Groot Britse projek om die geheime van die historiese stadsmure in York te onthul - Inligting - 2022
Groot Britse projek om die geheime van die historiese stadsmure in York te onthul
'N Groot opgrawing is aangekondig om die beroemde stadsmure van York te ondersoek. Hierdie mure het 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van Brittanje en daar word baie opwindende ontdekkings verwag.
York is 'n pragtige stad in die noorde van Engeland, en dit is baie gewild onder toeriste, getrek deur sy argitektuur en geskiedenis. Hierdie antieke versterkings simboliseer die identiteit van die stad. Die stad het baie kilometers mure en is oor die algemeen 13 voet hoog en 6 voet breed (4 by 1,8 meter). Hulle is veral gewild onder besoekers wat deur die mure kan loop en die vele torings kan sien. Een klein gedeelte van die skanse toon teken van spanning as gevolg van die groot gewig van die mure se loopbrug.
Opgang met kraak, wat plek maak vir spanning deur die gewig van die loopbrug. Simon Hulme / Yorkshire Post
Kommer in die toring
Dringende werk is nodig om 'n 14 te versterk steeeu -toring teen die mure, wat tekens van onstabiliteit toon. Die afgelope vyf jaar het die toring begin bars en bars as gevolg van die invul van 'n loopbrug. Die toring, slegs bekend as nommer 2, is geleë tussen die groter Baile Hill -toring en die nuuskierige Bitchdaughter Tower. Dit is gebou om die oorspronklike mure van die stad te versterk, en die paadjie wat dit nou laat buig, is in die 1700 of 1800 gebou. Min meer is bekend oor sy geskiedenis.
Dr Louise Hood, wat help om die mure te bestuur, het aan die Yorkshire Post gesê dat 'normaalweg as ons 'n skeur vind, ons dit kan vasmaak of 'n mortier kan insit'. Die beste benadering tot die stabilisering van die struktuur was egter om die mure uit te grawe. Tydens die opgrawings onder die mure sal klipkappers werk om die toring te herstel. Die projek word ondersteun deur Historic England en sal tot vier maande duur.
Die nuuskierige Bitchdaughter Tower, teen die muur van York. Hierdie toring was eens veel groter, met 2 of 3 verdiepings, en word gebruik as 'n koninklike gevangenis. ( © Matthew Hatton / CC BY-SA 2.0 )
Die Noord -Romeinse vesting
Daar word gehoop dat die beplande opgrawings meer sal vertel oor die geskiedenis van York se mure. Romeinse legioene het 'n kasteel gebou ( castra) hier in die 70's AD. Eboracum, soos dit deur die Romeine bekend gestaan ​​het, was een van die belangrikste Romeinse nedersettings in Noord -Engeland. In 'n vorige artikel het Ancient Origins berig dat 'hierdie nedersetting 'n stad geword het en mettertyd een van die belangrikste in Romeinse Brittanje en Yorkshire geword het'. Maar teen die 5 ste eeu nC, is dit laat vaar na die onttrekking van die Romeinse legioene na Gallië in 410 nC.
Daar is amper geen oorblyfsels van die oorspronklike Romeinse mure nie, behalwe 'n alleenstaande toring. Britain Express berig dat 'die mees opvallende Romeinse oorblyfsel die meervoudige toring' is. Hierdie 10-kantige struktuur was een van die 10 torings op die mure en is gebou deur keiser Septimius Severus (210 nC). Die beplande opgrawing kan onthul of daar 'n Keltiese nedersetting op die terrein was voor die koms van die Romeine.
Skare van Romeinse munte lei tot die ontdekking van 'n belangrike plek in Engeland
Durrington -skagte: is Brittanje se grootste voorhistoriese monument 'n soniese tempel?
Mummified Hand uit Yorkshire is moontlik die laaste hand van heerlikheid wat nog bestaan
Die Romeinse versterkings met muur en meervoudige toring in Museum Gardens York. ( CC BY-SA 3.0 )
Na die einde van die Romeinse bewind het York deel geword van 'n Angelsaksiese koninkryk, en dit lyk asof die mure verval het. In die 9 ste eeu het die Vikings van die groot 'heidense leër' hierdie deel van Engeland beset en York die hoofstad gemaak van 'n magtige koninkryk, bekend as Jorvik. Met verloop van tyd het hulle die ou walle herbou en 'begin deur die Romeinse mure te bedek met 'n breë grondwal met 'n houtheining' volgens The History of York. William the Conqueror tydens sy veldtog om die Angelsaksers in Noord-Engeland te onderwerp, het York geneem en tydens hierdie aanval is die mure daarvan erg beskadig.
