Inleiding op Hebreërs – Bybelskool
Die brief-boodskap aan die Hebreërs word geskrywe aan huisgemeentes in 'n stad in Italië, waarskynlik Rome. Dit is 'n "Boodskap van aansporing" of 'n "Boodskap van bemoediging" (hfst. 13:22) aan 'n diverse groep gelowiges wat onder baie druk verkeer.
Hierdie gelowiges het tot bekering gekom deur die werk van eerstehandse getuies van die boodskap van Jesus (hfst. 2:3;13:7). Hulle was veral Jode (vgl. die titel: "Aan die Hebreërs", hoewel dit eers later bygevoeg is), goed bekend met die Joodse geloof en tradisies, maar het waarskynlik ook gelowiges uit die heidene in hulle geledere gehad ("dié wat van Italië is" – hfst. 13:24).
Die skrywer, wat een van hulle eie leiers was (vgl. die "ons" in hfst. 13:17-19 en dat hy binnekort na hulle teruggebring wil word), kom sy pastorale en geestelike verantwoordelikheid teenoor hulle na met dié brief-boodskap, soos dit uit die slotgedeelte blyk ("aanvaar hierdie boodskap van aansporing, want ek het maar kortliks vir julle geskryf" – hfst. 13:22). Dit is egter só goed saamgestel dat dit eintlik die karakter van 'n goed uitgewerkte preek of selfs teologiese bydrae aanneem.
Nie dat ons weet wie dié skrywer-prediker was nie of waar hy op dié stadium was nie. Dit kon nie Paulus gewees het nie, hoewel die skrywer wel met Paulus se werkkring bekend was. Hy ken bv. vir Timoteus (hfst. 13:23). Benewens die feit dat Paulus nie 'n leier van een van die gemeentes in Rome/Italië was nie, verskil die taal, woordeskat, styl en teologiese beklemtonings van hierdie brief net te veel met dié van Paulus se ander briewe. Dit bevat bv. van die beste Grieks in die hele NT en het 169 woorde wat nét hier in die NT voorkom (Lane, Word kommentaar). Hy haal ook meer letterlik uit die OT (LXX – Griekse vertaling) aan as wat Paulus doen. Die skrywer het verder volgens eie getuienis nie eerstehands na die Here Jesus geluister nie (hfst. 2:3) waarvan Paulus wel getuig het (Gal. 1:11-17).
Die name van onder andere Barnabas, Apollos (Luther se voorkeur), en Silvanus (Paulus se medewerker) word deur van die ou kerkvaders en geleerdes deur die eeue voorgestel as skrywers, maar geen historiese sekerheid is daaroor moontlik nie. Sommige stel ook Paulus se medewerker Priscilla voor (Hand 18; Rom 16:13; 1 Kor. 16:19; 2 Tim. 4:19 – in die laaste drie tekste word sy eintlik Prisca genoem; Priscilla was 'n verkleinwoord van haar naam). Maar, volgens hfst. 11:32 was die skrywer manlik, afgelei uit die manlike vorm van die deelwoord: "om te vertel" in Grieks wat na die skrywer verwys.
die inspirasie van hulle onderlinge aansporing (hfst. 3:13: "elke dag"!; 12:14-17; 13:1-6), sowel as