
Die beskrywing van die pasiënt help die geneesheer om die moontlike oorsake te beperk en moontlik die vermoede van veelvuldige sklerose te staaf. Dit is ook belangrik om te weet of die pasiënt of sy gesin aan 'n outo-immuun siekte ly.
Na die mediese geskiedenis volg 'n in-diepte fisiese ondersoek. Voer 'n "normale" kliniese en neurologiese ondersoek uit. Die dokter kontroleer die funksie van die senuweestelsel. Bo alles ondersoek hy:
die funksie van die oë en die kraniale senuwees
die gevoel van aanraking, pyn en temperatuur
die spierkrag en spierspanning
Benewens die suiwer neurologiese ondersoek, kan die dokter ook 'n neuropsigologiese ondersoek doen in gevalle van vermoedelike veelvuldige sklerose. Dit ondersoek verskillende geestelike funksies soos leervermoë, spraakverwerking of geheue. Daar is verskillende toetse hiervoor beskikbaar.
Om te bepaal hoe veelvuldige sklerose in die liggaam van die pasiënt versprei het potensiaal ontlok aangeteken. Dit is elektriese spanning wat voorkom in die senuwee- en spierselle van die menslike liggaam as dit van buite gestimuleer word. Dit kan met elektrodes afgelei word en opgeneem word nadat dit elektronies versterk is.
Byvoorbeeld, visueel ontlokte potensiaal (VEP's) kan veroorsaak word deur 'n kontrolepatroon waarvan die velde vinnig in verskillende helderhede verskyn. Die pasiënt kyk na die kontrolepatroon en die potensiaal word van sy kop afgelei.
Daarbenewens word vermoed dat veelvuldige sklerose MRI (Magnetic Resonance Imaging, MRI) van die skedel en rugmurg. Inflammatoriese fokusse of gedenkplate in die brein, wat groter is as twee millimeter, kan selfs in die vroeë stadiums van die siekte gesien word. MRI het 'n groot voordeel bo ander ondersoeke: Selfs as veelvuldige sklerose geen ongemak veroorsaak nie, kan MRI siekteverwante veranderinge in die SSS opspoor.
As die pasiënt aan urienprobleme ly, kan die dokter 'n protesprotokol aanbeveel: die pasiënt let op hoe gereeld hy of sy water verlaat. Daarbenewens bepaal die dokter die hoeveelheid urine wat in die blaas oorbly na urinering (oorblywende urine). Miskien sal een volg urodinamiese ondersoek – 'n Metingprosedure waarin die werking van die blaas deur middel van druksondes en elektrodes ondersoek word.
'N Ander belangrike stap in die rigting van die diagnose van veelvuldige sklerose is die Ondersoek van die senuweewater (CSF). Om 'n CSF-monster te kry, gebruik die dokter 'n fyn naald op die vlak van die middelste lumbale ruggraat om tussen die werwels (CSF) te steek. Die evaluering van die senuweewatermonster kan die ontsteking van die brein en rugmurg opspoor: As die pasiënt veelvuldige sklerose het, word die aantal sekere immuunselle (limfosiete, plasmaselle) in die senuweewater verhoog, en teenliggaampies soos immunoglobulien G (IgG) kan opgespoor word.
Daarbenewens kan die dokter met 'n CSF-funksie bepaal of die ontsteking moontlik deur kieme veroorsaak is (soos by Lyme-siekte) en nie deur veelvuldige sklerose nie.
Ook belangrik bloedtoetse, Die volgende waardes word bepaal:
Antinukleêre teenliggaampies (ANA)
Inflammasie merker (C-reaktiewe proteïen = CRP)
Borrelia (Borreliose) en Borrelia teenliggaampies (Borrelia serologie)
Ook een urinalysis uitgevoer word.