Egte Middeleeuse mure van York
Die stad het floreer omdat dit die setel van die aartsbiskop van York was. Die meerderheid van die mure is tussen die 12 gebou ste en die 14 ste eeu toe die stad een van die belangrikste in Engeland was. Hulle het waarskynlik houtmure vervang. York was die hoofkwartier van Charles I in die Engelse burgeroorlog, maar die stad is beleër en gevange geneem deur die parlementariërs (1646), die mure het in hierdie tyd relatief ongeskonde ontsnap.
Die enigste toevoegings tot die Middeleeuse mure was die loopbrug in die moderne tyd. Anders as baie ander stede en dorpe in Europa, kon York sy middeleeuse mure behou. 'Die meeste mense loop deur die stadsmure en dink dat hulle op Romeinse mure staan, het dr Hood aan die Yorkshire Post gesê.
Dr Hood word deur die Yorkshire Post aangehaal: 'Ons het hierdie fantastiese geleentheid, met 'n opgrawing en proefgate, om te sien of ons kan uitvind wat daar voorheen was'. Die werk beteken dat hulle beter kan verstaan ​​wanneer die toring gebou is, en 'n insig in watter struktuur daar voorheen bestaan ​​het. Die werk kan iets onthul oor 'n verlate vesting wat eens in hierdie deel van die stad gestaan ​​het. 'N Nuwe tydelike paadjie is opgerig om besoekers deur die beroemde mure te laat loop en die besienswaardighede van York te geniet.
Groot Britse projek om die geheime van die historiese stadsmure in York te onthul - geskiedenis
Die BBC het 'n versameling verhale ontwikkel om aan te toon hoe WW1 mense en plekke in Engeland, Skotland, Wallis en Noord -Ierland geraak het. Die strategiese doel is om die gehoor op 'n visuele manier aan hierdie verlede te verbind deur tuis te bring hoe die wêreldoorlog plaaslik in die huishoudelike omgewings en werkplekke in huise en strate en fabrieke van stede, dorpe, dorpe, gehuggies plaasgevind het. Helen Weinstein, kreatiewe direkteur van Historyworks, was betrokke by BBC Strategy vir die herdenking van die herdenking van die Eerste Wêreldoorlog. Daarbenewens het Historyworks 'n reeks produkte vir die herdenking gemaak, met Sam Johnson as navorser, Jonathan Cowap as aanbieder, Helen Weinstein as vervaardiger, Jon Calver as klankingenieur/redakteur en John Oxley as adviseur.
Hierdie WW1 -stukke bevat 'n BBC Radio Feature -reeks oor York se ervaring in die Eerste Wêreldoorlog, 'n drama oor gewetensbeswaardes in York wat gemaak is as 'n goeie installasie vir die Guildhall in York, en 'n History Trail -app wat York se ervaring van die Eerste Wêreldoorlog wys u kan die situasie met behulp van die app/kaart of via klank op YouTube ervaar as u nie 'n slimfoon het nie. U kan al hierdie items as klanklêers en verdere inligting hieronder op hierdie bladsye vind.
Gee asseblief terugvoer as u wil!
Om 'n wye verskeidenheid hulpbronne te vind, gaan na die webwerf van die Eerste Wêreldoorlog van die BBC, waar u op plekke, temas en op die BBC -streek/radiostasie kan soek. Alle BBC -streeks- en plaaslike radiostasies herdenk die Groot Oorlog op Maandag 4 Augustus deur die funksies op hierdie bladsye uit te saai:
BBC WORLD OORLOG EEN EEUGDEKKING
York Art Gallery: Vertoon tyd
Vir 'n kind is die konsep van geheimhouding 'n magiese konstruksie gevul met intrige, misterie en avontuur. Geheimhouding is sterk opgewonde oor die verhale en speletjies wat ons in ons jeug betower, en dit word eers as ons ouer word en ons verbeelding saamtrek, iets om te vrees eerder as om te bevoordeel.
