Wie is die kunstenaar agter hierdie gewilde skildery? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wikipedia sê dit is 'n Duitse poskaart uit 1900. Maar sê niks oor die kunstenaar nie.
Weet iemand van die kunstenaar agter hierdie werk?
Die skrywer is onbekend of die wikimedia commons van die lêer iets is om na te gaan, maar dit lyk asof die oorspronklike aan die skilder Lindberg, H Zabatari/Hans Zatzka en moontlik ander die oorspronklike toegeskryf word.
Wees versigtig dat die bronne heel moontlik hoorsê weerspieël sonder om te kyk of, soos hierdie antwoord, te googel. Dit gesê, H Zabatari/Hans Zatzka lyk na 'n beter weddenskap gebaseer op hierdie effens meer geloofwaardige en beter nagevorsde bron ('n veilingsblad vir 'n oorspronklike):
The Guardian (c. 1918) is deur H. Zabateri as 'n poskaart (Oostenryk?) Geskilder. Oorspronklike poskaarte met die kunstenaar se naam (krediet) kan by versamelaars gekoop word. Verskeie afdrukke van hierdie skildery word toegeskryf aan "Lindberg". Lindberg kopieer die oorspronklike skildery en gebruik helderder kleure, detailveranderings en eenvoudiger figure.
Die storie agter Banksy
Wanneer Tyd tydskrif gekies die Britse kunstenaar Banksy — graffiti meester, skilder, aktivis, filmmaker en universele provokateurVir sy lys van die 100 invloedrykste mense ter wêreld in 2010, bevind hy hom in die geselskap van Barack Obama, Steve Jobs en Lady Gaga. Hy het 'n prentjie van homself verskaf met 'n papiersak (natuurlik herwinbaar) oor sy kop. Die meeste van sy aanhangers wil nie regtig weet wie hy is nie (en het hardop beswaar gemaak teen Fleet Street -pogings om hom te ontmasker). Maar hulle wil wel sy opwaartse trajek van die outlaw spuit volg, of, soos die argot het, "bombing " — mure in Bristol, Engeland, gedurende die 1990's na die kunstenaar wie se werk honderde duisende dollars kos in die veilingshuise van Brittanje en Amerika. Vandag het hy stede van Wene tot San Francisco, Barcelona tot Parys en Detroit gebombardeer. En hy het oorgegaan van graffiti op grimmige stedelike mure na verf op doek, konseptuele beeldhouwerk en selfs film, met die bedagsame dokumentêr Gaan uit deur die geskenkwinkel, wat genomineer is vir 'n Oscar.
Banksy: u is 'n aanvaarbare vlak van bedreiging
Banksy: Die man agter die muur
Pest Control, die tong-in-die-kies organisasie wat deur die kunstenaar gestig is om die regte Banksy-kunswerk te staaf, beskerm hom ook teen gierige buitestaanders. Banksy, weggesteek agter 'n papiersak of, meer algemeen, e-pos, beheer sy eie verhaal meedoënloos. Sy laaste onderhoud van aangesig tot aangesig het in 2003 plaasgevind.
Alhoewel hy agter 'n verborge identiteit kan skuil, bepleit hy 'n direkte verband tussen 'n kunstenaar en sy kiesafdeling. Daar is 'n hele nuwe gehoor daar buite, en dit was nog nooit so maklik om [een kuns] te verkoop nie, het Banksy volgehou. U hoef nie universiteit toe te gaan nie, om 'n portefeulje te sleep, transparante per pos na snaakse galerye te stuur of om saam met 'n kragtige persoon te slaap; al wat u nou nodig het, is 'n paar idees en 'n breëbandverbinding. Dit is die eerste keer dat die wesenlik burgerlike kunswêreld aan die mense behoort. Ons moet dit laat tel. "
Die Barton Hill -distrik van Bristol in die 1980's was 'n eng deel van die stad. Baie blanke het waarskynlik nie meer as drie swart gesinne op die een of ander manier daar beland nie, 'n werkende klas, vervalle en onwelkome vir vreemdelinge. Toe Banksy, wat uit 'n baie blaar deel van die stad kom, besluit het om sy eerste uitstappie daar te doen, was hy senuweeagtig. My pa is as kind daar erg geslaan, en hy het aan sy mede -graffiti -kunstenaar en skrywer Felix Braun gesê. Hy het destyds name probeer, en soms Robin Banx onderteken, hoewel dit gou tot Banksy ontwikkel het. Die verkorte naam het moontlik minder van die gangsters en#8217 " robbing banks " cachet getoon, maar dit was meer onvergeetlik en makliker om op 'n muur te skryf.
