Ou vriende en nuwe skoene
"Izak!" skree die man wat uit die bussie klim. "Ek is Paul."
Ek en Paul Cahill
Vir 'n paar oomblikke slaan my brein bolmakiesie. Ek staan Woensdagoggend teen dagbreek reg met my kamera by die ATKV se algemene jaarvergadering en die man… Is Paul Cahill. Ek het hom dertig jaar laas gesien. Ons was saam op skool.
Paul was daar in Goudini as stemgeregtigde vir die Pietermaritzburg-tak. Ek was daar as joernalis en deel van die korporatiewe span. (Lees my meer amptelike verslag hier.)
En hier staan Paul.
Hoe lekker. Dertig jaar het baie aan ons verander. Ek het hare gehad. Paul onthou ek vir sy donker krulle. Kyk hoe lyk ons nou.
Alles deesdae digitaal
Al wat nie verander het nie, is die kamera. Paul sal julle vertel ek was toe al kranige fotograaf.
Ek was destyds 'n hardloper ook.
Vandaar die oproep van 'n ander skoolvriend.
Ek (links) en Chris Steenkamp in toeka se dae
Chris Steenkamp bel my Donderdagoggend en sê: "Sakkie. My ma bel my nou en sê jy het geld nodig vir skoene. Wat de hel gaan aan?"
Sy ma het my natuurlik kaalvoet sien draf op Kwêla. Toe kon ek darem in alle eerlikheid vir Chris sê: "Moenie die geld vir my stuur nie. Ek het genoeg, stuur dit vir die Kinderhuis."
My akkomodasie by die ATKV-Goudini Spa
Chris se oproep het my egter laat besef hoe gelukkig ek is. Ek het 'n baie goeie werk, waarvan ek regtig hou, en 'n wonderlike gesin.
Benjamin Bock (ATKV) saam met die skrywers van Kook saam Kaaps
LAPA Uitgewers en die ATKV gee my die geleentheid om my drome uit te leef. Hulle betaal my boonop.
So moet ek darem 'n ander staaltjie ook vertel. Nancy Richards, die doyenne van joernaliste het my kort na Chris gebel. Sy wou die kloutjie van die ATKV by die LAPA-oor kry na aanleiding van ons tuinbouprojek in Atlantis. Ek het vertel. Haar woorde was: "The lights are switching on for me."
Jong mense by die AJV
Jip. Dis lekker om te mag werk in 'n omgewing wat my die hele tyd uitdaag. Dis lekker om trots te mag wees op wat my werkgewers vir ander doen.
Ons land se toekoms
LAPA en die ATKV maak dit dan ook vir my moontlik om die werk met die Durbanville Kinderhuis te doen. Daarvoor is ek ook dankbaar.
Laastens is ek oneindig dankbaar vir almal wat my projek met die Kinderhuis steun. Talle skrywers, talle redakteurs, talle facebook-vriende, het julle harte oopgemaak en alles oor en oor die moeite werd gemaak.
Vir julle elkeen sê ek baie dankie.
Dankie. Dankie dat julle 'n verskil maak aan my en die kinders in die Kinderhuis se lewens.
Ek moet LitNet ook bedank wat geweldig baie doen vir die Durbanville Kinderhuis, en natuurlik Kwêla vir die mooi insetsel die ander dag.
Ek gaan julle in my hart hou wanneer dit seer word Sondag.
144 redes waarom 'n lafaard sonder skoene sal hardloop
Die Durbanville Kinderhuis se blog: http://blogs.litnet.co.za/kinderhuis/
Kry kos uit rommel
Meer oor die ATKV-projekte in Atlantis
Hoekom? Why? [email protected]
Hoekom hardloop jy kaalvoet?
Daar is 'n baie redes, 144 van hulle. Hulle woon in die Durbanville Kinderhuis.
There are many reason, 144 of them. They live in the Durbanville Children's Home.
Miep en Stoffel Nienaber
Hoekom hardloop jy?
My oupa Stoffel, vir wie ek baie lief was, het eendag met 'n stout glimlag gesê: "My kleinseun oefen om 'n lafaard te wees."
My grandfather, Stoffel, whom I loved dearly, once said with a naughty twinkle in his eye: "My grandson is training to be a coward."
Hoe het die kaalvoetding gebeur?
Ek het op 'n plaas grootgeword waar ons altyd kaalvoet was. Toe trek ons stad toe en skielik was dit nie meer cool nie.
Gelukkig het ek weer tot insig gekom. Greg Andrews, 'n berggids, het my geleer dat 'n mens baie beter vastrap en minder geneig is om te gly as jy kaalvoet is op die berg.