En in die argitektuur is dit die geboue wat geheime bewaar wat soms die beste is. York Art Gallery was eens een van hierdie en sy eie geheim, soos dit deur Janet Barnes, uitvoerende hoof van York Museums Trust, beskryf is, het die konseptuele basis gevorm vir die uitgebreide projek vir hernuwing en opknapping van £ 8 miljoen wat nou voltooi is. 'Daar was 'n smal gang wat uit een van die boonste galerye gelei het,' fluister Barnes sameswerend. 'Dit het 'n versteekte deur gehad, en toe u hierdie deur oopmaak, word u skielik met die ongelooflikste Victoriaanse plafon ontmoet, wat oor 'n leemte tussen die dak en die plafon daaronder sweef. Ek sou graag die verrassing op mense se gesigte wou sien toe ek dit vir hulle wys dat dit ons eie geheime galery is. "
Die oorspronklike gebou het 'n groot Victoriaanse fasade
Hierdie galery is nou ontsluit met vergunning van 'n kompetisie-wen-skema wat ontwerp is deur 'n gesamentlike onderneming tussen twee argitekte, Ushida Findlay en natuurbewaarders Simpson en Brown. Hulle voorstelle verslaan harde mededinging van 'n bekende kortlys met Rick Mather Architects en 2015 genomineerdes van die Stirling -prys, MUMA. Dit is tragies dat die mede-ontwerper Kathryn Findlay gesterf het voordat die gebou voltooi was, sodat die wedergeboorte van die galery op baie maniere nou 'n treffende finale erfenis vir haar lewe en werk is.
Die York Art Gallery self, wat tydens die opknapping byna twee jaar lank gesluit was, is een van Engeland se belangrikste streeksgalerye en bevat 'n indrukwekkende versameling kontemporêre en klassieke kunswerke en skilderye. Dit bevat ook die wêreld se grootste versameling Britse ateljee -keramiek.
Die galery kyk uit oor die Exhibition Square in die middel van die historiese York, en hoewel die voorkant van die Victoriaanse voorkant 'n moeilike en buitensporig leë aangeleentheid is, beklee dit 'n benydenswaardige posisie langs die ou stadsmure en word uit die hoof gesien deur die torings van die pragtige York Minster daar naby. Maar natuurlik, net soos baie ou burgerlike geboue, is die York Art Gallery gebou vir 'n ander doel as die diens wat dit vandag dien, en die toenemende aard van die evolusie daarvan is sentraal waarom die 'geheime galery' in die eerste plek geheim geword het.
Die Britse keramiekateljee onthul hoe die nuwe struktuur aan die historiese struktuur geanker is
Dit is in 1879 voltooi deur argitek Edward Taylor as gasheer vir die tweede Yorkshire Fine Art and Industrial Exhibition, geïnspireer deur die Great Exhibition in Londen van 1851. Die galerygebou van vandag was slegs 'n klein deel van die oorspronklike gebou daaragter, wat eens 'n groot hout gestaan ​​het. raamsaal wat die belangrikste uitstalruimte huisves. Alhoewel hierdie saal tydelik bedoel was, is dit na die uitstalling behou en omskep vir verskillende gebruike, waaronder die voormalige York School of Art. In 1892 is die voorgebou verhef tot die rol wat dit vandag nog dien, City Art Gallery.
Ongelukkig is die agterste saal tydens die Tweede Wêreldoorlog verwoes en die voorgebou is die enigste galery. Die voorste galerygebou het 'n eie saal in die middel, kleiner in grootte as die uitgestraalde ekwivalent aan die agterkant, maar meer ingerig versier met versierde sierboogstutte wat oor 'n stygende vatgewelfde dak strek.
Die vernietiging wat deur die oorlog veroorsaak is, het egter 'n lang naoorlogse tydperk van ongevoelige, stuk-stuk byvoegings en veranderings aan die oorblywende gebou veroorsaak wat die gebou en die historiese integriteit ernstig beskadig het. 'N Swak geboude en ongekende funksionalistiese vleuel van die vyftigerjare is aan die agterkant geslaan om die binnemure te verberg wat deur die verwoeste agterste saal blootgelê is.
En in die sewentigerjare is die oorblywende saal wreed onderverdeel deur 'n reeks skerms en afskortings, waarvan die skadelikste 'n vals plafon was wat op die eerste verdieping van die vloer aangebring is, wat die hoogte van hierdie verhewe ruimte gehalveer het en die ingewikkelde gewelfde dak effektief bedek het. vir die volgende 40 jaar aan almal behalwe 'n ontstoke Barnes en haar gesmokkelde gaste.
Die konsep agter die herstel van die galery was eenvoudig: om die geheime ruimtes te ontsluit wat vorige onvanpaste herontwikkeling geskep het. Aangesien die voorkant van die graad II-gebou onaangeraak gelaat is, begin hierdie mandaat in die ingangsportaal. Dit was eens 'n deurmekaar ruimte, vol winkels en 'n kafee.