Rondom hierdie tyd het hy ook besluit oor sy kenmerkende sjabloonbenadering tot graffiti. Toe hy 18 was, het hy een keer geskryf, was hy besig om 'n trein te skilder met 'n bende maats toe die Britse vervoerpolisie opdaag en almal hardloop. Die res van my maats het by die motor gekom, en Banksy onthou, en ek het verdwyn, en ek het meer as 'n uur weggesteek onder 'n bakkie met motorolie wat oor my lek. Terwyl ek daar lê en na die polisiemanne op die spore luister, besef ek dat ek my skildery in die helfte moet sny of heeltemal moet opgee. Ek staar regop na die gestenselde bord onder in die brandstoftenk toe ek besef dat ek die styl net kan kopieer en elke letter drie voet hoog kan maak. Maar hy het ook vir sy vriend, skrywer Tristan Manco, gesê: toe ek my eerste stensil sny, voel ek die krag daar. Ek hou ook van die politieke voorsprong. Alle graffiti is op 'n lae vlak, maar stencils het 'n ekstra geskiedenis. Hulle is gebruik om revolusies te begin en oorloë te stop. "
Vergete meesterstukke is skaars
Om absoluut duidelik te wees, is dit uiters skaars om 'n vergete meesterstuk te vind. U sal verhale hoor van 'n stuk van Salvador Dali, Vincent Van Gogh of Alexander Calder wat in 'n tweedehandse winkel gevind word. As u 'n aanhanger is van PBS se "Antiques Roadshow", weet u dat 'n paar vergete gesinsskatte verrassende bedrae kontant werd kan wees. Dit is nie die norm nie.
Dit wil nie sê dat u die verborge juweel nie moet dophou nie. Dit is regtig lekker om winskopies te ondersoek en te kyk of u een kan vind, maar moenie daarop reken dat elke stowwerige skildery waardevol is nie.
Meisie met 'n pêreloorring
Johannes Vermeer, "Girl with a Pearl Earring, " ca. 1665 (Foto: Mauritshuits via Wiki Art Public Domain)
In 1665 het die Nederlandse kunstenaar Johannes Vermeer sy bekendste kunswerk geskep: Meisie met 'n pêreloorring. Verskeie kunshistorici het die ware identiteit van die jong vrou wat in die skildery uitgebeeld word, bevraagteken. Een van die mees algemene teorieë is dat die betrokke vrou dit is Maria Vermeer, die skilder se oudste dogter. Daar is egter steeds verskeie geleerdes wat hieraan twyfel, en hoewel hierdie olieverfskildery dikwels as een van die belangrikste portrette beskou word, is dit tegnies glad nie 'n portret nie.
Meisie met 'n pêreloorring is eintlik 'n tronie& mdasha studie van 'n ongeïdentifiseerde persoon. Tronies was veral gewild tydens die Nederlandse Goue Eeu, toe kunstenaars soos Vermeer en Rembrandt naamlose onderwerpe begin aanneem het vir hul portrette. .
Meisie met 'n pêreloorring is 'n uitstekende voorbeeld van hierdie tradisie, aangesien dit 'n onbekende meisie uitbeeld, geklee in weelderige kledingstukke. Soos 'n visioen wat uit die duisternis voortspruit, behoort sy aan geen spesifieke tyd of plek nie, stel kunsthistorici Arthur K. Wheelock en Ben Broos in 'n uitstallingskatalogus. Haar eksotiese tulband, wat haar kop in kristallynblou toedraai, word oorweldig deur 'n opvallende geel stof wat dramaties agter haar skouer val en 'n raaisel van geheimsinnigheid aan die beeld verleen. "
Tronies deur Rembrandt by die Metropolitan Museum of Art
Ander skilders het portrette geskilder van mense wat hulle liefgehad en verloor het. Die Nederlandse skilder Rembrandt van Rijn (1606-1669) was een wat baie verlies verduur het. Volgens Ginger Levit in "Rembrandt: Painter of Grief and Joy"
Dit was die beste tye in die 17de-eeuse Holland-bekend as die Nederlandse Goue Eeu. Die ekonomie het floreer en welgestelde handelaars bou meenthuise langs die kanale van Amsterdam en het luukse meubels en skilderye geïnstalleer. Maar vir Rembrandt van Rijn (1606-1669) het dit die ergste tye geword-sy pragtige, geliefde, jong vrou Saskia is op 30-jarige ouderdom oorlede, sowel as hul drie babas. Net sy seun Titus, wat later sy handelaar geword het, het oorleef.