Peter Taylor, die legende, hardloop al amper dertig jaar die Twee Oseane kaalvoet – vir die gidshondvereniging.
Toe probeer ek. Ná ek my eerste kaalvoetmarathon voltooi het, sê my klub, Celtic Harriers, toe: As jy mal genoeg is om dit te doen, kry 'n rede. Toe bel ek die Durbanville Kinderhuis, en nou het ek my 144 redes.
How did this barefoot thing happen?
I lived on a farm where I always walked barefoot. Then we moved to the city and suddenly it was no longer cool.
Luckily, I remembered again.
Greg Andrews, a mountain guide, taught me that one has much better grip on the mountain without shoes.
Peter Taylor, the legend, has run nearly thirty Two Oceans without shoes. He runs for the Guide Dog Association.
Then, when I had finished my first barefoot marathon, my club, Celtic Harriers, said: If you are going to be mad enough to do this, get a reason to do so. I then phoned the Durbanville Children's Home and know I have 144 reasons.
Donasies aan die skoolskoenfonds kan hier gemaak word: https://www.givengain.com/ap/barefootrunnerforkids/
Donations to the school shoe fund can be made here: https://www.givengain.com/ap/barefootrunnerforkids/
Julle kan meer te wete kom oor die Durbanville Kinderhuis deur hier te kliek: http://www.durbanvillekinderhuis.org.za/pages/afrikaans/tuis.php
You can learn more about the Durbanville Children's Home by clicking here: http://www.durbanvillekinderhuis.org.za/pages/english/home.php
Foto-erkennings / Photo credits:
Peter Taylor: moderncyclist.co.za
Greg Andrews: Anneleigh Jacobson
Izak de Vries: Jetline Action Photography
Miep & Stoffel Nienaber: Izak de Vries
Die wagens van die Wagenmakersvallei
Wellington is geleë in die Wagenmakersvallei. Daar was dus vele wagens by die Op 'n Stasie-fees. / Wellington is situated in the Wagenmakersvallei. That is Dutch for The Valley of Wagon Makers. This weekend a number of vintage wagons were on exhibit in the valley.
Die disselboom. / The beam.
Die lykswa. / The hearse.
Daar was indrukwekkende motorwagens ook. / There were a few impressive motorised wagons as well.
Dit is skaalmodelle. / These are scale models.
Slim. Daar was outydse klere waarin jy jouself en gesin kon tooi. Jy kon dan die foto's koop. / There were vintage clothes as well. Families could have themselves photographed on the wagons.
Moedersdagboodskap aan Afrikaans
Afrikaans het op 8 Mei verjaar.
Ons Afrikaanse kinders was soms stout en het al dikwels daaroor pak gekry. Ons het nie altyd gehou van ons ooms en tannies en niggies en nefies nie en ons wou nie altyd met die bure se kinders speel nie. Ons het egter agtergekom dat dit veral ons Moeder en ons Moederland is wat ons gemeenskaplike gronde gee om wel met mekaar oor die weg te kan kom.
Ons voorsate het gesorg dat ons Moeder uit formidabele en diverse families kom. Haar nasate was eweneens raakvatters en het gesorg dat ons groei en ontwikkel tot volwaardigheid en volwassenheid. Ons kennis en kreatiwiteit oor jare maak ons 'n onmisbare deel van ons Moederland en van Moederaarde.
Ons staan ons man. Ons werk met ywer en kreatiwiteit om te help dat ons moedertaal en ons Moederland suksesvol is. Ons gee nie moed op nie en werk toekomsgerig en inklusief.
Dankie Moeder Afrikaans vir ons wortels. Dankie vir wat ons kon leer en steeds elke dag ontdek.
Baie gelukkige Moedersdag op hierdie dag in 2016!
Met baie liefde van u kinders.
Kyk wie loop ek gister raak by die Op 'n Stasie-fees!
Ek het 'n jaar gelede hierdie outjies ontmoet toe hulle met hulle opleiding begin het. Gister was hulle daar, gereed om die honger hordes te voed en van vog te voorsien. Slim!
Dit is so lekker om te sien hoe hierdie jong kinders kon groei!
Die opleiding is verskaf deur die ATKV, saam met die Suid-Afrikaanse Polisie, die Plaaswerkersforum, AgriMark en die plaaslike skole.
Hier is 'n foto wat ek verlede jaar, op 7 Februarie 2015, geneem het. Dit was die eerste dag van hulle opleing. Heel regs staan Tharina Schweidler, een van die dryfvere agter die entrepreneursdag én die Op 'n Stasie-fees.
