Begin weer in die stad wat my geïnspireer het om die wêreld te reis - Reisverhale - 2020
Ek was nie opgewonde om êrens lank te wees nie. Seker, ek was opgewonde vir Ysland. En Marokko. En daardie reis na die Karibiese Eilande verlede jaar.
Goed, ek is opgewonde baie, maar ek was nog lank nie opgewonde nie. Toe ek 'n paar dae gelede in Bangkok aangekom het, het ek in die vliegtuigvenster 'n weerspieëling van 'n wye oë en bosse-stertman gesien wat 'n plek vir die eerste keer weer sien. Daardie man was ek. Ek was by die huis.
Vir jare het ek gedroom om terug te kom na my wortels, my rugsak oor my skouer te sleep, en weer sonder 'n plan te reis. Maar die lewe het altyd blykbaar in die pad gekom en reise het vertraag. "Iets" het altyd opgekom.
Dit was maklik om 'n roetine te bou en 'n geriefsone in te voer. Dae gekies deur en voordat ek dit geweet het, het jare verbygegaan en die lys van dinge om te sien, het langer en meer uitdagend geword.
Na maande om daaroor te praat, hier is ek, terug in Suidoos-Asië, om dit regtig te doen. Dit is uiteindelik werklik! Ek is terug in Thailand, die land waar dit alles begin het, om lang tyd deur die streek te reis. Ek voel meer ontspanne en rus in die laaste paar dae as wat ek in maande gehad het.
Ek is in die land waar ek op my eerste besoek twee keer op een dag geruik is. Ek het McDonald's geëet omdat straatvoedsel lekker was en my idee was dat dit 'n drie-ster hotel was. .
En ek het elke oomblik daarvan liefgehad! Dit het my uit my geriefsone gegooi en my gehelp om nog meer te reis.
Dit is die begin van 'n vyfmaandse reis, en ek gaan elke oomblik geniet en elke geleentheid gebruik. Ek begin my nuwe backpacking-reis in die stad Chiang Mai, die plek waar ek die vyf backpackers ontmoet het wat my lewe verander het. Diegene wat my gewys het dat die langtermyn reis op 'n begroting was, was moontlik en het my my reisgenoot vertel, "Scott, ek gaan huis toe en gaan my werk af om die wêreld te reis."
Ek wonder dikwels wat met hulle gebeur het. Hoe lank het hulle gereis? Waarheen het hulle gegaan? Wat doen hulle nou? Ek twyfel of hulle my vandag sal herken, en as dit nie vir 'n ou prentjie is wat ek van ons het nie, sou ek ook nie.
Hulle het my lewe verander - en sit my op die pad wat my gelei het tot waar ek vandag is.
Wat my gedra het om te reis was die gevoel van oneindige moontlikheid wat dit meebring. Jy kan enigiets doen wat jy wil en jy weet nooit waar die dag jou werklik sal neem nie. Soos ek die volgende paar maande uitkyk, het ek weer die gevoel. Terwyl ek 'n algemene roete in gedagte het, is daar soveel opsies, en ek kan oral ophou. Al wat ek weet, is dat ek op nuwe plekke sal wees, nuwe dinge sien en nuwe mense ontmoet.
Na twee maande hier, is dit terug oor die groot, blou Stille Oseaan en af ​​na Suid-Amerika waar ek Patagonië sal verken, regs by Machu Picchu gaan, die Amazone verken en in Argentinië wyn drink.
Ek is gelukkig genoeg om 'n loopbaan te hê wat my toelaat om myself halfpad oor die hele wêreld te pluk en soveel tyd spandeer as wat ek daar wil hê. Maar selfs as jy nie dieselfde luukse het nie, moenie toelaat dat jou binneste nageslag jou rug hou nie. Dit is nooit te laat om weer te begin en die dinge te bereik waarvoor jy gedroom het om te doen nie.
Want selfs as dit uiteindelik gemotiveer word om na die gimnasium te gaan, dansklasse aan te neem, of boogskiet te leer (iets wat ek nooit die tyd gehad het om te doen nie), is dit nooit te laat om te begin nie. Dit is nooit te laat om te sê: "Liefie, laat ons die kinders uiteindelik na Europa vat."
Soos Dave Matthews gesê het, "die toekoms is geen plek om jou beter dae te plaas nie."
En nou het ek 'n paar van die beste dae wat ek in 'n rukkie gehad het.
Copyright 2020 \ none \ Chiang Mai: Die stad wat my geïnspireer het om die wêreld te reis