Maar die verskuiwing van die stadsargiewe van York, wat voorheen die noordelike vleuel van die grondvloer beset het, het toegelaat dat die kafee na die voormalige argief -leeskamer aan die kant van die voorportaal verhuis word. Dit het op sy beurt die lobby in staat gestel om vir die eerste keer in dekades 'n duidelike oop ruimte en 'n gepaste ingang van die galery te word.
En dit is hier waar die tema van onbedekte geheime sy eerste verskyning maak. Die oorspronklike betegelde vloer, wat voorheen deur 'n onbeduidende vinylbedekking bedek was, is herstel en blootgestel. En twee glorieryke granietkolomme en hoofletters wat 'n skerm vorm wat die voorportaal van die hoofsaal skei, is bevry van die ruwe gipsbordbehuizing waarin dit in die sewentigerjare onverklaarbaar ingebou is en nou op 'n uitstekende wyse vertoon word.
Buiten die voorportaal kyk ons ​​opwaarts om ons eerste verleidelike blik op die sierdak wat dekades lank weggesteek was, te sien. Maar eers is daar drie nuwe galerye op die grondvloer om te navigeer, twee aan weerskante van die hoofsaal en 'n sentrale galery direk voor in die hoofsaal self versteek agter 'n glasskerm.
Omdat hierdie sentrale galery van die voorkant van die gang af teruggedruk word, laat dit verstandig toe die kort, dubbelhoogte leemte wat die uitsigte na bo kan laat trek en daglig na onder kan stroom.
Na baie pynlike debat tussen kliënt en argitekte, is besluit om die vertikale onderverdeling in die hoofsaal te behou en die grondvloer as aparte galeryruimte te behou. "Die rasionele stap was om meer bruikbare ruimte te skep", sê Barnes, "om die openbare voordeel van die herstelwerk aan te toon." Gevolglik is die galeryruimte met 65%vergroot.
Maar daar was ook 'n ander belangrike rede, soos die projekargitek Tom Van Hoffelen van Simpson & amp Brown verduidelik. "Ons het gehou van die idee van 'n tussenverdieping met die nuwe galery hierbo, en ons het gevoel dat die voordeel van hierdie nuwe galery met sy nuut blootgestelde plafon veel nadele sou weeg as die onderverdeling hieronder onderhou word."
En hierdie verhoogde galeryruimte is inderdaad die middelpunt van die projek. Hierdie galeryruimte word bereik via 'n weelderig gerestoureerde kliptrap aan die kant van die voorportaal, en beslaan die hoë volume op die boonste verdieping onder die glorieryk gerestoureerde Victoriaanse plafon. Oorstroom met daglig uit skuins dakvensters hierbo en met sy mure stampvol basaaragtige met sy keramiekuitstallings in glaskaste versier, is daar 'n hemelse ander wêreldlikheid oor die ruimte wat dit onmoontlik maak om te dink hoe dit so lank gevoelig vir die oog kon gewees het. .
Die hele kamer, beide die plafon en die mure, is in twee skakerings van wit geverf, en hoewel hierdie bekende monochrome galerypalet wat uniform op 'n Victoriaanse binnekant aangebring kon word, verduidelik Van Hoffelen dat dit afkomstig was van sowel kuratoriese as argitektoniese besluite. 'Ons wou eenvoudige, gemodelleerde oppervlaktes van glas en wit vermenging met skaduwees hê. Kleur sou te oorheersend en dekoratief gewees het; die wit agtergrond is nie net goed vir die uitstallings nie, maar dit stel die kamer self in staat om beeldhoukundig te lyk.
Op baie maniere gee hierdie kamer 'n opsomming van die hele projek. Die Victoriane het moontlik bedink en dit as 'n ornamentele vertoonvenster gelaat, maar dit is nou gebalsem in konformistiese wit, wat weerspieël die beskeie en onderskat benadering wat die ontwerp gebruik het. "Funksionaliteit was die sleutel," sê Van Hoffelen, "ons wou dinge bruikbaar maak en ons wou spoggerige nuwe elemente en openlike verklarings vermy." Dit het hulle beslis bereik tot die mate dat hul ingrypings gekenmerk word deur 'n passiwiteit wat dit byna onsigbaar maak. Diegene wat hul argitektoniese en rooibloedige argitektuur hou, is moontlik oorweldig, maar die projek is steeds 'n besondere, indien stil, besluit om 'n gebroke en gefragmenteerde gebou weer aanmekaar te steek.