Daarna het Rembrandt steeds mense verloor vir wie hy lief was. Die plaag van 1663 het sy geliefde minnares oorgeneem, en daarna is Titus ook op die jong ouderdom van 27 jaar in 1668 deur 'n plaag opgedoen. Rembrandt self is slegs 'n jaar later oorlede. Gedurende hierdie donker tyd in sy lewe, het Rembrandt voortgegaan om te skilder wat vir hom die persoonlikste was, en nie aan die verwagtinge van die dag voldoen nie, en sy lyding en verdriet oorgeplaas in kragtige en aanloklike skilderye.
Volgens Neil Strauss in sy New York Times se artikel "The Expression of Grief and the Power of Art"
In die kuns van Rembrandt is rou sekulêre en geestelike emosie. In die tientalle selfportrette wat hy oor byna 'n halfeeu geskilder het, ontwikkel hartseer soos 'n pyn van onderdrukte trane. Vir hierdie man, wat die mense verloor het vir wie hy die liefste was, was rou nie 'n gebeurtenis nie, dit was 'n gemoedstoestand, altyd daar, vorentoe beweeg, terugtrek, altyd groei, soos die skaduwees wat oor die kunstenaar se verouderde gesig beweeg.
Hy sê verder dat die Westerse kuns eeue lank die menslike emosie van hartseer uitgebeeld het, wat wissel van die vaasskilderye van Klassieke Griekeland tot godsdienstige skilderye van die Christendom, "wat die kern van die tragedie was."
& apos Golden Rule, & apos 1961
& quotGolden Rule, & quot 1961. Olie op doek, 44 ½ & quot x 39 ½ & quot. Voorbladillustrasie vir & quotThe Saturday Evening Post, & quot, 1 April 1961.
Foto: Norman Rockwell Museumversamelings. ©SEPS: Curtis Publishing, Indianapolis, IN
In die 1960's het die stemming in Amerika verander. Een keer beperk tot die vertoon van minderhede op die voorblad van die Post, Norman Rockwell 's 1961 skildery, Goue reël 'n samekoms van mans, vroue en kinders van verskillende rasse, godsdienste en etniese groepe bevat, met die eenvoudige, maar universele frase: 𠇍o Unto Ander soos jy dit vir jou sou doen. " In 1985 het Rockwell se ikoniese Die illustrasie is weer as 'n reuse mosaïek voorgestel en namens die Verenigde State geskenk aan die Verenigde Nasies deur presidentsvrou Nancy Reagan.
Toevallig, Goue reël het die lewe begin as 'n tekening wat geïnspireer is deur die humanitêre missie van die VN. Die oorspronklike illustrasie, wat in 1952 opgestel is en in 1953 uitgevoer is, bevat 65 mense wat die wêreld se nasies verteenwoordig, omring belangrike lede van die VN se Veiligheidsraad (USSR, die VK en die VSA). Die idee was om hoop in die nuwe vredesorganisasie uit te spreek, en Rockwell het uitgebreide navorsing gedoen, insluitend die fotografie van die diplomate en modelle op die foto. Na die voltooiing van die tekening verloor die kunstenaar die geloof en het hy die projek laat vaar, met die gevoel dat hy uit sy diepte was. Nadat hy na Stockbridge, Massachusetts, verhuis het, het Rockwell 'n dekade later weer op die idee gekom, die diplomate verwyder en gefokus op die idee van gemeenskaplike menslikheid om een ​​van sy mees blywende portrette te skep.
Televisie, hip-hop en videospeletjies het hom alles geïnspireer
Met sy reputasie wat reeds begin toeneem het, het sy eerste solotentoonstelling in Amerika, in die Annina Nosei -galery in New York, die daaropvolgende lente, die eerste aand uitverkoop en Basquiat $ 250,000 verdien. Gedurende dieselfde belangrike jaar van 1982 het Basquiat Dustheads uitgevoer, wat in 2013 op 'n veiling verkoop is vir 'n rekord van $ 48,8 miljoen.
