Het hulle al die yster in vergiete bloed geruik?Ian Cameron. Foto: Verskaf. Deur Ian Cameron Dit is eenvoudig, ignoreer die kantlynkommentators, ons het werk om te doen. My mense word letterlik afgeslag. Ek skryf hierdie stuk vandag ná die terugkeer van nóg ’n bebloede plaasaanvaltoneel. Dit voel soos gister wat ek vir die Australiese media kommentaar moes opstel waar ek dieselfde sin gebruik het as inleiding. My kommer is egter dat dit nie net generies van aard is nie, maar dat dit die abnormale norm vir baie weerloses geword het. Ons moet versigtig wees om nie so vasgevang te raak in klein argumente wat spreekwoordelik Nehemia van die muur af laat klim nie. Ons moet op die muur bly om ons mense veilig te maak en te hou. Hoe erg is dit nie dat ons begin praat het van goeie en slegte moorde in Suid-Afrika – nie omdat een lewe meer werd is as ’n ander nie, maar omdat een se marteling langer, wreder en pynliker as die volgende mag wees. Ashwin se uitstorm, Max se kantlyngefluister en Cyril se teepartytjies oor grond beteken niks vir die mense wat werklik ly nie, mense wat daagliks en veral saans in vrees wonder of hulle nie die volgende Treurgrond-plaasmoordstorie gaan word nie. Feit is, dinge kan rof raak in die volgende paar maande, veral met die aanloop tot die verkiesing. Uitdagings is nie ’n goeie beskrywing van die berge wat ons moet versit nie. Die saak wat herhaaldelik in my gedagtes opkom, is die een van Hannatjie (56) en Callie Ludik van Muldersdrift. Hulle vertel my hoe hulle partykeer wonder of die dood nie dalk ’n beter opsie sou wees nie. Hannatjie is herhaaldelik deur haar aanvallers verkrag terwyl Callie moes sit en luister. Die vraag is, was die kommando van sleutelbordkrygers daar? Moes hulle al help troos? Het hulle al die yster in vergiete bloed geruik? Dus is dit eenvoudig, as jy nie daar was nie kan jy nie praat nie. Soos gewoonlik skuil hulle agter reputasies en titels en mislei hulle die oningeligtes met kwinkslae en opportunistiese taalgebruik wat die malende en niksvermoedende massas plaas in die weg waar daar net plek is vir retoriek en waar die waarheid seermaak. Die boodskap is ongekompliseerd, ons moet aanhou en aanhou. Meedoënloos. Ons moet eenvoudig, ondanks randfiguursamesweringsteorieë, op die muur bly. Ons mag nie afklim totdat ons nie wen nie – ons mense en ons kinders se toekoms hang daarvan af. Ons moet bly hoop skep. Daar is ’n handjie vol strategiese beginsels wat ek glo die verskil tussen lig en duisternis is, veral wanneer dit by ons volhoubare veiligheidstrukture kom. Met die daarstelling van organisatoriese strukture en vermoëns kan ons lig skep, dus hoop skep. Ons bou tans aan selfbehoud, selfbestuur en daadwerklike optrede (Net vier dae gelede word nóg twee plaasmoordenaars deur AfriForum, saam met die polisie, in hegtenis geneem). Ons vestig strategiese groeipunte, veiligheidsteunkringe, en bou hiermee groeikerngebiede wat dien as nasionale fondasie. Só is ons in staat om die gemeenskap te bemagtig en te organiseer met wettige en professionele optredes. Daar is vier aanwendingbeginsels binne ons vermoë op plaaslike vlak wat beteken dat ons nie net oorgelaat word aan die staat se genade as dit by beveiliging kom nie. Hierdie aanwendingbeginsels sluit in: inisiatief, inligting, mobiliteit en verrassing waar grond vermoëns geskep kan word om werklik die onstabiele te stabiliseer. Hierdie aksies impliseer dat ons hoop kan skep, hoop moet skep en hoop gaan skep. Die voorste linie van elke gemeenskap moet in multifunksionele veiligheidsentiteite invloed uitoefen om werklik ’n gesamentlike gemeenskapsveiligheidsinisiatief volhoubaar te bedryf. Ons moet aanhou en aanhou. Ons het geen ander alternatief nie, maar om te bou, te beplan, te organiseer en te oorleef (terloops, dit is juis wat ons nog altyd so goed regkry). Ons moet aanhou en aanhou, ons het geen ander alternatief nie. Ons het werk om te doen.