'N Solderverdieping het geglasuurde keramiekteëls wat verwys na die plaaslike plaveisel sowel as die kunsvoorwerpe van die galery
Ander belangrike interne ingrypings op die eerste verdieping is 'n ander keramiekgalery wat ingebring is in 'n ruimte wat voorheen beset was deur 'n dak tot aan die suide van die gang en die opknapping van die agterste 1950's -baksteenverlengingsblok om 'n winkel, ateljee en hysbak te huisves. Die winkel lei na 'n breë balkonterras met 'n ruim uitsig oor die nuut aangelegde tuine wat die terrein van die hoofsaal wat in die oorlog gebombardeer is, vervang.
Hangende trappe lei na die tuin, met beide trappe en terras, wat 'n uitgestrekte houtstruktuur vorm, waarvan die taamlike onstuimige artikulasie in stryd is met die meer diskrete aanraking binne. Meer suksesvol is die hoë baksteenmuur wat om die bokant van die 1950's blok draai om 'n nuwe plant te verberg. Met sy stene wat af en toe uitsteek, lees dit soos 'n dekoratiewe geborduurde afwerking waarvan die besmeerde oppervlak die dekoratiewe keramiek binne is.
'N Nuwe aangelegde stegie slang ook langs die noordekant van die galery van die tuine tot by die tentoonstellingsplein aan die voorkant van die gebou. Met die soort taalkundige contorsionisme wat slegs in Yorkshire probeer kon word, staan ​​kronkelende, verborge stegies soos hierdie, waarvan daar verskeie in York is, bekend as 'snickelways'.
Die sierhoutplafon in die 'geheime galery' is in twee skakerings van wit geverf
Hierdie een sal nou oop wees vir die publiek en bied 'n uiters bruikbare, huis-aansig van die galery waarvan die mure hier die gejaagde reeks pleisters, byvoegings en herstelwerk toon wat dui op die fisiese veranderinge wat die galery mettertyd ondergaan het. .
Met 'n mate van grammatikale lisensie, verwys Andy Davey, vennoot van Simpson en Brown, hierna as 'n "lukraak materiaal" wat die gebou kenmerk. 'York is 'n stad van doodloopstrate', sê Barnes, 'n metafoor vir die reeks distansies en oorgange wat die sy- en agtermure van die galery definieer.
Albei hierdie temas lig die finale argitektoniese bloei van die galery in, 'n buitengewone soldervlak wat langs die suidekant van die galery loop, heeltemal bedek met seshoekige geglasuurde keramiekteëls wat saggies golwe van skakerings van blou tot groen. Dit is 'n skok na die monochrome strengheid van die sentrale gang teen die warm geel metselwerk van die gebou.
Na die ingewikkelde beperking elders, kan so 'n laat oproerigheid as 'n stuk goedkoop en desperate ekshibisionisme beskou word. Nie so hier nie. Eerstens is die patroon gebaseer op 'n historiese plaveispatroon wat weer op verskeie van die snickelways van York voorkom. Maar nog meer lewendig, soos 'n sleutel wat tussen 'n hoop hangslotte blink, bied dit 'n wetende knipoog na die dekoratiewe geheime wat daarin is.
Kliënt York Museums Trust
Argitek Ushida Findlay Simpson en Brown
Hoofkontrakteur Simpson van York
Strukturele/meganiese ingenieur Arup
Projek bestuurder Appleyard & Trew
My eerste biblioteek
Toe ek ongeveer ses of sewe jaar oud was, ongeveer In 1954 sou my ma my by Huntsman's Gardens Schools, in die dieptes van die industriële oostelike kant van Sheffield, kom haal en bel Attercliffe -biblioteek vir haar weeklikse herstel van boeke om te lees. Alhoewel sy op veertien die skool verlaat het, was sy 'n alleseters.
Ek het 'n duidelike herinnering dat ek, terwyl sy blaai, 'n lyn sou maak vir die onderste rak van die musiekafdeling, 'n partituur van Handel se Messias en staar verwonderd na die veelvuldige draaghoute van die 'Halleluiah Chorus', verbaas om te sien hoeveel musiek op een slag kan gebeur.
Ek het geen idee hoe ek dit bereik het nie. Op een of ander manier moes ek geweet het dat die 'Halleluiah Chorus' deel was van Messias en dat dit deur George Frideric Handel geskryf is, maar die stuk is eintlik begrawe aan die einde van Deel II en dit is dus nie maklik vir 'n klein kind om te vind nie.