Basquiat's Dustheads het 'n rekord opgestel toe dit in 2013 op 'n veiling verkoop is vir $ 48,8 miljoen (Krediet: EPA/Alamy)
In die maande en jare na sy Amerikaanse debuut was Basquiat buitengewoon produktief en het hy 'n oeuvre van ongeveer 1000 skilderye sowel as meer as 2 000 tekeninge opgebou - alles weergegee in sy onafwendbaar energieke, kwaai dog kinderlike styl. Verwysings na populêre kultuur en die straat is volop in sy werk. Televisie, hiphop en die rudimentêre grafika van vroeë arcade -videospeletjies het hom almal geïnspireer, en sy skilderye bevat stickmen sowel as verskillende simbole, soos 'n alomteenwoordige kroon, wat funksioneer soos 'n graffiti -skrywer se etiket.
Wanneer het die neo-impressionisme begin?
Die Franse kunstenaar Georges Seurat het die neo-impressionisme bekendgestel. Sy skildery uit 1883 Swemmers by Asnieres beskik oor die styl. Seurat bestudeer publikasies in kleurteorie wat deur Charles Blanc, Michel Eugène Chevreul en Ogden Rood vervaardig is. Hy het ook 'n presiese toepassing van geverfde kolletjies geformuleer wat opties sou meng vir maksimum glans. Hy noem hierdie stelsel Chromoluminarism.
Die Belgiese kunskritikus Félix Fénéon beskryf Seurat se sistematiese aanwending van verf in sy resensie van die Agtste Impressionistiese Uitstalling in La Vogue in Junie 1886. Hy het die inhoud van hierdie artikel in sy boek uitgebrei Les Impressionistes in 1886, en uit daardie boekie sy woord néo-impressionisme het 'n naam vir Seurat en sy volgelinge gekry.
Die verhaal agter die skildery -Washington oor die Delaware
In die Metropolitan Museum of Art in New York, die skildery Washington oor die Delaware hang in Gallery 760. Dit is 'n bekende olieverf op doek skildery van George Washington se kruising van die Delaware-rivier op Kersaand in 1776 om Hessians in Trenton, New Jersey tydens die Amerikaanse Revolusie aan te val. Dit beeld nie net die toekomstige eerste president van Amerika uit nie, maar bevat ook die toekomstige vyfde president, James Monroe.
Een van die bekendste skilderye van die Amerikaanse rewolusie, dit is in 1851 in Düsseldorf geskilder deur Emanuel Gottlieb Leutze, 'n Duitser wat in die Verenigde State grootgeword het, maar as volwassene na Duitsland teruggekeer het. Leutze, gebore 40 jaar na die Slag van Trenton, het gehoop dat die gees van Revolusie die Europese liberale Revolusionêre in 1848 sou motiveer. Hy het egter 'n paar dinge verkeerd verstaan.
Washington Crossing the Delaware deur Emanuel Leutze, in die Metropolitan Museum of Art, New York, NY. Foto deur Adavyd, CC BY SA 3.0
Op Purdue Today sê David Parrish, 'n professor in kunsgeskiedenis, dat die vlag wat Monroe gehou het, eers ongeveer 'n jaar na die geveg bestaan ​​het. Die boot in die skildery was 'n verkeerde tipe, en Washington moes as 'n jonger man geskilder gewees het. Terwyl hy veral edel lyk, het Washington genoeg geweet om nie in 'n roeiboot op te staan ​​nie. Ons sal die een net aan 'n poëtiese lisensie oorlaat.
Baie historici glo nie dat Monroe Delaware met Washington oorgesteek het nie, maar hy het beslis by Trenton geveg en 'n koeël in sy skouer gekry wat die res van sy lewe oorgebly het.
James Monroe Withuis portret, 1819
Die ander insittendes van die boot verteenwoordig die verskillende lewensterreine van die Amerikaanse koloniste, waaronder Franse Kanadese pelsvangers, 'n Afrikaan, 'n Skot, boere en 'n figuur uit die westelike deel van die land. Sommige meen dat die figuur in die rooi jas en swart serp die vroue verteenwoordig wat vir vryheid geveg en gesterf het.
Die webwerf van die Metropolitan Museum of Art vertel ons dat Leutze met die skildery in 1849 begin het, maar dit is beskadig deur 'n brand in 1850. Die kunstenaar het die skade herstel en die skildery is verkry deur Bremen Kunsthalle, 'n kunsmuseum in Bremen, Duitsland. Die skildery is in 1942 vernietig tydens 'n bombardement van die Tweede Wêreldoorlog deur Britse magte.
