De Brexit van Groot-Brittannië uit de EU, een kijk uit VlaanderenDeur Rob Verreycken Na een jarenlange politieke aanloop was het in juni 2016 dan zover: de inwoners van Groot-Brittannië, in totaal 46 miljoen mensen, mochten zich in een bindend referendum uitspreken over een belangrijke vraag: moet Groot-Brittannië lid blijven van de Europese Unie (EU), of integendeel de EU verlaten – de zogenaamde ‘Brexit’? Maar liefst 72% van de kiezers kwam opdagen, een hele hoge opkomst, en de beslissing was nipt maar duidelijk: 17,4 miljoen Britten stemden voor het verlaten van de Brexit, of bijna 52%, het kamp dat wilde blijven haalde slechts 48% van de stemmen. Het resultaat om de EU te verlaten was vooral een grote persoonlijke en politieke overwinning voor NIgel Farage, de leider van de succesvolle partij UKIP, wat staat voor ‘United Kingdom Independance Party’, of onafhankelijkheidspartij voor Groot-Brittannië’. De opkomst van zijn partij verplichtte de Britse regering het referendum uit te schrijven, en zopas kondigde de nieuwe Britse eerste minister May aan dat de beslissing wel degelijk wordt uitgevoerd: in maart 2017 worden de onderhandelingen met de EU opgestart, zodat het vertrek van Groot-Brittannië een feit zal zijn in 2019. Voor de voorstanders van de Europese Unie, zoals die nu functioneert, is het vertrek van Groot-Brittannië een ramp. De EU startte immers na de Tweede Wereldoorlog als een project, waarin de nationale staten van Europa verregaand samenwerkten op economisch vlak maar politiek onafhankelijk bleven. Maar vooral met de invoering van de eenheidsmunt EURO, in 2002, werd de EU gekaapt door mensen met een heel andere bedoeling: zij wilden dat de nationale staten zouden verdwijnen, en via ‘steeds verdergaande integratie’ zouden vervangen worden door een ‘Verenigde Staten van Europa’, zoals de USA. De doelstelling was openlijk anti-nationalistisch: de verschillende culturele en politieke identiteiten van Duitsers, Britten, Fransen, Nederlanders en zovele anderen moest uitgewist worden en vervangen worden door één Europese en multiculturele ‘superidentiteit’. De Brexit maakt nu duidelijk, dat een grote meerderheid van de Europeanen die weg naar een Europese ‘superstaat’ afwijst. De eerste reden daarvan is de mislukking van de Euro: die nieuwe munt heeft de voorbije 20 jaar schatrijke bedrijven en banken nog rijker gemaakt, maar voor de gewone Europeaan alleen tot stijgende prijzen geleid, die het leven steeds duurder maakten. In het zuiden van Europa, zoals Spanje en Griekenland, leidde de Euro zelfs tot een ramp waarbij de werkloosheid bij jongeren meer dan 50% bedraagt! Maar de tweede belangrijkste reden is het afschaffen van de grenzen. Bedrijfsleiders en anti-nationalisten, zowel liberalen als socialisten, vonden het prachtig dat elke mens ongehinderd van de ene kant van de EU naar de andere kant kunnen wandelen. Maar de gewone burger zag hoe honderdduizenden vooral islamitische immigranten de grenzen van Europa bestormden, ‘Allah akbar’ riepen, kerken aanvielen, beelden van Maria kapot sloegen, criminaliteit pleegden, en uiteindelijk vreselijke terreuraanslagen pleegden in Frankrijk, Duitsland en België waarbij zelfs een priester in zijn kerk het hoofd werd afgesneden. De maat is nu vol: Tot driekwart van de Europeanen wil een herstel van grenzen en controles, uitwijzing van de islamitische illegale indringers, en een véél hardere aanpak van de asielinvasie. De EU kan en wil dat niet; en dus wijzen de Europeanen het hele EU-project nu af. Welke gevolgen zal de Brexit nu hebben? Voor Groot-Brittannië was een economische ramp voorspeld, maar die blijft uiteraard uit: het land doet het uitstekend, geniet wereldwijd vertrouwen en de tijdelijke daling van de Britse munt, het pond, maakt toerisme naar het land erg aantrekkelijk. Voor de EU zou dit wel eens het begin van het einde kunnen betekenen. Want ook in Frankrijk, Oostenrijk en Nederland staan rechtse vaderlandslievende partijen en bewegingen op die pleiten voor een referendum, gevolgd door vertrek uit de EU. Als de voorbije 50 jaar in Europa een tijd waren van steeds nauwere Europese samenwerking, dan zouden de volgende 50 jaar in Europa wel eens de terugkeer van de soevereine natiestaat kunnen brengen, die terug zijn etnische en historische identiteit ontdekt. Voor de Afrikaners is dat goed nieuws: van de liberale, globalistische, anti-identitaire EU hebben Afrikaners niets te verwachten. Het is geen toeval, dat in de rechtse partij PVV van Geert Wilders in Nederland, die volgend jaar bij de verkiezingen van maart 2017 de grootste van het land kan worden, de sympathie en belangstelling voor de Afrikaners zéér groot is, terwijl de steun vanuit het Vlaamse Vlaams Belang voor de Afrikaners natuurlijk al decennia een feit is. Voor de Afrikaners is de Brexit dus een hoopvol teken naar een veranderend inzicht en een hernieuwd respect vanuit het oude continent voor de eigen identiteit en cultuur, en dus op termijn ook voor Zuid-Afrika. Want de Vlaming en Nederlander die zijn eigen identiteit herontdekt, zal ook die van de Afrikaner leren kennen en waarderen.