Die Attercliffe -biblioteek, wat in 1894 gebou is, bestaan ​​nog steeds, 'n elegante Jacobethan -gebou langs die ouer Attercliffe -baddens van 1879. Dit is ontwerp deur Charles Wilke, van wie niks bekend is nie.
Byna honderd jaar lank verskaf dit kennis en vermaak aan Attercliffe -werkers en hul gesinne, en toe die huise uiteindelik val, sluit dit in 1986.
Dit is nou 'n taamlik goeie restaurant, wat die kulturele renaissance van Attercliffe as 'n besoekpunt lei: https://www.thelibrarybylounge.co.uk.
Later Middeleeuse York
Moto is 'n nuwe pizza-konsep in rodizio-styl waar die toneel afspeel vanuit die ontwerp van die bordjies aan die buitekant. Die gesaghebbende stempelagtige kwaliteit van die monochrome logo met 'n speelse 't'-motief word dan ingebou in die fisiese stof van die binnekant om die vertroudheid van die handelsmerk te versterk. Binne spog die ruimte met 'n noukeurige kombinasie van kleur, materiale, teksture en patrone om te ontspan, gerus te stel en opgewonde te maak. Met uiteenlopende teksture, kleure en style, het die span 'n saamgevoegde ruimte gebind wat moeiteloos koel en warm en uitnodigend is. Die vloeroppervlakte is sorgvuldig gesoneer vir 'n verskeidenheid dekens vir middagete en aandete. Die oop kombuis en die houtoond staan ​​sentraal, bekleed met 'n monochroom mosaïek van teëls wat Moto Pizza uitbeeld-'n treffende visuele teken om onmiddellik die kwaliteit en versorging van die produk, die teater van die kookkuns te kommunikeer en om die nuwe Handelsmerkidentiteit .
Die geesteskind van die Griekse entrepreneur Lena Maniatis, Ena, bied outentieke Griekse kookkuns, geïnspireer deur 'n opregte liefde vir die 'regte' kos wat jy in huise en dorpe kry. In 'n baie kenmerkende, moderne omgewing wek die binnekant van die restaurant die ervaring om op 'n rotsagtige eiland onder 'n olyfboom te sit en die see by kerslig te bekyk. Omdat Lena daarop aandring om natuurlike bestanddele in haar geregte te gebruik, word daar gefokus op natuurlike materiale - veral verskillende soorte klip - om dit as agtergrond vir kontemporêre Griekse kunswerke te gebruik. Die gebruik van natuurlike rou klip gee die indruk van die dramatiese ruige terrein en word gebruik as 'n muur-funksie agter glas, 'n subtiele eerbetoon aan die opgrawing van die terrein, terwyl die rots sy geheime onthul wat in kontras is met gepoleerde klipbeeld.
SMC Design het die taak om 'n moderne, vars interieur te skep wat die ontwerp van 'n klassieke sjampanje- en oesterbalk vir hul klante SAGA Cruises opgeroep het. Die ontwerp van die kamer het kusinvloede, met aqua, teal en turkoois kleure wat in die sagte meubels voorkom, aangevul met 'n donker visgraatvloer en die slim gebruik van verhard glas in die oond en spieëls om die grootte van die restaurant te beklemtoon. Die invloed van die kus volg op die spesiaal gemaakte kunswerke deur Beth Nicholas wat in koperraamwerk geplaas is. Geriffelde stoele van leerleer en bankette met knope in groenblou stof bied sitplek vir gaste, met kopergerei en eetborde wat geïnspireer is deur die bordjies wat die tafels versier. Alle gaste van hierdie restaurant, wat op die promenade van die skip geleë is, kan heerlik eet terwyl hulle uitkyk oor die see in hierdie moderne, skerp interieur.