Washington Crossing the Delaware (1849–1850), oorspronklike skildery deur Emanuel Leutze
Gelukkig het Leutze kort na die eerste 'n kopie van die skildery gemaak, en David Parrish berig dat die skildery in die herfs van 1851 na New York gestuur is, waar duisende na die vertoning in 'n New York -galery en in die Amerikaanse Capitol Rotunda gestroom het. in Washington DC. Die skildery word nou permanent vertoon in die Metropolitan Museum of Art in New York.
Ander gemagtigde afskrifte word vertoon aan die Perdue -universiteit, in Washington Crossing Historic Park en in die Withuis. Die Delaware-kruising is ook vasgelê in ander skilderye deur kunstenaars, waaronder George Caleb Bingham, 'n Amerikaanse grenskunstenaar wat in die middel van die 1800's gewerk het en 'n vriend was van Leutze Thomas Sully, 'n Amerikaanse kunstenaar gebore in Engeland wat vroeg in die 1800's gewerk het, en Currier en Ives, wat 'n litografie gemaak het van die toneel wat deur Leutze geskilder is. Leutze se skildery word ook in die staatskwartier van New Jersey uitgebeeld.
Washington Crossing the Delaware deur Emanuel Leutze (bygesny), MMA-NYC
Soos altyd het parodieë ontstaan. Een parodie toon hoe die skilderye van Leutze herskep is, maar al die figure het hoenderkoppe, terwyl 'n ander Washington en sy bootmaats op 'n worsbroodjie vaar. Daar is ander met Homer Simpson wat die plek van George Washington inneem en die Muppets die plek van al die mans.
Emanuel Leutze, 'n Duits-Amerikaanse skilder.
Parodieë eenkant, Washington oor die Delaware is 'n ontsagwekkende skildery wat jaarliks ​​deur duisende bekyk word. Die skildery is ook herskep vir 'n kalksteenbeeld op die plek waar Washington in New Jersey, die 500 hektaar Washington Crossing Historic Park, te lande gekom het. Frank Arena, 'n afgetrede kalksteenwerker, het die standbeeld uitgekerf, en werkers het elke figuur wat individueel in die boot gesny is, in die boot gesit.
Volgens Washington Crossing Historic Park het een werker ook 'n klein Amerikaanse vlag, 'n kwartier in die staat New Jersey en 'n briefie met die name van die werkers wat gehelp het om die beeld onder een van die figure te plaas, geplaas.
Kyk na 'n skildery van Peeters en jy word nie aan sterflikheid herinner nie - jy word daaraan herinner dat jy honger is
Peeters het die hoë idealisme van Rubens, wat die kunswereld in Antwerpen oorheers het, geïgnoreer en eerder gekies om te skilder in die nuwe realistiese styl wat geleidelik in Europa besig was om invloed te kry. "En as u in die realistiese modus in Antwerpen skilder, verskil u regtig van almal wat daar werk," sê Vergara. Terwyl vorige skilderye van stillevens grotendeels allegories was, word Peeters se werk gekenmerk deur 'n presiese vorm en tekstuur waarin gloeiende vate en voedsel elegant kontrasteer met donker, onopgesmukte agtergronde. Kyk na 'n skildery van haar en jy word nie aan sterflikheid herinner nie; jy word daaraan herinner dat jy honger het.
Die onderwerp van hierdie Vanitas uit ongeveer 1610 is vermoedelik Peeters self, wat dit 'n selfportret maak (Krediet: Prado)
"Ons weet wel dat die voorste versamelaars van die tyd skilderye van haar gehad het," sê Vergara. Maar verder bly die besonderhede van haar lewe 'n raaisel. Ons kan miskien 'n paar leidrade tot haar persoonlikheid verkry uit die talle miniatuur selfportrette wat weerspieël word in die vergulde bekers en bekers van haar skilderye. Dit was nog 'n vernuwing wat geen stillevensskilder voorheen gedink het om hulself op hierdie manier uit te beeld nie. Vergara beskou dit as 'n diskrete maar selfgeldende verkondiging van haar waardigheid, nie net as 'n skilder nie, maar ook as 'n vroueskilder. 'Hoe kon u nie daarin lees dat 'n sekere wil om erken te word nie?' Miskien sal sy dit nou wees.
