Staptog help ouers wat babas aan die dood afgestaan hetArgieffoto: Pixabay.com Wanneer ŉ baba gebore word, wil almal die baba sien, vashou en vertroetel. Daar word gekloek om die ma, kos en geskenke word aangedra en oor die algemeen feesgevier. Dit laat die ouers van die nuwe baba spesiaal en geliefd voel. Maar wanneer ouers die verlies van ŉ baba ly, hetsy vanweë ŉ miskraam of weens stilgeboorte, of dalk in ŉ latere stadium in die baba se jong lewe, voel hierdie ouers dikwels alleen en kry hulle nie die nodige ondersteuning wat hulle eintlik broodnodig het nie. Dit voel soms vir hierdie ouers dat ŉ hulle bloot met hul lewens moet aangaan, so asof die swangerskap of baba nooit bestaan het nie. Om die rede het vier organisasies, Mama Nurture, Big Hearts for Tiny Feet, Sonja Smith Begrafnisondernemings en Now I Lay Me Down To Sleep, saamgespan om ŉ stappie van herinnering te reël. Vanjaar word die tweede Walk of Remembrance by die Avianto-landgoed in Muldersdrift gehou wat ouers nooi om hulle kinders so te onthou en te eer. Die 2,5-km staptog word op 20 Oktober gehou, juis omdat Oktober die maand is waarin Internasionale Swangerskap- en Babaverlies Bewusmakingsmaand gehou word. Amanda Dean, stigter van Big Hearts for Tiny Feet en organiseerder van die stappie, sê dat dit daarop gemik is om soveel as moontlik mense bymekaar te kry wat ondersteuning en hulp nodig het. “Daar was ŉ behoefte aan iets soos dié, om mense die geleentheid te gee om ook ander mense te ontmoet wat deur dieselfde ding gaan en ŉ ondersteuningsnetwerk te bou,” verduidelik sy. ŉ Mamma wat die jaar saam gaan stap en in 2016 ŉ stilgebore baba gehad het, sê dat geleenthede soos hierdie vir die ouers ŉ kans gee om tyd uit te kerf en aan die baba te dink. “Dit dwing jou soort van om net weer tyd te gee aan daardie mensie se bestaan, al is hulle nie meer hier nie. “Jou dag gaan so vinnig en partykeer kom jy agter dat dit weke of maande laas was wat jy nie eens aan daardie mensie gedink het nie. Dan tref dit jou. Of jy sien jou ander kind iets doen en jy wonder hoe sou hulle dit gedoen het. Dit tref jou wanneer jy dit die minste verwag,” sê sy. Nicci Coertze, ŉ spesialis troosdoula en aanbieder van ŉ troosopleidingskurrikulum, sê enige aksie of samekoms van ouers wat babas verloor het, sal nooit negatief wees nie, want dit eer die baba se bestaan, “maar dit kan nooit die plek van berading of ondersteuningsgroepe inneem nie”. Foto: Alexas_Fotos/Pixabay.com Sy verduidelik dat dit belangrik is vir ouers, wat sukkel om te funksioneer na die verlies van hulle baba, om professionele hulp kry. “Dit help ook baie as ouers hulle baba eer en onthou deur ’n boom te plant ter herinnering, ’n stukkie juweliersware te laat maak wat simbolies van hulle baba is, ’n foto of sonarafdruk van hulle baba te raam, ’n spesiale herinneringsbeertjie (memory bear) of enige ander tasbare manier om hulle baba te onthou. Ouers kan ook ’n herinneringsboks (memory box) maak met items wat hulle met die swangerskap of baba verbind as bekragtiging van die feit dat hulle baba wel bestaan het,” sê Coertze. Dikwels weet familie en vriende wat nog nie dié soort verlies moes verwerk nie, nie hoe om bedroefde ouers te benader nie. “Die ergste seer is wanneer vriende en familie nie die ouers erkenning gee vir die feit dat hulle ’n baba verloor het nie, deur nie oor die baba te praat nie. Of iemand op ses weke of ses maande of met ’n geboorte hulle baba verloor, was dit hulle baba en hulle rou. Respekteer dit deur daardie lewe saam met hulle te eer en te onthou,” stel sy voor. Sy sê dat naasbestaandes ook sukkel om die regte trooswoorde te kry om te gebruik, of wat hulle fisiek moet doen om vertroosting te bied. Daar is egter baie taboes, sê sy. Dit word aanbeveel dat met die verlies van ŉ baba tydens of na geboorte ŉ volgende nie vir ouers gesê word nie: Na ŉ miskraam moet naasbestaandes liefs nie die volgende aan die ouers sê nie: “Die heel beste raad wat ek as troosdoula vir familie en vriende het, is om iets te sê soos: ‘Ek het nie woorde oor die verlies van (baba se naam) nie, maar ek is hier vir julle en my hart huil saam met julle. Ek bring vanaand vir julle iets om te eet.’ Met daardie eenvoudige sinnetjie erken jy hulle baba, verseker jy die ouers van jou ondersteuning en dra jy prakties by om die ouers te help. Dis die heel minste en die heel meeste wat jy kan doen.”