In die eerste gedeelte van Deuteronomium word die verbond tussen die Here en sy kerkvolk hernu. Hy laat hulle die vergesig van die hiernamaals sien waar hulle in ewige volmaaktheid met Hom lewe.
Die tweede deel van die hoofstuk handel oor die praktiese toepassing van dit wat die Here vir hulle gesê het in ons daaglikse lewe. Ware gelowiges val in sonde - selfs die bestes onder hulle. Daarom waarsku die Here hulle dat hulle die verbond in sy praktiese toepassing moet onderhou.
Nadat die volk deur die Rooi See is, kom hulle by Horeb aan. Hier gee die Here vir hulle sy wet, en sluit die Here met hulle 'n verbond. Die Tien gebooie wat hulle daar ontvang, is natuurlik 'n genadeverbond, omdat die Here in sy genade sy wil aan die volk bekendmaak.
Dit het tot gevolg gehad dat die Here die punt bereik het waar Hy gesê het dat die volk sal rondtrek totdat almal gesterf het wat destyds nog in Egipteland was. Hy het in sy toorn gesweer dat hulle nie in die land Kanaän sal ingaan nie.
Toe die Here die wet gegee en die verbond by Horeb gesluit het, was hierdie mense nog nie gebore nie, of hulle was jonger as drie maande. Dit was dus 'n jong geslag. Eintlik 'n "nuwe geslag."
Daarby het die Israeliete nie die gebeure wat in Egipteland plaasgevind het, verstaan nie. In hoofstuk 29: 4 lees ons dat die Here hulle nie 'n hart gegee het om te verstaan en oë om te sien en ore om te hoor tot vandag toe nie.
Dit verklaar waarom hulle deurentyd so opstandig en ongelowig was tydens die trek hulle het nie altyd werklik begryp wat voor hulle oë gebeur het nie.
Intussen sterf hierdie hele geslag uit, en die jong geslag moet Kanaän begin inneem. Nou kom die Here in sy genade na hulle toe, en Hy sluit weer sy verbond met hierdie mense. Ons lees dit in hoofstuk 29: 13
... sodat Hy jou vandag vir Hom as volk kan bevestig en vir jou 'n God kan wees, soos Hy jou beloof het ...
Maar daar is tog 'n verskil tussen hierdie drie aartsvaders met wie die Here die verbond opgerig het en die volk daar op die grens van Kanaän.
Almal kon sekerlik nie daar wees nie, want die veewagters en die wat moes agterbly om die volk se eiendom te beskerm was afwesig.
Die betekenis hiervan is dat hierdie mense uit 'n verskeidenheid van heidense godsdienste gekom het, en hulle het nie geweet wat dit is om vir geslagte lank 'n lewende verhouding met die Here te hê nie. Daarom maak die Here dit duidelik dat hierdie geloof wat Hy vra, heeltemal anders is as die mistieke afgodsdienste waaraan hulle gewoond was.
Hierdie wet is op die wetboek by hulle, maar die Here het dit ook met sy Heilige Gees in hulle harte geskryf.
Daarom sê die Here dat hulle nie boontoe, in die hemel of in die mistieke, moet gaan soek vir die gebooie van die Here nie. Hulle hoef ook nie iemand oorsee te stuur om dit by 'n ander nasie of land te gaan uitvind nie.
Ons ken mos mense wat altyd ontevrede is en wat altyd kla. Hulle is soms verbitterd teen die lewe, en voel altyd dat die lewe hulle iets skuld.
Die Here gaan hulle "hel" ook nie eers in die hiernamaals begin nie. Hy begin sy straf reeds in hierdie lewe.
Lees maar wat die Here openbaar in hoofstuk 29: 21: Die Here sal hom tot sy ongeluk afskei van die stamme van Israel.
Maar dis nie al nie: die Here sal hom afskei volgens die vloeke van die verbond wat in hierdie wetboek geskrywe is.
Die Here gaan hulle nie net geestelik seën nie, maar veral ook liggaamlik. Die Here gaan hulle in die land seën waarheen hulle nou trek.
Dit is ook waarom die Here sê dat sy woord baie naby aan hulle is, in hulle mond en in hulle hart om dit te doen.
Die Here eis van hulle 'n belewenis van opregtheid en eerlikheid om met alle sondes te breek. God gee in hierdie gedeelte sy verbondsbelofte dat Hy ons terugontvang as sy eiendom wanneer ons tot bekering kom.
Ons gehoorsaamheid/bekering is ons reaksie op sy inwerking in ons hart en verstand. Dis ook wat die betekenis van die verbond is:
Hulle sou en hulle het ook aan hulle lyf ervaar dat die Here hulle vergewe het toe hulle berou gehad het oor hulle sondes.
Ons weet ook dat die Heilige Gees die vrugte van die kruis van Jesus Christus tydens ons aardse lewe al in ons harte werk en dat dit uitkom in 'n voortdurende bekeringslewe.
Hy sterf sodat ons met God versoen kan word vir al die kere wat ons teen God oortree het. En verder sodat die Heilige Gees oor ons uitgestort kan word.
Daarmee word die Here se alomteenwoordige genade in hierdie lewe al oor ons 'n werklikheid. (Al weet ons dat dit met die wederkoms eers in finale vervulling gaan.)
Die gedeelte openbaar aan ons God se vergewensgesindheid. Dit is 'n ver toekomsperspektief wat deur hierdie gedeelte oopgemaak word.
Ons weet dat die alomteenwoordigheid van God oor ons nog nie in hierdie tyd waarin ons lewe volmaak geopenbaar is nie.
Al is ons nou nog in sondes, waarborg die teenwoordigheid van die Here in die tyd al sy teenwoordigheid tot in die ewigheid. Die troos daarvan is dit:
Al jaag my gewete my oor my sondes wat ek gedoen het, die "ander Trooster" wat Jesus Christus gestuur het, is God self in sy ewige alomteenwoordigheid, wat sy genade in my hart en verstand werk, sodat ek in sy waarheid, en in sy liefde kan lewe.