Hierdie wit mure – WEGKOM
Hedonism Wines het hierdie White Walls genader om 'n konsep en interieur-estetika te skep vir sy vlagskip-eetplek HIDE in Mayfair, 'n gesamentlike onderneming met die bekroonde sjef Ollie Dabbous. Die plek sou 'n rustieke, maar verfynde eetplek wees, wat oor drie verdiepings geleë is, met twee restaurante, vyf privaat eetplekke, 'n bakkery, wynkelders en 'n seldsame spiritualieëbar. Die opdrag was om 'n interieur te skep wat hedonisties maar tog huislik voel, luuks en tog toeganklik is, en uiteindelik 'n unieke ervaring wat die persoonlikheid van die eienaars weerspieël. Die ateljee het 'n interieurskema gemaak wat gebaseer is op die tema 'woon'. Die konsep neem tradisionele embleme van huislikheid aan en verbeeld dit weer op onverwagte maniere, wat skoonheid en eterlikheid uitdruk. Elke vloer - Bo, Grond en Onder - het 'n duidelike vertelling gekry en die materiaalpalet verskuif na die nabygeleë Green Park om 'n sensuele ervaring vir gaste te skep.
SOMOS Restaurant is 'n Mediterreense restaurant en kroegruimte wat verwys na die sjarme en detail wat verband hou met die plaaslike geboue en ruimtes in die stad. Die gebruik van hout, terracotta afwerkings en dekoratiewe met die hand geverfde vloerteëls verwys direk na tradisionele Mediterreense boumateriaal. Ongekompliseerde, rustieke besonderhede en eenvoudige boumetodes vul die verfynde, maar moeitelose plaaslike kookkuns aan.
Projek van die week: SBID -toekenningswenners 2019
Hierdie week se aflewering van die #SBIDinspire -interieurontwerpreeks bevat die speelse sjarme en bedwelmende vertelling van Torno Subito vir Massimo Bottura, die Italiaanse restaurateur se jongste onderneming in Dubai. Die SBID -bekroonde projek vir die kategorie Restaurant Design, wat lewendig deur Bishop Design deur Paul Bishop vasgelê is, is 'n ontploffing van 'n ongelooflike mooi herinnering.
Uiteindelik la dolce vita, met kleurbomme en terras aan die strand, is Torno Subito geleë in die nuutste W-hotelaanbieding op The Palm Jumeirah Dubai. Die lokaal versmelt pragtig ontwerp, kos en invloede van die goue dae in een harmonieuse aanbod, deur 'n bedwelmende weerspieëling van Massimos liefde vir die verlede en wat sy kulinêre benadering van 'tradisie in evolusie' weerspieël. Met sy kenmerkende storielyn, bring Torno Subito 'n speelse sjarme na die VAE, terwyl dit gaste heeltemal dompel in sy verhaal vol sonskyngeel teëls, Italiaans-punk geïnspireerde kunswerke en 'n Polaroid-foto-plafon. Torno Subito, wat sy tyd heeltemal vooruitloop, maak 'n rewolusie in die F & ampB (kos en drank) landskap as 'n pionier in meeslepende eetplekke.
SBID -toekennings: wenner van restaurantontwerp geborg deur meerjariges en Sutherland
Maatskappy: Bishop Design deur Paul Bishop
Projek: Torno Subito
Plek: Dubai, Verenigde Arabiese Emirate
Wat was die opdrag van die kliënt?
Torno Subito, geleë in die nuutste W-hotel in die Palm Jumeirah Dubai, is 'n visuele viering vir die beroemde sjef in die wêreld en die drie-ster Michelin-houer Massimo Bottura. Die sjef wat bekend was vir passie, kreatiwiteit en selfs sy eienaardigheid, het 'n unieke geleentheid gesien met hierdie onderneming, omdat hy sy kinderherinneringe kon herskep deur intelligente ontwerp en 'n innoverende voedselaanbod. Die opsomming was bloot om die sentiment van Massimo se plesier te besef. 'N Metafisiese manifestasie van dae aan die strand wat herinner aan die speelterrein van die kus van Rimini in die 1950's/60's –, dae vol pret en geniet heerlike kos, drankies en uiteindelike ontspanning. Die interieurs sou u na bestemmings bo die verbeelding bring, deur 'n bedwelmende weerspieëling van Massimo se liefde vir die verlede. Film sou deurgaans 'n integrale uitdrukking wees, aangesien inspirasie uit Fellini -films voorrang geniet. Die lokaal sou 'n pragtige samesmelting wees wat ontwerp, kos en invloede van die goue dae bymekaarbring tot een harmonieuse aanbod.
Wat het die interieurontwerp van die projek geïnspireer?
