Een ooglopende probleem daarmee is dat verskriklike dinge met CO2-argumente geregverdig kan word, of geduld word omdat hulle min ooglopende impak op CO2 het. Hierdie vervangende 'groen' argument is toegepas op fracking, kernkrag, groot hidro, GMO's en die omskakeling van woude in houtskyfies vir biobrandstof.
Nou kan jy sê dit is spesiaal argumente wat afhanklik is van foutiewe koolstofrekeningkunde (kernkrag is regtig so koolstofvriendelik as jy rekenskap gee van die enorme hoeveelheid energie wat nodig is om die uraan te herwin, die uraan te verfyn, die sement te verkry, die afval te bevat, ens. .?) Maar ek is bang daar is 'n dieper probleem. Dit is wanneer ons die beleid op 'n globale metrieke baseer, dws deur die getalle, dan is die getalle altyd onderhewig aan manipulasie deur diegene wat die mag het om dit te doen. Data kan gemanipuleer word, faktore kan geïgnoreer word, en projeksies kan skewend wees na optimistiese beste geval scenario's. Dit is 'n inherente probleem met die grondslag van beleid op 'n metrieke hoeveelheid ton CO2 of GGEs (kweekhuisgelykwaardighede).
Tweedens, deur te fokus op 'n meetbare hoeveelheid, devalueer ons dit wat ons nie kan meet of kies om nie te meet nie. Sulke kwessies soos mynbou, biodiversiteit, giftige besoedeling, ontwrigting van ekosisteme, ens. Herhaal dringend, want in teenstelling met die globale vlakke van CO2 stel hulle immers nie 'n eksistensiële bedreiging in nie. Sekerlik kan mens koolstof-gebaseerde argumente op al hierdie probleme maak, maar om dit te doen, is om op gevaarlike grond te stappe.
Stel jou voor dat jy probeer om 'n strookyn te stop deur te verwys na die brandstofverbruik van die toerusting en die verlore koolstof sink van die bos wat skoongemaak moet word, en die mynmaatskappy sê: "OK, ons gaan dit doen in die mees groen manier moontlik, ons gaan ons bulldozers met biobrandstof brand, ons rekenaars op sonkrag dryf en twee bome plant vir elke boom wat ons kap. " Jy raak in 'n wolk van rekenkunde. Nie een raak die ware rede waarom jy die myn wil stop nie, want jy is lief vir daardie bergtop, daardie bos, daardie waters wat vergiftig sal word.
Moeder Natuur kan nie tot 'n aantal of persentasie verminder word nie
Ek is seker dat ons nie ons planeet sal red nie (of ten minste die ekologiese basis van die beskawing) deur bloot slim te wees in die implementering van die aarde se hulpbronne. Ons sal nie hierdie krisis ontsnap nie, solank ons ​​die planeet en alles daaraan sien as instrumente van ons nut. Die huidige klimaatverandering vertelling is te naby aan instrumentele utilitariese logika - dat ons die aarde moet waardeer as gevolg van wat ons sal gebeur as ons dit nie doen nie.
Waar het ons die gewoonte ontwikkel om keuses te maak gebaseer op die maksimeer of minimaliseer van 'n nommer? Ons het dit uit die geldwêreld gekry. Ons is besig om ons nommerspeletjies toe te pas op 'n nuwe teiken, CO2 eerder as dollars. Ek dink nie dit is 'n diep genoeg rewolusie nie. Ons benodig 'n rewolusie in die middel, nie net 'n rewolusie in eindes nie.
Die natuur verdien respek
Met ander woorde, wat ons nodig het, is 'n revolusie van liefde. Wanneer ons as 'n samelewing leer om die planeet en alles daarop te sien as wesens wat respek verdien - in hul eie reg en nie net vir hul gebruik vir ons nie - dan sal ons nie hoef te appelleer na klimaatsverandering om al die beste dinge wat die klimaatverandering krygers sou hê ons moet doen. En ons sal ophou om die vreeslike dinge te doen wat ons doen om klimaatsverandering te stop.
Ironies genoeg is baie van die omgewingsvraagstukke wat nie verband hou met klimaatsverandering nie, ons leer, eintlik bydra tot dit. Vat hidro-elektriese damme: hulle vloed bosse en vleilande, versteur gemeenskappe en versteur rivier-ekosisteme. Maar hulle bied ten minste klimaatvriendelike elektrisiteit, reg? Wel, nee. Dit blyk dat damme en kunsmatige reservoirs groot hoeveelhede metaan uit die rottende plantegroei uitstoot wat hulle genereer, en verminder riviere se vermoë om koolstof te vang.
Ontwrigting van die ekologiese balans
Laastens, laat ons erken dat ons kennis van die Aarde se klimaat homeostase redelik rudimentêr is. Terwyl ons dit aanneem, sê, om goud uit 'n berg te grawe, het min invloed op die klimaat, ander kulture verskil nie. 'N Brasiliaanse vriend van my wat met inheemse stamme werk, berig dat volgens hulle mynbou 'n veel groter bedreiging vir die planeet is as CO2, want wanneer die metale van die trope verwyder word en na die gematigde gebiede beweeg, word die energie van die planeet ontwrig. Selfs die wegneem van goud weg van 'n heilige berg kan verwoestende gevolge hê. 'N Zuni-man wat ek ontmoet het, het my vertel dat hulle die ergste ding is om soveel water te neem dat die riviere nie meer die see bereik nie - want hoe kan die see weet wat die land nodig het?
Laat ons nie te vinnig wees om sulke idees as bygelowige fantasie te ontslaan nie. Inheemse mense het keer op keer bewys dat hul "bygelowe" 'n gesofistikeerde begrip van ekologie inskryf. Terwyl sulke idees soos "die water beledig" en "die goue siel van die berge steel" lyk skaars onwetenskaplik, moet ons dit dalk ernstig begin neem.
Verandering van ons prioriteite
Ek sal eindig met 'n voorspelling. Ek voorspel dat ons sal slaag om die gebruik van fossielbrandstof drasties te verminder, buiten die mees optimistiese projeksies - en dat klimaatsverandering sal voortgaan om te vererger. Dit kan warm word, dit mag dalk afkoel, dit kan die skommelinge vererger, 'n afwyking van normale, lewendmakende ritmes.
Dan sal ons die belangrikheid besef van die dinge wat ons verlaag het tot lae prioriteit: die mangrove moerasse, die diepwatervoëls, die heilige terreine, die biodiversiteitsterreine, die oerwoud, die olifante, die walvisse ... al die wesens wat , op geheimsinnige maniere onsigbaar vir ons getalle, handhaaf die balans van ons lewende planeet.
Dan sal ons besef dat soos ons aan enige deel van die natuur doen, doen ons onsself ook onsself. 'N klimaatverandering vertelling is maar 'n eerste stap na daardie begrip.
Hierdie opstel is vertaal in Grieks.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Meer as die helfte van alle spesies in gevaar van uitwissing