Die meeste laboratoriumwaardes is normaal by veelvuldige sklerose-pasiënte. Dit dien minder as die direkte opsporing van veelvuldige sklerose as die uitsluiting van ander siektes wat soortgelyke simptome kan veroorsaak. Soms is verdere laboratoriumtoetse nodig vir hierdie doel. Byvoorbeeld, "onttrekbare kernantigene" (vir die onderskeiding van verskillende outo-immuun siektes, MIV-teenliggaampies, mycoplasma-teenliggaampies en teenliggaampies vir die opsporing van sifilis (TPHA)) word gespesifiseer.
Om 'n MS te bewys is nie maklik nie. Dit kan soms weke, maande of selfs jare duur totdat die diagnose van veelvuldige sklerose duidelik is. Die soeke na die "1000 naam siekte" is soortgelyk aan die vind van die stukke van 'n legkaart: hoe meer dele bymekaar pas, hoe sekerer is 'n veelvuldige sklerose.
Veelvuldige sklerose: terapie
Veelvuldige sklerose-terapie is gebaseer op vier pilare:
Skokterapie: Behandeling van akute druk deur kortisoon of plasmaferese ('n tipe bloedwas).
Kursus-modifiserende terapie (basiese terapie, langtermyn-immunoterapie): Dit is daarop gemik om die erns en frekwensie van terugvalle te verminder en om die omvang van progressiewe gestremdheid te beïnvloed.
Simptomatiese terapie: Behandeling van nie-spesifieke simptome soos spierkrampe, pyn, depressie, blaas- of derm-disfagie.
Rehabilitasieprosedure: Die doel is om die pasiënt in staat te stel om terug te keer na hul familie-, beroeps- en sosiale lewe.
Om die terapiedoelwitte te bereik, word onder andere medisyne, fisioterapie (fisioterapie) sowel as aktiverings- en arbeidsterapie (arbeidsterapie of psigoterapie) gebruik.
Veelvuldige sklerose: shuntterapie
'N MS-inspuiting moet binne twee tot vyf dae na die aanvang van simptome in 'n kliniek soveel as moontlik behandel word. Die behandeling van binnepasiënte het die voordeel dat enige nodige ondersoeke soos magnetiese resonansbeelding (MRI) uitgevoer kan word. Daarbenewens kan die dokter met die pasiënt in rus, die stootterapie bespreek en enige newe-effekte beter monitor as in 'n buitepasiënt-sklerose-behandeling.
Kortikosteroïede (kortikosteroïede, kortikosteroïede, glukokortikoïede) is die geneesmiddels wat u verkies tydens die inspuitingsterapie. As hulle nie (genoeg) werk nie, kan plasmaferese ('n soort bloedwas) gedoen word.
Kortisoon pols terapie
Kortisoonaanvullings onderdruk inflammasie, verseël die bloed-breinversperring, verminder die retensie van water in die brein en verhoog die oordrag van senuwee-impulse. Dit kan selfs die vorming van neurale skedes (myelinskedes) bevorder. Dit word óf via die aar toegedien (binneaars) of as 'n tablet geneem.
Die mees gebruikte kortisoon by akute MS-inspuiting is metielprednisoloon. Die rede: dit kom goed in die senuweewater (drank) en dus na die plek van die ontsteking. Studies dui daarop dat die medisyne die beste in hoë dosisse gegee word, binneaars gegee word (as 'n kort infusie) en op drie opeenvolgende dae. Na die drie infusies "sluip" sommige dokters uit hierdie kortisoonpulsterapie (kortisoonskokterapie) omdat sommige pasiënte dit beter duld. Die pasiënt neem 'n maksimum van twee weke kortisoon in 'n dalende dosis as tablet.
'N Alternatief vir die infusies is 'n kortdosis-kortisoonterapie op 'n hoë dosis oor vyf dae. Kleiner studies dui daarop dat dit net so effektief is as binneaarse kortisoonbehandeling.