Portret van 'n dame
Anders as Peeters, is die lewe van Louise Elisabeth Vigée Le Brun goed gedokumenteer. Sy was die suksesvolste en duurste portretskilder van die 18de eeu, maar toe die terugblik op haar werk in 2015 in Parys se Grand Palais geopen is, het min buite die akademie haar naam gehoor.
Le Brun, 'n voorheen begaafde kunstenaar wat bekend was vir haar verstand en skoonheid, het 'n portretateljee opgerig terwyl hy nog in haar tienerjare was. Op 23 skilder sy die eerste van vele portrette van Marie Antoinette, wie se direkte ingryping haar uiteindelik toelaat om die Académie Royale te betree, waarvan sy voorheen uitgesluit was weens haar huwelik met Charles Le Brun, 'n kunshandelaar. Die kurator van die uitstalling in Parys, Joseph Baillio, was bekend vir haar uitstekende behandeling van kleur, stof en tekstuur en kon ook 'n gelykenis soos niemand vang nie.
Vigée Le Brun skilder haar selfportret in 'n strooihoed in 1782 nadat sy die werk van Rubens in Antwerpen teëgekom het tydens 'n toer deur Vlaandere (Krediet: Wikipedia)
Sulke sukses veroorsaak onvermydelik afguns onder haar manlike maats. 'Dit moes 'n skrik wees om te sien dat 'n vrou meer geld kry as wat hulle het,' sê Baillio. Toe sy haar skouspelagtige portret van die Comte de Calonne in die salon van 1785 uitstal, was gerugte dat dit seker deur 'n man geskilder is. Haar koninklike konneksies het haar gedwing om tydens die rewolusie uit Frankryk te vlug, en sy het die volgende 12 jaar die groot en die goeie van Europa geskilder, waaronder 'n tydperk van ses jaar aan die hof van Catherine die Grote in St Petersburg, voordat sy na Frankryk teruggekeer het om te woon in buitengewone glans tot die ouderdom van 86 jaar.
Frida Kahlo & aposs Huwelik met Diego Rivera
In 1929 trou Kahlo en die beroemde Mexikaanse muurskilder Diego Rivera. Kahlo en Rivera het mekaar die eerste keer in 1922 ontmoet toe hy aan 'n projek aan haar hoërskool gaan werk het. Kahlo kyk gereeld hoe Rivera 'n muurskildery maak Die Skepping in die skool se lesinglokaal. Volgens sommige berigte het sy aan 'n vriend gesê dat sy eendag 'n baba van Rivera sou kry.
Kahlo het weer kontak gemaak met Rivera in 1928. Hy het haar kunswerke aangemoedig en die twee het 'n verhouding begin. Gedurende hul vroeë jare saam het Kahlo Rivera gereeld gevolg op grond van die kommissie wat Rivera ontvang het. In 1930 woon hulle in San Francisco, Kalifornië. Hulle is daarna na New York City vir 'n Rivera -vertoning in die Museum of Modern Art en het later na Detroit verhuis vir Rivera se kommissie by die Detroit Institute of Arts.
Kahlo en Rivera se tyd in 1933 in New York was omring deur omstredenheid. In opdrag van Nelson Rockefeller het Rivera 'n muurskildery gemaak met die titel Man by die kruispad in die RCA -gebou by Rockefeller Center. Rockefeller het die werk aan die projek gestaak nadat Rivera 'n portret van die kommunistiese leier Vladimir Lenin in die muurskildery ingesluit het, wat later oorgeverf is. Maande na hierdie voorval keer die egpaar terug na Mexiko en gaan woon in San Angel, Mexiko.
Kahlo en Rivera was nooit 'n tradisionele vakbond nie, maar aangrensende huise en ateljees in San Angel. Sy was bedroef oor sy talle ontroues, waaronder 'n verhouding met haar suster Cristina. In reaksie op hierdie familiale verraad, het Kahlo die meeste van haar handelsmerk lang donker hare afgesny. Wanhopig omdat sy 'n kind wou hê, het sy weer hartseer gekry toe sy in 1934 'n miskraam gehad het.
Kahlo en Rivera het 'n tydperk van skeiding deurgemaak, maar hulle het in 1937 saamgehou om die verbanne Sowjet -kommunis Leon Trotsky en sy vrou Natalia te help. asiel in Mexiko gekry het. Eens 'n mededinger van die Sowjet -leier Joseph Stalin, was Trotsky bang dat hy deur sy ou aartsvyand vermoor sou word. Na verneem word, het Kahlo en Trotsky gedurende hierdie tyd 'n kort verhouding gehad.