'N Bedwelmende verhaal van vervloë dae stel Torno Subito ver bo alternatiewe aanbiedinge in die streek, wat die ontwerp tot een van die mees revolusionêre in die land verhef. Laastens is La Dolce Vita, met kleurbomme en terras aan die strand, 'Torno Subito' 'n ontploffing van 'n ongelooflike mooi herinnering. Massimo se "tradisie in evolusie" -benadering tot voedsel het die ontwerprigting verlei om die beste uit die verlede te erf en dit na die toekoms oor te dra. Dae van die Italiaanse popkultuur sou herleef word in 'n betowerende reeks suiwer herinneringe, wat die begeerte van Dubai na 'n outentieke ervaring in sy afwesige nostalgie bevredig.
Wat was die moeilikste struikelblok wat u span tydens die projek oorkom het?
Om 'n visie van iemand so passievol soos Massimo te kry, was uitdagend, maar tog het ons die verwagtinge vervang deur die gewenste verhaal perfek te skep. Tot so ver as net 'n F & ampB -lokaal, vertel die mure 'n pragtige verhaal wat geïnspireer is deur Massimo se herinneringe, sodat gaste Italiaanse kosmarkte en dae aan die strand in Rimini van die 1950's/60's kan herleef. Selfs die naam self "Torno Subito", wat vertaal na "Ek is binnekort terug", wat weerspieël die vensterborde van die Italiaanse winkelier, vang die gevoelens van die lokaal perfek vas, terwyl hy 'n tong-in-die-kies-verwysing speel na Massimo's teenwoordigheid by die restaurant.
Wat was u span se hoogtepunt van die projek?
Ons het nog nooit gewerk om so 'n inspirerende verhaal te realiseer soos die een wat aan Torno Subito vertel is nie. Die vertelling is versterk deur materiaal en installasies wat fisies gediversifiseer is, aanleiding te gee tot herinnering aan geheue en herversameling van voorwerpe. Pastelkleure komplimenteer die gewaagde kleur mélange wat kontrasteer teen 'n veranderende monochromatiese vloer wat naatloos in 'n unieke, driedimensionele sandafdrukvloer meng. 'N Eklektiese verskeidenheid swart en wit Polaroid -foto's hang van die plafon af, insluitend films van Fellini en Massimo se versameling nostalgiese somers uit die 1960's. Filmiese ideologieë ontwikkel deur sinkplate wat verteenwoordigend is van bioskoopgordyne rondom die ingang van die toilet. Geanimeerde plafonpanele met grafiese stempels dryf in onreëlmatige lyne wat die afdakke van ou Italiaanse kosmark-tente verteenwoordig wat Massimo sedert hy jonk was besoek het.
Waarom het u die SBID -toekennings ingeskryf?
Die SBID -toekennings, met projekte van die hoogste gehalte oor die hele wêreld, is 'n wenslike platform vir elke ontwerper om hul werk te deel. Dit is werklik 'n voorreg om 'n seleksie van ons projekte in te dien en as SBID -toekenningswenners gekroon te word, aangesien ons jaarliks ​​geïnspireer word met die ongekende talent en kundigheid wat die toekennings toon.
Vrae beantwoord deur Paul Bishop, Eienaar en stigter van Biskop Ontwerp deur Paul Bishop
As u verlede week die projek van die week met die SBID -toekennings vir CGI en visualisering met die fantastiese visualisering van hul dakwoonstelprojek in die wolke misgeloop het, klik hier om meer te sien.
Ons hoop dat u geïnspireer voel deur hierdie week se restaurantontwerp! Laat weet ons wat u geïnspireer het #SBIDinspire
Projek van die week
Hierdie week se aflewering van die #SBIDinspire-interieurontwerpreeks bevat 'n splinternuwe klassieke en tegelykertyd 'n gewilde ontwerp van 'n BBQ-restaurant vir 'n vinnig groeiende stad in die Emirate. Dit is nuut in Dubai en bevat 'n sentrale oop braaiplek met ses verskillende roosters van regoor die wêreld. Terwyl besoekers binnekom, word hulle verstom oor die skouspelagtige aanskoue van 'n baksteen -vuurhoutjie wat strek van vloer tot hoë plafon, wat die middelpunt neem en dien as die fokuspunt van die hele ruimte. Saam met die opvallende braaiplek, word gaste vermaak en maak hulle deel uit van die kookkuns terwyl hulle kyk hoe hul vleisetende maaltye voorberei word AtmosFire is meer as net 'n restaurant-dit is 'n eetplek.
Maatskappy: 4 Ruimte -interieurontwerp
Projek Locati op: Dubai, Verenigde Arabiese Emirate
Kyk die video: York - the lovely city - and some flooding 2007 Deshaked (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Groot Britse projek om die geheime van die historiese stadsmure in York te onthul ...