Twee weke na die einde van die kortisoonpulsterapie word die pasiënt deeglik ondersoek en uitgevra oor sy simptome. As daar geen noemenswaardige verbetering is nie, sal 'n tweede ronde terapie volg. Afhangend van die simptome, kan 'n hoër dosis nou gegee word as met die eerste skokterapie.
moontlik newe-effekte Kortison kan byvoorbeeld ligte bewing veroorsaak (innerlike rusteloosheid), rooiheid in die gesig, verhoogde eetlus, hoofpyn, duiseligheid, slaapstoornisse en verhoogde bloedsuikervlakke. Selde is daar maagsere of duodenale ulkusse, aanvalle, geestesversteurings, hipertensie, allergiese reaksies of vloeistofretensie (edeem). Langdurige inname kan gastro-intestinale bloeding, hipertensie, verhoogde intraokulêre druk (gloukoom) en Cushing-sindroom insluit.
'N Ander opsie vir stootterapie is plasmaferese. Dit is 'n soort bloedwas wat immunoglobuliene uit die bloed filter wat verantwoordelik is vir die ontstekingsproses tydens 'n MS-episode. Die plasmaferese word gewoonlik vier tot ses keer uitgevoer. Dit kan uitgevoer word na twee kortisoonpuls-behandelings of na die eerste een, wanneer die klagtes van die pasiënt gedurende die infusieterapie geleidelik versleg het.
In die geval van 'n ernstige episode, wat baie vinnig reageer en skaars reageer op behandeling, mag dokters ook 'n aktiewe bestanddeel voorskryf wat die immuunstelsel onderdruk (immuunonderdrukkers soos mitoxantrone). Sulke middels word eintlik gebruik in die langtermynterapie van MS (basiese terapie).
Veelvuldige sklerose: kursus-modifiserende terapie
Progressie-modifiserende terapie (basiese terapie) by veelvuldige sklerose is daarop gemik om die aantal en erns van akute terugvalle te verminder en die vordering van die siekte te vertraag. Die presiese duur van die medikasie word van geval tot geval bepaal. Solank die voorbereidings werk, kan die basiese terapie maande of jare voortduur. Gedurende die behandeling is dit gereeld raadsaam of selfs verpligtend (afhangend van die middel).
As veelvuldige sklerose gedurende terapie lank stabiel is (byvoorbeeld, nie meer terugvalle, geen progressie van MS op MRI) nie, kan die dokter en die pasiënt besluit om MS-behandeling op 'n proefbasis te staak. Selfs dan moet die pasiënt gereeld deur sy neuropatoloog ondersoek word en selfs aandag gegee word aan moontlike tekens van terugkeer van MS.
Die middels wat gebruik word vir die kursus-modifiserende behandeling met veelvuldige sklerose, is onder die immunomodulators onderskeidelik immuunonderdrukkers, Immuunmoduleerders kan gebruik word om immuunreaksies spesifiek te verander. Immuunonderdrukkers onderdruk egter die aktiwiteite van die immuunstelsel. Dikwels word alle medisyne vir langdurige terapie vereenvoudig onder die term "immunomodulators" wat saamgevat word of "immunoprofylaktika" genoem word.
Watter medikasie vir pasiënte met veelvuldige sklerose gegee word, is onder meer in individuele gevalle afhanklik van die verloop van die siekte: dokters onderskei tussen ligte / matige en (hoogs) aktiewe vorme van MS. Die dokter neem ook ander faktore in ag, soos die ouderdom van die pasiënt, swangerskap, ens.
Die belangrikste aktiewe bestanddele vir langtermyn-veelvuldige skleroseterapie is:
Afhangend van die voorbereiding, een of meer spuite per week in die spier of onder die vel.
'N Spuit daagliks onder die vel.
Een tablet per dag.
Een kapsule twee keer per dag.
Besmetting elke vier weke in 'n aar.
Een keer per dag 'n kapsule.
Een infusiesiklus per jaar en maksimum twee keer.
Besmetting elke drie maande in die aar.
Gebruik dit as 'n tablet in vier behandelingsiklusse (een tot twee tablette per dag vir vier tot vyf dae per siklus, etlike weke of maande tussen siklusse).
