Jeremia 15:10-18; 17:5-13 Erediens as opening van die Predikantevergadering van 11 September 2002. TuisSo dien onsNHSVOpleidingKuratoriumTeologiese Fakulteit (UP)HTKAIMto careAfrikaanse eredienste eldersVaardigheidsontwikkelingWelsynwerkGemeenskappe in noodBejaardesorgKindersorgOndersteuningsraadADVSo werk onsKerkkantoorRadeNHKA Predikante AftreefondsKerklike argiefPredikanteBeroepafwagtendGemeentesRingeSP Engelbrecht-museumKerkhistoriese GenootskapToerustingKursusseIn Christus se voetsporeGesprek oor kerkweesAmptelike dokumenteEkumeneGERWARCNGKMRCCTKRRCAKonventWie is ons?MissieGrondwetKort geskiedenisVisieSo sê onsWeb redaksioneelUittrekselsOmsendbrieweOpenbare verklaringsUit ons KerkkantoorVideosSo glo onsReformatoriese belydenisskrifteNGBHeidelbergse KategismusDordtse LeerreëlsEkumeniese belydenisseApostolicum (12 Artikels)NiceaAtanasiusSo aanbid onsPrekeLiturgieOrdesFormuliereVorige ordesKerkmusiekNuus en gebeureGemeentenuusVakaturesBeroepeSinodale posteOrrelisposteAnderKalenderKortnuusPersverklaringsPublikasiesKonteksDie Hervormere-HervormerHTSTydskrif vir Hervormde Teologie (THT) teo.co.zaBoekwinkelVerbum et EcclesiaPraat saamFacebookTwitterBybelse dagboekJanuarieFebruarieMaartAprilMeiJunieJulieAugustusSeptemberOktoberNovemberDesemberWerfkaart Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Beproewing Jeremia 15:10-18; 17:5-13 Erediens as opening van die Predikantevergadering van 11 September 2002. Jeremia 15:10-18; 17:5-13 Erediens as opening van die Predikantevergadering van 11 September 2002. | | Trefslae: 3850
Maar nou is God nog stil ook met ons. Daar is soveel keuses wat ons moet maak – ook in ons bediening - waarvoor ons God se leiding afsmeek en dan hoor ons nie wat God vir ons wil sê nie. En as ons dan nog dink dat ons seker is van God se wil, dan eindig daardie paadjie in ‘n fiasko. As God dan ‘n plan vir my en my lewe het, waarom sê Hy dit nie net vir my en ek sal die paadjie loop nie? En dan gebeur dit so maklik dat ‘n mens begin wonder maar waar is God dan? Sondag na Sondag moet ek op die kansel staan en dit word net al hoe swaarder; ek voel ek het al minder om te sê. Vir my wat so na God soek, wat dit so nodig het om iets van sy ingrype in my lewe en my bediening te beleef, waarom voel Hy so afwesig?
Vir baie van ons is die woorde dalk ongelooflik na aan ons eie situasie: Daar was die onkeerbare vreugde in ons harte toe ons besef het dat God ons in sy diens wil gebruik. Daar was entoesiasme by ons, want ons kan diensbaar wees. Ons kan help om ‘n verskil te maak. En daarvoor sal ons ons lewe gee. En dan slaan die ontnugtering so hard deur in vers 18: Waarom is daar nie ‘n einde aan my pyn nie? Waarom is my wond ongeneeslik en wil dit nie gesond word nie? Ek kan nie op U reken nie, net so min as op ‘n stroom wat nie standhoudend is nie. Waarom gryp U nie in nie, Here? Waarom maak U nie gesond nie? Het U dit dan nie belowe nie? En die gevolgtrekking op die antwoordlose vrae van Jeremia? Ek kan nie op God staatmaak nie, net so min as wat ‘n mens in die woestyn kan seker wees, kan vertrou dat daar water sal wees in ‘n rivierloop wat net water het na groot reëns, net so min kan ‘n mens jou op God verlaat. En dalk voel ons nou dat ons maar vir die jong Jeremia langs Woody Allen moet laat staan voor die vuurpeloton. Of dalk hoor ons iets van ons eie ontnugtering en ons eie emosies as bedienaars van die woord, as profete van God in die 21steeeu. Maar as ons hier die verhaal van Jeremia ophou lees, dan is ons met ‘n halwe waarheid besig. Na Jeremia 15 kom Jeremia 17 – ‘n hoofstuk wat baie eksegete sê dat ons daar ‘n stuk geloofsbelydenis het van Jeremia. Daar het iets in Jeremia se lewe gebeur wat hom met ander oë laat kyk het na God en na sy eie roeping en in Jeremia 17 vind ons iets van sy nadenke daaroor. Hier is ‘n gelowige aan die woord wat deur sy droë tydperk gekom het – heel en nader aan God.