Die moeder van melkterte
Op Saterdag 7 Mei 2016 het die ATKV se Wellington-Gesinstak 'n wêreldrekord probeer breek met die moeder van alle melkterte. Dit was deel van die jaarlikse Op 'n Stasie-fees.
Die kors is groot.
Die vulsel vloei.
Nog vulsel word gekook.
Liters en liters melk is gebruik…
…sodat meer vulsel gekook kan word.
Nog vulsel word geplaas.
En nog word gekook.
Die kaal kors word kleiner.
Minister Anroux Maris, minster van Sport en Kultuur (links), daag op. Sy was baie pret en het werklik belanggestel.
En nog vulsel word gemaak.
Alles is bedek. Nou is dit amper klaar!
#Terterige #Selfie! Die omroepers van Bok Radio doen die noodsaaklike ding vir hulle sosialemediablootstelling. #Melktert
Daar staan die kaneel en die mes lê gereed. Wil julle raai wat in daardie koppies aangaan?
En, daar is dit. Die finale stap. Minister Anroux Marais bestrooi die melktert met kaneel.
Ek het baie hard probeer om al die statistiek te kry. Hoeveel liter melk? Hoeveel suiker? Watter resep? Maar ek kon nie. Die organiseerders was dol besig met verskeie aspekte van die Op 'n Stasie-fees. Ek kon ook, by die skryf hiervan, nie bevestiging kry of akkreditasie vir die rekord verkry is nie.
Wat ek wel weet: Daar is baie melktert verkoop en geëet!
God stuur in by die agterdeur
"Ons is geseënd," sê Koelsoem.
Hulle vertel my van Saldanha Foods wat vir Flori gebel het en beloof het om vis te kom aflaai nadat hulle haar op die radio hoor praat het.
"Ja, sê daai op die internet!" sê Koelsoem.
"Dit was Jason. Hy het gebel," antwoord Flori en maak seker ek tik dit op die iPad. "Daarna was dit Colleen en Tina. Hulle bring toe al hierdie vis."
Toe sê Flori: "Jy stuur uit by die voordeur, God stuur in by die agterdeur."
(Klik om groter te maak)
Ek was in die Bonteheuwel vir 'n fotogeleentheid en 'n personderhoud. Min mense besef hoe hard hierdie twee vroue werk.
Ná die onderhoud stel ek die ateljee op onder Koelsoem-hulle se afdak. So gebruik ek natuurlike lig én my flitse.
Die twee vroue kom staan. Nog harde werk. Ek kry my kiekies.
Die ateljee word weer stuk-stuk afgebreek en motor toe gedra.
Ek bied aan om vir Flori huis toe te neem. Koelsoem dring aan dat ek barrakat neem; samoesas en daltjies, nog warm uit die olie.
Ons ry na Flori se huis. "Jy hoef nie uit te klim nie," sê sy. Maar toe: "Wag, moenie ry nie. Kom kry gou vir jou iets."
Ek stap saam in huis toe. Flori gaan spens toe en kom uit met van die blikkies Saldanha vis. "Jy help so baie," sê sy.
En daar loop ek by haar voordeur uit met nog kos.
Nkosi sikelel' uFlori Schrikker.
Nkosi sikelel' uKoelsoem Kamalie.
Koelsoem Kamalie en Flori Schrikker
Beide gesinne is Bonteheuwel toe geskuif in dieselfde tyd as wat Distrik Ses wit verklaar is. Hier moes hulle ma's en oumas bou aan 'n nuwe lewe, 'n nuwe gemeenskap.
Dié twee bou voort daarop. Hulle maak kos met die minimum en hulle gee kos vir die maksimum hoeveelheid mense.
"Ja," sê Gadija, Koelsoem se dogter, self deesdae 'n voorvatter. "Iets moet mos ver skep."
"Dis reg," sê Flori. "Almal wat daar ingekom het, het geëet."
Vandag is dit steeds dieselfde.
Een maal 'n maand maak Koelsoem 'n pot sop van 100 liter en gaan deel dit uit onder die armes. As daar 'n nood by die moskee is, dan is Koelsoem daar. Ditto met die NG Kerk. Sy is altyd daar om die kerk te help as die nood druk, al is sy 'n baie streng Moslem.
Ook Flori, 'n baie gelowige Christen, is bekend vir die sop wat sy in die winter uitdeel – veral aan die kinders. "My ma het altyd gesê jy kook nie net vir jou self nie, jy kook ook vir die mense wat nog inkom."