Diesel Socks Gift Set For Him | UnderU
Diesel Socks Gift Set For Him
Diesel 3-Pack Lucky Dice Socks Gift Pack, Green/Black
Now £16.33£13.61 Was £24.50£20.42 | Save £8.17£6.81 dental bridge cost KS
veneers dental in Troy MO
how much does veneers cost in Arcadia California
Fairfield cost dental bridge
cost dental veneers Boca Raton FL
Hispanic teeth whitener in 90025
Korean clear braces Kennewick 99336
Black visaline braces British Columbia PressReader - Volksblad: 2017-07-31 - ‘Geen klink­kla­re ant­woor­de’
‘Geen klink­kla­re ant­woor­de’
Fo­kus op kin­ders wat aan dwelms ver­slaaf is
Volksblad - 2017-07-31 - Kollig -
Ger­da Tal­jaard se jong­ste ro­man, Die laks­man se dog­ter, is soos ’n weg­hol­spook­trein en so don­ker soos 90%­ka­kao­Lindt­sjo­ko­la­de. De­bo­rah S­tein­mair het met haar ge­sels.
Ger­da Tal­jaard-Gil­son woon saam met haar man, Rod­ger, en drie Deen­se hon­de in ’n boom­ry­ke voor­stad in die ou P­re­to­ri­aOos, in ’n lief­li­ke ou huis wat bit­ter koud is in die win­ter.
Sy lyk soos ’n si­geu­ne­rin: K­leur­vol, mis­te­ri­eus, ver­strooid en la­ko­nies, en het ’n don­ker hu­mor­sin. Haar skryf­werk het nog al­tyd na pik­don­ker ge­neig: twee ro­mans, Kel­der en ’n En­gel in die hoen­der­hok en ’n bun­del kort­ver­ha­le, Maan­siek. Sy was ’n by­dra­er in ve­le kort­ver­haal­bun­dels. Sy is as a­ka­de­mi­kus aan U­ni­sa ver­bon­de.
Die laks­man se dog­ter is huis­hou­de­li­ke noir, so don­ker soos 90%-ka­kao-Lindt­sjo­ko­la­de, soos Nick Ca­ve se bal­la­des. Dis ’n na­el­byt- siel­kun­di­ge ril­ler wat om­stre­de te­mas – soos dwelm­ver­sla­wing, die dood­straf, ge­na­de­dood, af­knou­e­ry, self­dood, be­krui­ping deur die me­dia – vrees­loos ta­kel. Dis soos ’n pret­park­weg­hol­spook­trein wat in ’n ver­la­te myn­skag ge­raam­tes op­jaag.
Oor die gen­re sê sy: “’n Huis is ’n plek waar jy ver­on­der­stel is om vei­lig en ge­bor­ge te voel, maar dis dik­wels eer­der ’n slag­veld as ge­volg van on­der­druk­king, ma­ni­pu­le­ring, af­knou­e­ry, ge­weld en ja, ver­sla­wing. In Die laks­man se dog­ter word die huis­ge­sin se ge­luk en ge­bor­gen­heid be­dreig deur die e­nig­ste dog­ter se dwelm­ver­sla­wing. He­ro­ïen ver­an­der haar van ’n lief­de­vol­le kind tot ’n ma­ni­pu­le­ren­de, self­sug­ti­ge mens wat uit­ein­de­lik tot moord in staat is.”
Sy re­ken ou­ers voel dik­wels ver­ant­woor­de­lik vir hul kin­ders se ver­sla­wing en hoe­wel om­ge­wings­fak­to­re wel ’n groot rol speel, is ver­sla­wing ook oor­erf­lik.
“Tie­ners is ge­neig om hul ver­sla­wing op ie­mand an­ders te bla­meer, maar ek weet van hoe­veel men­se wat ’n keu­se ge­maak het om be­heer te neem oor hul le­we. Soos die hoof­ka­rak­ter in Ir­vi­ne Welsh se Trainspot­ting op­ge­merk het: “C­hoo­se a li­fe. C­hoo­se a job. C­hoo­se a ca­reer. C­hoo­se a fa­mi­ly. C­hoo­se a f***ing big te­le­vi­si­on . . .”
