Ja, sedert 2008, maar ek het nie geëmigreer nie. Ek beskou myself as ’n trekarbeider, maar gelukkig nie om den brode nie en met al die pyn en ontwrigting wat normaalweg met trekarbeid gepaardgaan nie. Ons het die keuse gemaak om te verhuis na Nederland omdat die geleentheid om ’n leerstoel in godsdiensfilosofie aan die Vrije Universiteit van Amsterdam te beklee vir my baie aantreklik was. Dit was ’n geleentheid om my byna teenstrydige liefdes vir die filosofie enersyds en die teologie andersyds met mekaar te versoen op ’n wyse wat nie vir my op Stellenbosch moontlik was nie.
Dit is ’n bedrieglik moeilike vraag. Miskien speel dit ’n rol dat ’n mens ontwortel is, moet afstand doen van baie gehegthede en vertroudhede in die onmiddellike leefomgewing wat jy agterlaat, dat jy nie kan reken daarop dat mense jou ken en kan plaas in die kontekste wat jou gevorm het nie, dat jy in ’n sekere sin anoniem en eendimensioneel intree in ’n nuwe sosiale omgewing, dat jy jou pynlik bewus is daarvan dat jy nie die nuanses van ’n nuwe leefomgewing ken en kan herken nie, en omgekeerd dat diegene met wie jy daagliks omgaan nie ’n vae benul het van die gelaagdhede en meerdimensionaliteit van jou identiteit nie: dit is alles ’n teelaarde vir ’n ironiese lewenshouding, wat miskien dan weer indirek bydra tot ’n digterlike oog? Ek dink W.E.G. Louw het ’n groter vormende invloed gehad op my as jong aspirerende “digter” as wat Opperman gehad het, en by Louw (wat my vroeg reeds in persoonlike gesprekke bekend gestel het aan Rilke) het ek geleer hoe belangrik dit is om met ‘n “digterlike oog” na die wêreld te kyk, dat jy dit moet aankweek en oefen en maklik weer kan verloor. Maar Opperman het dan miskien weer gelyk gehad in dié sin dat die oog van ’n filosoof anders is en kyk as dié van ’n digter. Nietemin, om jou vraag te beantwoord: ja, ’n buitelandse bestaan verander beslis die oog waarmee jy na die wêreld kyk.
Daar verskyn (byvoorbeeld) op bladsy 29 ŉ gedig ŉ Afrikaans en dan die Nederlands eweknie op bladsy 30. In die bundel vind ons ook gedigte in Engels. Is daar ŉ filosofiese rede hiervoor, vra ek effens tong in die kies. Is daar ŉ letterkundige rede? Hoe tree tale met mekaar in gesprek, dink jy? Hoe wil jy die leser in hierdie verband aanraak of die verwysingsveld verbreed?
Ek dink my vakkundige kennis van die filosofie in die algemeen en meer spesifiek die taalfilosofie en godsdiensfilosofie speel ’n belangrike rol in sommige van die gedigte, maar sekerlik nie in almal nie. Sommige van die temas, soos die verband tussen skoonheid en verganklikheid, die alledaagse en die ultieme of goddelike, die relativerende werking van humor en ironie, die mag en onmag van die taal, ensomeer, is natuurlik ook deur en deur filosofiese temas. Die meeste gedigte veronderstel nie vooraf kennis van die filosofie nie en ek hoop dat die gedigte wat wel filosofiese verwysings oproep ook tot lesers sal spreek wat nie oor kennis van die filosofie beskik nie, maar dat dit die leeservaring sal verryk vir diegene wat wel die verwysings raaksien of die moeite wil doen om dit in de leeservaring te betrek. Om te reageer op jou voorbeeld van Hegel en Schlegel: ja, dit is ’n digterlike keuse, maar ’n doelbewuste een en die rym is ’n toevallige wins in hierdie geval. Ek gaan nie die aap uit die mou laat nie (daarom het ek juis die gedig geskryf!), maar daar is redes waarom Hegel, Schlegel, Schopenhauer in hierdie gedig die weg voorberei vir Nietzsche. Dit is in hierdie geval selfs die sleutel tot ’n ryker interpretasie van die gedig en die bundel in die algemeen, maar dit is nie ’n noodsaaklike voorwaarde dat ’n mens vertroud moet wees met dié denkers om die gedig te verstaan of die skarnierfunksie van die gedig binne die geheel van die bundel te snap nie. Of ten minste: dis wat ek hoop.
Vaste vorme verskaf aan die leser vastrapplek en veiligheid wanneer die “eksistensiële vakuum”³ betree word, is my mening. Jou vaste vorme en jou rym lees gemaklik en elegant., soos byvoorbeel begrafnis op bladsy 71. Het jy ŉ spesifieke siening oor vaste vorme? Gebeur hierdie patrone vir jou so moeiteloos soos dit voorkom? Hoe lank slyp jy en rond jy af aan jou verse? Dink jy ŉ gedig is ooit werklik voltooi?
