Waarom die LCIA meer as ooit nodig is - EU verslaggewer
Soveel as wat die Brexit-ooreenkoms op die laaste oomblik 'n sukses was om die onbeheerde ongevalle van die Verenigde Koninkryk uit die EU te voorkom, is die duiwel in die besonderhede, aangesien baie probleme net stadig is duidelik word oortyd. Die klousule in die ooreenkoms is dat Brussel tariewe op Londen kan oplê as wetgewers van die EU redelike rede het om te glo dat die Verenigde Koninkryk sy ondernemings 'n onregverdige voordeel gee. Terwyl Boris Johnson die ooreenkoms as 'n borg vir Britse soewereiniteit geprys het, sal die feit dat Londen gedwing word om Europese reëls na te kom of gevolge in die gesig staar waarskynlik in die toekoms 'n punt van genoeg wrywing wees, skryf Graham Paul.
Dit is onduidelik hoe lank die Verenigde Koninkryk bereid sal wees om hierdie gelyke speelveldbeginsel te handhaaf. Wat egter reeds duidelik is, is dat die geskille wat hieruit voortvloei, selfversekerde en betroubare internasionale arbitrasiemeganismes benodig wat deur die EU en die Verenigde Koninkryk aanvaar word. Terwyl Londen en Brussel die planne uiteengesit het om 'n aparte instansie op te stel om die Brexit-ooreenkoms af te dwing, kan oorgrensgeskille tussen private akteurs na forums soos die London Court of International Arbitration (LCIA) beweeg om te voorkom onsekerhede gekoppel aan wat die finale vorm van die handhawingsregime na die Brexit sal aanneem. Danksy sy onafhanklikheid van enige land se regstelsel of regering, sal internasionale arbitrasie waarskynlik in die komende jare met rasse skrede groei.
Ongelukkig het die LCIA die afgelope jare gebuk gegaan onder populistiese teenwinde wat daarop gemik is om sy gesag te ondermyn en sy internasionale posisie te benadeel. In 'n besonder ernstige saak word een van die uitsprake deur die regering van Djiboeti getrotseer in die twyfelagtige naam van nasionale soewereiniteit. Hoewel Djiboeti nie die eerste nasie is wat die drastiese stap neem om die gesag van die LCIA te bevraagteken nie - Rusland het beroemd geweier om die toekenning te erken in die polities belemmerde Yukos-saak, kan die feit dat 'n klein Afrika-land hiermee kan wegkom, baie goed aanmoedig. ander om hul voorbeeld te volg.
Die saak het in 2018 begin toe die regering van Djibouti beslag gelê het op die Doraleh Container Terminal SA - 'n gesamentlike onderneming in die Doraleh-hawe in Djibouti, tussen die wêreldwye haweoperateur DP World en Djibouti - en eensydig. beëindig DP World se kontrak om die terminale te bestuur. In reaksie daarop het DP World eise ingedien by die LCIA, wat kort daarna teen Djibouti beslis het, argument dat die beslaglegging op die hawe onwettig was en dat die konsessie van DP World nie eensydig kon beëindig word nie.
Alhoewel die beslissing die saak definitief moes beëindig, het Djibouti die uitspraak nooit erken nie en het hy sedertdien steeds geweier om dit te doen. Tot dusver het die LCIA beslis ses keer in DP World se guns, wat almal deur die president van Djibouti, Ismail Omar Guelleh, geïgnoreer is gronde dat die arbitrasietoekenning kwansuis "die reg van 'n soewereine staat as onwettig" kwalifiseer. In 'n soortgelyke trant is 'n LCIA-toekenning van Van $ 533 miljoen in vergoeding en onbetaalde tantième wat deur Djibouti aan DP World verskuldig is, is om dieselfde rede ongehoorsaam, met die land selfs vra sy eie Hooggeregshof om die LCIA-uitspraak te vernietig.
Sulke gedrag voorspel niks goeds vir die LCIA se vermoë om internasionale gewig te kry nie. Djibouti se handhawing van binnelandse reg oor gevestigde internasionale regsprosedures oor die dun regverdiging van nasionale soewereiniteit, skep 'n gevaarlike presedent.
As Djibouti se oortreding van die internasionale regspraktyk egter reeds 'n ernstige uitdaging vir internasionale arbitrasie inhou, het die LCIA onlangs 'n flater gemaak om die risiko's te hê om nog verder te bewapen deur ander regimes op soek na maklike verskonings om nie die uitsprake van die tribunaal te eerbiedig nie. Soos in Desember 2020 onthul, het die LCIA inderdaad 'n bisarre voorbeeld geword van 'n tribunaal wat erken het dat hy 'n fout begaan het in die berekening van 'n toekenning in 'n arbitrasiesaak, net om te weier om die uitslag van sy uitspraak te verander.
Die saak het betrekking op Mikhail Khabarov, 'n Russiese sakeman, wat in 2015 'n opsie gekry het om 30 persent in die Delovye Linii GK-beheermaatskappy vir $ 60 miljoen te verkry. Toe die ooreenkoms egter deurgeval het, het Khabarov 'n eis om skadevergoeding by die LCIA ingedien, wat die presiese bedrag van die skade wat die Rus gely het, moes bereken. gebaseer op die verskil tussen die werklike waarde van die maatskappy se aandeel van 30 persent en die opsieprys van $ 60 miljoen.
In Januarie 2020 het die LCIA 'n vergoeding van $ 58 miljoen aan Khabarov toegeken - dit blyk dat 'n groot oorwaardering as gevolg van 'n 'verkeerde berekening"Wat plaasgevind het toe die LCIA-paneel in beheer die waarde van historiese belastingverpligtinge toegevoeg het, eerder as om dit af te trek. Met die werklike waarde nader aan $ 4m, het die Engelse hooggeregshof die LCIA beveel om die skade reg te stel, wat die arbitrasiehof ten sterkste geweier het om te doen, met die argument dat die oorspronklike bedrag steeds strook met sy bedoeling om 'n billike vergoeding aan die eiser toe te ken.
Laasgenoemde saak het 'n aparte debat ontketen oor die modelle wat gebruik word om die betrokke skadevergoeding te bereken, alhoewel die uitgangspunt dat skadevergoeding betaal moet word - selfs na hierdie skryffout - nooit in twyfel getrek is nie. Dit word ook algemeen aanvaar dat foute soos hierdie 'n funksie van menslike feilbaarheid is in die lig van baie ingewikkelde prosedures. Terwyl regstellende maatreëls getref kan word, blyk dit egter dat min gedoen kan word as 'n hele land weier om 'n LCIA-besluit in te stel.
In die sin bestaan ​​daar min twyfel dat Djibouti se totale miskenning van die LCIA 'n veel groter bedreiging vir sy geloofwaardigheid is. In 'n normgebaseerde internasionale omgewing is die verwerping van genoemde norme die eerste stap om hul ineenstorting te veroorsaak. As die invloed van die LCIA bewaar moet word, moet 'n mens hoop dat geen ander land hierdie weg volg nie. In sulke tye is 'n instelling soos die LCIA nodig soos nog nooit tevore nie.
Verwante onderwerpe:Delovye Linii GKDjiboetiLondon Court of International Arbitration (LCIA)Mikhail KhabarovHooggeregshof