Ná die sluipmoord op graaf Gerhard III van Holstein deur Niels Ebbesen en sy broers is Waldemar op 21 Junie 1340 as koning gekies. Hy het nie ’n handves geteken soos sy pa nie, waarskynlik omdat Denemarke jare lank nie ’n koning gehad het nie en niemand verwag het dat die 20-jarige koning ’n groter probleem vir die adellikes sou wees as sy pa nie.
Hy het ook Denemarke se oostelike provinsie prysgegee om streke te kan terugkoop wat vir hom belangriker was. Hy het teen Seeland opgeruk en dié provinsie oorgeneem. Sy onverskrokkenheid het vrees by sy teenstanders ingeboesem en sy belastingbeleid het die boere in bedwang gehou omdat hulle so hard moes werk om die belasting bymekaar te maak. Teen 1347 het Waldemar van al die Duitsers ontslae geraak en was Denemarke weer ’n verenigde nasie.
In 1354 het die koning en adellikes byeengekom om ’n vredesooreenkoms tussen die partye uit te werk. Die ou stelsel van 1282 is heringestel en almal se regte is herstel soos dit voor koning Christoffel II se handves was. Waldemar het egter ’n leër op die been gebring en nog meer grondgebied opgeëis. Rebellie het vinnig toegeneem. In dieselfde jaar was daar ook ’n geldkrisis wat paniek oor die hele Noord-Europa gesaai het.
Waldemar IV word dikwels beskou as die grootste Middeleeuse koning van Denemarke. Volgens bronne was hy ’n intelligente, siniese, onverskrokke en slim heerser met ’n aanvoeling vir politiek en die ekonomie. Hy is opgevolg deur sy kleinseun Olaf IV van Noorweë, die seun van sy dogter Margrethe en Haakon VI van Noorweë.