Die poësie van die dertigers in Afrikaans en die tagtigers in Nederlands het vir my as ’n groot inspirasiebron en voorbeeld gedien toe ek as letterkundestudent ernstig begin dig het. Ek hou van vaste vorme en dit kom as’t ware natuurlik by my om te dink in en te soek na vaste vorme, óók omdat dit ’n sterk bindende struktuur bied, maar ek moes myself ook bewustelik probeer bevry van ’n oormatige voorkeur vir simmetrie en rym. Dit is vir my baie moeiliker om ’n vryer soort vers te skryf en miskien doen ek dan weer te veel moeite om die spanning en binding op ander maniere te bewerkstellig. Sommige gedigte in die bundel het met één inval, as’t ware in een sitting, kant en kaar gekom, maar oor die algemeen werk ek óór en óór aan ’n gedig, soms selfs oor ’n periode van jare. Meestal is ek nooit tevrede nie. Ek het iemand nodig om vir my te sê dat ek nou moet volstaan, dat ’n gedig goed genoeg is. In die geval van die gedigte in hierdie bundel, was dit meestal my vrou Lettie wat dit gedoen het, en later my redakteur Rentia Bartlett-Möhl, sonder wie ek nie die vrymoedigheid sou gehad het om die bundel te publiseer nie. My eindelose herskryf aan gedigte is sekerlik nog een van die redes waarom dit lank geneem het om uiteindelik ’n bundel af te rond en “vry te gee” vir publikasie. Nadat ek die bundel ’n paar dae gelede in my hand kon hou en begin deurblaai het, wou ek onmiddellik weer begin verander aan sommige gedigte.
Dit is nogal ’n onverwagse vraag, maar ja, soos I.D. du Plessis gedig het: “die liefde neem ’n duisend vorme aan” – of hoe? Ek weet nie of ek met “klassieke tipes” werk nie, maar erotiek, sowel die potsierlike as die alledaagse en die sublieme speel seker ’n belangrike rol in die bundel en soos die filosowe al van die vroegste tye af uitgewys het, van Plato en Aristoteles tot Nietzsche en Bataille, is erotiek en die dood verwant aan mekaar. Ja, sekerlik is daar verskillende soorte dood, maar die duisend dode wat ons daagliks sterf is ’n voorwaarde om die skoonheid van die lewe te ervaar. Dit is die tragiese kondisie van ons menswees. Die titel (en die voorblad) gee reeds aan dat die bundel die verhoudinge en die spanninge tussen die (skoonheid van die) alledaagse en ons sterflikheid, die sublieme en die verganklike in die algemeen, tematiseer.
Willie, kan jy asseblief bietjie uitwei oor die treffende gedig “Fuga in swart”, met sy evokatiewe herhalings? Sekerlik van die grootste voorbeelde van liefde en haat word deur Paul Celan vervat in sy gedig Todesfuge. Ek plaas jou gedig hier, en in die verwysings ook ŉ Youtube skakel na Celan wat sy eie gedig voorlees⁵, asook ŉ Engelse vertaling van Celan se gedig – Death Fugue⁶.
Die eerste gedig in “Doodmenslik” dra die titel die laaste gedig. Die gedig ondermyn onder andere konstrukte van belangrikheid, status en kennis. Dit dui ook aan hoe die laaste gedig lyk. Wanneer die leser egter die laaste gedig in die bundel lees, sien dit heeltemal anders daar uit. Is dit dan so dat die laaste gedig nog nie geskryf is nie, soos in reël 4 beweer word? Of verwys die eerste gedig dalk na ŉ metaforiese of selfs argetipiese laaste gedig? Is dit ironies dat die laaste gedig in hierdie “donker bundel” dan troos en hoop as titel dra? Is die toonaard van die (nog abstrakte) laaste gedig dalk nog onbepaal?
Ek plaas graag altwee die gedigte, ook as voorbeeld vir hoe sterk die teenstellings en dualiteite (of is dit dualisme?) in “Doodmenslik” is.
Daar is ’n soort verhulde opbou in die komposisie van die bundel: dit begin met´n selfbekendstelling en ars poetica, ’n soort genesis of skeppingsmoment en loop dan op na gedigte wat te make het met geloofsontgogeling en godsbegrip (die Psalms), gevolg deur gedigte wat te make het met die begin en einde van die lewe, ons vergangklikheid en die dood wat eintlik al van meet af aan ingebak is in die lewe, die oënskynlike tevergeefsheid van alles (Prediker), en ontsluit of sluit af met liefdesgedigte, die crescendo, m.a.w. die evangelie ín hierdie tragiese ambivalensie van skoonheid en sterflikheid, ons enigste troos en hoop, maar dan nie in ’n hiernamaals nie, maar in die sublieme sintuiglikheid van plaasbotter en stroop. Dít is die laaste gedig, maar óók weer nie omdat dit ’n venster oopmaak na die onsegbare (wat altyd weer anders en opnuut ongesê bly), ek sou wou sê die onsegbare sin van ons liggaamlikheid en eindigheid.
Die heel laaste gedig is vir my baie kosbaar, maar jy het dit nou reeds aangehaal. Dan sal ek sê die credo van die bundel en my lewe is die gebed: