Suid-Afrika is geseën met ‘n wonderlike natuurerfenis. En mense wat regtig in die natuur belang stel, weet dié rykdom strek veel wyer as die vyf grotes. Daarom dat so baie van hulle voëlkykers word.
‘n Mens leer om te kyk na die grootte van ‘n naaldekoker, na die vorm van sy agterlyf, die merke op die borsstuk, die kleur van die groot oë, die verskillende vlekke wat op die vlerke is of nie daar is nie, die are op die vlerke, selfs na die vorm van party mannetjies se sekondêre geslagsorgane.
Sekondêre geslagsorgane? Ja, want naaldekokers en waterjuffers het ‘n baie interessante manier van paar. Die mannetjie gryp die wyfie met die grypers aan die punt van sy stert agter die kop, sodat sy soos ‘n sleepwa ager hom aankom. Elke mannetjie se knypers is so gevorm dat dit net op ‘n wyfie van sy eie spesie pas.
In dié “sleepwaposisie” kan die mannetjie se primêre geslagsorgaan wat by die punt van sy stert sit, natuurlik nie bykom by die wyfie s’n agter aan haar agterlyf nie. Daarom dat die mannetjie, voordat hy die wyfie gryp, sy stert ombuig en sy saad bêre in ‘n soort beursie (die sekondêre geslagsorgaan) aan die onderkant van die tweede segment van sy agterlyf.
Die wyfie buig dan, nadat sy gegryp is, haar agterlyf om tot by die mannetjie se saadbeursie en gaan haal sy saad daar voordat sy kan eiers lê.