Ons benodig 'n eenvoudige stelsel vir die kategorisering van data-privaatheidinstellings, soortgelyk aan die manier waarop Creative Commons spesifiseer hoe werk wettig gedeel kan word. Shutter
Die privaatheidsbewustheid van data het onlangs momentum gekry, in die lig van die data van die Cambridge Analytica en die bekendstelling van die algemene databeskermingsregulasie van die Europese Unie (BBP).
Een van die belangrikste elemente van die GDPR is dat dit vereis dat maatskappye hul privaatheidverwante terme en voorwaardes (T & C's) vereenvoudig sodat hulle verstaanbaar is vir die algemene publiek. As gevolg hiervan het maatskappye hul voorwaardes en voorwaardes vinnig verander en hul bestaande gebruikers in kennis gestel.
Aan die een kant is hierdie nuwe T & C's nou vereenvoudigde regsdokumente. Aan die ander kant is hulle nog te lank. Ongelukkig het die meeste van ons nog steeds oor die lees van die dokumente geluister en eenvoudig "aanvaar" geklik.
Sal dit nie lekker wees as ons ons algemene privaatheidvoorkeure in ons toestelle kan spesifiseer nie, moet hulle privaatheidsbeleid nagaan wanneer ons inteken vir programme en ons waarsku as die ooreenkomste oorskry?
Hierdie droom is haalbaar.
Creative Commons as sjabloon
Vir dekades is sagteware verkoop of gelisensieer met lisensie-ooreenkomste wat verskeie bladsye lank was, geskryf deur prokureurs en moeilik om te verstaan. Later het sagteware met gestandaardiseerde lisensies gekom, soos die GNU General Public License, Berkeley Software Distribution, of The Apache License. Dié lisensies definieer gebruikersregte in verskillende gebruiksgevalle en beskerm die verskaffer van laste.
Hulle was egter steeds moeilik om te verstaan.
Met die stigting van Creative Commons (CC) in 2001 is 'n vereenvoudigde lisensie ontwikkel wat komplekse regs kopieregooreenkomste verminder het tot 'n klein aantal kopieregklasse.
Hierdie lisensies word verteenwoordig deur klein ikone en kort akronieme, en kan gebruik word vir beelde, musiek, teks en sagteware. Dit help kreatiewe gebruikers om dadelik te herken hoe - of - hulle die gelisensieerde inhoud in hul eie werk kan gebruik.
Stel jou voor dat jy 'n foto geneem het en dit wil deel met ander net vir nie-kommersiële doeleindes, soos om 'n storie op 'n nie-winsgewende nuuswebwerf te illustreer. U kan u foto as CC BY-NC lisensieer wanneer u dit oplaai Flickr. In die Creative Commons-bepalings vereis die afkorting BY (vir toeskrywing) die gebruiker om die eienaar te noem en NC (nie-kommersiële) beperk die gebruik tot nie-kommersiële toepassings.
Internet soekenjins sal hierdie eienskappe met die lêers indekseer. Dus, as ek na foto's soek wat eksplisiet gelisensieer is met die beperkings, via Google Byvoorbeeld, ek sal jou foto vind. Dit is moontlik omdat selfs die rekenaars hierdie lisensies kan verstaan.
Ons moet Privaatheidsbeleid ontwikkel
Soortgelyk aan Creative Commons-lisensies waaronder kreatiewe inhoud aan ander gegee word, benodig ons Privaatheidsbewegings, waardeur maatskappye gebruikers kan inlig hoe hulle hul data sal gebruik.
Die Privaatheidsbeleid moet regsbindend wees, eenvoudig vir mense om te verstaan ​​en eenvoudig vir rekenaars te verstaan. Hier is ons voorstelle vir wat 'n Privaatheidsbeleid mag lyk.
Ons stel voor dat die klassifikasies Privaatheidsboeke ten minste drie dimensies van privaat data dek: versameling, beskerming en verspreiding.
Watter data word ingesamel?
Hierdie dimensie is om te spesifiseer watter vlak van persoonlike inligting van die gebruiker afgehaal word en is dus in gevaar. Byvoorbeeld, naam, e-pos, telefoonnommer, adres, geboortedatum, biometrie (insluitend foto's), verhoudings, netwerke, persoonlike voorkeure en politieke menings. Dit kan gekategoriseer word op verskillende vlakke van sensitiwiteit.
Hoe word u data beskerm?
Hierdie dimensie spesifiseer:
waar jou data gestoor word - binne 'n program, in een bediener of in bedieners op verskeie plekke
hoe dit gestoor en vervoer word - of dit gewone teks of geïnkripteer is
hoe lank die data gehou word - dae, maande, jare of permanent
hoe die toegang tot jou data beheer binne die organisasie - dit dui op die beskerming van jou data teen moontlike kwaadwillige akteurs soos hackers.
Hoe versprei jou data?
Met ander woorde, met wie word jou data gedeel? Hierdie dimensie vertel of die data met derde partye gedeel word of nie. As die data gedeel word, sal dit wees de-geïdentifiseer gepas? Word dit vir navorsingsdoeleindes gedeel of vir kommersiële doeleindes verkoop? Is daar verdere kontroles in plek nadat die data gedeel is? Sal dit deur die derde party verwyder word wanneer die gebruiker dit by die primêre organisasie uitvee?
Privaatheid Commons sal maatskappye help om na privaatheid te kyk voordat hulle dienste aanbied. Dit sal ook help om die probleem van kommunikasie oor privaatheid op te los, net soos die Creative Commons die probleme van lisensiëring vir mense en rekenaars oplos. Soortgelyke idees is in die verlede bespreek, soos Mozilla. Ons moet hierdie gedagtes in die huidige konteks van die GDPR hersien.
So 'n stelsel sal jou toelaat om privaatheidskommonsinstellings in die opset van jou kinders se toestelle te spesifiseer, sodat slegs toepaslike programme geïnstalleer kan word. Privaatheidsbeleid kan ook aangewend word om u te informeer oor die gebruik van u data wat vir ander doeleindes versamel word, soos lojaliteitskortingskaarte, soos FlyBuys.
Natuurlik sal Privaatheid Commons nie alles oplos nie.
Byvoorbeeld, dit sal steeds 'n uitdaging wees om besorgdheid oor derdeparty-persoonsmakelaars aan te spreek Acxiom of Oracle versamel, skakel en verkoop ons data sonder dat die meeste van ons selfs weet.
Maar dit sal ten minste 'n stap in die regte rigting wees.
Alexander Krumpholz, Senior Eksperimentele Wetenskaplike, CSIRO en Raj Gaire, Senior Eksperimentele Wetenskaplike, CSIRO
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Privaatheid en sekuriteit > Hier is wat 'n privaatheidsbeleid wat maklik verstaan ​​kan lyk