Interferone onderdruk die inflammatoriese prosesse in MS: dit verhoed waarskynlik dat sekere witbloedselle (T-limfosiete) in die bloedvate beland. Hulle kan nie die brein binnedring nie en ontsteking en die vernietiging van myelinskedes veroorsaak. Interferone belemmer ook die vorming van proteïene wat inflammasie bevorder. Dit laat goedgekeurde interferonpreparate toe om die aantal en intensiteit van MS-terugvalle te verminder en siekteaktiwiteit te verminder.
Newe-effekte: Aan die begin van die behandeling ly baie pasiënte aan griepagtige simptome met koors, kouekoors of spierpyn. As 'n voorsorgmaatreël moet die interferon in die aand ingespuit word, en die pasiënt moet ook profilaktiese asetaminofen of ibuprofen neem.
Rooiheid, pyn en verontwaardiging kan op die plek van die letsel voorkom en velweefsel kan sterf (nekrose). Vroue meld soms verhoogde menstruele bloeding tydens terapie. Ander moontlike newe-effekte van interferon is byvoorbeeld veluitslag, veranderinge in die bloedtelling en depressiewe buie.
GLAT kan 'n effektiewe alternatief vir interferone wees. Dit verhoog die tyd tot die volgende beroerte en verlig die erns van 'n spoel. Die presiese meganisme van werking is onduidelik. Dit is moontlik dat GLAT die verhouding van sekere witbloedselle tot mekaar verander – wat lei tot minder 'skadelike' (sitotoksiese) TH1-selle en meer beskermende TH2-selle.
Newe-effekte: Plaaslike newe-effekte wat gereeld op die inspuitplek voorkom, is rooiheid, pyn, koring, jeuk en ontsteking. Minder algemene newe-effekte soos infeksies (brongitis, otitis media, candida-infeksie, herpes, ens.), Disfunksie van die oë, braking, gewigstoename of bewing (bewing). Die geneesmiddel word meestal goed verdra.
Teriflunomide is 'n immunomodulator met anti-inflammatoriese eienskappe. Die presiese manier van optrede is nog nie in besonderhede bekend nie; maar dit verminder die terugval tempo, vertraag die vordering van liggaamlike gestremdhede en verminder die aantal breinskade op MRI.
Newe-effekte: Die mees algemene newe-effekte is verhoogde lewerfunksie, haarverlies, infeksies (soos griep, spysverterings in die spysverteringskanaal, brongitis, urienweginfeksies), naarheid, pyn en ongemak.
Dimetielfumarat (fumariensuur (BG-12)) is ook 'n immunomodulator. Dit maak voorsiening vir 'n herprogrammering van immuunselle. Boonop ontbind dit selbeskadigde vrye radikale en stikstofoksiede en aktiveer dit beskermende metaboliese weë in die selle. Uiteindelik verminder dit die jaarlikse terugvalkoers van pasiënte met veelvuldige sklerose. Dit verminder ook die progressie van gestremdheid en die aantal breinskade op MRI.
Newe-effekte: Aan die begin van die inname van Dimethylfumarat kom gereeld gastro-intestinale klagtes voor (soos naarheid, braking, buikpyn, diarree), asook met spoel (spoel).
Alemtuzumab is 'n sogenaamde monoklonale teenliggaampie en word vervaardig deur genetiese ingenieurswese. Dit verminder die aantal limfosiete – witbloedselle wat betrokke is by die vernietiging van die senuweeskedes (myelinskede).
Newe-effekte: Toediening van alemtuzumab kan infusiereaksies (soos koors, veluitslag), witbloedseltelling, respiratoriese en urienweginfeksies, spysverteringstelsel en sekondêre outo-immuun siektes (soos die skildklier en nier) veroorsaak.
ook Cyclophosphamid und Methotrexat werden gelegentlich als Reservemittel bei Multipler Sklerose verordnet. Es handelt sich dabei um Immunsuppressiva, die primär als Krebsmittel verwendet werden. Manchmal setzt der Arzt auch Kortisonpräparate in der Langzeittherapie, die eigentlich nur für die Schubtherapie zugelassen sind.