Só het die boek ont­staan: “Ek het eint­lik maar ui­ting ge­gee aan my groot­ste vrees: Om ’n kind te hê wat ’n ver­slaaf­de is.” Sy trek haar skou­ers op. “Ek het toe nooit ’n kind ge­had nie. Dis baie soos Li­o­nel Shri­ver (ook kin­der­loos) se mo­ti­ve­ring om We Need to Talk A­bout Ke­vin te skryf: Dat ’n kind van haar as ’n mas­sa­moor­de­naar kon ont­pop.
“Toe kom ek ag­ter dat ge­wel­dig baie van ons vrien­de en ken­nis­se se kin­ders ver­slaaf is en let­ter­lik op straat bly. En nie­mand praat eint­lik daar­oor nie. Ein­de­lik het ’n v­rien­din o­pen­lik met my daar­oor ge­praat. Ek het haar ge­vra of ek die ge­ge­we kan ge­bruik, maar nie nood­wen­dig die ka­rak­ters nie. By­voor­beeld die feit dat haar hu­we­lik dit nie kon hou nie. ’n Mens won­der: Wat doen so iets aan ’n hu­we­lik, aan ver­hou­dings, hoe han­teer jy so iets?”
Sy re­ken men­se ver­wag een­vou­dig dat ’n ma of ou­ers on­mid­del­lik van hul ba­bas gaan hou. Wan­neer dit nie ge­beur nie, is dit so ’n groot skan­de dat nie­mand daar­oor wil praat nie. “Ek het hier en daar al ’n v­rien­din ge­had wat vir my ge­sê het dit het haar let­ter­lik drie maan­de ge­neem om vat te kry aan haar kind,” ver­tel sy.
Kin­ders fi­gu­reer sterk in haar boe­ke. “Dis ook maar ’n ge­val van: As ’n vrou kan ek uit ’n man se per­spek­tief skryf, jy hoef nie nood­wen­dig in ’n si­tu­a­sie te wees om daar­oor te skryf nie. Ek het sus­ters en vrien­din­ne met kin­ders.”
Mar­cel­la, die kind in die boek, is be­son­der dui­de­lik ge­te­ken. Tal­jaard ver­tel daar is e­le­men­te van haar sus­ters se kin­ders, maar daar is ook iets van haar­self as kind in Mar­cel­la. “My ma het my ver­tel ek het een­dag vir haar ge­sê ek voel naar. Toe dink sy ek is siek, maar ek ver­dui­de­lik: My hart voel naar. Sul­ke ti­pe van goed­jies.”
Wan­neer dit kom by die te­ma van af­knou­e­ry en die ska­de wat dit aan­rig, het sy in­spi­ra­sie ge­put uit Mar­ga­ret At­wood se Cat’s Eye. Oor die hoof­ka­rak­ter/ver­tel­ler Ro­sa­ria ver­tel sy: Sy is half­Ka­to­liek en half-Pro­tes­tants (soos ek). ’n Vriend van my se ou­ers het ná die Twee­de Wê­reld­oor­log uit I­ta­lië na Suid-A­fri­ka ge­kom. Uit hier­die ver­skil­len­de oor­de kry ek my in­spi­ra­sie en i­dees.”
Haar guns­te­ling­skry­wers is Ju­lia Leigh, Mar­ga­ret At­wood, Hi­la­ry Man­tel, Ma­ri­lyn­ne Ro­bin­son en Ian M­cE­wan. “Dan die ou­er A­fri­kaan­se skry­wers soos An­na M. Louw, Hen­ri­ët­te Gro­vé, Wil­ma S­toc­ken­ström en Pe­tra M­ül­ler.”
Wat is ’n goeie boek? “Dis hip­no­ti­se­rend, dit trek jou in, so­veel so dat al­les an­ders weg­val en ver­vaag so­dat tyd nie meer be­staan nie.”
Tal­jaard het die groot­ste lof vir Fou­rie Bo­tha en El­ze­bet S­tub­be, wat die A­fri­kaan­se fik­sie-uit­ge­wers by Pen­guin Rand­om Hou­se SA is, so­wel as Ryno Post­hu­mus, die be­mar­ker. “Hul­le be­han­del skry­wers met re­spek en dra hul be­lan­ge op die hart.”
Met Die laks­man se dog­ter wou sy iets sê oor die kom­plek­si­teit van die mens­li­ke be­staan, dat daar nie klink­kla­re ant­woor­de is vir kwes­sies soos ge­na­de­dood, self­dood of die dood­straf nie: “Net wan­neer jy dink iets is ge­reg­ver­dig, duik daar ’n mag­dom an­der vraag­stuk­ke op.”
Fo­to: JOANNE OLIVIER