Oor die blou obsessie van 'n piekanien
Met my eerste besoek aan Loftus Versfeld het ek my hart sonder voorbehoud aan die Bulle gegee
Ek onthou dit nog soos gister, al was dit bykans 26 jaar gelede. Dit was 'n deurgangsrite, soos om gedoop of aangeneem te word. 'n Openbaring wat my lewe onherroepbaar sou verander. Dit was die blou plastiekstoele. Die lowergroen gras en witgekalkte lyne. Die geesdriftige gedruis onder die skare vooraf. Die liglou H-vormige staalstrukture. Die energie. Die ritme. Die 15 spelers in hemelsblou. Die drieë. Die oorverdowende gejuig. Dit alles het gemaak dat ek met my eerste besoek aan Loftus Versfeld my hart sonder voorbehoud aan die Bulle gegee het.
Hierdie eerste betowerende kennismaking met die heiligdom van die Jakarandastad het 'n onstuitbare obsessie in my aangewakker. Ek en my pa het ons elke Saterdag van elke winter op die hoofpawiljoen bevind. Daar regs langs die tonnel, waar mens die Deep Heat kon ruik. Of dit nou Noord-Transvaal teen Stellaland, Tukkies teen Adelaars of die Springbokke teen die Kavaliers was. Curriebeker, Lionbeker, Carltonbeker. Maak nie saak nie. Ons was daar. En soms, op 'n weeksaand, het ons selfs die oefeninge gaan gade slaan, waar Naas Botha eenkeer oor my kuif gevryf het en ek myself terstond 'n klein bietjie natgepiepie het.
My obsessie is ook nie langs die veld laat staan nie. O nee! By die huis was daar lêers, stampvol met wedstrydprogramme, sowel as hordes plakboeke vol uitknipsels van my helde. Uli Schimdt, Burger Geldenhuys, Naas, Johan Heunis. Mánne onder mans. Jy kon my enigiets oor hulle vra. Lengte, gewig, aantal wedstryde gespeel, huwelikstatus, beroep, gunsteling gereg. Noem maar op.
Daardie was die dae voor televisieskeidsregters, Bulls-babes, rooikaarte, uitwysings, korporatiewe borgskappe, handelsmerkbeskermde oefentruie en 'n dak oor die Oospawiljoen. In daai dae het 'n span 15 spelers gehad, met twee of drie reserwes wat reeds 'n wedstryd agter die blad had. Almal was amateurs met regte werke. As die manne mekaar 'gegroet' het, is hulle koelkas toe gestuur. Agter die pale, natuurlik. As jy 'jou vorm verloor' het, het jy jou plotseling in die B-span bevind en as die ref dit sou waag om teen die blou span te blaas, het die nartjies op hom neergereën. Rugby soos die liewe Heer vir dit bedoel het om te wees.
Daar is te veel wonderlike herinneringe in my brein geëts om hier breedvoerig oor uit te wei, maar as ek een móét uitsonder, sal dit die 1987 Curriebekerfinaal teen Jannie Breedt se Transvaalspan wees. Die wedstryd is in aaklige weerstoestande beslis en teen halftyd, ná twee drieë deur die Rooibontes, was die skrif so te sê aan die muur. Behalwe dat niemand vir Naas vertel het nie. In die gietende reën het hy vier strafskoppe en vier skepskoppe deur die pale gejaag en al die Bulle se punte in die 24-18 oorwinning aangeteken. Sannie Breedt was in trane en ek was in ekstase.
Hierdie afgelope Saterdag was die eerste keer in nege jaar dat die Bulle nie by die Curriebeker-halfeindstryd betrokke was nie. Dis 'n bitter pil om te sluk, maar ek aanvaar dit met grasie, want die magtige Blou Bul sal weer herrys. Dit bly my span. Dit bly my trots. Ek bly 'n Bul!